CHANGES

"Α"

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Tue, 07 May 2019 11:45:00 +0000

Η "πολιτική" κατάσταση στην Ελλάδα είναι γεμάτη "faits divers", σε τέτοιο βαθμό που αυτό που κυριαρχεί είναι ένας ανεπιεικής σχολιασμός ιδιωτικών στιγμών των πολιτικών προσώπων, μια παραφιλολογία της πολιτικής στάσης που αυτοχαρακτηρίζεται ως "παραπολιτική" αλλά έχει τα σκήπτρα σε ένταση και έκταση στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα έντυπα μέσα, τις επίσημες ανακοινώσεις πολιτικών φορέων και φυσικά (ίσως και κατά συνέπεια) στις κατ' ιδίαν συζητήσεις.

Είναι ένας σοβαρός λόγος που απωθεί πολλούς από την "τριβή" με αυτή τη εκτεταμένη διάσταση ευτελούς κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς. Πολλοί και μάλιστα αξιόλογοι άνθρωποι δεν αντέχουν να "λερώνονται" από τη λάσπη στον ανεμιστήρα των σκοπιμοτήτων.

Προσωπικά για μένα όλο αυτό το φαινόμενο είναι αποκρουστικό και λόγω του μοιραίου ύφους και αισθητικής που αποπνέει αλλά ακόμα περισσότερο λόγω των αποτελεσμάτων που έχει στην πολιτική συμπεριφορά και τις κρίσιμες επιλογές των πολιτών.

Η σάτιρα για παράδειγμα, ακόμα και με αφορμή μια προσωπική στιγμή ενός προσώπου είναι μια μορφή θεατρικής τέχνης, που όταν μάλιστα είναι πετυχημένη, έχει όχι μόνο ψυχαγωγική αλλά και παιδευτική αξία. Δεν αποσκοπεί στην ευτελισμό των προσώπων και οδηγεί σε πολύπλευρες επαναξιολογήσεις απελευθερώνοντας ακόμα και τα υποκείμενα της από διάφορα δεσμά.

Δεν είναι σάτιρα όμως η παραπολιτική, ούτε είναι η ώρα της σάτιρας τα δελτία ειδήσεων ή οι σοβαρές πολιτικές αναλύσεις για τα προβλήματα που ταλανίζουν πιθανότατα τρεις γεννιές Ελλήνων, πριν, στη διάρκει και μετά την αιχμή της σημερινής κρίσης

Πρωταθλητές στο σπορ του ευτελισμού των πάντων η παρούσα διακυβέρνηση και κυρίως ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Η θριαμβευτική προσωπική του πορεία έχει διακριτά χαρακτηριστικά και θα έχει "όνομα", σφραγίδα και στίγμα για τον ίδιο και για όσους "προσέτρεξαν" κοντά του.

Ο σχολιασμός και τα υπονοούμενα του κ Τσίπρα, οι διαρκείς ανασκευές των πολιτικών του θέσεων, οι ανακρίβειες, οι πολιτικοί ελιγμοί χωρίς ηθικό έρεισμα, οι πολιτικές και κοινωνικές του λυκοφιλίες και εναγκαλισμοί με "ταξικούς" και ιδεολογικούς αντιπάλους, η εξαγορά πολιτικών προσώπων έναντι θέσεων και ρόλων εξουσίας, η εργαλειοποίηση των θεσμών, η απαξίωση καθε είδους ποιότητας ή αριστείας, είναι η επιτομή της εκχυδαιοποίησης της πολιτικής. Είναι ο κατήφορος της Χώρας και της κοινωνίας μας ως το βαρύ τίμημα για την απότομη άνοδο του κ. Τσίπρα στην εξουσία και την επερχόμενη αποπομπή και το τέλος του.

5 χρόνια κομμάτια... του αγώνα εναντίον των ελίτ από την συντεχνία των "α"λίτ του συκοφάντη Καμένου και τα ρετάλια των εσχάτως προσχωρησάντων πολιτευτών της "προοδευτικής αριστεράς".

