Programowałem aplikację na moją komórkę SE K770i w Java ME, która miała nagrać dźwięk jak dyktafon i wysłać na serwer. Okazało się jednak, że Java ME jest beznadziejna i zwyczajnie nie można wysłać czegoś w Internet z niej bez kombinacji wykraczających poza coś co można by nazwać jakościowym programowaniem.

To jedna sprawa, a druga to to, że moja komórka zwyczajnie w świecie zużyła się.  Po napisaniu SMS-a palce bolą mnie jakbym grał na fortepianie. Chcę mieć nowy telefon.

Jaki? Taki na który będę mógł napisać swoją aplikację i który ma dobrą społeczność programistów, książki, materiały do nauki itp. i który będzie względnie tani.

Informacje, które posiadam na chwilę obecną (mogą być błędne, jak tak to proszę o komentarz):

Słyszałem że trzeba mieć Maca żeby pisać aplikacje na iPhone’a?

Nokia E51 (druga w Polsce) ma Java ME, które jak już wiem nie pozwoli mi napisać takiej aplikacji łatwo.

Jest też Blackberry 9500 Storm, popularny w Polsce, ale czy ktokolwiek u nas programuje na te urządzenia?

Telefony HTC i Samsung Omnia mają system Android, czy dobrze się programuje na te komórki? Czy jest dostępne niedrogie środowisko programistyczne?

Interesujący jest też ExpressMusic z Symbianem – telefon popularny w Polsce, wiem, że kilka osób w Polsce na te komórki, więc pewnie się da.

Jest też HTC Diamond  z Windows Mobile. Kiedyś pisałem na ten system, dobrze to wspominam, ale trzeba mieć wykupiony Visual Studio Professional, który jest bardzo drogi.

Mam więc do wyboru iPhone’a, ExpressMusic z Symbianem, Blackberry,  HTC z Androidem albo Windows Mobile. Mam wrażenie, że ExpressMusic i HTC z Androidem to dwa rodzaje telefonów, które mogą być dobrym wyborem.

A może macie inny pomysł jaką komórką warto zainteresować się? Proszę o rady!

Z góry dziękuje za każdy komentarz  ( PS. których dodawanie już działa ).

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Nagrywanie audio w J2ME na komórce
• Era wyciska dojrzałe cytryny: 228% drożej
• Mobilizacja bloga

Recenzja napisana przez Tomasza Halasza.

Powyższa pozycja nie jest absolutnie ociężałym vademecum. Jest to tytuł przeznaczony dla osób potrafiących tworzyć statyczne witryny internetowe za pomocą HTML i CSS oraz znających już nieco JavaScript i mających podstawy PHP.
Po trzystronicowym wstępie rozpoczyna się część właściwa książki zawierająca przykład za przykładem wraz z nieobszernymi, konkretnymi opisami, dzięki czemu można bez problemu zasięgnąć wiedzy na temat działania skryptów bez zbędnych szczegółów.
Książka podzielona jest na kilka rozdziałów, w których znajdziemy podstawy pracy z AJAX-em oraz połączenie tej technologii ze skryptami napisanymi w PHP. Zawiera ona praktyczne przykłady transmisji danych za pomocą klasycznych metod GET i POST, przetwarzania formularzy i walidacji danych zarówno po stronie klienta jak i serwera. W kolejnym rozdziale posiądziemy wiedzę na temat tworzenia wykonywalnego kodu po stronie serwera i wysyłania go do przeglądarki, a następnie tego, czego w rozbudowanych aplikacjach webowych nie braknie – komunikacji z bazą danych. Ostatni rozdział poświęcony jest językowi XML i jego współpracą z AJAX-em.
Tak po krótce prezentuje się ta podręczna, niemal 160-stronicowa pozycja. Jak już wcześniej wspomniałem zawiera ona praktyczne przykłady bez niepotrzebnej nudzącej teorii. Książka napisana jest językiem prostym i skonstruowana przejrzyście, dzięki czemu zapewnia bezproblemowy przypływ przystępnej wiedzy niewielkim nakładem pracy, czasu i finansów.

