Ja, ik blijf volharden: geen vinyl voor mij en al zeker geen downloads. De compact disc is mijn eeuwige gezel. Ik wil mijn muziek materieel hebben. Echt hebben. Vasthouden. Bezitten. Voelen. Het schijfje hebben, het doosje en al zeker het boekje en het bijhorende artwork.

Ik weet het, ik ben hopeloos unhip. Ouderwets misschien. Zeker nu vinyl weer totaal in is. En ik hoor het u al kraaien: “En wat ga je doen als ze over 10 jaar geen cd-spelers meer maken?”. Ja, kijk, enkele cd-spelers inslaan en in de diepvriezer steken zeker?

Jaja, obsédé. Op CD. Ik kan vertederd kijken naar mijn op maat gemaakte kast voor mijn straalschijfjes, intussen een kleine 1.000 stuks rijk, denk ik zo. Die kast die net weer in orde is gezet. Per genre, per alfabet en zo. Autistisch. Obsédé.

Afgelopen weekend kwamen daar twee nummers bij. “Niets is voor altijd” van Madou. Kan niet typischer jaren zeventig én politiek links maatschappelijk zijn. “Over die poes, papa”. Juist. Onlangs geweldig gecoverd door An Pierlé ook. Top top top. “Cool liedje”, zegt ze dan.

En ook “The robots” van Kraftwerk. Kinderlijk deuntje, in zekere zin. Maar zo geweldig.

Maar goeie smaak heeft ze, die van ons. Ik zit nu al te likkebaarden om urenlang te oreren met haar over muziek. Groots vooruitzicht.

Na een slinks maneuver van mezelf om niet naar een Plop-film te moeten, werd het “Sneeuwwitje”, met Julia Roberts in de hoofdrol. Ik ken haar nog van “An officer and a gentleman” allerlei grootse Hollywood-producties sinds lang (“Pretty woman” bijvoorbeeld), maar intussen jaren later staat ze er nog altijd, faut le faire. Ideaal voor mij om mijn kennis van sprookjes bij te schaven, ik merk bij mezelf dat dat soms te wensen overlaat. Enfin, ik ben weer mee, met Sneeuwwitje, de boze stiefmoeder, de zeven dwergen en zo meer. Met de stemmen onder meer van Veerle Dobbelaere, Louis “Megatoby” Talpe, Warre Borgmans en Evelien Bosmans. Nog altijd raar om met dubbing om te gaan, maar kom.

Goeie film trouwens, in digitale tijden schept een filmmaker tegenwoordig de decors die hij wil. Goed gedaan, met vele leuke special effects. En Janneke genoot met haar beker cola en haar container popcorn (die achteraf mee moest naar huis “om te knutselen”).

En Sneeuwwitje -ik ga er eerlijk in zijn- leunt aan bij mijn ideaal type van vrouw. Zwart haar, rode lippen, ivoren huid. Ook in deze film. Jongens, wat een beeld van een meisje. Research leert dat het om ene Lily Collins ging. Nog meer zoeken toont aan dat ze zowaar de dochter is van Phil Collins. Zo ne lelijke mens en zo een beeld van een kind, er is nog toekomst, denk ik dan. Kijk, beauté oblige, dus een prentje.

Heerlijk moment met dochterlief, daarna door de regen nog de boot tegenover de cinema op, waar mijn eega en ik (haar ouders dus) ooit een van hun eerste romatische dates hadden. Nu was het met Fristi, kijken naar voorbij passerende eendjes en sakkeren omdat ik zelf niet eens iets kon drinken wegens te weinig cash bij. Maar toch, heerlijk.

En vanavond dan iets waar ik -ook al door collega’s die ze gisteren hadden bezig gezien en me hadden geïnformeerd- naar had uitgekeken. Mijn onvolprezen, helden, Nits, in de concertzaal van de Vooruit (waar trouwens ook de genaamde Joke Schauvliege zat te luisteren). ‘t Was weer geweldig, zij het zonder Robert-Jan Stips -die sukkelt met een bacterie op zijn hand en zo tijdelijk geen piano meer kan spelen- maar wel weer eens gehoord (ondermeer) dat de nieuwe plaat, “Malpenza” dik oké is én dat “Cars & cars” een wereldnummer blijft. Voor de ongelovigen, nog eens het bewijs…

Topdag! Je amuseren met je dochter en met je topband! En zo kan eens mens, in tijden van regen en ontij, schuilen in de spelonken, de donkere holen en de verlichte zalen. En daar het genot en de warmte vinden. En blij zijn met uithalen van creativiteit. ‘t Moet niet altijd goud zijn dat blinkt.

