Czytasz posta na Webhostingu? Podcasta możesz posłuchać tutaj.

Zapraszam do słuchania:

Zapis tekstowy podcasta

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Aplikacja do Grona w 3 krokach – niemożliwe?
• Wiem jak napisać aplikację na Facebooka w 3 krokach!
• Podcast Polishwords 2 – Open Office

Niedawno pisałem jak stworzyć aplikację dla Facebooka, 4 dni temu Mariusz Jasiński napisał, że Grono również stworzyło API i udostępniło programistom. Napisałem więc prostą aplikację, aby pokazać jak to się robi. Aplikacja nazywa się „Ciekawe cytaty” i pozwala dodać wybrany cytat wraz ze zdjęciem autora do swoich aktualności.

To co? Aplikacja na Grono? Proszę bardzo, „pokazuję i objaśniam”:

1. Tworzymy aplikację

Żeby to zrobić trzeba wejść w „Aplikacje” na górnej, pozytywnej belce Grona a następnie wybieramy ”Dodaj swoją aplikację” i przycisk „Utwórz aplikację”. Zostaniemy przekierowani na stronę dokumentacji dla developerów. Na razie jednak interesuje nas tylko link „rejestracja jako developer” w którym możemy dołączyć do grona developerów Web 2.0.

Po rejestracji, z tego okna możemy dodać nową aplikację przez wybranie „Dodaj” obok „Aplikacja” w dziale „Dodaj usługę”.

W formularz wpisujemy nazwę aplikacji. W canvas url wpisujemy jaki adres ma mieć nasza aplikacja. Dla aplikacji „Ciekawe cytaty” ustawiłem canvas url na ciekawe_cytaty, przez co adres aplikacji przybrał ostatecznie postać: grono.net/dev/app/ciekawe_cytaty/.

Adres zwrotny określa gdzie na naszym serwerze WWW umieścimy aplikację. Podobnie jak aplikację do Facebooka umieściłem ją na serwerze Polishwords, tylko że w podfolderze grono, przez co jej adres to http://www.polishwords.com.pl/grono.

W pole regulamin wpisujemy adres regulaminu. Na początek można tam jakikolwiek adres.

Abyś tylko Ty widział aplikację ustaw status na „Aktywna tylko dla dewelopera”. W ten sposób możesz testować aplikację bez narażania użytkowników na nieprzyjemności tego etapu.

Kiedy dodasz już aplikację przydałoby się umieścić jej pliki na serwerze WWW.

2. Wrzucamy aplikację na serwer WWW

Aby stworzyć startową aplikację wystarczy że umieścisz na serwerze WWW plik np. index.php, który zawiera echo „Test”. Po wejściu na adres grono.net/dev/app/twój_canvas_url powinieneś zobaczyć napis „Test”.

Podzielę się jednak tutaj przykładem zaczerpniętym z dokumentacji API Grona. Powiedzmy, że chciałbyś dodać do aktywności użytkownika zdjęcie z jakimś tekstem. Oto przykład:

<grono:publish-overlay>
  <grono:overlay-content>
    <grono:content-title
        value="Stworzyłem pierwszą aplikację na Grono"
        href="http://adres_twojej_aplikacji"/>
    <grono:content-description
        value ="Dzięki, utworzyłem pierwszą aplikację na Grono"/>
    <grono:content-image_url value="http://strona.pl/obr.jpg"/>
  </grono:overlay-content>
</grono:publish-overlay>

Umieszczenie tego kodu w index.php spowoduje pojawienie się okna ze zdjęciem, tytułem i opisem. Użytkownik będzie mógł naciskając przycisk „OK” dodać tą informację do aktualności na swoim profilu na Gronie. Oprócz tego może skomentować tą aktualność. Pogrubione fragmenty odpowiadają poszczególnym sekcjom tego okna.

3. Pokaż aplikację światu

Kiedy napiszesz i przetestujesz aplikację możesz ją zgłosić do moderacji. Po pierwsze zmień status aplikacji na „Aktywna” a następnie na dole okna ustawień aplikacji wybierz „Zgłoś do moderacji”. W ten sposób aplikacja trafi do moderatorów, a kiedy zostanie zatwierdzona pojawi się w katalogu aplikacji Grona i 2 000 000 jego użytkowników będzie mogło ją poznać.

