เรียกผมว่าภูภู่ฯ

Freelance Tracking

noreply@blogger.com (phuphu) — Tue, 22 Sep 2015 11:18:00 +0700

ตอนนี้กระแสหนังฟรีแลนซ์น่าจะซา ๆ ไปบ้างแล้ว แต่ด้วยความที่ดูแล้วอินจัด เพราะหนังเรื่องนี้แทบจะตรงกับชีวิตจริงตัวเองหมดทุกข้อ (ยกเว้นไอ้ตุ่มขึ้นตัวกับชอบกินจีบกุ้งเซเว่น) แถมด้วยอายุที่ปีนี้ก็จะขึ้นแตะหลัก 31 พอดี ล่าสุดผมเลยแวะไปตรวจสุขภาพประจำปีมา ก็พบว่าร่างกายยังคงทำงานได้ดีอยู่...

แต่ก็คงจะอีกไม่นาน ถ้ายังคงใช้ชีวิตแบบลิมิตเบรคแบบนี้ต่อไป (หลังจากตรวจสุขภาพเสร็จ ก็โต้รุ่งปั่นงาน 3 วันติดกันเลย) คิดได้ดังนั้นก็เลยลองติดตามชีวิตตัวเอง เพื่อจะได้รู้ว่าชีวิตเราต้องจัดการอะไร ต้องแก้ไขตรงไหนเพิ่มรึเปล่า โดยสิ่งที่เริ่มใช้ติดตามเพิ่มตอนนี้มีสองอย่าง คือ 'RescueTime' และ 'Mi Band' โดยเริ่มจาก...

RescueTime
www.rescuetime.com

อันนี้ได้มาจากไปอ่านบล็อกของคุณ Bow Kraivanich มา ว่าด้วยเรื่อง 'แนะนำเครื่องมือสำหรับฟรีแลนซ์' (แนะนำให้คลิกไปอ่านต่อเลยครับ แอพดี ๆ เพียบมากจริง ๆ) ที่มาเขียนแนะนำเครื่องมือที่เป็นประโยชน์ต่องานฟรีแลนซ์ ซึ่งส่วนใหญ่ผมใช้เป็นปกติอยู่แล้ว อย่างพวกฝากไฟล์, ระบบ Cloud, Telegram, Pocket, Evernote แต่พอมาเจอไอ้ RescueTime นี่ก็พบว่ายังไม่เคยใช้ และก็น่าสนใจมาก

จะว่าไงดี มันคือตัวติดตามกิจกรรมที่เราทำในแต่ละวันน่ะครับ โดยมันจะนับจากเวลาว่าคุณอยู่บนหน้าจออะไรอยู่ อาทิ ถ้าเล่น facebook อยู่ มันก็จะนับเวลาว่าคุณเปิดแล้วเล่นเฟซกี่นาทีในแต่ละวัน หรือถ้าไปเปิดใช้โปรแกรมงาน (อย่างของผมก็ Photoshop กับ Clip Studio Paint) มันก็จะนับว่าคุณกำลังทำงานอยู่ โดยคุณสามารถดาวน์โหลดโปรแกรมติดตามมาลงใน PC หรือ MAC ก็ได้ (หรือถ้าจะให้โหด ลงแอพในมือถือไปด้วยเลย แล้วจะรู้เลยว่าวันหนึ่ง ๆ เวลาคุณหมดไปกับอะไรบ้างแบบครบวงจร) พอลงแล้วมันจะเริ่มจับเวลาทันที...แล้วก็บริการนี้ฟรีครับ ไม่เสียเงิน

โดยเท่าที่ลองวัดได้ในชีวิตประจำวันของผมแล้ว มันจะแยกได้เป็นสี่ส่วนคือ...

Very Distracting Time : เวลาแห่งการวอกแวก โคตรอู้
(Facebook, Photoscape แต่งรูป, Youtube, ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกม)

Very Productive Time : เวลาโคตรตั้งใจทำงาน ก่อให้เกิดผลิตผล
(Photoshop, Clip Studio Paint, Telegram, Google)

Neutral Time : เวลาปกติ
(เข้าเว็บไซต์ทั่วไป อ่านข่าว อ่าน Blog ฯลฯ)

Productive Time : เวลาทำงานทั่วไป
(เข้า Windows Explorer, เปิดใช้งานแอพอื่นที่ไม่ใช่เกม)

*อนึ่ง เรามาตั้งเองได้ว่าอันไหนงาน อันไหนอู้ เพราะค่า Default ที่ให้มาบางทีก็ไม่ตรงนะ อย่าง Pantip.com เป็นเวลาแห่งการตั้งใจทำงานเนี่ย...โห ตูว่าไม่ใช่ละ 555

โดยลองวัดมาได้ราว 1 สัปดาห์ ก็พบกับความเจ็บปวดที่ว่า เราอยู่ที่ หน้า Facebook กับ หน้าจอทำงาน เกือบเท่า ๆ กัน!! ซึ่ง...มันเป็นอะไรที่เหี้ยมากนะ ผมบอกได้เลย พอมาวัดให้เห็นเป็นตัวเลขแบบนี้ปุ๊บ ทำให้ผมอยากเลิกเล่น Facebook มากอะ! (แต่ก็เลิกไม่ได้อยู่ดีอะ 55) คือรู้สึกว่าถ้าเอาเวลาตรงนั้นไปทำงาน 'เราจะได้ผลิตผลเพิ่มอีก 1 เท่าตัว' เลยทีเดียว

หรือนั่นก็คือ ถ้าเราเพิ่มผลิตผลในการทำงานได้ ก็จะทำให้ไม่ต้องอดหลับอดนอนอีกแล้วนั่นเอง! (คุณพระ M-150 ในมือนี่สั่นไปหมด) ซึ่งเมื่อพูดถึงการอดนอนที่เป็นกิจวัตรประจำตัวของอาชีพฟรีแลนซ์ (ไร้ระเบียบวินัย) ส่วนใหญ่แล้ว ไหน ๆ ผมก็เลยต้องมาติดตามพฤติกรรมการนอนของตัวเองอีกต่อด้วยการใช้...

