tag:blogger.com,1999:blog-24533997030740068442012-02-11T23:04:38.113+03:00പിതാമഹംപിതാമഹംhttp://www.blogger.com/profile/13734794516060190133noreply@blogger.comBlogger4125Pithamahanhttp://feedburner.google.comtag:blogger.com,1999:blog-2453399703074006844.post-3136743200761035542008-07-30T10:19:00.001+03:002008-07-30T10:19:00.550+03:002008-07-30T10:19:00.550+03:00കൂര്ത്ത അവശിഷ്ടങ്ങള് - പിതാമഹം 4<p>കൂര്ത്ത അവശിഷ്ടങ്ങള് - പിതാമഹം 4</p><p><br />"ശ്വേതാ...ചിന്തകള് പിന്നിലേക്കു വലിക്കുന്നു..." </p><p> "അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ല. ഞാന് പറഞ്ഞില്ലേ...അദ്ദേഹത്തിനു എല്ലാം അറിയാമായിരുന്നു..." </p><p>"അതല്ല. അതു ഞാന് ഇപ്പോള് ചിന്തിക്കുന്നില്ല. മറ്റു ചിലത്..."</p><p> "പാടില്ല, സമയമായിട്ടില്ല" </p><p>ശ്വേതന്റെ മഹാമൗനം ശിലയായി. </p><p>പൊടുന്നനെ ഇരുള് പരക്കുകയും ശിലക്കു മീതെ മഴ വന്നു വീഴുകയും ചെയ്തു. </p><p>ശ്വേതന് മഴയിലേക്കു കാലുകള് നീട്ടി. മഹായാനത്തിന്റെ അവശിഷ്ട്ങ്ങള് തല്ലിത്തുവര്ത്തി മഴയൊഴുകി... </p><p>വീണ്ടുമൊരു മഴയിലേക്കു മുങ്ങുക വയ്യ. </p><p>അവ്ശിഷ്ടങ്ങള് പ്രേതരൂപം പൂണ്ട് മഴയ്ക്കു മീതെ തലയുയര്ത്തുന്നു. മഴയ്ക്കപ്പുറവും ഇപ്പുറവും നിന്നു തമ്മില്ത്തമ്മില് തിരനോട്ടം. </p><p>'നനഞ്ഞ പച്ചയുടെ ഗന്ധം'. </p><p>തീരാകോപത്തിന്റെ പിന് പൊയ്ത്തുകള്. നിഴലിലലിഞ്ഞു പോയ നിണപ്പാടുകള് പോലെ പിന്വലിഞ്ഞു പോയ സ്നേഹരാശികള്. പിടയുന്തോറും മുഖം പിടിച്ചു വച്ച് തിരയാട്ട് നടത്തുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്. </p><p>വയ്യാതാവുന്നു. </p><p>ചിമ്മിനി വെളിച്ചത്തില് കരുണ വറ്റി പാതിമറഞ്ഞ ശ്വേതന്. </p><p>മൗനത്തിന്റെ നാമ്പു കൊണ്ട് കുത്തി നിര്ത്തിയിട്ട് പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ മുറിവില് അരണിവച്ച്...</p><p>എന്തിനാണ്... നെഞ്ചിനുളില് ത്രസിക്കുന്ന ഈ മണ്കുടത്തിലെ, ആര്ക്കും ഒന്നിനും കെടുത്താനാവാത്ത അഗ്നി പോരാ എന്നുണ്ടോ ? </p><p>വയ്യാതാവുന്നു... </p><p>"എടാ...എന്തുപറ്റി?" ശ്വേതന്റെ കൈകള് പഴുത്ത ഇരുമ്പ്... </p><p>"നീ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിക്കുന്നുണ്ട്..തീരെ വേണ്ട എന്നേ പറയാനുള്ളൂ.." </p><p>എപ്പോഴാണു ശ്വേതന് അടുത്തെത്തിയത്.. </p><p>മഴ നിലച്ചിട്ടില്ല...