பேசுகிறேன்

அருகர்களின் பாதையின் காலக் கணவாய்கள்

sangamam@gmail.com — Fri, 17 Feb 2012 07:50:06 PST

சிறப்புப் பதிவர்: நட்பாஸ்

முதலிலேயே ஒன்று சொல்லி விடுகிறேன்: ஜெயமோகன் அவர்கள் அண்மையில் எழுதி முடித்த "அருகர்களின் பாதை" என்ற தொடர் பயணக் குறிப்புகளைப் பற்றிய எண்ணங்களை மட்டுமே இங்கு பகிர்கிறேன். இதைப் படிக்கும் நண்பர்கள், "என்னடா இவன், ஜெயமோகனுக்கே எப்படி எழுதுவதென்று பாடம் எடுக்கிறான்," என்று கோபப்பட வேண்டாம். அவர் இதுவரை எழுதியுள்ள பகுதிகளில் மேற்கோள் காட்டக்கூடிய பத்திகள் பல இருக்கின்றன. சர்ச்சைக்குரிய கருத்துகளுக்கும் குறைவில்லை. பிரமாதமான புகைப்படங்கள் ஒவ்வொரு பதிவிலும் உண்டு. அவற்றையெல்லாம் குறிப்பிட்டுப் பாராட்டுவதானால் நிறைய எழுதலாம். ஆனால் அதுவல்ல முக்கியம்.

ஜெயமோகன் இலக்கியவாதி என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி ஒரு ஆளுமையாக இருக்கும் நாட்கள் இவை. வழக்கம் போலவே இங்கே ஒரு டிஸ்கி-  பரவலாக  அறியப்படாதவராக, பெரும்பான்மை மக்கள் மத்தியில் எந்த ஒரு தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்த இயலாதவராக அவர் இருக்கலாம். ஆனால், இன்றைக்கு இலக்கியத்தில் ஆர்வம் கொண்ட, சமூக அக்கறையுள்ள பல இளைஞர்களுக்கு ஜெயமோகன் ஆதர்சமாக இருக்கிறார். அவர்களை நினைவில் கொண்டும் ஒரு வாசகனாகவும் மட்டுமே இந்தப் பதிவை எழுதுகிறேன்- தமிழில் பொருட்படுத்தத்தக்க கருத்துகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் எழுத்தாளர் என்ற வகையில் ஜெயமோகனிடம் நான் என்ன எதிர்பார்க்கிறேன் என்பதைச் சொல்வதுதான் இந்தப் பதிவின் நோக்கம் :)

பயணக் கட்டுரைகளை எழுதுபவர்கள் இரு வகை.  ஒரு வகையினர் தில்லியையே ஜெயிக்கப் போவதுபோல் படுபயங்கரமாக சத்தம் போட்டுக் கொண்டு கிளம்புவார்கள்.  நாமும் ஏதோ பெரிய பெரிய விஷயங்கள் வரப் போகிறதென்று படிக்க ஆரம்பிப்போம்.  கடைசியில் பார்க்கும்போதுதான், மன்னிக்கவும், நடுவிலேயே எங்கோ நாம் நம் நினைவைத் தொலைத்த இடத்தைப் பார்த்தால்தான், நம் அபிமான யாத்திரிகர் தில்லி விமான நிலையத்திலேயே ஆறு மாதங்களாக உட்கார்ந்திருந்திருக்கிறார் என்பது தெரியும்.  அப்புறம் ஒரு நாள் ஏதோ நினைவு வந்து, "என்ன ஆச்சு?" என்று தேடும்போது ஒரு பேரிடி இறங்கும்- அவர் தன் தொடருக்கு,  "இது பயணக் கட்டுரை அல்ல" என்று கிரிமினலாஜிக்காக தலைப்பு வைத்திருப்பார்.

ஆனால் யாத்திரிகர் ஜெயமோகன் அப்படிப்பட்டவரல்ல -  முடிவெடுத்தால் எடுத்ததுதான். ஜனவரி பதினான்காம் தேதியன்று பொங்கல், முறுக்கு இத்தியாதி வகையறாக்களுடன் கிளம்பினார் அவர். அப்போது துவங்கிய "அருகர்களின் பயணம்",  பிப்ரவரி பதின்மூன்றாம் தேதி சூடான உப்புமாவும் கருப்பு டீயுமாக முற்று பெற்றது (இது புறவயப்பட்ட காலவோட்டத்தைக் கருத்தில் கொண்டு மட்டுமே நாம் அறியக்கூடிய தரிசனம்- ஆனால், அகவயப்பட்ட அனுபவத்தின் எல்லைகள் பெல்காம் உப்புமாவின் படுபாதாள வீழ்ச்சியிலிருந்து காட்கர் கிராமத்து உளுந்துகூட்டிய சோற்றின் ஆகச்சிறந்த எழுச்சி வரை விரிகின்றன : இந்த அகப்பயண வரைபடம் பிறிதொரு சமயம் இங்கு பதிவு செய்யப்படலாம்). இந்தப் பயணத்தின் துவக்கத்துக்கும் முடிவுக்கும் இடைபட்ட ஏறத்தாழ முப்பது நாட்களில் தொடர்ந்து முப்பத்து ஒரு பயணக் குறிப்புகள் எழுதியிருக்கிறார் ஜெயமோகன். 

நண்பர்கள் சிலருக்கு அவரைப் பிடித்திருக்கலாம், சிலருக்குப் பிடிக்காமலிருக்கலாம். நம்மில் சிலர் அவரது எழுத்தின் ரசிகர்கள், சிலர் அரசிகர்கள். ஆனால் யாத்திரிகர் ஜெயமோகனின் தொழில் தர்மம் - அர்ப்பணிப்பு - நம் அனைவருக்கும் முன்னுதாரணமாக இருக்க வேண்டும். பயணங்கள் களைப்பானவை.  உடல்நலனுக்குக் கேடானவை. எந்த ஒரு நீண்ட பயணத்திலும் ஆயிரம் பிரச்சினைகள், கவலைகள் நம்மை நிழலாய்த் தொடரும். இவை போதாதென்று ஆயிரம் திசைகளிலிருந்து ஆயிரம் கவன கலைப்புகள் நேரிடும். அத்தனையையும் ஒருபுறம் ஒதுக்கி வைத்து,  ஒவ்வொரு இரவும் தூங்கப் போகுமுன் கர்மசிரத்தையாக எழுத உட்காருவதென்றால் அது சாதாரண காரியமா என்ன?

(இதை எழுதும்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தவனாக, தில்லி விமானத்தில் ஆழ்ந்த நிஷ்டை கைகூடிய நிலையில் ஆறு மாதங்களாக அமர்ந்திருக்கும் நண்பரைப் பற்றி விசாரித்தேன்- அவர் அடுத்து அமெரிக்கா கிளம்பத் திட்டமிருக்கிறாராம். போச்சுடா!)

சீரியஸாகப் பேசினால்,  ஜெயமோகன் அருகர்களின் பாதையில் செய்த பயணம் முக்கியமான ஒன்று.  சமண வரலாறு, சமண ஆலயங்கள், இந்தியப் பண்பாடு மற்றும் இந்திய மரபு ஆகியவற்றினுள் காலம் மற்றும் வெளியில் செய்யப்பட்ட ஒரு நீண்ட பயணம் இது. தற்போது பயணக் குறிப்புகளாக உள்ள இந்தக் கட்டுரைகள் செம்மைப்படுத்தப்பட்டு நூல் வடிவம் பெறும்போது சமணம் குறித்த விரிவான அறிதலை நிகழ்த்துவதாக இருக்கும். அது மட்டும் போதுமா?

நான் வாசித்தவரை இந்தப் பயணம் சமணத்தை ஆலயங்களாகவும் சிற்பங்களாகவும் அதன் உறைந்த வடிவில் பேசுவதாக இருக்கிறது.  சமண வரலாறு மற்றும் தத்துவங்கள் புதிய புரிதல்களாக, புதிய திசைகளில் விரிவதாக இருந்தாலும் சமகால சமணம் குறித்து அதிகம் பேசப்பட்டிருப்பதாக நினைவில்லை.  ஆனால், இன்றைய சமண சமூக அமைப்பு பரவலான கவனத்தைப் பெற வேண்டியது அவசியமாக இருக்கிறது. 

உதாரணத்துக்கு,  1991ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி சமண மக்கள்தொகையில் 1000 ஆண்களுக்கு 933 பெண்கள் என்ற அளவில் பால்விகிதம் அதன் சமன்குலைந்த நிலையில் உள்ளது. ஆண் குழந்தைகள் வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால் சமணர்கள் பெருமளவில் கருச்சிதைவு செய்து கொள்வதை இந்த நிலைக்குக் காரணம் சொல்கிறார்கள். இதை விவாதிக்கும் கட்டுரை இங்கே. 

ஒரு புழு பூச்சிக்குக்கூட தன்னால் எந்தக் கெடுதலும் வந்துவிடக் கூடாது என்று கவனமாக இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில்தான் பெண் சிசுக்கொலை இந்தியாவிலேயே அதிக அளவில் நடைபெறுகிறது. மேற்சொன்ன சுட்டியில் சில மாநிலங்களில் 1000 ஆண்களுக்கு 850 பெண்கள் என்ற நிலை இருப்பதையும், பீகார் மற்றும் ராஜஸ்தானின் சில பகுதிகளில் 1000 ஆண்களுக்கு 600 பெண்கள் என்ற நிலை இருப்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்கள. கண்ணுக்குத் தெரியாமல்- சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மன்னிக்க வேண்டும்- நம் மண்ணில் ஒரு ஹோலோகாஸ்ட்டே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  இது வேதனையான விஷயம்.

அப்படி தப்பிப் பிறக்கும் பெண்களுக்கும் நிம்மதியான வாழ்க்கை அமைவதில்லை என்று எண்ண இடமிருக்கிறது.  சமண சமய துறவிகளில் ஆண்களைவிட பெண்கள் நான்கு மடங்கு அதிக அளவில் இருக்கின்றனர்.  உயிரைக் கொள்ளை கொள்ளும் அழகிகளாக உள்ள  பதின்ம வயது பெண்கள் துறவு பூணும் புகைப்படங்களை செய்தித்தாள்களில் பார்த்து நொந்து போன அனுபவம் உங்களுக்கும் நேர்ந்திருக்கும்.

இத்தனைக்கும், அருகர்களின் பாதை, அதன் துவக்கங்களைத் தொலைத்து ஓய்ந்துவிட்ட பாதையல்ல. ஜெயமோகனின் கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது இந்தியாவெங்கும் புதிய ஆலயங்கள் கட்டப்பட்டு வருவதை அறிகிறோம். பழைய ஆலயங்கள் சீரமைக்கப்படுகின்றன.  உயிர்த்துடிப்புள்ள ஒரு சமூகத்தை அவரது பயணத்தில் நாம் சந்திக்கிறோம். ஆனால் அதன் மறைவான மையத்தில் பெண்களின் கண்ணீர். அருகர்களின் பாதை இன்றும் தொடர்கிறது - தவறான திசையில்.

இந்தப் பதிவை இங்கு நான் எழுத முதற்காரணம் இதுதான்.  ஜெயமோகன் அருகர்களின் பாதையை நூல் வடிவில் எழுதும்போது, அது இன்றைய சமணர்களின் வாழ்க்கை முறையை, அவர்களுடைய விழுமியங்களைத் தீவிரமான கேள்விகளுக்குட்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும்.  நிகழ்கால நிஜங்கள் மறக்கப்படும்போது போலி உணர்வுகள் அந்த சமூகத்தின் மையத்தில் நிலைபெற்றுவிடும். அதன் கடந்த காலத்தில் எத்தனை உயர்ந்த மகோன்னதங்கள் இருப்பினும், சமகாலத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாத புளகாங்கிதங்கள் அந்த சமூகத்தை அழிக்கும். இது சமணர்களுக்கு மட்டுமல்ல, இந்தியர்கள் அனைவருக்கும் பொருந்தும். 

சமணர்களின் பாதை இறந்தவர்களின் பாதையல்ல. இன்று இருப்பவர்களின் பாதை. இங்கு செய்யப்படும் பயணம் பழைய ஏடுகளைப் புரட்டிப் பார்ப்பதல்ல. இடுபாடுகளில் மறைத்து கிடக்கும் மாபெரும் சாதனைகளை நம் கற்பனைக் கண்கொண்டு கண்டு பிரமிப்பதல்ல. இந்தப் பயணம் நாஸ்டால்ஜியாவில் ஆழ்த்துவதாக இருந்துவிடக் கூடாது  சமணத்தின் மகத்தான தத்துவங்களையும் தரிசனங்களையும் எண்ணி வியப்பதோ, அதன் வானளாவிய சிற்பங்களின்முன் நம் ஆன்மிகச் சிறுமையை உணர்ந்து வணங்குவதுமோகூட அருகர்களின் பாதையாக இருக்க முடியாது. ஜெயமோகனின் பயணம் எப்போது படித்தாலும் அது வாசகனின் எதிர்காலத்தினுள்ளும் நீண்டு செல்லக்கூடிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வதாக இருக்க வேண்டும். 

இங்கே கொஞ்சம் சென்டிமெண்ட் பேச வேண்டியிருக்கிறது.  வாழ்க்கையை ஒரு பயணமாகவும் சாகரமாகவும் பேசுவது நம் வழக்கம். தீர்த்தங்கரர்கள் என்றால் ford makers என்று விக்கிப்பீடியா சொல்கிறது. திசையற்ற சாகரத்தில் நம்மைப் போன்றவர்கள் சரியான திசையில் பயணிக்க வசதியான வாய்க்காலோ, வரப்போ, கால்வாயோ கட்டித் தருபவர்களே தீர்த்தங்கரர்கள்.

சமய நம்பிக்கை சீரழிந்த சமகால தமிழ் அறிவுச் சூழலில் இலக்கியவாதிகளே இதைச் செய்யக் கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  ஜெயமோகன் என்றில்லை, யாராகவும் இருக்கட்டும். எழுத்தாளர்களுக்கு வரும் கடிதங்களில் பலவும் வாசகர்களின் இருப்பு மற்றும் ஆன்மிகச் சிக்கல்களுக்கு விடை தேடுபனவாக இருக்கின்றன. இது ஒன்றிரண்டு நல்ல கதை கட்டுரை கவிதை எழுதிய எந்த ஒரு எழுத்தாளனுக்கும் பழக்கப்பட்ட அனுபவமாக இருக்கும். தன்னை மிதவையாகவே உணரும் எழுத்தாளனும் தன் வாசகர்களுக்கு தோணியாக இருக்கிறான் என்பதுதான் இன்றைய மெய்ப்பாடு.

எனவே, அருகர்களின் பாதை ஏதோ ஏழெட்டு பேர் சென்று திரும்பிய இன்பச் சுற்றுலாவாக முடிந்து விடக் கூடாது, வரலாற்றை நினைவூட்டுவதும்கூட முக்கியமல்ல.  தனி மனிதனின் ஆன்மிக மீட்சியை உணர்த்துவதும்கூட குறைபட்ட வெற்றியாகவே இருக்கும்.  எழுத்தாளன் இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் டால்ஸ்டாயாகவும் தாஸ்தெவெஸ்கியாகவும் மதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் நிற்கிறான்.  இந்தப் பொறுப்பை உணர்ந்து அவன் எப்படிப்பட்ட பயணத்தை நிகழ்த்துகிறான் என்பது முக்கியம்.

இந்தப் பதிவு, எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளின் விமரிசனமாக இல்லை : ஆனால், எழுதப்படப் போகும் புத்தகத்தின் முன்னோட்டமாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன் :)

முடிவாக, அருகர்களின் பாதையில் ஒரு முக்கியமான புகைப்படமும் மேற்கோளும்:

"இரண்டாயிரம் வருடத்துக்கு மேல் பழைமை கொண்ட கணவாய்ப்பாதை இது. சாதவாகனர் காலகட்டத்தில் இந்தப் பாதை கல்யாணுக்குச் செல்லும் முக்கியமான பாதையாக இருந்தது எனக் கல்வெட்டுகள் சொல்கின்றன. நான் என்றால் நாணயம், கட் என்றால் வழி. இது ஒரு சுங்கமுனையாக இருந்திருக்கிறது. இங்குள்ள குகைகளில் கிடைக்கும் கல்வெட்டுகள் மௌரியர் காலத்திலேயே இந்தப் பாதை பயன்பாட்டில் இருந்ததாகச் சுட்டுகின்றன. வட இந்தியாவில் இருந்து தென்னகத்துக்கு வரும் வழிகளில் இது முக்கியமானதாக இருந்திருக்கலாம். ஏனென்றால் இதற்குக் கீழே உள்ள பகுதிகள் எல்லாமே வளமானவை. நீர் வசதி கொண்டவை."

யாத்திரிகர் ஜெயமோகனுக்கு நன்றி கலந்த வணக்கத்துடன் கூடிய வாழ்த்துகள்!