Σήμερα, καθώς, με αφορμή τις περσινές διακοπές του κ. Τσίπρα, όλα τα μέσα κατακλείστηκαν από ανεπιεικείς σχολιασμούς και αποδοκιμασίες, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να μην αχοληθώ καθόλου ή να τοποθετηθώ ευθέως θετικά και για τον Πρωθυπουργό για κάτι που πιστεύω ότι είναι προσωπικό δικαίωμα οποιουδήποτε. Όχι δεν θα έπεφτα στην παγίδα να "παρακολουθώ" εάν ο τάδε ή ο δείνα πολιτικός τρώει και γαρίδες ή λοιάζεται στη Μύκονο ή τη Χαβάη, αν κλωτσάει την μπάλα ή αν πέφτει από το ποδήλατο. Ας το κάνει όποιος θέλει και μπορεί όπως νομίζει και όπως μπορεί. Και αυτά τα "μα αυτός είναι πρωθυπουργός" ή είναι παπάς ή είναι παντρεμένος ή χήρα ή εικονοκλάστης ή Ολυμπιακός προφανώς δεν με αγγίζουν.

Όμως έπεσε το μάτι μου και στο διάλογο με την φίλη του πρωθυπουργού, την κα Παναγοπούλου, μέλους αναμφίβολα, όπως και ο κ. Κοκκαλης, μιας οικονομικής και ταξικής ελίτ την οποία υποτίθεται μάχεται ποικιλοτρόπως ο κ. Τσίπρας.

Οι παραδοχές κάποιων εύλογων ίσως κοινωνικών σχέσεων κάτω από το πρίσμα της οξείας κοινωνικής και πολιτικής κριτικής του ίδιου του πρωθυπουργού και προστατευομένων του (βλέπε πχ Πολάκης) ανέδειξαν και πάλι την αμέτρου βάθους υποκρισία του πατριάρχη του πολιτικού αμοραλισμού στην ελληνική πολιτική σκηνή. Είναι διπρόσωπος. Τουλάχιστον. Αν όχι πολυπρόσωπος.

Όχι κ. Τσίπρα, δεν ήταν φιλικές διακοπές.

Πείτε τo με τα δικά σας κριτήρια και λόγια.

Αυτή σας η συμπεριφορά όπως και άλλες, ήταν κραυγαλέα, επονείδιστη συναλλαγή.

Ομιλία στην Πνύκα, καθώς έπεφτε το σκοτάδι.*

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Wed, 13 Sep 2017 15:39:00 +0000

Πνύκα …. καθώς έπεφτε το σκοτάδι.*

Ανηφόρησα στον λόφο με δέος για την Ιστορία, τον Χρόνο που άφησε τόσα σημάδια και τους Ανθρώπους που έζησαν αναζητώντας την εκάστοτε χρήσιμη αλήθεια για τη ζωή τους.

Η μεσογειακή εικόνα ήταν συναρπαστική και το ελαφρύ βουητό της πόλης δεν τάραζε την ηρεμία του τοπίου.

Μέσα σε αυτή την περίεργη ησυχία ήξερα ότι ήμουν μόνος αλλά δεν ένοιωθα μοναξιά.... αντίθετα, κάποια θροϊσματα στα ξερά φύλλα, κάποιες σκιές τριγύρω που κουνιόντουσαν καθώς περπατούσα και... στέκονταν όταν στεκόμουν, δημιούργησαν ένα μικρό πλήθος ακροατών, ένα "κοινό" στο οποίο αποφάσισα να μιλήσω, μιλώντας στον εαυτό μου....

Στάθηκα στα σκαλοπάτια του βάθρου, και χωρίς να ανέβω στο τελευταίο, στράφηκα προς τον ανοιχτό χώρο και είπα:

«Ειμαι υποψηφιος να σας ζητησω να αλλαξετε...

Και απευθύνομαι καταρχήν σε εσάς που έχετε κάνει εκείνο το κρίσιμο βήμα μπροστά ζητώντας μας να ηγηθείτε.

Σε αυτόν ή σε αυτή που θεωρεί ότι είναι καλύτερος ή καλύτερη να ηγηθεί της χώρας, θα επιθυμούσα να υπερβεί το μέτρο.