ചിന്തകള് ശബ്ദം പൂണ്ടിരുന്നുവോ ? </p><p>മൗനത്തിന്റെ തടവറ കൊണ്ട് പീഡ എന്തിന് ? </p><p>(തുടരും)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2453399703074006844-313674320076103554?l=pithamahan.blogspot.com' alt='' /></div>പിതാമഹംhttp://www.blogger.com/profile/13734794516060190133noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2453399703074006844.post-85526781570910485062008-07-30T10:08:00.000+03:002008-07-30T10:12:51.923+03:002008-07-30T10:12:51.923+03:00വൈദ്യുതമായിരുന്ന രാത്രി (പിതാമഹം - 3)<p>വൈദ്യുതമായിരുന്ന രാത്രി (പിതാമഹം - 3)</p><p><br />ഇടിമിന്നലിന്റെ രസം നുകര്ന്നുള്ള നില്പ്... </p><p>ഗോപുര തുല്യമായ ഒരു കൂറ്റന് ചില്ലു കൊട്ടാരം അതീവ കരുത്തോടെ രണ്ടായി ഒടിഞ്ഞ് ... </p><p>ഗാണ്ഡീവത്തിന്റെ കിടില ത്ഝടുലത... </p><p> </p><p>വിദ്യുത് പ്രവാഹത്തിന്റെ കൊതിപ്പിക്കലില് മതി മറന്ന് ഒരു ജാലകത്തില് നിന്ന് അടുത്തതിലേക്ക് ആണ്മയില് പോലെയുള്ള കുതിപ്പ് കണ്ടു ഞെട്ടുന്നത്... </p><p>ഇടിമിന്നലിന്റെ ഇടവേളകളില് അടുത്ത് കൂടി കട്ന്നു പോകുമ്പോള് വീണു കിട്ടാറുള്ള നോട്ട്ത്തില് നിന്ന് നടുക്കങ്ങളെ മെരുക്കാന് വിദ്യ.. </p><p>ആലിപ്പഴങ്ങളുടെ ഭയം കലര്ന്ന രുചി... </p><p>കാലവര്ഷത്തേക്കാള് നടുവേനലിന്റെ സംഹാരപ്പെയ്ത്തിലായിരുന്നു ഹരം. അങ്ങനെ ഒരാളെ പിന്നെ എവിടെയും.. </p><p><span class=""></span> </p><p>മഴക്കാറുകള്ക്കിടയില് നിന്ന് ശ്വേതന് കാറ്റായിത്തിരിഞ്ഞ്... </p><p>"വീടെത്തി..." </p><p>ഇലകട്രിക് ലൈറ്റുകള് ഉപയോഗിക്കാതെ വരാന്തയില് രാത്രിയെ വരവേറ്റ് ശ്വേതന് ഇരുന്നു. </p><p>"ശ്വേതാ, ലക്ഷ്മി എവിടെ?" </p><p>"ഇവിടെ ഇപ്പോള് ഞാന് മാത്രമേയുള്ളൂ...നീ കുറച്ചു ദിവസം ഉണ്ടാവണം.." </p><p>ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ല. എല്ലാം കേള്ക്കാം. ത്രികാല ജ്ഞാനിയെപ്പോലെ നീ തന്നെ എല്ലാം അറിയൂ.</p><p> </p><p>ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും ഇല്ലാതെ കുറച്ചു സമയം.. </p><p> </p><p>യവനികകള് കൊണ്ടു തുലാഭാരം ചെയ്തു നടന്നു പോയ നിനക്കു മാത്രമേ </p><p>ഈ എഴുതപ്പെടാത്ത നാടകങ്ങളറിയൂ. </p><p><br />(തുടരും)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2453399703074006844-8552678157091048506?l=pithamahan.blogspot.com' alt='' /></div>പിതാമഹംhttp://www.blogger.com/profile/13734794516060190133noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2453399703074006844.post-89059710080324910812008-07-30T10:05:00.000+03:002008-07-30T10:05:46.507+03:002008-07-30T10:05:46.507+03:00ഭ്രംശ മുദ്രകള് - പിതാമഹം 2<p>ഭ്രംശ മുദ്രകള് - പിതാമഹം 2</p><p><br />ഒട്ടു നേരമാകും വരെ ശ്വേതന് തപോതുല്യമായ മൗനവുമായി നിശ്ചേതനായി. </p><p>മനസ്സിന്റെ മന്ത്രണങ്ങള്.. ശ്ബ്ദ്മില്ലാത്ത വാക്കുകള്.. </p><p>"ഇല്ല....