[جمعه / 16 مرداد 1388 خورشیدی]
از من نترسید، من هنوز همون آدمم! فقط یک کم نچسب‌تر شدم!

[جمعه/ 9 مرداد 1388 خورشیدی]
هیچ حرفی واسه گفتن ندارم امروز، جز دلتنگی که خودش یه دفتر صد برگه کاهی‌ه!

[پنج‌شنبه/ 8 مرداد 1388 خورشیدی]
آهای زندگی،‌ من عاشقتم! همینجوری، بیخود و بی‌جهت!

[سه‌شنبه/ 6 مرداد 1388 خورشیدی]
آخه چرا من، روز مهمی مث تولدم رو یادم نمیاد؟ اون روز چند شنبه بود؟

[دوشنبه/ 5 مرداد 1388 خورشیدی]
من دروغگوی خیلی بزرگی‌ام! میشه گفت من واقعاً فوق العاده‌ام تو این‌کار! من می‌تونم توی یک هزارم ثانیه واسه هر موضوعی یه دروغ 100 درصد قابل باور بسازم، من، میدونی من فک میکنم واقعاً توی این کار استعداد دارم!

تو هم كه ميخواي برگردي به كودكي! (همه ميخوان؟) خدايا چرا هيشكي نميخواد واسه من بزرگي كنه! مردانه چرا؟

(دقت كردي كه از دوره قسم دادن به مردانگي و زموني كه بزرگي ميكرديم يا اداش رو در مياورديم چقد گذشته! دقت كردي!)

[یک‌شنبه/ 4 مرداد 1388 خورشیدی]
من میخوام اون برگرده! چیکار باید بکنم؟

[شنبه/ 3 مرداد 1388 خورشیدی]
“من توی زندگی‌م اشتباهات زیادی کردم، من همه اشتباهات‌م رو می‌پذیرم و امیدوارم تو بتونی منو بخاطر اشتباهات‌‌م ببخشی!”
البته وقتی کسی متن بالا رو بگه به این معنی نیست که بخواد از اشتباهات‌ش دست برداره و تبدیل به یه آدم درستکار، خسته‌کننده و عوضی بشه، تنها دوست داره که همه بدونن به یه خودآگاهی نسبی از خریت‌هاش رسیده!

پ.ن : دیشب 7-8 تا لیوان چای خوردم، صبح که بیدار شدم جگرم داشت می‌سوخت، گمونم اینم یکی از خریت‌های من باشه!

[جمعه/ 2 مرداد 1388 خورشیدی]
دستی به موهایم میکشم، عینک‌م را روی بینی‌ام که دیگه واقعاً بهش میشه دماغ گفت جابجا میکنم،‌ وُرد را باز میکنم تا در مورد یک مطلب مهم بنویسم،‌ همه چیز برای نوشتن خلاق فراهم‌ِ، ناگهان برق قطع میشه، کامپیوتر خاموش میشه، ‌اتاق در تاریکی فرو می‌ره،‌ خلاقیت، آه خلاقیت مجال بروز پیدا نمی‌کنه!

[پنج‌شنبه/ 1 مرداد 1388 خورشیدی]
اشتباه می‌کرد! خودش رو دست نیافتنی نشون ‌می‌داد و حالا خیلی وقته برام دست نیافتنی شده!

[چهارشنبه/ 31 تیر 1388 خورشیدی]
من همیشه با رخدادها سعی کردم منطقی برخورد کنم، گمونم به همین خاطر همیشه ضرر ميكنم.

[سه‌شنبه/ 30 تیر 1388 خورشیدی]
دیشب خوابش رو دیدم! از خواب پریدم و متوجه شدم که توی خواب داشتم گریه میکردم. دوس ندارم در این مورد بیشتر توضیح بدم!

[جمعه/ 26 تیر 1388 خورشیدی]
تمامی تصاویر و آلبوم‌‌ها رو که نگاه میکنم، می‌بینم که همیشه خوش بودیم و لبخند می‌زدیم،‌ اما حالا! خیلی متأسفم که دیگه توي عكسا نمي‌خنديم!

يادداشت:
نوشته‌هاي تقويم شخصي‌ام رو دارم منتشر ميكنم، مگه چي من از رفسنجاني و رضايي و ناطق‌نوري كمتره؟ البت بجز پول و قدرت و خر و برو و بيا و ….

” نمي‌دونم شاد نيستم چون آزاد نيستم و يا آزاد نيستم چون شاد نيستم. “

[از نفس افتاده - 1960]

• خوانندگان كم حوصله وبلاگ ميتوانند تنها نقل و قول‌هاي اين پست را بخوانند!