Mi Band
www.mi.com/my/miband

Mi Band คือสายรัดข้อมือเพื่อสุขภาพจากจีน เป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัท Xiaomi แบรนด์จีนที่ดูดีมีคุณภาพในระดับหนึ่ง คือดูไว้ใจได้ไม่กะโหลกกะลา ใส่แล้วระเบิดแขนขาขาดอะไรงี้

โดยสายรัด Mi Band นี้มีราคาถูกกว่าตัวอื่นในตลาดที่ราคาไม่ถึงหลักพัน แต่คุณสมบัติที่ให้นั้นจัดว่าครบพอที่จะติดตามข้อมูลที่เราต้องการ อาทิ

การชาร์ตแบตหนึ่งครั้งแต่อยู่ได้เป็นเดือน (อยู่ได้จริงครับ เพราะมันไม่มีหน้าปัดอะไรเลย เก็บข้อมูลอย่างเดียว นี่ใช้มาจะ 10 วันละ แบตเหลือ 83%), ฟังค์ชั่นการนับก้าวเดินหรือวิ่งในตอนตื่น, การเบิร์นแคลอรีในแต่ละวัน, การนับจังหวะเวลาในตอนหลับ, นาฬิกาปลุก หรือการสั่นแจ้งเตือนจากแอพหรือการตั้งค่าจากสมาร์ทโฟน

โดยที่ซื้อมานี้ ผมจะเน้นไปที่คุณสมบัติเกี่ยวกับการนอนเป็นหลัก ซึ่งในตอนหลับนั้น Mi Band จะใช้วิธีวัดจากการเคลื่อนไหวร่างกาย ทำให้สามารถแยกได้ว่างช่วงไหนเรา 'หลับจริง' (True sleep - อุณหภูมิร่างกายลดลง การหายใจช้าลง หัวใจเต้นช้าลง) หรือช่วงไหนที่กำลัง 'หลับลึก' (Deep sleep - หลับสนิท ร่างกายไม่เคลื่อนไหว กึ่งอัมพาต)

หลังจากสวมใส่แล้ว เราสามารถติดตามผลที่ว่าทั้งหมดผ่านแอพ Mi Fit ในสมาร์ทโฟนได้เลย ซึ่งมันสามารถนับได้ว่าเรานอนจริงกี่โมง แล้วตื่นจริงกี่โมง นอนรวมกี่ชั่วโมง ซึ่งผมได้ทดลองเป็นเวลาสัปดาห์นึงแล้วก็พบว่า มันวัดได้ตรงจริง แบบพอลืมตาตื่นปุ๊บ เหลือบมองนาฬิกา ก็จะตรงกับที่มันบันทึกไว้ในแอพแบบเป๊ะ ๆ เลย ...แล้วก็พบอีกว่า...เวลานอนตลอดสัปดาห์ของตัวเองนั้นช่างหายนะ บางวันก็นอน 7 ชั่วโมง บางวันก็ 5 ชั่วโมง บางวันหนักเลย นอน 55 นาที (บร้ะ!)

แล้วยิ่งผมเคยเป็น 'ภาวะเครียดจนนอนไม่หลับ' ในช่วงปี 2013-2014 เมื่อตอนที่ทำงานประจำมาก่อน คือภาวะที่ถึงอยากนอนก็นอนไม่ได้เพราะห่วงเรื่องงานที่ไม่เสร็จซักที (งานเก่าเสร็จ งานใหม่จะมาทันที ตอนนั้นผมทำนิตยสารรายสัปดาห์) ทำให้ไม่สามารถหลับได้แม้ต้องการจะนอนแค่ไหนก็ตาม จนต้องไปหาหมอแล้วเค้าให้ยากล่อมประสาทมากิน...ซึ่งแม่งคือยาสลบช้างจริง ๆ กินแล้วไม่ต้องคิดมากอะไรละ ร่วงลงไปเลย ไอ้ภาวะไม่ได้หลับได้นอนถึงได้หายไปพักหนึ่ง

ตอนแรกก็นึกว่าอาการนอนไม่หลับจะหายไป แต่ที่ไหนได้เมื่อลาออกมาเป็นฟรีแลนซ์แล้ว วินัยการนอนของผมนั้นกลับเป็นแบบ Random แทน คือผมสามารถนอนตามเวลาปกติได้, ไม่นอนติดกัน 3 วัน ก็ได้, หรือจะนอนได้ทันทีที่อยากนอนแม้ตอนนั้นจะเที่ยงวันก็ตาม....ซึ่งฟังดูเหมือนจะดี แต่แบบนี้ "พังแน่นอน"