Sprawdź proszę tutaj czy książka jest dobra dla Ciebie, zachęcam też przeczytać świetną recenzję książki “AJAX i PHP. Tworzenie internetowych aplikacji interaktywnych”, która prezentuje więcej praktycznych zastosować z połączenia PHP i JavaScript i świeżą recenzję “AJAX, JavaScript i PHP. Intensywny trening”, która jest wprowadzeniem do połączenia przedstawionych technologii i praktycznego ich wykorzystania, również autorstwa Tomka Halasza.  [przyp. Tomasz S.]

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• AJAX, JavaScript i PHP. Intensywny trening
• AJAX i PHP. Tworzenie interaktywnych aplikacji internetowych
• Wielojęzyczna strona firmowa tanio

Na wypadek gdyby ktoś jeszcze szukał kodu skryptu Google Analytics do umieszczenia na stronie:

Klikamy w edytuj w akcjach obok profilu:

Klikamy w “śledź” u góry po prawej stronie ustawień profilu:

Voila: skrypt do wklejenia na stronę:

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Piękny kod
• Antywzorce projektowe
• Pokolenie informatyczne

14 czerwca GG Network ogłosiło otwarcie serwisu GG.pl, który jest według autorów naturalnym rozwinięciem koncepcji komunikatora GG i nie sposób się z tym nie zgodzić. To zupełnie inna droga rozwoju niż innych serwisów społecznościowych, które przeważnie nie mają tak silnego zaplecza jak ma GG.pl. Twórcy Skype czy Messangera nie szli w kierunku tworzenia na podstawie komunikatora społecznościówki. GG Team ma natomiast już pozytywne doświadczenie jeżeli chodzi o serwisy społecznościowe.

GG Network to teraz oprócz komunikatora kilka dużych serwisów, w tym Blip.pl, który odniósł spory sukces i Moja Generacja. Sam komunikator jest zainstalowany w połowie komputerów w Polsce i jest najpopularniejszy u nas, nawet biorąc pod uwagę, że na rynku od kilku lat konkuruje z potentatem światowym – Skypem. Z GG.pl korzysta według oficjalnych danych 6mln osób, chociaż to potwierdzi dopiero Megapanel, a serwis został stworzony przez zespół niebywały, bo 90 osobowy. Efekt tej pracy został przedstawiony miesiąc temu na konferencji.

Z prezentacji serwisu GG.pl wynika, że został on zbudowany na podstawie wewnętrznych API odpowiedzialnych za lifestreaming, obsługę avatarów, zdjęć, użytkowników i komunikacji. Dzięki temu stworzenie serwisu nie wymagało pisania go od zera, wykorzystano w nim też ogólny system logowania numerem GG, który jest używany na wszystkich serwisach grupy GG Network.

Naturalnym więc krokiem wydaje się być udostępnienie API publicznie, aby zwielokrotnić efekty obecnej architektury.  Obecnie w tej kategorii w Polsce prym wiedzie Grono.net o stabilnym, dobrze przygotowanym API, jest też API Facebooka z koncepcją Social Graph. Oba te serwisy udostępniają publiczne API. Inną drogą poszła Nasza Klasa, która udostępniła możliwość integracji  tylko 2-3 firmom zajmującym się produkcją gier społecznościowych.

GG.pl jako 3 popularny serwis społecznościowy w Polsce udostępni więc publiczne API. Pytanie tylko kogo będzie chciało przyciągnąć? Czy firmy piszące aplikacje marketingowe na Facebooku czy może indywidualnych pasjonatów z Grona albo producentów gier społecznościowych z Naszej Klasy?

Czas pokaże, natomiast teraz możecie zapisywać się do zamkniętych beta testów:

W związku z tym otwieram dyskusję na temat GG.pl API i zapraszam do niej wszystkich, którzy będą uczestniczyć w beta-testach.

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Co robię teraz?
• Wielojęzyczna strona firmowa tanio
• 300 linii kodu = desktopowa wersja Quizów

Od jakiegoś czasu nie nadaję podcastu – jest gorąco, nie chce mi się, jest mało komentarzy chociaż słuchających bardzo dużo. Także średnio mi się podoba taki układ, chciałbym wiedzieć co myślicie o tematach które poruszam. Poza tym pisałem aplikację do nagrywania podcastów na komórce (i wysyłania przez net mobilny na bloga). Java ME tutaj jest bardzo pomocna – daje młotek i dłuto, żeby rzeźbić aplikację w kamieniu. No cóż takie są fakty, że Java ME jest tak słaba, że nawet normalnie pliku powyżej 1 KB na serwer wysłać nie można.  O ile w Compact Frameworku zawodził interfejs użytkownika, o tyle w Java ME zawodzi komunikacja i powiem Wam, że to pierwsze jednak jest lepsze.