در زندگي انسان لحظاتي هست…
حدود يك سالي هست كه بقول يكي از رفقا كه خيلي آتيش‌ش تنده و عشق نيچه است از خسوف معنوي خارج شدم و بقول پيرمردا حساب زندگي داره دستم مياد يعني زندگي دستم ميندازه و دارم مرد ميشم [ براي روشنگري: آقاي پيرمرد در اينجا به نويسنده وبلاگ متذكر ميشود كه در 21 سال گذشته نامرد بوده است! ] …
خلاصه از هنگامي كه از خسوف معنوي خارج شده‌ام متوجه شده‌ام كه…

اگه فيلم ديده باشيد هميشه وقتي جوون خوش‌تيپه كه از قضا خيلي هم نقش اوله، پس از سالها زجر و محنت به محل زندگي سابق خودش برميگرده و در حالي كه خيلي هم دست به جيب شده و معروف شده و بسيار مهم شده (مرتيكه پرادو دارد!) و بقول معروف خرش از پل گذشته، برميگردد يهوكي هوس ميكند به پيرمردي كه در كودكي مرادش بوده سري بزند (درست است به سينما پاراديزو فك كنيد!) در اين ملاقات كه خيلي فاز نوستالژيك يا همچين چيزي دارد جوان مِن‌مِن‌كنان از پيرمرد سراغ معشوقه سابق‌ش كه بدلايل بسيار نامردانه از او دور شده و خيلي بابتش در تمام عمر غصه خورده است را ميگيرد

در اينجا نويسنده وبلاگ به شما كه خواننده وبلاگ باشيد براي روشنگري‌تان عرض ميكند كه معشوقه به كسي گفته ميشود كه انسان براي مدتي خيلي با او عشق كرده باشد! 18+! متوجهيد كه؟ برميگرديم سر اصل مطلب… خلاصه داشتم ميگفتم كه:

يك آقاي متشخص و خيلي مايه‌دار كه آوازه‌ي به هم زده به سراغ پيرمردي مي‌رود كه سابقاً مرادش بوده و از سرنوشت معشوقه سابق‌ش جويا ميشود…

در اينجا خوب دقت كنيد كه تمام موضوع اين است كه نويسنده وبلاگ دارد الكي تايپ ميكند و با فرم و بيان بصورت بسيار ناشيانه دارد لاس ميزند و يك داستان دو خطي را براي سردرگم كردن شما 20 خط آب و تاب داده و هر كي ضربدر تب مرورگرش را نزند خر است! نكته مهم: ميخوام پست رو تمومش كنم پس كمي دندان روي جگر بگذاريد…..

پير مراد با آه و فغان يهوكي در ميايد و ميگويد كه : she is married ، يعني كه بله! دخترك معشوقه‌ات با رقيب عشقي‌ات كه خيلي داغون و چول بوده ازدواج كرده است!

خلاصه بايد عرض كنم كه بله، بنده اين روزها با جيب خالي و در حالي كه هيچ خبري از مايه‌داري و تشخص و … در بساط‌م نيست با عبارت she is married برخورد كرده‌ام كه بسيار بسيار روشنگرانه است و يعني اينكه فعلاً كه بازنده بازي زندگي بوده‌ايم (من دهن مهن برنده زندگي را … )
در زندگي انسان لحظاتي هست كه با عبارت she is married برخورد ميكند! متوجهيد كه! 18+

