Φιλοσοφικοί Αντικατοπτρισμοί (ΦΑΝΤΙ)

Baudrillard: The murder of the Real

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Wed, 12 Oct 2011 11:52:00 +0000

Part 1 Part 2 Part 3 Part 4 Part 5 Part 6

Δομισμός (structuralism)

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 07 May 2011 17:24:00 +0000

Ελληνικός Μηδενισμός

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 11 Apr 2009 18:50:00 +0000

Ο Νίτσε είχε εντοπίσει δύο βασικές αρρώστειες του σύγχρονου ανθρώπου. Γράφει στην Γενεαλογία της Ηθικής:

"Το κακό για τους δυνατούς δεν έρχεται απο τους δυνατότερους αλλά απο τους ασθενέστερους. Το ξέρουμε αυτό; Δεν είναι ο φόβος απέναντι στον άνθρωπο αυτό που θα θέλαμε να λιγοστέψει, γιατί ο φόβος αυτός αναγκάζει τους δυνατούς να είναι δυνατοί. Αυτό το οποίο πρέπει να φοβόμαστε δεν είναι ο μεγάλος φόβος, αλλά η μεγάλη ΑΗΔΙΑ για τον άνθρωπο καθώς και η μεγάλη ΣΥΜΠΟΝΙΑ για τον άνθρωπο. Αν υποθέσουμε ότι αυτά τα δύο μια μέρα θα ενώνονταν τότε θα γεννιόταν αναπόφευκτα ένα από τα φοβερότερα τέρατα: η τελευτἆία θέληση του ανθρώπου, η θέλησή του για το μηδέν, ο μηδενισμός"

Που 'να φανταζόταν ο λάτρης αυτός της αρχαίας ελληνικής σκέψης, ότι θα προέβλεπε μερικές εκατοντάδες χρόνια πίσω, την μορφή του σημερινού ελληνικού (αλλά και γενικότερα του Ευρωπαϊκού) μηδενισμού;

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΗΔΙΑ για τον άνθρωπο (με την γραβάτα) και η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ για τον άνθρωπο (με την κουκούλα)

Ινδιάνικες Παροιμίες 3

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 01 Jul 2008 19:23:00 +0000

Συνεχίζω με HOPI

..........................................

Η Αλήθεια είναι, δεν μας συμβαίνει (HOPI)

[ Truth does not happen; it just is ]

Ένα μόνο δάκτυλο δεν μπορεί να σηκώσει το λιθάρι(HOPI)

[ One finger cannot lift the pebble ]

Ένας εχθρός είναι παρά πολλοί και εκατό φίλοι πολύ λίγοι (HOPI)
[ One foe is too many and a hounded friends too few ]

Μια θυμωμένη λέξη μοιάζει με μαχαίρωμα (HOPI)
[ An angry word is like striking with a knife ]

Καμία απάντηση είναι επίσης μια απάντηση(HOPI)

[ No answer is also an answer ]

Πρέπει να ζήσεις την ζωή σου από την αρχή μέχρι το τέλος. Κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει για σένα (HOPI)

[ You must live your life from beginning to end; no one else can do it for you ]

Ποτέ να μην βοηθάς κάποιον που δεν έχει βοηθήσει κανέναν άλλο (HOPI)
[ Never help a person who doesn't help anyone else ]

Η διαπαιδαγώγηση θα πρέπει να έρχεται από μέσα αντί απέξω (HOPI)
[ Teaching should come from within instead of without ]

..........................................
(συνεχίζεται)

Ινδιάνικες Παροιμίες 2

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Thu, 12 Jun 2008 20:10:00 +0000

Συνεχίζω με CHEYENNE, COMANCHE, CREE & CREOLE

..........................................

Πρόσεχε τον άνθρωπο που δεν μιλά και τον σκύλο που δεν γαυγίζει (CHEYENNE)

[ Beware of the man who does not talk and the dog who does not bark ]

Ένας κίνδυνος προβλέψιμος είναι κατά το ήμισυ αποτρέψιμος (CHEYENNE)

[ A danger foreseen is half avoided ]

Οι απολαύσεις μας είναι ρηχές και η θλίψη μας βαθιά (CHEYENNE)
[ Our pleasures are shallow, our sorrows are deep ]

Ίσοι είναι όλοι όσοι έχουν πεθάνει (COMANCHE)
[ All who have died are equal ]

Γνώση που δεν χρησιμοποιείται είναι γνώση κακομεταχειρισμένη (CREE)

[ Knowledge that is not used is abused ]

Μια βροχή μόνο δεν φτιάχνει μια σοδιά (CREOLE)

[ One rain won’t make a crop ]

..........................................
(συνεχίζεται)

Ινδιάνικες Παροιμίες 1

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Thu, 12 Jun 2008 18:10:00 +0000

Μια φίλη, η Houlia, μου έδωσε ένα βιβλιαράκι που παρουσιάζει με περιεκτικό τρόπο την λαϊκή σοφία των γνωστότερων ιθαγενών της Αμερικής. Μεταφέρω μερικές από τις παροιμίες αυτές σε συνέχειες. Εαν θέλετε να αποκτήσετε το βιβλίο κοιτάξτε εδώ: "The Soul would have no Rainbow if the eyes had no Tears". Αρχίζω με τους ANISHINABLE & ARAPAHO

..........................................

Είναι μικρότερο πρόβλημα να είσαι φτωχός παρά ανέντιμος (ANISHINABLE)
[ It is less of a problem to be poor than to be dishonest ]

Κανείς άλλος δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την συνείδησή σου (ANISHINABLE)
[ No one else can represent your conscience ]

Προτού ξεκινήσεις να τρως, πάντοτε να αφιερώνεις λίγο χρόνο για να ευχαριστήσεις την τροφή (ARAPAHO)
[ Before eating, always take a little time to thank the food ]

Όταν δείχνουμε τον σεβασμό μας προς τα άλλα ζωντανά, εκείνα ανταποκρίνονται με σεβασμό προς εμάς (ARAPAHO)
[ When we show our respect for other living things, they respond with respect to us ]

Όλα τα φυτά είναι αδέρφια και αδελφές μας. Μας μιλούν και εάν αφουγκραστούμε, θα τα ακούσουμε (ARAPAHO)
[ All plants are our brothers and sisters. They talk to us and if we listen, we can hear them ]

Πάρε μονάχα ότι ακριβώς χρειάζεσαι και άσε τη γη όπως την βρήκες (ARAPAHO)
[ Take only what you need and leave the land as you found it ]

Το εύκολο χρήμα φέρνει την χαύνωση (ARAPAHO)
[ Easy money brings indolence ]
..........................................

(συνεχίζεται)

Μια Πράσινη Μούτζα για την ΜΕΤΕΩΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (3)

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 02 Sep 2007 16:29:00 +0000

γ) Τι είναι πραγματικά η Πολιτική; Ποιούς εκπροσωπούν ουσιαστικά οι πολιτικοί μας και ποιες αξίες πρεσβεύουν εφόσον οι πράξεις τους χειροτερεύουν αντί να βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής μας;

Ποια είναι η ρίζα της λέξης “πολιτική”; Τα της ΠΟΛΙΣ! Η πολιτική αφορά την διευθέτηση των ζητημάτων μιας Πόλις. Η έννοια γεννήθηκε στην Αρχαία Αθήνα. Και τι ήταν η ΠΟΛΙΣ τότε όπως και σήμερα;

Ήταν εκείνος ο α-φύσικος τόπος και χρόνος, ήταν η απομόνωση μακριά από την Φύση !

Ο χώρος της πόλης δημιουργήθηκε ακριβώς για τον σκοπό της απομόνωσης και προστασίας από την απειλητική Φύση. Εκεί στην πόλη, σε αυτόν τον τόπο μακριά από τους ρυθμούς της φύσης ανέπτυξε ο άνθρωπος τον δικό του:

Τεχνητό χρόνο, βασισμένο σε αφηρημένους αριθμούς.
Αφύσικο τόπο, την ΠΟΛΗ, βασισμένο στην επιστήμη και την ΤΕΧΝΙΚΗ.
Αφύσικο Άνθρωπο δηλαδή τον Πολιτικό άνθρωπο (σε αντίθεση με τον φυσικό ή ακόμη τον κοινωνικό άνθρωπο).

Πρώτος ο Αριστοτέλης έκανε την αντιστροφή, να θεωρήσει δηλαδή τον πολιτικό άνθρωπο ως τελεολογικό προορισμό (επηρεασμένος προφανώς από την προϋπάρχουσα ΙΔΕΑ της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ του δασκάλου Πλάτωνα) και τον φυσικό άνθρωπο ως ένα ασήμαντο σκαλοπάτι της φύσης που οδεύει προς το πολιτικό Ζώο!

Θεώρησε, δηλαδή, πρώτος πως το Πολιτικό Ζώο είναι η ανώτερη δυνατή έκφραση του ανθρώπου και ο προορισμός γενικά του ανθρώπου.

Έτσι γεννήθηκε ο πολιτικός χώρος μέσα στις κοινωνίες και η Πολιτική μέσα στην Πόλις για να ρυθμίζει τις σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους. Η πολιτική από την γέννησή της ασχολείται με τα του ανθρώπου και μάλιστα ενός ανθρώπου που ζει σε ένα τεχνητό και α-Φύσικο περιβάλλον…

Όμως η διάκριση ανώτερο – κατώτερο και ο τελεολογικός προορισμός προς τον Πολιτικό Άνθρωπο ως την ανώτερη μορφή ανθρώπου αποτελεί μια λανθασμένη προσέγγιση. Και εξηγώ. Για να κάνουμε την διάκριση ανώτερο – κατώτερο θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα άλλο μέσο ως μέτρο σύγκρισης, π.χ. την ικανότητα λογικής (όπως έκανε ο Αριστοτέλης). Διότι διαφορετικά πως θα αποφανθούμε; Ανώτερο ως προς τι; Η σημαντικότητα όμως του μέτρου μέσω του οποίου κάνουμε την σύγκριση θα πρέπει να θεμελιώνεται σε κάτι γενικότερο και όχι σε ανθρωποκεντρικές ιδιότητες όπως έκανε ο Αριστοτέλης, αλλιώς η σύγκριση θα είναι αυθαίρετη, μετέωρη και αίολη.

Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα ένα φυσικό και έλλογο ζώο. Δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε πως τα φυσικά ζωώδη ένστικτα είναι κατώτερα από την λογική ή το αντίστροφο. Πολλοί άνθρωποι λειτουργούν με την διαίσθηση, αφουγκράζονται τα συναισθήματά τους, ακολουθούν τις εσωτερικές τους φωνές και τις ορμές τους. Το ένστικτο γίνεται καταστροφικό όταν αγνοεί την λογική αλλά και η “ψυχρή” λογική οδηγεί σε εξίσου καταστροφικά αποτελέσματα όπως βιώνουμε στις ημέρες μας.

Αν θέλουμε να κάνουμε έναν διαχωρισμό θα ήταν περισσότερο μια σχέση

γενικού προς ειδικό, περιέχοντος και περιεχομένου, παρά μια ιεράρχηση ανώτερο – κατώτερο.

Να το πούμε διαφορετικά. Η ιεράρχηση δεν είναι από το “κατώτερο” προς το “ανώτερο”. Στην πραγματικότητα οποιαδήποτε ιεράρχηση θα είναι αυθαίρετη. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία, είναι το πόσο καλά λειτουργεί και αποδίδει το ΜΕΡΙΚΟ μέσα στο ΟΛΟΝ.

Δηλαδή, από την ένταξη του ειδικότερου μέσα στο γενικότερο, αντλεί την αξία του το ειδικότερο. Αυτή η αξία θεμελιώνεται στο γενικότερο χωρίς όμως να παραγνωρίζεται η ειδική συνεισφορά προς το καλύτερο, η οποία μπορεί όχι μόνο να στηρίζει αλλά και να “βελτιώνει” το γενικότερο.

Σύμφωνα με αυτήν την θεώρηση, ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ πρωταρχικά (γενικότερο) ένα οικοσύστημα από κύτταρα τα οποία λειτουργούν κυρίως συμβιωτικά (χωρίς να παραγνωρίζονται οι ανταγωνισμοί) ως μια ενιαία οντότητα μέσα στο ευρύτερο γήινο οικοσύστημα, του οποίου άλλωστε είναι δημιούργημα.

Επομένως από το γενικότερο (γήινο οικοσύστημα) περνάμε στον φυσικό άνθρωπο (ειδικότερο) και από εκεί στον πολιτικό άνθρωπο ή σε οποιαδήποτε άλλη εξειδικευμένη μορφή που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος. Προφανώς όλες οι διαφορετικές μορφές ενυπάρχουν και δια-βιώνουν μέσα στην γήινη βιόσφαιρα, το θεμέλιο της ύπαρξής τους, αντλούν αξία και δύναμη από αυτήν.

Πάντως η κατάσταση από την εποχή του Αριστοτέλη χειροτέρευσε, όταν ο Καρτέσιος διαχώρισε το σώμα από το πνεύμα ορίζοντας αυθαίρετα και αυτό-αναφορικά τον άνθρωπο ως την αυτόνομη, ανεξάρτητη και “ελεύθερη” μεταφυσική εκείνη οντότητα που αποτελούνταν βασικά από Πνεύμα (“Σκέφτομαι άρα Υπάρχω”).

Μας προέκυψε έτσι το Άτομο, ένα έλλογο βασικά ΟΝ με απεριόριστη εγγενή αξία λόγω της ικανότητάς του να σκέπτεται και όχι βέβαια εξαιτίας του φυσικού του σώματος που αποτελείται από δισεκατομμύρια συμβιωτικά κύτταρα.

Ανεξάρτητο και χωρισμένο από την φυσική του υπόσταση το Άτομο συνεχίζει να εξαπλώνεται συστηματικά εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, χρησιμοποιώντας το, δηλητηριάζοντάς το άθελα ή θελημένα και εξολοθρεύοντας άλλα είδη. Μέχρι πρόσφατα, δηλαδή πριν από το 1960 όπου ξεκίνησε ουσιαστικά το Οικολογικό κίνημα, στην διαδικασία αυτή συμμετείχαν όλοι ανεξαιρέτως.

Δεξιοί βασιλείς και αριστοκράτες παρέα με φτωχούς “αριστερούς” ναύτες, διανοούμενους, επιστήμονες, ακόμη και φυσιολάτρες (!!!!) συνεργάστηκαν άψογα και αρμονικά για την εξολόθρευση δασών και ζώων! Δείγμα η Εξολόθρευση του Πιγκουϊνου.

Εφόσον συμμετέχει η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτήν την άνευ ορίων "ανάπτυξη" του ανθρώπινου είδους, πρόκειται για μια εντελώς ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ διαδικασία!

Σωστά! Απλά έχουμε παραλείψει να καλέσουμε σε ψηφοφορία και την υπόλοιπη ΦΥΣΗ ...

Ο Πυρετός της ΓΑΙΑΣ αφορά το ίδιο αριστερούς και δεξιούς! Σε έναν ΚΟΣΜΟ που καταρρέει η ΔΗΜΟ-κρατία μένει ως μια λέξη, ως ένα σημαίνον που του λείπει το σημαινόμενο! Διότι τι να "κρατήσει" στα χέρια του ο Δήμος και από που να κρατηθεί η ίδια η κοινωνία που απαρτίζει τον Δήμο;

Τι να μοιράσεις και να μοιραστείς "δημοκρατικά" σε έναν κόσμο που έχουν καταστραφεί ανεπανόρθωτα οι περισσότεροι φυσικοί πόροι; Τι να διεκδικήσεις από έναν πλούσιο δεξιό που η εικονική “περιουσία” του θα εξαφανισθεί σε μια στιγμή όταν συμβεί το παγκόσμιο οικονομικό κραχ;

Τι να διαπραγματευτεί ένας δεξιός με έναν "αγωνιστή (sic) αριστερό" όταν ο τελευταίος θα διεκδικεί δυναμικά το φυσικό του δικαίωμα για πόσιμο νερό;

Σήμερα, έντρομοι οι πολίτες διαπιστώσουν πως Πολιτική και Πολιτεία στις οποίες έχουν μεταβιβάσει την συλλογική ευθύνη διαχείρισης των φυσικών πόρων, έχουν κάνει ελάχιστα για την προστασία τους. Και αυτό αφορά όλους τους ανθρώπους, περισσότερο μάλιστα την περίφημη αστική μεσαία τάξη.

Οι δασικές φωτιές καίνε τα εξοχικά της, οι πλημύρες καταστρέφουν την “πραμάτεια” και τα μικρο-μάγαζά της, η ποιότητα διαβίωσή της μέσα στιες Πόλεις υποβαθμίζεται συνεχώς καθώς εξαφανίζονται τα φυσικά οικοσυστήματα!

Η υποστήριξή μου στο οικοσύστημα δεν είναι πολιτική πράξη με την κλασική έννοια της ταξικής πάλης μεταξύ δεξιών και αριστερών, μεταξύ αρχόντων και λαού, μεταξύ αυτών που έχουν και εκείνων που δεν έχουν.

Η υποστήριξη μου στο Οικοσύστημα υπερβαίνει την έννοια της Πολιτικής!

Άλλωστε το αριστερό κίνημα ηττήθηκε ακριβώς διότι πολλά από τα αιτήματά του έχουν ήδη ικανοποιηθεί. Μικροαστοί (υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, κλπ) και εργάτες απολαμβάνουν εξίσου με τους μεγαλοαστούς (καλλιτέχνες, δημόσιους υπάλληλους, δικηγόρους, γιατρούς, στελέχη, επιχειρηματίες, κλπ) τα πλεονεκτήματα του υπαρκτού αστικού καπιταλισμού, ζώντας αξιοπρεπώς τουλάχιστον ελαφρώς πάνω από τα όρια της φτώχειας.

Αυτό που προσπαθούν να μοιράσουν είναι στην πραγματικότητα ο πλεονάζοντας πλούτος που παράγεται εις βάρος της Φύσης και να διευθετήσουν την άνιση διανομή του! Αλλά κανείς δεν τολμάει να συζητήσει, να προβληματιστεί για το που μας οδηγεί αυτή η κατάσταση της αλόγιστης κατασπατάλησης των μη ανανεώσιμων φυσικών πηγών για την δημιουργία περισσότερου “πλούτου”.

Όσοι ελάχιστοι έχουν ψελλίσει την ανάγκη να μπει φρένο στην οικονομική ανάπτυξη έχουν περιθωριοποιηθεί και το φρένο της “ανάπτυξης” έχει αντικατασταθεί με τον λιγότερο τρομακτικό όρο “βιώσιμη ανάπτυξη”.

Είναι πραγματικά συγκλονιστική η ερώτηση

Πως γίνεται το πιο έξυπνο, το μόνο έλλογο γήινο πλάσμα, το πιο ικανό είδος του πλανήτη, να οδηγεί τον εαυτό του στην αυτοκαταστροφή;

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση; Μέσω της Πολικής; Μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση με ασυνείδητες ανθρωποκεντρικές πολιτικές;

Ειλικρινά δεν γνωρίζω την απάντηση. Είναι τόσο διαποτισμένος ο Πολιτισμός από την εχθρότητά μας προς την Φύση, είναι τόσο α-Φύσικη η Δυτική μας Κουλτούρα και όλο το Οικοδόμημα του “Διαφωτισμένου” πολιτισμού μας, ώστε δεν βλέπω πως μπορεί να αλλάξει άμεσα η κατάσταση.

Η μόνη μας ελπίδα είναι μια οικολογική φιλοσοφία, μια οικο-σοφική θέαση του Κόσμου, μια μαζική αλλαγή συνείδησης από το Νάρκισσο Άτομο στον Οικο-Αυθεντικό Άνθρωπο.

Μια Πράσινη Μούτζα για την ΜΕΤΕΩΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (2)

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 19 Aug 2007 15:12:00 +0000

α) Τι είδους Δημοκρατία έχουμε σήμερα;

Κάποιοι λένε πως έχουμε

Εξαναγκασμένη ή Ελεγχόμενη Δημοκρατία: Μια μερίδα πολιτικών κομμάτων, διαμεσολαβεί μεταξύ του λαού και των διαθέσιμων επιλογών. Οι πολίτες εξαναγκάζονται να επιλέξουν "ολόκληρο" το πακέτο από μια χούφτα πολιτικών κομμάτων, που μάλιστα υποχρεώνονται λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης να προσφέρουν πανομοιότυπες λύσεις στην ελληνική κοινωνία.

Υποκριτική Δημοκρατία: Οι λίγοι και έξυπνοι καταφέρνουν να αναρριχηθούν στην εξουσία, απ' όπου ασκούν την πολιτική του χρήματος, του νεποτισμού, της οικογενειοκρατίας και της διαχείρισης της γνώμης του "όχλου".

Κομματική Δημοκρατία: Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται πως αυτό που έχουμε είναι μια κομματική δημοκρατία. Πρέπει λένε να ξεχάσουμε πως είναι δυνατό να εκφρασθούν τα συμφέροντα ΟΛΩΝ των πολιτών. Η κομματική δημοκρατία εξασφαλίζει τα οικονομικά συμφέροντα της πλειοψηφίας που εκλέγει τους αντιπροσώπους της, ή αλλιώς των κοντινών ή μακρινών κομματικών στελεχών.

Αστική Δημοκρατία: Η έκφραση της πλειοψηφικής Μεσαίας Τάξης, η οποία όπως είχε πει ο Τζωρτζ Όργουελ, όταν λέει πως αγωνίζεται για την ελευθερία και την δημοκρατία, ουσιαστικά το κάνει για να αναρριχηθεί στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις.

Οι παραπάνω μειωτικοί προσδιορισμοί αποτελούν απλώς ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα. Μήπως φταίει η ίδια η Δημοκρατία;

Αποτελεί πλέον κοινότυπη διαπίστωση πως η Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία έχει εξαντλήσει την ανοχή των πολλών, μια και οδηγεί στην αποδέσμευση των αντιπροσωπευόμενων από τους αντιπροσώπους τους. Έτσι η εξουσία δεν ασκείται πραγματικά απευθείας από τον λαό αλλά από μια χούφτα κρατικοδίαιτους υπαλλήλους, που φροντίζουν για τα δικά τους ατομικά συμφέροντα. Σε αυτήν την πραγματικότητα, δηλαδή της Κομματικής Δημοκρατίας, προσπαθούν να απαντήσουν οι νέοι προσδιοριστικοί όροι, όπως "Συμμετοχική Δημοκρατία", "Άμεση Δημοκρατία" και "Κοινωνία των Πολιτών".

Πρόκειται για μια φετιχοποίηση του όρου “Δημοκρατία”. Όλα τα προσδιοριστικά επίθετα έχουν πλέον αποδοθεί: "Λαϊκή", "Βασιλευόμενη", "Κοινοβουλευτική", "Σοσιαλιστική" και τώρα "Συμμετοχική" & “Άμεση” Δημοκρατία.

Λέξεις, λέξεις .... πολλές λέξεις προσδιοριστικές ενός και μόνο όρου, της Δημοκρατίας. Προφανώς η Δημοκρατία δεν μπορεί από μόνη της να διασφαλίσει το Αγαθό για μια ολόκληρη κοινωνία. Έτσι εξηγείται η ύπαρξη όλοι αυτών των προσδιοριστικών όρων που “βελτιώνουν” κάθε φορά το αποτέλεσμα της Δημοκρατίας …

Αλλά η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι προβληματική και για έναν ακόμη λόγο. Λειτουργεί στην βάση της ισότητας των πολιτών. Η ισότητα αυτή δεν νοείται στην εγγενή της βάση, κάτι που θα ήταν λογικό και σωστό, αλλά γίνεται αντιληπτή γενικόλογα ως ισότητα όλων. Έτσι η αξία των πολιτών ισοπεδώνεται. Η ψήφος καθενός συνυπολογίζεται ως μια αιθμητική μονάδα. Η ψήφος του έντιμου είναι ισάξια με του (μικρό ή μεγαλο) απατεώνα, του διεφθαρμένου με του αγνού ανθρώπου, του τεμπέλη με του εργατικού, του έξυπνου με του ανόητου.

Στον Κοινοβουλευτισμό η έννοια της ποιότητας είναι άγνωστη, το ειδικό βάρος της Ψήφου θεωρείται "απαράδεκτο" και "αντιδημοκρατικό". Εάν μπαίναμε στον κόπο να δούμε τι γίνεται στην Φύση, θα διαπιστώναμε πως δεν υπάρχει πουθενά η ισότητα των αριθμών. Παντού εκεί επικρατεί η ποιοτική διαφοροποίηση, η διαβάθμιση και η συνεχής εξέλιξη, τόσο τον μονάδων όσο και συνολικά των οικοσυστημάτων.

Έτσι η έννοια της Ισότητας του Κοινοβουλευτισμού έχει συσκοτίσει και την ίδια την έννοια της Δημοκρατίας που θεμελιώνεται στην Δικαιοσύνη. Φυσικά όταν λέμε Δικαιοσύνη, εννοούμε την δίκαιη εκπροσώπηση, την αντιστοιχία προσφοράς και ειδικού βάρους της ψήφου, αξίας και δικαιώματος κατοχής Δημόσιων θέσεων. Σε μια κοινωνία όπου οι πολίτες έχουν (κακο)μάθει να είναι όλοι ίσοι (ως Άτομα) απέναντι στον Δήμο ανεξάρτητα της αξίας τους, αυτά θεωρούνται "ψιλά γράμματα". Έτσι επικρατούν οι “ημέτεροι”, οι συγγενείς και κομματικοί φίλοι όπως περίπου συνέβαινε κάποτε στην εποχή της αριστοκρατίας.

Βέβαια, όταν η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στριμώχνεται ακούγονται ελαφριά ευχολόγια του στυλ "Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν Αδιέξοδα". Αυτά λέγονται για να καθησυχάσουν τις λαϊκές μάζες. Είναι αυτό που θέλει να ακούσει ο "απλός" κόσμος και η δουλειά του Πολιτικού είναι να λέει αυτά που θέλει να ακούσει ο ψηφοφόρος του!

Τι όμορφα που είναι πλασμένος ο φαύλος κύκλος! Το πλήθος αποχαυνώνεται, ακούει τα ευχάριστα και ψηφίζει αυτόν που του λέει ευχάριστα νέα. Ο πολιτικός λέει όχι αυτά που πρέπει να πει, αλλά αυτά που πρέπει να ακούσει ο αδαής υποψήφιος ψηφοφόρος για να κερδίσει την ψήφο του. Προφανώς, ο σημερινός "άρχοντας" δεν θυμάται πως είχε νουθετήσει κάποτε ο Ηράκλειτος τους άρχοντες της Εφέσου:

"Γιατί ποιός είναι ο νους και η φρόνηση τους (εννοεί τους άρχοντες); Πείθονται από τους λαϊκούς τραγουδιστές και δάσκαλος τους είναι ο όχλος; δεν ξέρουν ότι πολλοί είναι οι κακοί και λίγοι οι καλοί"

Εδώ ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος υποθέτει πως τα κίνητρα των περισσοτέρων ανθρώπων δεν είναι Αγαθά. Η πλειοψηφία δυστυχώς κινητοποιείται από ιδιοτελή κίνητρα. Αν και αυτό αξίζει πάρα πολύ συζήτηση από μόνο του, φαίνεται πως έχει πλέον παγιωθεί στις συνειδήσεις τουλάχιστον των Δυτικών κοινωνιών. Η ιδεολογική έκφραση αυτής της ανθρωπολογικής αρχής έχει ήδη οριοθετηθεί ως φιλοσοφικό και πολιτικό σύστημα από τον 18ο αιώνα (Χομπς, Ρουσσώ, Καντ, κα). Ο άνθρωπος σήμερα ζει και βιώνει ακριβώς αυτόν το άκρατο Ατομισμό που είχε προδιαγράψει ο Χομπς.