Jakby kogoś interesowało konkretnie to sprawa z komunikacją w Java ME (J2ME) wygląda tak: służy do tego klasa HttpConnection która według przykładów w sieci działa prosto z mostu. Jednak w praktyce kiedy metodą POST próbuję wysłać plik > 1 KB to nie dociera on do serwera Lighttpd. Okazało się, że Java ME w wersji CLDC wysyła dane w kodowaniu chunked, które nie jest wspierane przez Lighttpd, ponieważ serwer ten wspiera HTTP 1.0  które nie ma obsługi chunked.  No i tak to wygląda.

Czy będę dalej pisał tą aplikację? Myślę, że tak, jest raczej czas urlopowy, ludzie i tak nie siedzą w necie więc czemu nie.

Jeżeli chodzi o Cyber-Flick to na razie nic nie robiłem poza drobnymi poprawkami. Mam dwa pomysły na serię video tutoriali. Jeden z nich to seria pt. Kurs programowania aplikacji na Facebooka. Ale API Facebooka jest w trakcie przebudowy i mam nadzieję, że kiedy skończy to będzie w lepszej jakości niż jest teraz.

Może też nagram jakąś serię o programowaniu na GG.pl jak tylko udostępnią API. Na razie są zapisy do beta-testów, ale z formularza zgłoszeniowego wnioskuję, że prace są na bardzo wczesnym etapie, więc to może potrwać jeszcze.

Już niedługo Cyber Flick będzie przetłumaczone na język rosyjski. Przy okazji zostało jeszcze parę spraw z poprawną obsługą języka, tak aby wyszukiwarki dobrze obsługiwały stronę. Na stronie jest już 400 zarejestrowanych użytkowników i jest to całkiem dobra liczba jak na brak jakiejkolwiek promocji serwisu.

Co poza tym? Jeżeli chodzi o książkę o pisaniu skalowalnych aplikacji społecznościowych to na razie mam przerwę wakacyjną. Wrócę do niej na jesień, chociaż większość materiału mam już gotowego, zostało parę rozdziałów i wzbogacenie całej treści.

A teraz czas na wypoczynek i herbatę z lodem

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Już wiadomo: GG.pl będzie miało publiczne API
• Nagrywanie audio w J2ME na komórce
• Pasek społecznościowy

Recenzja napisana przez Tomasza Halasza.

Na rynku pojawia się coraz więcej pozycji traktujących o technologii AJAX. To dzięki niej aplikacje webowe stają się coraz bardziej zbliżone w obsłudze do tradycyjnych aplikacji desktopowych. Jednak aby w pełni wykorzystać AJAX-a, konieczne jest zaczerpnięcie uprzednio wiedzy dotyczącej JavaScriptu oraz PHP. Prezentowana pozycja jest swego rodzaju zbiorem podstawowych informacji na temat powyższych trzech technologii, dzięki czemu książka staje się przystępna dla początkujących programistów i tak naprawdę jest właśnie dla nich przeznaczona.

Podręcznik podzielony jest na sześć tematycznych części.

Część pierwsza to przypomnienie HTML i CSS oraz nieco teorii na temat funkcjonowania sieci WWW i aplikacji napisanej w technologii AJAX.

Kolejna grupa rozdziałów dotyczy JavaScriptu – języka skryptowego po stronie klienta, dzięki któremu AJAX w ogóle istnieje. Opisane są tutaj podstawy składni, najważniejsze instrukcje warunkowe i pętle, funkcje i obiekty, a w szczególności obiektowy model dokumentu – DOM. Znaleźć też możemy niezbyt obszerny rozdział opisujący funkcje wbudowane i biblioteki.

Trzecia część książki poświęcona jest bardziej szczegółowym podstawom AJAX-a. Znajdziemy tu opis krok po kroku struktury aplikacji i w końcu napiszemy pierwszą działającą aplikację w tej technologii. I to chwilowo tyle, jeśli chodzi o AJAX.

