در شرایطِ پمپاژِ یأس و نفرت، جنگِ بی‌امانِ خصم، و عمل‌کردِ انتقادبرانگیزِ مدیرانِ کشور، من حالا با دخترکم در یه سالن سینما به فیلم‌دیدن نشستیمو هر چند دقیقه صدای خنده‌ی معصومانه‌ی قریب به صد کودک فضا رو پر می‌کنه.

در تاریک‌روشنِ سینما هر از گاهی به چهره‌ی دخترکم سیر نگاه می‌کنم که محوِ فیلمه و از سِحرِ سینما مسحور.

تجربه‌ی فیلم‌دیدن با بچه‌ها تجربه‌ی ناب و روح‌بخشی‌یه. اصن هم‌نشینی و هم‌بازی شدن با کودکان، نشاط‌آور و حیات‌بخشه.

اخیراً با دوستی که هر دو سخت درگیرِ کاریم و با مدیریت‌های بی‌عمل و بدعمل، چالشی مستمر و فرسوده‌کننده داریم، صحبت می‌کردم؛ که ای رفیق! بیش‌تر با بچه‌ت وقت بگذرون و بذار فطرتِ زلال‌شون این سرخورده‌گی‌های ناشی از سر و کله زدن با بی‌شعوریِ مسؤولین رو بشوره ببره…

وقتی خبر پیروزی انقلاب۵۷ به الحسون، شاعر و خواننده فلسطینی رسید، با هیجان به دفتر رادیو #فلسطين رفت و این شعر رو اجرا کرد؛ بشنوید:
“تبریز چون قیامتی بر ستم شورید
شب تاریک از آبادان رفت
و نور انقلاب در شیراز روشن شد
پس از سال‌ها انتظار
طوفانی از بادهای شرقی از #ایران وزیدن گرفت” pic.twitter.com/pM78FfymfK

— Muhammad Asghari (@MuhammadAsghari) February 10, 2020

#بالعربي_للسيد_الخامنئي

طبق منوال همیشه در اولین جلسه ی تدریس از فارسی آموزان ترم اولی می پرسم چرا می خواهید فارسی یاد بگیرید؟
قریب ۶۰% جوابها اینه:

_أريد أن افهم كلام سيد القائد من دون الحاجة للترجمة( می خوام حرفهای آقا رو بدون ترجمه بفهمم)#بالفارسي_للسيد_حسن_نصرالله

— fatima m.z (@fatima4436) May 12, 2018

حدود دو ساعت مصاحبۀ مجلۀ خیمه با آیت‌الله سید کمال حیدری رو دیدم. تحت تأثیر بیان و استدلال و منطق‌شون واقع شدم. هم‌چه اندیشه‌ورزی و خردگرایی رو نمی‌شه با بیانیه و تکفیر به محاق برد. رغبت پیدا کردم بیش‌تر با آراء و نظرات‌شون آشنا بشم.

دو سال و اندی پیش، رییسِ اورند توی دفتر کارمون برای ما که کارفرماش بودیم تعیین‌تکلیف می‌کردو با تحکم و تکبری ناشی از سال‌ها انحصار، شرط و شروط می‌گذاشت. استیصالِ مسؤولینِ اون جلسه در خاطرم به‌تلخی باقی مونده.

امروز هم‌اون عالی‌جناب، باهام تماس گرفت و مث پیرزن‌ها غرغر زد؛ لعن و نفرین کرد؛ و گوشی رو قطع کرد.

نمی‌دونم پیرمرد از سکوت و آرامش‌م متوجه شد چه لب‌خندِ عمیقی بر چهره دارم یا نه.

از دو سال و اندی پیش که وظیفه و شرح کار و اشتغالم تغییراتی کرد تا امروز و همچنان نو به نو پوست می‌ترکانم؛ پوست می‌اندازم؛ و پوست‌کلفت‌تر می‌شوم.

دو سال بر من گذشته است ولی خدا می‌داند به‌قدر چندین سال تجربه‌دار شده‌ام؛ پیرتر شده‌ام.

دو سال پیش، از چه دردسرها که بیم‌ها داشتم؛ اما هم‌اکنون خودم برای خیلی‌ها دردسرم!

و ما توفیقی إِلّا باللّه.

علیه توکّلتُ.

و إِلیه أُنیب.

]]> http://pichakesarbehava.com/?feed=rss2&p=7525 0 http://pichakesarbehava.com/?p=7521 http://pichakesarbehava.com/?p=7521#respond Sun, 17 Dec 2017 06:48:53 +0000 http://pichakesarbehava.com/?p=7521 نامه‌ای اداری می‌نویسم تا در لایه‌های مدیریتی سازمان قِل بخورد. آن‌چه پرهیز می‌کنم و نمی‌نویسم مهم‌تر است.

در این انتخابات، زهرا رهنورد هم در تهران از سوی سازمان مجاهدین خلق، کاندیدا شد. رقابت سنگین و تنگاتنگ بود. همه احزاب و گروه‌ها و نیروهای اجتماعی وارد عرصه رقابت شدند. از نورالدین کیانوری، مریم فرمانفرما، احسان طبری و محمدعلی عمویی عضو حزب توده تا مسعود رجوی از سازمان مجاهدین خلق، اعظم طالقانی، ناصر کاتوزیان، حسن نزیه و… . حبیب‌الله پیمان هم از جنبش مسلمانان مبارز کاندیدا شد. وقتی نتیجه انتخابات اعلام شد، نام هیچ‌یک از این کاندیداها میان راه‌یافته‌گان مجلس نبود. رهنورد با 77هزار و 932 رأی از تهران، رتبه‌ای بهتر از 25 کسب نکرد.

در این انتخابات، پیروزی اکثریت با کاندیداهای حزب جمهوری و جامعه روحانیت مبارز بود، اما گروه‌های چپ و ملی‌گرا، ادعای تقلب در انتخابات را مطرح کردند. حزب جمهوری اسلامی را متهم به تقلب و انتخابات را باطل اعلام کردند. زهرا رهنورد هم جزو معترضین بود. موسوی در مصاحبه‌ای اختصاصی با روزنامه که ارگان رسمی حزب به شمار می‌آمد، اعتراض همسرش را چاپ کرد. رهنورد در این مصاحبه با موضوع «ویژگی‌های انقلاب اسلامی» ضمن اعلام تقلب در انتخابات مجلس خبرگان قانون اساسی گفت: افکار نمایندگان، ارتجاعی و غیرمکتبی است:

«درباره قانون اساسی باید بگوییم که اولاً با ترکیب یک‌دستی که در مجلس خبرگان هست، موافق نیستیم… حالا اگرچه در این انتخابات تقلب شده… این مسأله هست، این ترکیبی که وجود دارد، بینش مکتبی اسلام که الان برای ما اصل قضیه است در آن به‌ندرت حضور دارد.»

ادعای رهنورد بسیار عجیب بود، چون اولا این سخن در روزنامه رسمی حزب جمهوری اسلامی، حزب پیروز انتخابات چاپ شده بود. دوم این‌که انتخابات را دولت موقت برگزار کرده بود که وزرای آن اعضای نهضت آزادی و جبهه ملی و مهم‌ترین جریان مخالف حزب جمهوری بودند. از طرف دیگر وزیر کشور و مسئول برگزاری انتخابات، هاشم صباغیان دوست دوران دانشجویی موسوی و رهنورد بود.”

[آخرین نخست‌وزیر: زندگی و زمانه میرحسین موسوی (1320-1368)، جواد موگویی، نشر شهید کاظمی، قم، چاپ دوم، 1396، صص107-109]