பம்மல் ட்வீட்-அப்

sangamam@gmail.com — Sat, 11 Feb 2012 17:46:50 PST

நேற்று மாலை நம் இல்லத்தில் ட்விட்டர் நண்பர்களுடன் ஒரு ட்வீட்-அப்’ற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். நாலரை மணிக்கு சந்திப்பதாகச் சொல்லியிருந்தாலும் நம் இல்லத்தை அனைவரும் தேடிக் கண்டுபிடித்து செட்டில் ஆக ஐந்தரை ஆகிவிட்டது.

கார்க்கி(@iamkarki) , செந்தில்நாதன் (@senthilchn), கிருஷ்ணகுமார் (@chinnapiyan), ராஜேஷ் பத்மன் (@rajeshpadman), அர்ஜூன் (@vedhalam), நடராஜன் (@nattu_g) , சதீஷ் (@omakuchchi) , ரவி (@pachaithamizhan) , ராஜன் (@jill_online) , பிரகாஷ் (@f5here) என ஜமா களைகட்டியது.

”வருவேன்” என்று சொல்லிவிட்டு, கடைசிநேரத்தில் ‘கடுக்காய்’ கொடுத்த கிருஷ்ணகுமார் (@iKrishS), கோகுல் (@rgokul), நரேன் (@narain), அஸ்லாம் (@4mak), கிரிகேசவன் (@girikesavan), பிவிஆர் (@to_pvr) ஆகியோரைக் கண்டித்துத் தீர்மானம் நிறைவேற்றிவிட்டு பேசத் துவங்கினோம்.

திருமாறன் வந்திருந்தபோது நடந்த ட்வீட்-அப் அனுபவத்தில் ராஜேஷிடம் ஜாக்கிரதையாகவே இருந்து வந்தவன் கடைசியில் அவர் ஓங்கிவிட்ட ஒரு குத்தில் மூக்கை உடைத்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் மனிதர் அசராமல் எட்டு திசைகளிலும் சச்சின் ஸ்டைலில் சிக்ஸரும் ஃபோரும் அடித்து எல்லோர் மூக்கையும் உடைத்துக் கொண்டிருந்தார், குறிப்பாக அர்ஜூன்தான் நேற்று ராஜேஷின் டார்கெட், கொஞ்சமாய் பிரகாஷும் மாட்டினான்.

லட்டு, பாதுஷா, ஸ்பெஷல் மிக்ஸர், காஃபி, 7அப் என அவ்வப்போது வயிற்றுக்கும் ஈயப்பட்டது (வராதவங்க வயிறெரிஞ்சு போங்க).

கார்க்கிக்கு கல்யாணம் இருந்ததால் (!!!) அவர் சீக்கிரமே புறப்பட்டுவிட்டார். அதனால் அவருடைய ப்ராண்டட் மொக்கைகளை ரசிக்கும் பாக்கியம் இழந்தோம்.

சீனியர் ட்வீட்டர்கள் செந்தில் சாரும் கிருஷ்ணகுமார் சாரும் (@senthilchn & @chinnapiyan) லேட்டாய் லேட்டஸ்டாய் வந்தார்கள். சின்னப்பையன் என்று ஹேண்டில் வைத்துக் கொண்டு இருப்பவர் 62 வயதுக்காரர் என்று சென்னை மக்கள் இன்றுதான் அடையாளம் கண்டுகொண்டோம்.

செந்தில் சாரை இப்போதுதான் முதல்முறை சந்திக்கிறேன். சொந்த அலுவலில் ரொம்பவே பிஸியாக இருந்தாலும் நேரம் கடந்தும் பிடிவாதமாக வந்துசேர்ந்த அவர் காட்டிய “நட்புக்கு மரியாதை” நம்மில் பலர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது.

அர்ஜூன், நட்ராஜ், பிரகாஷ் மூவருடனும் நான் நிறையவே சந்தித்திருப்பதால் they are as usual to my eyes.

ஜில்_ஆன்லைன் - இந்த மனிதர்தான் என்று உங்கள் முன் யாரும் சூடம் ஏற்றினாலும் ஒப்புக்கொள்ளமாட்டீர்கள் என்னும் ரேஞ்சுக்கு இருந்தார் ராஜன். இவர் அடிக்கும் ட்விட்டுக்கும் நேரில் சந்திக்கும் மனிதருக்கும் சம்பந்தமே இல்லை.

பச்சைத்தமிழரும், ஓமக்குச்சியும்கூட நிறைய பேசவில்லை. அப்சர்வேஷன் பார்ட்டிகள் :))

மற்றபடி மற்றவர்கள் நிறைய பேசினோம்... நிறைய நிறைய பேசினோம்... மறக்காமல் இலக்கியம் பேசினோம், ட்விட்டர் அடிதடிகள் பற்றிப் பேசினோம், கூகுள் பஸ் மூடப்பட்டதால் இழந்தவைகள் குறித்துப் பேசினோம், பேயோன் யார் என்ற டாப்பிக்கும் வந்தது.

இடையிடையே மடிப்பாக்கத்திலிருந்து வீட்டம்மணி அழைத்துக் கொண்டேயிருந்தார். “எப்போ வருவீர், எப்போ வருவீர்”, என்று. வீட்டில் ”சப்பாத்தி டிஃபன்” என்று முதல் அழைப்பிலும், “வீட்டுல சப்ப்ப்ப்ப்பாத்த்த்த்த்தி டிஃபன்ன்ன்ன்ன்”, என்று இரண்டாம் அழைப்பிலும்....இன்னமும் அழுத்தம் தந்து மூன்றாவது அழைப்பிலும் சொன்னதும்தான் நம் மரமண்டைக்கு, ‘அடடே, சப்பாத்தி மாவு நாமதான் உருட்டணும்போல”, என்று உரைத்தது. களை கட்டிய ஜமாவின் இடையே, “வூட்டுக்குப் போவணும்”, என்று எப்படிச் சொல்ல என கைபிசைந்து கொண்டிருந்தபோதுதான் ஒரு புண்ணியவான் தானே வந்து மாட்டினார்.

“தல, நீங்க ஒரு பாட்டு பாடுங்க....”

பழைய காலத்து வில்லன் ஸ்டைலில் உள்ளே சிரித்துக் கொண்டேன்.... ஹஹ்ஹஹ்ஹஹ்ஹஹஹ்ஹா....

“பாடிட்டாப் போச்சி”

நன்றி: ரவி

நான் பாடி முடிக்க மக்கள் சிதறியோடத் துவங்கினார்கள்! பம்மல் ட்வீட்-அப் இனிதே நிறைவடைந்தது.

மடிப்பாக்கம் டு பம்மல்

sangamam@gmail.com — Fri, 10 Feb 2012 11:10:57 PST

வலிய வரவழைத்துக் கொண்டது போல்தான் தோன்றியது எனக்கே; இருந்தும் அந்த இருதுளி நீரைக் கண்ணிலிருந்து வெளியேற்றுவதைக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை என்னால். கடந்த ஒன்பது மாதங்களில் எத்தனையோ முறை அந்த வாசல் மிதித்து உள்ளே போயிருக்கிறேன். இருந்தும் கடந்த திங்கள்கிழமை காலை ஏழு மணி சுமாருக்கு அந்த வாசலில் எடுத்து வைத்த வலதுகால் அடி’தான் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

ஆம், சென்னை பம்மலில் புதுமனை கட்டியிருக்கிறோம். புதுமனைப் புகுவிழா கடந்த திங்கள்கிழமை நல்லமுறையில் நடைபெற்றது. இந்த மாத இறுதிக்குள் மடிப்பாக்கத்திற்கு பைபை சொல்லிவிட்டு பெட்டியைத் தூக்க வேண்டியதுதான் பாக்கி.

நம் இணைய நண்பர்களை எம் புது இல்லத்தில் சந்திக்க இன்று சனிக்கிழமை (11/02/2012) ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். மாலை நாலரை மணி சுமாருக்கு சந்திக்க எண்ணம். வருபவர்கள் இங்கே பின்னூட்டத்திலோ அல்லது என் தொலைபேசி மூலமாகவோ தொடர்பு கொள்ளவும் (+91 988 480 8680). முகவரி விபரங்கள் தருகிறேன்.

ட்விட்டர் நண்பர் சுந்தரத்தமிழன் வீடு கட்டிய வரலாறை (!!!) நம் ப்ளாக்கில் எழுதுமாறு கேட்கிறார். முடிந்தமட்டில் எழுதுகிறேன். பார்க்கலாம்.

தமிழ் இசைக் கட்டுரைகள்

sangamam@gmail.com — Wed, 08 Feb 2012 15:34:02 PST

2012 புத்தாண்டு தினத்தன்று தமிழ் இணையப் பிரபலம் மாயவரத்தான் கட்டமைத்துக் கட்டவிழ்த்திருக்கும் கட்டுரை.காம் இணையதளத்தில் சரிகமபதநி என்ற தலைப்பில் நான் இசை தொடர்பான தொடர்க் கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறேன்.

இதுவரை வெளிவந்துள்ள ஐந்து அத்தியாயங்களுக்கான இணைப்புகள் இங்கே. தந்திருக்கிறேன். நண்பர்கள் இந்தத் தொடரை தொடர்ந்து வாசித்து தங்கள் மேலான கருத்துகளை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

முன்னுரை

டோபாமைன் எஃபெக்ட்ஸ்

சின்னவீடா வரட்டுமா?

கற்போமா கர்னாடிக்

எதுதான் நல்ல இசை

இலக்கிய மருத்துவர் எழுதிய கடிதம் ஒன்று

sangamam@gmail.com — Tue, 07 Feb 2012 18:47:41 PST

சென்னை திருவெற்றியூரில் பிரபல குழந்தைகள் நல மருத்துவர் ஆ.ச.கந்தன் அவர்கள். தமிழ் இலக்கியத்தின்பால் பெரும் ஆர்வம் கொண்டவர், நிறைய கவிதைகள் படைத்திருக்கிறார், நையாண்டி மேளம் என்னும் கவிதைப் புத்தகத்தை எழுதியுள்ளவர், பல கவியரங்க மேடைகளுக்குப் பெருமை சேர்த்தவர். அவர் எனக்கு எழுதிய கடிதத்தைப் மிக்க பெருமையுடன் என் வலைமனையில் பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்கிறேன்.

அன்புள்ள கிரி,

உங்கள் கார்பரேட்கனவுகள் ஒரு நவீனசாராரின் வாழ்க்கைமுறையை பதிவுசெய்தது, வெகுசுவையாகவே !

உங்கள் வலைப்பூவில் நுழைந்தபோது உங்கள் உயரம் வியப்பினை ஏற்படுத்தியது. கனிணி இலக்கியநுட்பமும் வியாபகமும் கொஞ்சம் மிரட்டுகிறது. கனிணியில் அதிக பரிச்சியம் இல்லாத எனக்கு இங்கே என்வரையிலான நுழைவாயிலும் பிரயாணமும் பிடிபடவில்லை. ஆசிரியரும் கைபிடித்து நடத்த வழிகாட்டியும் தேவைப்படும் போலிருக்கிறது

உங்கள் தமிழ்கிரிவலம் தொடரட்டும்;
உங்களைச்சுற்றி-
வாசகர்'கிரி'வலம் வளரட்டும் !

அன்புடன்

ஆ ச கந்தன்

அன்புள்ள டாக்டர்,

தங்கள் அன்புக்கும், வாழ்த்துகளுக்கும் நன்றிகள் பல.

வீட்டில் கம்ப்யூட்டர், சின்ன வயசிலிருந்து படித்துப் பரிச்சயமான தமிழ் இவையிரண்டுக்கும் இடையே இணைப்பு தந்தபோது உருவானதுதான் என் வலைமனை. அங்கே எழுதியவைகளை ஒரு பேரன்பு கொண்டவர் துணையோடு தொகுத்தபோது அது புத்தகமாகிவிட்டது.

உண்மையிலேயே இவற்றைப் பொழுதுபோக்காகவே செய்துவரும் எனக்கு இவற்றில் உயரம் எனக் கண்டு பெருமைகொள்ள ஏதுமில்லை.

கணினித் தமிழ் பழகுதல் கடினக் காரியமில்லை. நாம் நேரில் சந்திக்கையில் ஓரிரு வகுப்புகள் நானே உங்களுக்கு எடுக்க சித்தமாக உள்ளேன். சித்தம் = பாக்கியம் இல்லை. வகுப்புகளுக்குத் தனிக் கட்டணங்கள் உண்டு.

அன்புடன்

கிரி ராமசுப்ரமணியன்

பூக்கள் பூக்கும் தருணம்

sangamam@gmail.com — Mon, 16 Jan 2012 18:30:00 PST

”பண்புடன்” ஆண்டுவிழா சிறப்பிதழில் நான் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை வெளிவந்தது. இந்த இதழ் பொறுப்பாசிரியர் ஸ்ரீதர் நாராயணன் அவர்களுக்கு நன்றிகள் பலப்பல.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்! நள்ளிரவில் மின்சாரம் போகிறது, மின்விசிறி நின்றுவிடுகிறது. காற்று இல்லை, அறை நிசப்தத்தினுள் உறைகிறது, நம் தூக்கம் தடைப்படுகிறது. நம் தூக்கத்தின் தடையானது அந்த மின்சாரம் பிடுங்கிச் சென்ற மின்விசிறிக் காற்றினாலா அல்லது மின்விசிறியின் ஓசை தடைப்பட்டதாலா என்று கேட்டால், நம்மில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு மின்விசிறியின் அந்த ஓசையின்மையே நம்மை ஓங்கியறைந்து எழுப்பிவிடும் காரணியாகிறது. காற்றின் துணையின்றிக் கூட தூங்கிவிட முடிகின்ற நம் உடலால், கேட்டுப் பழகிய ஒரு ஓசையின் துணையின்றி தூங்க முடிவதில்லை.

பகல் நேரத்தில் கூட பக்கத்து வீட்டின் மிக்ஸி ஓசை, எங்கோ யார் வீட்டிலோ ஓடும் தண்ணீர் மோட்டார், பக்கத்துத் தெருவில் மாவுமில் இயந்திரத்தின் கரகரக்கும் குரல், ”கோல மாவேய்” என்பவனின் குரலோடு சேர்த்து எண்ணெய் காட்டாத அவன் சைக்கிள் செயினின் கிரீச் கிரீச் சத்தம், நாய்க்குரைப்பு போல் தொடங்கி தேசியகீதத்தில் முடியும் கார் ஒன்றின் ரிவர்ஸ் கியர் ஓசை என இவற்றில் எந்தச் சத்தமும் நமக்குப் புதிதாய் இல்லை.

இந்த இரைச்சல்கள் இப்படி இருக்க ”பூ உதிரும் ஓசை” என்று ஒன்று உண்டு; அதனை உணரும் புலனும் மனிதனாகிய நமக்கு உண்டு என்று ஒருத்தர் சொன்னால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள் என நானறியேன்; நான் முதலில் நகைக்கத்தான் செய்தேன்.

படம் - நன்றி: ஹரன்பிரசன்னா

“தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை” இந்த ஆண்டு சென்னையில் சில தொடர் நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்துள்ளது. மாமல்லபுரம் சிற்பம் பற்றிய புதிய பார்வை, கங்கைகொண்ட சோழபுர வரலாறு, ரகுநாத நாயக்கரின் வாழ்க்கை என தொடர்ந்து ஐந்து தினங்கள் “தமிழ் பாரம்பரியக் கச்சேரி” என்ற தலைப்பில் நிகழ்ச்சிகள். இவற்றின் தொடக்க நிகழ்வாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஆற்றிய ‘குறுந்தொகை, தமிழ்க் கவிமரபின் நுழைவாயில்’ என்ற உரையில் அவர் குறிப்பிட்டதே அந்தப் “பூ உதிரும் ஓசை”.

‘தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை’ பேராசிரியர் சுவாமிநாதன் அவர்கள் தலைமையில் இயங்கி வருகிறது. பத்ரி சேஷாத்ரி அவர்கள் இந்த அறக்கட்டளையின் ஓர் அறங்காவலர். பாரம்பரியம் என்று இவர்கள் பட்டியலில் இருப்பவை இலக்கியம், சிற்பம், ஓவியம், கோவில் கட்டுமானம், இசை, நாட்டியம் போன்றவை.

