خواب های پریشان یک پیشگو

ترس

2010-04-06T22:38:00.001+04:30

همیشه از بزرگ شدن می ترسیدم
از این كه آن ها را كه می شناسم
دیگر نشناسم.
همیشه بعد از دیدن یك فیلم
غریبه شده ام
از تمام شدن هر چیزی می ترسم.
از داشتن آلبومِ عكس
از خاطره ها
ازمنطقِ روزانه ی تكرار
از غروب كردن خورشید می ترسم.
از این كه زمان می تواند بگذرد
از این كه گذشته پُشتِ سر می مانَد
از این كه سنگ همیشه سنگ است
و زمین صورتی ندارد
از چسبیدن خواب هایم به تنم به صدایم
از به خود آمدن های ناگهانی اَم می ترسم.
شهرام شیدایی

مرز نیستی

2010-04-02T20:15:00.000+04:30

"دلم یک عالمه بی خیالی می خواهد...
خسته ام...
ذهنم آشفته است...
می خواهد پرواز کند...
تا به مرز نیستی...
تا آنجا که بی نیاز شود از خواستن و خواسته شدن..."
از یک ناشناس

سال نو مبارک

2010-03-21T09:39:00.001+03:30

يادم باشد که زيبايي هاي کوچک را دوست بدارم حتي اگر در ميان زشتي هاي بزرگ باشند.
يادم باشد که ديگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که مي خواهم باشند.
يادم باشد که هرگز خود را از دريچه نگاه ديگران ننگرم، که من اگر خود با خويشتن آشتي نکنم هيچ شخصي نمي تواند مرا با خود آشتي دهد.
يادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم، چرا که شخصي که با خود مهربان نيست نمي تواند با ديگران مهربان باشد.

سفر به شهر خاطرات

2010-02-12T09:10:00.001+03:30

بعد از چند ماهِ خسته کننده بالاخره تونستم برم مسافرت. یک سفر به شهر خاطرات. یک سفر با طعم شیرین یک ستاره...

امروز یک روز فراموش نشدنی برای منه. صبح ۲۳ بهمن... ۴ سال پیش...
یک روز سرد توی یک شهر شلوغ و پر هیاهو...
یک سالن انتظار سفید و بزرگ...
صدای زنگ تلفن...
و یک صدای آسمونی،
نه از پشت تلفن که از پشت سرت...
غافلگیر شدن و ذوق زدگی توأمان...

و...

بوی سرد مرگ

2009-12-16T20:53:00.005+03:30

"تصور كن يك روز صبح ديگه از خواب بيدار نمي شي. آيا همه ي دوستاي تو مي دونن كه تو دوستشون داشتي؟ داشتم به اين فكر مي كردم من ممكنه امروز بميرم يا فردا و يا هفته ي ديگه و از خودم پرسيدم آيا هيچ كدورتي هست كه بايد التيام بدم يا دوستي هايي كه بايد باز سازي كنم و يا سه تا لغت كه بايد بگم.

اجازه بده همه ي دوستاي تو بدونن كه تو دوستشون داري. حتي اگه فكر مي كني اونا تو رو دوست ندارن. تو شگفت زده خواهي شد اگه بدوني اين سه تا لغت كوچولو و يك لبخند نا قابل چه معجزه اي داره. و اگه يه روزي خدا منو فرا بخونه...
از امروزت نهايت استفاده رو بكن چون هيچ تضميني نيست كه فردايي وجود داشته باشه..." [از وبلاگِ قدیمیِ پیشگو]

3 ساعت پشتِ اون در ایستادم...
دری که از اون طرفش بوی سرد مرگ به مشام می رسید...
دری که این طرفش پر بود از صدای شیون و زجه...

همه فضا بوی مرگ میده...
و من اینجا خیلی دورتر از سیاهی جمعیت, تنها, به تابوت هایی زل می زنم که خالی میرن اون طرفِ در و پر بر می گردن...
و انگار این خالی رفتن و پر برگشتن تمومی نداره...
و چه با سرعت تابوت ها پر میشن و خالی...
وقتی رفتم زیر تابوت رو گرفتم, یک لحظه احساس کردم الان خودم توی تابوت هستم! یک لحظه ترسیدم و عرق سرد روی پیشونیم نشست. وقتی ازش دوری فکر می کنی ازش نمی ترسی اما وقتی بهش نزدیک میشی و سرماش رو حس میکنی...

غیبت و بهانه ای برای آغاز

2009-12-05T22:34:00.004+03:30

یه چند وقتی بود از اینجا و همه جا و زندگی دور افتاده بودم.
درگیر بودم شدیداً. درگیر یکی دیگه از زوایای پر کش و قوس زندگی!
اما هر چی بود تموم شد. و حالا دوباره پیشگو اینجاست. دلم تنگ شده بود برای اینجا و همه ی همخونه ای های اینجا...