Maar wel een dijk van een nummer, amai. Ook onze Janne vindt het fantastisch. Al heeft dat ook te maken met het feit dat “die meneer en mevrouw in hun blootje staan”. En de schilderijtjes, dat ook, ja.

Zelf liep ik ook al een tijdje met het idee rond om iets over comedy te schrijven, maar zomaar zonder steun van een uitgever, neen. En dan nog, wat verkoopt dat dan? En waar zou ik die tijd nog vinden? Ik loop daarnaast al langer rond met een romanidee, een familiesaga in moderne tijden, maar ook dat krijg ik niet gebolwerkt.

Bon, ik heb zo de indruk dat in het boek alles wat comedy aangaat is vermeld, alle namen, alle geschiedkundigheden, alle feiten, le tout, maar ik vrees dat de basis, de bakermat wat is vergeten. Had er ook een Facebook-statusje aan gewijd vanochtend, dat mijn kwaadheid en woede -op een té vroege trein- ventileerde: “Wat een avond alweer in The Lunatic Comedy Club: impro spelen, reünie van old chaps, Jan-Bart, mister Helsen… Blijft een bakermat van de comedy, zeker in Gent. Jammer dat de schrijver van een heus boek over comedy in Vlaanderen dat blijkbaar niet weet. Tja. Maar ‘t was fun dus.” Beetje ambetant. Beetje toch.

Zelf uren en uren en uren geïnvesteerd in dat clubje (en nog). In totaal tien jaar lang voorzitter geweest (bij deze dan ook de melding voor wie ‘t nog niet wist dat ik sinds enkele weken ex-voorzitter ben, wat een goeie zaak is, er is soms nieuw bloed nodig om zaken te laten leven). En getraind, gespeeld, gereisd en gereden, MC geweest, geplakt en geflyerd… The Lunatic Comedy Club kan er trots op zijn dat het comedy mee op de kaart heeft gezet in Vlaanderen. Dankzij de onverdroten inzet van tientallen vrijwilligers. Ik herhaal: vrijwilligers. Voor net geen appel en een ei dus. Bijna 14 jaar geleden begonnen, intussen is comedy een kunst en een vak op zich geworden, zijn er professionele komieken en verdienen die daar bijwijlen zelfs zeer goed geld mee.

Over appreciatie van hen konden we nooit klagen, ze weten allemaal waar ze begonnen zijn en laten gelukkig niet na om dat af en toe te vermelden, zoals Lieven Scheire onlangs ook deed in HUMO. Zoals blijkbaar Henk Rijckaert toch doet in het boek. Zoals Gunter Lamoot al vaker deed. Zoals Wim Helsen, die zijn recentste DVD voor een deel bij ons opnam.

Enfin, ik heb zo het gevoel dat de pioniersrol misschien een beetje ondergewaardeerd is. En ik loop daar dan ambetant van. Maar iemand die het boek al min of meer heeft gelezen, wist me al te zeggen dat we toch mooi vermeld zijn, dat het niet is wat ik dacht en denk. Al blijf ik het raar vinden dat de stichter van weleer wordt geciteerd, niet iemand van de mensen die het zaakje de voorbije 10 jaar deden draaien, tijdens de comedyboom. Mezelve of een ander gewezen bestuurslid bijvoorbeeld.

Enfin, ik haat het om de eeuwige altruïst te zijn, die er dan amper dank voor krijgt. Daarom dat ik wat ambetantig ben. Maar kom, ik moet duidelijk het boek eerst lezen, vooraleer ik oordeel of afschiet. “Vlaanderen lacht” trouwens, van De Standaard-journalist Karel Michiels.

En volgens mijn bron is het eerder een overzicht van vroeger, we spreken kolder, variété, komedie tot de grotere namen van nu. Correct en degelijk, en Michiels heeft wat mij betreft wel die reputatie. Is ook een multigeïnteresseerde, daar hou ik van. Blijkbaar is in het boek tv-comedy niet vermeld, een mens moet ergens aflijnen. Ik ga toch nog eens een boek over comedy moeten schrijven, denk ik dan. Iemand die mij wil? Uitgevers? Universiteiten? Schauvliege?

Vreemd dat ik het niet eerder wist. De avond ervoor zat ik tot middernacht op de redactie, het was drie uur eerder gebeurd, de Zwitsers hebben de feiten kunnen verborgen houden, niet slecht op zich.

‘s Middags keken we naar “Het Journaal”. Alletwee de tranen verbijtend, met één van onze twee prinsessen bij ons in de living, de andere lag te slapen boven. Vredig. In stilte. Ongehavend. Gevrijwaard. Levend.