Το έργο που ζητά να αναλάβει ξεπερνάει όλα όσα γνωρίζει ή έχει πετύχει στο χθες.

Αυτή η υπέρβαση σημαίνει ότι οφείλει να αναζητήσει, να συναντήσει, άλλους γιατί χωρίς άλλες συλλογικές δυνάμεις σε παράλληλη και διαδραστική πορεία δεν θα καταφέρει να υλοποιήσει σπουδαίους στόχους και θα παραμείνει νεκρό γράμμα κάθε υπόσχεση και προσδοκία οδηγώντας όλους σε μια τελειωτική και καταστροφική αποτυχία.

Απευθύνομαι όμως και στον κάθε απλό πολίτη που η ζωή του εντάσσεται στα από κοινού ορισμένα και αποδεκτά όρια συλλογικότητας που αποτελούν αυτό που αποκαλούμε κοινωνία, να συνειδητοποιήσει το μέγεθος των δικών του υποχρεώσεων. Στις επιλογές που έχει, να κρίνει με βάση διασταυρωμένα στοιχεία, να αντιδρά με συναίσθηση των συνεπειών, να δρα με προσπάθεια αντίστοιχη του μεγέθους και της ποιότητας των επιδιωκόμενων στόχων.

Πρέπει να ξέρει ότι τίποτα δεν “χαρίζεται” ακόμα και όταν προσφέρεται. Το "δώρο" είναι καλοδεχούμενο αλλά στο βάρος του αντιστοιχεί ένα μεγάλο βάρος ευθύνης!

Επί πλέον, η κοινή διαδρομή ηγεσίας και πολιτών καλλιεργείται με την πολιτική δράση.

Γιατί η πολιτική συμμετοχή και η Πολιτική είναι το μέσο για την επίτευξη κοινών στόχων. Γιαυτό είναι και χρήσιμη και αναγκαία.

Είναι όμως μόνο ένα όχημα που για να κινηθεί χρειάζεται, όπως όλα, καύσιμη ύλη, και τροφοδοτείται με συλλογική ενέργεια που είναι ανάλογη με την αποτελεσματικότητα της υλοποίησης των προσδοκιών που δημιουργεί.

Ο δείκτης επιτυχίας μιας πολιτικής πρότασης κρίνεται στο τέλος με εκλογές. Οι εκλογές είναι ύψιστης σημασίας ακόμα και όταν οι “προτάσεις” είναι ελλιπείς. Ο βαθμός ταύτισης είναι αναγκαστικά σχετικός αλλά η επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία μιας κατεύθυνσης είναι συνήθως επαρκής.

Έτσι όμως δημιουργούνται ερείσματα, ευκαιρίες ή και λεωφόροι αλλαγών, ανάλογα με την συγκυρία.

Αυτά ισχύουν στις Δημοκρατίες. Ευτυχώς.

Στον αντίποδα βρίσκονται οι απολυταρχικές δομές καθώς και ο λαϊκισμός που χρησιμοποιούν τη βία σε όλες της τις μορφές για να επιβάλλουν τους στόχους τους. Η εξιδανίκευση και η ωραιοποίηση των στόχων αυτών με την προπαγάνδα μπορεί να παρασύρει και απλούς πολίτες και λειτουργούς της δημόσιας ζωής. Όμως, η αλαζονεία, η υπεραπλούστευση, η βαρβαρότητα και η ανεπάρκεια τους είναι φανερή μπρος στα μάτια σας. Η στήριξη ή η ανοχή τους αποτελεί ύβρι.

Απομονώστε όσους απειλούν την Δημοκρατία.

Εμείς όμως που βρισκόμαστε εδώ στον ιερό λόφο της Πνύκας για να συζητήσουμε, επιλέξαμε τη Δημοκρατία για εύλογους για όλους μας λόγους.

Είναι μια Δημοκρατία που θα υπερασπιστούμε έμπρακτα, τηρώντας κανόνες που την εγγυώνται στον υψηλότερο κάθε φορά βαθμό.