4. Moje wrażenia

Jak ostatnio pisałem Grono ma jeszcze trochę pracy nad zwiększeniem wygody developerów, ale szczerze mówiąc byłem zaskoczony gotowymi komponentami, które oferuje Grono. Facebook co prawda oferuje o wiele bardziej rozbudowane API, ale Grono za to skupia się na najczęściej używanych funkcjach i narzędziach.

Mam wrażenie że autorzy tego serwisu też poświęcili dużo czasu aby te najczęściej używane komponenty uczynić łatwiejszymi w obsłudze. Dlatego pisanie aplikacji dla Grona jest moim zdaniem łatwiejsze od pisania do Facebooka, ale zaznaczam, że Grono musi przygotować więcej dokumentacji, instrukcji krok po kroku i tutoriali. Tego jest jeszcze stanowczo za mało.

Ale kierunek jaki przyjęło Grono jest słuszny i warto zaznaczyć, że żaden inny serwis tej skali w Polsce nie udostępnił do tej pory platformy dla deweloperów i programistów. Grono po odświeżeniu layoutu i przebudowie wraca na tory!

I to dosyć szybkie bo w porównaniu z Facebookiem wydajność tego serwisu społecznościowego jest według mnie o wiele większa, co zapewne zauważa tysiąc Internautów rejestrujących się każdego dnia na tej stronie.

No i jeszcze raz zachęcam do wypróbowania aplikacji “Ciekawe cytaty“.

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Wiem jak napisać aplikację na Facebooka w 3 krokach!
• Podcast Polishwords 19 – Michael Jackson
• Podcast Polishwords 11 – Wiki

Ten odcinek jest wyjątkowy z dwóch powodów: po pierwsze zaprosiłem do niego gościa, a po drugie poświęciłem niezliczoną ilość czasu, żeby od strony technicznej też prezentował się nieskazitelnie: dostosowałem poziomy głosu, dostosowałem głośność muzyki, dobrałem nowe utwory, a także zrobiłem odsłuch na komputerze i na wysłużonym odtwarzaczu MP3.

W pierwszej części (10 minut) rozmawiamy o:

• zakończeniu współpracy między Pawłem a Antywebem
• skąd pochodzi nick Frostbite
• poszukiwaniu współpracowników do Dailytech.pl
• tym co Frostbite może zaoferować współpracownikom
• planach biznesowych Pawła Iwaniuka
• tym czy Adtaily.com i Adsense.com pozwalają zarobić blogerowi

W drugiej części (50 minut) sprzeczamy się na aktualne tematy informatyczne:

• plusy i minusy anonimowości w Internecie
• ujawnienie tożsamości Kataryny – czy to miało sens
• czy dziennikarze i blogerzy mogą ze sobą współpracować
• jak radzić sobie z pomawianiem i trollowaniem w sieci www
• czy metoda selekcji redaktorów do TechAll.pl, strony tworzonej przez Hazana z Antyweb.pl będzie skuteczna
• Microsoft dostarczy system Windows bez żadnej przeglądarki?
• Facebook rozdał pierwsze nicki pracownikom i dziennikarzom

Zapraszam do słuchania:

Zapis tekstowy podcasta

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Podcast Polishwords 17 – Autyzm
• Matura z informatyki 2009
• IT Academic Day Bydgoszcz II – Uniwersytet Kazimierza Wielkiego

Na wstępie zaznaczam, że na Facebooku też jest podobny poradnik, ale jest w języku angielskim, nie objaśnia wszystkich ustawień i jest nieaktualny. Także zachęcam do przeczytania mojego, aktualnego poradnika.

Żeby napisać aplikację na Facebooka wystarczy znajomość dowolnego webowego języka skryptowego. W tym przykładzie pokażę jak stworzyć przykładową aplikację z użyciem PHP.

Aplikację umieszcza się na swoim serwerze WWW. Facebook komunikuje się z nią. Komunikacja z Facebookiem natomiast odbywa się przez wyspecjalizowane API.

Kiedy te warunki już spełniłeś można przejść do realizacji:

1. Dodaj aplikację „Twórca aplikacji”

Wejdź na stronę (http://www.facebook.com/developers/) i zezwól aplikacji „Twórca aplikacji” na dostęp do danych z Twojego profilu. Następnie po prawej stronie wybierz przycisk „Set Up New Application”. Wpisz jej nazwę i wyraź zgodę na akceptację regulaminu. Po tym będziesz mógł przystąpić do ustawiania swojej aplikacji.