അദ്ദേഹത്തിനും അതറിയാമായിരുന്നു..." </p><p>ശ്വേതന് പടക്കളത്തിലെ ഗാന്ധാരിയായി കണ്ണുകള് പൂട്ടി.. </p><p>"സത്യത്തിനു ജയിക്കാന് ഒന്നുമില്ലാത്ത പകല്...</p><p>ജയിക്കണമെന്നുമില്ലാത്ത സന്ധ്യ... മുപ്പത്തിയാറു മണിക്കൂര് ഞാന് തന്നെ ധ്രുതരാഷ്ട്രരും സഞ്ജയനും..." </p><p>ബുള്ള്റ്റിന്റെ ഹുങ്കാരതതില് സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ പ്രജ്ഞയറ്റു. </p><p><span class=""></span> </p><p>കടലിനുള്ളിലേക്കുള്ള ഓടിയിറക്കം... </p><p>ഇനിയും ഇനിയും വേഗത്തില്... </p><p>ആകാശ്ത്തെയും തോല്പിച്ചു വരുന്ന തിരകളുടെ കീഴിലൂടെ... </p><p>തിരകളുടെ കറുത്ത തണലിലേക്ക്... </p><p>മേഘങ്ങള് പിന്തുടര്ന്നെത്തി തിരകളുടെ കീഴില് </p><p>തിരശ്ചീനമായ പ്രകാശമായി... </p><p><br />(തുടരും)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2453399703074006844-8905971008032491081?l=pithamahan.blogspot.com' alt='' /></div>പിതാമഹംhttp://www.blogger.com/profile/13734794516060190133noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2453399703074006844.post-56530893986947344012008-07-30T07:24:00.000+03:002008-07-30T09:52:33.925+03:002008-07-30T09:52:33.925+03:00തിരിഞ്ഞിറക്കം - പിതാമഹം 1<p>തിരിഞ്ഞിറക്കം - പിതാമഹം 1<br /><br />ചിത പോലെ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ആകാശത്തിനു കീഴില് ഒന്നു കിതച്ചു.<br />വഴി ഇവിടെ പിരിയുകയാണ്. </p><p>വയലിന് മാറിലൂടെ ഒന്ന്. പിന്നൊന്ന് പുഴക്കരയിലെക്കായിരിക്കും.<br />കാറ്റില് ചേറിന്റെ നേര്ത്ത ഗന്ധം. ഞാറ്റു പാട്ടുകള് കേട്ടുറങ്ങിയിരുന്ന ഓലതലപ്പുകള്. </p><p>വരമ്പുകള്ക്കിടയില് കാലവര്ഷത്തിന്റെ ഓര്മ്മ . </p><p><br />ആരോട് ചോദിക്കും ? മനുഷ്യന് ഒഴിഞ്ഞ ഒരിടം പോലെ...<br />പുഴക്കരയിലേക്ക് തന്നെ..പുഴയുടെ തിട്ടിലേക്ക് കരിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന പുല്മേട്. </p><p>കുളിക്കടവും ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. </p><p>എവിടെയോ ഒറ്റപ്പെട്ട കാക്കയുടെ കരച്ചില്. ഒരു പയ്യും അതേറ്റെടുക്കുന്നു. </p><p><br />ഇരുപത്താറു വര്ഷം മുന്പെഴുതിയ അലിഞ്ഞു തീരാറായ ചിത്രത്തിന് വലിയ വ്യത്യാസം ഇല്ല. </p><p>ഒന്ന് കൂടി ഒന്ന് തെളിച്ചെടുക്കണം, അത്ര മാത്രം . </p><p><br />വഴി തെറ്റില്ല . കാലുകള്ക്ക് വ്യക്തമായ ദിശബോധമുള്ളത് പോലെ... </p><p><br />ജീവനറ്റു കിടക്കുന്ന തിട്ടുകളും, അതില് വീണു ചരമം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തെങ്ങുകളും... ഇലകള് മുടിയിഴപോലെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ വാഴകള്, എന്തോ ഒരു നഷ്ടമോ..