Vanessa zocht de oorzaak van de onbehaaglijke geur die zonet haar neusgaten was binnengedrongen.
“Vooruit, haast je, straks zijn onze gasten er en het laatste wat wij willen is een onfris geurend huis. Dus bukken, snel en speur de woonkamer rond.”
Tja, dat ze overdreef, wist Patrick al langer, maar hij had niets te zeggen. Ook figuurlijk droeg zij de broekrok, zwaaide ze de salamiplak, zong ze de hoogste noot, had ze de touwtjes stevig in handen.
Zonder morren – hij wist waartoe tegenspraak zou leiden – nam hij daarop de beginpositie aan.
“Dieper zakken, neus tegen de grond en ogen open. Vooruit!”
Hij zakte dieper, zo diep tot het puntje van zijn neus het vers geboende parket raakte. Maar beide ogen openhouden, bleek niet zo evident. Patrick keek scheel en in combinatie met de geur van boenwas werd het zwart voor zijn ogen. Hij greep zijn voorhoofd en kreunde: “Ohao.”
“Zeg dat het niet waar is. Een man in huis, een goed gerief? De vrouw die zoiets bedacht heeft, zag mogelijk nog nooit een exemplaar van dichtbij. Waardeloos, compleet nutteloos. Ach, aan de kant. Zo doe je dat.”
Daar ging ze. Dat het vlot moest gaan, stond buiten kijf. Al was dat buiten Vanessa’s outfit gerekend. In al haar furie en enthousiasme, vergat ze dat haar strakke, aanpassende rok geen split bevatte. Althans, tot op dat moment, want met de daaropvolgende “krak” was die split een feit.
Ding dong. (de bel)
“Oh fuck ze zijn er, oh shit, oh kut. Patrick, Patrick…”

Maar Patrick was volledig out, niet zozeer door de geur van boenwas dan wel door de trap die zijn vrouw hem in al haar frustratie had verkocht. Niet bedoeld hem werkelijk pijn te doen, maar toch – per ongeluk? – met de naaldhak van haar schoen, recht in zijn kruis.
“Godverdegodver.”
Vanessa probeerde recht te krabbelen. Maar dat bleek onmogelijk en toen ze naar haar benen keek, werd ook duidelijk waarom: haar knie was uit de kom. Vanessa wou een gil slaken, maar naar adem happen lukte niet zo goed, het werd troebel voor haar ogen, ze viel bewusteloos.

Ding dong. (opnieuw, de bel)

“Joehoe, we zijn via de achterdeur gekomen, want de bel blijkt het niet te doen. Oelala, de tafel zo keurig gedekt. Amaai, een heel buffet. Dat belooft. Patrick, Vanessa?”

(stilte)

“Marie-Jeanne, ’t is gelukt. Van hun gekibbel zullen we deze keer geen last hebben. Toch benieuwd hoe je het geflikt hebt. Maar zeg, wat stinkt hier zo?”

“Kijk straks maar eens onder de sofa, Jean-Marie. Maar hef eerst het glas met mij: op een geslaagde missie, leve operatie Chaumes.

Jo en Pol vind ik een heerlijke context voor goedheiligman of goedheilig man. Want kent u hen nog? Er flitsen kernwoorden door mijn hoofd, die doen mij fronsen. Fraude.

Spraaktechnologie. VRT Taalnet schreef binnen die context in december 2000 een tekst tsjokvol fouten (zogezegd geschreven met de L&H-software). Wat me wederom doet twijfelen aan de geloofwaardigheid van ‘goedheiligman’.

Hoe het Jo en Pol vergaat zal me worst wezen. De hamvraag is: komt Sinterklaas?

Sinterkaas heeft ons bedrijf al bezocht. Ik wist van niets. Blijkbaar gelooft de hulpsint der bedienden niet in brave werknemers die kinderloos zijn. Maar bon, het is crisis naar het schijnt.

Kan ik hem lokken? Moet ik een brief schrijven? Een diepgaande, een persoonlijke of vijf woorden (hallo, dank bij voorbaat, groetjes) + een collage uit de boekskes? Mag ik tekenen en moeten de objecten zich dan beperken tot een kinderlijke leefwereld of mag ik mijn losse pols de vrije loop laten. Kan Sinterklaas tegen wat functioneel naakt of het grootstadsleven?

Weet de Sint echt wat alle kinderen willen? Want ik ben niet van de makkelijkste en vermoedelijk zelfs van de moeilijkste. Originaliteit staat bovenaan mijn lijstje, maar ik vermoed dat hij geen tijd heeft om voor iedereen nog een oldskool mixtape bij elkaar te knallen, om mijn concertvoorkeuren nog af te wegen, om mijn lievelingkleur of -geur te achterhalen, om mijn favoriete bloemen over te vliegen uit een ander seizoen.