மாதாமாதம் முதல் சனிக்கிழமை அன்று பாரம்பரியம் தொடர்பாக ஓர் உரையை சென்னை தக்கர் பாபா பள்ளியில் தொடர்ச்சியாக கடந்த மூன்று வருடங்களாக நடத்தி வருகிறார்கள். இதுதவிர, விருப்பம் உள்ள சுமார் 20-25 பேர் சேர்ந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பாரம்பரிய இடங்களுக்குப் போய் நான்கைந்து நாட்கள் தங்கியிருந்து தெரிந்துகொள்ளவேண்டிய விஷயங்களைப் பற்றி ஆர்வமாகக் கற்று வருகிறார்கள். மகாபலிபுரம், அஜந்தா/எல்லோரா ஆகிய இடங்கள் கடந்த இரண்டாண்டுகளில் இவர்கள் சென்று வந்துள்ள இடங்கள்

ஆண்டுதோறும் டிசம்பர் மாதம் சென்னை இசைவிழாவின் போது கூடும் மக்களுக்கு இசையுடன் சேர்த்து பாரம்பரிய விஷயங்களையும் அறிமுகம் செய்ய இந்த ஆண்டு முதல் துவங்கப்பட்டதுதான் ”தமிழ் பாரம்பரியக் கச்சேரி”.

http://blog.tamilheritage.in என்ற இணைய முகவரியில் தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையின் நிகழ்வுகள் குறித்த தகவல்களும், முந்தைய நிகழ்வுகளின் ஒலி/ஒளிப்பதிவுகளும் கிடைக்கின்றன. தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையின் நிகழ்வுகளில் / செயற்பாடுகளில் தன்னார்வத்துடன் பங்கேற்க சிறுவர்கள் / இளைஞர்கள் வரவேற்கப்படுகிறார்கள் எனவும் இந்நிகழ்வுகள் குறித்து அறிந்தோர் தெரிந்தோருக்குக் கூறவும் எனவும் துவக்க உரையில் பத்ரி சேஷாத்ரி குறிப்பிட்டார்.

சரி, பூ உதிரும் ஓசைக்குப் போவோம்!

“வாசலில் மன்னா உன் தேர் வர; ஆடுது பூந்தோரணம்”, என்ற திரைப்பாடல் கேட்டிருக்கிறீர்களா? நெடுநாள் பிரிந்திருந்த தலைவன் வருகையை எண்ணித் தவிப்பில் காத்திருக்கிறாள் தலைவி. தலைவன் திரும்பும் வேளையில் அவன் தேர் வருகையை அசைந்து உணர்த்துகிறது அவள் வாசலில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் பூந்தோரணங்கள். காற்றில் அசையும் பூந்தோரணத்திற்கும் காதலன் வருகை அறிவிக்கும் பூந்தோரணத்திற்குமான வித்தியாசத்தை உணரச் செய்வதுதான் நம் நுண்ணிய புலன்களின் சிறப்பு. தற்காலக் கவிஞனின் இந்தப் பாடலுக்கான கற்பனையை குறுந்தொகையின் இந்தப் பாடல் தந்திருக்கலாம்;

மழை விளையாடும் குன்று சேர் சிறுகுடிக்

கறவை கன்று வயிற் படரப் புறவில்

பாசிலை முல்லை ஆசில் வான் பூச்

செவ்வான் செவ்வி கொண்டன்று

உய்யேன் போல்வல் தோழி யானே

- வாயிலான் தேவன்

மேகம் விளையாடும் இந்தச் சிறு வீட்டில் கறவைப் பசுவை நினைத்து கன்று கத்திக் கொண்டே வருகிறது மாலை வெய்யிலின் சிவப்பு பட்டு முல்லை சிவந்த நிறம் பெறுகிறது, எனக்கு மீட்பு வரும்போலத் தெரிகிறது. தலைவன் வருகிறான் எனத் தலைவி சொல்வதாக வருகிறது இந்தப் பாடல்.

வாழ்க்கையின் நுட்பங்களை நம் புலன்களுக்கு உணர்த்துவதில் இயற்கை வகிக்கும் பங்கினை சங்கப்பாடல்கள் வெறும் கற்பனைகளின் வாயிலாகவே அல்லாமல் இது போன்ற நுட்பமான அனுபவங்கள் வாயிலாக உணர்த்துவதை அன்று ஜெயமோகன் தான் எடுத்துக் கொண்ட எட்டு குறுந்தொகைப் பாடல்கள் வழியாகவும் தன் உரையில் கூறினார்.

”பூவுதிரும் ஓசை கேட்கும் புலனும் மனிதனுக்கு உண்டு. அதை மீட்டெடுக்கும் நம் முயற்சியே சங்கப்பாடலை நாம் சுவைக்கும் திசை நோக்கி நம்மைக் கொண்டு செல்லும்”, என்கிறார் ஜெயமோகன்.

ஜெயமோகனின் ‘சங்க சித்திரங்கள்” நூலின் கட்டமைப்பு இப்படி இருக்கும்; தன் வாழ்வில் நடந்த ஒரு சுவாரசிய சம்பவம், அதனோடு தொடர்புடைய ஒரு சங்கப்பாடல், அந்தப் பாடலுக்கான கவிதை போன்ற ஒரு எளிய மொழிபெயர்ப்பு, பாடலுக்கும் தன் வாழ்வின் அந்த சம்பவத்திற்கும் இடையேயான தொடர்பு என்று அழகாய் நெய்யப்பட்ட ஒரு நூல் அது. இதுபோல உரை சொல்லும் உத்தி ஜெயமோகன் அந்த நூலுக்காக அவர் குறிப்பாகக் கையாண்ட விதம் என்று இதுநாள் வரை நினைத்திருந்தேன்.

கவிதைக்குக் காலகட்டம் இல்லை, அது நித்தியமானது. நல்ல வாசகனுக்கு கவிதை என்பது இறந்த காலத்தில் இல்லை. அது வரலாறு இல்லை, ஒரு அனுபவம் என்று அவர் குறிப்பிட்ட போதுதான் இது சங்கப்பாடல்களை அவர் அணுகும் முறை என்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட புத்தகத்திற்காக கையாளப்பட்ட உத்தி இல்லை என்றும் புரிந்தது.

”கடந்தகாலத்தில் வாழ்ந்த ஒருவனின் வாழ்க்கையை அறிவதற்காக இந்தப் பாடலைப் படிக்காதீர்கள்; தன்னுடைய வாழ்க்கையை அறிய இவற்றைப் படியுங்கள். தமிழகத்தை அறியவேண்டி அல்ல தன் அகத்தை அறிவதற்காக இந்தப் பாடல்களைப் படியுங்கள்” என்று ஜெயமோகன் சொல்கிறார்.

சுருங்கச் சொன்னால் கவிதையிலிருந்து அதன் அர்த்தத்திற்குப் போகாமல் வாழ்க்கைக்கு வாருங்கள் என்பதுதான் அன்று ஜெயமோகன் தந்த மொத்த உரையின் சாராம்சம்.

வந்த இடத்தில் மலை முழுக்க அழகழகாய்ப் பூத்துக் குலுங்கிக் கொண்டிருந்த குறிஞ்சிப் பூக்கள் ஒருத்தனின் தேனிலவுக் கொண்டாட்டங்களை எப்படித் தொந்தரவு செய்தன என்ற நிஜ வாழ்வு சம்பவம் ஒன்றின் வாயிலாக இந்தப் பாடலுக்கான உரை சொன்னார் ஜெயமோகன்.

பூவிடைப் படினும் யாண்டுகழிந் தன்ன

நீருறை மகன்றிற் புணர்ச்சி போலப்

பிரிவரி தாகிய தண்டாக் காமமொ

டுடனுயிர் போகுக தில்ல கடன்றிந்

திருவே மாகிய வுலகத்

தொருவே மாகிய புன்மைநா முயற்கே.

- சிறைக்குடி ஆந்தையார்

பிரிவின் துயரை விளக்குகிறது இந்தப் பாடல். தங்கள் கூடலின் இடையில் வந்தமரும் ஒரு சிறுமலர் தரும் திசைதிருப்புதலின் கணநேரப் பிரிவும் கூட ஓர் வருடத்துப் பிரிவின் வலியைத் தர வல்லது என்பது இப்பாடலின் முதல் வரி தரும் பொருள்.

இந்தப் பூவிடைப்படுதலை உவமையாக, உதாரணமாகப் பாராமல் நிஜமாகக் காண்பது சாத்தியமா என்ற கேள்வி எழக்கூடும். நம்மில் ஒவ்வொருவரும் காதலின் நெருக்கத்தில் இத்தகைய தீவிரமான உச்சத்தை வாழ்வின் ஏதேனும் சில கணங்களில் உணர்ந்துவிட்டே வாழ்க்கையைக் கடக்கிறோம் எனில் இது நிஜமே.

மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு பாடல்களுக்கும் ஒரு ஒற்றுமையை நீங்கள் பார்க்கலாம். இரண்டு பாடல்களிலும் மலர்களின் பங்கு உண்டு. இவையிரண்டு மட்டுமல்ல அன்று ஜெயமோகன் எடுத்துக் கொண்ட எட்டு பாடல்களுக்கும் பூக்களுடனான தொடர்பு இருந்தது.

புதுவை ஸ்ரீஅரவிந்த ஆசிரம பக்தர்களை கவனித்தீர்கள் என்றால் உங்களுக்கு ஒன்று புரியும். அவர்களின் வழிபடுதல் முறைகள் பெரும்பாலும் பூக்களைச் சார்ந்தே இருக்கும். மலர்களால் தட்டுகளில் அலங்காரம் செய்து அரவிந்தர், அன்னை படங்களின் முன் வைப்பார்கள், மலர்களால் தரையில் சின்னங்களை வரைந்து அலங்கரிப்பார்கள். வாழ்க்கையின் பிரச்னைகள் அனைத்திற்கும் பூக்கள் மூலமாக தீர்வு சொல்வார்கள். மலர்களும் அதன் மகிமைகளும் என்பது போன்ற தலைப்பில் புத்தகங்களைச் சுமந்து திரிவார்கள்.

Spiritual Significance of Flowers என்ற ஸ்ரீஅன்னை அவர்கள் எழுதிய நூல் பற்றி ஜெயமோகன் குறிப்பிட்டு இந்த உலகில் ஒவ்வொரு மலருக்கும் பின்னால் ஒவ்வொரு அர்த்தம் உள்ளது என்று ஸ்ரீஅன்னை சொல்வதாகக் குறிப்பிட்டார். அந்த பக்தர்களின் செயற்பாடுகளின் பின்னணி அப்போதுதான் நமக்குப் புரிகிறது.

நம் ஐந்திணைகளுமே கூட ஒவ்வொன்றும் மலர்களின் பெயர் சுமந்து அந்த மலர்களின் தன்மையை ஒத்த வாழ்நிலையை பேசுவனதானே என்பதை தன் உரையில் குறிப்பிட்ட ஜெயமோகன் நம் சங்கக்கவிதைகளையும் அதுபோல மலர்களைக் கொண்டு அணுகுவதன் அவசியத்தை குறிப்பிட்டார்.

அடுத்த பாடலும் மலர் கொண்ட பாடல்தான் எனினும் இந்தப் பாடலின் உள்ளுறைப் பொருள் பற்றி ஜெயமோகன் தந்த விளக்கம் கவனிக்கத்தக்கது:

கூன்முண் முண்டகக் கூர்ம்பனி மாமலர்

நூலறு முத்திற் காலொடு பாறித்

துறைதொறும் பரக்குந் தூமணற் சேர்ப்பனை

யானும் காதலென் யாயுநனி வெய்யள்

எந்தையுங் கொடீஇயர் வேண்டும்

அம்ப லூரும் அவனொடு மொழிமே

- குன்றியனார்

கடல்நிலத்துத் தலைவன் மேல் காதல் கொண்டுள்ள தலைவி, அவள் தாய் காதலை விரும்பாதவள். இவள் நிலை குறித்து ஊர் முணுமுணுக்க, தன்னைத் தலைவனுடன் சேர்த்திட தன் தந்தையின் அருள் வேண்டுகிறாள் தலைவி.

நேரடிப் பொருள் இதுவெனினும், இப்பாடல் கொண்ட உள்ளூறைப் பொருள் நோக்கினால், தாயை அந்த நீர்முள்ளிச் செடியின் முள்ளோடும், ஊர்பேசும் வார்த்தைகளை நூலறுந்த முத்தின் சிதறலாகவும் தலைவி குறிப்பிடுகிறாள்.

ஒரு பொறியாளனின் பணிபோல சொல் பிரித்து அசை பிரித்து அர்த்தம் கூறுதலுக்கும் இதுபோல வாழ்க்கையோடு இணைத்துப் பார்த்து பாடல்களை உள்வாங்குதலுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை நாம் உணர்ந்து செயல்படுவதில்தான் சங்கப்பாடல்களை நாம் நம் அடுத்த தலைமுறையினருக்கும் கொண்டு செல்லும் வாய்ப்பு அமர்ந்துள்ளது. அந்த விதத்தில் ”தமிழ் பாரம்பரியக் கச்சேரி” ஏற்பாட்டில் நடந்த ‘குறுந்தொகை, தமிழ்க் கவிமரபின் நுழைவாயில்’ நிகழ்ச்சி ஒரு நல்ல ஆரம்பம் எனலாம். நம் நிகழ்கால வாழ்வுடன் இணைந்து சங்கப்பாடல்களைப் பார்க்கும் உத்தியை நம் முன்வைக்கும் ஜெயமோகன் நிச்சயம் நன்றிக்கு உரியவர்.

மார்கழி மாதம் வந்தாலே சென்னை சபாக்கள் கர்நாடக சங்கீதக் கச்சேரிகளுக்காய்க் களைகட்டும். இதற்கென கூடும் கூட்டத்தினை கருத்தில் கொண்டு தமிழ் பாரம்பரியக் கச்சேரியை அதே நேரத்தில் நடத்திடும் முயற்சி சிறப்பானது. இம்மாதிரியான நிகழ்வுகளை நடத்தி இந்நிகழ்வுகளின் ஒலி, ஒளி வடிவுகளைப் பதிவு செய்து வலையேற்றும் தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளையைச் சார்ந்தவர்கள் பெரும் பாராட்டிற்கு உரியவர்கள். இந்நிகழ்வுகளை அவர்கள் வருடாவருடம் தொடர்ந்து நடத்திட வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளையும் முன் வைப்போம்.

நண்பன்

sangamam@gmail.com — Wed, 11 Jan 2012 19:30:48 PST

Image courtesy: http://www.progarchives.com

விஜய்க்கு ரொம்ப நாளாகவே உடம்பைக் குறைக்க ஆசையோ ஆசை. ஆசை அதன் பல்வேறு பரிமாணங்களில் உருவெடுத்து வெறியில் நிலைகொண்டு நின்ற தருணத்தில், “காலைல ஓட்ஸ் சாப்பிடு, ஒடம்பு கொறையும்”, என்ற அறிவுரையை யாரோ வழங்கியிருக்கிறார்கள்.

ஒரு முனிவனின் தவத்தோடு மூன்று மாதங்கள் இடைவிடாது பிடித்ததோ பிடிக்கவில்லையோ தினப்படி ஓட்ஸ் கஞ்சி குடித்துக் கரைத்தாயிற்று. கஞ்சி கரைத்ததும் காசு கரைந்ததும்தான் நடந்ததே தவிர உடம்பு கரைந்தபாடில்லை.

எடை மெஷின் முன் போய் நிற்பதற்கு முன்னரே தெரிந்துவிட்டது; அதன் முள் இன்னமும் நான்கு கிலோகிராம்கள் அதிகம்தான் காட்டும் என்று. எதிர்பார்ப்பை ஏமாற்றவில்லை எடைமெஷின்.

கூப்பிட்டு விசாரித்ததில்தான் தெரிந்தது, காலை ஏழுமணிக்கு ஒண்ணரை சொம்பு ஓட்ஸ் கஞ்சியும், அதன்பின் எட்டரை மணிக்குப் பசிக்கிறதே என்று வழக்கம்போல் இரண்டரை ப்ளேட் நாஸ்தா தின்பதையும் வழக்கமாக வைத்திருந்திருக்கிறார் நம்ம விஜய்.

”யோவ்...........”, என்றால்

“என்னா சார் பண்றுது யாரும் தெளிவா சொல்லலையில்ல”, என்று பதில் வருகிறது.

இப்போது அந்த எக்ஸ்ட்ரா நான்கு கிலோவையாவது குறைக்க விஜய் ஓட்ஸ் சாப்பிடுவதைக் குறைத்திருப்பதாகக் கேள்வி

------------------

லோகேஷுக்கு இரண்டு மகன்கள். ஒருநாள் மாலை அரக்கப்பரக்க அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட்டார்.

“என்னா சார்?”

“வைஃப் வீட்ல இல்லை சார். பசங்களை டியூஷன்ல கொண்டு விடணும்”

“எதுக்கு சார் டியூஷன் எல்லாம். வீட்லயே படிக்க சொல்லுங்க”

“அட நீங்க வேற, சிலபஸ் ரொம்ப ஜாஸ்தியா இருக்கு சார். நம்மால சமாளிக்க முடியாது”

“என்ன படிக்கறாங்க?”

“பெரியவன் யூகேஜி, சின்னவன் எல்கேஜி”

------------

கண்ணனுக்கு நல்லவேளை ராமன் என்று அவனைப் பெற்றவர்கள் பெயர் வைத்திடவில்லை. கண்ணன் கதை கண்ணனின் கதையேதான்.