چند وقتی هست که یک راه جدید برای رسیدن به آرامش پیدا کردم. اون هم تماشای عکس های زیباست. شاید خیلی وقت ها نتونیم اونجایی باشیم که دوستش داریم اما با نگاه کردن به یک تصویر زیبا و رویایی یا خوندن یک جمله ی زیبا می تونیم بودن در اون موقعیت رو حس کنیم و ازش لذت ببریم و به آرامش برسیم. حداقل برای من که اینطور بوده و هست.
امشب یه دسته بندی جدید به وبلاگم اضافه میشه با عنوان از نگاه یک دریچه کوچک که تصاویر و عکس هایی که خودم دوستشون دارم رو می ذارم توی این دسته بندی. و امشب اولین نگاهم از این دریچه کوچک بدون هیچ توضیح اضافه:

صدا کن مرا، صدای تو خوب است

2009-11-13T18:30:00.027+03:30

تا حالا شده یک صدا برات زیباترین، گوشنوازترین و آرامش بخش ترین صدای دنیا باشه؟

میدونی کدوم صدا رو می گم؟
آره! صدای یک ستاره...
آخه مگه ستاره ها هم صدا دارن؟
همممم... آره! البته نه همشون. شاید هر هزاران سال یک بار، اونم توی غروب یک روزِ گرفته ی پاییزی، دقیقا وقتی که حال و هوای عجیبی داری و خودت هم نمی دونی چته، یک ستاره از اون بالا بالاها بیاد پایین و با صدای مسحور کننده اش تو رو با خودش ببره به اوج آسمون ها... و تو اونقدر مجذوب اون ستاره و صدای جادوییش بشی که ترس از ارتفاع رو فراموش کنی و باهاش بری بالا بالا،. بالای بالا... و اونجا تازه برای اولین بار در زندگیت لذت پرواز در اوج رو لمس کنی...

و امروز، بعد از گذشت چهار سال باز هم شنیدن صدای اون ستاره،

وجودت رو سرشار می کنه از حس قشنگِ زندگی...

................................................................

پ ن: نمی دونم چرا تا حالا یعنی دقیقا تا همین امشب فکر می کردم شاعرِ "صدا کن مرا، صدای تو خوب است" فروغ فرخزاده! با اینکه مطمئنم چند بار توی شعرهای سهراب خونده بودمش! خیلی جالبه برام.

Links for 2009-11-18 [del.icio.us]

2009-11-19T00:00:00-08:00

تصاویری که اشک خیلی ها را درآورد
یک صبح سه شنبه در حالی که Grey van der walt به همراه تیم همراهش برای یافتن رد پایی از شیرها به سمت جنوب Madikawe حرکت می کنند به طور کاملا غیر منتظره با لاشه یک بز کوهی و شیری در حال نفس نفس زدن در کنار لاشه او روبرو می شوند. شیر که مشخص است تازه شکار خود را بر زمین زده است کنار لاشه که گویا حامله نیز بوده است حرکت می کند. عکاس که از دور شاهد این ماجراست شروع به تصویر برداری می کند. شیر بر خلاف انتظار نه تنها شکار را نمی خورد که سعی میکند جنین شکار را از مرگ نجات دهد.

تولد یک پیشگو

2009-10-25T17:48:00.004+03:30

خب! انگاری داره صدای پای یه چیزهایی میاد...
گوش کن... می شنوی؟
چه احساسی داری؟
آرامش. آرامش محض...

یک روزی بود که با زندگی دشمن بودم. یک روزی بود که فکر می کردم زندگی فقط برای رنج کشیدنه، برای جنگیدنه، برای پیروز شدنه، برای رسیدن ها و نرسیدن ها، برای افسوس خوردن و نخوردن ها، برای...

اما حالا...

زندگی دیگه دشمن نیست. با همه غم ها و غصه هاش، با همه پستی ها و بلندی هاش، با همه افسوس هاش، با همه دردهاش، با همه شیرینی هاش، با همه دوست داشتن هاش... زندگی حالا دوست منه.

زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازه عشق
زندگی چیزی نیست كه لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود
زندگی جذبه دستی است كه می چیند
زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است
زندگی بعد درخت است به چشم حشره
زندگی تجربه شب پره در تاریكی است
زندگی حس غریبی است كه یك مرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاری است كه درخواب پلی می پیچد
زندگی دیدن یك باغچه از شیشه مسدود هواپیماست
خبر رفتن موشك به فضا
لمس تنهایی ماه
فكر بوییدن گل در كره ای دیگر
زندگی شستن یك بشقاب است
زندگی یافتن سكه دهشاهی در جوی خیابان است
زندگی مجذور آینه است
زندگی گل به توان ابدیت
زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما
زندگی هندسه ساده و یكسان نفسهاست

و من همون مرغ مهاجرم که نمی دونه تا کی اینجاست و تا کی می تونه پرواز کنه. اما عاشق پروازه. مهم نیست تا کی. مهم پروازه در اوج... مهم لذت بردنه از پرواز...

............................................................

شاکرم خداوندی رو که یک سال دیگه قصور و خطاهای من رو تحمل کرد و دوباره فرصتی بهم داد تا متولد بشم، تا جبران کنم خطاهای گذشته رو و فراموش نکنم ممکنه تولد دیگه ای نباشه برای جبران...

امروز بهترین و شیرین ترین تولد عمرم بود.
نمی تونی تصور کنی که دیشب چه احساسی داشتم وقتی یک ستاره از اون بالاها اومد پایین و زد پشت شیشه اتاقم و من رو با خودش برد به اوج آسمون ها ...

پازل خیانت

2009-10-18T22:18:00.061+03:30

همیشه دیر است و همیشه باید حساب کرد که فرصت نیست و هرگز سخنی را که میشود امروز گفت ، کاری را که میشود امروز کرد نباید به فردا گذاشت زیرا همیشه دیر است...

[دکتر شریعتی]

زندگی کردن با کسی که احساس می کنی بهت خیانت میکنه... خیلی سخته، خیلی...

میدونی، سختی قضیه کی بیشتر میشه؟
وقتی که اون شخص پشتوانه ات توی زندگی باشه.
وقتی که تو حاضری تمام وجودت رو به پای اون بریزی.
وقتی که تو به خاطر اون و به خاطرت زندگیت مجبور شده باشی از خیلی از چیزها بگذری.
وقتی که تو ابراز عشقش رو به خودت می بینی و واقعیت ها رو هم می بینی و اونوقت این دوتا میشن یه پازل هزار تکه توی ذهنت که نمی تونی به هیچ وجه تکه هاش رو کنار هم بذاری...
وقتی که ...