Αρκετοί ξεχνούν πως ο Δυτικός Διαφωτισμός γεννήθηκε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του θρησκευτικού ατομισμού (σωτηρία του ιδιώτη ανθρώπου με την διαμεσολάβηση του Θεού). Ο Διαφωτισμός βασίσθηκε σε μια ριζική αλλαγή των αντιλήψεων, μια ανατροπή της Ιεραρχίας των Όντων όπου στην κορυφή ήταν ο Θεός, ενδιάμεσα οι άγγελοι και οι επί γης αντιπρόσωποι (πάπας, επίσκοποι, βασιλείς, αριστοκρατία) και στην βάση ο “απλός” άνθρωπος.

Έτσι ουσιαστικά ο Διαφωτισμός μετασχημάτισε την εξωκοσμική ηθική εξουσιοδότηση σε εσωκοσμική.

Ο απλός άνθρωπος και μάλιστα η μεταφυσική του υπόσταση, το Άτομο, έγινε ο Ηθικός Δημιουργός των αξιών στην θέση του καταπιεστικού Χριστιανικού ιερατείου. Επομένως η κουλτούρα του ατομικισμού όχι μόνο δεν διαβρώθηκε μέχρι σήμερα, αλλά αντιθέτως, απόκτησε την φιλοσοφική – μεταφυσική της έκφραση και οδήγησε στην ανάγκη δημιουργίας του Λεβιάθαν και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, επομένως, πως

η Δημοκρατία μας αποτελεί τον θεσμό εκείνο που κατασκευάστηκε ιστορικά για να υποστηρίξει τις ατομικές μας ελευθερίες και τα Ατομικά μας δικαιώματα.

Ζούμε σήμερα παρά ποτέ την επικρατούσα κουλτούρα ενός α-Φύσικου Ατομικισμού! Μα καλά θα αναρωτηθούν ορισμένοι, τι το κακό υπάρχει στην εξασφάλιση των Ατομικών μας δικαιωμάτων από ένα Δημοκρατικό πολίτευμα; Εκείνοι που αναρωτιούνται, είναι όλοι αυτοί που ανατρίχιασαν στην σκέψη του μουντζώματος της Δημοκρατίας και του ελληνικού Κοινοβουλίου!

Είναι όσοι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πως

δεν μπορεί να εδραιωθεί οποιαδήποτε Ηθική (Αγαθό, Καλό, κλπ) σε κάτι τόσο ΜΙΚΡΟ όσο το Άτομο … !

Είναι επόμενο η οποιαδήποτε ηθική να μικραίνει, να εξαφανίζεται, ιδιαίτερα μάλιστα όταν η μόνη ηθική αξία που μπορεί να εκφραστεί από το άτομο είναι το δικαίωμα της Ελεύθερης (βλέπε αυθεντικής) Αυτό-πραγμάτωσης!

Είναι όλοι εκείνοι που αδυνατούν να παραδεχθούν την διασύνδεση του άκρατου Ατομικισμού της εποχής μας με τις Κλιματικές Αλλαγές και τα διογκούμενα Περιβαλλοντολογικά προβλήματα.

Ακόμη όμως και εκείνοι που αμφισβητούν τις Ανθρωπογενείς Κλιματικές αλλαγές, δεν μπορούν να αμφισβητήσουν την σημερινή υποβάθμιση της Ποιότητας Ζωής που έχει συντελεστεί ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα και να αναρωτηθούν:

β) Πως συνέβει και οι Δυτικές Δημοκρατίες δημιούργησαν την σημερινή ζοφερή υποβάθμιση του Περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής;

Πολλοί (ιδιαίτερα από τα αριστερά) επιμένουν να βλέπουν την βιτρίνα του καπιταλισμού ως την γενεσιουργό αιτία του Περιβαλλοντολογικού προβλήματος, αγνοώντας επιδεικτικά την δύναμη του ιδεώδους της Αυθεντικής Ατομικής Ύπαρξης που γέννησε τον Καπιταλισμό κατά τον 18ο αιώνα.

Εκτιμώ πως το περιβαλλοντολογικό ζήτημα του 21ου αιώνα θα επανατοποθετήσει τον διχαστικό προβληματισμό “αριστερών” και “δεξιών” στην ουσιαστική του βάση.

Η ερώτηση που θέσαμε διατυπώνεται επίσης ως εξής:

“Μπορεί να θεμελιωθεί, και να λειτουργήσει η Δημοκρατία σε μια παράλογη και λανθασμένη Κουλτούρα;”

Εδώ μιλάμε για το ιδεώδες της Δημοκρατίας, ενός ιδανικού τρόπου εκπροσώπησης της βούλησης της κοινωνίας. Μα αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα!

Η Δημοκρατία αναφέρεται μονάχα στον τρόπο εκπροσώπησης και όχι στο περιεχόμενο της βούλησης αυτής!

Η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία αποτελεί έναν τρόπο οργάνωσης της εκπροσώπησης των απόψεων μιας κοινωνίας. Όμως δεν είναι ο τρόπος που νοηματοδοτεί την κοινωνία αλλά το ίδιο το αξιακό της περιεχόμενο!

Είναι τα κοινά βιώματα, οι κοινές αντιλήψεις, οι κοινές αξίες, είναι η κοινή συνείδηση που έχουμε για τον Κόσμο. Με μια λέξη εμείς το ονομάζουμε Πολιτισμικό Φακό. Άλλοι το αποκαλούν Κουλτούρα.

Είναι προφανές πως η Δημοκρατία μπορεί πράγματι να συνυπάρχει εξίσου καλά με μια παράλογη και λανθασμένη Κουλτούρα όπως και με μια ορθολογική Κουλτούρα.

Ποιο είναι επομένως σήμερα αυτό το κοινό περιεχόμενο; Στην Ελλάδα όπως σε όλες τις Δυτικές κοινωνίες οι κοινές αξίες διαμορφώθηκαν την περίοδο που αποκαλούμε Διαφωτισμό. Εκεί τον 18ο περίπου αιώνα θεμελιώθηκαν αξίες όπως η Ατομική ελευθερία, η επιστημονική γνώση και η ισότητα των ανθρώπων.

Με άλλα λόγια ο απλός άνθρωπος του Διαφωτισμού πήρε την τύχη της καθημερινότητας στα χέρια του.

Ποιο ήταν το βασικό κίνητρο γι αυτή την ριζική αλλαγή; Μπορούμε να διακρίνουμε δύο θεμελιωδώς διαφορετικούς δρόμους με άξονα το ιδανικό της “ατομικής ελευθερίας”.

Α) Η ιδιοτελής επιθυμία απόκτησης περισσότερου πλούτου, δύναμης και εξουσίας πάνω στο περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους με αποκλειστικό στόχο την ατομική ευχαρίστηση. Αυτή είναι δυστυχώς μέχρι σήμερα η επικρατέστερη εκδοχή των ανθρώπινων κινήτρων, πάνω στην οποία θεμελιώθηκαν τα Ατομικά δικαιώματα και το Έθνος – Κράτος. Είναι η “σκληρή” εκδοχή (ρεαλιστική σύμφωνα με κάποιους) της ατομικής ελευθερίας που στηρίζεται και αναπαράγεται από την Κουλτούρα του “Ναρκισσισμού”. Ο Χομπς την είχε ονομάσει “φυσική ηθική”, όμως δεν πρόκειται για ηθική αλλά για την ανυπαρξία ηθικής. Είναι η εκδοχή που μας οδηγεί στην αυτό-καταστροφή.

Β) Το ηθικό ιδεώδες της “αυθεντικής ύπαρξης” είναι ή εναλλακτική ανθρωπολογική εκδοχή που μας οδηγεί στον άλλο, τον αισιόδοξο δρόμο. Είναι η “μαλακή” εκδοχή της ατομικής ελευθερίας, δηλαδή η εκδοχή που αποκλείει πως άνθρωπος ενεργεί με βάση μόνο τα ζωώδη του ένστιχτα. Η εκδοχή αυτή θεωρεί πως ο άνθρωπος είναι στον πυρήνα του ένα έλλογο ζώο. Στην πραγματικότητα είναι το μόνο ζώο που γνωρίζουμε ότι μπορεί, εφόσον έχει ικανοποιήσει την βασική του ανάγκη για τροφή και στέγη, να αναστοχαστεί τις επιθυμίες του και έτσι να επιθυμήσει τις επιθυμίες του. Επομένως ένα σημαντικό μέρος από τα κίνητρά του θα πρέπει να έχουν μια ηθική και όχι ωφελιμιστική βάση. Τουλάχιστον θέλουμε να ελπίζουμε πως στον πυρήνα του ο άνθρωπος είναι Αγαθός, απλά οι ιστορικές συνθήκες τον έχουν καθηλώσει στην Μετριότητα. Ειδάλλως πως μπορούμε να ελπίζουμε στην επίτευξη ενός αληθινού Διαφωτισμού;

Δυστυχώς η σημερινή πραγματικότητα δείχνει όλο και περισσότερο πως τα βασικά κίνητρα του Δυτικού ανθρώπου έχουν αλλοτριωθεί υπερβολικά. Σήμερα παρατηρούμε πως όλο και περισσότεροι νέοι όλο και νωρίτερα, γίνονται “ρεαλιστές” μεταλλάσσοντας το ιδεώδες τους για Αυθεντική Ύπαρξη σε Νάρκισσο Ατομικισμό.

Ακόμη και εαν υποθέσουμε πως τότε, τον 18ο αιώνα, στο ξεκίνημα του Διαφωτισμού τα ιδεώδη ήταν περισσότερο ηθικά, η εκβιομηχάνιση, η αστικοποίηση και η Τεχνική σταδιακά τα αλλοτρίωσαν με ποικίλους τρόπους.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της αλλοτρίωσης, δηλαδή το ωφελιμιστικό περιεχόμενο των κοινωνιών μας; Τι μπορεί να κάνει ο τρόπος της Δημοκρατίας απέναντι σε αυτό το περιεχόμενο των Δυτικών κοινωνιών;

Ας δούμε πρώτα τα χαρακτηριστικά. Έκφραση αυτής της αλλοτρίωσης αποτελεί ο Κατακερματισμός των κοινωνιών, η βολεμένη Καθημερινότητα, ο υποκειμενισμός, ο άκριτος σχετικισμός και ο εργαλειακός λόγος. Για να μην επεκταθούμε υπερβολικά σε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά θα σταθούμε στο αποκορύφωμά τους, την Κατακερματισμένη Κοινωνία.

Η εκβιομηχάνιση, το έθνος-κράτος, το νομικό πλαίσιο, οι αγορές και η Δημοκρατία έχουν αποδειχθεί πολύ ικανά στο να υποστηρίζουν και να συντηρούν την Κατακερματισμένη Κοινωνία. Οι δυτικές κοινωνίες αποτελούνται από οργανωμένες συναθροίσεις Ατόμων, δηλαδή απομονωμένων ουσιαστικά ανθρώπων οι οποίοι μπορούν σε ατομικό επίπεδο να απολαμβάνουν ο καθένας ξεχωριστά, το λιγότερο μια ικανοποιητική καθημερινότητα και το περισσότερο μια ελεύθερη και αυθεντική – υποτίθεται – ύπαρξη.

Ο κατακερματισμός των δυτικών κοινωνιών προέρχεται από το γεγονός πως οι δυτικοί λαοί στην σημερινή εποχή έχουν χάσει την ικανότητά τους να υιοθετούν και να πραγματοποιούν πραγματικά κοινούς σκοπούς. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους σήμερα ολοένα και περισσότερο εξατομικευμένα. Ακόμη και κάποιες επιμέρους συσπειρώσεις ή κοινές πρωτοβουλίες αποτελούν μάλλον εκφράσεις ειδικών συμφερόντων (συντεχνία, τοπική κοινότητα, εθνική μειονότητα, κλπ) παρά συνολικά αιτήματα της κοινωνίας.

Πιστεύουμε πως αυτό θα αλλάξει τον 21ο αιώνα εξαιτίας των Κλιματικών Αλλαγών, με άγνωστο προς το παρόν τρόπο.

Οι Κλιματικές Αλλαγές μας επηρεάζουν όλους και τα περιβαλλοντικά προβλήματα αποτελούν πραγματικά το κοινό υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα μπορέσουν επιτέλους οι κοινωνίες να αρθρώσουν ένα πραγματικά κοινό αίτημα. Δείγμα του αιτήματος είχαμε στις 8 Ιουλίου του 2007 με την Μούντζα προς το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Αυτή όμως η μεταβολή στάσης θα απαιτήσει πάρα πολλές και σημαντικές αλλαγές.

Προς το παρόν ακόμη και “αυθόρμητες” εθελοντικές πρωτοβουλίες όπως οι εθελοντικές επισκέψεις για βοήθεια των λιμοκτονούντων στον Τρίτο Κόσμο, περιγράφονται ως “σημαντικές εμπειρίες”. Μάλιστα κάποιες από αυτές σχεδόν διαφημίζονται ως “δωρεάν διακοπές” για νέους ανθρώπους!!

Οριοθετούνται δηλαδή περισσότερο ως προς το ωφελιμιστικό τους περιεχόμενο προς το δυτικό Άτομο παρά ως προς την ανακούφιση ενός συνανθρώπου μας από την πείνα. Στην καλύτερη περίπτωση η πράξη αυτή μπορεί να οριοθετηθεί ως ικανοποίηση του Δικαιώματος του Τριτοκοσμικού ανθρώπου στην τροφή. Και αυτό το τελευταίο για να συμβεί προϋποθέτει να δούμε τον Τριτοκοσμικό άνθρωπο ως Άτομο με ατομικά δικαιώματα, παρά ως μέλος μιας ανθρώπινης – να μην πω γήινης – κοινωνίας που υφίσταται μια αδικία από τους συνανθρώπους του.

Η Δημοκρατία με τα νομικά της εργαλεία το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει είναι ένας και μοναδικός σκοπός: Την υπεράσπιση των Δικαιωμάτων του Ατόμου, ιδιαίτερα σε δημοκρατίες όπως η Αμερικανική.

Θα πει κάποιος μα οι νόμοι του κράτους εκτός από δικαιώματα περιγράφουν και υποχρεώσεις. Έτσι είναι, αλλά όλες αυτές οι υποχρεώσεις υπάρχουν για να εξασφαλίζουν τα δικαιώματα κάποιων άλλων ατόμων. Ακόμη και όταν δημιουργούνται υποχρεώσεις αυτές προκαλούνται για να ικανοποιηθούν κάποια άλλα ατομικά δικαιώματα.

Στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μια κοινή βάση στις σημερινές δυτικές κοινωνίες, το Άτομο και τα Ατομικά του Δικαιώματα. Το έθνος-κράτος μάλιστα έχει κατασκευαστεί και λειτουργεί από τις αρχές του 190υ αιώνα για να υπηρετεί τον σκοπό της διασφάλισης ίσων δικαιωμάτων για όλα τα Άτομα.

Το κοινοβούλιο μαζί με τον άλλο θεσμό, το νομικό σώμα, υλοποιούν μια βαθύτατα εξισωτική λειτουργία στην βάση των ατομικών δικαιωμάτων. Ολόκληρη η κουλτούρα μας είναι ατομικιστική. Το ατομικό δικαίωμα μετατρέπεται σε μια μάχη μεταξύ αντικρουόμενων ομάδων.

Η κάθε ομάδα διεκδικεί το δικαίωμά της, το δικό της δικαίωμα, με έναν χαρακτήρα απόλυτης ικανοποίησης (ή όλα ή τίποτα). Όλοι διαμαρτύρονται για τα σκουπίδια που οι ίδιοι παράγουν και συμφωνούν γενικά στην ανάγκη ύπαρξης ΧΥΤΑ, αλλά καμιά τοπική κοινωνία δεν τους θέλει στην δική της περιοχή, υπερασπιζόμενη το δικαίωμά της για μια καθαρή και καλαίσθητη γειτονιά. Το δικαίωμα φαίνεται να επιζητεί έτσι την απόλυτη δικαίωσή του. Τροφοδοτείται φυσικά αυτή η απαίτηση από την απόλυτη θέση του Ατόμου στην Δυτική Κουλτούρα.

Το ήδη αναιμικό συμπάσχειν των πολιτών εξαιτίας της ικανοποίησης των βασικών βιοτικών αναγκών από το Κράτος, εξανεμίζεται εντελώς από την έλλειψη κοινών εμπειριών πράξης. Το εκλογικό σώμα, η κοινωνία, ο λαός, νιώθει όλο και περισσότερο αδύναμος μπροστά στο γιγαντιαίο, απρόσωπο, συγκεντρωτικό και γραφειοκρατικό κράτος. Ο κατακερματισμός αυτός ενισχύεται τόσο από την ύπαρξη του Λεβιάθαν όσο και από τον άκρατο Ατομισμό της εποχής μας.

Μια εποχή όπου οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την κοινωνία εργαλειακά, δηλαδή ως μέσο εκπλήρωσης των Ατομικών τους επιθυμιών και μόνο.

Ο ατομισμός αυτός ενισχύει ακόμη περισσότερο τον κατακερματισμό ο οποίος με την σειρά του στρέφει τους ανθρώπους όλο και περισσότερο στους εαυτούς τους.

Ο ρόλος του Δημοκρατικού πολιτεύματος, είναι απλά να συντηρεί και να αναπαράγει τον ατομισμό μια και η ίδια η έννοια της Δημοκρατίας βασίζεται την αρχή της ισότητας όλων των πολιτών και των ατομικών τους δικαιωμάτων.

Αποτέλεσμα της εργαλειακής, ωφελιμιστικής στάσης είναι να αναπαράγονται και να ενισχύονται οι πιο εκφυλισμένοι και ρηχοί τρόποι αυθεντικότητας. Εάν δηλαδή υπήρχε κάποτε, έστω και υποθετικά, μια ηθική διάσταση στον ατομικισμό μέσω του ιδεώδους της Αυθεντικής ύπαρξης, αυτό φαίνεται να έχει εξαφανισθεί εντελώς στις ημέρες μας.

Ο αυθεντικός άνθρωπος, ο άνθρωπος εκείνος δηλαδή που θα αντλούσε τον νόημα της ύπαρξης από μια εξω - ανθρώπινη πραγματικότητα τείνει να εκλείψει.

Ο άνθρωπος που ατομικά μεν αλλά ως συστατικό στοιχείο δε μιας ευρύτερης οντότητας (κοινωνία, οικοσύστημα, κλπ), θα πραγματοποιούσε με έναν ατομικά ξεχωριστό, δηλαδή αυθεντικό τρόπο τις υποχρεώσεις του απέναντι σε κάποιον ευρύτερο, κοινό σκοπό, έχει αντικατασταθεί από τον Νάρκισσο άνθρωπο.

Έτσι η Δημοκρατία, η Μετέωρη Δημοκρατία, είναι μια Δημοκρατία χωρίς ερείσματα, χωρίς τον Τόπο εκείνο πάνω στον οποίο θα μπορούσε να πατήσει για να στηριχθεί. Η Μετέωρη Δημοκρατία, απλά διαχειρίζεται τα δικαιώματα του Νάρκισσου ανθρώπου!

Είναι επόμενο αυτή η Δημοκρατία να είναι πράγματι αντιπροσωπευτική, αντιπροσωπευτική του Νάρκισσου ανθρώπου, επομένως αναπόφευκτα άκρως ελεγχόμενη και υποκριτική!

Πως είπατε; Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην Δημοκρατία; Ε λοιπόν εγώ σας βρήκα ήδη μερικά:

Η Μαζική Πλάνη!

Να και άλλο ένα:

Η Διάφθορη Μετριότητα!

Ειδικότερα στην Αντιπροσωπευτική - Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, η μαζική πλάνη που τροφοδοτείται από την Διάφθορη Μετριότητα αποτελεί σήμερα την μόνιμη συνθήκη, τον βασικό κανόνα θα λέγαμε. Διότι οι περισσότεροι ξεχνούν ή δεν θέλουν να παραδεχθούν πως

Το ιδεώδες της "Δημοκρατίας" δεν κατακτιέται θεσμικά, δηλαδή μέσω του δημοκρατικού Τρόπου, παρά μόνο θεμελιώνεται στο αξιακό περιεχόμενο της κοινής ανθρώπινης συνείδησης!

Και μην νομίσει κανείς πως είναι πολιτικό αυτό που λέω με την παραδοσιακή έννοια. Η διάφθορη μετριότητα, ο ναρκισσισμός, η πλάνη, δεν έχουν "χρώμα". Από τα ίδια ιδιοτελεί κίνητρα ορμώμενοι, αριστεροί σοσιαλιστές και δεξιοί φιλελεύθεροι διεκδικούν σήμερα με απόλυτο τρόπο τα δικαιώματα της δικής τους παράταξης ...

Το πρόβλημα λοιπόν είναι καταρχήν ανθρωπολογικό/ ιδεολογικό και όχι κυρίως πολιτικό. Εάν η Δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα είναι αδιέξοδη, θα αναρωτηθεί κανείς, μήπως τότε κάποιο εναλλακτικό πολιτικό σύστημα (μοναρχία, αναρχία, κλπ) αποδειχθεί καλύτερο και μπορέσει να μας λύσει τα περιβαλλοντολογικά προβλήματα;

Θα πρέπει να έχει γίνει μέχρι τώρα φανερό πως το πρόβλημα δεν αφορά ειδικά την Δημοκρατία ως θεσμική έκφραση της επικρατούσας Πολιτικής αλλά την ίδια την Πολιτική Συνείδηση!

Συνεχίζεται -> Μέρος 3ο και τελευταίο

Μια Πράσινη Μούτζα για την ΜΕΤΕΩΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (1)

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 15 Jul 2007 17:16:00 +0000

"Τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν από το ίδιο επίπεδο συνείδησης που τα δημιούργησε", Albert Eistnein

Πριν ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου για την σημασία και τον συμβολισμό της μούντζας που αυθόρμητα κατέθεσαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο μερικές χιλιάδες Αθηναίοι κατά την διάρκεια της διαμαρτυρίας για το Κάψιμο της Πάρνηθας στις 8 Ιουλίου 2007, να ξεκαθαρίσω πως οι σκέψεις αυτές είναι καθαρά προσωπικές, είναι η δική μου εξήγηση για τους λόγους που οδήγησαν (και πρέπει να οδηγούν) στην μούντζα.

Πολλοί συμπολίτες μας που είδαν τις φωτογραφίες στο Διαδίκτυο αναρωτήθηκαν γιατί απευθύνθηκε η μούντζα προς το ελληνικό Κοινοβούλιο; Σε τι φταίει ο Δημοκρατικός θεσμός και η φυσική του εκπροσώπηση για τις Κλιματικές Αλλαγές που υποβοήθησαν το κάψιμο μεγάλων δασικών εκτάσεων; Μήπως όμως δεν ήταν μόνο οι Κλιματικές Αλλαγές που έχουν καταστρέψει μέχρι στιγμής περισσότερα από 800.000 στρέμματα δάσους; Γιατί μονίμως οι μεγαλύτερες δασικές εκτάσεις καίγονται χρονιές που υπάρχουν κοινοβουλευτικές εκλογές ή περίοδοι πολιτικής αστάθειας;

Προφανώς κάποιοι (οικοδομικοί συνεταιρισμοί; ιδιώτες;) προσβλέπουν σε διευκολύνσεις, ψηφοθηρικά παζάρια ή ίσως ευκαιρίες εξαιτίας της χαλάρωσης/αναστάτωσης του κρατικού “μηχανισμού”.

Πως είναι όμως δυνατόν να υπάρχουν ομάδες πολιτών που να βάζουν το πρόσκαιρο ατομικό ή συντεχνιακό τους “συμφέρον” πάνω από το μακροπρόθεσμο συλλογικό καλό;

Η Δημοκρατία υποτίθεται πως είναι εκείνο το πολίτευμα που εκφράζει και προστατεύει το συλλογικό συμφέρον, έτσι δεν είναι;

Επομένως πως συμβαίνει να επιτρέπει σε ομάδες, δηλαδή αθροίσματα ατομικών “συμφερόντων”, να καταστρέφουν με μια σχεδόν Νερώνεια έπαρση το σημαντικότερο βιοτικό θεμέλιο της ελληνικής κοινωνίας;

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά με την Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία!

Βασικά ενώ οι περισσότεροι πολιτικοί διατυμπανίζουν πως "Δεν υπάρχουν Αδιέξοδα στην Δημοκρατία", οι πολίτες αυτό που βιώνουν καθημερινά είναι ακριβώς το αντίθετο! Ένα μόνιμο αδιέξοδο! Απλά αλλάζουν απελπισμένα τους αντιπροσώπους τους κάθε τετραετία, ελπίζοντας πως οι νεώτεροι θα είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους. Μάταια όμως ... η υποβάθμιση του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής συνεχίζεται!

Πολλοί ανατρίχιασαν στην σκέψη πως μουντζώθηκε η ίδια η Δημοκρατία ... Ήταν τέτοια η τρεμούλα, η ανησυχία τους για την πιθανή κατάρρευση του Κοσμικού Υπαρξιακού αποκουμπιού τους, ήταν τόσο μεγάλη η τρομάρα τους, ώστε έσπευσαν αμέσως να καταδικάσουν μια τέτοια πιθανή ερμηνεία.

Είναι όλοι εκείνοι που τρέμουν την έλλειψη τάξης και ηρεμίας, που φοβούνται παράλογες εξεγέρσεις και πράξεις διασάλευσης του βολέματος της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί ας μην γελιόμαστε, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε βολεμένοι με την Μετέωρη Δημοκρατία μας ώστε να μην τολμάμε να αναρωτηθούμε ουσιαστικά πάνω στα διογκούμενα αδιέξοδα της σημερινής εποχής.