ดังนั้นการติดตามเวลานอนของเราทำให้เห็นเลยว่าชีวิตฟรีแลนซ์อย่างเรานั้นไร้วินัยได้แค่ไหน ยิ่งถ้าเทียบกับคนทำงานประจำหาเช้ากินค่ำ ก็จะพบว่าชีวิตเรานี่สุ่มนอนสุด ๆ ....ซึ่งไม่เป็นผลดีแน่กับร่างกาย ตอนนี้ก็พยายามจะนอนได้อย่างต่ำวันละ 6-7 ชั่วโมงอยู่ครับ (แต่ชอบตื่นก่อนเองทุกที ไม่รู้เป็นอะไร)
...
คือตอนนี้ รักษาสุขภาพ (จิต) ไม่พอแล้วครับ ต้องรักษาสุขภาพ (กาย) ด้วยละ...ไม่ใช่หนุ่ม ๆ อย่างแต่ก่อนแล้ว 55

ความในใจนักวาด

noreply@blogger.com (phuphu) — Fri, 22 Jun 2012 18:05:00 +0700

...ช่วงนี้เห็นกำลังฮิตกัน

ชีวิตประจำวันของนางสาวเอกมัย

noreply@blogger.com (phuphu) — Mon, 21 May 2012 18:09:00 +0700

สวัสดีครับ...ภูภู่ฯ เองครับ

วันนี้มีเรื่องจะมาเล่าเกี่ยวกับ 'ถนนเอกมัย' ครับ... ถนนเอกมัย เป็นถนนเส้นหนึ่งในกรุงเทพฯ หรืออีกชื่อคือ 'ถนนสุขุมวิท 63' ซึ่งตั้งอยู่ในเขตวัฒนา หากถามว่าทำไมอยู่ๆ ถึงมาพูดถึงถนนเส้นนี้ นั่นก็เพราะวันหนึ่งๆ ผมอยู่บนถนนเส้นนี้เกือบ 24 ชั่วโมงเลยครับ นับตั้งแต่ผมมาทำงานที่กรุงเทพเมื่อธันวาคมปีที่แล้ว ผมก็กินนอนอยู่บนถนนเส้นนี้ตั้งแต่ตอนนั้นเลย เพราะบริษัท a book ที่ทำก็อยู่ตรงเอกมัยซอย 10 ส่วนคอนโดที่ผมเช่าอยู่ก็อยู่ซอย 30 ...สรุปคือร้อยละ 80% ตั้งแต่ผมมาอยู่กรุงเทพ ผมก็อยู่แต่บนถนนเส้นนี้เลยล่ะครับ

อย่างที่เคยบอกไป ผมพบว่าถนนของกรุงเทพแต่ละเส้นมีลักษณะเฉพาะตัวไม่เหมือนกัน เพราะเมื่อก่อนผมเคยพักอาศัยอยู่บนถนนสุขุมวิท 71 (ปรีดี พนมยงค์) หรือที่ปากซอยเค้าเรียกว่า 'พระโขนง' นั่นแหละครับ ตอนนั้น ผมเคยเขียนลงหนังสือ 'เรียกผมว่า ROOKIE!' ไปแล้วว่าถนนแต่ละเส้น ทั้งๆ ที่ห่างกันไม่กี่เมตร ทำไมอารมณ์มันต่างกันขนาดนี้ก็ไม่รู้?? เพราะสุขุมวิท 71 มีแต่ร้านคาราโอเกะครับ แต่ที่เอกมัยไม่มีเลยซักร้าน! ทั้งๆ ที่ซอยติดกันนิดเดียว

กรุงเทพเป็นเมืองที่แปลกอย่างตรงเนี้ย...

วันนี้ก็เลยจะมาเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับ 'นางสาวเอกมัย' ครับ....โดยสมมุติว่าถ้าท้องถนนกรุงเทพกลายเป็นคน เค้าจะเป็นคนยังไงน้อ? ...ที่เลือกเอาเอกมัยมาเล่า ก็เพราะผมอยู่กับมันมาตลอด ก็เลยสังเกตพฤติกรรมของถนนเส้นนี้ได้เยอะเลยทีเดียวครับ

เริ่มจาก...วันอาทิตย์ ของ นาวสาวเอกมัย

ถ้าจะมาส์กหน้าแบบนี้นะ...เอากาวมาทาเลยดีกว่า

noreply@blogger.com (phuphu) — Sun, 29 Apr 2012 18:12:00 +0700

SimSimi [VS] Siri

noreply@blogger.com (phuphu) — Tue, 21 Feb 2012 18:16:00 +0700

เมื่อสองแอพพลิเคชั่นสุดฮิต 'ไก่เกรียน SimSimi' ต้องมาปะทะคารมณ์กับ 'คุณหนูผู้ดี Siri'
...ผลจะเป็นเช่นไร...โปรดติดตาม

เล่ห์รัก RAM สวาท

noreply@blogger.com (phuphu) — Thu, 17 Nov 2011 18:17:00 +0700

ก่อนอื่นคงต้องขอเท้าความก่อนว่า....เรื่องทั้งหมดในนี้มันเกิดมาจาก Status ของผมใน facebook เมื่อคืน
สเตตัสเดียวล้วนๆเลย...

(คลิกที่รูปเพื่ออ่านคอมเมนต์ทั้งหมดได้)

...

ใช้แล้วครับ ตอนนี้กำลังปันใจให้กับ Chrome Browsers...