Η κλίμακα της “τελειότητας” της Δημοκρατίας αυξάνει αναλογικά όσον αφορά τη δυνατότητα του καθενός να έχει μία, ίση με τους άλλους ψήφο και αυξάνεται γεωμετρικά όσον αφορά την πραγματική επίγνωση των επιλογών που κάθε πολίτης έχει σε δεδομένη στιγμή ώστε να συνδράμει σε αποφάσεις που κάνουν τη ζωή σε κοινωνία καλύτερη για όλους ακόμα και όταν αφορούν τον καθένα ξεχωριστά.

Επιλέγοντας τη Δημοκρατία, επιλέξαμε δηλαδή και την ευθύνη να τοποθετούμαστε και να κρίνουμε μόνο όταν έχουμε επαρκή στοιχεία και γνώση.

Όταν την κρίση μας την κατευθύνει η έλλογη ανάλυση και ακριβής υπολογισμός. Όταν δεν έχουμε προκαταλήψεις, για το κρινόμενο, όταν δεν το τηρούμε από συνήθεια, όταν δεν το δεσμεύουμε σε ιδέες, δοξασίες, θρησκείες, εμμονές και ακόμη περισσότερο σε ιδιοτελείς ή και ανιδιοτελείς σκοπιμότητες.

Για να λειτουργήσουμε τη Δημοκρατία μας αποτελεσματικά, όπως ήταν πάντα έτσι και σήμερα, χρειαζόμαστε κατάλληλους “φορείς”. Πρόσωπα και ενότητες που θα αναλάβουν το έργο να μετατρέψουν τις ικανότητες μας σε συλλογικά αποτελέσματα και που ισορροπούν τις παρεμβάσεις μας στην κοινή ζωή από την άμεση καθημερινότητα μέχρι και στα απόμακρα όρια του πλανήτη με τρόπο χρήσιμο, δημιουργικό, συνθετικό, έντιμο, υπολογισμένο, μετρημένο, εμπνευσμένο και εφικτό.

Οι φορείς της πολιτικής δράσης είναι η πεμπτουσία της αποτελεσματικότητας της Δημοκρατίας.

Σας ζητώ όμως να αλλάξετε τον τρόπο που βλέπετε τους φορείς.

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα πολιτικό σύγχρονο φορέα που να λειτουργεί με την παραδοσιακή λογική της επιμελημένα ατημέλητης διαμαρτυρίας, των ομιλιών και λογυδρίων από το συρτάρι, της “έδρας”, του “ρόλου”, των προκαταλήψεων, της αποδοχής του στάτους κβο, του μαύρου-άσπρου, του καλού-κακού, της ρομφαίας που τιμωρεί, του ορθού δρόμου, της τιμωρητικής αγωγής, της αέναης κοινωνικοπολιτικής κριτικής, των πολιτικών που έχουν φοβερό πάθος στο να περιγράψουν πολλά “γιατί” και καταλήγουν σε περίλυπες διαπιστώσεις και γελοίες επαναλήψεις αποτυχημένων σλόγκαν για το “πως”. Το πολιτικών που δαχτυλοδείχνουν τους «εχθρούς» και αγνοούν το είδωλο τους στον καθρέφτη...

Πρέπει να κάνουμε ένα άλμα στον τρόπο που ανταλαμβανόμαστε τον «φορέα»

Κάθε συλλογική πρωτοβουλία με κινηματικά στοιχεία, είναι μόνο ένα ενδιάμεσο βήμα, μια αναγκαία περισυλλογή σε ένα περιβάλλον πιο κατάλληλο και φιλικό όπου θα καλλιεργείται μια υπό συνεχή αξιολόγηση, δημιουργική πολιτική δράση ενώ ταυτόχρονα θα γίνεται σεβαστή, θα περιφρουρείται και θα καλλιεργείται η πολιτική δυναμική και αυτονομία ενός άλλου πολύ μεγαλύτερου χώρου, μιάς διαχρονικής κοινωνικής συμφωνίας γύρω από ένα πλαίσιο αξιών που κινητοποιεί μονάδες και συλλογικότητες και εδραιώνει σχεδιασμούς που απαντούν τόσο στον μικρόκοσμο των μονάδων, στις προσωπικές ιστορίες, όσο και σε ιστορικές αναγκαιότητες δικαιωμάτων μεγαλύτερων ομάδων και στρωμάτων.