2. Ustaw opcje

W tym momencie pojawi się strona opcji podstawowych nowo powstałej aplikacji. Możesz tu ustalić logo, ikonę, opis i inne informacje. Jednak zostaw to na razie. Przejdź do zakładki „Strona ramowa”.

Adres URL strony ramowej: tutaj podajesz pod jaką podstroną Facebooka ma znajdować się aplikacja. Pamiętaj że wybór dobrej nazwy spowoduje łatwą możliwość jej znalezienia przez wyszukiwarki.

Canvas Callback URL: adres na Twoim serwerze WWW pod którym znajdzie się Twoja aplikacja. Jeżeli masz domenę domena.pl i zdecydujesz się umieścić aplikację pod folderem AplikacjaFacebook wpisz tutaj http://www.domena.pl/AplikacjaFacebook.

To są wszystkie opcje, które musisz podać. Pozostało tylko umieszczenie jakiejś testowej aplikacji na Twoim serwerze WWW w podkatalogu AplikacjaFacebook.

3. Instalacja aplikacji

Facebook przygotował gotową przykładową aplikację dostępną kiedy wejdziesz w aplikację „Twórca aplikacji”, wybierzesz z prawej belki „Moje aplikacje” aplikację, którą przed chwilą stworzyłeś a następnie na dole opisu aplikacji znajdziesz pozycję „Sample code” i „Get started quickly with some example code!”.

Postępując zgodnie z krokami poradnika który się pojawi musisz skopiować bibliotekę plików PHP dla Facebooka do foldera AplikacjaFacebook na twoim serwerze. Następnie umieścić tam przykładowy plik index.php (wymaga PHP 5.0, jeżeli masz 4 i 5, końcówka powinna być .php5).

4. Gotowe!

Prawda że szybko? Teraz udaj się na link podany w poradniku „Sample code”. Jest to adres twojej nowej aplikacji dostępnej pod adresem apps.facebook.com/twoja_nazwa. Jeżeli wystąpią jakieś błędy możesz je zdiagnozować tak jakbyś pisał zwykłą stronę WWW.

Efektem umieszczenia przykładowego kodu z Facebooka jest wyświetlenie wartości ID Twoich przyjaciół. Dosyć nieżyciowy przykład prawda?

5. Lista przyjaciół

Zamiast tego lepiej będzie wyglądać lista imion. Jak to zrobić? Wystarczy że zamienisz pętlę foreach na:

foreach ($friends as $friend) {
echo “<br>”;
$userinfo = $facebook->api_client->users_getInfo($friend, ‘first_name’);
echo $userinfo[0]['first_name'];
}

6. Ogłoś aplikację światu

Jak widać integracja nawet istniejącej strony z Facebookiem nie powinno nastręczać za dużych problemów. Wystarczy zastanowić się, co może przydać się użytkownikom tego serwisu kiedy masz dostęp nie tylko do informacji o nich, ale też o ich znajomych i przyjaciołach.

Takie informacje dają zupełnie nowe możliwości jak w przypadku Grona – jednego z większych polskich serwisów społecznościowych i pierwszego ze swojej klasy, który stworzył API na dniach. Niestety jego dokumentacja póki co jest bardzo uboga i mam nadzieję że wkrótce to się zmieni.

Na koniec – kiedy stworzysz wymarzoną aplikację, aby zgłosić swoją aplikację do weryfikacji, wybierz „Submit Application For Verification” w oknie Twojej aplikacji na stronie „Moje aplikacje”.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej o programowaniu aplikacji na Facebooka albo ten wpis nie jest dla Ciebie odkrywczy zawsze możesz zajrzeć tutaj:

WIKI Api Facebooka

Materiały dla programistów Facebook

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Aplikacja do Grona w 3 krokach – niemożliwe?
• Podcast Polishwords 19 – Michael Jackson
• Podcast Polishwords 11 – Wiki

Jeżeli nie lubisz słuchać jąkania się, przewiń od razu do części drugiej, gdzie nabrałem już większej pewności siebie. Czemu tak? Widocznie pobyt w radiu wymaga przyzwyczajenia, a poza tym drugi temat czyli prawa autorskie są mi bliższe.