ที่นี้ถ้าอ่านแล้วยังไม่เห็นภาพพอ ก็เชิญมาดูภาพเลยแล้วกันนะครับ

สารพัดอาชีพในช่วงน้ำท่วม

noreply@blogger.com (phuphu) — Tue, 25 Oct 2011 13:07:00 +0700

ก่อนอื่นเลย...ขอเล่าอะไรหน่อย หลายวันมานี้ผมเครียดหน่อยๆ สาเหตุก็มาจากในโลก Social network นี่แหละ ที่บางเรื่องบางโพสนี่ช่างทำผมปวดตับเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะในสถานการณ์วิกฤติมวลน้ำประชิดกรุงแบบนี้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ผมเครียดหนักไปใหญ่ แต่ตัวผมก็อาจยังนับว่าไม่เท่าไหร่หรอกครับ เพราะว่าไม่ได้รับผลกระทบอะไร (นอกจากจะปวดตับปวดตากับสงครามประสาท ที่เพื่อนๆเล่นกันสนุกสนานบน facebook) ...แต่คนในพื้นที่ๆได้รับผลกระทบนี่ คงจะเครียดมากกว่าระดับปกติอีกเป็นร้อยๆเท่าเลยล่ะ

ซึ่งก็ยังดีที่มีเรื่องให้รู้สึกดีอยู่บ้าง ขอบคุณเพื่อนๆหลายคนในโลก Social ที่ไม่ได้มองโลกในแง่ร้าย หรือมองกันในเรื่องการเมืองแบบ Hardcore แต่เพียงอย่างเดียวล่ะนะครับ อย่างเมื่อวานได้แชร์ภาพนี้มา...แบบว่าเข้าท่ามาก เห็นแล้วก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยทีเดียว

ภาพโดย : Mats Johansson (Royal Thailand Monarki Sweden)

ครับ ใช่ครับ...พระ (Monk) แถมไม่ใช่ Monk ธรรมดา แต่เป็น Monk สาย Str+Vit emo02
สังเกตดูจากกล้ามเนื้ออันเมทัลของหลวงพี่แล้ว เดาว่าถ้าเป็นในเกม สเตตัสของหลวงพี่จะต้องประมาณนี้แน่นอน...

Str: 90+28
Agi: 1+22
Vit: 82+18
Int: 18+24
Dex : 65+40
Luk : 1+4

+9 Robe
+9 Triple Critical Shovel

แชร์แชร์แชร์แชร์แชร์

noreply@blogger.com (phuphu) — Wed, 19 Oct 2011 13:10:00 +0700

แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์
แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์
แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ （´・Ａ・`）แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์
แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์
แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์ แชร์

ฉันผิดอะไร…

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 17 Sep 2011 13:11:00 +0700

เออ...กูผิดเอง

มารยาทการใช้เฟซบุ๊คเบื้องต้น : บทที่ ๑

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 10 Sep 2011 13:06:00 +0700

เนื้อหาทั้งหมดจัดทำขึ้นเพื่อเป็นกรณีศึกษาเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับบุคลที่มีอยู่จริง...
(โปรดอ่านอีกครั้งหนึ่ง)
เนื้อหาทั้งหมดจัดทำขึ้นเพื่อเป็นกรณีศึกษาเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับบุคลที่มีอยู่จริง...

บทที่ ๑.๑ : บ้านของเรา

บ้านนอกเข้ากรุง#2 : สยามฯ

noreply@blogger.com (phuphu) — Fri, 9 Sep 2011 13:12:00 +0700

ต่อจากภาคที่แล้ว บ้านนอกเข้ากรุง#1 : หอศิลป์ ที่หายหน้าตากันไปเสียนานครับ ....ใจจริงอยากให้จบวันนี้ตอนนี้เลย แต่พอมาไล่บทดูแล้ว เหลือของงาน a book fair แถมเรื่อง TCDC อีก กับงาน Capsule Event 12.999 : Lucky Number ที่โรงพยาบาลเซ็นหลุยส์เมื่อวันที่ 7 สิงหาฯด้วย....แล้วก็ต่อด้วยเหตุการณ์สักการะบูชาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ Central World อี๊กกก!!! (เฮ้ย! เอ็งไปกรุงเทพแค่สามวันเองนะ!! ได้เรื่องมาเขียนขนาดนี้ ถ้าเอ็งไปแคนาดาหรือทังกัสก้า เอ็งคงได้มีหนังสือไตรภาคแน่)

....ก็ได้แต่แอบหวังว่าจะตามติดกันต่อนะขอรับ ;-)

[Review] ตั้งค่า facebook แบบใหม่ (ที่พวกแท็กโฆษณาต้องปวดตับ)

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 27 Aug 2011 13:13:00 +0700

หลังจากเมื่อวาน (26) ที่ผ่านมา facebook ได้อัพเกรดระบบ Sharing รูปแบบใหม่เป็นที่เรียบร้อย ผมก็ได้ทดสอบดูแล้วในบางส่วน(ที่ผมจำเป็นต้องใช้) ก็พบว่าได้ผลดี ไม่มีปัญหาอะไร อาทิเช่น ระบบ "แท็กตูนี่...ถามตูรึยัง?" หรือระบบ "ทำอะไร! อยู่ที่ไหน!! อยู่กับใคร!!!" และ ฯ อีกหลายประการ (ที่ผมตั้งชื่อเองมั่วซั่ว) ...ซึ่งหลายๆอย่างมีอยู่ในการตั้งค่าแบบดั้งเดิม แค่ระบบใหม่นี้เพิ่มเติมเข้ามาให้ผู้ใช้ปรับได้ง่ายขึ้นตามสถานการณ์ ว่าแล้วก็ลองไปดูได้เลยครับ

"แท็กตูนี่...ถามตูรึยัง?"