Αλλά επιτέλους τι είναι αυτή η Δημοκρατία; Δεν είναι η έκφραση της βούλησης όλων εμάς; Ας πούμε οι ομάδες αυτές που καίνε τα δάση μας δεν είναι έλληνες πολίτες; Δεν είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας; Δεν είναι κάποιος γνωστός μας; Μήπως ακόμη-ακόμη είναι κάποιος συγγενής μας;

Διότι θα αναρωτηθεί κανείς τι να σου κάνει ο καλύτερος κρατικός μηχανισμός, τα αρτιότερα τεχνικά μέσα, το αποφασιστικότερο ανθρώπινο δυναμικό πυρόσβεσης, όταν έχει να αντιμετωπίσει μια καλομελετημένη επιχείρηση πολλαπλού και ταυτόχρονου εμπρησμού; Είναι αμείλικτο το ακόλουθο ερώτημα:

Πως γίνεται η κοινωνία μας, η Δημοκρατική μας κοινωνία ειδικότερα, να (ανα)παράγει ιδιώτες, δηλαδή μη αναγνωρίσιμους Νέρωνες;

Κάποιος έλληνας στοχαστής έχει πει:

"το κακό που διαπράττεται χωρίς κακία, το κοινότυπο κακό, μόνο αυτό μπορεί να αποκτήσει εφιαλτικά μαζικές διαστάσεις"

Συνεχίζεται -> Μέρος 2ο

ΓΗ, κλιματικές αλλαγές και ανθρωπογενής υποβάθμιση

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 25 Mar 2007 12:31:00 +0000

Προσωρινά θα κάνουμε μια παύση με την φιλοσοφική προσέγγιση του Περιβαντολογικού ζητήματος. Το επόμενο διάστημα θα ασχοληθώ κυρίως με το νέο μου blog

Ζωοποιός ΓΗ και ανθρωπογενής υποβάθμιση

Αφορμή για το ξέκινημα αυτού του blog στάθηκε η οδυνηρή διαπίστωση να γνωρίζουμε τόσο λίγα, ελάχιστα πραγματικά, για τον ΟΙΚΟ που μας φιλοξενεί!

Έτσι όλα τα πόστ που αφορούν την ΓΗ, τις κλιματικές αλλαγές και την υποβάθμιση εξαιτίας του ανθρώπου θα ανεβαίνουν απο εδω και στο εξής σε αυτό.

Διαβάστε το!

Τα αίτια μιας εξολόθρευσης: Ο Φακός των Ευρωπαίων του Μεσαίωνα

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Mon, 19 Feb 2007 21:29:00 +0000

Τα 400 περίπου χρόνια (1400 – 1800) κατά την διάρκεια των οποίων διαδραματίστηκε η εξαφάνιση του Πιγκουΐνου, η Ευρώπη γνώρισε μεγάλες περιβαλλοντολογικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές αλλαγές.

Έτσι θα αναφερθούμε σε δύο, χονδρικά, Πολιτισμικούς Φακούς: τον Πολιτισμικό Φακό του Μεσαιωνικού ανθρώπου που είχε διαμορφωθεί ήδη την προηγούμενη χιλιετία και έμελε η επιρροή του να συνεχίζει μέχρι της ημέρες μας και τον Πολιτισμικό Φακό του ανθρώπου της Αναγέννησης ή του Διαφωτισμού. Πάντως η αλλαγή του Πολιτισμικού Φακού από τον Μεσαιωνικό στον Αναγεννησιακό δεν άλλαξε τόσο ριζικά την αντίληψη ως προς την αξία των ζών, όπως θα δούμε, ώστε να αποτρέψει την εξαφάνιση του Πιγκουίνου Great Auk.

Μια σημαντική παράμετρος της εποχής που διαδραματίστηκε η εξολόθρευση των Πιγκουίνων Great Auk, δηλαδή περίπου από το 1400 μέχρι το 1800, ήταν η σημαντική αύξηση του πληθυσμού και του ΑΕΠ των Ευρωπαίων. Όπως φαίνεται από τον παρακάτω πίνακα η αύξηση του πληθυσμού ακολουθεί μια μέση γεωμετρική πρόοδο που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Μάλιστα ενώ το 1500 ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν μόλις 425 εκ. το 1750, μετά δηλαδή από 250 χρόνια σχεδόν διπλασιάσθηκε φθάνοντας τα 720 εκ, πριν εκτοξευτεί στα 1,2 δις το 1850, μόλις 100 χρόνια μετά! Ταυτόχρονα είχαμε και τον διπλασιασμό του μέσου ετήσιου Κατά Κεφαλή Εισοδήματος από μόλις 138$ το 1500, σε 300$ το 1850 (το $ εκφρασμένο σε αξίες του 1990).

Όμως η εξέλιξη αυτή δεν ήταν καθόλου “συνεχής” και ανώδυνη όπως φαίνεται προσεγγιστικά στο γράφημα! Η ανάκαμψη στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο μέσω της Αναγέννησης ήρθε ως συνέχεια μιας εξαιρετικά επώδυνης δημογραφικής - οικολογικής καταστροφής που συντελέστηκε κατά τα χρόνια του Μεσαίωνα.

Οικολογική Καταστροφή

Εκτιμάται πως η Ευρώπη ήδη από τις αρχές του 1.300 έπασχε από υπερ-πληθυσμό. Η συγκέντρωση στις πόλεις, η έλλειψη αρκετής τροφής για το σύνολο του πληθυσμού, η φτώχεια, οι κακές συνθήκες υγιεινής, η εξασθένιση επομένως της υγείας του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, σε συνδυασμό με την θεοκρατική-εκδικητική Ιουδαιο-Χριστιανική ιδεολογία, οδήγησαν τον Ευρωπαϊκό πληθυσμό σε απανωτές οικολογικές καταστροφές.

Ο Ευρωπαϊκός πληθυσμός είχε αυξηθεί σημαντικά κατά την περίοδο 1.000 – 1.300 λόγω της ευημερίας που προσέφεραν ένα ήπιο κλίμα και μια εκρηκτική εξάπλωση της γεωργίας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι άνθρωποι όρμισαν κυριολεκτικά μέσα στα Ευρωπαϊκά δάση “καθαρίζοντάς τα” για να δημιουργήσουν εύφορες γεωργικές εκτάσεις. Μέσα από επεκτατικούς πολέμους, την φεουδαρχία και την αγροτική τεχνολογία δημιουργήθηκε μια οικονομικά εύρωστη αλλά ευάλωτη οικολογικά Ευρώπη, σχεδόν 100 εκ. κατοίκων λίγο πριν τον Μαύρο Θάνατο. Η εξάπλωση αυτή οδήγησε στην δημιουργία των πρώτων αστικών κέντρων.

Το “κακό” άρχισε περίπου με τον Μεγάλο Λιμό (αρχές του 1.300) και έχοντας ως αποκορύφωμα τον Μαύρο Θάνατο (περί τα 1.350) συνέχισε σποραδικά μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα. Επομένως πριν την Αναγέννηση, που τοποθετείται συμβατικά περίπου στα 1.500, η Ευρώπη γνώρισε μια τεράστια οικολογική καταστροφή, η οποία αφάνισε σχεδόν τον μισό Ευρωπαϊκό πληθυσμό φέρνοντάς τον στα πρόθυρα της απελπισίας. Τόση ήταν η απόγνωση των ανθρώπων ώστε πολλοί ήταν εκείνοι που πίστεψαν τότε πως είχε πράγματι έλθει το τέλος του Κόσμου της Χριστιανικής αποκάλυψης.

The Last Judgment - Sistine Chapel by Michelangelo

Ωστόσο, κάτι τέτοιο ήταν η μόνιμη επωδός του θρησκευτικού ιερατείου από τις αρχές του Μεσαίωνα. Χρειάστηκαν περίπου 200 χρόνια για να επανακάμψει ο Ευρωπαϊκός πληθυσμός, ο οποίος ταυτόχρονα είχε να αντιμετωπίσει μια δεύτερη οικολογική δυσκολία, την “Μικρή Εποχή των Παγετώνων” (Little Ice Age) η οποία πιθανολογείται πως είχε ξεκινήσει αμέσως ή λίγο πριν τoν Μαύρο Θάνατο. Μάλιστα εκτός από τις 2 επικρατούσες θεωρίες για τα αίτια της Μικρής Εποχής των Παγετώνων:

Μείωση της ηλιακής φωτεινότητας όπως έχει διαπιστωθεί από τις ιστορικές αναφορές της ελάττωσης των ηλιακών κηλίδων εκείνης της περιόδου (γύρω στο 1600, εποχή του μέσου της περιόδου Little Ice Age).
Ηφαιστειακές εκρήξεις και επομένως μείωση της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας λόγω της ηφαιστειακής στάχτης που λειτουργεί ως “φίλτρο προστασίας” όταν βρεθεί στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας.

Πρόσφατα προστέθηκε άλλη μια, αυτήν την φορά ανθρωπογενής, αίτια:

Η δραματική μείωση (έμεινε σχεδόν ο μισός) του Ευρωπαϊκού πληθυσμού όσο και η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής οικονομίας μετά τον Μαύρο Θάνατο, έδωσε την δυνατότητα στα δάση να επανακάμψουν. Τα δάση είχαν περιορισθεί δραματικά στην Ευρώπη από την παν-Ευρωπαϊκή εξάπλωση της γεωργίας (1.000 μέχρι 1.300). Με την ανάκαμψη των δασών μειώθηκε η συγκέντρωση CO2 στην ατμόσφαιρα (τα δάση ας θυμηθούμε πως “τρέφονται” με CO2) , κάτι που όπως είναι πλέον γνωστό μειώνει την ατμοσφαιρική θερμοκρασία. Μάλιστα η θεωρεία αυτή μπορεί να εξηγήσει και τον τοπικό χαρακτήρα της Μικρής Εποχής των Παγετώνων μια και δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι αφορούσε ολόκληρο τον πλανήτη. Πλην βέβαια της θεωρίας της μείωσης της συγκέντρωσης CO2, η αναστροφή του Gulf Stream η οποία εκτιμάται πως είχε προκαλέσει παλιότερα (12.000 π.χ.) την τελευταία “κανονική” εποχή Παγετώνων στην Ευρώπη, είναι μια εξίσου καλή υποψήφιος για την τοπική μείωση της θερμοκρασίας στην Ευρώπη. Βέβαια δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για μια τέτοια αναστροφή ή διαταραχή στο Ρεύμα του Κόλπου του Μεξικού. Πάντως η αναστροφή του Gulf Stream που πιθανολογείται να γίνει εξαιτίας του Φαινομένου του Θερμοκηπίου τις επόμενες δεκαετίες να θυμίσουμε πως προκαλείται – σε γενικές γραμμές - από την αύξηση της θερμοκρασίας.

Η εμπειρία της οικολογικής καταστροφής του Μαύρου Θανάτου θα πρέπει να κλόνισε όχι μόνο την οικονομική θέση της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας εξαιτίας της οικονομικής κατάρρευσης που προκάλεσε αλλά και την ιδεολογική της θέση εξαιτίας της αδυναμίας να εξηγήσει και να αντιμετωπιστεί η αιτία της πανδημίας.

Ο Πολιτισμικός Φακός του Μεσαιωνικού ανθρώπου αδυνατούσε να αντιμετωπίσει την χειροπιαστή Οικολογική καταστροφή στο τέλος του Μεσαίωνα!

Ποιος ήταν αυτός ο φακός λοιπόν; Ήταν τόσο Μαύρος και σκοτεινός όσο και ο Μαύρος Θάνατος που έπεσε πάνω στους Ευρωπαίους της εποχής εκείνης.

Ο Πολιτισμικός Φακός του Μεσαιωνικού ανθρώπου είχε βασισθεί στην Πίστη των Ιουδαιο-Χριστιανικών Ιερών Κειμένων, διατηρώντας παράλληλα έντονες παγανιστικές και μυστικιστικές αποχρώσεις από προ-Χριστιανικές εποχές, αποχρώσεις πάντως που δεν έλειπαν ούτε από τα ίδια τα Ιερά Κείμενα.

Πίστη και Θεοκρατική Πανδημία

Η Πίστη στα Ιερά Κείμενα απαιτούσε αδιαμφισβήτητη αποδοχή της αποκεκαλυμμένης Χριστιανικής αλήθειας. Η Πίστη αυτή όχι μόνο δεν άφηνε περιθώρια για αποδείξεις, όχι μόνο δεν επέτρεπε την κριτική σκέψη και τον διάλογο, αλλά απαγόρευε κάθε αμφισβήτηση της θρησκευτικής αλήθειας (Δόγμα). Άλλωστε ποιά άλλη απόδειξη για την αλήθεια των Ιερών Κειμένων χρειαζόταν όταν υπήρχε η Ανάσταση του Θεανθρώπου;

Συνεπακόλουθα η Χριστιανική Πίστη και η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία εισήγαγαν και καλλιέργησαν έναν ιδιότυπο ατομισμό κατά την περίοδο του Μεσαίωνα. Με τον Χριστιανισμό κάθε άνθρωπος βρίσκεται μόνος του απέναντι σε έναν και μοναδικό Θεό στον οποίο είναι υπόλογος. Ο Θεός λειτουργεί ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στον άνθρωπο και τον εαυτό του προσδιορίζοντας και οριοθετώντας την ηθική του διάσταση. Έτσι έγινε δυνατή η ολοκλήρωση του ηθικού προσώπου του ανθρώπου όχι στην Πλατωνική Πολιτεία των Ιδεών, αλλά στην Πολιτεία του Θεού (Άγιος Αυγουστίνος 354 – 450).

Ο Χριστιανισμός εκμεταλλεύτηκε τον διαχωρισμό ιδιώτη – πολίτη που επέβαλε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην Αρχαιοελληνική έννοια του Πολίτη. (Η καινοτομία του ρωμαϊκού ιδιωτικού δικαίου, που έμελλε να ξεπεράσει χρονικά τις ιδιαίτερες κοινωνικές συνθήκες που την δημιούργησαν, ήταν η πρωτοφανής διάκριση της ατομικής ιδιοκτησίας με νομικούς τίτλους).

Οι δύο σημαντικότεροι φιλόσοφοι της περιόδου, ο Άγιος Αυγουστίνος (4ος - 5ος αιώνας) και ο Άγιος Ακινάτης (13ος), ήταν φυσικά και οι δύο θεολόγοι που αγιοποιήθηκαν από την Εκκλησία. Και οι δύο προσπάθησαν να “συμφιλιώσουν”, δηλαδή να απορροφήσουν μέσα στον Χριστιανισμό, τις φιλοσοφίες του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη αντίστοιχα.

Άλλωστε άλλες φιλοσοφικές αναζητήσεις αντιμετωπίστηκαν όπως άρμοζε από ένα θεοκρατικό καθεστώς. Ο Έκαρτ καταδικάστηκε το 1329 και τα έργα του απαγορεύτηκαν με την αιτιολογία ότι “... ήθελε να γνωρίζει περισσότερα από όσα ήταν απαραίτητα!”.

Παρόλο που ο Ακινάτης υποστήριζε πως η φύση (φυτά, λουλούδια, ζώα, κλπ) έχουν δημιουργηθεί και αυτά από την αγάπη του Θεού, βασικά χρησιμοποιούσε την ύπαρξή τους για να στηρίξει την υπόσταση του Θεού. Η απροσδιόριστη τελεολογική αρχή του Αριστοτέλη βρήκε – σύμφωνα με τον Ακινάτη – την ολοκλήρωσή της με την έλευση του Χριστού και την αποκαλυπτική περιγραφή του πραγματικού Θεού (δηλαδή εκείνου της Χριστιανικής διδασκαλίας) από τα Χριστιανικά Ιερά Κείμενα. Σύμφωνα με την Γένεση ο Θεός είπε:

"ποιήσωμεν άνθρωπο κατ' εικόνα ημετέρα και καθ' ομοίωσιν"

The creation of Adam by Michelangelo

Σ' αυτό το σύντομο αλλά πυκνό απόσπασμα υπονοείται ο απόλυτος διαχωρισμός του ανθρώπου από τα άλλα πλάσματα. Ο άνθρωπος τοποθετείται μεταξύ του Θεού και της υπόλοιπης δημιουργίας. Η κορύφωση αυτής της θεμελιώδους διχοτόμησης του ανθρώπου από τα άλλα ζώα, εντοπίζεται στην ιδέα πως ότι είναι “καλό” και ηθικό στον άνθρωπο οφείλεται στην εγγύτητά του με το Θείο, ενώ ότι είναι “κακό” οφείλεται στην εγγύτητά του με τα ζώα.

Η Χριστιανική παράδοση προσάρτησε και προσάρμοσε μερικές από τις φιλοσοφικές αντιλήψεις της κλασικής Αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας. Ο Αριστοτέλης πίστευε λόγου χάρη, ότι οι άνθρωποι είναι μεν ζώα, αλλά και ότι τα υπόλοιπα ζώα υφίστανται χάριν του ανθρώπου. Απέδωσε σε όλα τα όντα διατροφική ψυχή (διατροφικόν), στον άνθρωπο και τα ζώα αυτόνομη κίνηση και αισθητική ψυχή (κινητικόν κατά τόπον και αισθητικόν) και μόνο στον άνθρωπο λογική ψυχή. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε πως ο άνθρωπος είναι γνωμοδοτικός – τελεολογικός τύπος, δηλαδή ο σκοπός για τον οποίο έχουν δημιουργηθεί όλα τα υπόλοιπα.

Τα Μιαρά Ζώα

Καθώς τίποτε δεν υπάρχει χωρίς λόγο στη φύση, κατά τον Αριστοτέλη, ο αναμφισβήτητος λόγος ύπαρξης των κατώτερων οργανισμών είναι να εξυπηρετούν ως τροφή ή ως εργάτες, αυτούς που βρίσκονται πιο πάνω τους στην κλίμακα. Αυτή η διαβάθμιση από το κατώτερο προς το ανώτερο ή η κλίμακα της τελειότητας έγινε γνωστή ως Κλίμακα της Φύσης. Αυτήν την κλίμακα εκμεταλλεύτηκαν οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι για να στοιχειοθετήσουν την οντολογική ιεραρχία (μέσω αγγέλλων, κλπ) μέχρι τον Θεό.

Ο Επίκτητος ήταν ακόμη πιο σαφής: “… Επειδή στη γένεσή μας αναμείχθηκαν πλήρως δύο στοιχεία, αφ' ενός το σώμα, που έχουμε κοινό με τα ζώα, αφ' ετέρου η λογική και η σκέψη, που έχουμε κοινό με τους θεούς, μερικοί αποκλίνουν προς την πρώτη συγγένεια, άθλια και θνητή, ενώ λίγοι κλίνουν προς την άλλη, που είναι θεϊκή και μακάρια ... Εξαιτίας, λοιπόν, αυτής της συγγένειας, μερικοί από μας που αποκλίνουμε προς αυτήν καταλήγουμε να μοιάζουμε με λύκους, άπιστοι, κακοί και βλαβεροί. Άλλοι γινόμαστε σαν λιοντάρια, άγριοι, θηριώδεις και ανήμεροι. Αλλά οι περισσότεροι μοιάζουμε με αλεπούδες και με ό,τι πιο απαίσιο υπάρχει ανάμεσα στα ζώα. Τί άλλο, δηλαδή, είναι ο αναιδής και κακοήθης άνθρωπος αν όχι αλεπού ή κάτι άλλο ακόμα πιο απαίσιο και ταπεινό; Τον νου σας, λοιπόν, και να προσέχετε μην καταντήσετε σαν κάποιο από αυτά τα απαίσια όντα.”

Έτσι κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, η Πλατωνική αρχή της Πληρότητας και η Φυσική κλίμακα του Αριστοτέλη συνέβαλαν από κοινού στην δημιουργία της πεποίθησης ότι υπάρχει μια συνεχής αλυσίδα, η οποία εκτείνεται ανοδικά από την άψυχη μη ζωντανή ύλη, μέσω του έμψυχου κόσμου των φυτών και των ζώων, μέσω του ανθρώπου, προς το βασίλειο των αγγέλων και τελικά στο Θεό.

Αυτή η πεποίθηση εμπεριείχε και την άποψη ότι όπως τίποτε δεν μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς την θέληση του Θεού, έτσι και τίποτα δεν είναι δυνατόν να εξαφανισθεί, καθώς αυτό αντιβαίνει την θέληση του Θεού. Στον Μεσαίωνα επικρατούσε δηλαδή η αντίληψη ότι η φύση συνιστά αστείρευτη πηγή υλικών αγαθών στην απόλυτη διάθεση του ανθρώπου (σύμφωνα με τα Ιερά Κείμενα).

Είναι πασιφανές, πως την σκέψη του Μεσαιωνικού ανθρώπου, ο φυσικός θάνατος και η σωματική κακουχία ήταν απλά “πταίσματα” μπροστά στο Αιώνιο Πυρ της Κολάσεως και τον αιώνιο θάνατο της ψυχής. Αυτή μάλιστα η “παιδεία” διήρκησε 1.000 ολόκληρα χρόνια, κατά τα οποία εμπεδώθηκαν η αδιαλλαξία, η απόλυτη θρησκευτική εξουσία και η σωματική και πνευματική παρακμή. Άλλωστε η σιγουριά της ύπαρξης μιας Άλλης Ζωής είναι απλά ασυμβίβαστη με την ανεκτικότητα της τωρινής!

Το πραγματικό ενδιαφέρον των Χριστιανών του Μεσαίωνα για τα ζώα και την Φύση γενικότερα ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτο. Πώς να υπάρξει ενδιαφέρον όταν η φύση, το χώμα, τα άλλα ζώα, η σάρκα, το σώμα ήταν βρώμικες και ατελείς προσωρινές ουσίες με μοναδικό σκοπό την προετοιμασία του Ανθρώπου για το μεταθανάτιο Βασίλειο; Το Βασίλειο που αποκαλεί “Πόλη του Θεού” ο Άγιος Αυγουστίνος.

The anointing of the Messiah by John Martin

Η φυσική ζωή αποτελούσε για τον Αυγουστίνο ένα μίασμα, μια προσωρινή πτώση, ένα κακό, μια Θεία Ανυπακοή. Το σώμα ήταν η “κακή” ουσία του ανθρώπου, η Ψυχή ήταν εκείνο το Θείο μέρος του ανθρώπου που έπρεπε να καλλιεργηθεί μια και αυτό θα ζούσε μετά τον φυσικό θάνατο!

Έτσι δεν είναι καθόλου παράξενο που ο Πολιτισμικός Φακός του Μεσαιωνικού ανθρώπου, επέτρεπε τέτοια γεγονότα όπως τον βασανισμό και το κάψιμο των αιρετικών, το κυνήγι των μαγισσών και τα συγχωροχάρτια. Άλλωστε “Ευλογημένοι είναι εκείνοι που δεν έχουν δει και έχουν πιστέψει” (Ιωάννου Ευαγγέλιο).

Ιερά Εξέταση & "Ανύψωση" του Βρώμικου Σώματος

Κατά συνέπεια δεν απαιτείται άλλη γνώση εκτός από εκείνη των Ιερών Κειμένων. Εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά δεν χρειάζεται να αναζητούμε άλλες αιτίες πλην από εκείνες που περιγράφουν τα Ιερά Κείμενα, δηλαδή τον Διάβολο και την σατανική του επιρροή στον άνθρωπο που οδηγεί στην ανυπακοή, στην βλασφημία και τελικά στην οργή του, κατά τα άλλα, στοργικού Θεού-πατέρα.

Έτσι όταν ξέσπασε ο Μαύρος Θάνατος, ο Βασιλιάς Φίλιππος VI ρώτησε το ιατρικό τμήμα του Πανεπιστημίου των Παρισίων για πιθανές αιτίες και θεραπείες. Παρόλο που οι γιατροί έδωσαν ορισμένες υποτυπώδεις θεραπείες, ο βασιλιάς προβληματισμένος με την Θεϊκή οργή που είχε ξεσπάσει πάνω τους, διέταξε τα ακόλουθα μέτρα:

Απαγόρευση της βλασφημίας. Το πρώτο κρούσμα θα τιμωρούνταν με κόψιμο του ενός χείλους. Το δεύτερο με το κόψιμο του δεύτερου χείλους. Το τρίτο την γλώσσα, κλπ
Απαγόρευση της χρήσης μαύρων ρούχων για να μην εξαπλωθεί ο πανικός.
Απαγόρευση της εργασίας τα απογεύματα του Σαββάτου.
Απαγόρευση των τυχερών παιγνιδιών και
Όσοι ζούσαν “αμαρτωλά” έπρεπε να παντρευτούν αμέσως !

Σήμερα γνωρίζουμε πως η αιτία της πανούκλας ήταν η μεταφορά ενός μικροοργανισμού (Βάκιλος της Πανώλης) που είχε αναπτυχθεί στις φθείρες ασιατικών αρουραίων και οι οποίες μεταφέρθηκαν μέσω του χερσαίου εμπορίου απο την Μάυρη Θάλασσας μαζί με τους αρουραίους στην Ευρώπη. Σήμερα γνωρίζουμε επίσης πως οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης στις Μεσαιωνικές πόλεις, η εξαθλίωση του πληθυσμού από την θεοκρατική εξουσία και τους φεουδάρχες, επιδείνωσαν και εξάπλωσαν άμεσα την πανδημία.

Μας εντυπωσιάζει που ο Ευρωπαίος του Μεσαίωνα λάμβανε τέτοια παράλογα μέτρα, θα πρέπει όμως να φορέσουμε τα Μεσαιωνικά Πολιτισμικά γυαλιά για να καταλάβουμε.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε γιατί οι Ισπανοί κατακτητές στο Περού και στο Μεξικό αφού βάπτιζαν τα μωρά Ινδιάνους, στην συνέχεια τους τίναζαν τα μυαλά στον αέρα! Με τον τρόπο αυτό εξασφάλιζαν πως αυτά τα μωρά θα πήγαιναν κατευθείαν στον Παράδεισο. Ή έτσι τουλάχιστον ήθελε να τους κάνει να πιστεύουν η κατά τα άλλα ελαφριά τους ηθική συνείδηση…

Μόνο εάν φορέσουμε τους κατάμαυρους, φανατικούς, αδιάλλακτους και μισαλλόδοξους Πολιτισμικούς Φακούς του Μεσαιωνικού ανθρώπου, μπορούμε να κατανοήσουμε τους λόγους που οδήγησαν στην δημιουργία της Ιεράς Εξέτασης και της πληθώρας των βασανιστηρίων.

Το ασυμβίβαστο μιας οδυνηρής πραγματικότητας (Μαύρος Θάνατος, λιμοί, πλημμύρες, χιόνια, Μικρή Εποχή των Παγετώνων, οικονομική καταστροφή, κλπ) με την στοργική προδιάθεση ενός καλοκάγαθου Θεού, απαιτούσε εξιλαστήρια θύματα! Και φυσικά που θα βρίσκονταν αυτά; Όχι βέβαια στην Πόλη του Θεού, ούτε ανάμεσα στους διαμεσολαβητές του Θεού (ιερατείο, βασιλείς), αλλά στο κατώτερο βασίλειο των φτωχών και ταλαιπωρημένων ανθρώπων.

Έπρεπε να υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι να έχουν πνευματικές και σωματικές επαφές με τον Διάβολο ώστε να προκαλούν καταιγίδες και να καταστρέφουν την σοδειά του γείτονα. Έπρεπε ο καλός, δηλαδή ο πιστός άνθρωπος, να πεθαίνει από το “κακό μάτι” του αντιπαθητικού γείτονα, ο οποίος του φαινόταν πως ιδιωτικά έβριζε τα θεία για την κακή σοδειά του χωραφιού του.