Część czwarta poświęcona jest kolejnej technologii, tym razem pracującej po stronie serwera. To PHP. Przyznam, że przejrzałem ją bardzo pobieżnie ze względu na to, że programowanie zaczynałem od tego języka i czytanie 70-ciu stron na temat podstaw jak najbardziej nie jest już obiektem mojego zainteresowania. Znaleźć tutaj możemy opis zmiennych, funkcji, a także wstęp do programowania obiektowego.

Część piąta to w końcu konkret – Zaawansowane technologie ajaksowe. Przede wszystkim został tutaj opisany asynchronizm, na podstawie którego stworzono bibliotekę do celów edukacyjnych. Kolejne rozdziały to wykorzystywanie odpowiedzi serwera zarówno responseText jak i responseXML, a także protokoły REST i SOAP. W miarę możliwości poszczególne elementy przedstawiane są przez autorów na podstawie przykładów, dzięki czemu łatwiej jest zrozumieć prezentowany materiał. Ostatnim rozdziałem tej części podręcznika jest zbiór pułapek opisywanej technologii, czyli przykłady wykorzystania, gdzie zastosowanie AJAX-a może być drażniące, niepotrzebne lub niewygodne. Warto się z nim zaznajomić i zdawać sobie sprawę z tego, że czasami aplikacja ajaksowa jest po prostu przerostem formy nad treścią.

Ostatnia część podręcznika to opis kilku bibliotek, które mogą ułatwić życie, jak np. tworzenie interfejsu za pomocą biblioteki Rico czy zbiór efektów specjalnych prezentowany przez zasób Script.aculo.us. Rozdział przedstawia jedynie niektóre zastosowania i zachęca do korzystania z zewnętrznych bibliotek usprawniających korzystanie z AJAX-a.

Podsumowując, książka zawiera pobieżny opis podstaw JavaScriptu i PHP, a także ich połączenia – AJAX-a. Napisana jest stosunkowo prostym i zrozumiałym językiem i dedykowana dla początkujących programistów w tych technologiach. Dla jednych może być plusem fakt, że wszystkie niezbędne podstawy do tworzenia aplikacji ajaksowych umieszczono w jednym podręczniku, jednak ja skłaniam się i zachęcam do poszukania pozycji traktujących o każdej z nich z osobna. Dzięki temu dowiemy się zdecydowanie więcej i uzyskamy wiedzę bardziej zaawansowaną, co zaowocuje w bardziej złożone i efektywniejsze rozwiązania programistyczne.

Sprawdź proszę tutaj czy książka jest dobra dla Ciebie, zachęcam też przeczytać świetną recenzję książki “AJAX i PHP. Tworzenie internetowych aplikacji interaktywnych”, która prezentuje więcej praktycznych zastosować z połączenia PHP i JavaScript, również autorstwa Tomka Halasza.  [przyp. Tomasz S.]

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Aplikacje społecznościowe – cz. 2 – dokumentacja, tagi i narzędzia
• AJAX i PHP. Ćwiczenia praktyczne
• Wielojęzyczna strona firmowa tanio

Ostatnio uznałem że warto zebrać w jednym miejscu kilka wniosków, które wynikają z moich doświadczeń jako programista i osoba z programistami współpracująca. Czym dłużej pracuję zawodowo jako programista, tym bardziej czuję się amatorem. Informatyka i programowanie to tak ogromna i rozległa dziedzina, ze dopiero z czasem widzi się coraz większy horyzont możliwości technicznych i aspekty nie-informatyczne, które są tak samo ważne, a czasem nawet ważniejsze. Umiejętności komunikacji, zrozumienia drugiej osoby, czy chociaż próby. Mam nadzieję, że dzięki poniższym informacjom łatwiej będzie zrozumieć programistów nie-informatykom, ale też programistów nie-programistom. Oczywiście ten tekst nie wyczerpuje tematu, a właściwie w pewnym uproszczeniu go inicjuje. Dlatego zachęcam do lektury i komentarzy:

Wieloznaczność terminu programista

Jeżeli jesteś nie-informatykiem możesz mieć jeden obraz programisty. Jeżeli jesteś informatykiem, programista może mieć dla Ciebie inne znaczenie niż dla innych. Dlatego wyjaśnijmy najpierw w jak wielu różnych miejscach pracują programiści i jak bardzo różnią się. Programiści pracują w różnych miejscach: w korporacjach, na własnej działalności gospodarczej, w małych firmach informatycznych, albo jako programista wspomagający dział informatyczny firmy zajmującej się inną branżą. Jak widać są różne stanowiska i to co odnosisz do programisty w małej firmie nie zawsze musi się odnosić do freelancera albo do pracownika korporacji.