การเมืองไทยลายเส้นญี่ปุ่น #3 : Seijimonogatari

noreply@blogger.com (phuphu) — Fri, 26 Aug 2011 13:15:00 +0700

ใครไม่รู้ว่าภาพนี้ล้ออะไร...เชิญแวะตรงนี้ก่อนเลย ก่อนที่จะมางงว่าผมเล่นมุขสัปดี้สัปดนใต้กระโปรงอะไร

ภาพชุดนี้ล้ออนิเมะเรื่อง Bakemonogatari (化物語) เป็นอนิเมะโคตรแนวที่โด่งดังมากเมื่อสองปีที่แล้ว เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับภูติ ผี ปีศาจ และเรื่องลึกลับ...นางเอก(มั้ง)ชื่อว่า เซนโจวกาฮาระ ฮิตากิ เป็นหญิงสาวผู้มีน้ำหนักเพียง 5 กิโลกรัม เพราะเธอถูกโอโมชิคานิ(ปูหนัก)ช่วงชิงน้ำหนักของเธอไป ....ซึ่งมุขภาพล้อนี้มันเกี่ยวตรงนี้ เนื่องด้วยตัวเอกแต่ละคนจะมีเรื่องลึกลับที่เกี่ยวกับสัตว์ประจำตัว มีทั้งแมว งู หอยทาก ลิง และปู ...กลุ่มแฟนๆอนิเมะเรื่องนี้ก็มักจะเรียกชื่อเล่นกันสั้นๆ อาทิ น้องแมว น้องงู น้องหอย น้องลิง และน้องปู...เอ้อ! ก็แค่นี้แหละ!! สรุปภาพนี้เป็นมุขพ้องชื่อ "น้องปู" มันเก็ตกันเฉพาะวงในคนที่ดูแล้ว ใครไม่เก็ตก็ไม่แปลก! (ฮา) ส่วนที่ว่าทำไมต้องเปิดกระโปรงแล้วเทของลงมา คือภาพนี้มันไปล้อภาพประกอบประจำตัวของน้องปู นั่นเอง... [ภาพประกอบ]
เอ้อ แล้วก็เปลี่ยนชื่อจาก Bakemonogatari ที่แปลว่าเป็น "ตำนานภูตผีปีศาจ" กลายเป็น Seijimonogatari ที่แปลว่า ...政治 = การเมือง 物語 = เรื่องเล่า,ตำนาน [ถ้าใช้คำผิด บอกได้เน้อ ผมก็เปิดดิคเอา] ...ซึ่งถ้าสนใจตัวอนิเมะต้นฉบับ จะไปหาดูกันต่อ ก็ลองไปอ่านเรื่องย่อดูที่นี่ก็ได้ [ Link ]

政治物語 (Seijimonogatari)

การเมืองไทยลายเส้นญี่ปุ่น #2 : โมบิลสูท เกรียนดั้ม

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 20 Aug 2011 13:17:00 +0700

หลังจากภาคแรก "ไม่มีทางที่น้องสาวจะยื่นนิรโทษกรรมให้ผมแบบนี้" ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามและงามหน้า ภาคสองก็ขอตามมาติดๆ รอบนี้ขอเล่นกันเก่าซักนิด กับ "โมบิลสูท เกรียนดั้ม" ที่มาที่ไปจะลงไว้อยู่ด้านท้ายบทความ แต่เอาเป็นว่าตอนนี้มาดูรูปกันก่อนดีกว่า (ซึ่งถ้าไม่ตามข่าวการเมืองและไม่รู้จักกันดั้มภาคแรก ...ก็รับรองว่าคงจะไม่เก็ตแน่นอน) [ ข้อมูล โมบิลสูทกันดั้ม : Wikipedia ]

เริ่มด้วยโปสเตอร์ก่อนเลย (คลิกที่ภาพเพื่อดูภาพขนาดใหญ่)
ตัวละครไหน ใครเป็นใคร ถ้าติดตามข่าวการเมือง ก็จะทราบกันเป็นอย่างดี (ยกเว้นพี่ไบรท์ที่หน้าไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่แฮะ)

ต่อกันด้วยฉากคลาสสิคประจำเรื่อง...

ฟรีแลนซ์ไดอารี : Schedule

noreply@blogger.com (phuphu) — Mon, 15 Aug 2011 13:19:00 +0700

ตารางเวลาน่ะ จัดง่ายจะตายไป...

บ้านนอกเข้ากรุง#1 : หอศิลป์

noreply@blogger.com (phuphu) — Wed, 10 Aug 2011 13:21:00 +0700

ผมเป็นคนเชียงใหม่ที่เข้ากรุงเทพบ่อย...แต่ไม่ว่ากี่ครั้งที่เข้ากรุงเทพ ผมก็มักมีเรื่องมาเขียนมาวาดเล่นเสมอ (ถึงขั้นออกหนังสือเกี่ยวกับกรุงเทพล้วนๆมาแล้วทั้งเล่ม) ดังนั้นไม่ว่าผมจะไปพักแค่ไม่กี่วัน หรือจะไปอยู่กันนานหลายเดือน ผมก็มักเจอเหตุการณ์แปลกๆอยู่ตลอดเวลา!!! ...ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเมืองกรุงเทพเองที่แปลก หรือตัวไอ้บ้านนอกอย่างผมกันแน่ที่มันแปลกประหลาดสำหรับเมืองนี้!??