اونوقته که به بن بست میرسی... کاش همه اینها تنها کابوسی بود براش...
اما نیست!
نگرانم. دعا کنید براش...

.............................................................

با دیدن این دختر کوچولوی ناز چه حسی میاد سراغت؟

.............................................................

پ ن ۱: نسرین بلاخره پیداش شد.
پ ن ۲: دیشب مجبور شدم به دلایلی برم پیش یک ارولوژیست. اعتراف میکنم یه کم ترسیده بودم! اما گویا چیزی نبود. سونوگرافی دارم امشب.

Links for 2009-10-09 [del.icio.us]

2009-10-10T00:00:00-07:00

کتاب های صوتی فارسی
آلیس در سرزمین عجایب - 48 داستان آهو و پرنده ها - نيما يوشيج ...

Links for 2009-10-03 [del.icio.us]

2009-10-04T00:00:00-07:00

موسیقی و وبلاگ
مجموعه ای از موسیقی های لایت جهت استفاده در وبلاگ و وبسایت
تأثیر رنگ لباس
یه بخش این تأثیر مربوط میشه به کسی که لباس رو پوشیده و یه قسمت هم مربوط میشه به کسی که پوشنده لباس رو میبینه.

پاییز و جشن تولد یک احساس

2009-10-03T23:11:00.003+03:30

من همیشه عاشق پاییز بودم...

مدتها این فصل رو دوست داشتم تنها به خاطر زیبایی مسحور کننده اش و چون زادروز خودم درست در نیمه های اون بود. اما از چهار سال پیش، این علاقه دلایل دیگری هم پیدا کرد و اون تولد یک احساس جدید در من بود. احساسی که هیچ وقت قبل از اون تجربه اش نکرده بودم.

چهار سال پیش در چنین روز و ساعتی من یک ستاره توی آسمون بی کران کهکشان راه زندگیم پیدا کردم. ستاره ای که جاذبه اش جذر و مدهای زندگی من رو دگرگون کرد و باعث شد چیزهایی رو درک کنم که با هیچ زبان و نشانه ای نمیشه اون ها رو توصیف کرد.

...

چقدر زیباست وقتی به گذشته برمی گردی و می بینی که اون ستاره باعث شد تا تو وارد یک مسیر تکامل بشی. مسیری که بدون وجود ستاره، توی هزار توهای زندگیت گم می شد و شاید هیچ وقت نشونی هم ازش پیدا نمی کردی.

و من در شب میلاد یک ارتباط، شاکرم خداوندی رو که هیچ کاریش بی حکمت نیست و ستاره ای رو که باعث شد زندگی جدیدی رو تجربه کنم...

---------------

پ ن: هفته مبارزه با سرطان هم مثل اینکه شروع شده. تو رو خدا دعا کنید... همه سرطانی ها رو دعا کنید اما بیشتر از همه کوچولوهایی رو دعا کنید که با معصومیت کودکانشون دارن با سرطان دست و پنجه نرم می کنن...

Links for 2009-10-02 [del.icio.us]

2009-10-03T00:00:00-07:00

سخنانی از دکتر شریعتی
هر لحظه حرفی در ما زاده می‏شود، هر لحظه دردی سر بر می‏دارد، و هر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می‏کند، این ها بر سینه می‏ریزند و راه فراری نمی‏یابند، مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایش‏اش چه اندازه است؟

وبلاگستان و دوستانی که نیستند

2009-10-01T18:11:00.011+03:30

امروز عجیب حالم غریبه است!
چند روزی هست که سخت به دنبال پیدا کردن دوستان وبلاگی قدیم هستم. بالاخره تونستم وارد اکانت یاهو که متعلق به ۴ سال پیش بود بشم و آدرس وبلاگ بیشتر بچه ها رو که توی contact شون ذخیره کرده بودم بدست بیارم.
اما...

امروز به بیشتر از ۶۰ تا از وبلاگهای دوستان قدیمی سر زدم. هیچ کس نبود...
اکثرا آخرین پست هاشون مربوط به ۲ سال پیش بود. بعضی ها هم که کلا وبلاگشون رو پاک کرده بودن! باورت نمیشه تعداد وبلاگ هایی که از این شصت و خورده ای رفتم و هنوز می نوشتن کمتر ۵ تا بودن! نمی دونی وقتی هر لینک رو کلیک می کردم و بعد از یک انتظار کوتاه می دیدم خبری از پست جدید توش نیست یا با خطای چنین وبلاگی موجود نیست روبرو میشدم چه احساسی بهم دست می داد. دیگه داشت بغضم می ترکید...

کاش می شد زمان به عقب برمی گشت... چه روزهایی بود...
امروز خاطرات زیادی برام زنده شد. خوندن پستهای قدیمی وبلاگ دوستای خوبم،‌ یادآوری روزگار پرفراز و نشیب سالهای جوونی، همه دست به دست هم دادن تا امروز حال عجیبی داشته باشم.
شدیدا دلم هوس بارون کرده امشب. یکی دو هفته پیش بارون خوبی اومد اما من آنفولانزا گرفته بودم و افتاده بودم گوشه خونه... حرص می خوردم از اینکه نمی شد برم بیرون! کاش دوباره بباره به زودی که هوای دلم هم بارونی شده امشب و هوس رفتن زیر بارون بدون چتر بدجوری قلقلکم میده ...

