Mijn vrouw blogde al een tijdje, had mee Gentblogt opgericht en ik ben gezwicht. Ik wou meedoen, ik wou publiceren, ik wou een publiek. Welaan dan. Zo ging het.

Nu zijn we 46 maanden later. Duizend posts, goed voor gemiddeld 2,5 comments per stukje. Zowat 1000 stukjes op pakweg 1400 dagen, pas mal. Niet overdreven veel, maar toch iets. Ik heb -denk ik- een tijdje geresideerd tussen de zogenoemde A-list bloggers. Ik had volgens enkele internetuele parameters wel wat influence, maar’ t zal afgenomen zijn. Zeker van. Ik publiceer het laatste jaar te weinig. Bedolven onder een blogger’s block, bevangen ook door enkele keiharde privézaken die me vaak het schrijven hebben belet. Ik zal nog eens wat links van de “grote bloggers” nodig hebben.

Als ik de voorbije maanden bekijk, heb ik schandalig weinig geplaatst. Maar ik ben blijkbaar ook die efficiëntie kwijt om rap tussendoor iets te pennen: werk, relatie, twee kleine dochters, geen goesting, bezig met tientallen andere zaken etcetera. Excuses zijn er om ze aan te wenden. Ik moet vooral nog eens iets over mijn jongste dochter plaatsen. Onder meer. Evenzeer mijn oogappel, maar nog te weinig over geschreven. Alhoewel, is dat de bedoeling van mijn blog? Mja, beetje wel.

Veel geleerd in die bijna vier jaar tijd. Hoe je op het internet in principe iedereen aanspreekt met je zieleroerselen. Hoe iedereen kan, mag en zal meelezen. Vaak amusant van reacties, soms hard confronterend qua commentaren. Al eens met twisten ook. Hoort er dan bij zeker, als je alles op het net gooit?

Vreemde dingen ook meegemaakt in die bijna vier jaar tijd. Mijn zogenoemde “muziek op zondag” (nooit zo an sich geproclameerd) dat een fanbase heeft gekregen. Ik, ego, de man met de diverse maar bijwijlen foute muzieksmaak, die mensen lokt met zijn muziekjes. Hoe divers en discutabel ook.

Dit blogje heeft ook al dingen opgeleverd, ben ik eerlijk in: schrijfopdrachten en presentatieverzoeken. Maar vooral ook, enkele vriendschappen die zich zonder deze URL nooit zouden hebben voorgedaan. Van virtuele kennissen naar contacten in real life, vaak zeer amusant. Leuke bijkomstigheid, daarvoor alleen al ben ik blij dat ik een blogje ben begonnen.

Ik doe voort. Schrijven. Ik heb een hernieuwde goesting. En hopelijk nog een publiek. En zoniet, wat dan? Een blog is het beste dagboek. U blijft lezen? Welkom!

Mijn jongste nonkel, die me al zo’n heerlijke troep heeft leren kennen, liet me er kennis mee maken, wellicht al 20 jaar geleden. Ik ben er hem nog altijd dankbaar voor. Meen ik.

Vangelis zeg, uit de tijd dat een synthesizer nog algemeen aanvaard was. Heerlijk. En ook dat meen ik, als volbloed barokke geest!

Zou ik?

Afijn, overdrachtelijk wordt Peter Pan bezongen in het nieuwste nummer van Kula Shaker. Zowel het clipje (muziek begint pas na goed en minuut) als het nummer zijn van een gestileerde en geraffineerde schoonheid, ‘t doet me echt denken aan The Beatles in hun experimentele en psychedelische periode. ‘t Heeft echt iets flower power over zich. En stemmenpracht. Filmisch. Lyrisch. Meeslepend.

Nu, ik denk dat vooral het vioolriedeltje me heeft doen overstag gaan, ‘t lijkt wel een themaatje van Michael Nyman te zijn. “Peter Pan R.I.P.”, of hoe de dood mooi kan zijn. Alhoewel.