ยอมรับว่าการไป 'หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร' ของผมในรอบนี้เจอเรื่องน่าขัดข้องใจหลายอย่าง....โดยเฉพาะไอ้แว่น คือ ผมกำลังดูงานอยู่ๆดี มันเสือกจะมาไล่ที่เพื่อขอถ่ายรูปเก๊กว่าตูข้ากำลังดูงานศิลป์ คือมันจะเอาไปทำพรีเซนต์เทชั่นหรือยังไงก็ไม่ทราบ ผมก็ไม่เข้าใจมันว่ะ...แต่สรุปแล้วก็ถือว่าอิ่มนะครับรอบนี้ ไปสามวัน ตระเวนทั่วเลย คุ้มมากๆ เรียกว่าได้เปิดหูเปิดตา เติมเชื้อไฟในการสร้างสรรค์ที่กำลังจะมอดดับพอดี! ....คาดว่าการ์ตูนชุดนี้จะมี 3 ตอนนะ ดังนั้นก็รบกวนโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ :mrgreen:

ลูกเพพพพพ่!!!

noreply@blogger.com (phuphu) — Mon, 1 Aug 2011 13:25:00 +0700

ลูกพี่ก็อาการหนัก...ช่างก็จัดหนัก

วันนี้ทำผมอารมณ์เสียอย่างหนัก

โลกวันนี้ในความคิดคนร้อยปีก่อน

noreply@blogger.com (phuphu) — Sun, 31 Jul 2011 13:26:00 +0700

จะเป็นยังไงถ้าคนเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วจะจินตนาการถึงโลกในยุคปัจจุบัน...

โดยในเรื่องนี้ผมจะขอแบ่งเป็นสองชุด โดยชุดแรกเป็นโปสการ์ดที่ผลิตโดย Hildebrands บริษัทผลิตช็อคโกแลตชั้นนำของเยอรมันในยุค 1900 ซึ่งเป็นทัศนคติของคนยุค 1900 ที่มองมาถึงโลกยุค 2000 (หรือก็คือยุคของเรานั่นแหละ) และส่วนที่สองคือเป็นภาพจากห้องสมุดแห่งชาติฝรั่งเศสในปี 1910 ซึ่งอันไหนที่เป็นจริงแล้วบ้าง อันไหนยังเป็นได้แค่จินตนาการ...เราลองมาดูกันครับ

[โปสการ์ดของ Hildebrands ]

ทางเดินเคลื่อนที่

หรือก็คือเป็นทางแบบไม่ต้องเดิน แต่ยืนหรือนั่งเฉยๆ ทางจะเลื่อนไปเองยังสนามบินหรือสถานีรถไฟ
มีรึยัง? : มีแล้ว! บันไดเลื่อนหรือทางเดินอัตโนมัติในสนามบินนั่นเอง แต่ไม่ได้อลังการถึงขั้นมีม้านั่งให้คุณหญิงชิลล์กันแบบนี้!!

รถไฟย้ายบ้าน

ไม่ต้องรื้อถอนให้เสียเวลา ตูว่าลากมันไปทั้งหลังนั่นแหละ!
มีรึยัง? : มีแล้ว! แต่ใช้การยกใส่รถหรือโยงผ่านเครนยก ที่สหรัฐอเมริกาและหลายชาติในตะวันตกมีบริการรับย้ายบ้านทั้งหลังอยู่

การถ่ายทอดสดภาพและเสียง

ถ่ายสดทั้งภาพและเสียงประกอบการแสดง
มีรึยัง? : มีมานานแล้วเหอะพี่น้อง!!

พาหนะบินส่วนตัว

ทุกครัวเรือนและทุกคนล้วนมีจับจอง เดินทางได้สะดวกไวว่อง
มีรึยัง? : มีแล้ว! เป็นรถบินได้ ชื่อ X-Hawk จะออกวางจำหน่ายและใช้งานได้จริงภายในไม่กี่ปีนี้ แต่ต้องสอบใบอนุญาตการบินให้ผ่านก่อน ไม่ใช่ใครจะขับก็ได้

เครื่องควบคุมสภาพอากาศ

จะปิด-เปิดเมฆก็ทำได้ดั่งใจ วันไหนอยากเห็นแดดหรือฝนตกก็แค่ยิงมันขึ้นไปในนภา
มีรึยัง? : มีแล้ว! ในโอลิมปิกปี 2008 จีนใช้ปืนปตอ. (ปืนต่อต้านอากาศยาน) ยิงสารเร่งฝนเข้าไปในเมฆ ทำให้ควบคุมปริมาณฝนที่จะตกได้ อาทิ ยิงให้ฝนตกก่อนที่เมฆจะลอยเข้าไปใกล้สนามแข่งขัน

เรือกึ่งรถไฟ

เดินทางสะดวกปลอดภัยไปพร้อมกันทั้งเรือและรถไฟ
มีรึยัง? : มี.....จะมีรางทำม๊ายยย?!!! น้ำมาเรือมันก็ลอยหมดดิ สรุป...ยัง!! (ผมว่าแนวคิดเขาคงหมายถึงเรือที่ขึ้นฝั่งได้เลย โดยไม่ต้องจอดเทียบท่านะ แต่เขาวาดออกมาดูแล้วมัน "แรง" ไปหน่อยน่ะ 55)