چته باز تو؟

هیچی! سفر به خاطرات تلخ و شیرین گذشته حسابی حالم رو عوض کرده. می دونی این روزها یادآور روزهای عزیر و غریبی هستن برام. روزهایی که زندگی من رو دگرگون کردن. چه زیبا بود اون روزها و چه زیباست احوال دل شیدای من این روزها وقتی مرور می کنم اون روزهای پر از خاطره رو.

خانه ای که دریاچه شد

2009-09-30T01:38:00.004+03:30

حسابی ذوق زده شدم. می دونی برای چی؟
نه! برای چی؟
امروز یعنی در واقع دیشب یه دوست عزیزی رو بعد از ۲ سال بی خبری دیدم. دیدن مجازی منظورم بود. همون دختر خل و دیوونه به قول خودش. همونی که یه خونه ای داشت اینجا که شده بود خونه دلش و منم خیلی وقتها مهمون خونه اش بودم خونده و ناخونده...

وقتی کامنتش رو دیدم باورم نمی شد که نسرین باشه...
چرا آخه؟

نکته جالب قضیه دقیقا توی همین چرا نهفته است. فکر کن یه مدتی دنبال یکی میگردی و پیداش نمی کنی. آدرس و اسم وبلاگش هم که به مدد حافظه قوی فراموش کردی. جستجوی گوگلی هم برای پیدا کردن وبلاگش کمکت نمی کنه. بعد کاملا تصادفی به اون ایمیلی که مدتهاست بهش سر نمی زدی سر می زنی و می بینی که کلی ایمیل تلنبار شده اونجا روی هم. بین همه اون ایمیل ها نام فرستنده یکی از ایمیلها که یک ایمیل گروهی فرستاده نظرت رو به خودش جلب می کنه... احساس میکنی می شناسیش. یه کم که فکر می کنی می بینی آره... یادم اومد...
و بعد براش ایمیل می زنی اما با این دلهره که ممکنه اصلا تو رو یادش نباشه. شاید اصلا وبلاگستان رو ترک کرده باشه... اول ایمیل خودت رو معرفی می کنی و امیدواری که به خاطر بیاردت...

خب تا اینجا همه چیز عادی پیش رفته. قصه تازه از اینجا شروع میشه:
یهو به ذهنت میرسه حالا که اومدی این ایمیلت رو چک کردی خب یه سری هم به طفلکی وبلاگ بزن ببین چه خبره! زنده است مرده است. کسی اومده نیومده؟ وارد صفحه مدیریت که میشی می بینی یک نظر برای تایید کردن وجود داره. خیلی عادی کلیک می کنی و منتظر میشی باز شه.
اما...
یهو خشکت میزنه. اسم نویسنده اش رو که نگاه می کنی می بینی نوشته نسرین
اولین چیزی که به ذهنت میرسه اینه که اون ایمیلت رو خونده و در عرض کمتر از ۳ دقیقه اومده اینجا و برات پیام گذاشته اما بلافاصله یادت میاد که اصلا آدرس وبلاگت رو توی ایمیل ننوشتی! به تاریخ نظر که نگاه می کنی می بینی مال الان نیست... و اینجاست که اولش شوکه میشه، بعدش هم ذوق زده ...

--

پ ن : معنی عنوان این پست رو فقط نسرین می تونه تفسیر کنه!

سفر به اعماق خاطرات

2009-08-25T23:15:00.002+04:30

بالاخره کائنات اجازه داد و من هم تونستم برم مرخصی و یک هفته ای از زندگی تکراری خودم دور بشم. سفرم به شهر خاطراتم بود. همیشه سفر رو دوست داشتم. از اون وقتی که خیلی کوچیک بودم تا همین حالا! هر چند به خاطر نوع زندگی و ... خیلی خیلی کم مسافرت داشتم اما اونهایی هم که داشتم همش خاطراتی شدن توی قلب و ذهنم. خاطراتی که حالا باهاشون زندگی می کنم و نفس می کشم. سفر این بارم هم سفری بود که خیلی از خاطرات گذشته ام رو زنده کرد. و خودش هم شد خاطره ای دوست داشتنی در قلبم.

...

قرار بود از اونجا با تور برم غرب کشور ولی خب به دلایلی نشد.

دروغ های شکننده

2009-08-03T22:13:00.003+04:30

به سه چيز تکيه نکن ، غرور، دروغ و عشق. آدم با غرور مي تازد، با دروغ مي بازد و با عشق مي ميرد (دكتر علي شريعتي)

تا حالا شده به کسی دروغ بگی؟
من؟ خب بذار فکر کنم... نمی تونم بگم نه. ولی از دروغ گفتن متنفرم. ترجیح میدم اگر قراره دروغ بگم بجاش سکوت کنم و اصلا حرفی نزنم. هر چند همین سکوت خودش خیلی وقت ها دردسر ساز هست اما بهتر از دروغه... اگرهم تحت شرایطی مجبور بشم دروغ بگم اونوقت عذاب وجدان بعد از اون دروغ دیوونم میکنه. هر چقدر که مخاطب دروغم به من نزدیکتر باشه عذاب وجدانم بیشتر میشه, از خودم به خاطر اون دروغ بدم میاد.

حالا چرا از دروغ متنفری؟
همممم... خب این خیلی پیچیده است. نمی دونم چطور توضیح بدم. نمی دونم اسمش رو چی بذارم؟ حس ششم؟ یا... مهم نیست. یک حسی توی وجودم هست که وقتی کسی بهم دروغ میگه احساسش میکنم. احساس میکنم داره بهم دروغ میگه. اونوقت می شکنم... هیچ وقت تا حالا نتونستم به کسی بگم که داره بهم دروغ میگه. همین نگفتن باعث میشه از درون بشکنم... تنها این نیست! نمی دونم چرا هر وقت یکی یک دروغی میگه اگر هم همون موقع حسش نکنم, خیلی زود یک اتفاقی رخ میده که متوجه دروغ اون شخص میشم.