Ik heb trouwens nog wel wat dingen staan de komende tijd: het volledige Dranouter Festival begin augustus (topaffiche weer, benieuwd wat het geeft met mijn nest op de familiecamping – uitijken naar The Pogues, Paolo Conte, Absynthe Minded, Tom McRae en nog meer), Mumford and Sons nog eens eind september, Arno een kleine maand later in de KVS, nog een maand later OMD zowaar en voor volgend jaar in februari ligt Arbeid Adelt! al vast.

Fijne muziekjes allemaal…

Alweer eens sta ik met open mond, sprakeloos, als ik die man zijn teksten lees. Dat ie romans kan schrijven, columns, scherpschriften en toneelstukken, dat wist ik al. Maar hij wierp zich dus ook op de autobiografische tekst, op de hagiografie, op de kenschets van zijn afkomst, op de liefdeslyriek voor zijn moeder met divatrekjes. In een barokke taal die ik graag pleeg te fêteren, die ik zelf een beetje probeer te beheersen, maar hij doet dat zo oog- en oorverdovend goed.

De typeringen van zijn buren van weleer veroorzaakten bij mij zelfs iets wat me zelden overkomt: honderduit lachen om een boek. Hoe de twee zotte vrouwen, moeder en dochter van leeftijd, worden neergepend, ik lag dubbel, in een middeleeuws hemelbed dan nog. Los van de soms pijnlijke waarheden over ouderliefde.

Iemand die zo kan schrijven. En ik die dan schrijversambities heb. Man man, hoe begin er dan aan?

Gelogeerd in een huis in Olargues, in de Hérault, goed ten westen van de Provence, zeg maar, zeer mooie streek alleszins. Weinig tripjes verricht (wel onderweg de wonderlijke brug van Millau bereden, ontworpen door de man van vele grootse projecten, Norman Foster) , maar geluierd, gedronken, gezwommen, gepraat, gesakkerd op de tientallen muggenbeten, maar ook wel écht genoten. In de terugtocht als bij toeval ook nog gelogeerd in een erg aangenaam landhuis/kasteel in Les Deux Chaises, in de Bourbonnais-streek, hartje Frankrijk (enkele foto’s later eens).

Thuis op het terras een frietje gegeten en nog eens afgesloten met mijn twee dochters, die zich weer -meestal- erg aangenaam hebben gedragen. Wat een bloedjes, allebei!

De klanken van de Gentse Feesten overspoelen al de terrastafel. Hinderlijk? Neen. Ik ga er niet meer zoals vroeger elke avond naartoe, maar ‘t hoort bij een bruisende stad als Gent.

En langzaamaan moeten we weer ons leven opnemen. Voortdoen. Voortwerken. Er zijn. In de eerste plaats voor Janne en Sien. Voor mijn schoonmoeder. Voor onze talrijke vrienden, die ons geweldig hebben gesteund. Voor onszelf. Dat heeft mijn schoonpa zo gewild.

Vooruit dan maar, al zullen we nog veel achterom kijken. Om te taxeren of Raf daar toch niet staat. Ik vrees van niet, maar ‘t gedacht alleen al…

Liefste pa,
Je bent er niet meer, maar onze huizen ademen jou. Overal heb je je stempel gezet, heb je ons geholpen. Je was een klusser. Iemand kunnen helpen, was je grootste plezier. We mochten je alles vragen, niets was je te veel, geen vraag te gek.

Voor mama was je troetelnaam “Nientje” en ze zorgde voor jou tot de laatste snik. Pieter bleef uw “jongentje”, met hem deelde je al je geheimpjes. En Lien, je kleine meisje, je deed niets liever dan haar wat te plagen.
Over ons Elke sprak je nog elke dag. Urenlange wandelingen heb je met haar gemaakt. Haar plotse dood heeft je helemaal gekraakt, waarschijnlijk voor het eerst in je leven.

Je kleinkindjes waren je grootste liefde. Je genoot van elk van hen. Jonas, je petekind. Janne en Emelie, je zotte konijnen. En Sien, opa’s kleinste. Het was het enige kleinkindje dat je fysiek nog aankon, urenlang keek je naar haar en speelde je met haar. Het is zo jammer dat de kleinkinderen zo weinig van hun opa zullen herinneren. Maar we zullen hen vertellen over jou. Ook Marjan en Peter zullen dat doen, zij kennen je ook goed genoeg, ze mochten delen in je warmte.

