Dat is opmerkelijk, omdat de overheid de GBA op dit moment heeft gepositioneerd als enige authentieke bron van persoonsgegevens. Ook het adres is onderdeel van die persoonsgegevens. Het is de bedoeling dat overheidsorganisaties alleen deze gegevens gebruiken in de dienstverleningsprocessen.

Het adres is voor een juridisch juiste administratie en voor koppelingen met andere basisregistraties weliswaar van groot belang. Maar voor de dienstverlening aan de individuele burger heeft het adresgegeven aan belang verloren!

Het adres is niet langer dé manier waarlangs een overheidsorganisatie met je in contact wil komen. Het adres is een fysieke locatie die in onze virtuele wereld niet veel waarde meer heeft. Ook niet voor dienstverlening door de overheid.

Via portalen als mijnoverheid.nl kan de overheid informatie verstrekken. Die informatie hoeft de overheid niet aan een fysiek adres te sturen. De burger vraagt deze informatie zelf op via een computer, tablet of smartphone naar zijn keuze. En op een plaats die hem het beste uitkomt. Bovendien beschikt de overheid via mijnoverheid.nl al over veel e-mailadressen en mobiele nummers van burgers. Deze kun je daar zelf invoeren, waarmee je de overheid in staat stelt om via die kanalen met je in contact te komen.

Daarom is het nodig het GBA (en dus ook de Basis Registratie Personen, BRP) anders te positioneren. Het GBA moet een registratie zijn waaruit blijkt dat je écht bestaat, een inwoner bent van Nederland en in welke gemeente je woont. Deze drie elementen zijn voldoende om voor het grootste deel van de overheidsdiensten vast te stellen of je in aanmerking komt.

Wil je een reactie achterlaten? Dat kan op de website van Proces en Document. De discussie speelt zich daar af en ik vind het leuk als je meedoet. Klik hier om een reactie achter te laten.

Share/Bookmark

Lees ook:

1. De basis van een registratie…
2. Imagoverbetering dienstverlening overheid door delen klantervaringen op sociale media
3. De burger centraal bij dienstverlening: Handleiding Klantervaring in kaart

Dit staat gelukkig los van elkaar. Maar omdat ik die dag veel met die blog over crisiscommunicatie bezig was én geconfronteerd werd met het begrip ‘GRIP’, begon ik mij het volgende af te vragen:

Wat is de relatie tussen GRIP 1, 2, 3 & 4 en het gebruik van sociale media tijdens een crisissituatie?

GRIP staat voor Gecoördineerde Regionale Incidentbestrijdings Procedure. Afhankelijk van de omvang van de ramp geldt een ander GRIP-niveau. Ieder niveau kent zijn eigen afspraken over de (regionale) organisatie van het bestrijden van de ramp.

Als afgestudeerd organisatiewetenschapper vind ik dat een mooie manier om flexibel en snel samenwerkingsverbanden op te zetten. Als trainer en adviseur sociale media vraag ik me af wat bij ieder GRIP-niveau de beste manier is om sociale media in te zetten…

Vraagt een hoger (ernstiger) niveau om meer of minder communicatie via sociale media? En wie mag er op welk GRIP-niveau via sociale media communiceren?

Er wordt gezegd dat wanneer er grote paniek ontstaat op sociale media de vraag naar informatie veel groter is dan waarin de GRIP-inschaling voorziet. Het lijkt mij dat je, gezien het virale karakter van sociale media, makkelijk kunt voorzien in die behoefte.

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Niet sociale media, maar ‘word of mouth’ maakt crisiscommunicatie effectief
2. Aandacht en sociale media tijdens een workshop
3. Artikel: Sociale media inzetten voor arbeidsbemiddeling

Grafiek 6: Aantal berichten dat niets te maken heeft met je functie (off-topic berichten)

Deze – laatste – grafiek laat de grootste variatie zien tussen de verschillende voorbeelden. Jenny Cisney van Kodak plaatst de meeste off-topic berichten.