Maar he, ik ben vaak ook een ordinaire -hiermee bedoel ik ‘doorsnee’- vrouw. Dus chocolade kan eventueel volstaan. Gewoon vanuit een culinaire hoek, laat de banale vrouw-chocolade conclusies achterwege of ik staak mijn geloof.

Dank bij voorbaat,

Groetjes,

Pisblom

John danst niet. John slaapt. Achter de gesloten slaapkamerdeur snurkt hij een eigen ritme.
Vijf, zes, zeven… zijn plaat blijft steevast hangen op acht.
Maar Marie draait andere plaatjes, verzoeknummers die het onbewuste haar influistert.

Iets van de Beatles alstublieft, we voelens ons zo 1967 vandaag.

Marie wuift een arm in de lucht en reikt richting plafond.
Ze beweegt haar schaduw tegemoet, knikt ter herkenning en kromt vervolgens haar rug.
Ze speelt zwaan, strekt nu haar veren uit.
Als ze krachtig de vleugels uitslaat, kan ze wegvliegen door het open raam.
Marie buigt de knieën, veert daarop recht en zet zich in poleposition
om als een ballerina (op de toppen van haar tenen) haar ranke lichaam te lanceren.
(Goede reis, astronaut)

Marie springt.

Krak.

Zonder stevige pointes breken alle tien je tenen.
De vrouw verkrampt. Het meisje moet wenen.

SHuT UP!

Heb je geen zeven jaren gezwoegd op een studie omtrent haartooi. Sodemieter op. Ik weet heus wel dat mijn haar bewijst dat er een zoogdierversie van een kameleon bestaat. Neen, mijn collega heeft geen nieuwe collega. Ik ben het maar! Ja, ik leef onder een hoeveelheid haar waar kalende mensen kippenvel van krijgen. Waar haarlakspuitende en –snuivende soulzangeressen uren aan moeten zwoegen. Ik zeg niet dat zij op mij willen lijken, maar wel dat ik niet op hen wil lijken. Ik kan het weten, want ik weet dat stil in mijn eigen hoofd.

Heb ik een te strak, doch niet te kort, kleedje aan. Oeps, dan heb ik eventueel vestimentaire subgenre-regels aan mijn laarzen gelapt. Je draagt één avond niet de broek en bijgevolg is het onmogelijk dat je al jaren vertrouwd bent met pakweg The Sedan Vault, die pakweg getekend waren bij een punklabel. Waar zo’n doorsnee oordeeloen zonder hanenkam, tevens actief in de muziekindustrie, het lef vandaan haalt om zo’n onzin uit te kramen. Goede poging. Ja! Proficiat. Maar als The Sedan Vault –indertijd- niet de band was die ik al het vaakst live zag…

Waarom doe ik zo’n verwoede poging tot het ontkennen van de correlatie tussen kledij en muziekscènes? Ik weet vanuit een vaag ver verleden: dat het kan, dat het is! Sociologen hebben daar al kaas van gegeten en er zelfs over geschreven wanneer ze niets beters te doen hadden. Maar ik dans liever op tafel hoe ik wil. Puberaal, stoer, alternatief, vrouwelijk, snobistisch. Geef mij elke dag een andere willekeurige stempel die ik slechts deeltijds verdien.

Ik knuffel vaker bomen dan mannen, wordt luidop gedacht. Misschien vind ik ze wel allebei even leuk. Dan ben ik soms een vermeende ‘die alternatieve’ en sporadisch zo’n ‘fake vamp’. En dat is allemaal geoorloofd! Heb ik de vrijheid om in bossen te spelen of om op muren te schilderen in een afdankertje met een verschraald hipheidsgehalte? Mag ik mijn benen optisch verlengen met schoenen als hulpstuk der verleidelijke illusie. Vindt u dat mijn lingerie eerder puur functioneel moet zijn? Bel dan 04**/7*.**.*2 want ik doe daar deze maand een kwantitatieve studie over en ik heb mijn quota nog niet bereikt. De vragenlijst neemt slechts 10 minuten van uw tijd in. Al weet u net zo goed als ik dat die schatting een regelrechte leugen is.

Ik vind het jammer. Die optelsom van foutieve, oncreatieve, oppervlakkige opmerkingen van mannen, van vrouwen, van voorbijgangers, van losers. Ik klink als een cynische kameleon die sporadische, oprechte complimenten afweert door verbaal te spugen als een lama.

Rooogh sZpttTeh!

Ik vergeef u uw kortzichtigheid. Zoals u ook mij mijn tirade zal vergeven.