(foto: Johan Van Laere)

Je filosofische uitspraken, Latijnse wijsheden en rare grapjes deden anderen soms vreemd opkijken. Maar je was een volks man, een buurtmens ook, je stapte overal eens binnen voor een praatje of om je hulp aan te bieden. Je was onvoorwaardelijk trouw: als je je woord gegeven had, hield je je daaraan.

En je was ook een familiemens. Zo blij dat je was dat je je broers en zussen nog één keer kon herenigen om de foto uit je kinderjaren opnieuw te maken. Tien op een rij, je laatste wens.

Maar de vrijdagavond, die was voor jezelf. Dan ging je naar “De Welgezinden”, het koor waar je zo lang en zo graag in zong. Zingen was je passie, al waren de uurtjes na de repetities minstens even leuk. 

Ziek zijn, het ging je niet af, hoe je het ook probeerde te verstoppen. Je was niet meer die sterke beer, kon niet meer doen wat je wou, je kon vooral niet meer met de kindjes spelen. Maar klagen stond niet in je woordenboek. En zelfs toen de dokter zei dat je niet lang meer te leven had, bleef je je eigen positieve zelf. Je was dankbaar bij elk bezoekje en het was zélfs jij die de anderen nog moed gaf.

Nu is het voorbij. We moeten verder zonder jou. In alle rust leggen we je in Gods hand. Na Elke is dat ons tweede grote verlies in vijf maanden tijd. Het wordt moeilijk. Maar we proberen je optimisme over te nemen. En met veel liefde naar de toekomst te kijken.

Bedankt voor alles. Drie zoenen.

Mama, Pieter en Lien

Mijnen besten papa, pa, opa, moat

Toen wij nog kinderen waren, en er kwamen vriendjes op bezoek deed jij altijd hun wenkbrauwen fronsen, met rare uitspraken, waarna onze vriendjes vroegen toen jij dan weg was “was die nu kwaad” maar wij zeiden dan dat je aan het grappen was. Ook voor ieder van ons had je een koosnaampje, ma was uw “nientje”, Pieter was uw “”jongetje” en Lien was uw “kleintje”.

Hoe jij met kinderen om kon gaan was fenomenaal! Paardje rijden met 1 of 2 kleinkinderen op je rug was geen probleem. De wasmand, en de kruiwagen waren middelen om je kleinkinderen te doen schateren van plezier. Toen we eventjes op bezoek kwamen bij opa en oma, en eigenlijk niet veel tijd hadden, was je gaan wandelen met je kleinkinderen tot helemaal naar de windmolen, en toen moesten we je zoeken… Jij bent zelfs met Jonas voor de eerste en ook enige keer in zijn piepjonge leventje met de trein weggeweest wat een avontuur was dat voor hem! Kortom jij deed alles om het je kleinkinderen zo aangenaam mogelijk te maken.
Ook op het einde toen je al ziek was en geen krachten meer had om die grote bengels vast te pakken, speelde je met Sientje, en ging op en neer met je ziekenhuisbed met Jonas erop.

Op één avond in de week vonden we jou nooit thuis, de vrijdagavond. Jij noemde dat jou “jour de sortie”. Meer of 30 jaar ben je trouw en met vol overgave naar “De Welgezinden” getrokken. Hoewel ze in de beginjaren er niet in geloofden dat een West-Vlaming zijn gading zou vinden in die speciale bende die “De Welgezinden” toen waren en nog zijn. “Ik ben ook nen specialen”, zei je toen.

Al wie zijn gedacht doet gaat een jaar langer leven zei je altijd. Jij hebt dat wel altijd gedaan hé. Toen de dokter vertelde dat je niet zo lang meer te leven had, ben je beginnen iedereen op te bellen, het slechte nieuws te vertellen, en daar ondertussen grapjes over te maken. Niet jij moest opgebeurd worden, maar jij beurde de mensen rondom jou op, dat was jou stijl, jou manier van reageren.