No więc, zapraszam do słuchania:

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Pytania do podcasta i druga osoba do dyskusji
• Prezentacja Polishwords w Radiu Szczecin dzisiaj o 22.05
• Podcast Polishwords 19 – Michael Jackson

Zainstalowałem na swoim serwerze IIS a następnie Apache. W trakcie pojawił się błąd o zajętych portach 80 i 443. Jest to typowy objaw kiedy próbuje się zainstalować dwa serwery WWW na tym samym komputerze. Serwerem Apache może być np. Krasnal albo inna paczka jak polecana obecnie przeze mnie XAMPP.

Aby zmienić port serwera Apache wchodzimy do pliku httpd.conf który znajduje się w folderze c:\xampp\apache\conf\httpd.conf i zmieniamy linie:

Listen 80
ServerName localhost:80

Aby zmienić port na np. 98 wpisujemy zamiast 80 wartość 98.

Oprócz tego trzeba zmienić jeszcze port połączeń SSL w pliku httpd-ssl.conf w folderze c:\xampp\apache\conf\extra. Zmieniamy linie:

Listen 443
<VirtualHost _default_:443>
ServerName localhost:443

I ustawiamy inny port zamiast 443.

Po tych zmianach upewnij się, że dodałeś wyjątki do firewalla i przekierowanie nowych portów na routerze jeżeli stronę chcesz udostępnić na zewnątrz.

Teraz żeby wejść na stronę wystarczy podać:

http://localhost:98 (jeżeli ustawiłeś port 98)

Bywa to niewygodne. Dlatego jeżeli Apache jest Twoim standardowym serwerem rozważ zostawienie standardowych portów dla niego i zmiany portów IIS. Informacje jak to zrobić znajdziesz między innymi tutaj.

Są też podobno inne sposoby rozwiązania tego problemu, ale zmiana portu wydaje się najbardziej racjonalna i nie powinna przysporzyć w przyszłości żadnych problemów.

Jeżeli mimo to dalej masz błędy wiedz, że szczegółowe informacje o błędach usług (w tym Apache) są odnotowywane w dzienniku systemowym dostępnym z narzędzi administracyjnych z panelu sterowania.

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Synchronizacja FTP za pomocą jednego kliku myszy

Tytuł: Język C# 2008 i platforma .NET 3.5
Autor: Andrew Troelsen
Język: Polski (tłumaczenie)

We wrześniu 2008 pisałem o 2 wydaniu książki “Język C# i platforma .NET” Andrew Troelsena. Teraz nakładem wydawnictwa PWN pojawiła się kolejna książka tego autora.

O poprzedniej książce tego autora pisałem tak:

Książka jest napisana lekkim, zrozumiałym językiem bez technobełkotu i nadmiaru wielostronnicowych tabelek właściwości.

Troelsen był pierwszą książką z której nauczyłem się C# i zawsze pozostanie mi sentyment do niego. Chętnie napisałbym więcej o tej książce, ale niestety nie mam obecnie do niej dostępu. Jeżeli miałeś ją w rękach będę wdzięczny jeżeli napisałbyś coś o niej w komentarzach.

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Nowy dział: Szybkie kontrolki i komponenty
• Zmiany w Windows Forms – podsumowanie
• Język C# i platforma .NET. Wydanie II

Niektóre książki kupuje się dla tematu, a inne ze względu na autora. Prezentowana książka jest wyborem esejów Joela Spolsky. Jest niezwykle inspirująca. Przedstawia przemyślenia osób siedzących w branży wytwarzania oprogramowania. Autor nie zawiódł moich nadziei i zebrał niebanalne teksty 29 autorów. Jeżeli jesteś zaangażowany w rozwój technologii i oprogramowania ta książka będzie dla Ciebie równie bogata jak jej okładka.

Ostatnio w trakcie czytania książki Joela zadzwonił do mnie znajomy ze studiów. Zapytał się co robię. Odpowiedziałem, że czytam bardzo interesującą książkę. Ponieważ mój znajomy tak jak ja lubi czytać, zaczął dopytywać się o temat książki. Po pierwsze zapytał jakiego języka programowania dotyczy. Jakież było jego zdziwienie, gdy powiedziałem, że nie ma związku z żadnym! Czy to nie niesamowite żeby czytać książkę o programowaniu, która nie dotyczy żadnego języka?

