Wat Pieter beschrijft kàn iedereen doen. Als je het niet doet, is het dat je andere keuzes maakt.

Aan wie de stelling poneert dat er teveel stadsgeweld is in Brussel : daar ben ik het roerend mee eens. In de Brusselse gemeente waar ik woon werden sinds 2007 een viertal vrouwen neergeschoten. Het is nochtans één van de kleinste en landelijkste gemeenten van het Brussels Gewest. Ook in mijn buurt is er de laatste jaren heel wat loos waarbij mij vooral opvalt dat de slachtoffers in de eerste plaats altijd vrouwen of ouderen lijken te zijn. De zwakkeren in onze samenleving zijn blijkbaar favoriete doelwitten. Maar die stelling voor Brussel gaat ook op voor de rest van de wereld. Er is gewoon teveel geweld in de wereld der mensen. Het is gewoon een breed maatschappelijk probleem.

Aan wie de stelling poneert dat het Nederlands in Brussel nog altijd niet de plaats krijgt die het verdient : daar ben ik het volledig mee eens. Het Brussels Gewest is historisch gezien Nederlandstalig en officieel nog altijd een tweetalig Hoofdstedelijk gewest met Brussel-hoofdstad als de wettelijke hoofdstad van het ganse land. Toch is de Brusselse Schepen van onderwijs, die zowel het Frans als het Nederlandstalig onderwijs onder haar vleugels heeft, Nederlandsonkundig. En toch investeren 7 van de 19 Brusselse gemeenten uitsluitend in Franstalig onderwijs en niets in Nederlandstalig onderwijs. En toch heeft de huidige Brusselse Minister-president een ééntalige Franse website en was de vorige Brusselse Minister-president Nederlandsonkundig. Maar dergelijke problemen vind je ook in andere steden en regio’s van de wereld. Daar waar sterke, dominante taal en cultuurgroepen een zelfde ruimte moeten delen met kleinere en zwakkere taal en cultuurgemeenschappen is het de eerste die het pleit wint ten nadele van de tweede. In Ierland bv. is het Iers (het Gaelic) zo bijna helemaal verdwenen ten voordele van het Engels.

Mijn stelling is dat geen enkel probleem dat Brussel kent typisch Brussels is maar behoort tot die problemen waarmee de menselijke samenleving overal ter wereld in meer of mindere mate te kampen heeft. En dat het van levensbelang is voor Brussel dat we over de grenzen van het Brussels Gewest kijken om te zien hoe in de rest van de wereld gelijkaardige problemen ontstaan zijn, aangepakt en misschien zelfs opgelost. Want de huidge Brusselse politiek kent nog te veel karakteristieken van lokale dorpspolitiek of blijft op z’n best teveel hangen in een soort van Brussels provincialisme. Dat laatste verklaart mogelijk waarom Brussel als enige stad in België met een eigen parlement, een eigen regering en een eigen Minister-president er toch niet in slaagt om de maatschappelijke uitdagingen beter te lijf te gaan dan pakweg Antwerpen of Luik. Sinds het ontsaan van het Brussels Gewest, zo’n 20 jaar geleden, liggen de criminaliteitscijfers in ons Gewest hoger, liggen de werkloosheidscijfers hoger en zijn de burgers er mnder tweetalig dan in 4 van de 5 Vlaamse provinciën en 1 Waalse provincie ( zie de 10 Brusselse paradoxen uit de doeken gedaan door de Brusselse socioloog Philippe Van Parijs) . Het Brussels Gewest heeft nog niet het Brussels beleid dat het verdient.