برای همینه که از دروغ گفتن متنفرم. از تصور اینکه مخاطبم بفهمه که دارم بهش دروغ میگم و اون هم همون حس خودم رو وقتی کسی بهم دروغ میگه داشته باشه, وای... تصورش برام سخته. اصلا نمی تونم به خودم چنین اجازه ای رو بدم. شاید به جرات بتونم بگم تقریبا همه آدمها توی چنین موقعیتی قرار گرفتن که یکی داره بهشون دروغ میگه و اونها میفهمن و میدونن که حرفاش دروغه اما چیزی نمی گن... حسی که بهشون دست میده از این مساله خیلی دردناکه. ولی متاسفانه همین افراد یک جای دیگه خودشون در مقام دروغ گوینده قرار میگیرن و اصلا به ذهنشون هم خطور نمی کنه که شاید مخاطبم الان می دونه دارم بهش دروغ میگم. شاید اون هم داره حس می کنه. اصلا به این فکر نمی کنن که شاید اون هم احساس بدی رو داره که خودشون یک روزی وقتی یک نفر بهشون دروغ می گفت داشتن. تعارف که نداریم خیلی هامون اینطوری هستیم. خود من هم تا یک مدتی اینطوری بودم. اما الان مدتهاست که دروغ برام شده یه چیز نفرین شده. به شدت ازش بیزارم و سعی میکنم ازش دور بشم. حتی دروغ های کوچیک یا دروغ های به اصطلاح مصلحتی!

ولی خودمونیم این که بد نیست. یه جورایی هم خوبه که آدم بفهمه دارن بهش دروغ میگن!
نه! اینطور نیست. یک کم که فکر کنی و خودت رو جای من بذاری می فهمی که زیاد هم خوب نیست. خیلی باید تحملت زیاد باشه که بتونی دوام بیاری! به قول معروف باید پوستت کلفت باشه! آره برای بعضی ها شاید خوب باشه, برای اونهایی که تا طرفشون بهشون دروغ میگه برمیگردن و دروغش رو به رخش میکشن. یا اونهایی که دروغ رو با دروغ جواب میدن. ولی من هیچ کدوم از این دو تا کار رو نمی تونم انجام بدم. اصلا تصورش رو هم نمی تونم بکنم... فقط می تونم بریزم توی خودم.

البته یه نکته مهم هم در مورد دروغ هست که یه پست مخصوص خودش رو میخواد. اون هم دلیل دروغه. هر چند دروغ, دروغه و اثری که روی خودت و مخاطبت می ذاره ویران کننده است اما اینکه دلیل دروغ چی بوده و اصلا برای چی گفته شده می تونه تا قسمتی روی احساس کسی که مخاطب دروغ قرار گرفته و اون رو حس می کنه تاثیر داشته باشه. یه جای دیگه و یه روز دیگه می خوام در مورد دلیل دروغ بنویسم.

--

سفرم از جمعه شروع میشه. البته اگر بلیط گیر بیاد و کائنات هم اجازه بده!

مرد کارهای عجیب

2009-08-01T22:52:00.001+04:30

بعد از مدتها بالاخره تونستم برم و درباره الی رو ببینم. چند بار قبلا بچه ها میخواستن برن گفتن بیا بریم اما یا کار داشتم یا حوصله سینما رو نداشتم. ولی بالاخره امروز کائنات اجازه داد تا برم و این فیلم پر سروصدا رو ببینم. خوشم اومد ازش...
از یک قسمت تز فکری و اخلاقی سپیده اصلا خوشم نیومد. هر چند سپیده ها آدمهای بسیار مهربونی هستند و ذات خوبی دارند اما ناخواسته اطرافیانشون رو آزار میدن. این که به جای فرد دیگه ای صلاحش رو تشخیص بدی اصلا کار خوبی نیست حالا به هر دلیلی که میخواد باشه باشه. متاسفانه توی جامعه ما و توی خانواده هامون از این سپیده ها زیاد هستند.

از اینکه بعد از مدتها دوباره رفته بودم سینما خوشحال بودم. توی راه برگشت اتفاقاتی افتاد که امید یکی از بچه های شرکت برگشت و خطاب به من گفت: "مرد کارهای عجیب"! هر چند این جمله خیلی زود فراموش شد و کسی به خاطرش نموند اما خودم رو به فکر فرو برد. نمی دونم این مشکل منه یا یک امر عادیه؟! اینکه تقریبا هیچکس تا حالا نتونسته شخصیت من رو کامل درک کنه حتی پدر و مادرم. با وجود این همه سال زندگی هنوز خیلی از ابعاد شخصیت من براشون تاریکه. هنوز کارهای من براشون عجیبه و در برخی موارد غیرقابل هضم! خیلی ها هنوز شخصیت واقعی من رو نشناختن. می تونم قول بدم بیشتر از 90 درصد دوستان و اطرافیانم شخصیتی که از من توی ذهنشون هست 180 درجه با شخصیت واقعی من تفاوت می کنه...
به نظرت این مشکل منه یا مشکل اطرافیانم؟ خودم فکر می کنم مشکل از خودمه. به قول امید مرد کارهای عجیب هستم. هیچ کس نمی تونه کاری که میخوام انجام بدم رو پیش بینی کنه... شاید اولش فکر کنی که این که خیلی خوبه! اما وقتی قراره با یک همچین وضعی زندگی کنی میبینی که زیاد هم خوب نیست. یکی از عواقب داشتن چنین شخصیتی "تنهایی" هست. آره تعجب نکن. تنهایی... با اینکه اطرافت پر از آدمهای رنگارنگه اما تو نمی تونی حرفت رو به کسی بزنی یا اگر هم بزنی نمی تونی انتظار داشته باشی که درکت کنه. و این بخاطر اینه که اونها حرفهای تو رو با شخصیتی که از تو در ذهنشون هست می شنون نه با شخصیت واقعی تو که همه باهاش غریبه هستن. اینجاست که تو توی جمعیت شلوغ و پر هیاهوی اطرافت تنهای تنها می شی...