Zij is dan ook van mening dat het grootste deel van haar berichten onder die categorie valt. Zij deelt veel uit haar persoonlijke leven, waaronder foto’s…

…en dat brengt ons weer bij de reden dat zij actief is op Google+. Namelijk als onderdeel van haar baan bij Kodak. Dan is het ook niet meer dan logisch dat je veel foto’s plaatst. Maar het gaat me wat ver om dat te zien als ‘berichten die niets te maken hebben met je functie’. Zij wordt er juist voor betaald om de wereld te laten zien wat je met Kodak-producten kunt doen.

Het vraagstuk voor de ambtenaar:

Is het gepast voor een ambtenaar die namens een overheid actief is op sociale media ‘off-topic’ berichten te plaatsen? Of is, juist omdat je ambtenaar bent, alles ‘on-topic’?

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 4)
2. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 2)
3. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 3)

Grafiek 5: Links naar een eigen weblog of project

De hoogst scorende ‘Google+-er’ op dit onderdeel is Greg Pak. Hij verwijst zo’n vijf keer per dag naar zijn eigen werk op zijn eigen site.

Hij heeft dan ook een zeer actueel en uitgebreid eigen weblog. Bovendien leent zijn ‘product’ zich er uitstekend voor om het te delen op sociale media. Zie bijvoorbeeld het tussenresultaat van de novelle die hij schrijft op Twitter.

Omdat hij al een ‘thuisbasis’ heeft in de vorm van zijn eigen blog, ligt het voor de hand die previews daar te plaatsen. De tweede stap is om het via sociale media (als Google+) te delen met je volgers.

Het vraagstuk voor de ambtenaar:

Is de website van jouw organisatie een geschikte thuisbasis waar je je ‘volgers’ naar kunt verwijzen?

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 3)
2. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 2)
3. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 1)

Grafiek 4: Aantal reacties bij anderen

De auteur van het boek, Chris Brogan, scoort hier met 25 berichten per dag weer erg hoog. Interessant is het om te zien dat ook Darren Rowse veel reacties geeft op berichten van anderen.

Het werk van Darren bestaat er uit anderen beter te laten bloggen. Daarnaast houdt hij zich bezig met digitale fotografie. Ook daar helpt hij anderen beter te worden.

Dit is de verklaring voor het grote reacties op berichten van anderen: hij voorziet ze van feedback.

En dan nu de vraag voor de ambtenaar:

Waarom zou jij een reactie achter laten bij berichten van burgers, bedrijven of collega’s? Op welke soort berichten laat jij een reactie achter? Of juist niet?

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 2)
2. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 3)
3. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 1)

Dit is deel drie uit een serie van zes. Klik hier voor de eerste blog uit deze serie.

Ben je er klaar voor? Daar gaan we…

Grafiek 3: Aantal gedeelde posts per dag

In Google+ kun je makkelijk berichten van anderen delen. Je kunt ze delen met iedereen, of met specifieke groepen mensen. Dat doe je door de mensen waar je iets mee wil delen in een ‘circle’ te plaatsen en de post alleen te delen met die circle.

Brogan staat er om bekend dat hij online veel berichten leest. Het is dan ook niet gek dat hij veel te delen heeft. Wat opvalt is dat ook Jacqueline Carly (de fitnessprofessional) relatief veel te delen heeft. Want wat heeft een ‘fitnessprofessional’ eigenlijk te delen?

Zij deelt posts die anderen inspireren om te werken aan hun gezondheid, maar ook grappige / off-topic posts. Gewoon, om het gesprek gaande te houden met haar achterban. Hoewel ze bij meer dan 2000 mensen in de ‘cricles’ zit zijn er maar weinig die met haar de conversatie zoeken. Haar volgers praten nog niet erg vaak terug…

En dan nu de vraag voor de ambtenaar:

Welke berichten over jouw sector of regio wil je delen met burgers, bedrijven of collega’s? (Of juist niet?)

