W związku z oszczerczymi komentarzami publikowanymi przez Panią na profilu firmy Schaffashoes (portal społecznościowy Facebook) informujemy, że powyższa sprawa została przekazana prawnikowi naszej firmy. Jednocześnie informujemy, że Pani blog został przedstawiony właściwemu dla Pani miejsca zamieszkania Urzędowi Skarbowemu w celu ustalenia wysokości osiągniętych korzyści majątkowych podlegających opodatkowaniu. Jednocześnie informujemy, że w przygotowaniu są dokumenty potwierdzające przekazanie Pani dóbr majątkowych i pismo do wyżej wymienionego organu podatkowego w którym zamieszcza się prośbę o zweryfikowanie wysokości zadeklarowanego przez Panią dochodu w rozliczeniu za rok 2011.

Serio, kto tam odpowiada za PR? Ekspres do kawy?

Dyskusja od której się wszystko zaczęło jest tutaj, a wszystko ładnie podsumował Antyweb (ze screenami, w razie gdyby była “awaria Facebooka”).

Tak było na przykład ze Spider-Manem 3, gdzie liczba wrogów, wątków i przeszkadzaczy była tak duża, że wyszła z tego niestrawna papka. W wypadku Avengersów jest wprost przeciwnie – zbudowano bardzo fajną historię, która trzyma się kupy, odpowiednio dozuje napięcie i zwyczajnie fajnie się ją ogląda.

Cieszy nieco autoironiczne podejście twórców do filmu. Zbytnia powaga mogłaby być śmieszna, tymczasem tutaj nie ma zbędnego patosu a efektowne wybuchy są przerywane fenomenalnymi dialogami pomiędzy powoli docierającymi się bohaterami (i nie tylko).

Idźcie koniecznie. Aha, po napisach są dwie sceny – jedna w połowie, druga na samiuteńkim końcu. Nie dajcie się wyprosić z kina.

Groupon potraktował to pozornie poważnie i zaczął wyjaśniać. Z tym wyjaśnianiem dziwnie było, bo najpierw stwierdzili, że pani która wysyłała w ogóle u nich nie pracuje i ktoś ich chce wrobić. To już śmierdziało, bo wysyłała maile z domeny @groupon.pl, ale ostatecznie i tak się przyznali – przeprosili i stwierdzili, że to była stażystka a działania nie były z nikim konsultowane.

Szczegóły przeczytacie w tym wpisie. Jeśli nie znacie – przeczytajcie i wróćcie tutaj ;) Zacytuję tylko stanowisko firmy:

Groupon Polska przeprasza wszystkie osoby i organizacje, które w ostatnich dniach otrzymały propozycje współpracy od osoby występującej w naszym imieniu. Osoba ta odbywa staż zawodowy w jednym z biur Grouponu i zarówno jej inicjatywa, jak i zaproponowane przez nią (według nas nie do przyjęcia) warunki współpracy nie były autoryzowane lub konsultowane z osobami odpowdzialnymi za komunikację i marketing w firmie Groupon.

Jest nam niezmiernie przykro z powodu zaistniałej sytuacji i zapewniamy, iż tego typu działania nie są praktykowane ani pochwalane przez Groupon.

Tymczasem minęło kilka miesięcy i… dostałem maila. Od TEJ SAMEJ pani “stażystki” z Groupona, tylko z nieco inną ofertą:

Pana blog wydał nam się bardzo interesujący, dlatego też chcielibyśmy zaproponować wspólne przygotowanie konkursu dla użytkowników. Konkurs odbyłby się na wybranych przez Pana zasadach i dotyczyłby oczywiście tematyki bloga. My ufundowalibyśmy nagrodę w postaci vouchera o wartości 300zł na dowolne oferty naszego serwisu. Jestem przekonana, że taki konkurs może być atrakcyjny dla czytelników, a także może być świetnym sposobem promocji bloga.

O, super, postęp jest – zamiast kuponu 50 zł dla mnie jest kupon 300 zł dla czytelników. Z takim przyspieszeniem za 10 lat wymyślą coś sensownego.