Gotta click twice
for full size

Every time you call my name, I heat up like a bird in Spain, bird in Spaaain…
Het zou kunnen kloppen. En als het echt klopte, dan was het eigenlijk zo gek nog niet. Maar het klopte niet. Dus betweterde ze: “Burning flame… Burning…flame.” Et voilà, wenkbrauw nummer 1 ging een beetje hoger dan nummer 2.
Maar hé: het is goed de eigen stoep te keren, in eigen bh te kijken, en oh ja, de pot verwijt de kerel dat hij geen vrouw is: ja ook zij maakt van die foute associaties, hoort dingen die ze op dat moment liever hoort.
I want to be a hippy and I want to get stoned. Marry marryyy woman!
Hoewel, liever klopt niet altijd. Niet in elke context. En zeker niet in die waarin ze zich onlangs bevonden. Setting: twee vrouwen in een auto. Ze zingen. Of nee. Ze doen alsof. De instrumentale stukken gaan hun zelfs beter af dan de zanglijnen. Het is tof. Ze dromen weg, denken na. Hoe behandelt het leven hen? Denken aan verre oorden, schone tijden. Schele Indiërs in Australische tankstations (ja écht). Het is zo één van die momenten waarop ze hevig gas geven terwijl enkel de rem het doet. En dat net op het moment ze een discotheek naderen. Ze houden halt, of nee. Ze spoelen terug in woorden. Nooit geweest. Wat zou ik er zoeken. Ah, bah. Als ik er zou zijn, wil ik… al die…domme mannen…op hun gezicht…
En splash, een kortsluiting in dat rare hoofd van haar. Of zij dat echt gezegd had?
Ze gieren het uit. Alsof ze ooit zoiets zou zeggen.
Hey, mondegreen, was die mond met groene zeep.
Yeah, you wash away, wash awaaayy

Mijn agenda is verdacht leeg. Geen schema’s om mezelf door de aankoop van concerttickets te sleuren zonder er mijn broek er aan te scheuren. Geen afrekeningen van de kredietkaart. De meest logische verklaring is dat het clubseizoen zowat zou moeten aflopen dezer dagen. Ik heb zo gretig mogelijk genoten van Les Nuits (Botanique). Sufjan, Conor O’ Brien (Villagers), Agnes Obel. ‘Voorprogramma’s’ heb ik respectievelijk gemist dankzij een falafeldurum, verfoeid dankzij een foeilelijk franglish accent en dito dansjes, aangegaapt met een gapend gebrek aan enige vorm van Russische noties.

Het festivalseizoen komt er aan! Mijn agenda is nog (maar) halfvol: Arcade Fire, The National, Two Door Cinema Club en -nostalgie- Jimmy Eat World in Arras, graag met aansluiting op Avi Buffalo op de Dijlefeesten, Bruksel Live, Pukkelpop.

Wat ik heb gemist zijn tickets voor Beirut en voor Bon Iver. Wat ik niet mag missen zijn hun nieuwe platen. Hieronder alvast de eerste nieuwe van Beirut. East Harlem, und das ist gut!

Beirut – East Harlem by Revolver USA

Waar ik om rouw is de programmatie van Bright Eyes op Wer**ter. #Ik denk aanscheldwoorden# W**chter! Het enige festival op Belgische bodem en tout court waartegen ik gegronde(?) vooroordelen koester. Waar ik mijn festivalsandalen weiger neer te planten tegen betaling. Eenmaal per toeval was genoeg. Fijne vrienden (van vrienden), een subtiel litteken dankzij het dranghek waaraan mijn arm bleef hangen, Pink zien huppelen in een string en Florence van ver horen roepen. Ik fluister stilletjes neen dank u tegen de herinnering aan de slechte geluidsmix die het resultaat was van twee podia waarop simultaan gespeeld werd. Misschien is verhuizen naar een grotere weide inderdaad verstandig als dat de P.A. ten goede komt.

Wie gaat er immers alleen naar een festival voor de sfeer? Pubers, geldverdieners, liefjes die niets van muziek afweten maar wel eens willen ervaren wat het woord van het jaar inhoudt?

Lieve Chokri

Lieve Chokri, waar wacht u nog op? Laat uw mensen Conor Obersts mensen contacteren. Want in zijn agenda ligt nog een gapend gat tussen 14 en 31 augustus. Haal hem even weg uit NYC. Geef Bright Eyes the Marquee, want ze zijn helaas al te groot voor uw Club of uw Chateau. Uw concurrent heeft gezien dat Bright Eyes top is. Dat de nieuwste worp op een podium gegooid moet worden. Gun uw publiek ook het plezier dat van nabij te constateren.

Ik durf meer te vragen Chokri. Want ik ben op dreef, doch houd in gedachten dat Bright Eyes prioriteit is. Maar als er nog wat gaten in de programmatie, en nog niet in het budget zijn, dan ook graag: nog eens Arcade Fire, Bon Iver, Beirut, Cat Power, Death Cab for Cutie, Sufjan Stevens, Tokyo Police Club…

Een backstageperspas is ook altijd welkom. Schrijven, bloggen, tweeten, fotograferen. Ik houd het graag beschaafd en dien enkel mijn mediagenieke capaciteiten aan.