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 2)
2. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 1)
3. Leesvoer: Stewart Mader – Wikipatterns

Dat doe ik door de verschillende cases in grafieken weer te geven. Ook bespreek ik waarom de cases van elkaar verschillen. Ik eindig altijd met een vraag over de manier waarop ambtenaren sociale media gebruiken. (En ik ben oprecht geïnteresseerd in jouw antwoord. Laat een reactie achter onder deze blog. Ik schrijf terug!)

Dit is deel twee uit een serie van zes. Klik hier voor de eerste blog uit deze serie.

Ben je er klaar voor? Daar gaan we…

Grafiek 2: Aantal unieke (zelf gemaakte) berichten per dag

Vandaag gaan we in op het aantal berichten dat je zelf maakt. Het gaat dus niet om het delen van tekst, afbeeldingen of video’s die door anderen zijn gemaakt, maar om eigen werk.

Chris scoort hier zelf behoorlijk hoog, maar wat opvalt is dat juist de twee personen die actief zijn in de ‘creatieve industrie’ hier veel gebruik van maken. Ik heb het over de foto’s van Jenny Cisney (Kodak) en Greg Pak (Auteur van Comics en Screenplays). Jenny maakt digitale fotocamera’s waarvan je de foto’s kunt delen. Greg maakt teksten en deze zijn van nature makkelijk te delen.

De ‘online deelbaarheid’ van hun product is een verklaring voor het grote aantal zelf gemaakte posts. Op deze manier demonstreren ze direct (Greg Pak) en indirect (Jenny Cisney) hun producten.

De vraag voor de ambtenaar

Welke producten maak jij die je online kunt delen met burgers en collega’s?

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Leesvoer: Google+ for Business in zes grafieken (deel 1)
2. Leesvoer: De zeven dingen die ik heb geleerd van Clay Shirky – Iedereen
3. Community met zorgprofessionals “online brengen”

Omdat het een heel actueel onderwerp is heb ik het boek gelijk besteld. Technologie verandert snel. Dat geldt zeker voor jonge online sociale netwerken als Google+. Daarom heeft dit boek waarschijnlijk een korte levensduur. (Inmiddels zie ik op Google+ al functies die niet in dit boekje besproken worden…)

Er zijn twee redenen waarom ik het heb gelezen. De eerste is dat ik (snel) op de hoogte wil zijn van de mogelijkheden van Google+. De tweede reden is dat ik altijd op zoek ben naar creatieve manieren om (sociale) technologieën te gebruiken. Chris Brogan heeft in het verleden bewezen genoeg van die ideeën te hebben. Deze twee ‘leerdoelen’ zijn ruimschoots gehaald!

Maar wanneer je dit boekje over twee of drie maanden leest is het zeker verouderd. Chris heeft dan ook een webpagina waar hij toevoegingen op het boek gaat publiceren. Die pagina vind je hier en je krijgt toegang nadat je het boek hebt gekocht.

Praktijkvoorbeelden gevisualiseerd

In zijn boek gebruikt Chris een zestal praktijkvoorbeelden om te laten zien hoe je Google+ kunt gebruiken. Hij laat in hoofdstuk 3 zien hoe hijzelf, Scott Monty, Greg Pak, Jenny Cisney, Darren Rowse en Jacqueline Carly dit platform hanteren. Zij gebruiken dit sociale netwerk allemaal op een andere manier.

Helaas is het hoofdstuk nogal een woordenbrij. Hierdoor zijn de verschillen tussen deze personen niet écht duidelijk. Hij raast – in zijn gebruikelijke tempo – door de voorbeelden. En dat is jammer, want er valt veel te leren. Zeker van dit praktische hoofdstuk!

Om de verschillen duidelijker te maken heb ik op basis van de informatie in dit hoofdstuk zes grafieken gemaakt. Per grafiek laat ik steeds zien hoe deze zes personen één aspect van Google+ gebruiken. Door dit met grafieken visueel te maken worden de verschillen (en overeenkomsten) duidelijker.

Let wel, het is niet mijn eigen onderzoek. Het enige dat ik doe is de bevindingen in een grafiek zetten. De credits gaan volledig naar Chris Brogan.