“மச்சி”

“சொல்லு சந்தீப்”

“உங்க அப்பா இந்த வீக்-எண்ட் ஊருக்குப் போறாரா?”

“ஆமாம்”

“இல்ல, நானும் என் கேர்ள்ஃப்ரெண்டும் பேசிப்பழகி நாளாச்சு, ஒரு அரைநாள் உங்க வீடு கெடைச்சா கொஞ்சம் நாங்க சொந்த விஷயம் எல்லாம் டிஸ்கஸ் பண்ண வேண்டியிருக்கு, பண்ணிக்குவோம்”

“சொந்த விஷயம் டிஸ்கஷன் அப்டின்னா?”

“ஏ, சொன்னா வெளங்காதா உனக்கு?”

“சரி அப்போ அந்த டிஸ்கஷன்ல என்னையும் சேத்துக்கோ, எடம் தர்றேன்”

”டேய்! அவ என் கேர்ள் ஃப்ரெண்டுடா”

“இருக்கட்டும்! நான் எவ்ளோ ரிஸ்க் எடுத்து இந்த ஹெல்ப் பண்றேன்”

“இதுல என்னடா ரிஸ்கு”

”எங்க வீட்ல, இல்லை அக்கம்பக்கத்துல இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா என்னாகும் யோசி, அது ஒண்ணும் பெரிசில்லை”

“போடா! பேமானி!”

அந்த டிஸ்கஷன் நடக்காமல் போன காரணத்தால் சந்தீப் சமீபத்தில் தன் காதலியை இழந்து தாடி வளர்க்காமல் தவிப்பதாகக் கேள்வி.

-----------

இப்படிப்பட்ட அற்புதமான மூன்று நண்பர்களுடன் கடந்த மூன்று மாதங்களாக ஆபீஸ் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தேன். தடாலடியாக ஒரு ப்ராஜக்ட்டைக் காட்டி அதில் இப்போது என்னை அமர வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஐ மிஸ் யூ மை டியர் த்ரீ இடியட்ஸ்!

கார்பரேட் கனவுகள் - ஒரு கடிதம்

sangamam@gmail.com — Tue, 10 Jan 2012 02:08:01 PST

ட்விட்டரில் அறிமுகமான அன்பர் பி.வி.ஆர். கார்பரேட் கனவுகள் புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டு எழுதிய கடித்தத்தின் சில பகுதிகள் இங்கே...

Dear Giri

.....I liked your describing the holiday activities of BPO employees - not just pubbing or rolling, it has serious CSR also - compassion, coupled with concrete, tangible action.

Likewise you have described the 'cultural differences' that exist with clients and how one should recognise and manage them. Accompanying diagrams and apt language helped very well in this.

I saw you have taken care to bring out the unfair attitude that the society shows towards even good human beings & competent workers, just because they work for a BPO. Essential Tips for Success - 'Vetiyin Ragasiyam' (page 83-92) has come out well. Succint and focused.

And so is the chapter on BPO Girls; and why good rest is important because of odd duty hours. Well, to round it off, it is a must read.

Also, as I suggested, a version 2 is required. And you can do it better. You should use a wider canvas and should bring in more information.

With Best Wishes & Regards,

PVR

மிக்க நன்றி பிவிஆர் :)

அறிவாலயத்தில் நம் புத்தகம்

sangamam@gmail.com — Thu, 05 Jan 2012 19:58:23 PST

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி நேற்று கோலாகலமாய்த் துவங்கியுள்ளது.

ஸ்டால்களின் எண்ணிக்கை, வருகை புரிவோர், புத்தகங்களின் விற்பனை என அனைத்திலும் இந்த முறை சென்ற ஆண்டைவிட சாதனைகள் இருக்கும் என நம்புவோம்.

நான் எழுதி சென்ற மார்ச் மாதம் வெளிவந்த கார்பரேட் கனவுகள் புத்தகம் கீழ்கண்ட ஸ்டால்களில் கிடைக்கும்.

அறிவாலயம் - ஸ்டால் எண் 308 - 309

ஸ்ரீ செல்வ நிலையம் - ஸ்டால் எண் 399

மறக்காமல் வாங்கிப் படித்து உங்கள் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!

நன்றி!

35ஆவது சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி

செயிண்ட் ஜார்ஜ் பள்ளி (பச்சையப்பன் கல்லூரி எதிரில்)
சென்னை.
வார தினங்களில் மாலை 3 மணிமுதல் இரவு 9 வரை.
விடுமுறை தினங்களில் காலை 11 மணிமுதல் இரவு 9 வரை.

ஏடிஎம் (அ) வாடிக்கையாளர்

sangamam@gmail.com — Thu, 05 Jan 2012 07:53:37 PST

வீட்டு விசேஷத்திற்கு ஆடைகள் எடுக்க இரு தினங்களுக்கு முன் சென்னை தி.நகரின் புகழ்பெற்ற துணிக்கடைக்குப் போயிருந்தோம். மாடிக்கு மாடி தாவிச்சென்று வேண்டிய ஆடைகளை அள்ளிக்கொண்டு வேட்டி எடுக்க வேண்டிய பகுதிக்கு வந்தோம். சாதாரண வேட்டியாக இல்லாமல் ஜரிகை போட்ட நல்ல வேட்டியாக எடுக்க வேண்டும்.. எங்கள் மனதில் இருந்த பட்ஜெட் ஐநூறுக்கு மேல் ஆனால் ஆயிரத்திற்கு மிகாமல்.

வேட்டிகள் பகுதியில் இருந்த சிப்பந்தி வரவேற்றார்.

“என்ன ரேஞ்சுலருந்து இருக்குங்க?”

“2500’லருந்து தொடங்குது சார்?”

“ரெண்டாயிரத்தி ஐநூஊஊறாஆஆஆ?”

”ஆமாம் சார், பட்டு வேட்டிங்க”

“இல்லை பட்டு வேணாம், ஆனா கொஞ்சம் க்ராண்டா வேணும் நல்ல வேட்டியா”

“அங்க வஸ்திரம் இல்லாம ரெண்டாயிரத்தி நூறுக்கு வரும் சார்”

“அது என்ன வகையறா?”

“இதுவும் பட்டுதான் சார்”

”இல்லை சார்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்”

“உங்க பட்ஜெட் என்ன சொல்லுங்க சார்?”

”ஐநூறுலருந்து ஆயிரம்”

”பட்டு மிக்ஸ்ல இருக்கு பாருங்க, ஆயிரத்தி அறுநூறு”

“சார், பட்ஜெட்....”

”இது ஆயிரத்தி முன்னூறு”

“ஐயா பட்ஜெட்”

“நல்லா இருக்கு சார் பாருங்க. ஜம்முன்னு இருக்கும் உங்களுக்கு”

”இருக்கும்தான், இருந்தாலும் கைல பணம் இருக்கணுமே”

“கார்டு வாங்கிப்போம் சார்”

“அடுத்த மாசம் அதை நான்தான் கட்டணும் சார்”

”அதெல்லாம் பார்த்தா முடியுமா சார். வாங்கறது ஒருமுறை, நல்லா க்ராண்டா வாங்குங்க சார்”

“ஐயா, நான் பட்டு வேட்டி வாங்கவே வரலை. ஜரிகை போட்ட நல்ல வேட்டியா நான் கேட்ட விலையில தாங்களேன்?”

”இது பாருங்க, இது பட்டு மிக்ஸ். ஒன்பதுக்கு அஞ்சு வேட்டி. எண்ணூறு ரூபா வரும். இதே மாடல் அடுத்த குவாலிடி எழுநூறு அதுக்கும் அடுத்து அறுநூறு. எண்ணூறு ரூபாய்ல வெள்ளி ஜரிகை வரும். மத்த ரெண்டும் சாதா ஜரிகை”

“சரி, அந்த எண்ணூறு பேக் பண்ணிருங்க”

இங்கே நான் குறிப்பிட விரும்புவது அந்த சிப்பந்தியின் மனதில் முன்னணியில் நிற்கும் மாதக்கடைசியில் அவர் கைக்குக் கிடைக்கப் போகும் சேல்ஸ் போனஸ். எத்தனை அதிக விலைக்கு நம் தலையில் சரக்கைக் கட்டுகிறாரோ அத்தனை அதிகம் போனஸ் அவர் வங்கியில் கிரெடிட் ஆகும். ஆக, தன் ஏடிஎம் ஒன்று எதிரில் நிற்பதாகத்தான் அந்த சிப்பந்தி எங்களைக் காண்கிறார்.

இது துணிக்கடை என்றல்ல, எல்லா வியாபார இடங்களிலும் பார்க்கும் காட்சிதான். வியாபாரம் செய்பவர்கள் மட்டும் என்றல்ல இந்தக் கலியுகத்தில் எல்லோரும் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் முதலாளி (அல்லது மேனேஜர் அல்லது டீம் லீடர்) என்றால் உங்களிடம் இருந்து எந்தெந்த வகையில் எல்லாம் சம்பள, இதர படிகள், போனஸ், சினிமா-டிராமா பாஸ், பர்ஃபார்மன்ஸ் பாயிண்ட்டுகள்*, எக்ஸட்ரா, எக்ஸட்ரா எனக் கறந்துவிட முடியும் என்று உங்க்ள் ஊழியர் பார்க்கிறார், நீங்கள் அதே பார்வையை உங்கள் மேலதிகாரியைப் பார்க்கிறீர்கள். உலகமே இப்படித்தான் இயங்குகிறது.

ஆனால் பாருங்கள், மருத்துவர்கள் தங்கள் ஏடிஎம்’கள் என தங்கள் நோயாளிகளைப் பார்ப்பது மட்டும் உலகில் யாரும் செய்தே இராத குற்றமாகக் காணப்படுகிறது#.

காரணம் என்னவென்று என்னைக் கேட்காதீர்கள். இன்னும் அந்த ஆராய்ச்சியை நான் பண்ணவில்லை.

- x -

* இவை எம்.என்.சி. நிறுவனங்களில் ஊழியர்களுக்குத் தரப்படுபவை. இவற்றை வைத்து ஆன்லைனில் பாயிண்ட்டுகளின் அடிப்படையில் பொருள்கள் வாங்கலாம். உ-ம்: நூறு பாயிண்ட்டுக்கு அயர்ன் பாக்ஸ் கிடைக்கும்,. ஆயிரம் பாயிண்ட்டுக்கு ஃபிரிட்ஜ் கிடைக்கும்.

# மூன்று வருடங்கள் முன் நானும் இதே தொனியில் ஒரு பதிவு எழுதினேன் என்பதுவும் இங்கே குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் :)

வெள்ளைப் பூக்கள் உலகம் எங்கும்

sangamam@gmail.com — Sun, 01 Jan 2012 23:32:12 PST

அனைவருக்கும் நம் புத்தாண்டு 2012 வாழ்த்துகள்!

இந்தப் பாடல் நம் பாடல் தளத்தில் வெளியாகவேண்டியது. தவறுதலாக இங்கே பதிந்துவிட்டேன். இருந்தால் என்ன... இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே :)

மடிப்பாக்கத்தில் புதுவை அரவிந்தர் ஆசிரமம்

sangamam@gmail.com — Sat, 31 Dec 2011 17:10:55 PST

என் அம்மா ஒரு தீவிர அரவிந்தர் அன்னை பக்தை. முடிந்த மட்டிலும் வருட ஆரம்ப நாளில் புதுவையில் அன்னையை தரிசிக்க தன் தியான மைய அன்பர்கள் கூட்டத்துடன் சென்று விடுவார். இந்த வருடம் புதுவையில் புயல் மழை காரணமாக அந்தப் பயணத்தைத் தவிர்க்கும் நிலை.

மடிப்பாக்கம் பாலையா தோட்டத்தில் ஒரு அன்பர் அரவிந்தர் அன்னை தியான மையம் அமைத்துள்ளார். அங்கு அழைத்துச் செல்ல என்னைக் கேட்டார், சென்று வந்தோம்.

நம்பினால் நம்புங்கள்... புதுவையில் உள்ள அரவிந்தர் ஆசிரமத்திற்கு சென்று வந்த உணர்வு இருந்தது. என்ன, ஏன், எப்படி என்ற கேள்விகள் உங்களுக்கு இருக்குமானால் இங்கு ஒருமுறை வந்து சென்றால் உங்களுக்கே தெரியும். பொதுவாக தியான மையங்களில் நான் இதுவரையில் பார்த்தது அரவிந்தர் அன்னை படங்களும், பூக்களும், கூட்டுத் தியானங்களும்தான். இங்கே மடிப்பாக்கம் அன்பர் அமைத்திருப்பது கிட்டத்தட்ட புதுவை ஆசிரமத்தின் ரெப்ளிகா.

நீங்கள் சென்னையைச் சேர்ந்த அரவிந்த அன்னை பக்தர் எனில் அவசியம் இங்கே விஜயம் செய்யுங்கள். புதுவை சென்ற புத்துணர்வு நிச்சயம் இருக்கும்.

முகவரி: 1, சர்மா லே அவுட், பாலையா கார்டன் (ஹெரிடேஜ் சூப்பர் மார்க்கெட் எதிர் சந்து), மடிப்பாக்கம், சென்னை - 91.

அனைவருக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

பாடுகிறேன் 10000

sangamam@gmail.com — Fri, 23 Dec 2011 22:35:40 PST

குர்கானிலிருந்து செந்தில் பேசினான். நம் பாடுகிறேன் தளத்தில் ஒரு சில பாடல்கள் பாதியில் தொங்கிக் கொண்டு நிற்பதாகவும் அவற்றைக் கேட்க முடியாமல் போய்விடுவதாகவும் சொன்னான். பொதுவாக மக்கள் என்னமோ பண்ணுகிறானே ஏதோ திறந்து பார்ப்போம் என்றுதான் நம் தளத்திற்கு வருகிறார்கள் என நினைத்திருக்க....

“கொஞ்சம் என்னன்னு பாருங்க கிரி. எங்களால பாட்டு கேக்க முடியலை பாருங்க”, என்றான்

“அடடே! இதுக்கெல்லாம் கூட ஃபோன் பண்ணுவீங்களாய்யா? ரொம்ப நன்றியப்பா. சைட்ல என்ன பிரச்னைன்னு தெரியலை, இருந்தாலும் பாக்கறேன்”, என்றேன்.

“என்ன இப்பிடி சொல்லிட்டீங்க! டெய்லி காலைல எழுந்தவுடனே உங்க பாடுகிறேன் சைட்தான் மொதல்ல ஓபன் பண்ணுவேன்”

“ஆஹா தேங்க்ஸ்பா”

“நான் மட்டுமில்லை, எங்க ரூம்ல என்கூட இருக்கற ஆறுபேரும் காலைல எழுந்ததும் உங்க பாட்டோடதான் நாளைத் துவங்குவோம்”

“அடடே! அடடே! கேக்கவே ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கய்யா!

“பின்ன! உங்க பாட்டைக் கேட்டாத்தான் எங்க ஒவ்வொருத்தருக்கும் காலைச் சிக்கல்கள் எல்லாம் தீர்ந்து போவுது”, என்றான்.

“டேஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்”, என்று ஃபோனை சாத்தினேன்.

எது எப்படியோ! நம் தளம் இப்படிப்பட்ட ரசிகர்களின் தொடர் ஆதரவினால் இன்று பத்தாயிரமாவது ஹிட்டை எட்டிப் பார்த்தது.

இந்த 365 நாள் ப்ராஜக்ட்’டைத் தொடங்க இன்ஸ்பிரேஷனாக இருந்த சொக்கனுக்கும் டாக்டர்.விஜய் அவர்களுக்கும் என் முதல் நன்றி. தொடர்ந்து பாடல்களைக் கேட்கும், ஊக்கம் தரும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள். பின்னூட்டங்கள் வாயிலாகவும், ட்விட்டர் மூலமாகவும் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் அத்தனை பேருக்கும் என் நன்றிகள்.

கட்டுவிரியனின் காதலைக் கலைத்தோம்

sangamam@gmail.com — Thu, 22 Dec 2011 06:14:36 PST

படம்: நன்றி - தமிழோவியம்

இங்கே நான் இந்தப் பதிவை எழுதும் காரணம் ஏதோ கதை சொல்வதற்காக அல்ல. நம் பெருமதிப்பிற்குரிய தீயணைப்புத் துறையினரின் பொறுப்பற்றத்தனத்தை பதிவு செய்யவே.

சென்ற சனிக்கிழமை மாலை சுமார் ஏழு மணியளவில் எங்கிருந்தோ வந்த இரண்டு பாம்புகள் எங்கள் வீட்டு வாசலில் மோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்க எங்கள் ஏரியாவே பத்து நிமிட நேரத்தில் அல்லோலகல்லோலப்பட்டது.