0.1
طرف با مثلاً نام كاربري شلغم بيكار يا ميمون دانا مياد تو فيس بوك يا توئيتر و ميگه بيايد روز قدس يا عاشورا يا هر روز ميمون يا ناميمون ديگه‌يي رو تغيير نام بديم به قيام يا خيام يا سيام يا هر نام ديگه‌ي! ظاهراً مشكل اين ملت معترض بيشتر با اسم‌هاست تا رويه‌ها! جماعت ميان و اينقد از بركنار شدن مشايي و علي‌آبادي نام‌ها خوشحالي ميكنن كه يادشون ميره اينا با سيستمي مشكل دارن كه افراد بي‌كفايتي در رأس امور مرتباً دارن مشايي‌ها و علي‌آبادي‌ها رو انتخاب ميكنن!
0.2
اين روزها همش تو فيس بوك پيام مياد كه به گروه تنفر از شلغم بدبو يا لبوي خراسان يا به گروه معترضين جردن به بالا يا شهرك به پائين بپيوندم! باباجان من اعتراض دارم به همين جوگيرشدن ها و معترض شدن هم مسلك‌ها! قبل از اينكه هوس كنيم با يه سيستمي كه ابايي نداره از خشونت و خونريزي دربيفتيم بهتره حداقل آداب جنگيدن دموكراتيك رو ياد بگيريم! بيايم ياد بگيريم كه از الفاظي استفاده كنيم كه يه كره خر يا الاغ يه كره الاغي كه مخالف ماست درنياد به شعارها و اسم گروه‌ها و نماد‌هامون بخنده و بخاطرشون نفس روحيه انتقاد و عدل خواهي‌مون رو زير سوال ببره!
0.3
مسخره است! ما باتوم‌ش رو خورديم، حالا زينال پزش رو به زينو ميده! لطفاً حداقل اونقد مرد باشيم كه وقتي يكي مث ابطحي يا عطريانفر يا حجاريان با اون تن و زبون لال كه داغونن و بقول ما جنوبي‌ها چول چولن اومدن بيرون و بعداً كه قصه اعتراض ما رو شنفتن نخندن به ريشمون و نخندن به ريشمون كه واقعاً اوضاع خوديا هم دست كمي از كودتاچي‌ها نداره و منزجر كننده اس، اي كاش واقعاً قبل از اعتراض كردنمون حداقل دو كلاس ميذاشتن واسه‌مون تا ياد ميگرفتيم خواسته‌هامون رو روشن و شفاف و بدون كم و كاست مطرح ميكرديم!
0.4
ما با اونايي كه خودشون رو روبرومون قرار دادن فرق داريم، نترسيم (البت همه از باتوم و كتك‌خوردن ميترسن!) ولي حالا كه قراره رو حرفمون واستيم بيايم و مث مرد واستيم و بهونه دست كسي نديم، در ضمن اينقد سريع رنگ نبازيم! ممكنه؟

اينقد حرف واسه گفتن دارم كه تا ميام اولي‌ش رو اينجا بنويسم، دومي و سومي به ذهنم هجوم ميارن و باعث ميشه همه چي از ذهنم پاك شه! قديما واسه رفع اين مشكل هميشه تو كوله پوشتي‌ام سه چهار تا دفترچه يادداشت تو رنگ‌ها و سايزهاي مختلف داشتم ولي خُب خيلي وقته كه يادم ميره كوله پشتي‌ام رو همراه خودم همه جا ببرم، قديما همه مسخره‌م ميكردن كه خل و چل بازي درمياري و همه چي رو تو دفترچه يادداشت مينويسي! حالا همه دارن مث قديماي خودم خل و چل بازي درميارن و هي ميگن خُب بنويس تا يادت نره! منم كه ميشناسين! هميشه ميخندم و ميگم ….
اينقد حرف واسه گفتن دارم كه تا ميام اولي‌ش رو اينجا بنويسم، دومي و سومي به ذهنم هجوم ميارن و باعث ميشه همه چي از ذهنم پاك بشه!
حالا اگه تو الان بخواي بگي اين پاراگراف دومي رو قبلاً تو همين پست تكرار كردم باعث ميشي كه حواسم پرت بشه و همه چي از ذهنم پاك بشه واسه همين تصميم دارم كه كامنت‌هاي اين پستم رو ببندم تا نپري وسط حرفام! (حالا چك كن ببين كامنت بازه يا بسته‌س، ناسلامتي من الكي الكي يعني همه چي رو فراموش كردم!)
داشتم ميگفتم كه قبلاً يه دفترچه (شايدم چند تا دفترچه) تو سايزهاي مختلف و رنگ‌هاي مختلف داشتم كه همه چي رو توشون مينوشتم ولي خُب نميدونم چرا الان اين دفترچه‌ها رو همرام ندارم…
گمونم منم به درد نن‌جونم دچار شدم و آلزايمر قرار پدرم رو دربياره، راستي گفتم پدر! حواست هس كه يه سال شده كه بي‌پدر شدم (در اينجا بي‌پدر فحش نيست) راستي يه موضوع ديگه، من توي سي و يك شهريورماه بيست و دو ساله ميشم! الكي الكي دارم بزرگ ميشم (اينجا مقصود نويسنده وبلاگ اين است كه راس راستكي بزرگ نميشود!) ولي خُب من ميخوام برگردم به كودكي! پس ديگه فك نمي‌كنم كه دفترچه يادداشت‌ام رو كجا گذاشتم و دوس دارم فك كنم به اون زمونا كه بابام قصه شيرعلي‌مردون رو واسم گفت و من گريه كردم و بعدش بر اثر يه تصميم آني نيت كردم كه بزرگ شم و برم به جنگ آدم بدا ولي خُب ديگه يادم نمياد كه اون بچگي‌ا چطور قرار گذاشته بودم كه بزرگ شم و دوس ندارم فك كنم كه اين آخوند پفكي‌ها كه تو عمرشون دست به سياه و سفيد نزدن و معلوم نيست از تخم و تركه كي هستن اومدن و باعث شدن كه من تو اوايل 22 سال زجر و بدبياري زندگي در ايران دوست دارم همه چي رو فراموش كنم و فراموش كنم كه مي‌بايست به شخصيت و موقعيت همگان احترام بگذارم و همه را راضي نگه دارم تا ثابت كنم كه جوان بظاهر 22 ساله فرهيخته هستم و دموكرات هستم و ليبرال دموكرات هستم و تن آدمي شريف است ارواح آدم ننه آدميت! و …. فراموش كن!