Door deze grafieken begrijp ik de verschillen beter. Misschien heb jij er ook wat aan. Het helpt je in ieder geval bij het doorgronden van de manier waarop je Google+ vanuit je eigen rol in kunt zetten voor je organisatie!

Zes grafieken in zes dagen

De komende zes dagen plaats ik iedere dag een grafiek op basis van hoofdstuk 3. Bij die grafiek geef ik een korte verklaring. Daarin bespreek ik waarom zijn bepaalde gevallen juist dat aspect van Google+ op een andere manier gebruiken.

Ook stel ik bij ieder aspect een vraag over de manier waarop de overheid er mee om kan gaan. Dit zijn de vragen die tijdens het lezen van dit boek bij me opkomen. De vragen gaan niet per se over Google+, maar wel over het gebruik van sociale media door de overheid. Tenslotte train en adviseer ik overheden over het gebruik van sociale media. (Neem hier contact met me op als ik je daarmee van dienst kan zijn.)

Ben je er klaar voor? Daar gaan we…

Grafiek 1: Tijd per dag besteed aan Google+

Onderstaande grafiek laat zien hoeveel uur deze zes personen per dag besteden aan Google+. Chris besteedt hier veruit het meeste tijd aan. Dat past ook bij zijn rol als ‘social media goeroe’ en auteur van een boek over dit onderwerp. Voor het overige besteedt niemand er meer dan een uur per dag aan.

Dat is ook logisch: zij hebben Google+ niet als specialisatie. Actief zijn op Google+ is niet hun baan. Zij gebruiken het wel als middel om hun (tactische) doelen te bereiken.

De vraag voor de ambtenaar:

Heeft een ambtenaar – die belast is met het vertegenwoordigen van zijn organisatie op sociale media – voldoende aan een uur per dag?

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Leesvoer: De zeven dingen die ik heb geleerd van Clay Shirky – Iedereen
2. Leesvoer: Stewart Mader – Wikipatterns
3. Leesvoer: Rijn Vogelaar – De Superpromoter

Ook vind je daar een aantal Apps. In totaal zijn er 1.467 Apps beschikbaar. Het gaat om Apps van de overheid, apps die door burgers zijn ontwikkeld en ‘mobiele’ Apps. Het is me niet duidelijk of alle Apps gemaakt zijn op basis van open data, maar laten we daar voor het gemak maar even vanuit gaan.

Wanneer ik het aantal Apps vergelijk met het aantal datasets kom ik tot een opmerkelijke conclusie. Tegenover iedere App zijn er ruim 265 datasets beschikbaar. Je zou kunnen stellen dat de Amerikaanse overheid 1 op 265 loopt. Voor iedere 265 datasets is er één App met overheidsinformatie.

Long tail

Hier zie ik een ‘long tail‘ in. Een klein aantal van de 390.000 datasets is zeer bruikbaar voor het maken van een App. Hierbij denk ik aan apps die kaarten combineren met data die een geo-tag heeft. De vraag naar deze datasets is groot: ze worden veel gebruikt in Apps.

Daar staan relatief veel datasets tegenover die niet bruikbaar zijn in een App. Dan denk ik aan een set als ‘Pipeline Annual Data – 1970 – 1989 Transmission Company Operator Annual Reports (Zip)‘. (Wat moet je er mee?)

Weinig apps

Eén app per 265 datasets vind ik wat weinig. Zeker voor een groot land als de U.S. of A. Als ik naar data.overheid.nl kijk dan zie ik daar op dit moment ‘slechts’ zo’n 130 datasets. Wanneer we het net zo goed doen als de U.S. of A. dan zou er nu 0,5 app zijn die op basis van open overheidsdata is gemaakt… (Overigens is open data niet hetzelfde als apps, maar dat terzijde.)

App-wedstrijd als tactiek

Gelukkig zijn het er veel meer, kijk maar naar het aantal inzendingen voor de wedstrijd ‘Apps for Noord-Holland‘. Dat zijn er ruim 20! De tactiek waarbij app-wedstrijden worden uitgeschreven lijkt op de korte termijn effect te hebben. Dit levert een groot aantal apps op. Ook de wedstrijd ‘Innoveren met Open Data’ zal waarschijnlijk tientallen apps opleveren.

