Soms geloof ik ook in het verhaal van één unitaire staat.
In plaats van alles eindeloos complex te maken, het eenvoudiger maken.
Keep it simple. En tegelijk oprecht democratisch.

Als iedereen mag stemmen op iedereen zal er inderdaad rond Brussel op het ‘Nederlandstalige’ grondgebied gekozen worden op Franstalige politici. Er wonen nu eenmaal meer Franstaligen, accept it. Maar als je naar de bigger picture kijkt, zullen er meer Nederlandstaligen zijn in de federale regering. Er zijn nu eenmaal meer Nederlandstaligen in België.

Maar dan spreek je over tweetaligen en in de kern ligt daar het probleem. We zijn allemaal Belgen en moeten Belgisch kunnen stemmen. Niet Vlaams, niet Waals. Gewoon Belgisch. Als er zo niet gedacht kan worden, is een splitsing misschien de enige juiste oplossing.

Verzoen die standpunten inderdaad maar eens aan een onderhandelingstafel.

Zonder Brussel was die scheiding natuurlijk al lang gefikst.
Ik vind het spijtig dat Vlaanderen een verkeerd beeld heeft van onze fantastische hoofdstad. Deze crisis doet pijn aan mijn hart omdat Brussel het slachtoffer is/wordt.

Vlaanderen moet beseffen dat een staatshervorming ook extra geld kost, en zal blijven kosten. Bijvoorbeeld 2 of 3 ministeries die zich bezig houden met kinderbijslag in plaats van 1.
Bart Dewever is intelligent genoeg om in te zien dat niemand van de Belgen (ook niet de Vlamingen) hiervoor extra belastingen willen betalen.

Aan mij kan het persoonlijk niet schelen dat het geld dat Vadertje Staat van mijn loon afhoudt gaat naar mensen die Frans spreken, of wonen in Wallonië, of Limburg, of Antwerpen, of ik-weet-niet-waar.

Het geld moet gewoon beter besteed worden. Lijkt het (los van communautaire aspecten) soms niet efficiënter om van België opnieuw een unitaire staat te maken met één regering?

Net zoals bij ontwikkelingshulp, is autonomie altijd het einddoel.
Daarom dat ik de houding van de Waalse bevolking niet goed begrijp, waarom willen zij niet zelfbedruipend zijn?