[ نويسنده اين وبلاگ حرف‌هاي بسياري براي گفتن دارد كه هي زرت و زرت يا فرت و فرت سرخط ماجرا را فراموش ميكند ولي خُب وقتي سرعت 12 كيلوبايت در ثانيه باشد و جي‌ميل و فيس‌بوك و فرندفيد و ديگر علاقه‌منديهايش در دسترس نباشد دوست دارد خل و چل بازي دربياورد و همه چيز را فراموش كند ]

گوش دادن به ترانه‌های فارسی اعصاب میخواد، وقتی خواننده(×) میگه: “قلب” “شانه” “اشک” “رویا” “عشق” و یا هر واژه دستمالی شده دیگه‌ا‌ی و حتی فارغ از تکرار شدنشون توی ترانه‌های این هزاره و هزاره‌های قبل، باید تصورشون کنی! باید بهشون فک کنی! و آخرش حس میکنی هیچوقت نمی‌تونی این کلمه‌ها رو داشته باشی!
ترجیح میدم به ترانه‌های عاشقانه زبون‌های دیگه گوش کنم، ترجیح میدم به پریسلی گوش کنم یا به جو داسین و یا هر خواننده دیگه‌ی که به زبون حال من صحبت نکنه!
حداقل مزیت گوش دادن موسیقی به زبان‌های دیگه اینه که باعث میشه غرق بشی، بگذری از واژه‌ها و تمثیل‌ها، فک نکنی که خواننده اینجا داره از سگش میگه یا معشوقه‌ش یا داره دانوب و موج‌هاش رو توصیف میکنه! میتونی سرت رو بذاری رو بالش و آروم باشی!
همین‌جا اعتراف میکنم که دیگه عشق رو، لذت رو، دوست رو، دوست ندارم!(در واقع اینجوری دوست ندارم) دوست ندارم اینجوری قایمکی عاشق بشم، قایمکی صبحت کنم، شرم کنم، احساس گناه کنم! احساس نزدیکی بکنم با بهترین‌ها و دست‌نیافتنی‌ترین ایده‌آل‌‌هام در حالی که جسماً از مقدس‌ترین و عزیزترین چیزای زندگی‌ام دورم.
راستش رو بخوای هر چقد از ارزش روح و روان و مقدسات بگی، هر چقد حظ کنی از یه شعر یا موسیقی یا فیلم یا کتاب یا گفته و … هیچکدوم از اینا به اندازه یه حظ فیزیکی لذت بهت نمیده! البته وقتی قایمکی نباشه!
(×) نگفتم آوازه‌خوان یا هنرمند، چون این روزها صداها و آواهایی که می‌شنویم وجود یه آرتیست به معنای واقعی‌ش رو تداعی نمیکنه!

پی‌نوشت:
0.1 یه فیلمی ایرانی هست که جدیداً به شبکه نمایش خانگی (همون کلوپ‌های فیلم خودمون) اضافه شده که اکران مناسبی نداشته و فیلم اول کارگردانش‌هستش، اسم فیلم “در میان ابرها” به کارگردانی “سيد روح‌الله حجازی” که دیدنی هستش!
0.2 شنیدن آلبوم و خوندن کتاب جدید شمس لنگرودی، شاعر نام‌آشنای ایرانی رو که با فرمت (pdf-mp3) و مجانی عرضه شده رو توصیه میکنم، البته اگه جزو کسایی بوده باشین که بعد از کودتای فاشیستا به خیابون اومده باشید که مطمئناً بهتون مزه خواهد داد! دريافت کتاب “22 مرثیه در تیرماه” !