അല്ലെങ്കില് ഒരു ദുരന്താനന്തരമോ... </p><p><br />ഈ വരമ്പുകളില് ഈ പാദം എന്നെങ്കിലും പതിയുമെന്നു ഓര്ത്തിരിക്കുമോ ? ഇത്ര കാലത്തിനുമപ്പുറം..<br />പുറന്തിണ്ണയില് നിന്നു കുന്നിഞ്ഞു നോക്കീട്ടുണ്ടാവുമോ ഒരിക്കലെന്കിലും ? </p><p>ഏയ് ...അത്ര ദുര്ബലന് ഒന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ.. </p><p><br />പ്രതീക്ഷ പോലെ തന്നെ... </p><p><br />"ശ്വേതാ.." </p><p><br />ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല. താടി മാത്രം ഒരുപാടു നീണ്ടിരിക്കുന്നു. നീണ്ടു ഇട തൂര്ന്ന മുടിയില് മറയുന്നെന്കിലും ഭാവ ഭേദം ഇല്ലാതെ, ഐസുകട്ട പോലെയുള്ള മുഖം. </p><p><br />ഇരുപത്താറു നീണ്ട വര്ഷങ്ങള്... </p><p><br />ഈ കാത്തിരിപ്പ് തന്നെ അധികമല്ലേ? ഉപചാരങ്ങളുടെ പൊയ്മുഖങ്ങള് എന്തിന്? ശബ്ദിച്ചു പോലും ഇല്ല.<br />കണ്ണടയ്ക്ക് മീതെ കയറിയ നോട്ടത്തില് അറിയാം കാത്തിരുപ്പ് നീണ്ടിട്ടുണ്ട്. </p><p><br />"നിനക്കു ഇവിടെ തങ്ങണം എന്നുണ്ടോ, സൌകര്യം ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല.." </p><p><br />ഇല്ല, തങ്ങണം എന്നല്ല..കാണുക പോലും വേണ്ട..ഒരു നിമിഷം പോലും ഇവിടെ നില്ക്കേണ്ട.. </p><p><br />ഒന്നും കേള്ക്കാതെ തന്നെ ശ്വേതന് ഗ്രഹിച്ചു. </p><p><br />"വരൂ.." </p><p><br />നിശബ്ദത കൊണ്ട് സംസാരിച്ച് ശ്വേതന് നടക്കുമ്പോള് ആ കാല്പാടുകള് മാത്രമെ കാണാനുള്ളൂ. </p><p>പൊളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഗേറ്റും കടന്നു നീങ്ങുമ്പോള് എതിര് വന്ന ആരോ സ്വെതനോട് തിരക്കുന്നു.<br />ഒന്നിലേക്കും ശ്രദ്ധിക്കാന് വയ്യ. അമ്പരപ്പുള്ള മുഖങ്ങള് മണ്ണില് പ്രതിബിംബിക്കുന്നുണ്ടോ... </p><p><br />നാട്ടു വഴിക്ക് മുന്പേ ഒരു തെങ്ങിന് ചുവട്ടില് നിര്ത്തി വച്ചിരുന്ന ബുള്ളെറ്റില് കയറിയിരുന്നു കൊണ്ട് ശ്വേതന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മുന്പും അവന് അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഒരിക്കലും ക്ഷണിക്കില്ല. </p><p>ഓരോ യാത്രയും എങ്ങോട്ട് എന്ന് തീര്ച്ചയില്ലല്ലോ, പ്രതീക്ഷ മാത്രം.. </p><p><br />ബുള്ളറ്റിന്റെ ഇടിയൊച്ചയില് കണ്ണുകള് പിന്തുടര്ന്ന് വരും മുന്പേ...ഈ മനസ്സു വായന ഇപ്പോഴും.. </p><p><br />ചെവിയില് കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പത്തില് കണ്ണുകള് അടച്ചു. </p><p><br />ഒരു ചുഴി നീന്തി കയറുന്നു.. ശ്വേതന്റെ പിന്നാലെ..