Όμως, σε πολλά παραδείγματα οργανωμένης συλλογικής δράσης δεν μπορούμε να μη δούμε την περίσσεια της χαμηλού ύψους δυναμικής, την επανάληψη της πεπατημένης στον πολιτικό λόγο και την καταθλιπτική ώσμωση με δεδομένα, πρόσωπα και δομές που ανήκουν και υπηρετούν το παρελθόν.

Πολίτες, νέοι και ώριμοι και απόμαχοι της συμμετοχής, σας ζητώ να αλλάξετε.

Μη σας προκαλούν οι σειρήνες των ατέλειωτων διαδικασιών, των προγραμματισμένων θυσιών, των μαχών που δεν έπρεπε να δοθούν, των χαμένων χρόνων που είναι το άθροισμα μυριάδων χαμένων στιγμών.

Σήμερα πάντως, δεν βρίσκομαι εδώ, απευθυνόμενος προς εσάς από αυτό τον ιερό λόφο που συσσωρεύει τόσες μνήμες για να αντιπαρατεθώ με κανένα.

Προτείνω να καταστεί εφικτό να αποφύγουμε ένα άδικα μοιραίο τέλος, γιατί υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, και να οικοδομήσουμε ένα αντίστοιχο των προσδοκιών πολλών γενεών, πολύ καλύτερο σήμερα και αύριο.

Αυτό θα γίνει με μια αντίστοιχη των ευκαιριών της εποχής μας δομή πολιτικής συμμετοχής, με ένα σύστημα αντιπροσωπευτικής διαρκούς συνέλευσης που αξιοποιεί τις υπάρχουσες τεχνολογίες.

Κάτι δηλαδή σαν αυτό που κάνουμε σήμερα εδώ, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, ώστε να είναι χρήσιμο σε πολλούς.

Αυτή η συμμετοχή θα διαθέτει εγγυήσεις ποιότητας μέσα από μια παράλληλη και διαδραστική επιμορφωτική διαδικασία που αξιοποιεί τις επιμέρους γνώσεις και εμπειρίες μονάδων, συλλογικοτήτων, ιδρυμάτων και φορέων επεξεργασίας, ανάλυσης, μεταφοράς, διακίνησης της γνώσης, αναγνώρισης προβλημάτων και εφαρμογής λύσεων.

Η έκφραση γνώμης, η λήψη θέσης αποτελεί μια πράξη ευθύνης σε αναλογία και αντιστοιχία με τα εκάστοτε κρινόμενα. Η τελική πολιτική θέση εδράζεται σε μια μέθοδο αξιολόγησης με θεσμικές ασφαλιστικές δικλείδες που εγγυώνται μια πορεία, διαρκώς και σχεδιασμένα θετική.

Μια τέτοια πολιτική δομή υψηλών απαιτήσεων δεν θα επιβίωνε αν δεν εδραζόταν σε ισχυρά κοινωνικά ερείσματα. Σε αντίθετη περίπτωση θα αποτελούσε μια μηχανή στην υπηρεσία μιας δομής εξουσίας.

Τα κοινωνικά ερείσματα είναι άτομα όπως εσείς.

Άνθρωποι, με ανοιχτά μάτια και νου.

Πρόκειται για τις μονάδες που συνειδητά δέχονται να συμμετέχουν.

Τους ανθρώπους με οστά και σώμα και νου και αισθήματα, τους οποίους αφορούν οι σχεδιασμοί, οι αποφάσεις και η υλοποίηση τους.

Όχι τον “λαό” γενικά που έγινε εργαλείο των μίντια, σόσιαλ και παραδοσιακών, αλλά τους πολίτες ειδικά και ξεχωριστά που δεν παραμένουν εγκλωβισμένοι στο σύνδρομο της νηπιακής ηδονής ή τιμωρίας, της θρησκευτικού τύπου δέσμευσης, της ψυχολογίας της μαζικής “εργαλειακής” συμπόρευσης, της μυθικής αλλοτρίωσης σε χαμένους παράδεισους και παρελθοντολογίες.