De laatste zondag van je leven zijn we nog met het driegeslacht gaan eten in “Den Dennebos”. Jouw lievelingsrestaurantje. En een restaurantje met een grote nostalgische waarde voor ons. Dit etentje zal ik nooit vergeten.

Papa, jij hebt al veel mensen moeten afgeven die je echt doodgaarne zag, zo herinneren wij ons Wouter, Oma, meme, … Jij had het daar altijd maanden moeilijk mee.

Onlangs verloor je ook nog je eigen dochter en onze zus Elke. Wat jij in je leven niet allemaal gedaan hebt voor Elke…. Geen instelling of kliniek was te ver voor jou om haar wekelijks te gaan halen of te brengen. Geen straat of pad in Eeklo en omstreken is niet bewandeld geweest door jullie beidjes. Om dan na die lange wandelingen eventjes te gaan uitblazen op een of ander terrasje, waar iedereen jullie kende. Dit verlies was ontzettend zwaar voor jou.

Pa, wat wij ook nog het meeste gaan missen zijn die “onverwachte bezoekjes” van jou. Plots stond je voor de deur, ten pas en ten onpas zoals ze zeggen. Je liet ons doen waar we mee bezig waren of hielp rap nog eventjes mee, tot we telefoon kregen van ons ma met de vraag zit die daar nog?

Onze liefste pa, opa, moat, wij gaan jou zo hard missen om wie je was, wat je deed. Wij gaan honderduit vertellen aan Jonas, Janne, Emelie en Sien over hun opa zodat ze weten wie je was. Uitspraken die je deed zoals “Luusterd ne keer hiere, tenslotte uiteindelijk”, en zo voort zullen wij verder gebruiken, en doorgeven aan onze kinderen, maar vooral jouw enthousiasme, jouw levenslust zullen wij proberen te evenaren.

Pa, wandel nu maar terug met Elke, rust af en toe, en waak over ons, zoals jij als vader en opa altijd over ons gewaakt hebt.

Papa,

Toen we klein waren maakte je ons vanalles wijs. Zo zeiden we H2O tegen water. En Aqua Borrelata was Latijn voor bruiswater. En gingen we altijd aan onze vriendjes vertellen over aqua borrelata en zo voelden wij ons heel erg slim. Nog steeds heb ik de neiging om mijn voeten op te heffen als we door een tunnel rijden, anders zouden onze voeten nat worden. Dat is vooral gevaarlijk als ik zelf aan de pedalen zit. En jarenlang heb ik geloofd dat de kip die je in stukken aan het snijden was voor in de vol-au-vent nog leefde. Je imitatie van een kakelende kip was blijkbaar zeer treffend. Vooral dat verhaal vond je fantastisch: je hebt het aan iedereen verteld, ja, vaak tot vervelens toe. Maar oh, wat zal ik het missen, dat je niet steeds opnieuw dat verhaaltje vertelt aan iedereen.

Je dood is zo anders dan die van Elke: die was zo abrupt, zo plots van ons weggerukt. Bij jou wisten we al een tijdje dat je moest gaan. Niet dat dat het gemakkelijker maakte: we hebben moeilijke gesprekken gevoerd. Weken, maanden hebben we afscheid genomen. Iedere keer dat je met Janne naar de kippen ging genoot ik daarvan maar dacht ik: het is misschien de laatste keer. Dat maakte het zwaar. Maar tegelijkertijd is het wel goed, dat we afscheid hebben kunnen nemen. De grote dingen zijn gezegd. Jouw laatste bezoekje aan ons dakterras was me zoveel waard.

Maar oh, wat zal ik je zo missen. In de kleine en de grote dingen. Zoals deze week, toen ik de Soubry-puntjes terugvond in de keuken die ik voor je spaarde. Of als ik in de gemeenteraad zit en besef dat je nooit meer supertrots in de banken zal komen zitten. Of als ik een grijze man op een fiets zie rijden, en denk dat ik jou zie rijden. Of als ik bedenk dat je me nooit meer zal bellen, om dan iets onnozel te vertellen. Gevolgd door jouw typische lachje. Ik ben zo bang dat ik jouw stem ga vergeten, jouw lach, jouw manier van doen. Ik probeer het keihard op te slaan in mijn geheugen.