Το ενδιαφέρον του Μεσαιωνικού ανθρώπου για την τύχη της αιώνιας ψυχής δεν γνώριζε κανένα όριο όσον αφορά τον βασανισμό του μίζερου σώματος.

Άλλωστε η Ιερά Εξέταση διέθετε όλα εκείνα τα κατάλληλα όργανα για να επιβεβαιωθεί η Πίστη σε μια βεβαιωμένη υπόθεση. Ήσουν αιρετικός! Και μάλιστα είχες και συνεργούς … Είχες δυσκολία να θυμηθείς τους συνεργούς σου;

Ένα σετάκι από σιδερένιες μπότες κατάλληλα σχεδιασμένο ώστε να συνθλίψει τα κάτω σου άκρα θα βοηθούσε σημαντικά στην αναζωογόνηση της μνήμης σου!
Μάλιστα πολύ ωραία, παραδέχθηκες πως πράγματι οι γνωστοί σου Αρθούρος, και Φρειδερίκος ήταν αιρετικοί, τότε θα έπρεπε και οι σύζυγοί τους να ήταν μάγισσες! Εάν και πάλι κάτι δεν πήγαινε καλά με την μνήμη σου, υπήρχαν κατάλληλες βίδες να τοποθετηθούν στους αντίχειρες.

Για τις περισσότερο δύσκολες περιπτώσεις αμνησίας, υπήρχαν μέγγενες σε σχήμα αχλαδιού να χωθούν στο στόμα, τον κόλπο, ή τον πρωκτό, οι οποίες με το κατάλληλο άνοιγμα έφθαναν την σωματική σου μιζέρια στο ανώτερο δυνατό σημείο.

Εάν παρόλα αυτά, η θύμησή σου δεν επανερχόταν, θα σε κρεμούσαν από το ταβάνι (από ένα Strappado) με τα χέρια σου δεμένα πίσω από τους ώμους ώστε με κατάλληλα βάρη που κρεμούσαν στα πόδια σου, να εξαρθρωνόταν η ωμοπλάτη σου.

Εάν ήσουν μάγισσα, λίγο πριν την τελική σου τιμωρία (κάψιμο ή βράσιμο), θα σου “καθάριζαν” την ψυχή βάζοντας μέσα στο στόμα σου ζεματιστό νερό ή σαπούνι!

Εάν μάλιστα είχες την ατυχία να πέσεις στα χέρια Ισπανών ιεροεξεταστών, εκεί δηλαδή όπου η σκληρότητα έφθασε κυριολεκτικά την μεταφυσική της υπόσταση, θα μπορούσες να βρεθείς καθισμένος στην περίφημη Ισπανική καρέκλα.

Η Ισπανική Καρέκλα ήταν ένας σιδερένιος θρόνος όπου το κεφάλι και τα πόδια δένονταν με σιδερένια λουριά. Κάτω από τα γυμνά πόδια τοποθετούνταν αναμμένα κάρβουνα, τα οποία σιγόψηναν την σάρκα. Μια και οι απολογίες ήταν γενικά μακρόσυρτες διαδικασίες, φρόντιζαν να αλείφουν τις μισοψημένα πατούσες με λαρδί ώστε να μην ψήνονται πολύ γρήγορα.

Άραγε να χρησιμοποίησαν κάποια στιγμή και το λίπος του Πιγκουίνου Great Auk;

Τέλος είχαμε το φαινόμενο του κυνηγιού μαγισσών. Εκτιμάται πως 40.000 – 50.000 “μάγισσες” δολοφονήθηκαν κατά την περίοδο έξαρσης του φαινομένου (14ος – 17ος αιώνας). Αν και φυσικά αποδείξεις δεν βρέθηκαν ποτέ για την ύπαρξη μαγισσών, κάτι τέτοιο δεν ήταν άλλωστε απαραίτητη προϋπόθεση σύμφωνα με τον Πολιτισμικό Φακό του Μεσαιωνικού ανθρώπου.

Η ευπιστία στον δάκτυλο του Σατανά ήταν ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αποδοθούν μολυσματικές ασθένειες μιας καταρρέουσας κοινωνίας, όπως η σύφιλης, η φυματίωση και η πανώλη, σε “μάγισσες”.

Αυτές ήταν σατανικές γυναίκες, ερωμένες του Διαβόλου, που συναντιόνταν κρυφά μαζί του, αφήνονταν σε ακολασίες όπως ομαδικά όργια, σοδομισμό, κανιβαλισμό, πετούσαν με σκουπόξυλα για να συναντήσουν τον διαβολικό τους εραστή, πετούσαν κατάρες στους γείτονες, έσπειραν θανατηφόρες ασθένειες σε γείτονες, σιτηρά και ζώα, προκαλούσαν καταιγίδες και πλημμύρες. Πολλές από αυτές κατηγορήθηκαν πως θανάτωναν μώρα που είχαν βαπτιστεί για να τους πιούν το αίμα!

Οι εξομολογήσεις – παραδοχές τους εκμαιεύονταν μέσω της γνωστής πια διαδικασίας της Ιεράς Εξέτασης. Η συνέχεια μετά την εξομολόγηση, είναι ήδη γνωστή ... το καθάρισμα της ψυχής και η παράδοσή της στα χέρια του Θεού μέσω της κρεμάλας, του βρασμού ή του δημόσιου Auto de fe.

Η Ιερά Εξέταση, το κυνήγι μαγισσών και αιρετικών συνεχίστηκε ακόμη και κατά στην περίοδο της Αναγέννησης, μέχρι ακόμη και τον 19ο αιώνα! Μάλιστα το έτος 1718, χρονιά που το εμβόλιο κατά της φυματίωσης εισήχθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο Brook Taylor τελείωνε τον Απειροστικό του Λογισμό, το κυνήγι μαγισσών και ο Μεσαιωνικός Πολιτισμικός φακός παρέμενε ισχυρός.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Κα Nancy Gilbert, βασανίσθηκε στην Σκωτία και αναγκάστηκε να παραδεχθεί πως ήταν μάγισσα επειδή ένας γείτονάς της, ξυλοκόπος, έτρεφε θανάσιμη αντιπάθεια για τις γάτες που μαζεύονταν στον κήπο του και νιαούριζαν. Κάποτε εκείνος αγανακτισμένος προσπάθησε να τις πιάσει αφού κατάφερε να τραυματίσει τρεις από αυτές μ’ ένα τσεκούρι σε πλάτη, λεκάνη και πόδι αντίστοιχα. Όταν δύο ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού πέθαναν, κάποιοι διέδωσαν πως η μια από αυτές είχε μια ουλή στην πλάτη παρόμοια με εκείνη που έπρεπε να είχε η μια απο τις γάτες. Όλο το χωριό τότε θεώρησε πως η γριά μάγισσα ήταν πράγματι η μια από τις γάτες του ξυλοκόπου και άρχισαν να ψάχνουν για τις άλλες δύο. Όταν βρέθηκε η Nancy Gilbert με σπασμένο πόδι, μάταια προσπαθούσε να εξηγήσει πως είχε πέσει και το είχε σπάσει.

Βλέπετε, όταν λογικά σκεπτόμενοι άνθρωποι αποδέχονται, φυσικά χωρίς αποδείξεις, ότι γριές μάγισσες μπορούν να μεταμορφωθούν σε γάτες και αντίστροφα, τα υπόλοιπα που ακολουθούν είναι εντελώς λογικά. Θα λέγαμε πως τα υπόλοιπα αποτελούν σχεδόν επιστήμη! Οι κάτοικοι του χωριού δεν έψαχναν για μια οποιαδήποτε γριά αλλά για εκείνη που θα είχε το ίδιο σημάδι με την γάτα …

Άλλωστε ποιοι ήταν οι Ιεροί Εξεταστές; Όλοι τους ήταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καλλιεργημένοι αλλά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Ήταν άνθρωποι της Καθολικής Χριστιανικής Εκκλησίας, πάπες, επίσκοποι, παπάδες και άλλοι κληρικοί. Ήταν οι άνθρωποι που γνώριζαν και προστάτευαν το περιεχόμενο των Ιερών Κειμένων, ήταν οι εκπρόσωποι του Θεού στην γη, οι διαμεσολαβητές της σωτηρίας της ψυχής και της μετάβασης του ανθρώπου στο παραδεισένιο Βασίλειο του Θεού.

Επομένως, δεν θα έπρεπε να μας εντυπωσιάζει που λογικοί άνθρωποι με “σώας τας φρένας”, κατά τα άλλα, έκαιγαν άλλους ανθρώπους. Πρέπει να θυμόμαστε πως ο Πολιτισμικός Φακός τους θεωρούσε πως το κάψιμο μιας μιαρής και ακάθαρτης σάρκας ήταν ένα ελάχιστο τίμημα που έπρεπε να καταβληθεί ώστε να προστατευθεί η σωτηρία της καθαρής και αιώνιας ψυχής των υπολοίπων ανθρώπων που κινδύνευαν να “μολυνθούν” από το πνεύμα του Διαβόλου.

Διότι τι ήταν μια μικρή και ασήμαντη φωτιά που έσβηνε αμέσως μετά, μπροστά στην αιώνια φωτιά της Κολάσεως ;!

Rain of Fire, Dante’s Inferno by Gustave Doré

Τέτοιος ήταν λοιπόν ο Πολιτισμικό Φακός των Ευρωπαίων του Μεσαίωνα. Τι ρωτήσατε;;; Πως έβλεπε ο Μεσαιωνικός άνθρωπος ζώα, όπως ο Πιγκουίνος Great Auk, μέσα από αυτόν τον Πολιτισμικό Φακό;

Ας το αφήσουμε καλύτερα. Ας δούμε στην συνέχεια μήπως ο Πολιτισμικός Φακός της Αναγέννησης επεφύλαξε καλύτερη τύχη για τα ταλαίπωρα πλάσματα με σάρκα και οστά!

Τα αίτια μιας εξολόθρευσης - Ο Φακός των Ινδιάνων Shoshone

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 21 Jan 2007 19:12:00 +0000

Οι φακός των Ινδιάνων Shoshone, για παράδειγμα, δεν τους επέτρεπε ανάμεσα σε άλλα πράγματα, κατά την διάρκεια της αναζήτησης τροφής απλά να σκοτώσουν όποιο ζώο τύχαινε να βρεθεί στην πορεία τους!

Ο Πολιτισμικός Φακός τους δηλαδή, δεν τους εξουσιοδοτούσε να πάρουν κάτι από την Γη, χωρίς να τις “μιλήσουν” πρώτα.

Πιθανόν, παρόμοια με τους Shoshone, οι Ινδιάνοι Ιθαγενείς του Καναδά να θεωρούσαν πως οι Πιγκουίνοι είναι ζωντανές οντότητες σαν τους ανθρώπους. Ίσως γνώριζαν καλύτερα από τους λευκούς ανθρώπους πως τα ζώα έχουν και αυτά συναισθήματα (πονάνε, κλπ).
Πιθανόν μάλιστα πράγματι να επικοινωνούσαν με τα ζώα και την Φύση με έναν τρόπο άγνωστο σε εμάς σήμερα, χρησιμοποιώντας μια φυσική γλώσσα πέρα από τις λέξεις. Μια γλώσσα που ενώ οι Ιθαγενείς Ινδιάνοι την είχαν αναπτύξει και εξελίξει σε εντυπωσιακό βαθμό, εμείς δεν διαθέτουμε παρά μόνο ατροφικά υπολείμματά της σήμερα.

Είναι πολύ πιθανό αυτή η ικανότητα επικοινωνίας με την Φύση, να είχε οδηγήσει τις κοινωνίες των Ιθαγενών Ινδιάνων που ζούσαν στην Αμερικάνικη ήπειρο, να δημιουργήσουν μια εντελώς διαφορετική αντίληψη του κόσμου από εκείνη των λευκών ανθρώπων. Κεντρικό γνώρισμα του Πολιτισμικού του Φακού ήταν η

Ένδειξη σεβασμού σε αυτό που αποκαλούμε ζωή.

Γι αυτούς δεν υπήρχαν κατώτερες και ανώτερες μορφές ζωής, όλες οι μορφές είχαν την αξία τους. Πολύ σημαντικότερο μάλιστα φαίνεται να είναι το γεγονός πως όλες οι μορφές ζωής ήταν όχι μόνο ισάξιες με τους Ιθαγενείς, αλλά

η ίδια η Φύση συνολικά είχε μεγαλύτερη αξία από τους ίδιους

Βλέπετε ο Πολιτισμικός Φακός των ανθρώπων αυτών δεν είχε μάθει ακόμη να διαχωρίζει την πραγματικότητα από την γραπτή, λεκτική της αναπαράσταση!

Η λεκτική αναπαράσταση, ιδιαίτερα ο επιστημολογικός κατακερματισμός (reductionism), η περιγραφή αντικειμένων και ποσοτήτων μέσω του γραπτού λόγου – μην μιλήσουμε για την σημερινή εικονική αναπαράσταση πολυμέσων όπως το Διαδίκτυο - δεν είχε αποκτήσει ακόμη την δική της σημασία, θα λέγαμε την δική της ξεχωριστή οντότητα!

Έτσι οι Ιθαγενείς Ινδιάνοι διαθέτοντας την ικανότητα να επικοινωνούν με την Φύση και μάλιστα με ολιστικό τρόπο, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να την αναλύσουν σε διακριτά γνωστικά κομματάκια, αντιλαμβάνονταν καλύτερα από εμάς σήμερα πως ολόκληρη η Γη μαζί με το έδαφος τον αέρα και το υπόλοιπο περιεχόμενό της ήταν ζωντανή!

Ανάλογα, οι αρχαίοι έλληνες στην δική τους μυθολογία (Κοσμογονία Ησίοδου), πριν δηλαδή αποδεσμευτούν από την παγανιστική λατρεία των θεοτήτων, αναφέρουν πως η ζωντανή γη (ΓΑΙΑ) αναδύθηκε από το Χάος, δίνοντας ζωή και υπόσταση σε όλα τα άλλα! Ας αναλογιστεί κανείς, με τις σημερινές μας γνώσεις για την δημιουργία της γης από ένα χαοτικό σύννεφο αστρικής σκόνης, την ανάδυση των πρώτων μορφών ζωής μέσα σε μια αβιοτική “σούπα” χημικών στοιχείων στους αρχέγονους ωκεανούς και την δημιουργία της γήινης ατμόσφαιρας (ουρανός) από τα αρχέγονα φύκι, πόσο κοντύτερα είναι η μυθολογική περιγραφή των αρχαίων ελλήνων από την αντίστοιχη περιγραφή των περισσότερων σύγχρονων θρησκειών και ιδιαίτερα των τριών εκείνων που κατάγονται από την “Εύφορη Ημισέληνο”.

Μια και οι Ιθαγενείς Ινδιάνοι, γνώριζαν πως η γη τους είναι ζωντανή, έπρεπε να επικοινωνήσουν μαζί της ώστε να ακούσουν τις υποδείξεις της! Ως εκ τούτου, αφουγκράζονταν τα δένδρα, το έδαφος, το βουνό και τα άλλα ζώα. Το ίδιο το δάσος τους υπέδειχνε που βρίσκονταν το θήραμά τους καθώς επίσης και ποιες τελετές ήταν κατάλληλες για την περίσταση. Οι τελετές (χοροί, τραγούδια, κλπ) αποτελούσαν την συλλογική ένδειξη ευγνωμοσύνης από την μικρή κοινωνία προς την φύση για το δώρο της.

Οι πληθυσμοί των Ιθαγενών Ινδιάνων θεωρούσαν δηλαδή την θανάτωση ενός ζώου μια πολύ σημαντική πράξη, μια πράξη που προϋπόθετε την ύπαρξη πολύ σοβαρών λόγων και η οποία για να πραγματοποιηθεί έπρεπε να έχει την έγκριση της φύσης.

Αυτά εν συντομία επέβαλε ο Πολιτισμικός Φακός των Ινδιάνων Ιθαγενών, αλλά και άλλων “παλιών” κοινωνιών, στις σχέσεις τους με την Φύση και ειδικότερα όσον αφορούσε την θανάτωση άλλων μορφών ζωής.

Όμως δεν διέθεταν όλες οι αρχαίες κοινωνίες τους ίδιους Πολιτισμικούς Φακούς! Να μην υπάρξει κάποια παρανόηση σε αυτό το σημείο, τάχα πως όλες οι “παλιές” κοινωνίες ζούσαν το ίδιο αρμονικά με το Φυσικό τους περιβάλλον, όπως οι Ινδιάνοι Shoshone στην Αμερική ή οι Inuit στην Γροιλανδία.

Αντίθετα, υπήρξαν πολλές κοινωνίες που έζησαν σε αντιπαλότητα με το φυσικό τους περιβάλλον, όπως οι Μάγια στην Νότια Αμερική, οι Anasazi στην Αμερική, οι Νορβηγοί της Γροιλανδίας και οι κάτοικοι της Νήσου του Πάσχα στον Ειρηνικό. Όλες αυτές οι κοινωνίες κατέρρευσαν ολοκληρωτικά.

Υπάρχουν πολύ περισσότερες που απλά παρήκμασαν, όπως η Μυκηναϊκή και Μινωική στην Ελλάδα, η Αθηναϊκή, η Ρωμαϊκή, κα

Ποια είναι λοιπόν τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου Πολιτισμικού Φακού όπως εκείνου των Βόρειων Ευρωπαίων της Αναγέννησης; Και πως γίνεται ένας τόσο σύγχρονος και εξελιγμένος φακός να εμπόδισε τους ανθρώπους της εποχής να αντιληφθούν την εξολόθρευση του Πιγκουίνου Great Auk που ήταν εις βάρος τους;

Τα αίτια μιας εξολόθρευσης - Πολιτισμικός Φακός

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 21 Jan 2007 18:21:00 +0000

Οι ιθαγενείς ζούσαν χρόνια δίπλα-δίπλα με τους Πιγκουίνους Great Auk. Παρόλο που και εκείνοι τους κυνηγούσαν για το κρέας και το λίπος τους, ίσως ακόμη και τα πούπουλά τους, δεν τους είχαν οδηγήσει ποτέ στην εξαφάνιση. Αντίθετα οι πληθυσμοί τους ήταν υγιέστατοι. Γιατί;

Απ’ ότι φαίνεται οι ιθαγενείς έπαιρναν από τους Πιγκουίνους μόνο αυτά που χρειάζονταν! Δεν ξέρουμε ακριβώς εάν άφηναν κάτι υλικό πίσω ως αντάλλαγμα, σίγουρα όμως τους άφηναν το δικαίωμα στην ζωή!

Ο Πολιτισμικός Φακός

Εδώ πρέπει να ανοίξουμε μια παρένθεση, για να θυμηθούμε – διευκρινίσουμε πως αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητα, πάντοτε φιλτράρεται από τις αισθήσεις και την νόησή μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως είναι αδύνατο να έχουμε μια “καθαρή” αντίληψη ενός άλλου υποκειμένου με το οποίο σχετιζόμαστε. Δεν μπορεί ο Δημήτρης να νιώσει ή να σκεφτεί όπως ακριβώς η Μαρία, ένα κυπαρίσσι ή μια κάμπια, μια και ο Δημήτρης δεν είναι κανένα από αυτά τα υποκείμενα!

Επομένως ο μόνος τρόπος για τον Δημήτρη να αντιληφθεί την ίδια την Μαρία ως πρόσωπο, είναι διαμέσου των αισθήσεων του, δηλαδή πρέπει να επικοινωνήσει με την Μαρία. Παρομοίως, η μόνη διέξοδος να γνωρίσει το πως εκείνη αντιλαμβάνεται τον Κόσμο γύρω της μέσω των δικών της αισθήσεων, είναι να μιλήσει με την Μαρία, δηλαδή και πάλι να επικοινωνήσει με την Μαρία.

Κάθε ανθρώπινο υποκείμενο επομένως διαμορφώνει μέσα από τις δικές του, αισθήσεις (βιώματα), την επικοινωνία και την νόηση (λογική επεξεργασία) μια εσωτερική αναπαράσταση, δηλαδή μια εσωτερική περιγραφή (συναισθηματική, νοητική) της πραγματικότητας. Σε συλλογικό (κοινωνικό) επίπεδο οι κοινές περιγραφές της πραγματικότητας δημιουργούν σταδιακά έναν Πολιτισμικό Φακό, κάτι σαν τον αμφιβληστροειδή φακό που διαθέτουν τα μάτια μας, και διαμέσου του οποίου οι άνθρωποι μιας συγκεκριμένης κοινωνίας βλέπουν την πραγματικότητα γύρω τους.

Αυτός ο Πολιτισμικός Φακός, δηλαδή οι μύθοι, τα παραμύθια, οι δοξασίες, τα τραγούδια, οι χοροί, οι ζωγραφιές, οι φιλοσοφίες, οι επιστήμες, οι κανόνες και οι νόμοι, όλες δηλαδή αυτές οι κοινές περιγραφές, διαμορφώνουν τελικά μια συγκεκριμένη κοσμοαντίληψη. Αυτή η κοσμοαντίληψη με την πάροδο του χρόνου, την συνήθεια, περνάει και εγγράφεται κυριολεκτικά μέσα στην συνείδηση των ανθρώπων!

Ο Πολιτισμικός Φακός παύει να είναι απλά ένας φακός, ένα φίλτρο διαμέσου του οποίου κατανοούμε και ερμηνεύουμε την πραγματικότητα, αλλά γίνεται η ίδια η πραγματικότητα!

Μπορεί να πει κανείς με ασφάλεια, χωρίς δηλαδή να απέχει πολύ από την αλήθεια, πως ο Πολιτισμικός Φακός αποτελεί τον Κόσμο μας, είναι η πραγματικότητά μας.

Με αυτό τον τρόπο, εξηγείται το φαινόμενο να μοιραζόμαστε σήμερα πολύ περισσότερο, όλο και πιο πολλοί άνθρωποι, τις ίδιες στεριές, τις ίδιες θάλασσες, τα ίδια προβλήματα, ωστόσο ολόκληρες κοινωνίες ζουν και ενεργούν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους!

Διότι θα ρωτούσε κάποιος, εφόσον τόσοι πολλοί άνθρωποι μοιράζονται την ίδια πραγματικότητα, πως γίνεται να ζουν και να πράττουν διαφορετικά; Αφού μια είναι η πραγματικότητα! Η απάντηση, σε αυτό τουλάχιστον, το ερώτημα, είναι απλή:

Πολιτισμικός Φακός!

Έτσι το να προσπαθήσει να “μιλήσει”, να επικοινωνήσει ένας Ιθαγενής Ινδιάνος με την Φύση, φαίνεται εντελώς πρωτόγονο σε όλους εμάς του Δυτικούς, αλλά και σε άλλες σύγχρονες κοινωνίες που έχουν χάσει αυτήν την ικανότητα, μια και χρησιμοποιούμε έναν διαφορετικό “Πολιτισμικό Φακό” για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα.

Μπορεί να σκεφτεί κάποιος σε αυτό το σημείο, πως ο επιστημονικός ορθολογισμός είναι ακριβώς η προσπάθεια υπέρβασης των υποκειμενικών περιγραφών και η αντικατάστασή τους από μια μοναδική και αντικειμενική περιγραφή.

Ακόμα και αυτή όμως, δηλαδή η επιστημονική, δεν παύει να είναι μια ακόμη περιγραφή, επομένως εντάσσεται στον ορισμό που δίνουμε εδω για τον Πολιτισμικό Φακό. Δηλαδή δεν μας ενδιαφέρει τόσο εάν ο φακός χρησιμοποιείται από μερικές ή πολλές κοινωνίες, αλλά το ότι πράγματι χρησιμοποιείται κάποια περιγραφή ως μέσο για να αντιληφθεί μια κοινωνία την πραγματικότητα.

Η Γενοκτονία του Πιγκουίνου – Ιστορικό μιας Εξολόθρευσης

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 30 Dec 2006 13:40:00 +0000

“It might seem that an egg which has succeeded in being fresh has done all that can reasonably be expected of it” [Henry James]

Βιότοποι & Πληθυσμοί Πιγκουίνου Great Auk

Ο Πιγκουίνος Great Auk (Pinguinus Impennis) κατοικούσε στον Αρκτικό ωκεανό και τα βόρεια νερά του Ατλαντικού. Οι αποικίες ήταν μικρότερες στον Ανατολικό Ατλαντικό, πιθανόν εξαιτίας περισσότερο μακρόχρονης εκμετάλλευσης από τον άνθρωπο εκεί.

Υπήρχαν αποικίες στον Δυτικό Ατλαντικό γύρω από την Ανατολική Ακτή της Newfoundland του Καναδά όπου υπήρξε και το τελευταίο “οχυρό” τους. Στον Ανατολικό Ατλαντικό, ο Πιγκουίνος Great Auks ζούσε στην St. Kilda, Orkney της Ισλανδίας και πιθανόν στην Γροιλανδία.

Τα πουλιά μετανάστευαν νότια και έχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα ακόμη και στην Φλόριντα. Ο Πιγκουίνος Great Auk ζούσε κυρίως σε ρηχά νερά, παρόμοια με εκείνα των ηπειρωτικών υδάτων της Grand Banks και έρχονταν σε βραχώδη νησιά στην ξηρά μόνο για ζευγάρωμα.

Τα νησιά τους ζευγαρώματος ήταν απόμακρα και συνήθως αρκετά κοντά σε περιοχές πλούσιες σε ψάρια. Είναι γνωστές μόνο 8 περιοχές ζευγαρώματος. Υπήρξαν τουλάχιστον τρία νησιά στην περιοχή Newfoundland κατά την διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα, καθώς επίσης και άλλα νησιά στην άκρη της Νέας Σκωτίας (Nova Scotia) και του Κόλπου της Μασαχουσέτης.

Το νησί Funk Island της περιοχής Newfoundland εμφανίστηκε πρώτη φορά σε χάρτη το 1501 όταν ένας χαρτογράφος, ο Pedro Renel το ονόμασε Y dos Ayes (Το Νησί των Πουλιών), εξαιτίας των τεράστιων αποικιών από razorbills and Πιγκουίνους Great Auk. Ήταν ένας ακατοίκητο, γυμνό βραχώδες νησί μήκους 0,5 μιλίου και πλάτους 0,25. Δεν υπήρχε καθόλου έδαφος ούτε φυτά, αλλά ολόκληρο το νησί καλύπτονταν από εκατομμύρια τόνους κοπριάς, πάχους πολλών μέτρων, που είχαν συσσωρεύει από μιλιούνια πουλιών. Κατά την καλοκαιρινή περίοδο του ζευγαρώματος, έως και 100.000 ζευγάρια θα πρέπει να συγκεντρώνονταν στο νησί αυτό.