0.1
دوستی هفته‌ای پیش این sms رو فرستاده:
“یه زمانی میگفتن جنوبی‌ها با غیرت‌ترینن، پسرامون رو از پا آویزون میکنن و به دخترامون تجاوز میکنن اونوقت صداتون در نمیاد، غیرت فقط واسه جلو صدام بود؟”
مونده ام چی جواب بدم، از اون وقت تا حالا وقتی به inbox گوشی‌م میرم و این sms میاد جلو چشم، غم می‌گیرتم، این sms رو به این زودی از توی گوشی‌ام پاک نمی‌کنم تا یه زمانی یه جوابی واسه‌اش پیدا کنم!
من سه روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری رفتم تهران، توی میدون انقلاب، روبروی پارک دانشجو، رفتم شعار دادم، خواستم که بسیجی بره گم بشه، گفتم که دانشجوی زندانی آزاد باید گردد، خواستم که دروغگو شرم کنه، من توی جمع شادی کردم از دیدن این همه همزبون، هم کلام، من اونجا دستم رو به نشون پیروزی بالا بردم، من رای‌ام رو تو صندوق مهرآباد انداختم،به موسوی رای دادم، از مهرآباد اومدم اهواز، شب رسیدم خونه، گرفتم خوابیدم، صبح نتایج اعلام شد، فردا بعد از ظهرش توی میدون شهدا اهواز از ساعت 5 بعد از ظهر تا 9 شب سگ چرخ زدم، هو کردم، فحش دادم، خواستم که بسیجی بره گم شه، گفتم: “شرمت باد!”، موتوری افتاد دنبالم، یه دختر جوونی منو تو داروخونه راه داد و من اونجا پناه گرفتم، چند دقیقه از پشت شیشه بیرون رو نگاه کردم، مردم توی پیاده رو وایساده بودن و شعار میدادن، کسی نمیخواست توی اعتراضات فیزیکی برخورد کنه، کسی نمی‌تونست با نیروی ضدشورش فیزیکی برخورد کنه، توی داروخونه یه زنی سعی داشت دختربچه‌اش رو آروم کنه، یهو خودش شروع کرد به گریه کردن، من بازم زدم بیرون و این بار باتوم رو خوردم، کتف‌م درد گرفت ولی بازم به روی خودم نیاوردم، فرداش دوباره رفتم خیابون و همینطور فرداهای بعدش، دو ماه گذشت، یه روز یه آقایی که نوشته‌هاش رو توی وبلاگ‌ش چند سالی میشد که میخوندم گفت: “تقلب” اسم رمز “شورش” بود! من این آقا رو قبول داشتم، حرفای این آقا من رو سرخورده کرد، باهاش موافق نبودم، من اغتشاشگر نبودم، من نمی‌خواستم انقلاب مخملی کنم، من فقط داشتم دادخواهی میکردم تو خیابون، فک نکنم بخوام خودم رو توجیح کنم، من نیازی به توجیح کردن خودم و شرایط ندارم، کاری که من کردم شورش نبود؛ من اعتراض داشتم، من اعتراض دارم، من حرف داشتم، من حرف دارم، کسی نخواست حرف من رو بشنوه، ساکت شدم! با این حال بازم فک نکنم که این جواب رفیقمون باشه!
0.2
چاق شدم، فک کردم بخوام وزن کم کنم باید بدوم، کمتر بخورم، ورزش کنم، روزی چند ساعت وقت صرف این کارهای ضدارزشی و بی‌ناموسی کنم(بدنسازی و …) .
پیش خودم گفتم چه کاریه پسر خوب، برو بیرون یه تی‌شرت و شلوار جدید که یه سایز گَل و گشادتر باشه بخر، هم نو نوار کردی هم تا دلت میخواد میتونی بخوری، لم بدی و گشاد بازی دربیاری بدون اینکه حتی یه ذره به خودت ریاضت داده باشی.
همین‌کار رو کردم!
03
این روزها بیشتر از قبل آلبوم‌های الویس پریسلی رو گوش می‌دم، بخصوص آلبوم “20 آهنگ عاشقانه” اش رو، از اون آهنگهایی هستن که وقتی ساعت حدود ۱ نیمه شب بشه و حس کنی هنوز خوابت نمی‌آد و فک کنی که هنوز هم تنهایی و همون قصه همیشگی(…) آرومت می‌کنن.
0.4
می بخشید که این وبلاگ مرتب بروز نمی‌شه، دارم میرم روی دامنه شخصی، واسه اونجا کم و بیش دارم مطلب می‌نویسم، تا حالا سه تا موزیسین معرفی کرده‌ام و لینک دانلود تمامی آلبوم‌هاشون رو آماده کردم، چند تا پلاگین واسه وردپرس هم میخوام ترجمه کنم، کمی هم در مورد فیلم و کتاب می‌نویسم تا اونجا شروع خوبی داشته باشم با این حال حس میکنم هنوز کمی زمان لازم دارم، دندان روی جگر بگذارید لطفاً!