เรือท่องเที่ยวใต้ทะเล

พานักท่องเที่ยวเยี่ยมชมประสบการณ์โลกแสนงามใต้ทะเล
มีรึยัง? : แบ่งเป็นสองอย่าง คือเรือดำน้ำ ที่ใช้ในเฉพาะทางการทหาร และเรือธรรมดาที่มีใต้เรือโปร่งใสเปิดให้นักท่องเที่ยวได้ชมประการัง สรุป...มีแล้ว

มุงเมือง (Roofed Cities)

ป้องกันทั้งเมืองจากแดดและฝนโดยสร้างหลังคาครอบไว้
มีรึยัง? : ถ้าครอบทั้งเมืองล่ะยังไม่มี แต่อนาคตจะมีแน่ ถ้าไปตั้งอาณานิคมบนดาวดวงอื่น

ยานโดยสารส่วนบุคคล

มีรึยัง? : คล้ายกับหัวข้อ "พาหนะบินส่วนตัว" คือมีแล้ว แต่จะให้ชิลล์เป็นเรือเหาะแบบในภาพ คงยากจะมี เพราะในอนาคตก๊าซฮีเลียมจะหายากและมีราคาที่แพงมาก...นอกจากกองทัพของประเทศที่ส่งออกข้าวบางประเทศ จะซื้อมาจอดทิ้งไว้เป็นเรือเหาะผีไม่มีประโยชน์อะไรในอู่

ทัวร์เที่ยวฤดูร้อน ที่ขั้วโลกเหนือ

มีรึยัง? : มีน่ะมี แต่ส่วนใหญ่เป็นพวกนักวิจัย ไม่ใช่นักท่องเที่ยว

กล้อง X-Ray เพื่อความปลอดภัย

ตรวจตราทุกความปลอดภัยในบ้านเรือน ด้วยกล้อง X-Ray (โดยมีตำรวจยืนมองอยู่หลังกล้อง)
มีรึยัง? : มีแล้ว ก็กล้องวงจรปิดนั่นไง...แล้วก็ไม่ต้องให้ตำรวจมายืนเฝ้าแบบในภาพด้วย

[ภาพวาดจากห้องสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส 1910]

รถไฟยกสูง : งานนี้น่าจะขายดีไซน์เฉยๆ เพราะไม่รู้จะมีขาทำให้ความทนทานต่ำไว้ทำไม แต่ดีไซน์นี้คล้ายกับรถไฟฟ้า (ผมเคยเห็นในสารคดี ไม่ในเยอรมันก็ฝรั่งเศส) คือตัวรถยกสูงขึ้นจากรางแบบนี้นี่แหละ...สรุป มีจ้ะ

เครื่องสร้างบ้าน: ใช้การสั่งงานผ่านสถาปนิกโดยให้เครื่องสร้างบ้านไป เฮ้ย! ไอเดียนี้แจ๋วนะ คนเดียวสร้างบ้านได้เลยอ่ะ แต่ยังไม่มีหรอก (แต่แนวคิดเครื่องนี้เหมือนโรงงานประกอบรถยนต์เป๊ะๆ)

เสก็ตพลังงานไฟฟ้า: ถ้าจำไม่ผิดเคยมีนะ แต่ก็เป็นแบบในภาพนั่นแหละ (คนที่หกล้ม) คือมันอันตราย!!

เครื่องตัดผม : ตัดผม โกนหนวด นวดหน้า ใช้ไอ้เครื่องบ้านี้ทำหมด...รู้สึกจะยังไม่มี (ถ้ามีก็ของญี่ปุ่นแหงแซะ!)

ผู้หญิงอย่าหยุดสวย: จะเป็นยังไงถ้าคุณผู้หญิงไม่ต้องมาสำอิงสำอางนวยนาดหน้ากระจกทุกเช้าเกือบชั่วโมง โดยมีเครื่องจักรทำให้ทั้งหมด...ยังไม่มีชัวร์แหละ (หมายถึงที่ซื้อมาใช้แบบติดในบ้านเลยนะ)

มอเตอร์ไซค์สงคราม: มีแล้ว...แต่ไม่ถึงกับติดโล่พร้อมปืนกลหน้าแบบในภาพนะ มีแบบพ่วงข้าง กับพลปืนซ้อนท้ายยิงประทับบ่าน่ะครับ

เครื่องเรียนรู้โดยตรง : เรียนโดยไม่ต้องท่อง ส่งตรงเข้าสมองซะเลย...เฮ้ย! อยากให้มีมากกกก!!! ขอเครื่องนึงก่อนคนรุ่นเราตายจะทันมั้ย!!!? ปล. ดูในภาพทางขวาครับ จะเห็นว่ามันหยอดหนังสือเรียนกันเข้าไปตรงๆเลย (ฮา)

วีดีโอลิงค์ : มีแล้ว...แคมฟรอกซ์โชว์สยิวกิ้ว กับวีดีโอลิงค์ นี่ก็คงครือๆกันล่ะมั้ง

รถสงคราม: มีมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 1 ถ้าเป็นยุคนี้ ก็คงเปรียบได้กับเป็นรถฮัมวีติดปืนกลบนหลังคา

เครื่องตัดเย็บเสื้อผ้า: มีแล้วจ้า เอ้ะ แต่มันมีแบบไม่ต้องใช้คนสั่ง (ทำเองอัตโนมัติ) มั้ย...อันนี้ไม่รู้เหมือนกันแฮะ