<br />പിടിച്ചു താഴ്ത്തി കളയുമായിരുന്ന ഒരു ചുഴി..<br />നടുക്കത്തില് കണ്ണു തുറന്നപ്പോള് കുമിയുന്ന പൊടി.. </p><p><br />ശ്വേതന്റെ പരന്നു കുട പോലെ വിരിഞ്ഞ മുടിയില് മുഖം മറച്ചു ഭീരുവായി.. </p><p><br />ഇനിയൊരിക്കലും വരില്ലെന്നോര്ത്ത ഈ പൊടിപിടിച്ച വഴിയിലൂടെ വായു വിമാനത്തില്.. </p><p><br />പിന്നിലെക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്.. വേണ്ട..<br />ശ്വേതന്റെ ഗന്ധം...കണ്ണുകള് തുറക്കാതിരിക്കട്ടെ.. </p><p><br />ആനപ്പുരമേറിയ നിമിഷം സന്തോഷം കൊണ്ട് അട്ടഹസിച്ചു പോയ നാലു വയസ്സിന്റെ ഉത്സാഹം... "വീഴരുത്.." എന്ന വിലക്ക്.. വെളിച്ചെണ്ണയില് കുതിര്ന്ന മുടിയില് പിടിക്കുമ്പോഴും മനസ്സില് പൂരം.. </p><p><br />"ഇറങ്ങെടാ.." </p><p><br />ഞെട്ടിയുണര്ന്നപ്പോള് വായു വിമാനം നില്ക്കുകയാണ്. പറ്റിപ്പിടിചിരിക്കുന്നത് ശ്വേതന്റെ പിന്നില്. </p><p><br />"ഇനി ഇത്രയധികം വേദനിക്കേണ്ട..സത്യം ജയിക്കും എന്നുള്ളത് വെറും ഒരു വ്യാമോഹം മാത്രമാണ്. പക്ഷെ എപ്പോഴും നടക്കുക ഒരു കോംപ്റൊമൈസ് . എന്നാലും ആ വ്യാമോഹം ഒരിക്കലും അവസാനം ഇല്ലാത്ത ആകര്ഷണമാണ്.." </p><p><br />ശ്വേതന് ബുള്ളറ്റ് പാതയോരത്തെ പുല്ലിലേക്ക് ഉരുട്ടിയിറക്കി. വെയിലിനു ശക്തി കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. </p><p>എങ്ങും ഒരൊച്ചയും കേള്ക്കാനില്ല. </p><p><br />"അവിടെയാണ്.." </p><p><br />ശ്വേതന് വയലിനപ്പുറത്തുള്ള പുരയിടത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി. </p><p><br />"വേണ്ട ..വയ്യ..." </p><p><br />വീണ്ടും കാറ്റിന്റെ മറവില് മുഖം ഒളിപ്പിച്ച്.. </p><p><br />എന്ത് ചോദിക്കണം..ചോദ്യം തന്നെ വേണോ ?<br />ഈ വായുവില് അലിഞ്ഞു നിന്നു കൊണ്ടു ഇതു കാണുന്നുണ്ടോ ? </p><p>ഈ വായു ശ്വസിച്ചപ്പോള്ത്തന്നെ വളരെ പ്രിയമായ, എന്നാല് കുറഞ്ഞു പോയിരുന്ന എന്തോ ഒന്നു കൂട്ടിചെര്ക്ക പെട്ടത് പോലെ... ജീവന് എല്ലാം ഒന്നു തന്നെ ആണോ ? ജീവ വായു ഒന്നു ആണല്ലോ ? </p><p><br />എങ്കിലും പിടിവിട്ടു പോയി .. </p><p><br />" എന്നെപ്പറ്റി അന്വേഷിചിരുന്നുവോ ...?" </p><p><br />വയല് ഒരു കടല് എന്നപോലെ ദീര്ഘവും ആഴമേറിയതുമായ നോട്ടത്തിലേക്ക് ശ്വേതന് മുഴുകി .. </p><p><br />(തുടരും) </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2453399703074006844-5653089398694734401?l=pithamahan.blogspot.com' alt='' /></div>പിതാമഹംhttp://www.blogger.com/profile/13734794516060190133noreply@blogger.com1