چهارشنبه/ 24 تیر 1388 خورشیدی
میخوام روراست باشم،‌ پس خوب گوش کن:
خیلی وقته حالم از نوشتن بد میشه چون یادم میاره که من دیگه اون آدم قبلی نیستم،‌ دیگه نمی‌تونم روی موضوعی متمرکز شم، مدام میرم تو فکر و خیال، بعدش هم که میخوام شروع کنم بنویسم توی مخ‌م همه چی سفید و تمیز میشه انگاری اصلاً هیچی واسه فک کردن و نوشتن و خوندم و وجود نداره،‌‌ تنهایی‌ام خیلی وسعت پیدا کرده،‌ فک کنم دیگه خودم نتونم به خودم کمک کنم، دوست دارم یه بار دیگه،‌ فقط یه بار دیگه داشتن یه پشتیبان رو احساس کنم ، یکی که هوامو داشته باشه و نگرانم باشه! یه چیزی مث، یه کسی مث بابام خدابیامرز… .
دوس دارم فضای این وبلاگ شاد بشه، دوس دارم موزیک توش معرفی کنم، دوس دارم برم عکاسی و عکسای رنگی بندازم! مث یک دو سال پیش، اون روزای خوب، کسی اون روزا رو یادش هست؟ ولی نمی‌دونم چرا نمیشه، چرا این روزا همه‌اش نمی‌تونم رو صرف میکنم! ببخشید اگه اون آدم قبلی نیستم!
یه چیزایی رو می‌نویسم، امید ندارم کسی بخونشون، یه چیزایی حالم رو گرفتن، خیلی وقته توی یه شعر گیر کردم،‌ این شعر رو دو سال پیش بعد از دیدن یه تصویر گفتم،‌ گوش بده:

“دریا در من آهسته نامش را تکرار میکند
من بر ساحل پا می‌گذارم
پری!
پری دریایی می‌آید،‌ دستم را می‌گیرد
می‌گوید: بیا! بیا برقصیم در ساحل!”

فک نکن خودم از این وضعیت راضیم، نه! همین چند روز پیش سعی خودم رو کردم از این وضعیت خارج بشم، نتیجه‌اش افتضاح بود،‌ نسبت به همه کس و همه چیز موضع داشتم!
‌لطفاً منو دوس داشته باشین، لطفاً همینجوری که هستم منو تحمل کنید، همه چیز درست میشه، هنوز کمی امیدوارم! باید امیدوار بود!

[پنج شنبه/ 18 تیر 1387 خورشیدی]
اگه بخوایم یه ویژگی مثبت بارون رو بگیم بدون اینکه گرفتار رمانتیسم‌های معمول توی گفتارمون بشیم، باید بگیم بارون هر بدی که داشته باشه باعث میشه آدما خیس بشن، در نتیجه سردشون میشه و برای گرم شدن خودشون هم که شده به آغوش همدیگه پناه می‌برن یا حداقلش خودشون رو بهم نزدیک‌تر میکنن و هر جور که فک کنی این خیلی معرکه‌س و دست کمی از معجزه نداره! (حالا تحت تأثیر جاذبه جنسی‌شون باشن یا نباشن زیاد مهم‌م نیست! هست؟)(این روزها، تو چله تابستون اونم توی خوزستان، دعا میکنم شاید بارون بیاد، تا سردم بشه، تا مجبور شم به آغوش یه بنده خدایی پناه ببرم!)

[جمعه/19 تیر 1387 خورشیدی]
چند وقتیه که از جاهای تنگ و تاریک یه جورایی میترسم، بعضی شبا خواب می‌بینم که “میخوام از توی یه سوراخ توی دیوار رد بشم، کله ام رد میشه و تنه‌ام گیر میکنه و مدت زمان زیادی رو اونجا میمونم، کاملاً از بودن توی این وضعیت کلافه میشم” و بعدش از خواب می‌پرم!

احمدی نژاد رئیس جهور من نیست!

ایران مملکت مسخره ای است، حتما باید کشته شوی تا اسطوره شوی!
فارسی زبان مسخره ای است، حتماً باید در مملکت کودتا شود تا به مترجم متن گوگل اضافه شود!
جوانی در ایران، جوان فارسی زبان بودن که کلهم ایام مسخره است!
انسان بودن سخت است، حتماً باید اول باتوم بخوری، فحش بشنوی، توهین بشنوی (گرد و غبار، خار و خاشاک) و کشته شوی تا تو را بستایند و اسطوره شوی و چلچراغ و حجله ات را سر کوچه بگذارند و سخنران بیاورند و سیاه بپوشند و از تو تعریف کنند و همرزم و هم پیاله هایت شناخته شوند و ….
من از این اسطوره ها و اسطوره سازی ها، من از اسطوره شدن ها متنفرم!