เรือเหาะยักษ์ : สังเกตว่าคนร้อยปีก่อนจะคิดว่าเรือเหาะเจ๋งกว่าเครื่องบิน เพราะดูใหญ่และทนทานกว่า แต่หลังเหตุการณ์เรือเหาะยักษ์ Hindenburg วอดวายเมื่อปี 1936 ....แนวคิดเกี่ยวกับการสัญจรโดยเรือเหาะก็เป็นฝันร้ายให้กับคนรุ่นหลังไปอย่างสิ้นเชิง

จินตนาการเกี่ยวกับการบิน: หลังจากการประสบความสำเร็จในการบินของพี่น้องตระกูลไรต์ คนในยุคนั้นต่างก็คาดหวังว่าในอนาคต มนุษย์ทุกคนคงได้บินเล่นกันสนุกสนานและปลอดภัยกันอย่างเป็นล่ำเป็นสัน...ซึ่งยัง ยังไม่ใช่ในยุคนี้จ้ะ

การบินกับการกู้ภัย: มีแล้วครับ แต่การกู้ภัยทางอากาศ จะใช้เฮลิคอปเตอร์แทน เพราะมันบินอยู่นิ่งๆได้น่ะ

ภัตตาคารสำหรับนักบิน: ....แกจะบินยังไงให้มันนิ่งขนาดนั้นฟะ?

ปิงปองลอยฟ้า: มีการสัญจรทางอากาศ ก็ต้องมีพี่ปิงปองตั้งด่านเป็นของคู่กัน ....กร๊ากกกกกกกกกกกกก!

เราล่ะครับ...แล้วเราล่ะ เราจินตนาการถึงโลกในอนาคตอีก 100 ปีว่ายังไง?
เพราะจินตนาการไม่ใช่เรื่องฝันเฟื่องนะครับ สังเกตว่าร้อยละ 70 ที่ดูมา ล้วนเป็นไปได้และเป็นไปแล้วทั้งสิ้น
...อย่าละทิ้งจินตนาการครับ

เครดิต : labaq.com

ไม่ใช่ว่ารับดะกันอย่างเดียว

noreply@blogger.com (phuphu) — Thu, 21 Jul 2011 13:28:00 +0700

รัฐสภาภาภา!!

noreply@blogger.com (phuphu) — Tue, 19 Jul 2011 13:30:00 +0700

ใช้ VideoStudio ตัด ทำเสร็จแล้วก็ดองไว้ ...ท้ายๆคลิปเริ่มหมดมุข(และเผา)
เพราะไม่รู้จะเอาใครมาใส่ดี เลยออกมาแป้กๆอย่างทีเห็น...-_-"

สองมาตรฐาน...

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 16 Jul 2011 13:38:00 +0700

เปิดซิง:ด่านตรวจแอลกอฮอล์

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 16 Jul 2011 13:34:00 +0700

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าเรื่องที่ผมกำลังจะเล่านี้ "เป็นเรื่องจริงประมาณ 85%" ส่วนที่ไม่จริงก็คือผมแต่งเติมพวกมุขเข้าไปอีกนิดหน่อย แต่หลักๆแล้วเรื่องนี้เป็น "เรื่องจริง" ทั้งสิ้นครับ!!!

เรื่องมันเริ่มมาจากเมื่อคืนครับ...ผมไปดื่มกับเพื่อนและรุ่นพี่มานิดหน่อยครับ (จริงๆก็ไม่หน่อยอ่ะนะ อยู่กันจนร้านปิด) แล้วทีนี้ระหว่างทางที่ผมขี่รถกำลังจะตามไปกินข้าวกับเพื่อนที่ตลาดช้างเผือก [เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดที่เชียงใหม่นะครับ] ผมต้องเลี้ยวไปทางสามแยกช้างเผือกก่อน...ผลก็คืองานเข้าเลยครับ!

การเมืองไทยในลายเส้นการ์ตูนญี่ปุ่น #1

noreply@blogger.com (phuphu) — Sat, 16 Jul 2011 13:33:00 +0700

ล้อเรื่อง : My Little Sister Can't Be This Cute (俺の妹がこんなに可愛いわけがない)
http://en.wikipedia.org/wiki/Ore_no_Im%C5%8Dto_ga_Konna_ni_Kawaii_Wake_ga_Nai

เรียงความวันเด็ก

noreply@blogger.com (phuphu) — Fri, 11 Jan 2008 01:28:00 +0700

(โพสครั้งแรกที่ Exteen: 10 มกราคม 2551)

มองโลกในแง่ดี

noreply@blogger.com (phuphu) — Thu, 31 Aug 2006 17:42:00 +0700

(โพสครั้งแรกที่ Exteen: 17 มกราคม 2549)

!! Caution !! :Entry นี้อุดมไปด้วยคำหยาบโลน หากท่านรับไม่ได้
ขอความกรุณาให้ปิด Entry นี้เบา ๆ อย่างสงบด้วยนะครับ ^^a

คนเราหากรู้จักมองโลกในแง่ดี อะไรร้าย ๆ ก็จะกลายเป็นดี
แม้แต่คำด่า หรือคำสบถ ก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นคำชมได้

" เหี้ย "

คุณเป็นคนที่มีความอดทน , ไม่เรื่องมาก , ไม่เลือกกิน
หากคุณโกรธคุณก็จะดุดัน แต่คุณมักไม่ระรานผู้อื่นก่อน
คุณว่ายน้ำเก่ง ดำน้ำเก่ง แถมยังปีนต้นไม้เก่งอีกด้วย...
ญาติคุณที่ฟิลิปปินส์ ถือได้ว่าเป็นนักล่าตัวฉกาจเลยทีเดียว