Serio, jak głupim trzeba być, żeby zrobić dwa razy tę samą wtopę, z tego samego adresu (co przekreśla ich wcześniejsze tłumaczenia o “stażystce”) i do tego wysyłając żenującą ofertę do gościa, który parę miesięcy wcześniej krytykował ich za takie praktyki?

Michał Jaskólski wrzucił link do tego wpisu na NaTemat.pl i opatrzył go komentarzem „O upadku fotografii reportażowo-newsowej”. Przeczytałem więc ten „dobry wywiad” (inny komentarz) i się załamałem. Od dawna powtarzam, że większość ludzi przechodzi przez życie bez refleksji i tutaj mamy na to piękny przykład.

Fotograf newsowy zwolniony z Wyborczej po 17 latach pracy opisuje na dziesięć stron jak to kiedyś normą było wysyłanie fotografa na miasto, a teraz bierze się zdjęcie z PAP. Jak to jego fotosy lądowały na jedynce Wyborczej trzy razy w tygodniu (czyt. premia) a teraz jak na trzy miesiące tam trafi to jest niespodzianka. Jak to na imprezie firmowej pani sekretarka dostaje aparat w dłoń i, za przeproszeniem, może robić zdjęcia! Jakże to tak, bez zatrudnienia profesjonalisty?!

Wracając do refleksji – przez 17 lat pracy bohater wywiadu nie zauważył, że idą zmiany. Nie domyślił się, że ludzie będą oglądać jak małpy TVN24 od rana do wieczora i jego zdjęcia z imprezy z wczoraj nie będą potrzebne tak bardzo. Nie zaobserwował, że internet zmienia to jak konsumujemy informacje oraz to, jak te informacje są opatrzone wizualnie. Oczywiście pada też „tam wszystko jest darmowe, więc dlaczego wydawca miałby płacić dużo” za zdjęcie do posta na portalu. Pewnie 5zł to nie 100zł w prasie. (10 lat temu oczywiście.)

Wracając do Michała i jego pierwszego komentarza o „upadku”. To nie jest upadek. To jest zmierzch. A zmierzch ma to do siebie, że inaczej niż upadki, pojawia się stopniowo. Najpierw słońce widać ładnie na zachodzie, potem ja z moją kurzą ślepotą nie widzę detali, potem jest trochę chłodniej, a potem już tylko grill oświetla nasze twarze. To jest zmierz. Upadek to jest jak się potkniesz o w połowie pusty worek węgla drzewnego i zmieszasz krajobraz z zębami.

Dlatego właśnie pastwię się nad przepytywanym bezrobotnym fotografem, ponieważ miał czas, wiele lat, na wymyślenie czegoś nowego, dołączenie do jakiegoś nowego nurtu czy po prostu do zdywersyfikowania źródeł dochodu. Ale tak się nie stało i w oparach teorii spisku („Zwolniono więc całą grupę fotografów. Zbiegło się to jakimś dziwnym trafem z tym, że w Rzeczpospolitej zrobili dokładnie to samo.”) teraz zwala się winę na telewizję, internet i japońskich producentów tanich cyfrówek.

Post factum wprawdzie pojawia się obserwacja, że przecież do studia nie pójdzie bo studyjnej fotografii nie umie, do agencji nie, bo nie lubi być w szeregu z innymi „na temacie” a na dodatek nie ma portfolio zdjęć.

Bohater wywiadu zauważa, że cyfrowa fotografia nie wyparła całkiem analogowej, ale zepchnęła ją do pokoi zapaleńców amatorów. Tak samo samochody nie wybiły koni, tylko spowodowały że zamiast orać pole, konie są dopieszczane i towarzyszą bogatym podczas rozrywki. Jak prasa ostatecznie będzie w papierze tylko jako kolekcjonerskie wydania, podobnie jak płyty winylowe dziś.

To jest punkt wyjścia do refleksji, a nie to że w końcu ktoś kogoś zwolnił i myślenie co teraz począć.