Z drugiej strony do programistów odzywają się różni klienci: są to klienci korporacyjni, małe firmy, osoby prywatne, a z innego punktu widzenia osoby nieznające się na informatyce, osoby trochę z nią obeznane albo informatycy albo inni programiści.

Jeden programista, a zadań wiele

W zależności od tych czynników różnie układa się między nimi współpraca. Osoba nieobeznana albo firma może zlecić wykonanie bliżej nieokreślonego projektu. Wtedy programista musi zająć się też projektowaniem i konsultacjami z klientem, tak aby określić najpierw jaki cel klient chce osiągnąć. Bez tego nie ma szansy na to, aby trafić w oczekiwania, które mogą być na początku zupełnie niejasne z punktu widzenia informatycznego. Dopiero wtedy może zacząć programować, gdy pomoże klientowi nakreślić dokładnie co chce osiągnąć i jakie technologie można wykorzystać w celu osiągnięcia sukcesu. A więc dobry programista (chyba że pracuje z dala od klientów, w ciemnej serwerowni) musi mieć umiejętności interpersonalne, z uwagi na duży poziom komplikacji świata programistycznego nawet uważam, że bardzo duże.

Oprócz konsultacji z klientem, która wymaga czysto interpersonalnych umiejętności, programista musi znać się na innych dziedzinach. W zależności od wagi i wymogów technicznych klientów programista może też stać się:

• testerem
• dokumentalistą
• grafikiem (* – najlepiej minimum)
• autorem tekstów

W przypadku pojedynczego programisty jest on zdany w tych kwestiach sam na siebie, w przypadku firm informatycznych rozdziela się te zadania pomiędzy kilka osób, co powinno zmniejszyć teoretycznie zmniejszyć koszty całościowe, skoro każdy robi to w czym jest najlepszy, ale nie zawsze tak jest, chociaż powinno być i na pewnym poziomie jest to widoczne.

Koszty o których pamiętamy

Jeżeli chodzi o koszty pracy, o jakich łatwo zapomnieć, to w przypadku pojedynczych zleceń to

• koszt prądu
• programów
• książek
• szkoleń

W przypadku regularnej działalności np. freelance na działalności gospodarczej to warto pamiętać, że programista musi zapłacić:

• podatek ZUS
• podatek zdrowotny,
• ewentualne zlecenie grafiki
• zlecanie zadań nie-programistycznych odpowiednim innym osobom

W przypadku firm informatycznych jest szereg innych kosztów, o których nie będę tutaj się rozpisywał.

Kogo wybierać do zadań programistycznych?

Warto jednak pamiętać o tych kosztach kiedy zatrudniamy kogoś do projektu informatycznego i dobierać odpowiednią “jednostkę” do zadania specjalnego. Duże zadanie, szczególnie od nie-informatyka jest dobre dla firmy, która zapewni ciągłe wsparcie.

Natomiast mniejsze zadania, szczególnie zlecane przez małe firmy, czy osoby prywatne, które wiedzą konkretnie czego chcą, w tym od informatyków i programistów nadają się dla osób prowadzących DG czy freelancerów, jednak musimy się upewnić, czy ich standardy i wsparcie spełnią nasze oczekiwania. Kiedy klient dostanie gotowy produkt, może zgłaszać błędy, które trzeba naprawić, albo prosić o następne funkcje, które trzeba wdrożyć. Dla klienta rodzi to potrzebę znalezienia osoby, która będzie dostępna, a dla programisty uwzględnienie tej pracy w kosztach.

Jak rozliczać koszty researchu i dokształcania?

Jest jeszcze jeden koszt w pracy programisty. Jest dostępnych wiele narzędzi programistycznych, języków programowania, platform itd. Dlatego przy wielu projektach programiści muszą dokształcać się z nowych dziedzin. Myślę, że dlatego właśnie wiele osób wybiera ten zawód. Dostarcza on ciągłej motywacji do dalszego rozwoju. Rodzi natomiast to określone koszty, a konkretnie czas potrzebny na rozpracowanie nowych technologii i ich wykorzystanie. Kto powinien ponosić te koszty?