Προτείνω να υλοποιήσουμε ένα σχέδιο που πρέπει να έχει την αφετήρια του στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο των θεμελιωδών δικαιωμάτων, των ανοιχτών ευκαιριών, της γνώσης, της αισθητικής, της ευημερίας που φέρνει το τέλος των πολέμων κάθε μορφής.

Ένα σχέδιο που μετατρέπει την χώρα έωλης και άμορφης μάζας ανήμπορων μονάδων σε ανεξάρτητες πολυδιάστατες οντότητες δημιουργίας, της δημιουργίας που κατοχυρώνουν οι ελευθερίες, της δημιουργίας που καλλιεργεί η γνώση και η επίγνωση, της δημιουργίας που πολλαπλασιάζεται με ποιοτικούς στόχους, με εγγυήσεις ασφάλειας και την εύλογη ανοχή.

Ένα σχέδιο που αξιοποιεί τις ραγδαίες αλλαγές που ήδη συνέβησαν και θα συμβούν στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και τον κόσμο.

Ένα σχέδιο που αντιλαμβάνεται τον καταλυτικό ρόλο της τεχνολογίας, τα όρια παραγωγής αγαθών και των κινδύνων των ορίων "χωρίς επιστροφή" καταστροφής της Γης.

Περιεχόμενο στο σχέδιο δεν δίνουν φυσικά οι μεγάλες λέξεις ή προσδοκίες αλλά οι μεγάλες πράξεις, η ανάλυση, η μεθοδική υλοποίηση, τα μετρήσιμα και μετρημένα αποτελέσματα. Αυτό που εγγυάται πως ότι βιώνουμε σήμερα δεν σπαταλά τα αποθέματα του χθες ούτε τους πόρους του αύριο.

Βρισκόμαστε εδώ αντιμέτωποι με ένα δίλημμα που δεν είναι “business as usual” επειδή η βίαιη διακοπή της πορείας προς το μέλλον της χώρας από τις ιστορικές εθνικές καταστροφές του προηγούμενου αιώνα μέχρι και την πρόσφατη κρίση χρεοκοπίας είχε να κάνει και οπωσδήποτε έκρινε πράγματα πολύ πιο σημαντικά από τα γεωγραφικά μας όρια, τις οικονομικές συναρτήσεις και τα γραφήματα ή το μέγεθος του χρέους.

Οι κρίσεις απείλησαν τα βαθύτερα συστατικά της κοινωνίας μας, δηλαδή τους ίδιους τους ανθρώπους, τις πεποιθήσεις και την αντίληψη τους για τον κόσμο που τους περιτριγυρίζει.

Η χώρα κατρακύλησε, οι άνθρωποι της κατρακύλησαν, πίστεψαν σε φήμες, μύθους και συκοφαντίες, ωραιοποίησαν την πατριδοκαπηλεία και δαιμονοποίησαν αντιπάλους, ξεγελάστηκαν και παρασύρθηκαν σε λάθη, όπως η αστρονομία γελοιοποιείται εύκολα με την αστρολογία, όπως η φτώχεια και η ανασφάλεια ενδίδουν στον ρατσισμό, όπως η ανέχεια γλιστράει προς τον φθόνο ή ακόμα και την εκδίκηση.

Η χώρα θα πάει μπροστά και οι πολίτες θα ωφεληθούν αν αφήσουμε το χθες στην κρίση της Ιστορίας. Όλο το χθες. Γιατί το κακό πρέπει να ξεχαστεί και το καλό πρέπει να εξαγνιστεί μέσα από συνειδητές, οργανωμένες, ικανές σε μέγεθος και αριθμό πράξεις και χειροπιαστά αποτελέσματα.