Żeby w komentarzach nie rozpętała się bijatyka kto na kogo lub co narzeka, dodam jeszcze jeden przykład. Moja rodzona matka pracuje w Dzienniku Polskim od wielu lat. Dziennik w zeszłym roku (albo w 2010, nie pamiętam) został kupiony przez Polskapresse, która od tego czasu dokonuje stopniowej reorganizacji przedsiębiorstwa. Oczywiście na koniec dnia wiąże się to ze zwolnieniami w starej, rozbuchanej instytucji jaką był Dziennik (dla nieznających tego małopolskiego tytułu dodam tylko, że siedzibę Dzienniak nazywało się „pałac prasy” – być może nazwa ta zaczęła jako pozytyw, ale na pewno tak nie skończyła.)

W zeszłym tygodniu rozmawiałem z jedną z osób które dostały kilka dni wcześniej wypowiedzenie (trzy miesiące wypowiedzenia, trzy miesiące odprawy). Przypomnę, że właściciel zmienił się kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt miesięcy wcześniej. Na miejscu tej i wszystkich innych osób spodziewał bym się najgorszego i planował coś na przyszłość. Logiczne, prawda? Niestety osoba z którą rozmawiałem była zaskoczona i załamana sytuacją.

Być może pan fotograf z wywiadu na NaTemat.pl faktycznie nie marudzi i ma plan na swoje życie, którym po prostu się nie podzielił, bo go nikt o to nie pytał bezpośrednio. Może w pryzmacie wspomnianej sytuacji z zeszłego tygodnia tak zinterpretowałem ten tekst. Puenta pozostaje jednak niezależna od interpretacji: jeśli nie zastanawiacie się nad swoją pracą, a tylko ją bezmyślnie wykonujecie licząc, że będzie trwała do osiągnięcia podniesionego wieku emerytalnego, zastanówcie się jeszcze raz. Jeszcze macie chwilę.

To jest kwestia niezrozumienia pewnej podstawowej rzeczy. Paweł, ja czy każdy z Was zajmuje się obecnie jakąś tam karierą zawodową. Z tym, że ja mam świadomość, że za 10 lat nie będę robił tego samego. Nie wiem co będę robił, bo nie chodzi o przewidzenie, co będzie za dziesięć lat, tylko o stopniowe dostosowywanie się na bieżąco do zmieniającego się otoczenia. Ten wywiad przypomina mi teksty licealistów, które pojawiają się zawsze po niezdanych maturach: “skąd miałem wiedzieć, że muszę się uczyć” :)

Zresztą, to wynika z wywiadu. Facet zdaje się być świadomy tego, dlaczego ta forma zawodu fotografa przestaje mieć znaczenie, ale zamiast odpowiednio pokierować swoją karierą w stosownym momencie, poczekał aż się posypie, a teraz rozwodzi się na temat kondycji rynku. Nie bardzo rozumiem jego podejście. Znam dziennikarzy prasowych, którzy w odpowiednim momencie swojego życia “przekwalifikowali” się na internet, nauczyli, co jest w nowych mediach istotne i jak się je robi i sobie radzą. Takie jest życie.

Galaxy S III jest… No cóż… Brzydki. Naprawdę nie ma innego sposobu, żeby to opisać. Ale dlaczego? Dlaczego jest brzydki? nie mam na myśli estetyki pytając, dlaczego, mam na myśli “jak coś takiego mogło w ogóle wyjść z pracowni projektowej Samsunga?”. Powiem wam jak: nigdy nie było w pracowni projektowej. Telefon narodził się w pokoju, na którego drzwiach widnieje napis “Dział prawny Samsung”.

Brzmi logicznie, ale to nadal domysły i trochę teoria spiskowa – samo założenie bycia mniej podobnym do iPhone nie powinno czynić telefonu brzydkim. A Galaxy SIII w porównaniu chociażby do ostatnich HTC za ładny nie jest.

Nie chodzi o to, który system jest lepszy, czy coś, ale faktycznie – stare hasło Apple’a może brzmieć dla niektórych dość dziwnie… ;)

Z tego co wiem “Think different” nigdy nie oznaczało “nasze produkty są tak brzydkie, że każdy robi nakładki, żeby je poprawić”.