W przypadku większych zespołów nie jest to problem, ponieważ firma może inwestować środki zebrane do tej pory na rozwój programistów, planować jakie umiejętności będą im potrzebne i rozkładać koszty na kilka zleceń. Jednak w przypadku mniejszych firm i freelancerów jest to trudniejsze. Nie ma pewności, że dana umiejętność przyda się przy następnych projektach. Dlatego uwzględniają oni czas na naukę w kosztach realizacji projektów. Czasem jest to dobre. Nawet gdy jest to niszowa umiejętność, a klient jej bardzo potrzebuje, to za nią zapłaci.

Dyskusyjne jest natomiast gdy umiejętność jest przenośna, potrzebna do realizacji następnych projektów. Jeżeli programista przy projekcie nauczy się umiejętności, którą wykorzysta w następnych 10 projektach można rozważyć rozdzielenie kosztów. Według mnie jest to racjonalne rozwiązanie dla obu stron. Nowe umiejętności mogą dać programiście określone korzyści na rynku pracy, a więc mogą mieć określoną wartość, przy czym wymaga to dokładnego rozważenia.

Podsumowując, warto wybierać programistów odpowiednio do swoich potrzeb i biorąc pod uwagę co konkretnie od nich wymagamy, a jednocześnie uwzględniać koszty pracy, które ponoszą i jak wieloma dziedzinami mogą się zajmować.

Piszę o programistach, a nie o informatykach, żeby nikogo nie drażnić. Dla programistów informatyk to admin, dla admina informatyk to sprzedawca komputerów, a dla nie-informatyka informatyk to programista, admin, sprzedawca komputerów i każdy, kto zna się na komputerach, co tylko potwierdza, że trzeba dążyć do zrozumienia

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• 10 sklepów gdzie sprzedasz swój soft
• Praca programisty (może) być świetna
• Przepełnienie bufora 5

Ale zacznijmy od samego początku. Dlaczego chciałem to zrobić? Dlatego, że technologia P2P jest znana (oprócz piractwa) z tego, że to najszybszy sposób na dzielenie się danymi. Druga sprawa jest taka, że, o dziwo, ciężko znaleźć inną, dobrą alternatywę do dzielenia się plikami. Po pierwsze video w sieci można umieszczać na YT. To dobre miejsce. Ale ja umieszczam na Cyber-Flick dlatego, że ta strona jest bardziej dostosowana do e-learningu.

A więc dostęp online załatwiony. A co z osobami, które z różnych względów nie chcą oglądać online? Można by im umieścić filmy w następujące sposoby: na FTP, na Rapidshare, na innych darmowych hostingach.

FTP ma wadę taką że jest strasznie wolne i wymaga wiedzy użytkownika z zakresu konfiguracji klienta FTP. Dla programistów to błahostka, dla informatyków też, ale szukam rozwiązania , z którego każdy mógłby skorzystać. Zaleta to posiadanie plików u siebie i statystyki pobierania.

Rapidshare? Limity czasu, zarabianie na treści… niezbyt ciekawe rozwiązanie. Pliki po pewnym czasie mogą być skasowane. Nie znam na tyle, żeby powiedzieć czy są jakieś statystyki pobierania, ale dobra strona to duża szybkość.

Inny darmowy hosting? Wolny, duże ryzyko że zostanie zamknięty, nie wiadomo czy będą limity i statystyki, nieznany, niezaufany. To samo dotyczy według mnie takich serwisów jak MegaVideo.

Co więc pozostaje? Oprócz wielu innych, świetnych, niszowych rozwiązań de facto zostaje sieć P2P.

Sieć P2P jest najbardziej wydajnym sposobem wymiany plików. Użytkownik pobiera plik, jednocześnie dzieli się tym co ściągnął z innymi, a program sam dba o to, żeby ściągać z największą możliwą szybkością. Zresztą to właśnie efektywność P2P spędza sen z powiek dostawców internetu, bo pozwala użytkownikom wykorzystać całe łącze za jakie przecież płacą sowicie.