சில வயோதிக அன்பர்கள் கையில் கம்பு கழிகளுடனும் பிரசன்னம் ஆனார்கள். ஓய் பெரியவர்களா காதல்வயத்தில் இருப்பவர்களை ஏன் பிரிக்கிறீர்கள். அவற்றைப் பிடித்து எங்கேனும் பாதுகாப்பான இடத்தில் விட்டுவிடும் வழியைப் பார்ப்போமே என்று சொன்னோம். ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு யோசனை சொல்ல 108’ஐ சுழற்றுவோம் என்று முடிவானது.

“108, உங்களுக்கு எப்படி உதவலாம்?”

“எங்க வீட்டு வாசல்ல ரெண்டு பாம்பு வந்திருக்குங்க”

“நாங்க அதுக்கெல்லாம் ஹெல்ப் பண்ண மாட்டோம்ங்க”

“யாரைக் கூப்பிடணும்னு சொன்னா போதும் மேடம்”

“ஃபயர் சர்வீஸ்தான் சொல்லணும். கொஞ்சம் லைன்ல இருங்க”

“சரிங்க”

“இந்த நம்பர் நோட் பண்ணிக்கங்க! 22200335 இது கிண்டி ஃபாரஸ்ட் நம்பர். அவங்களுக்கு சொல்லுங்க”

“ஹலோ கிண்டி பாம்புப் பண்ணையா”

......

“சாரிங்க, இப்போ இங்க ஆளுங்க இல்லை. எல்லாரும் வெளிய போயிருக்காங்க”

"அடுத்து, ஃபயர் சர்வீஸ் 101 சுத்துங்க", பக்கத்து வீட்டு பெண்மணி 101 சுழற்றினார்.

“ஃபயர் சர்வீஸ், சொல்லுங்க”

“சார், கார்த்திகேயபுரம், மடிப்பாக்கத்தில இருந்து பேசறேன். எங்க வீட்டு வாசல்ல ரெண்டு பாம்பு வந்திருக்குங்க”

”சொல்லுங்கம்மா, நாங்க என்ன செய்யணும்?”

“அதை புடிக்க ஆள் அனுப்பணும் சார்”

“இல்லைங்க! வீட்டுக்கு உள்ளாற வந்தா சொல்லுங்க. அப்பதான் நாங்க வருவோம்”

“சார், என்ன இப்பிடி சொல்றீங்க”

“அட சீமெண்ணெய் ஊத்திக் கொளுத்துங்க”

“சார், நாங்க அதைப் பிடிக்க ஆள் கேக்கறோம்”

“அதெல்லாம் எதுக்குங்க. அங்க ஆம்பளைங்க யாரும் இல்லியா? நாலு பேரு சேர்த்துக்கிட்டு அடிச்சிடுங்க”

“மொதல்ல நீங்க ஃபோனை வைங்க சார்”

நெடுங்செழியர்கள் இருவரும் இன்னமும் மோனத் தவத்தில் இருக்க என்ன செய்ய எனப் புரியவில்லை. அடிக்க வேண்டாம் என்ற நிலைப்பாட்டில் நாங்கள் இருந்தாலும் அவர்கள் இருவரின் லீலைகள் முடிந்து பிரிய நேர்கையில் ஆளுக்கு ஒரு பக்கமாய் ஒரு வீட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து உள்ளே புகுந்துவிட்டால்? பா.கண்டால் ப.நடுங்கும் என்பார்கள். நாங்கள் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன?

பூ விற்கும் அம்மணி ஒருத்தர், “அது கட்டுவிரியன் பாம்பு. ரொம்ப வெஷமானுது, தட்டுனா நாலு அடி வைக்க மாட்டோம்”, என மேலும் பீதி கிளப்பிவிட்டுச் சென்றார்.

கடைசியாக என் ட்விட்டர் நண்பர்களிடம், “என்ன செய்ய”, எனக் கேட்க நண்பர் மோகன் ப்ளூக்ராஸை அழைக்கச் சொன்னார். <044 2235 4959> என்ற எண்ணை இணையத்தில் தேடிப்பிடித்து அழைத்தோம்.

அழைத்த அரை மணிநேரத்தில் வந்து நின்றார்கள் ப்ளூக்ராஸ் இயக்கத்தினர். ஆர்மி ஆபீசர் தோற்றத்தில் இருந்த அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க ஜெண்டில்மேன் ஒருத்தர் களமிறங்கி இரண்டு பாம்புகளையும் பிடித்து சிறு கோணியில் எடுத்துச் சென்றார். கிண்டி காட்டுப் பகுதிகளில் அவை விடப்படும் என்று தெரிவித்தார். எங்கள் பகுதி மக்களிடம் வசூல் செய்து எங்களால் இயன்ற ஒரு தொகையை ப்ளூக்ராஸுக்கு டொனேஷன் தந்து அனுப்பினோம்.

நீச்சல் கற்றுக் கொள்வது எத்தனை அவசியமோ அத்தனை அவசியம் நிறைந்தது பாம்பு பிடிப்பதும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அன்னியர்கள் அல்ல

sangamam@gmail.com — Tue, 20 Dec 2011 22:34:06 PST

சில டிவிட்டுகள். நேற்று டிவிட்டரில் பெரிய பெரிய பேச்செல்லாம் இருவர் பேசிக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில் டிவிட்டரின் இன்னொரு சந்தில் அவர்களுடைய கவலைகளுக்கான நியாயங்கள் அரங்கேறின.

@kalyanasc my discipline is semiotics and I describe language and its affectationsTue Dec 20 15:42:09 via Twitter for iPadM.D.Muthukumaraswamy mdmuthu

@mdmuthu Would it be correct to say that lumpens as a rule possess no vocation, trade, tradition or culture (in the mainstream sense)?Tue Dec 20 07:17:03 via webKalyan Raman kalyanasc

@mdmuthu @kalyanasc @maamallan how would you name such usage if not by calling it a lumpenization of Tamil proseTue Dec 20 08:13:21 via webM.D.Muthukumaraswamy mdmuthu

மருத்துவம் பொறியியல் போன்ற பெரிய படிப்பு படித்தவர்களுக்கும் புரிவதில்லை, நல்ல மனிதனாக வாழ வேண்டும் என்று விரும்புபவர்களுக்கும் புரிவதில்லை-

@thirumarant பிகர் சாதாரண வார்த்தை தானே அண்ணா! எல்லோருமே பயன்படுத்தி இருக்கிறோம்! இதற்காக குடும்பத்தை இழுப்பதெல்லம் அவசியமா?Tue Dec 20 19:43:37 via Dabrகரையான் karaiyaan

மொழியே இரண்டுபட்ட நிலையில் இதெல்லாம் யாருக்குப் புரிகிறது?

@kalyanasc there are even diglossic relations between languages in multi lingual situationsTue Dec 20 14:56:20 via Twitter for iPadM.D.Muthukumaraswamy mdmuthu

"யாமறிந்த மொழிகளிலே..." என்று ஏதோ ஒரு பாட்டு வரும். அதில் இப்போது வார்த்தைகளுக்குப் பஞ்சம். இனி,

மொழியின் அகவயமான வரலாற்றினையும் அந்த வரலாற்றினை ஊடுபாவாக்கும் உரை நடையினையும் எழுத, வாசிக்க சினிமாபாடலறிவும் முஷ்டி பலமும் போதாதுTue Dec 20 12:58:23 via IndicNotesM.D.Muthukumaraswamy mdmuthu

தமிழுக்குத் தேவை கிரந்தத்தை நீக்குவதோ இல்லையோ, எது மொழியை, அதன்வழி நம் வாழ்வை, சீரழிக்கிறது என்பது குறித்த ஒரு குறைந்தபட்ச புரிதல். எம்டி முத்துக்குமாரசாமி போன்றவர்கள் எதிர்கொள்ளும் இன்றைய தமிழ் சூழல் காலனியாதிக்கத்தைவிட தீவிரமான ஒன்று : ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அன்னியர்கள் அல்ல -

- எங்களை ரெண்டு வார்த்தை கேட்டால் நாங்களும், "...ங்கோத்தா!" என்று பொங்க மாட்டோமா என்ன! ?

- கிரி & நட்பாஸ்

இலக்கிய விருதுகள்

sangamam@gmail.com — Fri, 16 Dec 2011 18:54:59 PST

இலக்கியம் என்றால் என்ன என்ற தியரிடிகல் கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் கேட்டால் இண்டர்வியூவில் விழிப்பது போல் நான் பேந்தப் பேந்த விழிப்பேன். எனினும், எனக்குத் தெரிந்தவரையில்.... ”மேக்கப் ஏதும் அணியாமல் நீதியையோ போதனையையோ சொல்லாமற் சொல்லும், எங்கேனும் உங்கள் வாழ்க்கையைத் தொட்டுச் செல்லும், படிக்கையில் (அல்லது முடிக்கையில்) பேரானந்தம் தரும்” படைப்புகளை நான் இலக்கியம் எனக் கொள்கிறேன்.

பூமணி அவர்களுக்கு கோவையில் நாளை வழங்கப்படும் “விஷ்ணுபுரம் விருது” அழைப்பிதழை நேற்று நம் தளத்தில் வெளியிட்டிருந்தேன். அது தொடர்பாக நண்பர் ஒருவர் கேட்ட ஒரு கேள்வியும் அது சார்ந்த எங்கள் சிறு விவாதத்தின் தொடர்ச்சியுமே இந்தப் பதிவைக் கொணர்ந்தது.

இந்த விருது விழாவில் வழங்கப்படும் பணமுடிப்பின் மதிப்பு ஐம்பதினாயிரம் ரூபாய்கள். இன்றைய காலகட்டத்தில் பெருமதிப்பிற்குரிய பணம் ஒன்றுமல்ல இது. இன்று நம் ஊர்களில் மேலைநாட்டு நிறுவனங்களில் பணிக்குச் செல்லும் ஆயிரமாயிரம் இளைஞர்களின் மாத ஊதியம் கிட்டத்தட்ட இதற்கு நிகராகவே இருக்கிறது.

ஆனால், எழுத்தில் தன் வாழ்க்கையை அமிழ்த்தி வைத்துவிட்டுத் தன் சமூகத்திற்கென இலக்கியம் படைத்துத் தேயும் எழுத்தாளனுக்கு இங்கே தரப்படும் பணமுடிப்பை விட இந்த அங்கீகாரம்தான் பெரிது என்பேன் நான். தான் வாழ்ந்த காலகட்டத்தின் சாதாரண நிகழ்வுகளை, அசாதாரண வாழ்வியல் அழகுகளை, சமூக அவலட்சணங்களை ஆவணப்படுத்திவிட்டுப் போகும் ஓர் இலக்கியக் கர்த்தாவுக்கும் அவனைப் பின்பற்றி இந்தச் சூழலில் எழுத்தினைப் பிடித்துக் கொண்டு வாழும் படைப்பாளிகளுக்கும் இது போன்ற விருதுகள் நிச்சயம் ஊக்கம் தரும், சந்தேகமேயில்லை. அவர்களை நிச்சயம் உயிர்ப்புடனும் வைத்திருக்கும்.

ஆக, இந்த அழைப்பிதழை நான் வெறும் ஜெமோ வாசகன் என்றமுறையில் மட்டும் இங்கே பகிரவில்லை. இது போன்ற விருதுகள் ஊக்கங்கள் மேலும் வளரவேண்டும் என்பதை என்னால் முடிந்த விதத்தில் பதிவு செய்வதே என் முழுமுதல் நோக்கம்.

இதுவரை இதுபோன்ற விருதுகள் தனிப்பட்டவர்களின் பையிலிருந்தோ அல்லது ஏதேனும் தொண்டு நிறுவனங்களின், பதிப்பாளர்களின், புகழ்பெற்ற நிறுவனங்களின் (உ-ம்: நல்லி, த ஹிந்து) பையிலிருந்தோதான் வருவது நடைமுறையாக இருக்கிறது. இனி இதுபோன்ற விருது வழங்கல்களில் கார்பரேட் நிறுவனங்களின் பங்கினை கொண்டு வருவது எப்படி என்பது குறித்து நாம் யோசிக்கலாம்.

ஊழியர்களின் கேளிக்கை சார்ந்த விஷயங்களுக்கும், கிரிக்கெட் ஆட்டங்களைக் காண மொத்தமாகத் தம் ஊழியர்களுக்கு ஒரு கேலரியைக் குத்தகைக்கு எடுப்பது போன்ற விஷயங்களுக்கும், இவைபோல இன்னபிற கொண்டாட்டங்களுக்கும் என கார்பரேட்கள் ஒதுக்கும் பட்ஜெட்கள் ஒருபுறம் இருக்க, CSR Activities என்ற பெயரில் (Community for Social Responsibility) கார்பரேட் நிறுவனங்கள் இன்றைக்கு நம் நாட்டில் எத்தனையோ சமூக விழிப்புணர்வு சார்ந்த நல்விஷயங்களில் ஈடுபடுகின்றன. அதற்கென அவர்களிடம் எப்போதும் ஒரு தனி பட்ஜெட் இருக்கவே செய்கிறது.

”இன்னிசை மட்டும் இல்லையென்றால் என்றோ என்றோ நான் இறந்திருப்பேன்” என்ற பாடல் நம் எல்லோருக்கும் தெரியும். இங்கே இலக்கியமும் நம்மில் பெரும்பாலானோர் வாழ்வில் அப்படித்தான் உள்ளது. நல்ல எழுத்துக்களை வாசித்தே போகத் துடிக்கும் ஜீவனை இருகப் பற்றியிருப்பவர்கள் நம்மில் பலர் இருக்கிறார்கள். நாம் வாழ ஏதேனும் அர்த்தத்தைத் தந்து கொண்டிருக்கும் நம் இலக்கியக் கர்த்தாக்களை அங்கீகரிப்பதும் என் பார்வையில் ஒரு சோஷியல் ரெஸ்பான்ஸிபிலிடி’தான்.

விஷ்ணுபுரம் விருது விழா 2011

sangamam@gmail.com — Fri, 16 Dec 2011 11:20:18 PST

தமிழ் இலக்கிய ஆளுமைக்கான வாழ்நாள் விருது

மூத்த எழுத்தாளர் பூமணி அவர்களுக்கு

டிசம்பர் 18 ஞாயிறு மாலை 6 மணி- கீதா ஹால்,ரயில்நிலையம் எதிரில் , கோவை

விழாவில் ஜெயமோகன் எழுதிய பூமணி படைப்புகளின் விமர்சன நூல்

பூக்கும் கருவேலம் நூல் வெளியீடும் நடைபெறுகிறது.

நிகழ்வுக்கு உங்களை விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்ட நண்பர்கள் சார்பினில் அழைக்கிறேன்.

தொடர்புக்கு 094421 10123 (குறிப்பு:நிகழ்ச்சி குறித்த நேரத்தில் துவங்கும்)

’துருவ நட்சத்திரம்’ புத்தக வெளியீட்டு விழா

sangamam@gmail.com — Tue, 13 Dec 2011 21:51:34 PST

கார்த்திகை மாதக் காலைப்பொழுதில், ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் மக்களை வீட்டிற்கு வெளியே பார்ப்பதே அபூர்வமான விஷயம். அதிலும் ஊரே தூங்கிவழியும் ஞாயிற்றுகிழமையும் அதுவுமாக மயிலை ராகசுதா ஹாலில் காலம் சென்ற ஒரு இசைக் கலைஞரின் வாழ்க்கையை விவரிக்கும் ஒரு புத்தகத்துடைய வெளியீட்டு விழாவில் அரங்கு நிறைய மக்களைப் பார்க்க முடியும் என்று நான் எதிர்பார்த்திருக்கவே இல்லை.

சொல்வனம் வெளியீடாக ஸ்ரீ. லலிதாராம் எழுதிய மிருதங்க மாமேதை அமரர் பழனி சுப்பிரமணியப் பிள்ளை அவர்களைப் பற்றிய புத்தகத்தின் வெளியீட்டு விழாவினை சிறப்பிக்கத்தான் அத்தனை பேரும் கூடியிருந்தனர். ஒரு இசைமேதை மறைந்து சுமார் அரை நூற்றாண்டு காலம் கடந்தபின் அவர் குறித்த ஒரு புத்தகம் வெளிவருவதே வியப்பிற்குரிய விஷயம். அதை விட, அந்த மேதையின் வாழ்க்கையை ஆவணப்படுத்தும் முதல் புத்தகம் இதுதான்- அப்படியொரு புத்தகம் இப்போதாவது எழுதப்படுகிறது என்பது இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் ஒரு பெரிய அதிசயமும்கூட.

எத்தனை மேதைகளைப் பற்றிய தகவல்களை நாம் அலட்சியத்தாலும் காலத்தைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளாத மிதப்பிலும் இழந்து விட்டிருக்கிறோம்! “மிருதங்கம் என்றாலே பழனிதான்!” என்று அவரது சமகாலத்துச் சிறந்த கலைஞர்களால் போற்றப்பட்ட அந்த மாமேதை மறைந்து பதினெட்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு பிறந்த ஒரு இளைஞர், தொழில்முறை இசைக் கலைஞராகவோ, பத்திரிக்கையாளராகவோ இல்லாத ஒருவர், “ஆசை பற்றி அறையலுற்றேன்” என்று அரும்பாடுபட்டு, நான்கு நீண்ட ஆண்டுகள் அந்த மேதையின் மாணவர்களைச் சந்தித்துப் பேசி, பழைய புத்தகங்களைத் தேடிப் பிடித்து இந்தப் புத்தகத்தை எழுத வேண்டியிருந்திருக்கிறது.