Książki tego typu są białymi krukami na polskim rynku wydawniczym gdyż największą popularnością cieszą się książki-instrukcje obsługi i książki-manuale. Najlepiej takie, które są dla początkujących i gdzie pierwsze rozdziały to opis konkretnego języka programowania.

Nie mam nic przeciwko tym książkom, ale myślę, że wydawcy robią czasem krzywdę autorom nie pozwalając im na publikację książek dla zaawansowanych czytelników. Czy można napisać zaawansowaną książkę o technologii? Zaawansowaną w sensie szerszego spojrzenia na problem aniżeli przedstawienia bardziej skomplikowanych meandrów języka programowania? Czy za rozwojem informatyki kryje się jakaś głębsza myśl? Okazuje się, że tak.

Szukając takiej właśnie książki kierowałem się radami zagranicznych blogerów. Tak też trafiłem na bloga Joela, współautora sukcesu StackOverflow. Dla osób zajmujących się rozwijaniem oprogramowania i zarządzaniem projektami informatycznymi poleca on m.in. książkę Peopleware, The Mythical Man – Month, Microserfs i wiele innych.

Ku mojemu rozczarowaniu książki polecane przez wielu nie są wydawane w języku polskim. Można oczywiście czytać po angielsku, ale policz ile książek w ogóle czytałeś w tym roku po polsku. Czy naprawdę wierzysz w to, że sięgniesz po tak ważną lekturę i to w innym języku?

Dlatego właśnie gdy znalazłem książkę Joela w polskiej wersji byłem zachwycony – znalazłem się na okładce tej książki, czyli prawie w niebie.

Ale wracając na ziemię – mam przed sobą książkę 29 autorów. Eseje na różne tematy od głupiego interfejsu wyszukiwarki w Windows XP, przez autystyczne zaburzenia informatyków, mylenie pudełka z czekoladkami, po grupy, które same dla siebie są zagrożeniem. Brzmi zbyt ogólnikowo? To może dodam, że ostatni tekst to nietypowy kurs języka Ruby ilustrowany komiksami. Wyjątek od innych wyjątków.

Tylko wybitni autorzy mogą pozwolić sobie na taką swobodę i patrzenie na rozwój informatyki z szerszej perspektywy. Z perspektywy, który my informatycy moglibyśmy nazywać perspektywą człowieka. Taka właśnie jest ta książka, która pozwala oderwać się od codziennych zmartwień typu: jaki wzorzec projektowy użyć? albo czy pisać dokumentację do projektu?

Można by powiedzieć, że jest humanistycznym spojrzeniem na świat nerdów i geeków. Czasem trzeba nabrać do siebie i swoich ulubionych zabawek dystansu, żeby zrozumieć głębszą ideę. Teksty zawarte w tej książce stawiają takie wymaganie.

Podsumowując:

Jeżeli zapytałbyś mi się: “Tomaszu, dlaczego po wprowadzeniu komputerów na poczcie, czekam dwa razy dłużej?” Odpowiedziałbym: “Dlatego, drogi czytelniku. Projektant tego systemu zapomniał o wielu aspektach psychologicznych i organizacyjnych właściwych dla człowieka. Pewnie zapomniał, że to on będzie korzystał z tego oprogramowania.”

Recenzowanie takich książek jest nie lada wyzwaniem i nie boję się, jeżeli nie podołałem temu zadaniu. Wezmę na siebie pełną odpowiedzialność, jeżeli powyższy tekst nie nakłonił Cię do zajrzenia na jej stronice. Żałuję że sam wcześniej po nią nie sięgnąłem. Dlatego jeżeli obudzisz się za parę lat i nie będziesz widział sensu w tworzeniu oprogramowania… no cóż, przypomnę Ci, że rekomendowałem odpowiednią literaturę .

Na koniec więc przedstawię paru autorów, obok których przejść obojętnie jest jak zignorować przebłysk słońca po wielu dniach pochmurnego nieba: Ken Arnold, Rory Blyth, Adam Bosworth, Raymond Chen, Kevin Cheng i danah boyd.

Jesteś programistą? Zarządzasz projektem informatycznym? Kierujesz firmą informatyczną? Ta książka będzie dla Ciebie więcej warta niż niejedno szkolenie i konferencja*.