Ponadto podejrzewam, że bardzo dużo osób ma na swoich komputerach klienty sieci P2P i niekoniecznie korzystają z nich do ściągania nowych dystrybucji Linuxa, ale jedno jest pewne: wiedzą jak korzystać z tych programów, a to jest bardzo ważne, żeby zmniejszyć dystans między twórcą w sieci a odbiorcą.

Podsumowując: P2P to jedna z najszybszych i najwygodniejsza forma dzielenia się treściami w sieci. Chyba zgadzamy się co do tego wszyscy prawda?

Skoro już wiecie czemu wybrałem P2P to jedziemy dalej.

Jakie obawy są związane z P2P?

Nie wiadomo jak ludzie będą używać plików.

To prawda. Nie masz zielonego pojęcia co ludzie zrobią z plikami. Mogą je wysyłać znajomym, rozsyłać dalej, udostępniać w P2P, przerabiać, konwertować, mówiąc wprost: piracić na lewo i prawo. To spędza pewnie sen z powiek wielu twórców, którzy chcą swoje dzieła oprawiać w odpowiednią “scenerię”, umieszczać je w bezpiecznym środowisko, mieć nad nimi kontrolę, móc je zdjąć z afiszy kiedy tylko chcą.

No cóż… P2P tak nie działa. Jest jak gąbka która wsiąka wodę. Kiedy na nią patrzysz nie widzisz jej, ale kiedy podniesiesz, zobaczysz jaką ma wagę i zgromadzonej wody. To jest trochę niepokojące, bo nie ma kontroli nad egzemplarzem. Ba! Nie ma już takiego pojęcia. Nie mam już czegoś takiego jak obiekt, jest tylko klasa.

No dobrze, a więc umieszczając plik w P2P wszyscy ludzie na świecie mogą robić z nim co chcą i nigdy go stamtąd nie wycofamy. Jakoś trzeba z tym żyć.

Ale co w takim razie mam z tego że ten kurs jest dostępny wszędzie?

No właśnie… po pierwsze taka ciekawa forma ekscytacji, że ktoś tam może akurat korzystać z tego co nagrałem, że komuś to się przyda, że ludzie mogą wykorzystać swoją wrodzoną kreatywność, że ma się jakiś wkład. Oprócz tego mam temat na ten wpis – to chyba oczywiste.

A czy jakieś korzyści finansowe mam albo w statystykach?

No w statystykach moich stron nic się nie zmieniło. Finansowo też oczywiście na tym nic nie zarabiam.

Chociaż właśnie, przecież umieszczając pliki w P2P zaoszczędziłem pieniądze na transferze. Gdybym chciał umieścić plik na FTP potrzebowałbym wykupić hosting, gdybym uruchomił serwer FTP na własnym komputerze płaciłbym więcej za prąd i transfer, gdybym korzystał z Rapidshare pewnie musiałbym wykupić jakieś premium konto, żeby nie było limitów, umieszczając pliki na jakimś innym hostingu online płaciłbym ryzykiem, że serwis może kiedyś upaść.

A więc  zaoszczędziłem. Mam więc jakiś “zysk alternatywny”.

Ile dokładnie?

Jak mówiłem, P2P to gąbka, nie da się dokładnie obliczyć. Niektórzy ściągają  plik po czym odłączają się od P2P przez co nie widać ich w statystykach online torrenta. Ale według moich szacunków kurs został pobrany do tej pory jakiś 1000 razy. Szybka matematyka:

1 kurs = 100 MB

1000 kursów = 100 GB

Żeby wysłać ten kurs metodą 1:1 (np. FTP) musiałbym zapłacić za te 100 GB, a metodą n:n (P2P) zapłaciłem za 5 GB, bo tylko tyle giga wyszło z mojego komputera, resztą zajęła się sieć połączonych użytkowników, którzy dzielili się między sobą plikami.

Oczywiście można by powiedzieć, że można zarobić więcej udostępniając filmy za opłatą w sieci. Jednak prawda jest taka, że zarabianie na video w sieci wcale nie jest takie łatwe jak się wydaje, a badania pokazują, że wykluczenie treści z P2P nie spowodowałoby wzrostu sprzedaży tych treści w internecie czy sklepach. Można oczywiście rozmawiać o tym, czy sytuacja zmieni się, czy świadomość i kultura dzielenia się i wspomagania twórców zmieni się, a jak tak to w jakim kierunku.