Waarvoor velen dank.

Pisblom

- Hallo?… ja
…
- In de winkel… in de Colruyt.

Ze liegt. Ze loog.

Ze stond in de Schijnmakersstraat. Verzwijgend dat hij haar gsm tegen haar oor perste terwijl hij gezwind haar gezicht betastte. Is verzwijgen wel liegen?
Het blijft een optie dat ze geen aanwijzingen gaf over haar toenmalige huidige locatie. Dat ze doodleuk een afspraak maakte voor morgen, hoewel dat reeds vandaag was. Vaak liegen Vrouwen. Vrouwen liegen vaak.

Wie spreekt er in godsnaam af in de Colruyt? In het koelvak, tot daar aan toe. Maar belangrijke afspraken maak je ergens tussen de druiven en de tomaten in de Delhaize. Dat hoort iedereen te weten. Het is er ongekoeld en cool. Haastig wordt er geraasd met winkelkarren waarin kinderen met zwengelende beentjes zitten en zagen. Soms een lach, zeldzaam een traan.

Oh liegende trut.

Voordien vlogen er nog drie duidelijke eenden in de lucht. Zekerheid is mooi. Twee melkflessen in de goot. Vol, halfvol of naïef verklaard tot leeg? Alleszins niet samengeperst. Twijfel ligt in de goot.

Het doet deugd om af en toe af te stappen van de gebruikelijke weg. Stappen door de Schijnmakersstraat doorprikt de uit de lucht gegrepen illusie van autisme. Mijn dagen zijn geteld, maar mijn stappen niet. Mijn wegen zijn routine, maar gelukkig geen plicht. Alles leidt naar hier. Langzamer weliswaar. Ik ga zo traag sinds de laatste tijd. Waarom? Heb ik geen thuis? Heb ik geen zin? Is er teveel potentieel onderweg? Geen benul.

Drie eenden in de lucht. Dat is zeker.
Ik ben een gans. Ben ik een kip?

Wat ben ik multitaskend waard? Dat is de volgende vraag. In productiviteit, niet in euro’s. Op dit lichaam kleeft geen prijs, noch op dit hoofd. Het moest maar eens gebeuren. Dat er een prijskaartje aan je hangt. Te hoog, te laag. Wat als er geen bieder komt. Of zo’n arme, schattige knul. Mijn productiviteitswaarde hangt af van de delen die verre van een geheel vormen. Wat is ze waard, zo’n vrouw die tegelijk haar neus in de richting van goede muziek gooit, details tekent, een ongestructureerd en verwarrend gesprek op gang probeert te houden, piekert, herinnert.

Alsof gewoon ademen soms nog niet moeilijk genoeg is. Sinds vandaag zit ik me hypochondergewijs bovendien af te vragen wat er scheelt met mijn hart. Het deed in de afgelopen twaalf uur minstens drie keer van ‘HOP!’ En dan sloeg het drie slagen over terwijl ik vergat te ademen en mijn ogen zich wijd opensperden. HOP, ik denk dankzij radioreclame aan autoruiten, aan een fris pintje op een heet terras. Mijn focus is nihil. Niet alleen door het gebrek aan een bril.

Multitaskende vrouwen zijn een sprookje. Verzonnen door een stelletje mannelijke psychologen die tijdens hun ettelijke koffiepauzes luidop zijn beginnen te dagdromen over dé (ideale) vrouw die soep mixt terwijl ze de kinderen helpt met hun huiswerk. Simultaan lakt ze haar nagels, parafraseert ze het weerbericht komischer dan Frank De Boosere, lacht ze liefelijk en doet ze de strijk op de meest geilmakende manier. Toch? Ik ben alleszins geen denderende multitasker. Maar complottheorieën schud ik er te pas en te onpas graag uit. Tijdens het beluisteren van muziek, tijdens het tekenen van details, etcetera, etcetera, etcetera.

Dat ik het soms mis. Het onbezonnen over daken schreeuwen.

Ik ben de koningin van de wereld.

Dra zal ik uitbreken, dan weekt alles los. Lopend wild.
Sluwe jager, raak mij. Schiet mij neer. Stil mijn honger: voed me groener gras.

Doe het in zwart-wit.
Kom, zwem achterwaarts. Neem een duik uit het water.

Spuug vol, dat laatste glas met mij.

Ik blijf liggen. Laat me vallen.
Dronken dwarrelen we over scheve paden.
Tot het licht wordt, alles weer normaal kleurt.

Adem in.

Wij zijn het einde van een nieuw begin.