Wat een vreemde, onwezenlijke gedachte, dat ik nooit meer iets ga kunnen vertellen aan jou. Over Peter zijn onhandigheid. Over de kindjes, wat ze allemaal uitspoken. Wat een vreemde, onwezenlijke gedachte, dat ik nooit meer iets ga kunnen vragen aan jou. Advies over hoe ik iets moet aanpakken. Of een klusje. Ik zal mijn kadertjes nu zelf mogen ophangen. En zelf behangen. Maar ik heb het je zo vaak zien doen, zo vaak mogen helpen, dat moet me wel lukken.

Er waren nog zoveel dingen die ik met je wou doen: dat Middeleeuwse ontbijt in de Gentse Feesten dat ik je vorig jaar beloofd had, maar dat toen niet kon doorgaan. Lange wandelingen door Gent, steeds nieuwe dingen ontdekkend, zoals we vroeger deden. BBQ’en op je verjaardag tot je 100 was. De kindjes zien opgroeien, spelen met de kindjes. Het kan nu allemaal niet meer.

We zullen tijd nodig hebben om het grote verlies dat we dit jaar al geleden hebben te verwerken. Eerst Elke, nu jij. Er zullen nog veel tranen vloeien wellicht. Maar ik zal altijd denken aan wat je zei: “Ge moet niet bleiten voor mij”. We doen ons best: op de avond van jouw dood hebben we al een glas gedronken op je gezondheid. Dat zou je zelf heel grappig gevonden hebben, je zou mee getoost hebben. We zullen verder gaan, met jouw positivisme. Kijken naar de toekomst, jouw kleinkindjes, jouw oogappels. Blij zijn met de kleine dingen des levens. En proberen te genieten, iedere dag opnieuw.

Tot ziens, papa. En doe de groeten aan Elke.

Goede vrienden,

Ik wil eerst en vooral -namens de familie- iedereen bedanken die hier aanwezig is. Het is een zeer grote troost te beseffen dat in tijden van diepe ellende zoveel mensen meevoelen. Ik wil ook iedereen bedanken die hier niet kon zijn, maar met ons meeleeft. Ik wil zeker ook alle goede zielen bedanken die Raf de voorbije maanden hebben bezocht, die met hem hebben gepraat en die hem hebben gesteund. In zijn gevecht met zijn ziekte stond Raf niet alleen, maar je ziet, zelfs met het grootste leger kun je bepaalde vijanden nooit aan.

Raf,

Ik richt me tot jou, in de al dan niet ijdele hoop dat je dit hoort, dat je meeluistert met die typische schalkse blik van je. Mijn woorden zijn geschreven met een goed glas witte wijn erbij, de compagnon van veel van onze gesprekken. Urenlang hebben wij gepraat: over het leven, over de wereld, over het goede en het slechte van de mensen, over politiek, over de Kerk als instituut, over de pausen in het bijzonder, over onze naasten en over je o zo dierbare kleinkinderen.

Ik mis die gesprekken nu al. Wat zou ik zo graag nog één keer met jou aan een tafel zitten, het glas bij ons, in de lavende luwte van het vallende avondrood, barok en lyrisch uithalen, je hield er zo van. En maar declameren: non bis idem, vanitas vanitatum omnia vanitas est, een reus op lemen voeten, sic transit gloria mundi, we hebben alle hoge woorden erdoor gejaagd. En altijd weer schaterden we, overtuigd van ons gelijk, bewust van onze band, strijders tegen de ondergang van het avondland. Je was mijn schoonvader, ja, maar meer dan dat. Veel meer.