Πριν τον χάρτη του Renel, οι Βίκινγκς είχαν πιθανότατα προσεγγίσει το νησί και υπάρχουν στοιχεία πως οι ιθαγενείς κάτοικοι των γύρω περιοχών κυνηγούσαν και αυτοί τον Πιγκουίνο Great Auk. Το νησί πήρε επίσης το όνομα Isla de Pitigoen (Νησί των Πιγκουίνων) μια και τα πουλιά αυτά ήταν τόσο πολλά, ώστε ένας μικρός αριθμός από άνδρες μπορούσε να σκοτώσει αρκετούς Πιγκουίνους για να γεμίσουν ένα καράβι μέσα σε μισή ώρα.

Από συγκρίσεις με την βιολογία παρόμοιων ειδών, συμπεραίνεται πως ο Πιγκουίνος Great Auk ζευγάρωνε ομαδικά και μάλιστα σε υψηλές πυκνότητες. Εκτιμάται πως τα πουλιά μαζεύονταν στην ξηρά στα μέσα Μαΐου και αναχωρούσαν στο τέλος Ιουνίου. Το μοναδικό αυγό που γεννούσε ετησίως το θηλυκό ήταν πολύ μεγάλο (327 γραμμάρια) και το εκκόλαπταν πιθανότατα μαζί και οι δύο γονείς για 43 ημέρες. Δείγμα του αυγού διατηρείται στο Ipswich Museum, Ipswich, Suffolk, UK.

Ο ενήλικος Πιγκουίνος κυνηγούσε κυρίως ψάρια. Λόγω του μεγάλου του μεγέθους, ο Πιγκουίνος Great Auk ήταν ικανός να βουτά βαθύτερα από άλλα παρόμοια είδη, ήταν ένας εξαιρετικά ικανός κυνηγός ψαριών και μπορούσε να ξεφύγει από τους περισσότερους θηρευτές, εκτός από την Πολική Αρκούδα, τις φάλαινες δολοφόνους και τον άνθρωπο. Η συνεισφορά που έπαιζε στο θαλάσσιο οικοσύστημα παραμένει ακόμη άγνωστη.

Η απαρχή της Εξολόθρευσης

Μέχρι το τέλος του 1400 ο Πιγκουίνος ζούσε ειρηνικά στις Βόρειες θάλασσες, μέχρι που Γάλλοι, Ισπανοί και Πορτογάλοι ψαράδες ανακάλυψαν τα μέρη αναπαραγωγής του, εγκαινιάζοντας έτσι την σφαγής του. Οι ναυτικοί βρήκαν το κρέας τους γευστικότατο και όταν το αλάτιζαν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εφόδιο για το ταξίδι της επιστροφής τους. Οι αποικίες των Πιγκουίνων δέχονταν περιστασιακές επιθέσεις από ναυτικούς και ψαράδες ως εναλλακτική διατροφική λύση, από τον 10ο αιώνα. Όμως αυτό το μικρής έκτασης κυνήγι είχε ελάχιστη επίπτωση στον πληθυσμό τους.

Επίσης οι ιθαγενείς Ινδιάνοι Beothuk κωπηλατούσαν μέχρι το Νησί Funk Island για να μαζέψουν τα αυγά τους. Οι ιθαγενείς κάτοικοι του Καναδά, που έχουν φυσικά εξολοθρευθεί και αυτοί από τους λευκούς και περισσότερο “πολιτισμένους” συνανθρώπους τους, έπαιρναν μόνο τα πουλιά που είχαν πραγματικά ανάγκη, δηλαδή όσα χρειάζονταν για τροφή, αφήνοντας τον πληθυσμό σε υγιή κατάσταση. Οι ιθαγενείς δηλαδή διατηρούσαν για αιώνες μια υγιή και βιώσιμη σχέση με τους Πιγκουίνους.

Τα αρχεία που καταγράφουν μαζικές εξολοθρεύσεις Πιγκουίνων Great Auk στις ακτές του Newfoundland ξεκινούν από το 1497 όταν Γαλλικά αλιευτικά πλοία ταξίδευαν αναζητώντας μπακαλιάρο στην περιοχή.

Το 1534, ο Jacques Cartier επισκέφτηκε το νησί Newfoundland. Το πλήρωμά του γέμισε δύο καράβια με Πιγκουίνους σε λιγότερο από μισή ώρα και κάθε πλοίο αλάτισε έξι βαρέλια γεμάτα με κρέας πουλιών. Ο καπετάνιος Mood είχε το ρεκόρ συλλογής 100.000 αυγών σε μια μόνο ημέρα.

Το 1629, ο Βρετανός καπετάνιος και κυβερνήτης της Newfoundland Richard Whitbourne, που είχε σταλεί από την Βασιλική οικογένεια για να αποικήσει τα νησί, έγραψε στο “Διάλεξη και Ανακάλυψη του Newfoundland” σε μια προσπάθεια να προσηλυτίσει και άλλους για τον εποικισμό του:

“Αυτοί οι Πιγκουίνοι είναι τόσο μεγάλοι όσο οι χήνες ... και πολλαπλασιάζονται τόσο ασταμάτητα πάνω σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο νησί ώστε οι άνδρες τους οδηγούν μέσω μιας σανίδας πάνω στο πλοίο κατά εκατοντάδες, σαν ο Θεός να έκανε τόσο αθώο αυτό το πλάσμα ώστε να γίνει ένα θαυμαστό όργανο της επιβίωσης του ανθρώπου”

Ο προσεκτικός παρατηρητής θα διαπιστώσει πως το κείμενο, είναι αφιερωμένο

“To The High And Mighty Prince James, By The Grace Of God, King of Great Britain, France and Ireland, Defender of the Faith, & Country”

Επίσης από το ίδιο το κείμενο φαίνεται πως η επικρατούσα χριστιανική αντίληψη περί της προσφοράς των ειδών από τον Θεό προς τους ανθρώπους ήταν αδιαμφισβήτητη!

Η σφαγή γινόταν το καλοκαίρι στα νησιά όπου ζευγάρωναν, μια και τα πουλιά περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στην θάλασσα, όπου εύκολα μπορούσαν να ξεφύγουν από τα πλοία. Κάθε σφαγιασμένο θηλυκό σήμαινε και ένα λιγότερο μωρό για το είδος τους! Έτσι μέχρι τα μέσα του 1700, είχαν απομείνει ελάχιστοι Πιγκουίνοι για να κάνουν το κυνήγι αξιόλογο, αλλά οι ντόπιοι κάτοικοι βρήκαν έναν άλλο τρόπο να βγάλουν χρήματα συλλέγοντας τα αυγά τους!

Η Βιομηχανία Φτερών

Αν και ο Πιγκουίνος Great Auk κυνηγήθηκε για το κρέας του και τα αυγά του, δεν ήταν παρά μόνο όταν τα πουλιά έτυχαν της προσοχής της βιομηχανίας φτερών, όπου άρχισε η μαζική τους εξολόθρευση. Γύρω στα 1760, η προμήθεια πούπουλων και φτερών για πουπουλένια κρεβάτια εξαντλήθηκε εξαιτίας του υπερβολικού κυνηγιού των χηνών “Eider” (Eider Ducks) και την ολοκληρωτική καταστροφή των βιοτόπων ζευγαρώματος κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Βόρειας Αμερικής.

Ο χρόνος και ο τόπος όπου ο Πιγκουίνος Great Auk ερχόταν στην ξηρά ήταν προβλέψιμοι και τακτικοί. Οι έμποροι φτερών έστειλαν αποστολές στους βιοτόπους ζευγαρώματος των Πιγκουίνων Great Auk και τα πουλιά σφαγιάσθηκαν σε μαζική κλίματα. Επρόκειτο για γενοκτονία! Το 1728 ο θαλασσόλυκος John Seller έγραψε:

“you may know when you are upon the Bank by the great quantity of birds ... none are to be minded so much as the Pengwins [sic], for these never go without [beyond] the Bank, as the others do”

Έτσι αυτή η προβλεψιμότητα οδήγησε το είδος στην πτώση του όταν η βιομηχανία φτερών ασχολήθηκε μαζί του. Κατά την διάρκεια της εποχής ζευγαρώματος, δεκάδες χιλιάδες από πουλιά σφαγιάζονταν στο ένα μέρος του νησιού, τα αυγά τους είτε καταστρέφονταν ή συλλέγονταν. Στην άλλη άκρη του νησιού, εκατοντάδες χιλιάδες άλλα αρνούνταν να εγκαταλείψουν τις φωλιές τους και τα αυγά τους. Αυτή η αφοσίωσή τους στο μοναδικά πολύτιμο αυγό τους τα έκανε εύκολη λεία για την βιομηχανία φτερών. Μέχρι τον 18ο αιώνα, οι Πιγκουίνοι του νησιού Funk Island είχαν σφαγιασθεί μαζικά για τα όμορφα μαύρα πούπουλά τους τα οποία ήταν "μαλακά και απαλά σαν μαύρο μετάξι ". Τα πούπουλα αυτά ήταν τα απαραίτητα αξεσουάρ μόδας (sic) της εποχής για καπέλα και ρούχα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Μέχρι το 1810, το νησί Funk Island ήταν το μόνο που απέμενε με Πιγκουίνους. Συνολικά, εκτιμάται πως είχαν απομείνει μόνο περίπου 100.000 ενήλικα ζευγάρια του Πιγκουίνου Great Auk, ικανά για αναπαραγωγή. Η βιομηχανία φτερών και μόδας δεν είχε πάρει το μάθημά της από την υπερθήρευση των χηνών “Eider”! Το μόνο που έβλεπαν - όπως ο Σκρούτζ – ήταν κέρδη, περισσότερα κέρδη! Ποιος ξέρει τι σκέπτονταν για την πιθανή εξαφάνιση των Πιγκουίνων και των καταπληκτικών τους φτερών που θα μπορεί να οδηγούσε σε κατάρρευση των επιχειρήσεών τους!

Οι αποστολές των εμπορικών επιχειρήσεων φτερών γύριζε κάθε άνοιξη στους βιότοπους ζευγαρώματος μέχρι να σκοτώσουν και τον τελευταίο Πιγκουίνο. Έτσι το νησί πήρε το σύγχρονο όνομά του από την μελαγχολία (Funk ή αλλιώς “φόβος”) της βιομηχανίας φτερών!

Ενώ αυτά συνέβαιναν στον Καναδά, στην Ευρώπη, οι Πιγκουίνοι Great Auk συνέχιζαν να πολλαπλασιάζονται γύρω από την ακτή της Ισλανδίας. Ένα σημαντικό καταφύγιό τους υπήρχε ακόμη στην περιοχή Geirfuglasker ("Βράχοι των Auk "), μια σειρά από βραχονησίδες έξω από την παραλία της Ισλανδίας. Τα πλοία που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τις νησίδες Geirfuglasker διακινδύνευαν να τσακιστούν στα επικίνδυνα βράχια. Ωστόσο, η μεγάλη αποφασιστικότητα των συλλεκτών εκδηλώθηκε όταν ακόμη και αυτές οι εξαιρετικά επικίνδυνες νησίδες λεηλατήθηκαν. Πάντως η καταστροφή που έγινε, δεν ήταν στο βαθμό και την έκταση της λεηλασίας του νησιού Funk Island από την οργανωμένη βιομηχανία φτερών.

Μόνο πενήντα Πιγκουίνοι Great Auk σκοτώθηκαν στα χρόνια μετά το 1830, ενδεικτικό το πόσο λίγοι Πιγκουίνοι είχαν πλέον απομείνει. Καθώς οι αριθμοί του πληθυσμού τους λιγόστευαν, η εμπορική αξία για τους συλλέκτες μεγάλωνε! Έτσι, αναπόφευκτα, η τελευταία σελίδα στην μακρόχρονη ιστορία τους γράφτηκε από τους διευθυντές των μουσείων και άλλους συλλέκτες!

Οι συλλέκτες, τα μουσεία και το οριστικό τέλος

Ενώ το κυνήγι από την βιομηχανία φτερών ευθύνεται για την μαζική τους εξολόθρευση, το τελειωτικό χτύπημα δόθηκε από τους φυσιολάτρες (sic)! Τα Μουσεία και οι ζωολογικοί κήποι πλήρωναν πολύ υψηλά ποσά για σπάνια είδη. Παρόλο που οι Πιγκουίνοι αποτελούσαν απαραίτητο αξιοθέατο για τους ζωολογικούς κήπους, ήταν υποχρεωμένοι να τους αντικαθιστούν συχνά μιας και η ζωής τους ήταν σύντομη λόγω της έλλειψης γνώσεων πώς να τους φροντίσουν!

Επίσης, ένας ταριχευμένος Πιγκουίνος Great Auk αποτελούσε ένα απαραίτητο εκθεσιακό δείγμα για οποιαδήποτε αξιοπρεπές μουσείο (sic) ...

Εκπρόσωποι των μουσείων (διευθυντές, φυσιοδίφες, επιστήμονες) αλλά και επώνυμοι – πλούσιοι πολίτες, διέδωσαν πως θα πλήρωναν μεγάλα ποσά, αγωνιώντας για το ότι το είδος μπορεί να εξαφανίζονταν από το πρόσωπο της γης, πριν αυτοί αποκτούσαν ένα αυγό ή ταριχευμένο δείγμα για την συλλογή τους! Αυτοί λοιπόν επιδόθηκαν σε μια κυνηγητική φρενίτιδα για να συλλέξουν και κατηγοριοποιήσουν δείγματα από τα πουλιά και τα αυγά τους ως μέρος των συλλογών τους!

Οι δυο τελευταίοι Πιγκουίνοι Great Auk

Η τελευταία πράξη στο δράμα στο Πιγκουίνου Great Auk είναι εξαιρετικά καλά τεκμηριωμένη και καταγεγραμμένη. Ένας συλλέκτης αυγών, ονόματι Carl Siemsen, προσέλαβε το 1844 τους Jon Brandsson, Sigurdr Islefsson και Ketil Ketilsson να του φέρουν μερικά ακόμη δείγματα από την βραχονησίδα Eldey. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 19ου αιώνα Symington Grieve:

“Καθώς οι άνδρες σκαρφάλωσαν στα βράχια είδαν δυο Πιγκουίνους να κάθονται ανάμεσα σε πολυάριθμα άλλα πουλιά και αμέσως άρχισαν να τα κυνηγούν. Οι Πιγκουίνοι δεν τόλμησαν να προβάλουν καθόλου αντίσταση αλλά άρχισαν αμέσως να τρέχουν κατά μήκος του απότομου βράχου με τα ράμφη τους υπερυψωμένα και τα φτερά τους κάπως ανοιχτά. Δεν έβγαλαν κάποια κραυγή αλλά κινήθηκαν με τα μικρά τους βήματα, τόσο γρήγορα όσο θα μπορούσε να περπατήσει ένας άνθρωπος. Ο Jon Brandsson, απλώνοντας τα χέρια του οδήγησε ένα από αυτά σε μια γωνία όπου το αποτελείωσε γρήγορα. Ο Siguror Islefsson και ο Ketil Ketilsson κυνήγησαν το δεύτερο και ο πρώτος το άρπαξε ελάχιστη απόσταση πριν την άκρη ενός βράχου, υπερυψωμένο πάνω από ένα βάραθρο μερικές οργιές από το νερό που βρίσκονταν αμέσως από κάτω. Ο Ketil επέστρεψε στην πλαγιά απ’ όπου είχαν ξεκινήσει τα πουλιά και είδε ένα αυγό να βρίσκεται πάνω σε μια πλάκα από λάβα, το οποίο γνώριζε πως είναι αυτό Πιγκουίνου. Το σήκωσε ψηλά αλλά το βρήκε σπασμένο και το άφησε πάλι κάτω. Είναι αμφίβολο εάν υπήρχε άλλο αυγό εκεί γύρω. Όλο αυτό το γεγονός πήρε λιγότερο χρόνο απ’ όσο χρειάζεται για να το περιγράψει κανείς”

Έτσι οι Brandsson και Islefsson σκότωσαν τους τελευταίους δύο Πιγκουίνους. Σύμφωνα με μερικούς, οι ψαράδες βρήκαν το τελευταίο ζωντανό αυγό ήδη σπασμένο (από ποια αιτία άραγε;;;), ενώ άλλοι υποστηρίζουν πως το έσπασαν από την αηδία τους (καχεκτικό; μικρό; Βρώμικο;).

Αλλά αυτό δεν ήταν όλο! Το 1832, ένα αυτό Πιγκουίνου δημοπρατήθηκε για £15 15s σχεδόν διπλάσια απ’ ότι ο ετήσιος μισθός ενός εξειδικευμένου εργάτη (£9 10s). Το 1894, ένα αυγό πουλήθηκε για £315, ενώ το μέσο ετήσιο εισόδημα ήταν £83. Το 1898 ένα δέρμα Πιγκουίνου μαζί με το αυγό του έπιασε £630 (£50,000 το σημερινό ισοδύναμο).

Τα αυγά των Πιγκουίνων Great Auk αποτελούσαν σύμβολα κύρους και μάλιστα ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες της εποχής είχε στην ιδιοκτησία του εννέα. Μετά τον θάνατό του διέρρευσε μια φήμη πως η οικογένειά του σκόπευε να πουλήσει τα αυγά, προκαλώντας έναν σύντομο πανικό στην εξειδικευμένη αγορά των σπάνιων αυγών! Για να σταματήσει την καιροσκοπία, η οικογένεια αναγκάστηκε να δημοσιεύσει ανακοίνωση στις εφημερίδες της εποχής πως δεν είχαν καμία απολύτως πρόθεση να πουλήσουν τα αυγά!

Ένα άρθρο στο σατυρικό περιοδικό “Punch” στις 24 Μαρτίου 1888 περιέγραφε την πώληση του αυγού:

“Και πάλι το χρυσό αυγό – ακόμη ένα – άλλο ένα αυγό του Πιγκουίνου Great Auk εμφανίστηκε σε δημοπρασία για να “χτυπηθεί” και πάλι, χωρίς να σπάσει ευτυχώς, ευπαθές στην περιέργεια όπως ήταν ώστε να βρεθεί κάτω από το σφυρί. Ο Κος Stevens από την King Street, Covent Garden, πούλησε ένα εξαιρετικό αυγό του Πιγκουίνου για £225...”

Το 1857, 13 χρόνια μετά τον σφαγιασμό στο Eldey, ο Johannes Ιapetus Steenstrup, Καθηγητής ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης δημοσίευσε μια οριστική αναφορά για την κατάσταση του Πιγκουίνου Great Auk. Παρόλη την εξοντωτική του έρευνα, δεν βρήκε καθόλου ίχνη από επιζώντες αποικίες πουλιών στις αρκτικές περιοχές ή αλλού.

Ωστόσο, οι ορνιθολόγοι συνέχισαν να αναζητούν τον Πιγκουίνο ελπίζοντας μάταια πως κάποια αποικία θα υπήρχε κάπου. Ακόμη και μέχρι το 1945, έναν ολόκληρο αιώνα μετά την εξόντωσή του, ο Πιγκουίνος Great Auk, μνημονεύονταν ως ζωντανός στους καταλόγους μερικών οδηγών για πτηνά. Τέτοια ήταν η πίστη των ανθρώπων πως ήταν αδύνατο να εξαφανισθεί κάποιο είδος ζώου, μια και προνοούσε γι αυτά ο πανάγαθος Θεός...

Ό,τι έχει απομείνει πλέον σήμερα από τον Πιγκουίνο Great Auk, είναι 78 δέρματα (τα περισσότερα από το Eldey), 24 πλήρεις σκελετοί, 2 συλλογές από διατηρημένα εσωτερικά όργανα και περίπου 75 αυγά. Αυτά είναι τα μόνα απομεινάρια από τα εκατομμύρια των Πιγκουίνων Great Auk που έζησαν κάποτε στον Βόρειο Ατλαντικό!

Τα ταριχευμένα σώματα των δυο τελευταίων Πιγκουίνων που σκοτώθηκαν στο νησί Eldey διατηρούνται στο Βασιλικό Μουσείο της Κοπεγχάγης. Το 1971, το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας της Ισλανδίας πλήρωσε £9,000 για ένα ταριχευμένο Πιγκουίνο. Μάλιστα ήταν διατεθειμένο να πληρώσει μέχρι και £20,000, εάν ήταν αναγκαίο, για να αποκτήσει ένα δείγμα.

Αποτελεί ειρωνεία πως η χώρα στην οποία δολοφονήθηκε ο τελευταίος Πιγκουίνος ήταν διατεθειμένη να πληρώσει τόσο πολλά χρήματα για να φέρει πίσω το πτώμα του Πιγκουίνου που ζούσε κάποτε εκεί σε υπεράριθμες ποσότητες.

Εντούτοις, σήμερα υπάρχουν σημαντικές ελπίδες πως τα διατηρημένα δείγματα μπορούν να δώσουν αρκετό DNA ώστε να πετύχουν οι προσπάθειες κλωνοποίησης.

Η μακροσκελής παρουσίαση του ιστορικού της εξολόθρευσης του Πιγκουίνου Great Auk, αποσκοπεί απο την μια να διαλύσει οποιεσδήποτε αμφιβολίες υπάρχουν για τα ανθρωπογεννή αίτια της εξαφάνισης των ζωών, και απο την άλλη να μας βοηθήσει να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για τα αίτια.

Οι σκέψεις μας με βάση το ιστορικό αυτό θα παρουσιασθούν στο επόμενο post. Μέχρι τότε υπομονή ...

Ο Πιγκουίνος – Είδη & Φυσιολογία

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 26 Dec 2006 22:01:00 +0000

Προέλευση του Ονόματος

To όνομα "Πιγκουίνος" δόθηκε αρχικά σε ένα πουλί που ονομάζεται Great Auk

Ο Πιγκουίνος “Great Auk” είναι ένα εξολοθρευμένο πουλί, σύμβολο της καταστροφής της γης από τον άνθρωπο και όλων των μορφών ζωής της.

Η τελευταία πιστοποιημένη θέαση του είδους αυτού έγινε στα Νησιά Fire κοντά στις ακτές του Ακρωτηρίου Reykjanes, Ισλανδία, στις 3 Ιουνίου 1844. Τότε το τελευταίο ζευγάρι ενήλικων Πιγκουίνων Great Auks πιάστηκε την στιγμή που εκκόλαπταν το νεογέννητό τους και σκοτώθηκαν από συλλέκτες! Εκείνο ήταν και το τελευταίο αυγό που εναποτέθηκε ποτέ από αυτό το είδος. Τα εσωτερικά όργανα των δυο αυτών τελευταίων Πιγκουίνων διατηρούνται
στην Κοπεγχάγη.

O Πιγκουίνος Great Auk ζούσε κάποτε στην περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού, στην οποία ήταν “ντόπιο”. Ήταν ένα πουλί με μαύρο φτέρωμα στην πλάτη και λευκό φτέρωμα στο στήθος του, ένα πουλί που δεν πετούσε. Έφθανε περί τα 70 cm ύψος και τα 5 κιλά βάρος.

Τα φτερά στο πλαϊνό μέρος του κεφαλιού, σαγόνι και λαιμό ήταν σκούρο καφέ με και υπήρχε μια μεγάλο λευκή κηλίδα μπροστά από κάθε μάτι. Τα πόδια ήταν μαύρα και τα μάτια σκούρα καφέ.

Όταν εξερευνητές άρχισαν να ερευνούν τους νότιους ωκεανούς, ανακάλυψαν περισσότερα πουλιά που έμοιαζαν με τον βόρειο "Πιγκουίνο" οπότε τους ονόμασαν και αυτούς Πιγκουίνους (όνομα που διατηρούν μέχρι σήμερα).

Η ίδια η λέξη “Πιγκουίνος” έχει αμφίσημη προέλευση. Αρχικά φαίνεται να σήμαινε “ο παχύς” στα Ισπανικά/ Πορτογαλικά αλλά μπορεί και να προέρχεται είτε από την Ουαλική λέξη 'pen gwyn' (λευκό κεφάλι), από την Λατινική 'pinguis' (παχύς) ή από την παράφραση της λέξης 'pin-wing' (pinioned wings) δηλαδή δεμένα φτερά.

Αν και δεν υπάρχουν γραπτά που να το αποδεικνύουν, εκτιμάται πως Πορτογάλοι ναυτικοί είχαν ανακαλύψει τον Δυτικο-Αφρικανικό “Blackfooted” Πιγκουίνο από το 1480. Από την άλλη μεριά, ο Μαγγελάνος πιστώνεται με την πρώτη καταγεγραμμένη ανακάλυψη Πιγκουίνων γύρω στο 1500. Ο Πιγκουίνος του Μαγγελάνου

έχει πάρει το όνομά του, αν και ένα βιβλίο αναφέρει πως στην πραγματικότητα το όνομα δόθηκε από τα Στενά του Μαγγελάνου, στα οποία βρέθηκαν Πιγκουίνοι, και όχι από τον ίδιο τον εξερευνητή.

Εξέλιξη του Πιγκουίνου

Η ιστορική εξέλιξη του Πιγκουίνου είναι ελάχιστα γνωστή, καθώς απολιθώματα Πιγκουίνων είναι εξαιρετικά σπάνια. Το παλιότερο γνωστό απολίθωμα Πιγκουίνου αφορά το είδος “Waimanu”, το οποίο έζησε στην νεώτερη Παλαιόκαινη Εποχή στην Νέα Ζηλανδία, εδώ και 62 εκατ. χρόνια. Παρόλο που δεν ήταν τόσο καλά προσαρμοσμένα στην υδάτινη ζωή όσο οι σύγχρονοι Πιγκουίνοι (που πρωτο-εμφανίσθηκαν στην Ηώκαινη Εποχή εδώ και 40 εκατομμύρια χρόνια), οι Πιγκουίνοι Waimanu ήταν πουλιά που δεν μπορούσαν να πετάξουν, αλλά με κοντά φτερά προσαρμοσμένα για καταδύσεις.

Αυτά τα απολιθώματα αποδεικνύουν πως οι προϊστορικοί Πιγκουίνοι ήταν ήδη ποντοπόροι, κάτι το οποίο μας κάνει να εκτιμούμε πως οι ρίζες τους πιθανότατα βρίσκονται πολύ πριν την εξολόθρευση των δεινοσαύρων, εδώ και 65 εκατομμύρια χρόνια. Ορισμένοι επιστήμονες εκτιμούν πως μερικά Πλωτοπτερίδια που μοιάζουν με Πιγκουίνους μπορεί στην πραγματικότητα να είναι “αδέρφια” των Πιγκουίνων και πως οι Πιγκουίνοι μπορεί να μοιράζονται ένα κοινό πρόγονο με τα Πελεκανόμορφα.

Είδη Σύγχρονου Πιγκουίνου & Βιότοποι

Υπάρχουν σήμερα 17 με 19 γνωστά είδη παγκοσμίως. Αν και όλα τα εναπομείναντα είδη είναι ντόπια στο Νότιο Ημισφαίριο, αντίθετα με την λαϊκή πίστη, δεν βρίσκονται μόνο σε κρύα κλίματα όπως η Ανταρκτική. Στην πραγματικότητα, μόνο λίγα είδη ζουν τόσο νότια. Τρία είδη ζουν στους τροπικούς. Ένα ζει τόσο βόρια όσο και τα νησιά Γκαλαπάγκος και περνούν τον Ισημερινό περιστασιακά καθώς τρέφονται.