மிருதங்க இசைக்கு ஒரு புதிய ஆற்றலை அளித்த அந்த மாமேதையின் வாழ்க்கையை அதன் காலகட்டத்தோடு ஆவணப்படுத்தும் லலிதா ராமின் இந்த நூல் மிக முக்கியமான ஒன்று என்பது விழா மேடையில் உரையாற்றியவர்களைக் கொண்டுதான் நான் அறிய நேர்ந்தது. நமது அறியாமையே பிழை என்று இல்லை; ஆனால் அந்த அறியாமையைக்கூட அறியாதிருக்கும் காலத்தை, அதை ஒரு பொருட்டாகவே நினைக்காத அவலத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது.

கர்நாடக சங்கீதத்தின் ஒரு பொற்காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவோரையே, வாழும் ஆவணங்களையே கூட நாம் ஒவ்வொருவராய் இழந்து கொண்டிருக்கிறோம் – இந்த இழப்பை நினைத்து வருந்தக்கூடிய விழிப்பும் நமக்கு இல்லை, இவர்களிடம் பொதிந்திருக்கும் அரிய தகவல்களைப் பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்ளும் ஊக்கமும் நமக்கு இல்லை. இசையில் நாட்டமுள்ள என் போன்ற இளைஞர்கள் அனைவருக்கும் இந்த இழப்பு பெரும்வலியாக இருக்கிறது, ஆனால் ஒரு சிலராலேயே இந்த இழப்பில் இருந்து சேகரிக்கக் கூடியதைக் காப்பாற்றித் தர முடிகிறது- தங்களுக்கு முந்தைய தலைமுறை செய்திருக்க வேண்டிய வேலையைச் செய்யும் இவர்களில் லலிதா ராம் முக்கியமானவர், தமிழகக் கலை வரலாற்றுப் பின்னணியில் இவரது எழுத்துப் பணியும், இந்த நூலும் அந்த வகையில் ஒரு அவசியத் தேவையை நிறைவு செய்வதாக இருக்கின்றன.

பழனி சுப்பிரமணியப் பிள்ளை ட்ரஸ்ட் ஏற்பாடு செய்திருந்த இந்த விழா, அழைப்பிதழில் குறிப்பிட்டிருந்தபடி சரியாக ஒன்பது மணிக்குத் தொடங்கியது. ஸ்ரீ கே.எஸ்.காளிதாஸ் , ஸ்ரீ என்.முரளி (’த ஹிந்து’), திருச்சி. ஸ்ரீ சங்கரன் , ஸ்ரீ பி.எம்.சுந்தரம் , சங்கீத கலாநிதி ஸ்ரீமதி ஆர்.வேதவல்லி ஆகியோர் விழா மேடையை அலங்கரித்தனர். சங்கீத கலாநிதி ஸ்ரீமதி. ஆர். வேதவல்லி குத்துவிளக்கு ஏற்றி வைக்க, சங்கீத மும்மூர்த்திகளை வணங்கும் ஒரு இனிய இறைவணக்கப் பாடலை குமாரி. ஐஷ்வர்யா ஷங்கர் பாட, இப் புத்தக வெளியீட்டு விழா இனிதே தொடங்கியது.

”ரா ரா ராஜீவலோசனா ராமா” என்று நூலின் ஆசிரியர் லலிதாராமை வரவேற்று வரவேற்புரை வழங்கிய திரு.கே.எஸ்.காளிதாஸ், லலிதாராம் இப்புத்தகம் வெளிவர மேற்கொண்ட பெரும் முயற்சிகள் குறித்து விரிவாகவே குறிப்பிட்டார். மேலும் திருச்சி. ஸ்ரீ சங்கரனுக்கு இந்த வருடத்தின் சங்கீத கலாநிதி விருது வழங்கப்படுவதைப் பேருவகையுடன் அவர் குறிப்பிட்டு, இந்த விருது தங்கள் இருவரின் குருநாதரான “துருவ நட்சத்திரம்” புத்தகத்தின் நாயகர் ஸ்ரீ சுப்பிரமணியப் பிள்ளை அவர்களுக்கே கிடைத்ததாகத் தாங்கள் கொள்வதாகப் பெருமிதத்துடன் குறிப்பிட்டார்.

இந்தப் புத்தகம் தான் எழுதி வெளிவரும் பொருட்டு, திரு. காளிதாஸ் பேருதவிகளை தனக்கு நல்கியதை லலிதாராம் புத்தகத்தின் முன்னுரையில் எழுதியிருப்பது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது:

“காளிதாஸ் சிறந்த மிருதங்க வித்வான் மட்டுமன்றி தெளிவாகவும் சுவையாகவும் எழுதக் கூடியவர். நினைத்திருந்தால், பழனியைப் பற்றிய நூலை என்னை விட சிறப்பாக அவர் எழுதியிருக்க முடியும். ஆனால், ஏனோ என் மூலமாகத்தான் இந்த நூல் வெளிவர வேண்டும் என்பதில் என்னை விட அதிக ஆர்வமாக இருந்தார். சில வாரங்களுக்கு ஒரு முறை தொலைபேசி மூலமும், நேரில் சந்திக்கும் போதும் தூண்டிக் கொண்டே இருந்தார். அவரது வழிகாட்டலும் தூண்டுதலும் இல்லாமல் இந்த நூலை எழுதியிருக்க முடியாது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.”

என்று எழுதுகிறார் லலிதா ராம். அவர் தன் பேச்சிலும், காளிதாஸ் இந்தப் புத்தகத்தை எழுத எவ்வளவு உறுதுணையாக இருந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். பழனி அவர்களின் இருபத்து ஐந்தாவது நினைவாண்டை ஒட்டி ’ஸ்ருதி’ இதழ், திரு. காளிதாஸின் மேற்பார்வையில் ஒரு சிறப்பிதழ் வெளியிட்டது. அது இந்தப் புத்தகத்துக்கு உருவம் தரக்கூடிய ஒரு ‘காம்பாக்ட்டான பிப்லியோகிராபியாக’ இருந்தது என்று லலிதா ராம் சொன்னார். இது மிக முக்கியமான தகவல்- இருபத்து ஐந்தாம் நினைவாண்டில் விழுந்த விதை, ஐம்பதாம் நினைவாண்டை ஒட்டி ஒரு விருட்சமாக வளர்ந்திருக்கிறது.

சொல்வனம் பதிப்பகத்தார் சார்பில் திரு. பாஸ்கர் பேசினார். தனது துரித வாசிப்பில், “இசை, இசைக் கலைஞர்கள், வரலாறு என்று எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் தான் எழுதுவதில் தகவல் பிழைகள் இருக்கக் கூடாது என்ற உணர்வுடன் கடுமையாக உழைப்பவர் லலிதா ராம். தகவல் பிழைகள் தவறான கருத்துகளை நிலைநிறுத்தக்கூடிய ஆதாரங்களாக அமையும் என்பதை நன்கு உணர்ந்தவர் அவர்,” என்று பேசிய பாஸ்கர், இந்தப் புத்தகத்துக்குத் தேவையான தகவல்களைத் திரட்டவும், அவற்றை பிழையின்றி தொகுத்தளிக்கவும் லலிதா ராம் மேற்கொண்ட முயற்சிகளைக் குறிப்பிட்டு, இத்தகைய உழைப்பும் வரலாற்று உணர்வு சார்ந்த அர்ப்பணிப்பும் அவரது எழுத்தில் இருப்பதால், புத்தகமானாலும் கட்டுரையானாலும் லலிதா ராம் எழுதுவது உண்மையாக இருக்கும் என்று முழு நம்பிக்கையுடன் படிக்கலாம் என்றார்.

மியூசிக் அகாடமியின் இயக்குனரும் ’த ஹிந்து’ பத்திரிகைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவருமான ஸ்ரீ.என்.முரளி, லலிதாராமின் இந்த அரிய முயற்சியைப் பெரிதும் பாராட்டினார். திரு. சுப்பிரமணியப் பிள்ளை குறித்து அவர் பேசுகையில், தனி ஆவர்த்தனங்களில் அவர் வெளிப்படுத்திய தனிச்சிறப்புகளைக் குறிப்பிட்டார். அதே வேளையில் இந்தக் கால தனி ஆவர்த்தனங்கள் பற்றி ஒரு சின்ன ஒப்பீட்டு நகைச்சுவையையும் குறிப்பிட அவர் தவறவிடவில்லை. மிருதங்க வித்வான்களில் இடதுகை வாசிப்பு கொண்டவர்கள் சோபிப்பதில் உள்ள பிரச்னைகளைச் சொன்னவர், அதையும் தாண்டி பழனி சுப்பிரமணியம் பிள்ளை அவர்கள் தன் நிகரற்ற திறமையால் எப்படிப் புகழ் பெற்றார் என்பதையும் குறிப்பிட்டார். அவரது உரை ஆங்கிலத்தில் அமைத்திருந்தது. மேடையில். எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி தமிழில் தொடர்ந்து உரையாற்றக்கூடிய ஆற்றல் அவருக்கு இருக்கிறது என்பது என் எண்ணம்- இனி வரும் காலங்களில் அவர் தமிழிலேயே உரையாற்றலாம் என்று தோன்றுகிறது. பேசியவரை அவரது தமிழ் சரளமாகவும், சிறப்பாகவும் ரசிக்கும்படியுமே இருந்தது.

குரு வந்தனத்துடன் தன் பேச்சைத் துவக்கிய ஸ்ரீ.பி.எம்.சுந்தரம், தங்கள் குருவான பழனி சுப்பிரமணியம் பிள்ளை பாட்டுக்கு வாசிப்பதில் சிறந்தவர் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். எல்லா மிருதங்க வித்வான்களும் பாட்டுக்கு வாசிப்பவர்கள்தானே என்ற கேள்விக்கு அவர் தந்த பதில் அற்புதமானது. தன் வாசிப்பு பாடுபவரின் பாடலை உயர்த்தும் பண்பு உடையதாக இருக்கவேண்டுமே தவிர தன் மிருதங்கக் கருவியின் நாதம் தனித்துத் தெரிவது அவசியம் இல்லை என்று வாழ்ந்தவர் அவர் என்று தெளிவுபடுத்தினார். தனி ஆவர்த்தனத்தில் மிருதங்கத்தின் நுட்பங்களை அனைவரும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள், ஆனால் கீர்த்தனையின் சுவை கெடாமல் அதை ஒட்டி ஒலிக்கும் மிருதங்க இசை சாத்தியங்களின் உச்சத்தை பழனியவர்கள் அளவுக்கு அடைந்தவர்கள் எவருமில்லை என்று குறிப்பிட்டார் சுந்தரம்.

ஏற்புரை நல்கிய லலிதாராம் இந்தப்புத்தகம் வெளிவருவதில் திரு. காளிதாஸ் காட்டிய முனைப்பை முக்கியமாகக் குறிப்பிட்டது பற்றி மேலே பார்த்தோம். மேலும் பேசியதில், வரலாற்றுத் தகவல் சேகரிப்புகளின் போது தன்னைப் போன்றவர்கள் சந்திக்கும் முக்கிய இன்னலாக, தகவல்களின் ”கிடைக்கும் தன்மை” (availability) பற்றி குறிப்பிட்ட லலிதாராம் இதற்காக மியூசிக் அகாடமி போன்ற அமைப்புகள் உதவிக்கரம் நீட்ட வேண்டும் எனவும் வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

விழாவிற்குத் தலைமை உரை ஆற்றிய திருச்சி.ஸ்ரீ. சங்கரனின் பேச்சு அரங்கத்தில் இருந்தவர்களை ஐம்பது ஆண்டுகள் பின்னோக்கிக் கொண்டு சென்றது என்றால் அது மிகையில்லை. திரு.சுப்பிரமணியப் பிள்ளை சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே மிருதங்கம் கற்ற விபரங்கள் குறித்துப் பேசியவர், திரு.பஞ்சாமிப் பிள்ளையின் வாசிப்பு சுப்பிரமணியப் பிள்ளை அவர்களின் வாசிப்பை பாதித்தது பற்றியும், அவர்கள் இருவரும் பகிர்ந்து கொண்ட இசை சார்ந்த விஷயங்கள் பற்றியும் குறிப்பிட்டார். சுப்பிரமணியம் பிள்ளை ஒரு தேர்ந்த பாடகரும் கூட என்பதையும் குறிப்பிட்டவர், ரயில் பயண நேரங்களில் கல்பனா ஸ்வர சம்பாஷனைகளில் ஈடுபடுவது சுப்பிரமணியப் பிள்ளை அவர்களுக்கும் செம்பை வைத்தியநாத பாகவதருக்கும் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு என்பதையும் நினைவுகூர்ந்தார்.

லலிதா ராம் ஆவணப்படுத்துதலின் அவசியம் குறித்தும் அது எவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது என்றும் குறிப்பிட்டது தொடர்பாக திருச்சி சங்கரன் கூறிய ஒரு விஷயம் கவனிக்கத்தக்கது என்று நினைக்கிறேன். இதை எப்படி சரி செய்யப்போகிறார்கள் என்பது மிகவும் சிக்கலான கேள்வி.

ஆவணப்படுத்துதல் குறித்து திருச்சி சங்கரன் அவர்கள் சொன்னது இதுதான் (நான் புரிந்து கொண்டதை எழுதுகிறேன்)- நம்மிடம் இரண்டு வகை ஆவணப்படுத்தல்கள் உண்டு. எழுத்து மற்றும் ஒலிப்பேழைகளாக ஒன்று. இவற்றையே போதுமான அளவில் செய்யவில்லை. இதை இன்னும் நிறைய செய்ய வேண்டும், சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும். உண்மைதான். ஆனால் இன்னொரு வகை ஆவணப்படுத்தல் இருக்கிறது. அது, குருபரம்பரையான வாசிப்பு.

இது குறித்து அவர் பேசியதைக் கேட்டபோது, இசையில் வெளி உலகுக்கு, ரசிகர்களுக்கு எளிதில் தெரிய வராத எவ்வளவோ இருக்கிறது என்பது புலனாயிற்று. ஒரு முறை சங்கரன் அவர் வீட்டுக்குப் போனபோது பழனியும் அவரது மனைவியும் பூஜை அறையில் ஒரு கீர்த்தனையைப் பாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவ்வளவு அருமையாக பாடினார்கள் என்று சொன்னார் திரு. சங்கரன். பழனியவர்கள் வீட்டில் எங்கும், எல்லாரிடமும் இசை கமழ்ந்த விதம் போன்ற விவரமெல்லாம் அரிய தகவல்கள். காலப்போக்கில் மறைந்து, பதிவு செய்யப்படாவிட்டால் பழனிக்கு ஒரு வாத்தியத்தை அருமையாக வாசிக்க மட்டும்தான் தெரியும், அவருக்கு பாடத் தெரியாது அல்லது பாட வராது என்றேதும் பிழைபட்ட கருத்தை உருவாக்கக்கூடிய தகவல்கள். இவற்றை எல்லாம் எழுதி வைப்பது ஒரு காலகட்டத்தில் இசை பரவி மிளிர்ந்ததைப் பற்றிய பூரணமான பார்வையைத் தருமென்பதால் இதெல்லாமும் பதியப்படுவது அவசியம்.

ஆனால் இப்படிப்பட்ட தகவல்களைவிட முக்கியமான ஒரு விஷயம் உண்டு. இசை என்று எடுத்துக் கொண்டால், இந்தக் கதைகள் தகவல்கள் மறைவதால் இசைக்கோ, அதன் ரசிகர்களுக்கோ பெரிய அளவில் வருந்தக்கூடிய நஷ்டமில்லை எனக் கருதலாம். இரண்டாவது வகை ஆவணப்படுத்துதல் பற்றி திருச்சி சங்கரன் சொன்னாரல்லவா, அது தொடர்பறாது, பாரம்பரியத்தை நீட்டி, அதே நேரம் தலைமுறை தலைமுறையாக புதுப்பிக்கப் பட்டு வாழும் இசை. அதுதான் முக்கியம். ரெகார்டிங் எவ்வளவு முக்கியமோ அதைவிட இந்த மாதிரியான ‘டாக்குமெண்டேஷன்’ முக்கியம். காலத்தால் உறைந்துவிடாமல் அது ஒரு மனிதனின் டிஎன்ஏ மாதிரி தொடர்ந்து நிலைத்தும், வளர்ச்சியுள்ள நீட்சியாகியும், காலங்களுக்கேற்ப மாறித் தன்னைக் காப்பாற்றி வைத்துக் கொண்டும் அது இருக்கிறது.