Pobieram. Niestety, nie mogę zainstalować Adobe Application Manager z powodu błędu. Żeby dowiedzieć się, na czym polega błąd muszę zainstalować program Adobe Support Advisor – mogę go pobrać ze strony.

Pobieram. Niestety, nie mogę zainstalować Adobe Support Advisor, żeby dowiedzieć się, dlaczego nie mogę zainstalować Adobe Application Manager, żeby uruchomić Adobe Photoshop, bo nie mam środowiska Adobe Air, ale mogę je sobie pobrać ze strony.

Próbuję pobrać Adobe Air, żeby zainstalować Adobe Support Advisor, żeby dowiedzieć się dlaczego nie mogę zainstalować Adobe Application Manager, żeby móc uruchomić Adobe Photoshop, ale dowiaduję się, że mój system operacyjny jest na to (Adobe Air) zbyt przestarzały.

P.S. Gdybyście byli ciekawi – w końcu udało mi się problem rozwiązać. Wystarczyło odinstalować wszystkie pozostałości Adobe Photoshop przy pomocy Adobe Creative Suite Cleaner (dostępnego oczywiście do pobrania ze strony Adobe), następnie zainstalować Adobe Application Manager i wtedy już ponowna instalacja Adobe Photoshop poszła jak z płatka.

Ale dobry marketing przed eventem, chyba po raz pierwszy mi się zdarza, że pół tablicy Facebooka zajmują informację o pojawieniu się nowego telefonu, którym nie jest iPhone.

Czy warto? Jeśli ktoś kocha (tak samo jak ja) gry na GameBoya to jasne, że warto. Szczególnie warto dlatego, że Pokemony RED można odpalić już na darmowym GameBoy Color A.D., natomiast dla osób bardziej wymagających i potrzebujących emulatora GBA – VGBA czeka w Google Play.

A ja poszedłem po linii najmniejszego oporu i… kupiłem Game Boya. Teraz cieszę się jak dziecko i czekam na przesyłkę.

Zaletą Google jest to, że są dużą firmą i mają szansę zrobić ogromny buzz wokół tego produktu, na który Dropbox nie może liczyć. Ale to już było i wiemy, jak się dalej potoczyły losy Buzza czy G+.

Swoją drogą, czy tylko mnie się ciągle wydaje, że Google wypuściło nawigację samochodową?

Mawiają, że nie powinno się źle mówić o konkurencji. Mawiają, że lepiej skupić się na sobie i własnym produkcie. Starałem się, ale tego co robią Panowie z świeżo uruchomionego Sentione dłużej nie zniosę. Pomijam już ich prasówki gdzie tytułują się pierwszym w kraju narzędziem monitoringu internetu (kiedy pierwszym to nawet my nie byliśmy, a najpewniej był nim Newspoint). Pomijam już też chamskie zagrywki w stylu kopiowania naszego działu FAQ na zasadzie ctrl+c, ctrl+v! Ale to co zobaczyłem dziś rano sprawiło, że mam dość.

Nie dziwię się, bo się w pale nie mieści. Odsyłam do źródła, takie rzeczy należy piętnować.

“Czytasz jedynie fragment wpisu. Dalsza część jest dostępna jedynie na stronie www bloga.” Jak coś takiego widzę to od razu mam ochotę wywalić z RSSów. Na szczęście jest Readability w Reederze … Tylko po co utrudniać własnym czytelnikom życie?”

“Metro” jest za darmo. “Rzeczpospolita” kosztuje parę złotych. Czy na podstawie tego ktoś twierdzi, że Rzepa “utrudnia życie swoim czytelnikom” bo ogranicza im dostęp do treści? Po prostu różne są cele i modele biznesowe.

Moja jedyna obawa polega na tym, że przeciętna osoba związana z blogosferą (nie tylko bloger, ale i czytelnik) nie dowie się z tego dokumentu niczego nowego – a osób niezwiązanych niekoniecznie on zaciekawi. Fajnie by było, gdyby na Blogersów trafiło szersze grono odbiorców, może zainteresowanie blogami i świadomość ich istnienia by wzrosły.