من توی تورم 11 درصد زندگی کرده ام، توی تورم 25 درصد هم زندگی کردم! من مطمئنم توی این مملکت توی تورم 50 درصد هم زندگی کیگنم و صدام در نمیاد! کلاً ما ایرونی ها سگ جونیم!

من کلاً بخاطر خالی نبودن عریضه در انتخابات شرکت میکنم، امیدی به اصلاح هم ندارم، فقط موندم به کروبی رای بدم یا موسوی؟ بابام خدا بیامرز همیشه توی اینجور مواقع میگفت: “سگ برادر روباه!”
حالا سگ و روباه کیا هستن؟

سلام
برگشتم!
زندگي ام سر و ساموني گرفته، كمي پول اومده تو حسابم، ديگه به نبودن پدر هم عادت كردم، حالا ميخوام كم كم وبلاگ نويسي رو از نو شروع كنم، اولين وسيله اي هم كه بايد بازسازي بشه سيستم كامپيوترمه! از شما ميخوام كه يه cpu و mainboard و graphic card بهم معرفي كنيد! بگيد از كدوم برند خريد كنم؟ amd يا intel؟

بر ميگردم به اميد حق!

اينجا تعطيليه!
فعلاً نه حس نوشتن دارم، نه حس وصيت نامه نوشتن، نه وقت ميكنم از وردپرس و متن باز بنويسم و نه وقت ميكنم چرند و پرند ادبي و سياسي و فرهنگي و هنري(خصوصاً سينمايي) و هر چيز ديگه اي بنويسم. با خودم خيلي وقته كه خلوت كردم و دارم حال ميكنم.
از قديم گفتن رنج بشر از دونستنه! و من به اين حرف ايمان آوردم! ديگه روزنامه نمي خوانم و توي سايت‌هاي سياسيون و خبرگذاري و فعالان حقوق بشر نمي چرخم و در نتيجه هيچ احساس ناراحتي از اوضاع جامعه پيرامونم ندارم، در واقع چشمام رو بستم و هيچ علاقه‌اي به دونستن و بحث كردن ندارم و قيد ترسو شمرده شدن هم زدم.
فعلاً فقط مي بينم و ديده‌هام رو منتقل ميكنم، خواستي ببيني از اينجا ببين و اگر خواستي زماني بفهمي كه برگشتم پيگير اين فيد باش!
….
خلاص شدم!

1. همیشه فک میکردم که دستگاههای راهسازی وسیله های بی احساس و زمخت هستند و به خاطر همین هیچوقت سراغشون نرفتم (آخه خونواده من از طریق همین دستگاهها امرار معاش میکردن و خواهند کرد!) ولی با دیدن این کلیپ از شبکه Music box russia (شبکه مورد علاقه من!) دیدم که بر خلاف تصور من این دستگاهها هم میتونن کارهای جالب کنن و احساس آدم رو قلقلک بدن و آدم رو به وجد بیارن (واقعاً قلقلک شدم که یکی از این بیل مکانیکی ها بخرم ،لطفاً این کلیپ زیبا رو ببینید!

2. دو تا تصویر از مجموعه “رفیق بد، ذغال خوب” در اکانت فلیکرم منتشر شدن، از اینجا ببینیدشون!

3. یکی از سایت هایی که واسه همیشه افتخار خواهم کرد بخاطر اینکه جزو تیم مدیریتش هستم سایت زیرنویس فارسی هستش، این سایت بزرگترین و بهترین سایت ارائه دهنده زیرنویس فارسی در جهان هستش که خوشبختانه فروشگاهش هم رسماً راه اندازی شده و داره با قدرت و سرعت و امکانات عالی سرویس دهی میکنه!
4. دامنه littleprince.ir رو ثبت کردم، شاید دوباره برگردم روی دامنه شخصی! (حقیقتاً هیج برنامه ای فعلاً براش ندارم!)