Meer dan veertien jaar geleden zag ik je voor het eerst. Lien gaf een fuifje en jij kwam ons halen in Gent, aan Liens kot. Je keek eens door de achteruitkijkspiegel, je priemde met je ogen en je vroeg: “Zoe da keun dak een moendje westvlams woare?” Ik was even sprakeloos, en je weet dat me dat niet veel overkomt en ik zei “Bajoat nji”. Het ijs was gebroken, voor altijd. Van dan af ben je altijd warm, open en vertrouwelijk geweest tegenover mij. Ging je niet akkoord met mijn Sturm und Drang, met mijn ambities of met mijn soms impulsieve beslissingen, dan liet je dat fijntjes vallen. En vooral, je bood alternatieven. Zo was je. Niet gratuit contra, neen, recht door zee, wars van conventies en uiterlijkheden, je hebt me deels gevormd in hoe je best in het leven staat. Een beetje dissident zijn vond je oké, je was dat zelf, maar je leerde me dat een rustige aanpak werkt, dat je altijd je hand moeten kunnen reiken naar het compromis. Da’s iets anders.

Anders was ook Elke. Ze is ons ontvallen goed vijf maanden geleden. Te vroeg, net als jij. Het wijst erop hoe onterecht alles soms loopt. Waarom gaan altijd de verkeerde mensen dood? De dood van Elke heeft je de definitieve slag gegeven, jij die onmetelijk veel hebt gedaan voor onze zus. Je overleefde al nipt oudejaar, maar dat onheil van Elke was er te veel aan. Het beest woekerde, een ongelijke strijd, een gevecht tegen een te sterke tegenstrever.

Wij wisten al snel hoe erg je er aan toe was, jij had het later ook door en van dan af heb je je nog een groter mens getoond. Je bleef optimistisch, wonderlijk vrolijk, jijzelf troostte je omgeving. Mensen van de palliatieve verzorging noemden je een vrolijke stervende, jij gaf die mensen moed om voort te doen, om ander behoeftigen te helpen. Je was de Samaritaan van jouw tijd.

Altijd weer. Als iemand je beviel, hielp je met hand- en spandiensten. Het huis van Lien en mij ademt jou. Zowat overal had je letterlijk een hand in, ik kan geen drie stappen zetten of ik zie werk van jou. Een totaalkunstwerk op zich. Ik ben blij dat je het resultaat van een eerste eigen project hebt kunnen zien. Ons terras. Je hebt het nog mee ingewijd, enkele dagen voor je dood. Met een glas bubbels. Het smaakte niet meer, maar je zat er nog een laatste keer piekfijn bij, de duim omhoog, de goedkeurende lach om je mond, Sientje op jou, vrienden van ons er bij, je had dat zo graag. Mooi dat dat ons nog is gegund.

De dagen daarna heb je je leven afgewerkt. Je kinderen en kleinkinderen nog gezien, Marjan en ikzelf ook, Jeannine erbij die je wonderlijk heeft verzorgd en bijgestaan, de voor jou zo belangrijke foto met al je broers en zussen gemaakt, vrienden gesproken en dan was het genoeg voor jou. Je bent stilletjes weggeglipt, met een t-shirt naast je. Met daarop de namen van je vier kleinkinderen, je zotte konijnen, je bent erin opgebaard, je hebt je kleinkinderen meegenomen, op textiel, maar in je hart.

Raf, we gaan niet zwartgallig doen, dat wil jij niet, je was een té vrolijke mens. Prominent, opvallend soms, lachggraag en extreem sociaal. Gezegend ook nog met een goeie zangstem, “De Welgezinden” verliezen een sterkhouder. We doen voort, wij vijven. Om je kleinkinderen te vertellen hoe en wie je was want zij zullen weinig of niets herinneren van je. Maar we zullen hen je leren kennen, in woord en daad. En we gaan Jeannine steunen zoveel als mogelijk want we willen haar er nog heel lang bij.

Raf, je behoort tot mijn select kransje van helden, en helden neem ik altijd mee in mijn hoofd. Ik had hier liever niet gestaan, of toch maar veel later. Maar het leven slaat en mept en heel soms zalft en heelt het. Met die zalf smeren we ons door het leven nu. En ooit zul je trots blinken, waar dan ook, omdat Jonas, Emelie, Janne en Sien er zijn geraakt. Laat dat onze missie zijn.

Raf, bedankt voor wie je was. Stap nu maar met Elke door jouw tuin van rust. En kijk af en toe nog eens achterom. Wij zwaaien wel, naar die goeie man, pa, schoonpa en opa. Mensen als jij verdienen gewoonweg heel veel applaus. Tot later, lieve Raf.