Aha – znowu ze strony “starych mediów” padł argument, że blogerów nikt nie kontroluje, a nie padł kontrargument, że kontrolują pozostali blogerzy i czytelnicy. Jacek Żakowski ciągle o tym nie wie i ciągle powtarza, że bloger może napisać dowolną głupotę i nikt nie zwróci uwagi.

Klasyczne media ciągle są przekonane, że najlepszy układ to ten, w którym społeczeństwo to robaczki, które sobie żyją gdzieś na ziemi, a oni – dziennikarze – są ponad nimi, niosąc kaganek informacji i opiniotwórczości. Tymczasem świat się zmienił i nagle oburza ich, że nie tylko każdy może skomentować i zrównać z ziemią denne materiały z prasy czy telewizji, ale jeszcze “zwykli ludzie” odbierają im monopol na generowanie informacji. Ojej.

Serio, ciągle się zastanawiam, czy twierdzenie, że w prasie wszystko jest na super poziomie, merytoryczne i odpowiedzialne, to naiwność granicząca z głupotą, czy po prostu zwykła ściema.

Google pracuje nad nowym interfejsem nazwanym Aura, który ma wprowadzić do Chrome OS elementy znane z desktopowych systemów. Chrome OS zyska pulpit, pasek narzędzi, ikony aplikacji wyświetlane na ekranie, wsparcie dla tapet i nachodzących na siebie okien.

Wygląda jak połączenie nieco uproszczonego Windows 7 z kilkoma elementami OSX Lion.

Świat zwariował i atakuje odbiorcę mnóstwem bodźców, a nowa strona główna o2.pl ma się w to wpisywać

Zaraz pojawią się komentarze rozmaitych specjalistów z branży, projektantów w agencyjkach interaktywnych itd., a tymczasem o2.pl realizuje konsekwentnie pewną strategię i dociera do określonej grupy odbiorców – niezależnie od tego, czy się to komuś podoba czy nie :)

W związku ze zmianą z dniem 16.04.2012r. taryfy biletowej dla komunikacji przez ZIKiT w Krakowie, przypominamy o konieczności zaktualizowania aplikacji moBILET w swoim telefonie po tym terminie. (…) Aplikacja nie łączy się z Internetem podczas uruchamiania, aby nie generować kosztów dla użytkownika, dlatego taryfy nie zaktualizują się automatycznie.

Czyli nie przewidzieli możliwej zmiany cen i teraz proszą użytkowników, żeby sami sobie je zaktualizowali na wyższe :) Piękne.

Jak portal internetowy może się odnaleźć w epoce mediów społecznościowych i czy można połączyć zwykłych, prostych użytkowników z nowoczesnymi technologiami przeglądania treści? W którym kierunku pójdzie technologia, żeby ułatwiać i usprawniać konsumowanie treści w internecie?

Opowiem o tym, dlaczego stworzyliśmy Ding.pl i czego się nauczyliśmy przy tej okazji.

To ważny moment dla Facebooka, ponieważ po raz pierwszy przejęliśmy produkt i firmę z tak dużą liczbą użytkowników. Nie mamy w planach wielu kolejnych posunięć tego typu, może nawet w ogóle nie nastąpią. Ale dostarczanie najlepszego sposobu na dzielenie się zdjęciami to powód, dla którego tak wiele ludzi kocha Facebooka i wiemy, że warto będzie połączyć obie firmy.

Mark podobno zapłacił za Instagram miliard dolarów. Nikt mu nie powiedział, że można go dostać za darmo w App Store.

Jeśli ma być wojna między nami, powinniśmy się siebie wzajemnie bać, musimy się nienawidzić. Ja się was nie boję. Nie nienawidzę was. Nawet was nie znam. Żaden Irańczyk nigdy mnie nie skrzywdził. Nigdy nawet nie spotkałem Irańczyka… No, jednego, w Paryżu, w muzem. Fajny koleś.