دارم آماده میشم برای مسافرت. یه مسافرت تنها. دلم تنگ شده براش.
راستی کتاب تازه ای هم هنوز شروع نکردم. شبها خیلی خسته ام. معمولا بعد از رسیدن به خونه حتی بدون خوردن شام می خوابم. بعضی شبهام که می تونم یه کم بیدار بمونم میام اینجا و اراجیف می نویسم.

شعله ي درون

2009-07-28T21:49:00.004+04:30

بالاخره كتاب پر هم تموم شد...
با اينكه يك بار ديگه هم قبلا خونده بودمش، اما باز هم در فصل هاي پاياني شوكه شدم. ديشب شب از نيمه گذشته بود كه داشتم فصل هاي آخرش رو مي خوندم. چند فصل آخر كتاب سردرد بدي اومد سراغم اما نمي تونستم ادامه ندم. مي خواستم تمومش كنم. دلم گرفته بود... با حالت عجيبي كتاب رو تموم كردم...

"... چون شعله اي كه زبانه كشيد و بدين نحو سوزانيد، بدين سهولت از بين نمي رود، ممكن است پنهان باشد ولي خاموش نمي شود و تا آخر حرارت خواهد داد و فقط با مرگ از بين مي رود..."
فرازي بود از فصل 39 يكي از فصل هاي پاياني كتاب. اما به نظر من نويسنده اشتباه كرده، خودش هم در پرده آخر نمايش به اين نكته اعتراف مي كند: كه آن شعله با مرگ هم از بين نخواهد رفت...

بگذريم...

حسابي اين روزها كارام به هم گره خوردن. سرم به شدت شلوغه، زود خسته ميشم. بعدازظهر كه ميشه ديگه واقعاً ناي كار كردن، ناي نشستن و كد نوشتن ندارم. ولي...

باز هم بگذريم. چند روز پيش دستم رو سوزوندم! يه جورايي پشت دستم رو داغ كردم! الان يه اثر خوشكل افتاده پشت دستم.
خوابم مي ياد. تمام بدنم درد مي كنه.

شيريني خاطرات تلخ

2009-07-20T21:40:00.004+04:30

ديشب خيلي بهم ريخته بودم.

اعصابم از خودم و زمين و زمان خرد بود. ميخواستم با يكي صحبت كنم. توي دنياي واقعي كه نشد، اومدم اينجا خودم رو خالي كردم. اما الان خوبم :) داشتم خاطراتم رو مرور مي كردم. خاطرات سه چهار سال پيش رو.
چقدر جالبه... تا حالا شده تلخترين خاطرات روزهاي گذشته ات برات شيريني خاصي داشته باشن؟ شيريني كه حتي ممكنه خاطرات خوش هم برات نداشته باشن! من امروز اين شيريني رو چشيدم.
مطمئنم يك روزي خاطرات تلخي كه توي اين مدت تجربه كردي تبديل مي شن به خاطراتي كه فكر كردن بهشون باعث يك لبخند روي لبهات ميشه و از اينكه اون روزهاي سخت هم بالاخره تموم شدن احساس خوشي مي كني و با مرور كردنشون ميري به يك خلسه دوست داشتني...

...

امروز تصميمي گرفتم. تصميمي در راستاي بازگشت به خودم كه توي پست اولم هم گفتم. خيلي از خودم دور شدم، هر چند توي اين دور شدن همش هم خودم مقصر نبودم. البته بي تقصير هم نبودم ولي خب... بگذريم. مطمئناً اين برگشت يك شبه امكان پذير نيست. بايد يواش يواش برگردم همونطور كه يواش يواش دور شدم.
ديگه شكايت نمي كنم! يعني سعي ميكنم كه نكنم و با تمام وجودم تلاش ميكنم تا به نداشته هام برسم. شايد مجال رسيدن به خيلي هاشون رو نداشته باشم اما تمام تلاشم رو مي كنم، تمام تلاش و اين يعني آرامش...

...

دلم مسافرت ميخواد. يه مسافرت دور...
دورش كه فكر نكنم الان برام مقدور باشه اما نزديكش چرا. ديروز درخواست مرخصي دادم، 2 تا از بچه هاي شركت هفته پيش رفتن مرخصي و تا اونها برنگردن من نمي تونم برم. ولي بعدش ميرم. نزديك يك سال و اندي هستش كه هيچ جا نرفتم... دلم تنگيده براش، بسيار.

هيچ كس در دل تاريكي شب

2009-07-20T01:03:00.003+04:30

عيدت مبارك...

3 سال پيش هم توي همين وبلاگ عيد مبعث رو تبريك گفتم. يادته؟ اما حال و هواي اون روز من كجا و امروز كجا...

ساعت از نيمه شب گذشته و همه خوابيدن و من اينجا پشت كامپوترم نشستم دارم پيشگويي ميكنم و فرامرز اصلاني گوش ميدم(الان داره ترانه هيچ كس رو ميخونه : هيچ كس در دل تاريكي شب با چراغي به سراغم نرسيد).