Als je zelf papa of mama bent, voel je de pijn van de ouders van de slachtoffers. Als je gewoonweg kind van iemand bent, voel je dat ook. Pijn kent geen klasse, geen areaal, geen beperking. Iedereen voelt mee.

Ik heb alles deze week vanuit een specifieke hoek gevolgd: die van de media, de journalistiek, de verslaggevers. Al ben ik zelf niet op pad gemoeten ervoor, ik had er echt maar zijdelings mee te maken, ik was toeschouwer en luisteraar. Hoe dan ook, ik zal het niet vergeten. Hoe iets zo alle gesprekken beheerste, de minuut stilte op de redactievloer, de blijheid als je je kinderen zorgeloos bezig ziet.

Smart is als oorlog, je wil niet dat het ooit terugkeert. In gedachten ben ik bij de ouders van de slachtoffers. En bij uitbreiding bij alle ouders die ooit een kind hebben moeten afgeven. Logica is soms niet des levens, helaas.

Van half november was het geleden dat ik iets geplaatst had. Daarna niets meer. Geen inspiratie? Neen, niet echt, denk ik. Maar mijn blog begon iets te veel een verplichting te worden, vrees ik. Je moet iets schrijven op den duur, je moet iets zetten, je moet iets plaatsen. Is er al een muziekje klaar voor de zondag? Is er al een nieuwe foto van Sientje? Et cetera. En dan ben ik nog een bezige bij met mijn werk, mijn improvisatietheaterclubje, veel weg van huis wegens sociaal verslaafd, veel met vrienden mee, vrouw en dochters die me passioneren, wat professionele veranderingen (later meer) en ga zo maar door. ‘t Was geen fun meer, tja, en dan laat je ‘t hangen. Liggen. Wegdeemsteren.

Enfin, sowieso heb ik de voorbije weken en maanden veel nagedacht over wat met de rest van mijn (vooral professioneel) leven kan en moet gebeuren (dat klinkt wel zwaarder dan het was) en ook dit stukje internet heb ik onder de loep gehouden. Komt erop neer dat ik vaste rubrieken (zoals de YouTube-filmpjes op zondag) laat vallen. De foto van Janne of Sien om de zoveel tijd, moet dat echt hier? Ik wil geen verplichtingen meer, ik zet wat ik wil wanneer ik wil. Maar wel met regelmaat. Laatste poging.

Is er iets mis mee als ik af en toe een Facebook-status hier gewoon krèk overneem? Kwestie van af en toe nog een beetje inkijk in mijn persoonlijk leven te geven? Neen toch? O ja, Twitter ken ik, maar ik stuur zelf nog altijd geen tweets de wereld in. Met mijn blog was ik een behoorlijke early adopter, in dat twiettwietding heb ik niet veel goesting. Moeilijk te verklaren.

Eigenlijk wil ik hier gewoon meer rauwe schrijfselen zetten. Meer columneske dingen, meer pure teksten, minder persoonlijke toetsen, daarvoor is er Facebook. En daarover heb ik controle, ik ken nog altijd élke “vriend” op Facebook, hier ken ik velen niet, internet blijft een equivalent van heel de wijde wereld, iedereen kan hier meelezen. Gelukkig maar zelfs.

Maar meer tekst, meer letters. Ik blijf ervan overtuigd dat in schrijven m’n ware passie ligt, mijn echt talent. Meer nog dan in radio, journalistiek of noem maar op…

Mag dat, zo meer tekstjes? En voor fotootjes van mijn gedochterte zijn er de mozaïekjes op de home, en deze leuke link op Flickr. En muziekjes af en toe…

Welaan dan. Avanti. Hups! We zijn weer weg!

(Mijn bezoekersaantal is natuurlijk gekelderd de voorbije tijd, maar toch ben ik verbaasd hoeveel mensen de voorbije maanden toch nog langskwamen in tijden van geen nieuwe stukjes, vreemd. O ja, wie wil, mag altijd eens een “promootje doen” voor de nieuwe keutels van Het Radiofonisch Instituut, link gerust…)

‘t Doet me een beetje denken aan “Koyaanisqatsi“, met muziek van Philip Glass – ooit had ik het geluk om met mijnheer askatasuna de film nog eens helemaal te bekijken terwijl mijnheer Glass op zijn piano de score meetokkelde.

In Eindhoven was het, toen onze meisjes nog klein waren…

- Jaja, dit is een aankondiging van wat komen zal: ik heb wxeerr goesting, tijd, inspiratie en een nieuwe definitie om te bloggen, hou je vast…