Ja Wam tego w tym momencie nie powiem. Właściwie nie sądzę, żeby ktokolwiek miał teraz pojęcie jak sprawy potoczą się dalej.

Ja natomiast cieszę się z faktu, że moje video kursy są tam gdzieś w sieci, może nawet Ty je teraz oglądasz? Jak tak to życzę pożytku, a jak nie to zachęcam do ściągnięcia kursu z torrentów.

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Kto już zarabia dzięki P2P
• Jak zrobić ankietę? Reguła 776
• Nareszcie – legalne oglądanie filmów w Internecie

Na początek zapoznajcie się z video kursem tworzenia aplikacji, który da Wam ogólne zrozumienie na temat tworzenia i pisania takich aplikacji. Dotyczy on Grona ale jak raz załapiecie o co chodzi, będziecie mogli pisać na każdą platformę.

Następnie zapoznajcie się z poradnikiem jak i co zrobić, żeby na Facebooku zaistniała nasza aplikacja. Kiedy już to zrobicie przychodzi czas na przelanie naszego pomysłu w postać gotowej aplikacji.

Aplikację tworzymy w języku PHP i korzystając z bazy danych MySQL (tak najlepiej). Pomocne w tym będzie Facebook Markup Language, czyli gotowe komponenty do szybkiego tworzenia prostych aplikacji. Możecie też korzystać z IFRAME które daje wszystkie możliwości.  Aby dopracować aplikację przetestuj ją na innych osobach i uwzględnij porady dla autorów aplikacji.

A jaka powinna być aplikacja? Przede wszystkim rozrywkowa.

Kiedy stworzysz aplikację warto zastanowić się jak ją zmonetyzować czyli mówiąc inaczej jak pokryć koszty jej utrzymania i jeszcze na niej zarobić.

Możesz też na niej nie zarabiać, ale po prostu udostępnić ją swoim znajomym albo fanom na Facebooku, dzięki czemu bardziej zaangażują się w społeczność, za co na pewno będą Ci wdzięczni.

A jeżeli Twoja aplikacja stanie się już ekstremalnie popularna przeczytaj jak skalować ją odpowiednio tak, aby wytrzymała duży ruch.

Życzę powodzenia w pisaniu aplikacji na Facebooka. A jeżeli macie jakieś pytania to chętnie na nie odpowiem i doradzę (kontakt).

Nie ma podobnych, ale te też są ciekawe

• Zbieram zamówienia na książkę
• Konkurs informatyczny Intersieć wystartował
• Jak zrobić ankietę? Reguła 776

Tym wierszem jest kod realizujący nagrywanie dźwięku w J2ME. Dlaczego J2ME? Bo mam SE K770i która wspiera ten język i 8/10 najpopularniejszych  komórek w Polsce  wspiera J2ME.  Oto wiersz do nagrywania:

Player p;
byte[] recordedSoundArray = null;
p = Manager.createPlayer(”capture://audio?encoding=amr”);
p.realize();
RecordControl rc = (RecordControl)p.getControl(”RecordControl”);
ByteArrayOutputStream output = new ByteArrayOutputStream();
rc.setRecordStream(output);
rc.startRecord();
p.start();
Thread.currentThread().sleep(2000); //nagrywanie 2 sekundy
rc.commit();
recordedSoundArray = output.toByteArray(); //tablica byte z nagraniem

Zwróćcie uwagę na regularny rytm i rymy oparte na średniku

Linia:

encoding=amr

Odpowiada za odpowiedni typ kodowania nagrania. W moim przypadku mam do użycia AMR, co powoduje, że później będę musiał konwertować na serwerze amr do mp3. Ale wiem, że niektóre inne komórki mają inne kodowania też. Można je wyświetlić tak:

String[] typy = Manager.getSupportedContentTypes(”capture”);
for( int i= 0; i < types.length; i++ )
label.setText(typy[i]);

No i to tyle jeżeli chodzi o kod. Pewnie ciekawi jesteście jaki to poemat ma z tego powstać. Draft projektu który realizuję jest widoczny na tej jakże nieprofesjonalnej ilustracji:

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Jaka komórka dla programisty?
• Co robię teraz?
• Aktualizacja rozmiaru JAR w pliku JAD