Το μεγαλύτερο είδος είναι ο Βασιλικός Πιγκουίνος, μια και ο ενήλικος φθάνει περίπου στα 1,1 μέτρα ύψος και ζυγίζει 35 κιλά η περισσότερο.

Το μικρότερο είδος Πιγκουίνου είναι ο Μικρός Γαλάζιος Πιγκουίνος,ο οποίος φθάνει γύρω στα 40 cm ύψος (16 in) και ζυγίζει 1 κιλό. Γενικά οι μεγαλύτεροι Πιγκουΐνοι κατοικούν σε περισσότερο κρύα κλίματα μια συγκρατούν καλύτερα την θερμότητα, ενώ οι μικρότεροι Πιγκουΐνοι ζουν σε περισσότερο εύκρατα κλίματα και στους τροπικούς.

Το σπανιότερο είδος είναι ο Κιτρινομάτης Πιγκουΐνος,

ο οποίος τυχαίνει να είναι και το αρχαιότερο από όλα τα ζώντα είδη. Τα ενήλικα φθάνουν τα 65 cm ύψος ζυγίζουν περί τα 5-6 κιλά.

Οι περισσότεροι Πιγκουΐνου τρέφονται με ψάρια, καλαμάρια και άλλες μορφές θαλάσσιας ζωής την οποία πιάνουν καθώς κολυμπούν κάτω από το νερό. Οι Πιγκουΐνοι περνούν έτσι την μισή ζωή τους στους ωκεανούς και την υπόλοιπη μισή στην στεριά.

Συμπεριφορά Πιγκουίνων

Μια από τις πιο περίεργες μορφές συμπεριφοράς των Πιγκουίνων παρουσιάζεται όταν μια μητέρα χάνει το μικρό της, είτε επειδή εκείνο δεν μπορεί να αντέξει την πρώτη θύελλα, ή για άλλους λόγους όπως εξαιτίας ενός κυνηγού. Όταν η μητέρα χάσει το μικρό της, έχει παρατηρηθεί να προσπαθεί να αρπάξει το ζωντανό μικρό μια άλλης μητέρας, πιθανόν για να αντέξει τον πόνο του αποχωρισμού από το δικό της.

Αυτή η συμπεριφορά εντυπωσίασε τους επιστήμονες, καθώς είναι μια συναισθηματική αντίδραση αντί για μια ενστικτώδη συμπεριφορά. Είναι κάτι που πολλά άλλα ζώα δεν επιδεικνύουν όταν χάνουν τα μικρά τους. Πολλοί χρησιμοποίησαν αυτό το παράδειγμα ως ένδειξη πως τα ζώα έχουν συναισθήματα, στην προσπάθειά τους να στηρίξουν τα δικαιώματα των ζώων. Φυσικά, οι υπόλοιπες μητέρες Πιγκουίνοι της κοινότητας δεν επικροτούν την συγκεκριμένη συμπεριφορά και βοηθούν την αμυνόμενη μητέρα να κρατήσει το μικρό της.

Ανατομία & Φυσιολογία Σύγχρονων Πιγκουίνων

Οι Πιγκουίνοι είναι εξαιρετικά προσαρμοσμένοι στην υδάτινη ζωή. Οι φτερούγες τους έχουν γίνει πτερύγια, άχρηστα για πτήση στον αέρα. Στο νερό όμως οι Πιγκουίνοι είναι εντυπωσιακά ευκίνητοι. Μέσα στο απαλό τους πτέρωμα διατηρείται ένα στρώμα αέρα το οποίο εξασφαλίζει την πλευστότητα. Το στρώμα αυτό του αέρα βοηθά επίσης στην μόνωση του πουλιού από το κρύο των παγωμένων ωκεανών. Το πτέρωμα των Πιγκουίνων στους τροπικούς και τα εύκρατα κλίματα είναι πιο λεπτό από εκείνο των περισσότερο Νότιων Πιγκουίνων.

Στην στεριά, οι Πιγκουίνοι χρησιμοποιούν τα νύχια και τα φτερά τους για να διατηρήσουν την ισορροπία τους σε όρθια στάση. Όλοι οι Πιγκουίνοι έχουν ένα λευκό στομάχι και μια σκούρα (κυρίως μαύρη) πλάτη, τα οποία χρησιμοποιούν για καμουφλάζ. Ένα κυνηγός (όπως μια όρκα ή μια φώκια λεοπάρδαλη) που κοιτάζει από κάτω δυσκολεύεται να ξεχωρίσει την λευκή κοιλιά του Πιγκουίνου από την λευκή αντανάκλαση της επιφάνειας νερού. Το σκούρο φτέρωμα προστατεύει τους Πιγκουίνους από θηρευτές της ξηράς που κοιτάζουν από ψηλά.

Οι Πιγκουίνοι μπορούν να φτάσουν τα 6 με 12 km/h μέσα στο νερό, αν και υπάρχουν αναφορές για ταχύτητες που φθάνουν τα of 27 km/h. Οι ενήλικες Πιγκουίνοι καταδύονται βαθιά. Έχουν αναφερθεί βουτιές του Βασιλικού Πιγκουίνου βάθους 565 m και διάρκειας 20 λεπτών!

Οι Πιγκουίνοι είτε περπατάνε στα πόδια τους με το γνωστό κουνιστό περπάτημα, ή γλιστρούν πάνω στις κοιλιές τους στο χιόνι, μια κίνηση που τους επιτρέπει να διατηρούν την ενέργειά τους ενώ κινούνται σχετικά γρήγορα. Οι Πιγκουίνοι έχουν επίσης εξαιρετική αίσθηση της ακοής.

Τα μάτια τους είναι προσαρμοσμένα για υποθαλάσσια όραση και είναι το πρωταρχικό μέσο εντοπισμού της λείας τους και αποφυγής των θηρευτών; Στον αέρα από την άλλη μερικά δεν μπορούν να δουν αρκετά μακριά. Η αίσθηση της όσφρησης δεν έχει διερευνηθεί μέχρι στιγμής.

Μπορούν να πιούν αλατισμένο νερό με ασφάλεια μια και τα υπερ-νεφρά τους φιλτράρουν το επιπλέον αλάτι από το αίμα τους. Το αλάτι απομακρύνεται σε μια πηχτή υγρή μορφή από τις ρινικές κοιλότητες.

Οι Πιγκουίνοι δεν διαθέτουν εξωτερικά γεννητικά όργανα. Κατά συνέπεια μόνο με χρωματοσωματικό έλεγχο μπορεί να διαπιστωθεί το φύλο ενός Πιγκουίνου.

Ορισμένοι Πιγκουίνοι ζευγαρώνουν ολόκληρη την ζωή τους, ενώ άλλοι μόνο μια συγκεκριμένη εποχή. Γενικά μεγαλώνουν ένα μόνο μικρό το οποίο φροντίζουν συνεργατικά
και οι δυο γονείς.

To Ολοκαύτωμα του Πιγκουίνου - Εισαγωγή

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 16 Dec 2006 07:13:00 +0000

Γιατί διάλεξα να γράψω για την εξολόθρευση του Πιγκουίνου από τον άνθρωπο ως αντιπροσωπευτική περίπτωση; Άλλωστε είναι χιλιάδες τα είδη που έχουν εξαφανισθεί ή απειλούνται με εξαφάνιση. Μέχρι να τελειώσει το γράψιμο αυτού του Thread θα έχουν μετακινηθεί στην λίστα προς το "κόκκινο" μερικές ακόμη δεκάδες είδη.

Γιατί δεν διάλεξα να γράψω για την Τουρλίδα των Εσκιμώων (Eskimo Curlews)

που ήταν κάποτε ένα πολύ κοινό πουλί στον Καναδά και το οποίο κυνηγήθηκε ανελέητα απο τους Ευρωπαίους κατακτητές - εμπόρους στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οδηγώντας το στην εξαφάνιση στις αρχές του προηγούμενου αιώνα;

ή για την δική μας Λεπτομύτα (Slender-Billed Curlew)

που επίσης κινδυνεύει με ολοκληρωτική εξαφάνιση, λόγω του κυνηγιού αλλά και της μείωσης των διαθέσιμων υδάτινων πόρων στην Μεσόγειο;

Γιατί να μην αναφερθώ στον Θαλασσαετό (While-Tailed Eagle)

ο οποίος δεν χαρακτηρίστηκε ακόμη ως απειλούμενο είδος αν και έχει περιορισθεί δραματικά στην Αμερική και απειλείται στην Ελλάδα αλλά επιβιώνει ακόμη στην Βόρεια Ευρώπη;

Θα μπορούσα να γράψω για τον Ivory-billed Woodpecker

που οδηγήθηκε στον αφανισμό στην Βόρεια Αμερική εξαιτίας της αποψίλωσης των δασών μια και χρειάζεται τουλάχιστον 10 τετραγωνικά χιλιόμετρα άγριου δάσους για να επιβιώσει.

Εξίσου ενδιαφέρον θα είχε να έγραφα για τον Καλιφορνέζο Κόνδορα

που σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή χάρις σε ένα πρόγραμμα εντατικού ζευγαρώματος ώστε να υπάρχουν σήμερα μόλις 80 περίπου άγριοι Κόνδορες και 140 σε αιχμαλωσία.

Θα άξιζε να έγραφα για τα Ταξιδιωτικά Περιστέρια

τα οποία ήταν το πιο πολυπληθές είδος πτηνού στον κόσμο κατά τον 19ο αιώνα (μόνο στην Αμερική αριθμούσε 6 δισεκατομμύρια πουλιά !) και το οποίο εξολοθρεύτηκε ολοκληρωτικά από τους Ευρωπαίους εποίκους της Αμερικανικής Ηπείρου.

Δεν θα είχε άραγε ενδιαφέρον να θυμόμασταν πως το προτελευταίο άγριο πουλί τουφεκίστηκε από ανθρώπινο χέρι το 1900 και το τελευταίο πέθανε σε αιχμαλωσία (από μοναξιά ή φυσικό θάνατο - δεν γνωρίζω) το 1914 στον Ζωολογικό Κήπο του Cincinnati;

Δεν θα άξιζε να αναφέρουμε πως τα ταξιδιωτικά περιστέρια αποτελούσαν ένα από τα βασικότερα εμπορεύματα της εποχής για το κρέας του; Επίσης πως οι σκλάβοι της εποχής εκείνης δεν είχαν την τύχη να γνωρίσουν άλλο είδος κρέατος;

Γιατί δεν διάλεξα να παρουσιάσω την ιστορία του Βιζόν της Θάλασσας (Sea Mink)

ο οποίος εξολοθρεύθηκε για την πανάκριβή του γούνα πριν το τέλος του 19ου αιώνα;

Γιατί να μην αναφερθώ στον Σολομό

που απειλείται και αυτός με εξαφάνιση, κυρίως λόγω της υπερ-αλίευσης, της μόλυνσης των υδάτων αλλά και της δραματικής αλλαγής του φυσικού του περιβάλλοντος (π.χ. υδρο-ηλεκτρικά φράγματα);

Γιατί να μην γράψω για τον Μπακαλιάρο

που υπολογίζεται πως θα έχει εξαφανιστεί από τις θάλασσες μέχρι το 2015 εάν δεν σταματήσει άμεσα η αλίευσή του, η παράνομη αλιεία, τα οικονομικο-πολιτικά "συμφέροντα" και η εκβιομηχάνιση που αυξάνει την Παγκόσμια Θερμοκρασία και μειώνει την τροφή του;

Βεβαίως και θα άξιζε να γράψω για τον εκπληκτικό Τόννο

που συναγωνίζεται σε ταχύτητα μια Porsche, για το πως κινδυνεύει με ΑΜΕΣΗ εξαφάνιση από την ΜΕΣΟΓΕΙΟ αλλά και από άλλα σημεία ανά τον κόσμο, βασικά εξαιτίας της συνεχιζόμενης παράνομης αλιείας και της διατροφικής συνήθειας πολλών εστιατορίων στην Άπω Ανατολή.

Θα μπορούσα πράγματι να γράψω αμέτρητες σελίδες για κάθε ένα από αυτά τα καταπληκτικά πτηνά και ψάρια. Θα μπορούσα να περιγράψω την εξαιρετικά μακρά ιστορία τους, τα φυσικά τους γνωρίσματα, τις διατροφικές τους προτιμήσεις, τις κοινωνικές τους συνήθειες καθώς και τις εντυπωσιακές τους ικανότητες απέναντι σε θηρευτές και φυσικές καταστροφές.

Αν και θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μια τέτοια περιγραφή θα ήταν μακροσκελής, ίσως κουραστική και δεν θα εξυπηρετούσε στο να αναδείξω τις αιτίες που τα οδήγησαν στην εξαφάνισή τους.

Άλλωστε οι ιστορίες όλων των παραπάνω ειδών (αλλά και χιλιάδων άλλων που δεν αναφέρθηκαν) είναι κοινές και συγκλίνουσες ως προς έναν κοσμοϊστορικό γεγονός:

την επαφή τους με τον πιο φονικό θηρευτή που γνώρισαν ποτέ, τον άνθρωπο!

Όλα τα παραπάνω είδη είχαν την ατυχία να διαθέτουν κάτι χρήσιμο για τον άνθρωπο, είτε το κρέας τους, είτε το λίπος, είτε το δέρμα, είτε την γούνα τους. Θα πει όμως κάποιος, πως αυτά τα ζώα είχαν, εκτός από τον άνθρωπο, όλα ανεξαιρέτως και άλλους θηρευτές που μπορεί να τα κυνηγούσαν τουλάχιστον ως τροφή.

Γιατί όμως τότε δεν εξαφανίστηκαν μαζικά ως θηράματα άλλων αρπακτικών;

Επίσης, το γεγονός της πολλαπλάσιας φονικής ικανότητας του ανθρώπου - θηρευτή συγκριτικά με άλλους θηρευτές εξαιτίας της νοημοσύνης και των τεχνολογικών του εργαλείων, δεν φθάνει από μόνο του να δικαιολογήσει μια ολοκληρωτική εξολόθρευση.

Πολύ περισσότερο όταν ακριβώς αυτή η νοημοσύνη, το βασικό προνόμιο και “ανταγωνιστικό πλεονέκτημα” του ανθρώπου, θα έπρεπε ακριβώς αυτό να την είχε αποτρέψει!

Διότι ποιός άνθρωπος "στα συγκαλά του" θα σκότωνε τον τελευταίο σολομό ώστε να χάσει την απόλαυση του εξαιρετικά θρεπτικού του κρέατος;

Μόνο ένα ζώο χωρίς γνώση και λογική θα μπορούσε να θέσει τον εαυτό του σε τέτοιο κίνδυνο κάνοντας κάτι τόσο παράλογο! Έτσι, για να δούμε τι συμβαίνει, διάλεξα να μιλήσω για την ιστορία του Πιγκουΐνου

να τον μελετήσω, να τον γνωρίσω από κοντά, έχοντας την ελπίδα πως μέσα από αυτήν την γνωριμία ίσως ανακαλύψω τους λόγους που οδηγούν τον άνθρωπο να εξολοθρεύει τα ζώα το ένα μετά το άλλο. Οι πιγκουίνοι υπάρχουν εδω και περισσότερο από 50 εκατομμύρια χρόνια. Μάλιστα τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν πως ήταν από τα λίγα είδη που επέζησαν την 5η Μεγάλη Εξολόθρευση πριν 65 εκ. χρόνια περίπου (εξαφάνιση των Δεινοσαύρων).

Η προτίμησή μου για τον Πιγκουίνο είναι περισσότερο συναισθηματική παρά λογική. Μου προκαλεί πολύ μεγάλη συμπάθεια το όρθιο, σχεδόν ανθρώπινο, βάδισμά του. Μου προξενεί πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η κοινωνική του συμπεριφορά (μονογαμία, συναισθηματισμός) την οποία συναντάμε κυρίως σε “ανώτερα” θηλαστικά. Ακόμη, μπορεί για την προτίμησή μου αυτή να φταίει το μαύρο χρώμα στην πλάτη, που σε συνδυασμό με την αντίθεσή του λευκού της κοιλιάς του, μου θυμίζει ανθρώπινο φράκο!

Μήπως όμως πάνω απ’ όλα διάλεξα να μιλήσω περισσότερο γι αυτούς, διότι με έχει συναρπάσει η φυσική τους αντοχή και ο τιτάνιος αγώνας τους για την διαιώνιση του είδους τους; Μάλλον είναι όλα αυτά μαζί. Έτσι απλά, επειδή ο Πιγκουίνος είναι ένα αντιπροσωπευτικό είδος της καταπληκτικής βιο-ποικιλότητας που ανέπτυξε η ΓΑΙΑ μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια. Έτσι απλά, διάλεξα να μιλήσω γι αυτό το συμπαθέστατο αμφίβιο πτηνό, ως εκπρόσωπο όλων των απειλούμενων ειδών, ώστε γνωρίζοντάς το καλύτερα να κατανοήσουμε τους λόγους που απειλείται.

Διότι ο Πιγκουίνος, είναι νομίζω ένα εξαιρετικό όν με μια πολύ λυπηρή ιστορία, που κοάζει για να δοθεί απάντηση στο αμείλικτο ερώτημα:

Γιατί να οδηγήσει ο άνθρωπος σε εξαφάνιση αυτό το συμπαθέστατο πλάσμα, τον Πιγκουίνο;

Το Πράσινο Ολοκαύτωμα

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 03 Sep 2006 21:12:00 +0000

"The change must happen soon: over the coming years, citizens, policy-makers, industry leaders, and others have a chance to decide the fate of the world's last frontier forests. The key decisions before us are windows of opportunity that may never open again. (WRI, The Last Frontier Forests)"

Εδώ και 10.000 περίπου χρόνια ξεκίνησε το μεγάλο μακελειό των δασών από τον άνθρωπο. Τα πρώτα δείγματα για τα οποία υπάρχουν γραπτά έρχονται από τους Σουμέριους της Μεσοποταμίας, οι οποίοι θα λέγαμε πως ξεκίνησαν τον “Δυτικό Πολιτισμό”. Ήταν και ο πρώτος πολιτισμός που άφησε γραπτά μνημεία της Οικολογικής του αυτο-καταστροφής. Στο “Έπος του Γκιγκαλμές” αναφέρεται πολύ καθαρά πως η επιθυμία του αυτοκράτορα να χτίσει μια σπουδαία πόλη, οδήγησε στο κόψιμο των δασών, μιας έκτασης από την Ιορδανία έως τις ακτές του Λιβάνου. Μέσα σε 1.500 χρόνια τα δάση στον Λίβανο μειώθηκαν από 90% της έκτασης της περιοχής μόλις στο 7%, μειώνοντας δραστικά επίσης και την βροχόπτωση.

Την σκυτάλη στην συνέχεια ανέλαβε η Ελλάδα, η επόμενη μεγάλη “αυτοκρατορία” που κατέρρευσε και λόγω της Οικολογικής καταστροφής που η ίδια προκάλεσε στο περιβάλλον.

Οι Έλληνες μεταξύ 2.000 και 1.500 π.χ. υιοθέτησαν μεθόδους παραπλήσιες με εκείνων του Σουμέριων, δηλαδή επιδόθηκαν στην συστηματική και απρόσεκτη κοπή των δασών τους, αντικαθιστώντας τα με καλλιεργήσιμα εδάφη και χρησιμοποιώντας το ξύλο. Ο λόγος; Ο ολοένα αυξανόμενος πληθυσμός τους είχε ανάγκη από έδαφος, στέγη, καύσιμο και τροφή. Ο Πλάτωνας στον Κριτία αναφέρει πολύ συγκεκριμένα πως την εποχή που έγινε ο πόλεμος των Αθηναίων με τους Άτλαντες (δηλαδή περίπου το 9.000 π.χ.):

“Τα σύνορά της έφθαναν μέχρι τον Ισθμό … τον Κιθαιρώνα και την Πάρνηθα”

(H πολιτεία της Αθήνας δηλαδή ήταν ολόκληρη η Αττική)

“Αυτός ο τόπος ξεπερνούσε κάθε άλλον σε γονιμότητα, γι’ αυτό και μπορούσε τότε να τρέφει πολύ στρατό που προέρχονταν από γειτονικά μέρη …. Το μέρος που απόμεινε από σήμερα από εκείνη την περιοχή ξεπερνά οποιαδήποτε άλλο τόπο στην παραγωγή και αφθονία καρπών, ενώ επίσης είναι πλούσιο σε βοσκοτόπια και άλλα ήδη ζώων. Εκείνη την εποχή εκτός από τις φυσικές καλλονές, όλα αυτά τα είχε σε αφθονία.”

(η Αθήνα ήδη χρησιμοποιεί μεθόδους εντατικής γεωργίας – βοσκοτόπια, αλλά το έδαφός της παραμένει γονιμότερο από άλλες Ελλαδικές περιοχές, οι οποίες προφανώς και αυτές είχαν υιοθετήσει τις πολιτισμένες μεθόδους ανάπτυξης)

“Επειδή όμως έγιναν πολύ μεγάλοι κατακλυσμοί στην διάρκεια των εννέα χιλιάδων ετών το χώμα σε αυτά τα χρόνια … πάντοτε γλιστρούσε σε μεγάλες ποσότητες και εξαφανιζόταν στα βάθη της θάλασσας … αυτό που έχει απομείνει, συγκρινόμενο με εκείνο που υπήρχε στο παρελθόν, μοιάζει με σκελετό άρρωστου κορμιού, αφού το χώμα όσο ήταν εύφορο και μαλακό, παρασύρθηκε μακριά και απέμεινε μόνο ο ρηχός φλοιός της γης”

“Εκείνη όμως την παλιά εποχή ο τόπος μας, … αντί για τους σημερινούς ξερότοπους είχε ψηλούς χωμάτινους λόφους … και τα βουνά είχαν πολλά δάση …. με τεράστια δένδρα από τα οποία έχουν γίνει οι στέγες πολλών κτηρίων … πλουτιζόταν επίσης με το νερό που έπεφτε από τον Δία, το οποίο δεν χανόταν όπως σήμερα που κυλάει πάνω στην αποψιλωμένη γη και καταλήγει στην θάλασσα … έτσι όλα τα μέρη είχαν τρεχούμενα νερά από πηγές και ποτάμια”

(Εδώ έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της διάβρωσης του εδάφους λόγω της έλλειψης δασών και τα νερά της βροχής που παραμένουν στη επιφάνεια αντί να γίνονται φυσικές πηγές – οι γνώσεις βέβαια της εποχής δεν ήταν αρκετές για τον εντοπισμό της αιτίας και έτσι οι έντονες βροχοπτώσεις εμφανίζονται ως κατακλυσμοί που παράσερναν το χώμα στην θάλασσα)

Οι επόμενες αυτοκρατορίες που διαδέχθηκαν την Ελληνική δεν είχαν καλύτερη μοίρα! Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού οδηγούσε με βεβαιότητα στην χρησιμοποίηση των ίδιων μεθόδων (κοπή δασών, εντατική καλλιέργεια, κατακτητικοί πόλεμοι). Αποτέλεσμα της κοπής των δασών ήταν η συνεχής επιβάρυνση του εδάφους, η υποβάθμισή του (γονιμότητα, ποιότητα) και η ανάγκη έναρξης κατακτητικών πολέμων για την ανεύρεση νέων πόρων σε (εδαφών, ξυλείας, κλπ) γειτονικά εδάφη.

Σήμερα λοιπόν έχουμε χάσει (WRI, The Last Frontier Forests) σχεδόν τα μισά (50%) από τα δάση που είχε ο πλανήτης πριν από 10.000 χρόνια! Συνολικά 3 δισεκατομμύρια εκτάρια έχουν καταστραφεί. Από το 2000 μέχρι τώρα πάνω από 200.000.000 εκτάρια έχουν χαθεί (μια έκταση όσο περίπου το Μεξικό!) από τα οποία περισσότερο από τα μισά έχουν “πέσει” από τσεκούρι, εκσκαφέα ή αλυσσοπρίονο.

Το μεγαλύτερο μέρος του δασικού πλούτου καταστράφηκε την τελευταία 30ετία, κατά την οποία ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε περισσότερο από 100%, η κατανάλωση χαρτιού κατά 90% και η κατανάλωση προϊόντων ξύλου κατά 40% περίπου!

Δημογραφικό Ολοκαύτωμα

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 03 Sep 2006 20:08:00 +0000

Η λέξη Ολοκαύτωμα προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα όπου σήμαινε τότε την θυσία, το καύσιμο δηλαδή ενός ζώου μέχρι να γίνει στάχτη προς τιμήν των Θεών. Επειδή η καύση ήταν πλήρης γι’ αυτό δόθηκε και το όνομα ολο-καύτωμα.

Κάποιοι ίσως νομίζουν πως το Ολοκαύτωμα χρησιμοποιείται μονάχα για τις εξολοθρεύσεις ανθρώπινων πληθυσμών (ολοκαύτωμα των Εβραίων), αλλά η αρχική χρήση της λέξης αναφερόταν στην θυσία των ζώων στον Θεό. Τελικά μήπως όμως ακόμη και σήμερα δεν συνεχίζει η ανθρωπότητα την πρακτική αυτή, δηλαδή την θυσία της Φύσης στο όνομα του Θεού;

Μάλιστα από ότι φαίνεται η πρακτική αυτή ακολουθείται με τις ευλογίες του Θεού … Διότι εάν λάβουμε υπόψη μας την πολυπληθέστερη θρησκεία του πλανήτη, την Χριστιανική, στην Γέννηση, δεν έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, όχι απλά το δικαίωμα να ζήσει πάνω στην γη μαζί με τα υπόλοιπα ζωντανά, αλλά την ρητή αποστολή (σκοπό και νόημα της ζωής του) να μεγαλουργήσει ως “άρχοντας” πάνω στην γη; Δεν είπε στο 1ο Κεφάλαιο της Γεννέσεως:

26 Και είπεν ο θεός, Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημών, καθ' ομοίωσιν ημών• και ας εξουσιάζη επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών του ουρανού και επί των κτηνών και επί πάσης της γης και επί παντός ερπετού, έρποντος επί της γης
27 Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ' εικόνα εαυτού• κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς
28 και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός• και είπε προς αυτούς ο Θεός, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και γεμίσατε την γην και κυριεύσατε αυτήν, και εξουσιάζετε επί των ιχθύων της θαλάσσης και επί των πετεινών του ουρανού και επί παντός ζώου κινουμένου επί της γης.

