Przed rozpoczęciem budowy elektrowni, na miejscu Visaginasa znajdowało się zaledwie kilka wiosek. Latem 1975 roku budowniczy przytaszczyli ogromny kamień, kontury którego niejednemu przypominają kontury państwa litewskiego. Umieszczono go przy fundamencie pierwszych bloków mieszkalnych. Stał się on kamieniem węgielny miasta, a dzień ten (10 sierpnia) ogłoszono dniem urodzin miasta. W latach okupacji radzieckiej Visaginas nazywano Snieczkusem, w cześć funkcjonariusza Litewskiej SRR Antanasa Snieczkusa (1903-1974).

Pierwotnie elektrownia miała być z czteroma reaktorami, jednak zbudowano zaledwie trzy, dlatego nie wybudowano również zaplanowanej części miasta.

Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości, nazwę miasta zmieniono na Visaginas — tak nazywała się jedna ze znajdujących się tu niegdyś wiosek. Prawdopodobnie nazwa wioski pochodzi od „visi ginasi” („wszyscy się bronią”) – krążą legendy o żmijach, niegdyś zamieszkujących jezioro, przed którymi wszyscy musieli się bronić.

W 1995 roku Visaginasowi nadano prawa miejskie. 26 lipca 1996 roku dekretem prezydenta zatwierdzono herb miasta.

Obecnie większość ludności miasta stanowią Rosjanie (56 proc.), zamieszkują tu też Białorusini (10 proc.), Polacy (9 proc.), Ukraińcy (6 proc.), Tatarzy (1 proc.), zaledwie 16 proc. Litwinów. Język rosyjski jest tu często używany w urzędach.

Surgedai.

Pomnik ofiarom Holokaustu. W pobliskim lesie zamordowano 8 tysięcy osób pochodzenia żydowskiego.