* – poważnie!

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Podcast Polishwords 16 – Spolsky
• 11 akronimów dzięki którym dogadasz się z programistą
• Wiem jak napisać aplikację na Facebooka w 3 krokach!

Zapraszam do słuchania:

Zapis tekstowy podcasta

Książka “Sztuka pisania oprogramowania”

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Podcast Polishwords 18 – Frostbite
• Concept-video Polishwords Wiki
• Mapa drogowa Polishwords

Teraz weszło nowe: skrzynki są na zewnątrz budynku. Nie dość, że trzeba kluczem przekręcić w odwrotną stronę niż gdy otwiera się drzwi, to jeszcze jakiś przepomysłowy projektant sprawił,  że skrzynka ma  otwierać się w najmniej przewidywalnym kierunku – do góry! A już najgorsze jest to, że do skrzynki może wrzucić kto chce i co chce. Teraz nie różnią się one  niczym od skrzynki mejlowej, gdzie także każdy może wysłać swój spam.

Osiedle codziennie odwiedzane jest przez rzutkiego pana w średnim wieku, który uzupełnia codziennie zapas makulatory mnie i sąsiadom. Nie mogąc tego dalej znieść, zrezygnowałem z faktur i innych rudakowskich listeli, a zawartość skrzynki zgrabnym ruchem raz na tydzień przenoszę do kubła na śmieci.

Konsekwencją tego, bądź co bądź, nudnego opowiadania jest wniosek, który mi się w związku z tym nasunął. Kiedyś dużo korespondowałem przez pocztę. Wtedy czekanie na list było ekscytujące, a jaśniejąca, papierowa płaszczyzna wewnątrz skrynki sygnalizowała coś nowego, nieznanego, a przede wszystkim indywidualnego.

Tak, bo właśnie indywidualność jest jedną  z cech komunikacji społecznej – każda rozmowa, korespondencja z człowiekiem jest jedna i jedyna. Nie ma prawa powtórzyć się w całym wszechświecie.

Teraz korespondowanie nie sprawia takiej radości. Wyciąganie ważnego listu ze śmietnika nie jest niczym miłym. Pomimo to, sentyment pozostał. A e-maile? Emaile były świetne… do czasu. Miałem darmową skrzynkę  w Onecie. Po paru miesiącach zaczęli codziennie wysyłać spam. Skasowałem. Miałem skrzynkę w O2. Po paru miesiącach… końcówkę znasz.

Teraz mam skrzynkę na własnej domenie. Czy jestem zadowolony? No nie do końca, bo różne organelle bombardują moją skrzynkę spamem. Filtr antyspamowy jest co prawda skuteczny, ale sama świadomość obecności spamu w tym medium komunikacji bezcześci je niczym graffiti, porysowane szyby i spalone przyciski w nowym tramwaju.

To tak jakbyś chciał pogadać ze znajomymi i wybrał do tego głośną ulicę. Prędzej czy później ktoś zaproponuje skręt w jakiejś wąskiej, cichej uliczce. Inni znajomi będą mieli problem w znalezieniu Was, ale to jest niska cena ciszy i spokoju.

Z wiekiem człowiek nabiera sentymentu do medium komunikacji. Ja mam taki sentyment do listeli, mejli i rozmów przez komórkę. Ale czy oznacza to, że będę komunikować się w ten sposób całe życie? Jeżeli przywyknę do hałasu i zrobię się przygłuchy – owszem.

Jeżeli jednak nie to są SMSy, Twittery, komunikatory, blogi, platformy społecznościowe itp. Co je łączy? Że jest w nich dosyć cicho. To nie jest jeden wielki pokój, w którym wszyscy się przekrzykują (jak na czacie albo IRCu), ale małe wydzielone pokoje, których ściany lepiej niż w nowym budownictwie chronią przed hałasem z zewnątrz.

Ludzie tego potrzebują. Szczególnie młodzi, którzy nie kierują się sentymentem i mają jeszcze dosyć dobry słuch. Wybierają miejsca gdzie mogą spokojnie “rozmawiać”. Zresztą samo słowo “rozmawiać”  przybiera nowe znaczenia np. w “porozmawiamy na gadu”.

Dlatego warto obserwować jak młodsze osoby rozmawiają i też próbować w ten sam sposób.