واي چقدر اينجا سوت و كور شده...
حقم داره خب. 2 سال بري و يه جايي رو رها كني به امان خدا هميني كه هنوز هم باقي مونده خودش جاي بسي شكر داره. سوت و كوري كه مهم نيست. هست؟

...

احوال خوشي ندارم. شدم مثل انبار باروت! منتظر يه جرقه ام تا برم هوا!
از حرفهاي عادي مامان و بابا هم بعضي وقتها بهم مي ريزم. دلم به حالشون مي سوزه... بعضي وقتها خيلي بد ميشم. فكر ميكنم از اينجا برم، برم يه جاي خيلي دور... ولي بعدش كه بهشون فكر ميكنم مي بينم طاقت نمي يارن. مخصوصا مامان... هر چند بالاخره يك روز اين اتفاق خواهد افتاد و نمي دونم اون روز چطور با اين مساله كنار ميان. اما ترجيح ميدم از الان براي روزي كه معلوم نيست كي باشه بي قرارشون نكنم.

...

احساس بدي دارم... مي دونم موقتيه. تو اين مدت با اين احساس زياد دست و پنجه نرم كردم ولي هنوز بهش عادت نكردم. اعصابم هم به شدت ضعيف شده. بسيار كم حرف شدم. فكر كن... پيشگويي كه از سنگ صدا در ميومد از اون صدا در نميومد حالا كم حرف هم شده! مي توني تصور كني چي ميشه؟! حتي در اوج عصبانيت هم نمي تونم سكوتم رو بشكنم (هر چند اين امتياز خيلي خوبيه!) اما يه عده از دكي جون ها اعتقاد دارن اين خيلي بده! ضرر داره!!! بي خيال دكي و دكا! نه؟

...

يه جعبه اي توي كمدم دارم. يه جعبه اسرار آميز! نه اشتباه نكن، از اون اسباب و ادوات پيشگويي و جادوگري نيست. يه جعبه اسرار آميز كه توش يه دسته گل سرخ خشك شده است. اسمش رو گذاشتم جعبه اسرارآميز چون كلا براي همه اين جعبه و محتوياتش در هاله اي از ابهامه!
به اون گلهاي سرخ خشك شده توي جعبه حسوديم ميشه... با اين كه مدتهاست روح زندگي از وجودشون رخت بربسته، اما هنوز هم احساس مي كني احساس دارن، باهات حرف ميزنن. هنوز هم مي تونن بهت آرامش بدن... اما من كه انسانم، هنوز هم روح در بدنم هست، بعضي وقتها حس ميكنم عكس اينها عمل ميكنم...

...

آدرس وبلاگ بچه ها رو هم ندارم. بايد برم و از وبلاگ ساني و ويلي پيداشون كنم. نمي دونم كيا هنوز هستن و مي نويسن. كيا رفتن و ديگه نيستن.
يه دستي هم بايد به سر و روي اينجا بكشم. امشب يك كم هم باهاش ور رفتم ولي بيشتر از اين حوصله نداشتم. سر فرصت بايد يه فكر اساسي به حالش بكنم.
يه امكان جالب ديدم توي بلاگر كه قبلا نبود. مي تونم از كل محتويات وبلاگ قبلي پيشگو يه خروجي بگيرم و همه پست هاي اون رو بيارم اينجا با همون ترتيب قبلي. اگر درست كار كنه خيلي عالي ميشه. به هيچ قيمتي حاضر نيستم خاطراتم رو از دست بدم.
دارم براي بار دوم كتاب پر اثر ماتيسن رو مي خونم. بار اول سه چهار سال پيش بود كه خوندمش. داستان جالبي داره.

بازگشت پيشگو

2009-07-11T23:29:00.004+04:30

يکي بود
يکي نبود
زير گنبد کبود
شروع قصه ها مي بود
رفتن به رختخواب
با اون صداي ناب ناب
مادرم: بخواب بخواب
مادرم نگفته بود
غير از خدا هيچکس نبود
کودکش که من باشم
خواب بود
آره خواب بود
يعني ديگه بزرگ بود
دواي خواب؛ قصه نبود
اون يکي بود ؛غصه نبود
اما زير اون گنبد کبود
باز يکي بود
يکي نبود
قصه بود
يا غصه بود
بي خيال
يکي بود
يکي...
من همونم که نبود

نمي دونم از كجا شروع كنم؟ از دليل اين غيبت دو ساله؟ از اتفاقاتي كه توي اين دو سال افتاده؟ از كجا؟ نمي دونم؟
فقط مي دونم دلم براي اينجا يه ذره شده بود...

يادته از آخرين روزهاي نوشتنم؟

اون شب سرد زمستوني كه بي قرار منتظر برگشتن يه مسافر عزيز از يه راه خيلي دور بودم... هر چند اگر هم از سفر بر مي گشت باز هم از من دور بود و ديدنش برام مقدور نبود...

اون روزي كه از زندگي خسته شده بودم اما يهو رسيدن يه اس ام اس به كلي حالم رو عوض كرد:
سنگی که طاقت ضربه های تیشه رو نداره
تندیسی زیبا نمیشه...
فقط یه بار فرصت داری!
تا از وجودت تندیس بسازی
پس از زخم تیشه خسته نشو...

سال نو 86 رو يادته؟ هنوز هم اگر يكي كلمه ديوونه رو به زبون بياره غرق ميشم توي رويا... چقدر اين كلمه رو دوست دارم. خيلي ديوونم نه؟! هنوزم دلم میخواد سال که نو میشه یه اتاق بهم بدن. یه اتاق کوچولو اون بالا بالاها بین ستاره ها... اما...