خبرهای نه چندان بد :
اول از همه عرض شود که خدمت سربازی رو چند روزی هست که به اتمام رسوندم و خونه نشین شدم. دوم اینکه چند تا عکس خوب از آتیش بازی گرفتم که ایشالله توی اکانت فلیکرم تحت یک مجموعه به عنوان : “رفیق بد، ذغال خوب” منتشر میکنم به زودی زود البته نفس دست بردن به سمت شاتر دوربین خودش نشون میده روحیه داره خوب میشه و آره! و در آخر ذکر میکنم که یک بخش جدید به وبلاگ اضافه شده که توی سایدبار دیده میشه و عنوانش هست ” نوشتن با موبایل ” که یک مینی بلاگ کوچیک هستش که از طریق آدرس زیر بصورت فید قابل دریافته و مرتباً و بصورت مداوم هر روزدر چندین نوبت آپدیت میشه و اما آدرسش :
http://feeds.feedburner.com/writewithmobile
خبرهای نه چندان خوب :اول اینکه وضع مالی اصلاً به راه نیست و باید دنبال کار و کسبی رو بگیرم تا اوضاع خونواده کمی براه شه واسه همین فرصت جدی نشستن و نوشتن رو واسه وبلاگ ندارم. دوم اینکه اوضاع سیستمم براه نیست و مادربورد سیستم سوخته و پول نیست و اینا! وسوم اینکه  قادر به ورود به اکانت فرندفید نیستم به دلایلی که نمیدانم !
خبرهای بد :
توسط دوستان دارم فراموش میشم!

شازده كوچولو

« چیزی‌ که بیابان را زیبا می‌کند چاهی است که جایی پنهان کرده ‌است. »
چه چيزي زندگي ما آدمها رو زيبا ميكنه؟ شادي‌ها؟ رازها؟ فكرها؟ وفا كردنا؟ سوختن‌ها و ساختنا؟ خل و چل بازي‌ها؟ چه چيزي؟

ترس از سقوط اثر bucz! گمونم منم دچار نوعی سقوط شدم! میگی نه نگاه کن!

نمی دونم چه مرگیم شده!
قبلاً میرفتم کتابفروشی حین انتخاب کتاب شروع میکردم به رقصیدن! اینقد خوشحال میشدم از حضورم میون اون همه کتاب ولی حالا میرم کتابفروشی بعد از یک ساعت گشت و گذار میون کتابها بالا میارم و برمیگردم خونه نمیدونم کتابهای بد زیاد شدن یا من زیادی بد شده حالم!، دیگه حتی حوصله موسیقی گوش دادن هم ندارم دو آهنگ که گوش میدم حوصله ام سرمیره و دلم یدنیا سکوت میخواد، اصلاً آرزوم شده که یک ریموت کنترل کوچیک داشته باشم با یک دکمه mute گنده تا میزدمش و صدای دنیا رو توی گلوش خاموش میکردم، فیلم هم که شش ماهی میشه هیچی ندیدم! شش ماه! کی باورش میشه مرتضی شبا شش تا فیلم میدید و مثل خفاشها شبونه زندگی میکرد ولی حالا… نمی دونم چه مرگیم شده!

پی نوشت :
1. حداکثر تا 2 هفته آینده از سربازی معاف میشم و برمیگردم به شخصیگری!
2. از دوستا هیج خبری ندارم، وبلاگ هیچکدوم رو ندیدم این چن وقته! وقت هم نمیکنم که ببینم و نظر بدم! شرمنده! منو از حال خودتون باخبر کنین!

زندگي خيلي عجيبه!
خيلي، ‌خيلي عجيب ، توي شش ماه زندگي‌ام به اندازه شش سال چرخيده!
من يه آدم معمولي بودم با يه علايق معمولي تر، عاشق كتاب بودم و موسيقي، ‌فيلم مي‌ديدم و يك چيزايي در مورد علايقم بلغور مي‌كردم! قرار نبود آدم معروفي بشم يا شاخ غول بشكنم و فيل هوا كنم! يك زندگي ساده ميخواستم با يك آرامش ساده و معمولي!
اما الان …
خبر اول : آموزشي تموم شد و اومدم يگان خدمتي! يگان خدمتي من : ” پشتيباني منطقه 6 – دزفول “
خبر دوم :پدرم فوت شد! الان شدم يك بچه يتيم كه بايد سرپرستي يك خونواده رو عهده بگيره! هزار و يك مسئوليت دارم كه تا قبل از اين نداشتم، بايد به فكر خيلي چيزا باشم كه در حد يك جوون 21 ساله نيست! ديگه نبايد به فكر شازده كوچولو باشم چونكه طبيعت، زندگي يك برنامه ديگه برام ريخته!
خبر سوم : افتادم دنبال كارهاي معافيت كفالت، خدا كنه كه اين آقايون و آقازاده‌ها اجازه بدن بيام بالاي سر خوانواده ام باشم! يعني اين حق رو واسه من قائل ميشن؟