De eerste digitale reflexcamera die ik regelmatig gebruikte was de Nikon D70 van mijn broer. Ik had als student geen geld voor een eigen reflexcamera en was zeer tevreden over mijn analoge Nikon F100. Enkel voor concertfotografie ging ik steevast de camera van mijn broer lenen. Later kocht ik zelf de Nikon D200, waarvan de beeldkwaliteit mij overtuigde.

Toen ik voor het eerst een geheugenkaart kocht, betaalde je € 50 voor een kaart met 1 gigabyte geheugen. Op dat moment werkten reflexcamera’s, maar ook veel compactcamera’s uitsluitend met CompactFlash (CF) kaartjes. Vandaag zijn de kleinere SD kaartjes de standaard voor de meeste compactcamera’s en instap reflexcamera’s. Erg kleine compactcamera’s of gsms werken vaak met het kleinere micro-SD formaat.

De Wet van Moore (wikipedia) heeft zijn impact op de compactflash kaartjes. Ik evolueerde van enkele 2GB kaartjes, naar een viertal 4GB kaartjes. Tot op heden werk ik met drie 8GB CF’s, aangevuld met enkel oudere kaarten van 4GB. De allereerste kaartjes 1 en 2GB zijn uitgedeeld of ergens in huis verloren gegaan.

Tegelijkertijd evolueerden fotocamera’s naar meer megapixels, wat zwaardere beelden oplevert. Mijn broer zijn D70 had een 6 MegaPixel sensor en leverde beelden van zo’n 2000×3000 pixels op. Ondertussen werk ik met een D700 die een 12MP 14bit sensor heeft, wat beelden van 4256×2832 pixels oplevert. In een RAW (NEF) formaat geeft dat beelden van zo’n 15 megabyte per stuk op.

Als ik een trouw fotografeer neem ik makkelijk 1500 foto’s. Op een kaartje van 8GB krijg ik theoretisch 310 beelden, maar in de praktijk zijn dat er meer dan 500. Dus heb ik genoeg aan 3 kaartjes van 8GB en wat kleiner grut voor als het toch meer zou zijn. Waarom dan nieuwe kaarten kopen?

Toch bestelde ik recent bij Amazon Duitsland een snelle compactflash kaart van 32GB en twee extra 16GB kaartjes. Je kan kaarten tot 64GB en meer kopen, maar deze zijn in verhouding erg duur. De bedoeling is om een huwelijk te kunnen fotograferen zonder van kaart te moeten wisselen. En met 32GB lukt dat probleemloos.

Bij een trouw moet ik minstens twee keer per dag van kaart wisselen. Soms vervang je het kaartje op een rustig moment, terwijl er nog flink wat geheugen vrij is. Want een camera die “memory full” blinkt, terwijl je tas met kaarten aan de andere kant van de kerk staat, terwijl het koppel de ringen uitwisselt… Liever niet. Daarna gaat de kaartenhouder in de broekzak, want mijn tas durf ik weleens onbewaakt neerploffen. Het risico dat je foto’s verliest wil je niet nemen.

Techniekers zeggen dan: “Al je foto’s op 1 kaart? En wat als je kaart corrupt gaat?” Wel… Ik heb zelf nog nooit meegemaakt dat de foto’s op een kaart niet meer leesbaar zijn of een kaart gek gaat doen. Ik investeer in degelijke kaarten van een bekend merk, om het te vermijden. Maar qua risico is het veel gevaarlijker je doosje met kaarten uit je broekzak te verliezen, dan een kaart die crashed. Dus ja: alles op 1 kaart en die blijft mooi in de camera zitten.

Wat is dan de ideale flow? Een camera waar je twee identieke kaarten in kan steken en ieder beeld identiek op beide kaarten kan laten wegschrijven. Dit is mogelijk bij de duurste professionele toestellen. Zo heb je een backup, als een kaart toch corrupt zou zijn. En kan je een kaart na het shooten op je lichaam dragen of in je wagen achterlaten. Als je camera of fototas gestolen wordt, heb je een backup.

Misschien in combinatie met een Image Tank. Een draagbare harde schijf op batterijen die de foto’s vanop je kaart naar de harde schijf overpompt. Zo kan je op locatie meteen een backup maken, zonder dat je een laptop moet meebrengen. Ik heb er zelf geen. Nog nooit een overtuigend model tegengekomen.

Maar in vergelijking met de analoge filmpjes zijn we erop vooruit gegaan. Je had destijds maar één origineel dat je niet kon backuppen. Temperatuur, vocht en licht waren gevaarlijk. En in het labo kon er ook nog iets misgaan. Om van archivering te zwijgen. Zo’n flash kaartje heeft geen bewegende onderdelen en is zeer moeilijke kapot te krijgen.

Voor mij is de huidige setup eenvoudig. Een 32GB kaart standaard in de camera, waar ik een hele dag mee toekom. Daarnaast voldoende geheugen in andere kaarten te hebben moest er iets misgaan. Bijvoorbeeld als je twijfelt of je de foto’s op je kaart al hebt ingeladen. Maar vooral voor events of studiofotografie waar je tussentijds beelden in de computer laadt en vaak moet wisselen.

Een kaart in de camera en vier kaarten in het doosje. Ik gebruik al jaren Sandisk, maar andere bekende merken lijken mij evengoed. Zelf zie ik ook niet meteen het onderscheid tussen de verschillende reeksen, als extreme en pro. De prijs doet vermoeden dat ze beter zijn. Ik kijk vooral naar de schrijfsnelheid en de grootte.

Een ander doosje zou wel handig zijn. Moest je een tip hebben en vooral een link om het online te bestellen, dan mag je die altijd delen. Ik kan alleszins Amazon Duitsland aanbevelen. Probleemloze bestelling, betaling en levering. Heeft u toch nog vragen ivm geheugenkaartjes, gooi ze in de reacties.

Maar ik hoor het graag als mensen bepaalde interesses hebben. Zijn er prangende fotografische vragen (op niveau) die u bezighouden en waar ik op kan antwoorden? Of op zijn minst een aanzet geven. Of is er een bepaald type beelden waarvan je meer wil zien. Laat het gerust weten in de reacties.

Ik was verliefd op een air-hostess, ‘t Was in een dc-6.