Czasem widzę Irańczyka tu, w telewizji. Mówi o wojnie. Jestem pewien, że nie reprezentuje wszystkich Irańczyków. Jeśli wy widzicie w waszych telewizorach kogoś, kto mówi o tym, że trzeba was zbombardować – bądźcie pewni, że nie reprezentuje nas wszystkich.

Nie jestem oficjalnym przedstawicielem mojego kraju. Ale znam ulice mego miasta, rozmawiam z sąsiadami, z rodziną, z przyjaciółmi i mówię w imieniu ich wszystkich: kochamy was. Nie chcemy waszej krzywdy.

To fragment manifestu, który ukazał się na fanpage “Israel loves Iran”, nawołującego do pokoju pomiędzy tymi dwoma krajami. Fajny przykład tego, w jaki sposób media społecznościowe mogą chociaż troszkę zadziałać na rzecz pokoju. Więcej informacji pod linkiem.

Jak Facebook zepsuł (a może naprawił?) lajki? Od dłuższego czasu lajkowanie zawsze związane było z publikowaniem na naszym wallu na FB. Niezależnie czy polubiliśmy tekst na blogu czy wpis kolegi na Facebooku zawsze po tej akcji informacja o tym lądowała również na naszym streamie. Teraz już tak nie jest. Aby coś udostępnić innym znajomym na FB nie wystarczy kliknąć na Lajk it, trzeba jeszcze wykonać dodatkowy krok czyli udostępnić.

Autor źle zrozumiał zmiany wprowadzone przez Facebooka, więc zanim się przestraszycie, to sprostuję.

Otóż: są dwa miejsca w których mogą być wyświetlane efekty “lajków”. To tablica (czyli tam, gdzie widzisz aktywności swoich znajomych) i timeline (czyli Twój profil). Żeby polubiony przez znajomego materiał pojawił się na Twojej tablicy (albo Twój na jego), musi mieć odpowiednią “ważność”.

Facebook określa tę ważność na podstawie wielu czynników. Jesli jest środek nocy i nic ciekawego się nie pojawia, to szansa na zobaczenie danego lajka jest duża. Jeśli jest środek dnia a udostępniający nie jest Twoim bliskim znajomym (czyli nie klikasz, komentujesz i “lubisz” jego wpisów zbyt często), to pewnie nie. Jeśli stronę polubi 50 osób, to link zapewne pojawi się bardzo wysoko. Tak jest już od dłuższego czasu i to żadna nowość. Do tego Facebook działa identycznie dla każdej innej aktywności – wrzucania zdjęć, postów, wideo itd.

Swego czasu krążyła nawet instrukcja, jak na Facebooku wyłączyć automatyczne filtrowanie wiadomości na tablicy – ale nie polecam, uwierzcie na słowo, że nie chcecie oglądać każdej rzeczy wrzuconej przez znajomych ;)

Osobną sprawą jest Timeline. Gdyby był tam wklejany każdy “zalajkowany” link to byłby na nim kosmiczny burdel. Dlatego Facebook na “osi czasu” wrzuca tylko aktywności dodatkowo skomentowane albo udostępnione. Żeby zobaczyć wszystkie aktywności (również dodawane komentarze) danego użytkownika, trzeba wejść do jego Activity Log (link w profilu).

Czyli: ostatnie zmiany są związane tylko z wyświetlaniem “lajków” na nowej wersji profilu i mają nikłe znaczenie dla efektywności przycisku “Lubię to!” jako takiej. Ale chwytliwy tytuł jest.

Przesyłamy Państwu przygotowany przez PizzaPortal.pl raport o zwyczajach Polaków zamawiających pizzę w 2011 roku.

Znaleźć w nim można m.in. top listę najczęściej zamawianych pizz, różnice w upodobaniach kobiet i mężczyzn względem pizzy, lojalność Polaków wobec pizzerii w poszczególnych miastach czy średnie ceny ulubionej pizzy Polaków w różnych miastach Polski.

Jeżeli jesteście lojalni wobec pizzy, to polecam. Za każdym razem jak czytam tytuł tego linka to zaczynam się śmiać.