روزي كه نابود شدم رو چطور؟ يادته؟ چه روزي بود... و من اون روز به آرامش رسيدم. به آرامشي كه هيچ وقت توي زندگيم تجربه اش نكرده بودم.

و بالاخره 31 شهريور 1386 آخرين پست من توي وبلاگ قديميم...
روزهايي كه درگير يك جنگ داخلي با خودم بودم. روزهاي كلافگي و سردرگمي... روزهاي سراسر پرسش هاي بي جواب...

و امروز تقريبا 2 سال از آخرين نوشته من توي اين دنياي مجازي ميگذره... 2 سال...

اين 2 سال اتفاقات زيادي براي پيشگو افتاد... اتفاقات تلخ و شيرين...
اما تلخي هاش بقدري زياد بود كه الان كه فكر مي كنم هيچ خاطره شيريني از اين 2 سال به خاطرم نمي ياد تا دلم رو خوش كنم... توي اين دو سال مخصوصا اين يك سال اخير اتفاقاتي افتاد كه مسير زندگي من رو بكلي تغيير داد. اتفاقات تلخي كه با يادآوري اونها هنوز هم دچار تيك هاي عصبي مي شم.

ولي هر چي بود گذشت... اتفاقات اين مدت باعث شد شخصيت پيشگو يه جورايي عوض بشه. خيلي ها كه پيشگو رو از نزديك ميشناسن متوجه اين تغيير شخصيت و رفتار شدن... نمي دونم اين تغيير بسمت خوب شدن بوده يا نه... اما هر چي كه بوده باعث شده يه زندگي جديد رو تجربه كنم.

اما الان... بعد از اين سال سياه... الان چكار ميكنم؟

4 ماهي هست كه به يك آرامش نسبي رسيدم. دارم خودم رو جمع و جور ميكنم... خيلي دلم ميخواد بشم همون پيشگوي 2 سال پيش... با همون شور و شوق، با همون احساسات... اما خيلي سخته... اتفاقات پي در پي اخير و عوض شدن روحيه باعث شدن خيلي از چيزها رو از دست بدم... چيزهايي كه بدست آوردن مجدد اونها و يا برگردوندنشون به حالت اول خيلي سخته و در بعضي موارد محال...

شايد خنده دار به نظر برسه اما احساس ميكنم پير شدم. يه پسر 28 ساله پير. تصور كن.

همه اينها رو نگفتم كه فكر كني از زندگي نااميد شدم. نه! فقط خواستم درددلي كرده باشم. خيلي چيزها هست كه روي دلم سنگيني ميكنن. اما نمي تونم به كسي بگمشون... نه اينكه نخوام بگم، نميشه...
هيچ وقت توي زندگيم نااميد نشدم. حتي توي سخترين لحظه هاي زندگيم كه با تمام وجود احساس تنها بودن رو مزه كردم باز هم نااميد نشدم، چون هميشه يه جمله اي جلوي چشمام بوده كه اگر تنهاترين تنها شوم باز هم خدا هست... و توي اين مدت من وجود خدا رو بيشتر از هر زمان ديگه در زندگيم احساس كردم. لحظه هايي كه به بن بست ميرسي و مي بيني هيچ كس نيست كه بتونه كمكت كنه و كاري برات انجام بده... خودت هستي و تنها خداي خودت...

توي اين مدت خيلي ها رو از خودم رنجوندم، يه دوست نازنيني رو مدتها از خودم بي خبر گذاشتم، با مامان و بابا هم با اينكه خودشون كلي غم و غصه داشتن بعضي وقتها تندي كردم ...
كاش مي شد همه اينها رو جبران كرد... كاش مي شد شب بخوابي و صبح كه بيدار مي شي يه زندگي جديد داشته باشي. همه اونهايي كه در حقشون بدي كردي، بدي هات رو فراموش كنن... كاش مي شد...
دارم تلاش خودم رو ميكنم تا جايي كه مي تونم جبران كنم... نمي دونم تا چه اندازه موفق خواهم شد. اما تمام تلاش خودم رو ميكنم.
دعا كن برام...

پي نوشت:
چرا اينجا مي نويسم؟
وبلاگ قديمي پيشگو كه خيلي هم دوستش دارم به دلايلي توسط عمو فيتلر باف مورد عنايت قرار گرفته. البته با كلي نامه نگاري تونستم از بند فيتلر خلاصش كنم اما خب نوشتن اونجا ديگه صلاح نيست.
مخاطب من كيه اينجا؟
خودم. نوشته ها خطاب به خودمه. خطاب به خود پيشگو اما براي همه اونهايي كه يه روز دوست خوب پيشگو بودن...

Links for 2006-07-19 [del.icio.us]

2006-07-20T00:00:00-07:00

Blogbar is a free search engine bar for inclusion in your blog and/or website!
Blogbar is a free search engine bar you can simply include in your own blog or website. With Blogbar, you'll allow your web visitors to - search within your blog/website, - search the web with the major search engines, - search the blogosphere with the ma

Links for 2006-07-14 [del.icio.us]

2006-07-15T00:00:00-07:00

Kontera
A contextually relevant keyword that is discovered in real-time on a web page from within Kontera´s vast network of publishers, and is automatically turned into a link to the most relevant ad from among Kontera´s thousands of advertisers. With ContentLi

Links for 2006-07-13 [del.icio.us]

2006-07-14T00:00:00-07:00

CSS Compressor
Hacks may cause problems, for best results you should remove them.
bLaugh » Archive » New Baby at Google Labs
Days after releasing Google Vortex, a hyperdimensional transporter array that you can run on Windows 2000/XP (Linux version coming), the Mountain View juggernaut announced Glife - a 100% hosted pregnancy solution. This is Google’s latest attempt to over
bLaugh