Maar ik ben wel bang voor de originaliteit van de apps. Er is immers maar een beperkte verzameling datasets. Dit beperkt het aantal mogelijke combinaties van datasets en daarmee ook de mogelijkheid om innovatieve apps te maken op basis van die datasets (Innovatie is immers niets meer dan het maken van nieuwe en onverwachte combinaties. In dit geval kunnen dat combinaties van datasets zijn, te realiseren via een app.)

Innoveren met open data

Om écht te innoveren met open data is het nodig het aantal mogelijke combinaties dramatisch te vergroten. Met het grote aantal datasets op data.gov is een ontzettende hoeveelheid combinaties mogelijk. De kans is groot dat daar een paar zeer waardevolle en bruikbare combinaties tussen zitten.

Je voelt het al: dat geldt nog niet voor data.overheid.nl. Onze ‘tail’ is nog niet erg ‘long’… Maar als we in 2012 écht willen innoveren met open data dan moet het aantal datasets flink stijgen. Daarom hoop ik dat de overheid in 2012 flink werk gaat maken van het beschikbaar stellen van data als open data. Op naar de 10.000 datasets per 31 december?

* Zie hier het verslag van de startbijeenkomst ‘Innoveren met Open Data’ in Storify.

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Open Data is niet hetzelfde als apps
2. Weerstand tegen Open Data overwinnen: Wat als ‘ze’ gaan rommelen met mijn data?
3. Weerstand tegen Open Data overwinnen: “Afnemers willen de data alleen in een bepaald format”

Ze zijn ‘viraal’ gegaan…. …maar dat is slechts een deel van het verhaal.

Het is te vergelijken met het verschil tussen de oplagecijfers en bereikcijfers van een krant. Het oplagecijfer staat voor het aantal exemplaren dat is gedrukt. Het bereikcijfer staat voor het aantal personen dat de publicatie leest.

Bij sociale media is het oplagecijfer altijd ‘1’. Er wordt maar één exemplaar van een bericht gemaakt. Het bereikcijfer kan vele malen hoger zijn. Laten we dat gelijk stellen aan, bijvoorbeeld, het aantal volgers op je Twitter-account. De politie in Queensland had vlak na de ramp ruim 11.000 volgers.

Maar wat in deze context (een crisissituatie) belangrijker is, is het aantal mensen dat de informatie tot zich neemt. Verspreiding via ‘Word of mouth’ (mond-tot-mond) is hier essentieel.

In een normale situatie lezen mensen een bericht en houden de informatie voor zichzelf. Of geven het een re-tweet, like of plus om het te delen met anderen die ook online zijn. Het gebeurt zelden dat je anderen vertelt over een tweet. Zie het schema hieronder.

In crisissituaties delen mensen de informatie over de crisis veel en veel meer. De sprong van online delen (re-tweet, like of plus) naar offline delen (vertellen) is kleiner. Zeker als het voor jou en de mensen in je omgeving het verschil maakt tussen wel of niet evacueren! Zie het schema hieronder.

De lezer van het bericht verandert tijdens een crisissituatie in een informatiepunt. Familieleden, buurtgenoten en andere getroffenen vertrouwen op de eigenaar van de smartphone voor de laatste informatie. Het totale publiek dat de politie van Queensland heeft bereikt via Twitter lijkt 11.000. Maar een deel van de 11.000 volgers heeft de informatie mond-tot-mond doorgegeven aan anderen. Dat maakt het werkelijke bereik groter, gerichter en maakt de ‘traditionele media’ als tussenpersoon overbodig!

Via.

Share/Bookmark

Lees ook:

1. Aandacht en sociale media tijdens een workshop
2. Imagoverbetering dienstverlening overheid door delen klantervaringen op sociale media
3. Artikel: Sociale media inzetten voor arbeidsbemiddeling