மாமேதை பழனி அவர்களின் நினைவு சொல்வனம் வெளியிட்டுள்ள இந்தப் புத்தகத்தால் பாதுகாக்கப்படும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், அதற்கு ஒரு நியாயமும் அவசியமும் இந்த இசை தொடர்ந்து வளரும்போதுதான் இருக்கும். மிருதங்க இசையும், புதுக்கோட்டை பாணியும் சபைகளில் மட்டுமின்றி நம் கிராமப்புறங்களிலும் தொடர்ந்து ஒலிக்க வேண்டும்- அருங்காட்சியகத்தில் இருக்கும் ஆவணங்களை நாம் தொட முடியாமல் தூரத்தில் இருந்து ஏக்கத்துடன் பார்க்கும் நிலை இந்தப் புத்தகத்துக்கும், இது பேசும் இசைக்கும் வந்து விடக் கூடாது.

இந்தக் கவலை இசையில் நாட்டமுள்ள அனைவரையும் எதிர்நோக்கி நிற்கிறது. நாகசுரம் மற்றும் தவில் வாசிப்பு தமிழகத்தில் தொய்வடைந்த நிலையில் உள்ளதை சுட்டிக்காட்டி கோலப்பன் – ஜெயமோகன் இடையான உரையாடல் முக்கியமான ஒன்று.

இந்நிலை மிருதங்கத்துக்கும் ஏற்பட்டுவிடாமல் காக்க பழனி எம் சுப்பிரமணிய பிள்ளை அறக்கட்டளையினர் வாயிலாக அவரது மாணவர்கள் செய்து வரும் முயற்சிகள் போற்றத்தக்கன. திருச்சி சங்கரன் பேசிய இரண்டாம் வகை ஆவணப்படுத்தலும், இசையின் உயிர்ப்பும் இவர்களின் தொடர்ந்த முயற்சியாலேயே நிகழ முடியும்.

நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் ஸ்ரீ.ஜே.பாலாஜியின் நன்றியுரையுடன் புத்தக வெளியீட்டு விழா இனிதே நிறைந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து டாக்டர்.விஜயலக்ஷ்மி சுப்ரமணியம் அவர்களின் கர்நாடக இசைக் கச்சேரி நடைபெற்றது. இசைத்துறையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று மட்டுமல்லாமல் பல்துறை அன்பர்களையும் இந்த நிகழ்வில் பார்க்க முடிந்தது. சில வெளிநாட்டு அன்பர்களும் நிகழ்ச்சியில் ஆவலுடன் கலந்துகொண்டார்கள்.

விழா அரங்கிலேயே புத்தகம் விற்பனைக்குக் கிடைத்தது. அழகான வடிவமைப்பில் பல அரிய தகவல்கள், கிடைப்பதற்கு மிகவும் அரிதான புகைப்படங்களுடன் புத்தகம் அருமையாக வந்திருக்கிறது.

விழாவில் கலந்துகொள்ளத் தவறியவர்கள் இப்புத்தகத்தை உடுமலை.காம் மூலமாக வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

(நன்றி: சொல்வனம்)

லலிதாராமின் துருவ நட்சத்திரம்

sangamam@gmail.com — Thu, 08 Dec 2011 20:00:16 PST

“துருவ நட்சத்திரம்” - புகழ்பெற்ற மிருதங்க மாமேதை பழனி சுப்பிரமணியம் பிள்ளை அவர்கள் குறித்து நண்பர் லலிதாராம் எழுதியுள்ள நூல். சொல்வனம் வெளியீடாக வெளிவரும் இந்நூலின் வெளியீட்டுவிழா வரும் ஞாயிறன்று சென்னை மயிலை ராகசுதா ஹாலில் நடைபெறவுள்ளது. இவ்விழாவிற்கு வருகைதந்து சிறப்பிக்குமாறு நண்பர்கள் அனைவரையும் ராம் சார்பில் வரவேற்கிறேன்.

இந்தப் புத்தகம் குறித்த லலிதாராமின் பதிவு: துருவ நட்சத்திரம்

புத்தகம் ஆன்லைனில் பெற: உடுமலை.காம்

சேவாக் 200

sangamam@gmail.com — Thu, 08 Dec 2011 05:05:50 PST

வாழ்த்துகள் சேவாக்!

எக்ஸைல் - ஒரு எக்ஸ்ப்ரஸ் விமர்சனம்

sangamam@gmail.com — Tue, 06 Dec 2011 20:09:53 PST

முன்குறிப்பு: மன்னிக்கவும் - தலைப்பில் எக்ஸ் ஃபைல்ஸ் (X-Files) என்று எழுத வந்தபோது ஏனோ தவறு நேர்ந்துவிட்டது.

மேலும், எக்ஸ் ஃபைல்ஸ் கதையை விக்கிபீடியாவிலிருந்து எடுத்து கூகுள் ட்ரான்ஸ்லேட்டரிடம் தந்தபோது இந்த மொழிபெயர்ப்புதான் வந்து விழுந்தது.

என்ஸாய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்!

படம் வட டெக்சாஸ், 35,000 கிமு திறக்கிறது.ஒரு குகை நுழையும், ஒரு ஹண்டர் ஒரு பெரிய வேற்று கிரக lifeform தோன்றுகிறது என்ன மீது தடுமாற்றங்கள். அவர்கள் சண்டை மற்றும் caveman மரணம் உயிரினம் குத்தல், வெற்றி, ஆனால் கருப்பு எண்ணெய் தொற்று உள்ளது.

1998 இல், சிறிய நகரமான டெக்சாஸ், ஒரு இளம் பையன் (லூகாஸ் பிளாக்) ஒரு துளை கீழே விழுகிறது மற்றும் ஒரு மனித மண்டை காண்கிறது. அவர் இது உள்ளது என அவரது கண்களை கருப்பு முறை இதனால், அவரது தலை அடையும் வரை, கருப்பு எண்ணெய் அவரது உடலை தரையில் மற்றும் செல்கிறது வெளியே ஒழுகல்களுக்கு. நான்கு தீயணைப்பு வீரர்கள் அவரை காப்பாற்ற துளை சென்று வந்தவர் ஆனால் மீண்டும் பார்க்க படுகிறது.Biohazard-பொருத்தமான ஆண்கள் ஒரு குழு காட்சி நெருங்குகிறது.

இதற்கிடையில், எப்.பி. ஐ சிறப்பு முகவர்கள் ஃபாக்ஸ் மல்டர் (டேவிட் Duchovny) மற்றும் டானா ஸ்கல்லி (கில்லியன் ஆண்டர்சன்) X-கோப்புகளை மூடிய பின்னர் மற்ற திட்டங்கள் அளிக்கிறது. அவர்கள் டல்லாஸ் ஒரு கூட்டாட்சி கட்டிடம் எதிராக வெடிகுண்டு மிரட்டல் விசாரணை உதவி உள்ளன. மல்டர் கூறப்படும் இலக்கு இருந்து தெரு முழுவதும் ஒரு கட்டிடம் பரிசீலனை மற்றும் ஒரு பொருள் வழங்கும் இயந்திரம் குண்டு கண்டுபிடிக்கிறார்.மல்டர் மற்றும் ஸ்கல்லி கட்டிடம் வெளியேற்றினார் என்று பொறுப்பு டேரியஸ் Michaud (டெர்ரி குயின்ன்) சிறப்பு முகவர் குண்டு ஆயுதங்களைப்பறி பின் தங்குகிறது. முகவர் அறியாத, Michaud இறுதியில் வெடிக்கிறது இது குண்டு, ஆயுதங்களைப்பறி எந்த முயற்சி செய்கிறது.

Michaud கூடுதலாக, ஐந்து பேர் குண்டு போது கட்டிடத்தில் வெளிப்படையாக இன்னும் இருந்தது, ஏனெனில் வாஷிங்டன், டிசி திரும்பி, மல்டர் மற்றும் ஸ்கல்லி chastised உள்ளன.அவர்கள் வேலை நிகழ்ச்சிகள் மதிப்பீடு செய்யப்படுவதற்கான மணிக்கு தனி விசாரணைகளில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. அந்த மாலை, மல்டர் ஒரு சித்தப்பிரமை மருத்துவர், ஐந்து பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஏற்கனவே இறந்து விட்டார்கள் என்று விளக்குகிறது யார் ஆல்வின் Kurtzweil (மார்டின் லாண்டவு), எதிர்கொள்கிறது, மற்றும் வெடிகுண்டு அவர்கள் எப்படி இறந்தார் ஆதாரங்களை அழிக்கும் பொருட்டு வெடிக்க அனுமதி என்று.மருத்துவமனை சவக்கிடங்கில் மணிக்கு, ஸ்கல்லி ஏலியன் வைரஸ் ஆதாரங்களை கண்டறிவது, பாதிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வு செய்ய முடியாது உள்ளது.

மல்டர் மற்றும் ஸ்கல்லி டெக்சாஸ் குற்றம் காட்சிக்கு பயணிக்க. வழியில் அவர்கள் இரண்டு பிரகாசமான, ஒளிரும் குவிமாடங்கள் சுற்றியுள்ள ஒரு பெரிய cornfield வேண்டும் டேங்கர் லாரிகள் hauling ரயில் பின்பற்றுகிறார்கள். அவர்கள் குவிமாடங்கள் நுழையும் போது, அவர்கள் இன்னும் காலியாக காண்கிறார்கள், ஆனால் தரையில் grates திறந்து மற்றும் தேனீக்கள் ஒரு தடித்த திரள் cornfield மீது முகவர் அவுட் படைகள். விரைவில் கருப்பு ஹெலிகாப்டர்கள் அவர்களை துரத்தி, மேல்நிலை தோன்றுகின்றன, மற்றும் இரண்டு தப்பிக்க மீண்டும் வாஷிங்டன்.

ஸ்கல்லி அவரது நடிப்பு விசாரணை கலந்து அவள் சால்ட் லேக் நகரம், யூட்டா மாற்றம் வேண்டும் என்று அறிந்த போது அவர்கள் திரும்பியதும், மல்டர் தோல்வியுற்றார், Kurtzweil உதவி பெற முயற்சிக்கிறது. மல்டர் ஒரு பங்காளியாக ஸ்கல்லி இழக்க பெரும் அழிவை சந்தித்தது. ஸ்கல்லி அவரது சட்டை காலர் கீழ் தன்னை தாக்கல் கொண்டிருந்த ஒரு தேனீ முடிவு தாக்கியது போது இரண்டு பங்கு ஒரு மென்மையான தருணம்,. அவர் விரைவில் நனவு இழக்கிறாள். மல்டர் அவசர உதவியை அழைக்கிறது ஆனால் ஒரு ஆம்புலன்ஸ் வரும் போது, இயக்கி விட்டு தலையில் மல்டர் மற்றும் நேரத்தில் கொண்டு சேர்க்கிறது ஸ்கல்லி தளிர்கள். மருத்துவமனையில் எழுப்பி, மல்டர் புல்லட் மட்டுமே அவரது கோவில் grazed என்று தகவல், மற்றும் லோன் துப்பாக்கி ஏந்திய உதவியுடன் இலைகள். பிறகு அவர் ஒரு முன்னாள் விரோதி, அவரை அவரது பாதிக்கப்பட்ட என்று வைரஸ் போர் ஒரு தடுப்பூசி இணைந்து அண்டார்க்டிகாவில் ஸ்கல்லி தான் இடம் கொடுக்கிறது யார் நல்லது-Manicured மேன் (ஜான் நெவில்), சந்திக்கிறார்.சிண்டிகேட் அவரது காட்டி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது முன் நல்லது-Manicured நாயகன் பிறகு, ஒரு கார் குண்டு கொல்லப்பட்டார்.

மல்டர் ஸ்கல்லி காப்பாற்ற அண்டார்டிகாவுக்கு பயணிக்கிறது, மற்றும் அவர்களது எதிரி, சிகரெட் புகை மேன் (வில்லியம் பி டேவிஸ்) ஒரு இரகசிய நிலத்தடி ஆய்வக ரன் கண்டுபிடிக்கிறார். மல்டர் ஆய்வக நிலையான சூழலில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாக மற்றும் cocooned ஏலியன்களை புதுப்பிப்பதன், ஸ்கல்லி புதுப்பிக்க தடுப்பூசி பயன்படுத்துகிறது. ஆய்வக வெறும் மேற்பரப்பு மல்டர் மற்றும் ஸ்கல்லி தப்பிக்க பிறகு அழிந்துவிட்டது. இது பனி கீழே உழைக்காத பொய் ஒரு பெரிய அயல் கப்பல் பகுதியாக அவுட் சுழல்கிறது; கப்பல் அதன் நிலத்தடி துறைமுக இலைகள் மற்றும் வானத்தில் தொடங்குகிறது. மல்டர் ஸ்கல்லி மயக்கம் தெளிந்தவுடன் கப்பல், நேரடியாக மேலெழுந்து பறந்து தூரம் சென்று மறைந்து கண்காணிக்கிறது.

சில நேரம் கழித்து, மல்டர் மற்றும் ஸ்கல்லி அவர்களின் சாட்சியம் புறக்கணிக்கப்படுகிறது ஒரு விசாரணை எடுக்கின்றன, மற்றும் ஆதாரத்தை விவாதிக்கப்படுகின்றன.அவர்களின் துன்பத்தில் மட்டுமே மீதமுள்ள ஆதாரம் லோன் துப்பாக்கி ஏந்திய சேகரிக்கப்பட்ட ஸ்கல்லி, தாக்கியது என்று தேனீ உள்ளது. அவள் எப்.பி. ஐ தற்போது ஒரு புலனாய்வு பிரிவு கையில் ஆதாரங்கள் தொடர தகுதி இல்லை என்று குறிப்பிட்டு, அதை கையில். பின்னர், மீடியாவின் கவர் அப் சம்பவம் அதிர்ச்சிக்குள்ளான, மல்டர் அவரது சிலுவை விட்டு ஸ்கல்லி தூண்ட முயற்சிக்கிறது. அவர் கூறுகையில், மறுக்கிறாள் "நான் இப்போது விட்டு விட்டால், அவர்கள் வெற்றி."

டுனிசியா மற்றொரு பயிர் ஆயுதப்படை மணிக்கு, சிகரெட் புகை நாயகன் கைகளில் X-கோப்புகள் அலகு மீண்டும் திறக்கப்பட்டது என்பதை ஒரு தந்தி Strughold.

பின்குறிப்பு: ஒன்றுமில்லை

இசை மொழியறியாது - 2

sangamam@gmail.com — Tue, 06 Dec 2011 18:30:58 PST

இந்த விடியோவிற்கு விளக்கம் ஏதும் எழுதத் தேவையா என்ன?

போராளி - விமர்சனம்

sangamam@gmail.com — Mon, 05 Dec 2011 22:17:09 PST

நேற்று காலை அனகாபுத்தூர் வரை சென்றுவிட்டு அலுவலகம் வருவதற்கு புழல் - இரும்புலியூர் பைபாஸ் சாலையில் ஏறினேன். கிட்டத்தட்ட பத்து கிலோ மீட்டர்கள் கடந்தால்தான் தாம்பரம் வருகிறது. அனகாபுத்தூரில் நான் ஏறிய இடம் போலவே இந்த பைபாஸ் சாலையில் பைக் / ஸ்கூட்டர்களில் ஏறுவதற்கு என மக்களாக பக்கவாட்டுச் சுவற்றை அகற்றி ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் வழிகள் ஒன்றிரண்டு மட்டும் வருகின்றன. மற்றபடி, இடையே ஏறவோ இறங்கவோ வழியில்லை. பெட்ரோல் தீர்ந்தால்கூட பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவுக்கு வண்டியைத் தள்ளிக் கொண்டுதான் போகவேண்டும்.

வாகனங்கள் மட்டுமே பயணிக்கும் இந்தச் சாலையில் பொதுவாக நடந்து செல்லும் மனிதர்களை நீங்கள் காணவே முடியாது. ஆனால் நேற்று கிட்டத்தட்ட ஒரு ஏழெட்டு கிலோமீட்டர்கள் கடந்த நிலையில் அழுக்கு உடையில் சிக்குப் பிடித்த தலைமுடிகளுடன் ஏதேதோ குப்பைகள் அடங்கிய ஒரு பையை தோளில் மாட்டிக் கொண்டு மெலிந்த தேகத்தில் ஒரு மனிதர் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார். இவர் எங்கிருந்து வருகிறார், எவ்வளவு தொலைவு நடந்திருப்பார், இவர் குறிக்கோள்தான் என்னவாக இருக்கும், இவரைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு ஏன் இவர் பேரில் அக்கரையில்லை என்றெல்லாம் ஒரு ஃப்ளாஷ் போல சிந்தித்துவிட்டு இரண்டே விநாடிகளில் அவரைக் கடந்து போய்விட்டேன். நான்காவது விநாடி அந்த மனிதரை என் நினைவடுக்குகளில் இருந்து அகற்றி விட்டு சிந்தித்துச் செல்ல எனக்கு வேறு விஷயங்கள் இருந்திருக்கக் கூடும் நேற்று.