Και στο 9ο Κεφάλαιο της Γεννέσεως:

1 Και ευλόγησεν ο Θεός τον Νώε και τους υιούς αυτού• και είπε προς αυτούς, Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, και γεμίσατε την γήν
2 και ο φόβος σας και ο τρόμος σας θέλει είσθαι επί πάντα τα ζώα της γης, και επί πάντα τα πτηνά του ουρανού, επί παν ο, τι έρπει επί της γης, και επί πάντας τους ιχθύας της θαλάσσης• εις τας χείρας σας εδόθησαν
3 παν κινούμενον, το οποίον ζη, θέλει είσθαι εις σας προς τροφήν• ως τον χλωρόν χόρτον έδωκα τα πάντα εις εσάς

Πως μπορεί να αμφισβητηθεί η εντολή του Θεού, εάν υποθέσουμε πως το κείμενο εγράφη μεν από άνθρωπο, αλλά ήταν θεόπνευστο; Και μήπως πράγματι, σήμερα, στις ημέρες μας, δεν είμαστε σε θέση να πούμε πως έχει πραγματοποιηθεί με 100% επιτυχία η συγκεκριμένη αποστολή;

Δεν έχουμε στ' αλήθεια εμείς οι άνθρωποι κατακυριεύσει “πάσαν την γην”, δεν έχουμε απόλυτη εξουσία πάνω σε κάθε έμβιο που φυτρώνει, πετάει, κολυμπάει, έρπει και περπατάει; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα! Επομένως, θα διερωτηθεί κανείς γιατί να ανησυχούμε αφού πράττουμε ακριβώς όπως έχουμε ταχθεί να πράξουμε από τον Θεό;

Όσοι επομένως πιστεύουν στην Παλαιά Διαθήκη δεν έχουν κανέναν λόγο να ανησυχούν. Όλα είχαν προβλεφθεί και ακολουθούν την θεία Πρόνοια. Ο πληθυσμός μας αυξάνει με γοργούς ρυθμούς. Πριν από 10.000 χρόνια μόλις 5.000.000 άνθρωποι κατοικούσαν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Την εποχή του Χριστού οι άνθρωποι είχαν πολλαπλασιασθεί φθάνοντας περίπου τα 300 εκατομμύρια. Το 1950 είχαν ήδη ξεπεράσει τα 2 δις! 50 χρόνια μετά ο ανθρώπινος πληθυσμός εκτοξεύτηκε σε περισσότερα από 6 δις και μέχρι το 2050 υπολογίζεται να ξεπεράσει τα 10 δις! Τι ταιράστιο επίτευγμα για την ανθρωπότητα, πόσο ικανοποιημένος πρέπει να είναι ο Θεός με τους ανθρώπους!

Μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού στις ημέρες μας θα ήθελε να αποκτήσει ένα “επίπεδο” διαβίωσης αντίστοιχο με εκείνο των Δυτικών κοινωνιών. Οπότε η θυσία της Φύσης για χάρη του “Θεού”, το ολοκαύτωμα, καλά κρατεί και συνεχίζεται απτόητο…

Από την άλλη μεριά η πραγματική κατάσταση είναι τουλάχιστον τραγική. Εάν παρακολουθήσει και καταγράψει κανείς με νηφαλιότητα τα στοιχεία, θα διαπιστώσει πως η πληθυσμιακή εξάπλωση αποτελεί τον κοινό παρανομαστή επιδείνωσης όλων των περιβαντολογικών παραμέτρων εξαιτίας των οποίων ανακαλύψαμε το Οικολογικό Ζήτημα.

Περιβαλλοντικό Ολοκαύτωμα

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 03 Sep 2006 15:45:00 +0000

Πέρα από το προσωπικό μας ενδιαφέρον, που όπως κάθε προσωπικό ενδιαφέρον είναι υποκειμενικό, υπάρχουν άραγε και αντικειμενικοί λόγοι που θα έπρεπε να ασχοληθούμε με το “πρόβλημα” της Οικολογίας; Και γιατί το αποκαλούμε πρόβλημα, μήπως δεν είναι πράγματι πρόβλημα, αλλά απλά ιδέα μας; Τι είναι αυτή η λέξη “Ολοκαύτωμα” που έχουμε χρησιμοποιήσει; Μήπως είναι ένα τρικ για να κερδίσουμε το ενδιαφέρον του αναγνώστη; Γιατί γινόμαστε υπερβολικοί και καταστροφολόγοι; Μήπως, ακόμη και αν αποτελεί σε κάποιο βαθμό πρόβλημα, το περιβαντολογικό, δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας ανησυχεί ιδιαίτερα εξαιτίας της προσωρινότητάς του; Είναι άραγε το πρόβλημα προσωρινό, ίσως ένας κύκλος μιας φυσιολογικής - φυσικής διαδικσίας, ένα ξεπέταγμα που θα υποχωρήσει στον επόμενο κύκλο;

Μακάρι να ήταν ένας φυσικός κύκλος! Όλα τα στοιχεία δείχνουνν πως το πρόβλημα είναι κολοσσιαίο επειδή δεν είναι φυσικό αλλά προέρχεται από την δραστηριότητα ενός και μόνου είδους, τον άνθρωπο! Το φαινόμενο απλά συντελείται αργά και με διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς, κυριολεκτικά κάτω από την μύτη μας, εδώ και 10.000 χρόνια απ΄ όταν άρχισε.

Τα στοιχεία είναι πλέον συντριπτικά! Επειδή ο όγκος και το εύρος των στοιχείων είναι πραγματικά τεράστιος, χρειάζεται να γραφεί ένα βιβλίο για να παρουσιαστεί το ζήτημα όσο γίνεται πιο ολοκληρωμένα. Αυτή θα είναι η προσπάθειά μας το επόμενο διάστημα. Άλλωστε αυτό δεν μπορεί παρά να αποτελεί το πρώτο βήμα της φιλοσοφικής μας αναζήτησης. Να στοιχειοθετήσουμε δηλαδή γιατί θέσαμε ως πρωτερώτηση το

"Ποια Φιλοσοφία χρειάζεται ο άνθρωπος σήμερα για να συμβιώσει αρμονικά με το φυσικό του Περιβάλλον";

Ας αρχίσουμε λοιπόν μελετώντας την τρέχουσα κατάσταση του περιβάλλοντος. Πράγματι τα περιβαντολογικά σημάδια είναι εντελώς δυσοίωνα:

Καταστροφή Δασών και του Πράσινου πλούτου
Παγκόσμια Θέρμανση (Global Warming)
Μόλυνση ατμόσφαιρας και υποβάθμιση κλίματος
Ερημοποίηση και υποβάθμιση εδάφους
Διατροφική Υποβάθμιση
Μαζική εξαφάνιση ειδών και Εξάλειψη Βιο-ποικιλότητας
Υποβάθμιση Υδάτινων Πόρων (πόσιμο νερό)
Ενεργειακές απαιτήσεις και εξάντληση πετρελαίου
Υποβάθμιση ανθρώπινης υγείας και παγκόσμια φτώχεια

Όπως παρατηρούμε, ολόκληρη η βιόσφαιρα βρίσκεται σε μεγάλη πίεση! Ας προσεγγίσουμε το ζήτημα αρχίζοντας από την καταστροφή των δασών και των δασικών οικοσυστημάτων (ζούγκλες, δάση, κλπ).

Στην συνέχεια και επειδή τα κείμενα είναι μεγάλα, θα ανεβάζω εδω ό,τι θεωρώ πως είναι χρήσιμο και ενδιαφέρον ώστε να μπορέσει να γίνει και κάποια συζήτηση.

Το Γιατί και ο Όλυμπος

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Fri, 25 Aug 2006 10:29:00 +0000

Αποφάσισα να ανεβάσω την συνεισφορά μου στο Γιατί; εδώ μια και μου άρεσε και διαπίστωσα πως άρεσε πολύ και σε άλλους. Οπότε τις αξίζει μια περίοπτη θέση.

Όσο μου το επιτρέπει η δουλειά θα συνεχίσω τον αγώνα με αργά βήματα αναπτύσσοντας την νέα φιλοσοφία. Υπομονή μερικά χρονάκια.
----------------------------------
Η tolitsa δυστυχώς είναι μια.

Ο Έλληνας του οποίου έχω την τιμή να αποτελώ χαρακτηριστικό δείγμα, είναι γκρινιάρης. Είχε κάποτε τον υψηλότερο (πνευματικό) πολιτισμό που έχει πετύχει λαός και τώρα νιώθει ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Όλα ξεκινούν από την ερώτηση, μετά έρχεται η γνώση, κατόπιν έρχεται και η παιδία.

Οι περισσότεροι "Δυτικοί" έχουν κάποια υποτυπώδη "ταυτότητα", τουλάχιστον τέτοια ώστε να λειτουργούν οικιοθελώς ως γρανάξια μιας καλο-κουρδισμένης μηχανής. Οι Έλληνες είναι δραματικοί! Ήταν κάποτε θεοί του Ολύμπου και τώρα είναι κοινοί θνητοί. Θα σταματήσουν την γκρίνια μόνο όταν ανέβουν και πάλι στον Όλυμπο.

Κε Δήμου ούτε Ανατολή ούτε Δύση, δεν μπαίνει σε έτοιμο καλούπι ο Έλληνας. Ελπίζετε και εσείς σε κάποια μορφή του ανέλπιστου .... είστε γνήσιος Έλληνας! Η ταυτότητα του Έλληνα είναι είτε ένας νέος Όλυμπος ή η μη-ταυτότητα! Δεν γίνεται διαφορετικά λόγω ιστορίας.

Οπότε το ερώτημά σας γίνεται ποιά ταυτότητα επιθυμεί ο Έλληνας, την Ολυμπιακή (να κάνει ρήμα και με την συζήτηση των Ολυμπιακών αγώνων) ή την μη-ταυτότητα; Όπως αναφέρω και στο μακροσκελές και βαρετό post μου ( Εν ερχή ην η Ερώτηση) συνήθως οι κατάλληλες ερωτήσεις περιέχουν και σπέρματα απαντήσεων :)

Μηχανισμός και Δάση

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Wed, 23 Aug 2006 11:32:00 +0000

(συνεισφορά στο H Φωτιά και η Τούρτα)
------------------------------------------
Τον κακομοίρη τον Ρουσσόπουλο και το κάθε δημόσιο πρόσωπο με μια "θέση" "ευθύνης"! Τι έχει ακούσει μέχρι στιγμής ...

Καλά γιατί κλαίμε με κροκοδείλια δάκρυα; Τι μας είπε ο άνθρωπος;

"Ο κρατικός μηχανισμός ανταποκρίθηκε άμεσα".

Ποιός είναι ο κρατικός μηχανισμός;

Ε! Τι ρωτάει τούτος καλέ; Συγνώμη αλλά δεν έχω δει κανένα "κρατικό" "μηχανισμό" να περπατάει έξω απο το παράθυρό μου...

Μπας και είναι σαν το δάσος ... ξέρετε τώρα πράσινο, πυκνό και αυτό που προσφέρει σε ΜΑΣ οξυγόνο ; Α, α, ναι μην το ξεχάσω όπου αναπαυόμαστε, ρεμβάζουμε, κάνουμε το pic-nic μας και αν έχουμε και κανά φοβερό κονέ βλέπουμε και την θάλλασσα. Γιούπι!!

Μάλιστα ο κακομοίρης ο Ρουσό ως μέρος του "μηχανισμού" ανταποκρίθηκε ΑΜΕΣΑ όπως προβλέπεται να ανταπόκρινεται ένας κρατικός μηχανισμός: έκανε αυτό που προβλέπουν οι κανόνες λειτουργίας του μηχανισμού για την θέση του, επικοινώνησε άμεσα με τους πολίτες για να τους διαβεβαιώσει πως "ο μηχανισμός λειτουργεί".

Ναί! Ένα είναι βέβαιο ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ πράγματι λειτουργεί! Και η φύση δυσ-λειτουργεί. Δεν είδατε πόσο μηχανικά μας τα είπε ο Κος εκπρόσωπος ... του μηχανισμού; Δηλαδή τι περιμένατε απο τον Μηχανισμό; Πάθος και δάκρυα; Ή να απολογηθεί για την ύπαρξη του μηχανισμού! Δεν έφτιαξε τον Μηχανισμό ο Κος Ρουσόπουλος τον βρήκε έτοιμο όπως και εμείς οι υπόλοποι, απλά τον συντηρούμε όλοι μας και τον θρέφουμε.

Όχι δεν είναι σωστό να γιαουρτώσετε τον κυβ. εκπρόσωπο εμένα τον Mirage πρέπει να γιαουρτώσετε! Εγω φταίω πρώτα απ' όλους!!!

Εγω φταίω για την φωτιά της Κασσάνδρας, για τον Μηχανισμό για όλα ... Φταίω που ενώ απο μικρός είχα αυτή την αίσθηση πως όλα είναι στραβά σε τούτον τον κόσμο και ήθελα να βρω γαιτί, δεν ξεκίνησε απο μικρός την ενασχόληση με την φιλοσοφία.

Φταίω γιατί ενω ο πατέρας μου έλεγε "Η ζωή είναι πολύ μικρή παιδί μου, κανένας δεν πήρε τα πλούτη μαζί του στον τάφο" (δεν κυριολεκτούσε βέβαια αφού οι τυμβορύχοι πάντα έκαναν "χρυσές" δουλειές, σωρός τα χρυσά αντικείμενα στους τάφους των πλουσίων).

Εγώ του έλεγα "Πατέρα η τεχνολογία κάνει θαύματα, η ιατρική προοδεύει συνεχώς, το φεγγάρι κατακτήθηκε, η ανθρώπινη γνώση αυξάνει εκθετικά και αφού όπως λες η ζωή είναι μικρή πρέπει να την ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ! Και για να την περάσω καλά πρέπει να σπουδάσω, να αποκτήσω χρήματα, ένα ωραίο και μεγάλο σπίτι, αυτοκίνητα, ανέσεις, να βγαίνω να διασκεδάζω, να φτιάξω και το εξοχικό μου στην Σιθωνία". "Πως θα πηγαίνεις παιδί μου στην Σιθωνία;" "Μα θα 'χω ιδιωτικό jet πατέρα!"

Πόσο λάθος είναι να κάνει κανένας τον έξυπνο σ΄έναν πατέρα ...

Να φανταστείτε ακόμη και μόλις πριν 10 χρόνια απορούσα που το όνειρο του πατέρα μου ήταν να γυρίσει στο χωριό να γίνει αγρότης!

Φταίω λοιπόν, γιατί αν είχα ξεκινήσει την φιλοσοφία από μικρός, με το πάθος που είχα θα είχα σώσει τώρα όχι μόνο το δάσος στην Κασσάνδρα αλλά ολόκληρο τον Κόσμο!

Θα ήμουν απίστευτα ικανός στο γράψιμο, θα είχα επηρεάσει διανοούμενος, στοχαστές και κυβερνήσεις και το "ευρύ" κοινό. Θα ήμουν ένας στοχαστής με επιροή παγκόσμιας εμβέλειας .

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα είχαν συνειδητοποιήσει πως το Οικολογικό πρόβλημα είναι το μεγαλύτερο ζήτημα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος του 21ου αιώνα και είναι απλά πρόβλημα φιλοσοφικό!

Όλοι θα γνώριζαν ήδη πως το δάσος είναι ζωντανό και πως ζει ΚΑΛΥΤΕΡΑ χωρίς τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟ άνθρωπο και θα το είχαν αφήσει στην ησυχία του!!!

Μόνο ο απολίτιστος άνθρωπος μπορεί να συμβιώσει με το δάσος

"Living from nature and lacking the technology to dominate their environment, native peoples have learned to watch their surroundings and understand the intricacies of the rainforest.

O πολιστισμένος άνθρωπος έχει πολύ βάρβαρες απόψεις για την φύση ή για να το πούμε χριστιανικά ώστε να μην σας κουράσω και πολύ φιλοσοφικά εδώ

Ο πολιτισμένος άνθρωπος πιστεύει πως ο Θεός έφτιαξε την φύση ΓΙΑ τον άνθρωπο.

Έτσι τα δάση θα ζούσαν μόνα τους χωρίς ανθρώπινους οικισμούς ούτε μέσα ούτε καν ελάχιστα κοντά, χωρίς εξοχικά και παραδισένια ξενοδοχεία, χωρίς καθόλου δρόμους μέσα στο δάσος (πυρο-προστασίας τους λένε !!!)

Οι άνθρωποι του πλανήτη θα άρχιζαν να συνειδητοποιούν πως ο πλανήτης είναι ζωντανός και πως η ανθρώπινη "ανάπτυξη" τον αργοπεθαίνει, πως η Γαία ως ζωντανό υποκείμενο έχει ηθική αξία και πως εμείς απλά αποτελούμε ένα μικρό κύτταρο στο σώμα της, ένα κύτταρο που άρχισε να αναπτύσεται ως καρκίνος.

Φταίω γιατί εαν είχα ξεκινήσει την φιλοσοφία απο μικρός τώρα όλοι οι άνθρωποι στον πλανήτη θα είχαν αρχίσει να γνωρίζουν την πηγή του προβλήματος και όχι να αναρωτιούνται εαν οι πολιτικοί κάνουν ψηφοθηρικές ταινίες για το πρόβλημα!

Και γνωρίζοντας οι άνθρωποι την πηγή του προβλήματος θα έκαναν αυτό που χρειάζεται: θα είχαν αρχίζει να καίνε τα πολιτισμένα τους μυαλά ... μπας και σώσουνε κανένα δένδρο, κανένα πόσιμο νερό, κανένα άλλο είδος, ή τον αέρα που αναπνέουμε!

Ρίξτε όλες τις τούρτες σε μένα, εγω φταίω! Φταίω γιατί η τεχνο-φιλοσοφία που δημιούργησα κάποτε και έγινε μηχανισμός απέτυχε. Φταίω γιατί άργησα να την αλλάξω και να αλλάξω τον Κόσμο! Γιαουρτώστε εμένα, τον Mirage, τον αποτυχημένο φιλόσοφο/στοχαστή!

Εν αρχή ήν η Ερώτηση

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Tue, 22 Aug 2006 20:13:00 +0000

Όλα ξεκίνησαν για τον άνθρωπομε την ερώτηση. Γιατί είναι πολλά τα ερωτήματα που παράγει συνεχώς η νόηση του ανθρώπου. Πολλά τα ερωτήματα που γεννά αυτή η άσβεστη επιθυμία για απαντήσεις. Επιθυμία, άραγε, για απαντήσεις ή περισσότερο για ερωτήσεις;

Τι είναι “φυσικότερο”, ποιο είναι σημαντικότερο για τον άνθρωπο, να απαντά ή να ρωτά;

Άλλωστε η ερώτηση καθαυτή εμπεριέχει μέσα της και τον σπόρο μιας απάντησης. “ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;” ρωτάω. “Είσαι ο Mirage, είσαι ένας άνθρωπος” μου απαντώ σχεδόν αβίαστα. Αυτή όμως η απάντηση δεν είναι αρκετή για την νόησή μου. Ίσως σε κάποια άλλα όντα αυτή η απάντηση να ήταν αρκετή και να τελείωνε εκεί η συζήτηση πριν καλά-καλά αρχίσει! Ας πούμε εάν ένας κότσυφας μπορούσε να ρωτήσει τον εαυτό του “Ποιος Είμαι;” η απάντηση “Μα φυσικά είμαι ο Mirage, είμαι ένας κότσυφας” θα του ήταν αρκετή! Ο κότσυφας δεν θα ρωτούσε τίποτε άλλο πια και θα συνέχιζε ανερώτητος και μακάριος την κοτσύφική του ζωή.

Όχι όμως ο άνθρωπος! Αφού δοθεί η πρώτη απάντηση έρχεται αμέσως αφοπλιστική η επόμενη ερώτηση, “Τι είναι ο άνθρωπος;” Ο άνθρωπος φαίνεται πως είναι φτιαγμένος να ρωτά συνεχώς και για τα πάντα! Η φύση του ανθρώπου είναι να απορεί και να ερωτά! Ποια απάντηση, που προσπαθεί ειλικρινά και γνήσια να απαντήσει, μπορεί πραγματικά να τον ικανοποιήσει; Υπάρχει μια τέτοια απάντηση; Μήπως το “Υπάρχει η αθανασία της ψυχής”, μήπως το “Ο Θεός είναι αγάπη”, μήπως το “Παν μέτρον Άνθρωπος”.

Ποια απάντηση μπορεί να “τερματίσει” οριστικά και αμετάκλητα τα ερωτήματά μου; Μάταια πασχίζετε, δεν υπάρχει τέτοια απάντηση, όχι διότι δεν υπάρχει πράγματι, αλλά επειδή δεν θέλουμε να τερματίσει η διερώτηση! Διότι τότε, εάν δηλαδή τερματίσει η διερώτηση, ποιο νόημα θα είχε η ζωή τότε; Όταν όλα θα έχουν απαντηθεί και τίποτε ποια δεν θα μένει να ρωτήσουμε, τότε δεν θα επέλθει ο πνευματικός μας θάνατος; Διότι ποια θα είναι η χρησιμότητα του πνεύματός μας τότε;

Ειλικρινά δεν γνωρίζω εάν έχει τεθεί αυτό ως ερώτημα από τους φιλοσόφους και εάν έχει απαντηθεί. Θα έπρεπε να έχουμε συμφωνήσει τουλάχιστον όμως προς αυτό, πως δηλαδή κάθε οριστική απάντηση που πάει να τελέσει την ερωτηματικότητά μας είναι καταδικασμένη σε αποτυχία ... Γι αυτό να μην σας παραξενεύει που υπάρχουν τόσο πολλές διαφορετικές απαντήσεις για την ουσία του Κόσμου (το ΕΙΝΑΙ) και το όντως ΟΝ. Οι απαντήσεις αυτές πάνε να τερματίσουν οριστικά την ερωτηματικότητά μας …

Πράγματι, οφείλω να παραδεχθώ πως δεν είμαι φτιαγμένος να δέχομαι έτσι εύκολα τις όποιες απαντήσεις και ευτυχώς! Θέλω να συνεχίσω να σκέφτομαι, να εξακολουθώ να ρωτάω, ζω για να ρωτάω, ανασαίνω για να απορώ, ξαποσταίνω την νύχτα για να σηκωθώ φρέσκος το πρωί και να ξαναρωτήσω με λαχτάρα:

"Γιατί Είμαι εδώ;;;; "

Σας φαίνεται περίεργο αυτό, δηλαδή να ερωτώ συνεχώς; Μήπως τάχα η φύση της σκέψης μου δεν είναι ερωτηματική; Μήπως το ότι ερωτώ δεν σημαίνει ότι σκέφτομαι και το ότι σκέφτομαι δεν προϋποθέτει την ικανότητά μου να ερωτώ; Διότι τι είναι μια απάντηση χωρίς το ερώτημα; Ποιος δίνει ζωή και στήριγμα στην απάντηση αν όχι το ίδιο το ερώτημα; Τι θα ήταν άραγε η απάντηση χωρίς την διερώτηση; Θα μπορούσε να υπάρχει από μόνη της; Διότι θα ρωτούσαμε και πάλι σε ποια ερώτηση αναφέρεται η συγκεκριμένη Απάντηση;

Έτσι η απάντηση “Είμαι ένας άνθρωπος” αναφέρεται στο ερώτημά μου “ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;”. Αυτή όμως η απάντηση δεν είναι αρκετή. Διότι μπορεί να είμαι ένας άνθρωπος σήμερα, αλλά τι είδους άνθρωπος είμαι (καλός, κακός, άσχημος, δυνατός, κλπ); τι είναι ο άνθρωπος γενικά; τι ακριβώς είμαι; θα είμαι το ίδιο και αύριο; από πού έρχομαι και που πηγαίνω; Γιατί βρέθηκα εδώ στον Κόσμο και μάλιστα χωρίς να ερωτηθώ;

Βλέπετε αυτό που είναι εντελώς αδιανόητο για εμάς τους ανθρώπους είναι πως δεν ερωτηθήκαμε … ούτε καν για τον ερχομό μας στον Κόσμο αυτό ...

Βλέπω πως γεννήθηκα από τους γονείς μου – από άλλους δύο ανθρώπους σαν εμένα – αλλά δεν είμαι το ίδιο με αυτούς. Τι ήρθα να κάνω στον κόσμο ετούτο και γιατί πρέπει να πεθάνω κάποτε; Τι ακριβώς είναι ο ΚΟΣΜΟΣ και ποια η θέση μου μέσα σε αυτόν; Όλα γύρω μου γεννιούνται και πεθαίνουν! Τι ακριβώς είναι ο θάνατος και γιατί υπάρχει; Και αν ο φυσικός θάνατος είναι “φυσικός”, γιατί πεθαίνουν “άδικα” (με μη φυσικό τρόπο) τόσοι άνθρωποι γύρω μου; Γιατί με πιάνει αυτός ο πόνος στο στομάχι και το μυαλό μου στριφογυρίζει όταν ερωτώ: Πως γίνεται μετά από 2.000 χρόνια θεμελιωμένης ηθικής της Χριστιανικής Αγάπης (επικρατέστερης παγκοσμίως θρησκείας) να γίνονται πόλεμοι και μάλιστα μακιγιαρισμένοι με την πούδρα της Χριστιανικής ηθικής; Γιατί αντί να κάνουν αυτό το οποίο είναι φτιαγμένοι να κάνουν, να ερωτούν δηλαδή, δεν αναζήτησαν το ερώτημα στο οποίο δόθηκε η απάντηση “Αγαπάτε Αλλήλους”; Γνωρίζουμε ποιο ήταν πράγματι το ερώτημα στο οποίο δόθηκε η συγκεκριμένη απάντηση;

Αλλά είπαμε, ο άνθρωπος ερωτά συνεχώς, ακόμη και όσοι δεν σκέφτηκαν να αναζητήσουν το ερώτημα μεθοδικά και φιλοσοφικά στην απάντηση “Αγαπάτε Αλλήλους”, δημιουργούν άλλες διερωτήσεις. Όπως: “Γιατί να αγαπήσω τον ΑΛΛΟ;” τι βγαίνει από αυτό; Ο “Άλλος δηλαδή θα ανταποδώσει την αγάπη μου”; Ακόμη και αν ήθελε ΜΠΟΡΕΙ;”Αλλά και σε αυτό το ερώτημα, έτσι διατυπωμένο, υπάρχει καταγεγραμμένη πληθώρα απαντήσεων από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Μαρξ. Προσεγγίσεις γύρω από την δικαιοσύνη, την ανθρώπινη πολιτεία, την ηθική και την δυνατότητα του ανθρώπου να διαχειριστεί και να μοιράσει “δίκαια” τον φυσικό και παραγόμενο πλούτο, έχουν ήδη κατασκευαστεί. Μπορούμε άμεσα όλοι μας να απαντήσουμε πως είναι θεωρητικά εφικτό όλοι οι άνθρωποι να έχουν ισότητα (ίσες ευκαιρίες) στην παραγωγή και χρήση του πλούτου. Όμως όσο απαντάμε τόσο πιο πολλές ερωτήσεις δημιουργούμε … κι αυτό γιατί όσο μεγαλώνει το σώμα των απαντήσεων – υποθέσεων τόσο μεγαλώνει αναλογικά (;) και ο όγκος των ερωτήσεων.

Μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ισότητα στην μοιρασιά των φυσικών πόρων; Σ΄ αυτήν την ερώτηση κάποιοι θα σπεύσουν να απαντήσουν με την δικαιοσύνη, την δημοκρατία και με ένα σύνολο από κανόνες που αποτελούν το σημερινό μας πολιτισμό. Κανόνες, δηλαδή απαντήσεις, στην θέση του ερωτημάτων! Αλλά αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου, να χρησιμοποιεί ένα έτοιμο τσουβάλι από απαντήσεις ενώ μια καταιγίδα από ερωτήματα το νοτίζει, το μαλακώνει, το διαπερνά, το σχίζει, χύνονται έξω οι απαντήσεις, τις πλένει ή καταιγίδα και αυτές διαλύονται και χάνονται …

Βλέπετε ο άνθρωπος πρέπει να ρωτά προσεχτικά και αδιάκοπα, χωρίς να στέκεται στις προσωρινές απαντήσεις που έχουν δοθεί μέχρι στιγμής, πρέπει να βελτιώνει συνεχώς όχι μόνο τις απαντήσεις του αλλά και τις ίδιες τις ερωτήσεις! Κάθε ερώτηση πρέπει να έχει μια απάντηση ώστε να μπορέσουμε … να την ικανοποιήσουμε, να την αναιρέσουμε, να μηδενίσουμε την ισχύ της. Διότι πως θα μπορέσει να γεννηθεί η νέα ερώτηση εάν δεν έχει υπάρξει κάτι νέο, μια απάντηση, μια υπόθεση δηλαδή, κάτι το οποίο να μπορούμε να εξετάσουμε και πάνω στο σώμα του οποίου θα βάλουμε την επόμενή μας ερώτηση; Τα περισσότερο κοντινά αντικείμενα του νεαρού ανθρώπου είναι τα πρώτα για τα οποία θα ρωτήσει. Τι είναι αυτό, τι είναι εκείνο; Οι πρώτες αυτές ερωτήσεις έρχονται κατευθείαν από τις αισθήσεις μας, είναι θα λέγαμε ερωτήσεις που αφορούν απλές έννοιες (μαμά, σκύλος, ζεστό, κλπ). Αργότερα έρχονται οι περισσότερο σύνθετες έννοιες και οι αντίστοιχες ερωτήσεις.

Μα αυτό ακριβώς δεν κάνουν, θα πει κάποιος, η επιστήμη, η θρησκεία και η φιλοσοφία, να δημιουργήσουν δηλαδή ένα αρμονικό σύνολο ερωτήσεων και απαντήσεων; Αφήνουμε την τέχνη απέξω διότι αυτήν δεν χρησιμοποιεί τόσο τη γλώσσα όσο την έκφραση. Αλλά και η έκφραση πέρα από την γλώσσα θα λέγαμε πως παρέχει απαντήσεις, ίσως όχι μόνο σε μια ερώτηση αλλά σε πολλές ερωτήσεις ταυτόχρονα. Αν και βέβαια ο σκοπός της είναι απλά να εκφραστεί και όχι να ρωτήσει ή μάλλον καλύτερα να απαντήσει χωρίς να έχει ρωτήσει πρώτα. Αυτή η σχετική αποδέσμευση της τέχνης από την γλώσσα τις δίνει ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία.

Έτσι οι κλάδοι της πνευματικής μας δραστηριότητας, πράγματι θέτουν και διερευνούν κάποια πρώτη ερώτηση ή έστω μερικές βασικές αρχικές ερωτήσεις και στην συνέχεια μας δίνουν ένα σύνολο απαντήσεων που φαίνονται εσωτερικά, δηλαδή μέσα στη δική τους περιγραφή, πως απαντούν σε όλες τις επόμενες ερωτήσεις που τίθενται απο εκεί και μετά. Βέβαια είναι αναγκασμένοι να σταματήσουν κάπου, να μην το παρακάνουν με τις ερωτήσεις ιδιαίτερα όταν έχει επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα με ικανοποιητική σαφήνεια! Βλέπετε αν συνεχίσουν περισσότερο με τις ερωτήσεις μπορεί να κινδυνεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα!

Έτσι κατά καιρούς επιστήμονες, πιστοί και φιλόσοφοι δημιούργησαν και κουβαλούν στην πλάτη τα δικά τους τσουβάλια απαντήσεων. Οπότε εκείνο που θα αναζητήσει κανείς από την Φιλοσοφία είναι ο κοινός τόπος της αλήθειας. Ποιές από αυτές τις απαντήσεις είναι περισσότερο αληθινές; Βέβαια ο φιλόσοφος θα διερωτηθεί ακόμη και για την έννοια της αλήθειας. “TI EINAI ΑΛΗΘΕΙΑ;”. Πράγματι δεν θα μπορούσε ούτε αυτό να το αφήσει ανερώτητο. Οπότε χρειάζεται ένα είδος ευαισθησίας, διαίσθησης, ίσως η συμμετοχή ολόκληρης της υποδομής του φιλοσόφου και όχι μόνη η συνεισφορά της σκέψης ώστε να διακρίνει και να ξεχωρίσει κάποιες αλήθειες των οποίων το μέλλον, η διάρκεια, η ύπαρξη, φαίνεται να είναι πιο εξασφαλισμένο από κάποιες εφήμερες σκέψεις τις στιγμής.

Όμως εφόσον η Φιλοσοφία είναι ο κοινός τόπος των αληθειών, άρα και των σημαντικότερων ερωτήσεων και απαντήσεων, ποια θα μπορούσαν άραγε να ήταν η πρώτη (σημαντικότερη) ερώτηση; Μήπως το “Τι είμαι;”, “Ποια είναι η ουσία μου;”, “Ποια είναι η ουσία του κόσμου;”, “Ποιος έφτιαξε τον κόσμο”, “Τι είναι αλήθεια;”.

Έχει σημασία από τις πάμπολλες ερωτήσεις που υπάρχουν ποια θα βάλω πρώτη;

Σίγουρα έχει, διότι εξαιτίας της ερώτησης αυτής (πρωτερώτηση) και μέσα από τις πρώτες απαντήσεις που θα της ανταποκριθούν, θα γεννηθούν οι επόμενες ερωτήσεις με τις απαντήσεις τους, οι μεθεπόμενες και ούτω καθεξής. Έτσι θα υπάρξει ένα σύνολο ερωτήσεων και απαντήσεων το οποίο θα έχει εσωτερική συνάφεια και συνέχεια. Αυτό όμως το σύνολο δεν μπορεί παρά να επηρεάζεται και να “εποπτεύεται” από την πρωτερώτηση. Οπότε καταλαβαίνουμε πως εάν οι σημερινές απαντήσεις μας έχουν αποτύχει και μας έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο, είναι πιθανότατα διότι η φιλοσοφική ερώτηση που βάλαμε μπροστά-μπροστά, δεν έπρεπε να μπει σε αυτήν τη θέση, αλλά κάπου αλλού, πιο μετά.

Μέσα από τα ερωτήματα και τις απαντήσεις χτίζεται ο κόσμος μας, ο εσωτερικός μας κόσμος. Η νόηση τον διαμορφώνει μέσα και από τις αισθήσεις, αλλά κυρίως μέσα από την ερώτηση, την απάντηση και την αντερώτηση. Έτσι ο εσωτερικός κόσμος μας μεγαλώνει καθώς μεγαλώνουμε και εμείς. Τσουβάλι οι απαντήσεις, όμως η καταιγίδα συνεχίζει μανιασμένη την ορμή της. Η ίδια καταιγίδα μαίνεται ασταμάτητη, μπορεί η φορά της να αλλάζει ανάλογα με το πως φυσάει ο αέρας του πολιτισμού, μπορεί να φαίνεται ότι πέφτει άλλοτε πιο ισχυρή και άλλοτε περισσότερο ασθενής, ένα όμως δεν σταματά ποτέ; η ίδια η καταιγίδα!

Και τι να πρώτο – ρωτήσει κανείς; Τι να ρωτήσει πρώτα από όλα; Αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο; Αυτό που πρέπει; Και τι ακριβώς σημαίνει πρέπει; Σε πιο φιλοσοφικό πλαίσιο, σε πιο θρησκευτικό πλαίσιο, ποιόν πολιτισμό να διαλέξει κανείς και να ρωτήσει; Οι απαντήσεις που θα λάβει θα είναι διαφορετικές, επομένως και οι επόμενες ερωτήσεις θα είναι διαφορετικές. Τελικά νομίζω πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι η Φιλοσοφία ανάλογα με την εποχή και μέσα στην κουλτούρα την οποία βρίσκεται ρωτάει για τα περισσότερο σημαντικά και πιεστικά “προβλήματα” που απασχολούν τον άνθρωπο στην δεδομένη εποχή.

Κοιτάζοντας προς τα πίσω τον σημερινό άνθρωπο, φαίνεται πως η πρωτερώτηση που έθεσε μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πίσω,

"Ποιά γνώση και ποιά εργαλεία χρειάζομαι για να επιβληθώ στην φύση;"

Καλά κρατεί! Αμφιβάλει κανείς ότι οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις που κατασκευάζονται ακόμη σήμερα απο τον άνθρωπο είναι βασικά Τεχνολογικές; Η "ανωτερότητα" του ανθρώπου απέναντι στην φύση φαίνεται από τις "κατακτήσεις" του πολιτισμού του ... μέχρι το Φεγγάρι κατακτήθηκε ... Τσ, τσ.

Λοιπόν μήπως ήρθε η ώρα να αλαχθεί η πρωτερωτήση; Σίγουρα Ναι!

Πρέπει να κατανοήσετε πως πέρα από την περιρέουσα κουλτούρα μιας εποχής και τις άλλες επιροές, η πρωτερώτηση τίθεται απο τoν Φιλόσοφο. Οπότε δεν θα πρέπει κανείς να παραγνωρίζει τον άνθρωπο που ερωτά με τις ιδιαίτερες προτιμήσεις του!

Έτσι λοιπόν ας ρωτήσουμε με βάση το προσωπικό μας ενδιαφέρον:

"Ποια Φιλοσοφία χρειάζεται ο άνθρωπος σήμερα για να συμβιώσει αρμονικά με το φυσικό του Περιβάλλον";

Να βράσω τις Καλιτεχνικές σου Αγελάδες!

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sun, 20 Aug 2006 10:20:00 +0000

Το Οικολογικό (καταστροφή βιο-ποικιλίας, έλλειψη πόσιμου νερού, έλλειψη καθαρού αέρα, αύξηση θερμοκρασίας, κλπ) είναι φιλοσοφικό ή απλά ένα κοινωνικο-πολιτικό πρόβλημα;

Πως γίνεται να καίγεται ο Οίκος μας και εμείς να ζούμε αμέριμνοι σαν μην συμβαίνει τίποτε;

Διαβάζοντας αποσπάσματα απο Heideger καταλαβαίνουμε πως το Οικολογικό πρόβλημα είναι πρωτίστως φιλοσοφικό με την έννοια:

Πως ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την θέση του μέσα σε αυτόν;

Ποιές είναι οι ιστορίες (λεκτικές και λογικές) που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να εξηγήσει τον κόσμο; Τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι του Δυτικού ανθρώπου; Πως αντιλαμβάνεται το περιβάλλον γύρω του ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος; Το περιβάλλον (αυτό που τον περιβάλλει) είναι βασικά η φύση! Πως αντιλαμβάνεται την φύση (αέρα, νερό, φυτά, ζώα & άλλα έμβια όντα) ο άνθρωπος; Ο Heideger λέει πως ο άνθρωπος στον Δυτικό Πολιτισμό αντιλαμβάνεται την φύση ως ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ προς ΧΡΗΣΗ!

Η αντικειμενική πραγματικότητα αποκαλύπτεται στο υποκείμενο (τον άνθρωπο) ως ενα ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ προς χρήση από το υποκείμενο (από τον ίδιο τον άνθρωπο)! Ή να το πούμε χριστιανικά .... η φύση δημιουργήθηκε απο τον θεό ΓΙΑ τον άνθρωπο ... !

Άλλωστε ένα είναι ΜΟΝΟ το υποκείμενο, ο άνθρωπος. Τα αντικείμενα της φύσης (επομένως και η ίδια η φύση) δηλαδή υπάρχουν τελεολογικά (η τελεολογική έννοια της αιτίας του Αριστοτέλη) για να εξυπηρετούν τους δικούς μας σκοπούς. Παρατηρώντας την πορεία του ανθρώπου και των πολιτισμών του, οδηγείται κανείς αβίαστα στο συμπέρασμα, πως η τελεολογική αιτία ύπαρξης της φύσης (έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο Δυτικός άνθρωπος) είναι ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ!

Η φύση υπάρχει απλά ως ένας διαθέσιμος "κουβάς αντικειμένων" για το υποκείμενο και το μόνο που έχει νόημα σε αυτό το πλαίσιο είναι να γίνεται αποτελεσματικότερη χρήση του κουβά ... Μάλιστα η αποξένωση του Δυτικού ανθρώπου και το συνεχές αίσθημα έλλειψης πληρότητας δεν αποδίδεται σε αυτήν ακριβώς την λανθασμένη αντίληψη, αλλά στην έλλειψη περισσοτέρων αντικειμένων προς χρήση ... Φαύλος κύκλος δηλαδή, αδιέξοδο.

Ο σημερινός Δυτικός άνθρωπος έχει χάσει (εμείς είμαστε που έχουμε χάσει!) την επαφή του με την φύση.

Πληθώρα από συσκευές-αντικείμενα ... κινητά, τηλεοράσεις, Internet, έπιπλα, αυτοκίνητα .... μας αποσπούν την προσοχή, μας αποξενώνουν απο την φύση μας, κυριολεκτικά μας αποκόβουν από την γη πάνω στην οποία πατάμε και κινούμαστε.

Ο πιο τρανταχτός τρόπος για να συνειδητοποιήσει κανείς (με τρόμο θα έλεγα) το δράμα που ζούμε καθημερινά, είναι να παρατηρήσει - όπως κάνω πολλές φορές νοσταλγικά - κάποια από τις έγχρωμες αγελάδες που βρίσκονται διάσπαρτες στην Αθήνα. Τις τοποθέτησαν λέει έχοντας τις καλύτερες προθέσεις ... για να δώσουν χρώμα στην πόλη!

Νεκρές αγελάδες, με α-φύσικα χρώματα, δεν μουγκρίζουν, δεν περπατάνε, δεν μασουλάνε δεν χέζουν! Η αγελάδα ως ΙΔΕΑ του Πλάτωνα ... εξαϋλομένη, στατική, άβια, άψυχη, ακίνητη ... αιώνια, άφθαρτη ...

Η φύση ως αντικείμενο αισθητικής απόλαυσης του ΝΟΥ ... Βοήθεια!!!!

Μάλιστα η οργάνωση περηφανεύεται για την τεράστια επιτυχία της παρωδίας (cow parade το ονομάζουν αυτοί) μια και σε όλες τις "πολιτισμένες" χώρες της Δύσης οι πολίτες αγκάλιασαν την ιδέα με ενθουσιασμό. Παρέλειψαν βέβαια να προσθέσουν πως από μόνη της αυτή η μεγάλη αποδοχή, αποτελεί τρανή απόδειξη της ταιράστιας έκπτωσης του Δυτικού πνεύματος και πολιτισμού!

Ευτυχώς εδω στην Ελλάδα όπως και σε πολλές ακόμη χώρες μας έχουν ξεμείνει ... κάτι χωριά! Θα πάω να βρω μια κανονική αγελάδα, να την ακούσω να μουγκρίζει, να την ταΐσω από κοντά, να την αγγίξω τρυφερά, να μυρίσω το σκατό της! Θα τις σιγοψιθυρίσω σκύβοντας με δέος στο αυτί της, μην κλαις αγαπημένη και μην απελπίζεσαι, έχει ο καιρός γυρίσματα και θα σε σεβαστούν οι άνθρωποι!

Βλέπετε, μπούχτισα από τις αγελάδες-ως-ιδέες της Ακαδημίας (Πλάτωνος)!

Σώστε στην φύση μας! Χανόμαστε ... η Γαία υπάρχει για να υπάρχει! Η Γαία, η φύση υπάρχουν και οι ίδιες ως υποκείμενα! Μάλιστα η Γαία ως υποκείμενο περιλαμβάνει τόσο τον άνθρωπο, τα άλλα έμβια όντα όσο και τους φυσικούς πόρους. Η Γαία, δηλαδή το σύνολο των οικοσυστημάτων λειτουργούν ως ένα εννιαίο σύνολο, υπερ-πολύπλοκο, ως ένας υπερ-οργανισμός. Γι αυτό ολόκληρη η Γαία αποτελεί την υπερτάτη αξία, μέσα στην οποία λειτουργώντας αποκτούμε την δική μας αξία. Έτσι όπως εμείς αντλούμε αξία απο την Γαία, το ίδιο και τα υπόλοιπα έμβια και άβια υποκείμενα αντλούν την δική τους αξία το καθένα και για τους δικούς τους σκοπούς. Τόσο η Γαία όσο και τα μέρη που την απαρτίζουν διαθέτουν εσωτερική αξία, δεν χρειάζονται τον άνθρωπο να τους την δώσει!

Ναί! το Οικολογικό είναι πρωτίστως ένα φιλοσοφικό πρόβλημα! Το μεγαλύτερο φιλοσοφικό πρόβλημα σήμερα!

Γιατί να φιλοσοφίσουμε;

noreply@blogger.com (ΦΑΝΤΙ) — Sat, 01 Jul 2006 14:18:00 +0000

Η φιλοσοφία αποτελεί για τους περισσότερους ανθρώπους το περισσότερο μια πολυτέλεια που απαιτεί πολύ ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά μαζί της, και το λιγότερο μια ανοησία όπου κάποιος εάν ασχοληθεί μαζί της κινδυνεύει να χάσει το λιγοστό μυαλό που του έχει απομείνει …

Γιατί λοιπόν να φιλοσοφήσουμε και “Τι είναι αυτό που αποκαλούμε φιλοσοφία;” Μπορούν όλοι οι άνθρωποι να φιλοσοφήσουν ή μήπως η φιλοσοφία είναι μια ενασχόληση για λίγους “ικανούς” που “μπορούν” να σκέφτονται “αφαιρετικά”; H απάντηση στην τελευταία αυτή ερώτηση έρχεται άμεσα και σχεδόν με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Μα ΟΛΟΙ οι φυσιολογικοί (που δεν έχουν κάποια σοβαρή φυσική ή “ψυχική” διαταραχή) άνθρωποι μπορούν εκ κατασκευής να σκέφτονται αφαιρετικά! Αυτό δεν είναι άλλωστε η νόησή μας, η ικανότητά μας για αφαιρετική σκέψη;

Έτσι δεν υπάρχει καμία άλλη δυσκολία για την φιλοσοφική μας ενασχόληση πέρα από την πολυπλοκότητα του Κόσμου και την ηλικία μας! Καλά γιατί την ηλικία μας θα ρωτήσει κάποιος; Μα επειδή το να φιλοσοφήσει κανείς σημαίνει να θέσει ερωτήματα όπως:

Γιατί υπάρχει ο άνθρωπος, ποια η αξία του;
Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Ποιο το νόημα της ύπαρξης;
Γιατί πεθαίνει ο άνθρωπος;
Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα; Μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια και πως;
Υπάρχει μια ουσία του Κόσμου και ποια είναι αυτή;
Τι είναι ύλη, ποια είναι η φύση της;
Τι είναι αγάπη;

Τα ερωτήματα με τα οποία καταπιάνεται η φιλοσοφία ίσως για τους περισσότερους να είναι τόσο απλοϊκά ώστε αρχικά οι απαντήσεις να φαίνονται προφανείς. Και όμως δεν είναι! Απλά έχουμε ήδη αφομοιώσει (συνειδητά ή υποσυνείδητα) αρκετές απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα, απαντήσεις που έχει ήδη δώσει ο πολιτισμός μας και έχουν ενσωματωθεί μέσω της κουλτούρας στην γραμματική της γλώσσας μας. Γι αυτό παίζει ρόλο η ηλικία!

Για ένα μικρό παιδί όλη η ύπαρξη αποτελεί ένα μυστήριο! Κάθε εκδήλωση της ζωής για το μικρό παιδί αποτελεί και μια αποκάλυψη καθώς ανακαλύπτει τις επαναλήψεις της ημέρας-νύκτας και τις βεβαιότητες ότι τα σκυλιά γαυγίζουν και καμιά φορά δαγκώνουν κιόλας. Αυτές τις βεβαιότητες έρχεται ο φιλόσοφος να αμφισβητήσει, δραστηριότητα που γίνεται από ανθρώπους-παιδιά που συνεχίζουν να αντικρίζουν σαστισμένοι το μυστήριο της ζωής!

Μερικοί θα πουν πως την φιλοσοφία την απασχολούν όλα τα θέματα της ύπαρξης και πως δεν αφήνει τίποτε αναπάντητο … Και όμως βασικά η φιλοσοφία δεν αφήνει τίποτε ανερώτητο! Πολλές είναι οι απαντήσεις που έχουν δοθεί σε πληθώρα ερωτημάτων, πράγματι. Μάλιστα οι απαντήσεις είναι τόσο πολλές και διαφορετικές ώστε να έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως κάθε πολιτισμός σε δεδομένες ιστορικές στιγμές, παρήγαγε την φιλοσοφία που του ταίριαζε. Και μάλλον έτσι ακριβώς είναι!

Επομένως όταν αναφερόμαστε στην φιλοσοφία δεν μιλάμε για καθολικές απαντήσεις ούτε καν για απαντήσεις γενικής αποδοχής! Τέτοια είναι η ελευθερία πνεύματος που χαρακτηρίζει την φιλοσοφία. Η φιλοσοφία είναι η κορύφωση της ανθρώπινης διανόησης, του ανήσυχου πνεύματος, του ανθρωπίνου στοχασμού, της κατάπληξης απέναντι στο γίγνεσθαι.

Τελικά το να φιλοσοφεί κανείς είναι μια πολύ, μα πάρα πολύ προσωπική υπόθεση. Όμως η ανάγκη για επικοινωνία, για επιβεβαίωση, για “επικύρωση” των απόψεων του φιλοσόφου από τους συνανθρώπους του τον αναγκάζουν να φιλοσοφεί μέσα στην γλώσσα της επικρατούσας κουλτούρας της εποχής του. Μήπως θα πρέπει να το παρακάνει και να αγνοήσει εντελώς την εποχή του επειδή βλέπει πολύ πιο μακριά απο αυτήν; Ίσως εάν είναι ένας υπερ-άνθρωπος όπως ήταν ο Nietzsche να μην αποτελεί ύβρις κάτι τέτοιο …

Όμως η δική μου η αρχή είναι η αρμονία, το “Παν Μέτρον Άριστον”, η χρυσή τομή, το μέτρο. Επομένως έχοντας επίγνωση της μετριότητάς μου, της χρησιμότητας αλλά και της αναγκαιότητας του μέτρου, θα προσπαθήσω να διατηρήσω μια ισορροπία ανάμεσα στην φλόγα που καίει για το άλλο και το ετούτο. Θα προσπαθήσω όσο μπορώ και όποτε μπορώ να γίνομαι κατανοητός χωρίς να χάνω εντελώς την δυνατότητά μου για αυτο-έκφραση.

Επομένως ας μην περιμένει ο αναγνώστης εδώ να γνωρίσει τις μεγάλες αλήθειες, τις αιώνιες αλήθειες ή πολύ χειρότερα κάποια πιστεύω πιο ορθολογικά - άρα και πιο πιστευτά - αλλά εξίσου καθολικά από εκείνα που μας παρέχουν ακόμη σήμερα οι διάφορες θρησκείες.

Οι απόψεις είναι εντελώς προσωπικές και κατατίθενται για επικύρωση ή απόρριψη με σκοπό την επικοινωνία, την αντ-αλλαγή ανάλογων απόψεων, την δημιουργία προβληματισμού και διαλόγου. Βέβαια ίσως ο αναγνώστης βοηθήσει μέσα από τον διάλογο να δημιουργηθεί ένας νέος δρόμος, μια καινούργια στάση ζωής. Θα ήμουν άραγε εξαιρετικά φιλόδοξος εάν έλπιζα ακόμη και σε μια νέα κουλτούρα; Αλλά όπως είχε πει ο Ηράκλειτος, ο πρώτος φιλόσοφος της ανθρωπότητας (αν και μερικοί θεωρούν τον Πλάτωνα),

“Εάν δεν ελπίζει κανείς πως θα βρει το ανέλπιστο;”

Έτσι λοιπόν η φιλοσοφία είναι μια δραστηριότητα που αποσκοπεί στο να βρεθεί το ανέλπιστο, εκείνος ο κοινός τόπος όπου μαζεύονται όλες οι αλήθειες και συν-υπάρχουν αρμονικά. Γιατί λέμε τόπος και γιατί χρησιμοποιώντας τον πληθυντικό εννοούμε πως υπάρχουν τόσες πολλές αλήθειες; Δεν είναι μια η αλήθεια; Και αυτό είναι ένα δύσκολο φιλοσοφικό θέμα. Θα δούμε εάν υπάρχουν πολλές ή μια αλήθεια εφόσον αρχίσουμε τον φιλοσοφικό μας αγώνα. Γιατί για αγώνα πρόκειται, όπως όλα τα συμβαίνοντα στην ζωή.

Ο τόπος έχει το νόημα της συλλογής των διαφόρων αληθειών που βρίσκει ή δημιουργεί ο άνθρωπος, πολλές από αυτές αντίθετες μεταξύ τους ίσως ακόμη και αντιφατικές! Οι αλήθειες των διαφόρων επιστημών, των τεχνών όπως η ποίηση και η λογοτεχνία, οι ιστορικές αλήθειες, οι πολιτικές αλήθειες και βεβαίως η αλήθεια της φύσης έρχονται όλες μαζί στον κοινό τόπο της φιλοσοφίας να ανταγωνισθούν η μια την άλλη και τελικά γιατί όχι να συμβιώσουν.

Η αποστολή της – δικής μας – φιλοσοφίας είναι να κάνει τις αλήθειες να συμβιώσουν στον κοινό της τόπο. Μια ανέλπτιση αποστολή πράγματι! Γι αυτόν ακριβώς το λόγο ελπίζουμε σε αυτή, γι αυτό ακριβώς και πρέπει να πιστεύουμε στην φιλοσοφία.

Τελικά φιλοσοφούμε γιατί ελπίζουμε στο ανέλπιστο!

Αυτό άλλωστε μας είχε διδάξει ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος, ο Ηράκλειτος. Βλέπετε όταν το έλεγε αυτό ο μέγας φιλόσοφος μάλλον είχε κατά νου ένα υπαρκτό ανέλπιστο που ήταν τόσο αληθινό ώστε να φαίνεται εντελώς ανέλπιστο!

Όλα όμως πρέπει να ξεκινήσουν με την ερώτηση.

Διότι τι θα ήταν η φιλοσοφία, η ανθρώπινη νόηση, η ίδια η ύπαρξη του ανθρώπου χωρίς την ερώτηση;