Poraz kolejny odniosę się do własnych doświadczeń: w komunikacji internetowej przedkładam mejla nad komunikator. Dlaczego? Po głębszym zastanowieniu doszłem do wniosku, że mejl:

• Jest większa pewność, że dotrze do odbiorcy
• Jest trwalszy
• Jest łatwiejszy w przeszukiwaniu i organizacji
• Łatwo go wyeksportować i zaimportować

Czy te same cechy może spełniać Twitter albo komunikator? Owszem. Jeżeli będzie, to pewnie przekonam się do tego sposobu komunikacji. Ale zawsze pozostanie coś w środku, co podpowie, że jednak email jest bardziej “oficjalny”. Czy to nie jest sygnał, że człowiekiem kieruje coś więcej niż efektywność?

Zresztą nie jest to odosobniony dowód. Każdy ma rodziców i zna pewnie parę dziwnych zwyczajów związanych ze sposobem komunikowania się. Zastanów się, czy znasz takie dziwostki?

Już masz? No więc są to elementy swoistego regulaminu, kodeksu, który pomagał ludziom porozumiewać się. Pomagał, ale międzypokoleniowo utrudnia. Młodzi ludzie może uczą się od starszych, ale kwestie związane z komunikacją wydają się bardzo słabo dziedziczne społecznie.

Niedawno dałem ogłoszenie. Mam na sprzedanie zestaw głośniomówiący do komórki. W ogłoszeniu podałem numer telefonu i oczekiwałem na rozmowy związane z moją ofertą. Co się okazało kilka osób przysłało odpowiedzi SMSem. Norma prawda? No dla mnie to w jakiś sposób okazało się lekceważeniem czy olewaniem tematu. A dla tej osoby? Zapewne młodszej? Pewnie był to normalny sposób komunikacji. Nie jest to oczywiście kwestia być albo nie być, ale jednak odczułem pewną drobną różnicę w sposób jaki postrzegam SMSy a rozmowę.

Rozmowa oznacza, że ktoś poświęca więcej czasu, wyraża wiecej emocji, ujawnia w głosie swoje nastawienie itp. A my mocno w to wierzymy, że dusza człowieka jest w jego głosie.

Poza tym to on płaci za możliwość porozumienia się.

A SMS?

2 lata temu jeden z operatorów komórkowych doniósł, że Polacy wysłali w święta prawie 300 000 000 SMSów. A więc da się w SMSie przekazać mniej więcej tą samą treść w sensie werbalnym i emocjonalnym co za pomocą rozmowy. Co więcej SMSy mają korzyści, które powodują, że młodzi ludzie wybierają ten sposób komunikacji ponad rozmowę telefoniczną.

Co z tego wynika? Młodsi ludzie zazwyczaj uczą się od starszych.

W przypadku komunikacji odważę się napisać, że jest odwrotnie.

To młodzi ludzie wybierają lepsze sposoby komunikacji. Czy my potrafimy ocenić o ile lepsze? Przez swoje przyzwyczajenia, sentymenty i słuch przygłuszony staniem w hałaśliwych miejscach pewnie nie. Poza tym mamy ogromną grupę ludzi w naszym wieku, która rozmawia w określony sposób i nie możemy tak łatwo z tego medium zrezygnować.

Warto przyjrzeć się jak młodsze od nas osoby tworzą relacje społeczne i kontakty, aby samemu móc skorzystać z dobrodziejstw nowych sposobów komunikacji. Możliwość dzielenia się życiem, przemyśleniami i emocjami z innymi jest przecież dla nas wszystkich niezwykle ważna.

Wymaga to zapewne dużo wysiłku i nie było łatwiejsze ani 1 000 ani 100 lat temu, ale jednak myślę że warto.

Nie bez kozery mówi się, że żeby przekazać coś młodszym trzeba mówić ich językiem. Trzeba mówić językiem odbiorcy nie dlatego, że jest inny, ale dlatego, że jest dobry. Słuszność tej tezy została zresztą potwierdzona wiele razy…

Ku pamięci  Marii Amelii Lopez.

Przygotowałem dla Ciebie wpisy:

• Czy doczekamy się prawdziwego katalogu blogów?
• 14 porad jak korespondować przez email
• Zmiana wyglądu komentarzy na blogu