நேற்று மாலை நான் பார்த்த ‘போராளி’ படத்தின் இரண்டாம் பாதியில் இரண்டு ஃப்ளாஷ் பேக் கதைகள். அவற்றில் நரேஷின் கதை சொல்லும் பகுதியில் இப்படிப்பட்ட மன அழுத்த நோயாளி ஒருத்தனின் கதையோடு சேர்த்து இந்த நோயின் பின்னணி குறித்து அழுத்தமாகப் பேசுகிறது படம்.

ஒரு அதி புத்திசாலி மாணவனான சிறுவயது ஹீரோ, அவன் வளர்வதைத் தடை செய்ய அவனை மனநலம் பிழன்றவன் எனும் பட்டம் கட்டும் சித்தி, அவள் காமத்துப்பாலில் முயங்கியிருக்கும் அப்பா, அவன் வளர்வது, தன் பெயரில் இருக்கும் சொத்துக்காக அவன் விரும்பியவள் வேட்டையாடப்படுவது, இவன் மேற்கொள்ளும் பழிவாங்கல்கள், தானே விரும்பி மனநலமுகாமில் தஞ்சமடைவது, அங்கே சந்திக்கும் நரேஷ், அந்த முகாமிலிருந்து ஒரு கட்டத்தில் சென்னைக்குத் தப்பி வருவது, அங்கே அவன் சந்திக்கும் கதாபாத்திரங்கள், உருவாக்கிக் கொள்ளும் வாழ்க்கை, மீண்டும் பழையவர்களின் தலையீடு, கிளைமாக்ஸ் சண்டைகள், சுபம்.

இதுதான் கதை என்றாலும் படத்தின் மையம் நரேஷின் மன அழுத்தம் பற்றிப் பேசும் அந்த முகத்தில் அறையும் பகுதிதான். ’ஷுகர் இருக்குன்னு பெருமையா சொல்லிக்கறோம், கால் ஒடைஞ்சா மூணுமாசம் பெட் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கறோம், ஆனா இதுபோல மனசு சம்பந்தப்பட்ட வியாதிகளை மட்டும் எதுக்கு தள்ளி வெச்சுப் பாக்கறோம்”, என்னும் கேள்விதான் படத்தின் சிம்பிள் மெஸேஜ். அதை டெவலப் செய்து நல்ல படமாகத் தந்திருப்பது சமுத்திரக்கனி - சசிக்குமார் கூட்டணியின் வெற்றி ரகசியம்.

படத்தின் பெரிய ப்ளஸ் முன் கதையின் நட்சத்திரப் பட்டாளம். சென்னையின் பேச்சிலர் + ஃபேமிலி காம்பினேஷனில் ஒண்டுக்குடித்தனஅதகளங்களை அப்பட்ட அழகாகக் காட்டியிருப்பது படத்தின் முதற்பாதியின் பேரழகு. அதிலும் “ஐ டின் மீன் இட் ஷாந்தி”, என்று மூச்சுக்கு முன்னூறு ஷாந்தி சொல்லும் படவா கோபியும் அவர் மனைவியாக வரும் சண்டைக்கோழி சாண்ட்ரா ஜோஸின் மூக்குநுனிக் கோபங்களும் செம காமெடி.

நரேஷ் ரொம்பநாள் கழித்து தமிழுக்கு வருகிறார் என நினைக்கிறேன் (குறும்பு படத்திற்குப் பிறகு?). மனிதர் ஆல்-ரவுண்ட் பர்ஃபாமன்ஸ் தந்து அசத்தியிருக்கிறார். அந்த பாத்திரத்திற்கு நரேஷ்தான் சரிப்பட்டு வருவார் என்று நம்பினவர்கள் யாராயிருந்தாலும் அவர்களுக்கு ந்ம் பாராட்டுகள்.

ஸ்வாதி, நிவேதா இருவரும் கதையின் சென்னை வெர்ஷனில் கதை வளர்க்க உதவுகிறார்கள். பத்தே நிமிடம் ஃப்ளாஷ்பேக்கில் மாரி பாத்திரத்தில் வரும் வசுந்தராவின் அநாயச நடிப்பு அவருக்கு நிச்சயம் நல்லபேரை வாங்கித்தரும்.

படத்தின் சின்ன மைனஸ் அந்தப் பின் கதையில் வரும் நட்சத்திரப் பட்டாளம். என்ன ஏது, யார் எவர் எனப் புரியாமல் போகிறது அங்கங்கே.

படத்தின் இசை ஒரு டிபிக்கல் சசி-சமுத்திரக்கனி கூட்டணிக்கானது. ஸ்பெஷலாக சொல்ல ஏதும் இல்லை என்றாலும் படத்தின் வேகத்தைத் தடை செய்யாமல் படத்தினூடே பயணம் செய்யும் வகையில் பாடல்கள் அமைந்திருப்பது நல்லது.

படம் விட்டு வெளியே நடக்கும்போது “ரொம்ப நாள் கழிச்சு ஒரு நல்ல படம் பார்த்த திருப்திடா”, என்று ஒரு குரல் கேட்டது.

யு.எஸ். விசாவும் பின்னே ஞானும் - 2

sangamam@gmail.com — Mon, 05 Dec 2011 07:19:45 PST

B1 விசா விண்ணப்பிக்க இருப்பவர்கள் இந்தப் பதிவை படிப்பது நல்லது. படிக்காமல் இருப்பது ரொம்பவே நல்லது.

எதிர்வரும் காலத்தில் வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்கா செல்ல B1 விசா தேவைப்பட்டாலும் படலாம் என்னும் நிலை அலுவலகத்தில் இருப்பதால், அலுவலக செலவில் B1 விசா ஒன்றை வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். குறைந்தது இனி பத்து வருட காலங்களுக்கு இந்த B1 விசாவுக்கான இண்டர்வியூ கவலையில்லை.

கிட்டத்தட்ட கடந்த ஒரு மாதமாகவே இந்த பேப்பர் எங்கே, அந்த பேப்பர் எங்கே, அவர் அப்ரூவல் வேணும், இந்த இன்ஃபர்மேஷன் சேர்க்கணும் என்று ஒரு டஜன் விண்ணப்பங்கள், இரண்டு டஜன் அட்டாச்மெண்ட்டுகள், இதுக்கு வெயிட்டிங், அதுக்கு வெயிட்டிங் என காத்திருப்பு டென்ஷன்கள், இப்படி பேசணும், அப்படி பேசக்கூடாது என்ற அனுபவஸ்தர்களின் அறிவுரைகள்.ஆஆஹ்ஹ்ஹ்!

கடைசியில் இண்டர்வியூ என்னவோ வெறும் ஐம்பதே விநாடிகள்தான் நடந்தது. அதற்குத்தான் இத்தனை டென்ஷனும்.

யு.எஸ். விசாவைப் பொறுத்தவரை இவருக்கு அப்ரூவ் ஆகும் இவருக்கு ஆகாது என சொல்வதற்கில்லை. உங்களுக்கு நேரம் நன்றாயிருந்தால் ‘அப்ரூவ்’, இல்லையென்றால் ‘ரிஜக்ட்’ என்றவகையில்தான் இருக்கிறது.

என் கதையில், நான் ஒரு புராஜக்டிற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு விசாவிற்கு அப்ளை செய்யுமாறு என் அலுவலகத்தில் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டேன். பின்னர் அதே புராஜக்டில் நான் சேரமுடியாத நிலை ஏற்பட, இருந்தாலும் பரவாயில்லை ”அப்ளை பண்ணியது பண்ணியாச்சு விசா இண்டர்வியூ போய் வந்துவிடு, நாளபின்ன தேவைப்பட்டா உபயோகிச்சிக்கோ” என்று அலுவலகத்தில் கூறவே ஏதோ ஓசியில் கிடைத்த ஜாக்பாட் போலத்தான் இண்டர்வியூவிற்குப் போனேன்.

விசா கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் எனக்குக் குறுகிய கால நஷ்டம் ஏதும் இல்லை. எனவே, ரொம்ப ஒன்றும் டென்ஷன் இல்லாமல் கிடைத்தால் கிடைக்கட்டும் இல்லையென்றாலும் கவலையில்லை என்ற நிலையில்தான் அந்தத் திங்கள்கிழமைக் காலைப் பொழுதில் அண்ணாமேம்பாலம் அருகே உள்ள அமெரிக்கத் தூதரக வாசலின் அந்த பிரஸித்தி பெற்ற வரிசையில் சென்று கலந்துகொண்டேன்.

நாம் டென்ஷனில்லாமல் அல்லது இருந்த டென்ஷனை வெளிக்காட்டாமல் இருந்தாலும், உடன் நிற்பவர்களைப் பார்த்தால் நமக்கும் டென்ஷன் தொற்றிக் கொள்ளும் போலத் தோன்றியது. Life is crazy என்று அந்த வரிசையில் நின்றபோது தெளிவாய்ப் புரிந்தது. ”அய்யா அமெரிக்க எஜமானரே தயவு செஞ்சு எனக்கு விசா அப்ரூவ் பண்ணிடு என் வாழ்க்கையே இந்த இண்டர்வியூலதான் இருக்கு. நீ அப்ரூவ் பண்ணிட்டா மவுண்ட்ரோடுலருந்து அவ்வை ஷன்முகம் ரோடு வழியா சுத்திக்கிட்டு கதீட்ரல் ரோடு பக்கமா வந்து ஒரு அங்கப்ரதிட்சணம் பண்ணிமுடிக்கறேன் என்பது போல கெஞ்சல் தொனிக்கும் முகத்தோடு பல முகங்கள் தென்பட்டன. ”பாரத தேசமே! என்னை வுட்டுடு, நான் போயிடறேன்”, என்ற குரல்களும் எனக்குக் கேட்டாற்போல் இருந்தது.

அலுவலகத்தில் தந்த நான்கே நான்கு காகிதங்களையும் என் பாஸ்போர்ட்டையும் கையில் வைத்திருந்தவன், அங்கே நின்றவர்கள் பெட்டி பெட்டியாக வைத்திருந்த பேப்பர்கள், சர்டிஃபிகேட்டுகளைக் கண்டு நாம் ஏதும் கொண்டு வராமல் விட்டுவிட்டோமா என்று டென்ஷன் ஏற்றிக் கொண்டேன். பிறகுதான் அவை ஸ்டூடண்ட் விசா, ஹெச்1, எல்1 வகையறாக்களுக்கானவை எனப் புரிந்தது.

விண்ணப்பிக்கும் 100 பேரில் 57 பேருக்குத்தான் இப்போது யு.எஸ். B1 விசா கிடைக்கிறதாம். மீதம் 43% ரிஜக்‌ஷன் கேஸ்கள் என்று வரிசையில் நின்ற பெண் ஒருத்தி சொல்லி உடன் நின்றவர்களின் டென்ஷனை மேலும் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

தோளில் மயங்கித் தொங்கிக் கொண்டிருந்த கைக்குழந்தையை உதறி உதறித் தோளில் ஏற்றிவிட்டுக் கொண்டு ஒரு பெண்மணி அந்த சில்லென்ற காலையில் வரிசையின் கடைக்கோடிக்கு அனுப்பப்பட்டாள். ஏதோ ஒரு அகர்வால் ஒருத்தன் பெங்களூருவிலிருந்து நேற்று நள்ளிரவு தாமத விமானத்தில் வந்து த்ராபை ஹோட்டல் ரூமின் தூக்கமின்மையில் தவித்து ஆறரைக்கு எழுந்து “அம்மா ஊர்வலம்” (!!!) ஒன்றைக் கடந்து வதைப்பட்டு உதைப்பட்டு தூதரகம் வந்த கதையை நான் கேட்கமாட்டேன் என்று அடம் பிடித்தாலும் வலுக்கட்டாயமாக எனக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

அங்கேயும் நம்மாட்களுக்கு வரிசையில் நிற்கும் பயிற்சியை தூதரக செக்யூரிட்டிகள் புன்னகைமாறா முகக்கடுப்போடு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். நம்மூரில் பிரம்பால் அடித்தாலும் வரிசையில் நிற்கும் கலையை கற்றுக்கொள்ள அடம் பிடிப்பவர்கள் அமெரிக்கா சென்றால் எப்படி இருப்பார்கள் என்பதைப் பார்க்கவேனும் எனக்கு அமெரிக்கா செல்லும் கனவு இருக்கிறது.

செக்யூரிடி செக், பேப்பர் வெரிஃபிகேஷன், கைரேகை எடுக்கும் படலம் என ஒவ்வொன்றாய் முடித்து இண்டர்வியூ ஹாலுக்குப் போனேன். ஒரு வெள்ளைக்கார அம்மணிதான் கவுண்டரில் இருந்தார்: “குட் மார்னிங் சார்! ஹவ் ஆர் யூ டூயிங்!” என ஆரம்பித்தவர் மேற்கொண்டு கேட்ட கேள்விகள்...

நீங்கள் எதற்காக அமெரிக்கா போகிறீர்கள்?

இங்கே வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில் எத்தனை வருடம் வேலை பார்க்கிறீர்கள்?

என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்?

உங்கள் சம்பளம் என்ன?

எத்தனை நாள் அமெரிக்காவில் தங்க உத்தேசித்துள்ளீர்கள்?

உங்கள் க்ளையண்ட் யார்?

அவருடைய பிசினஸ் என்ன?

நான் உங்கள் விசாவை அப்ரூவ் செய்கிறேன்

அவ்வளவேதான். இங்கே ஒவ்வொரு கேள்விக்குப் பின்னாலும் நிறைய அர்த்தங்கள் உண்டு. எல்லா கேள்விகளுக்கும் உள்ளே பொதிந்திருக்கும் ஒரு மறைமுகக் கேள்வி “அமெரிக்கா போகும் நீ அங்கேயே செட்டில் ஆகிவிடுவாயா? திரும்புவாயா?”, என்பதுதான். திரும்பிவிடும் எனத் தெரியும் கேஸ்களுக்கு அனுமதி உண்டு. தங்கும் முகமாய் ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்தாலும் ரிஜக்ட்தான்.

மேலும், அங்கிருக்கும் வேலையை இங்கே கொண்டுவரச் செல்பவர்களுக்கு (அவுட்சோர்ஸிங்) விசா அனுமதி இல்லை. இருக்கும் வேலையில் சின்ன மாற்றங்கள் உள்ளன அதற்கான மீட்டிங்’கில் கலந்துகொள்ளப் போகிறேன் என சொல்லியே பெரும்பாலும் விசா அனுமதிகள் பெறப்படுகின்றன.

இங்கே பணிபுரியும் நிறுவனத்தில் நீங்கள் எத்தனை வருடம் வேலை செய்கிறீர்கள் என்பதுவும் ’அப்ரூவலுக்கு’ ஒரு காரணியாக அமையும். அதிக வருடங்கள் வேலை செய்பவர் என்றார் ‘திரும்பி வந்துவிடுவார்’ என்று அர்த்தம். சம்பளத்திற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்கு மேல் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே அனுமதி கிடைக்கிறது. அமெரிக்கா போய் இவரால் செலவு பண்ண முடியுமா என்பதையும் யோசிக்கிறார்கள்.

முடிந்தவரை அவர்கள் கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் சுருக்கமாக பதில் தருவது நல்லது. உப தகவல்கள், கூடுதல் தகவல்கள் தருவது அவசியம் இல்லை. அவ்வாறு செய்தல் உங்களுக்கு மேலும் எதிர்க்கேள்விகளைத் தருவித்து உங்களுக்கே வில்லனாக அமையும் வாய்ப்பு உண்டு.

கடைசியாக....

B1 இண்டர்வியூ செல்பவர்களுக்கு கடைசியாக அதிமுக்கியமான ஒரு மிகப் பெரிய அட்வைஸ்...... “இதுபோன்ற அட்வைஸ்கள் தரும் நபர்கள், பதிவுகள் பக்கம் போகாமல் இருத்தல் மிகவும் அவசியம்”

ஹிஹிஹி!

ஒரு டெட்பாடி (இந்த வார புகைப்படம் - 6)

sangamam@gmail.com — Sat, 03 Dec 2011 20:34:27 PST

இதைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் பதறித்தான் போனேன்.

நேற்று சென்னை விஜிபி கோல்டன் பீச் போன போது அங்கே பார்த்த ஹார்ரர் ஹவுஸ் என்ற இடத்தில் கண்ட காட்சிதான் இது. உள்ளே ஒரு அறையில் வினோத சத்தங்களையும் கும்மிருட்டையும் கொண்டு 25 ரூபாய் செலவில் நம்மை பயமுறுத்தப் பார்க்கிறார்கள். அங்கே நம்மை உள்ளே நுழைய வைக்க அதற்கான ப்ரமோ’தான் இந்த டெட்பாடி செட்-அப்.

குரூரமான சிந்தனைதான் என்றாலும் அந்த கற்பனைக்காக நம் பாராட்டுகள்.