Στην πολιτική, όπως και παντού στην κοινωνία, δεν υπάρχουν άγιοι ούτε και στυγνοί εγκληματίες, "άσπροι" και "μαύροι", "εμείς" και "άλλοι" με τους οποίους πρέπει διαρκώς να ξιφασκούμε ή αποκλειστικά να συχνωτιζόμαστε. Όχι γιατί αυτά είναι είδη σε ανυπαρξία. Αλλά γιατί δεν είναι είδη κατά παραγγελία σε αφθονία. Δεν είμαστε μια κοινωνία γεμάτη μεσσίες από τη μια και γεμάτη λωποδύτες από την άλλη. Δεν θέλουμε να είμαστε μια κοινωνία “γήπεδο” και χειροκροτητές ή ακόμα χειρότερα χούλιγκαν ομάδων και συμφερόντων.

Είμαστε όμως μια κοινωνία με πολλή άγνοια.

Και αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται να μοιραστούμε, αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται η πολιτική να προσφέρει είναι μια εκστρατεία που να εξασφαλίσει την αφθονία της γνώσης και της επίγνωσης της σοβαρότητας της διαδικασίας επιλογών. Της τόλμης στο σήμερα και της απελευθέρωσης στο αύριο, όχι μόνο το μακρινό, το απώτερο αύριο αλλά κυρίως και παράλληλα το χειροπιαστό, το άμεσο, το αύριο όπου ο καθένας θα μπορεί να συναντήσει, να ξημερώσει.....και σε αυτό να ξυπνήσει για να το ζήσει.

Κοιτώντας μπροστά θα πάψουμε να χωρίζουμε τους Έλληνες σε καλούς και κακούς. Σε εργατικούς και σε κηφήνες, σε δίκαιους και σε άδικους, σε πελάτες και σε πωλητές, σε φθηνούς και ακριβούς, σε νέους και γέρους, σε αυτούς και εκείνους….

Ένα βήμα προς τα μπρος σημαίνει το τέλος για την πολιτική κατασκευής αντιπάλων, της σχολαστικής αντιπαράθεσης στα "σημεία" της καθημερινότητας, της καλλιέργειας της οργής.

Σας ζητώ γιαυτο να αρπάξετε την ευκαιρία και να αλλάξετε!

Η αντικειμενικά πλούσια χώρα μας θα “πληρώσει” χρέη που όντως χρωστάει και θα “πληρωθεί” αδρά για αυτό που προσφέρει και παράγει, “αυτό” που σε κάθε περίπτωση μπορεί να είναι μοναδικό, ανταγωνιστικό, περιζήτητο, με πρόσθετη αξία και τελικά τόσο ακριβό ώστε να είναι αποδοτικό.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση στην πολιτική ήταν τα τόσα χαμένα πρωτοσέλιδα που προκάλεσε... όχι μόνο τα fake, αυτά της διαπλοκής, αλλά αυτά που προκάλεσαν οι νάνοι κομπάρσοι, οι ευκαιριακοί και συστημικοί εποχούμενοι και οι νανοεπιλογές τους ώστε να περιδινούμαστε σε επαναλαμβανόμενες αποτυχίες.

Για τα fake πρωτοσέλιδα και τα παραπολιτικά έχω να πω ότι είναι αηδιαστικά, αποτελούν απειλή αλλά δεν μας είναι "ξένα" γιατί είναι οι προπομποί ατέλειωτων θυμάτων της άγνοιας στην κοινωνία μας και αποτελούν ένα διαρκή ενδιάμεσο στόχο για τον “πόλεμο” που οφείλουμε να κάνουμε με τον εαυτό μας και την ανοχή μας στα συμφέροντα που χρηματοδοτούν και ποδηγετούν τα ΜΜΕ, του κουτσομπολιού της πρωινής ζώνης που επεκτάθηκε σε όλο το 24ωρο.....

Η πολιτική δεν είναι ένα ήρεμο μακρύ ποτάμι.

Δεν θέλουμε όμως ούτε πρέπει να επιτρέψουμε να είναι μια διαρκής καταιγίδα με χιλιάδες θύματα και δυστυχή κατάληξη για πολλούς αθώους.

Ο λόγος που συζητάμε για την πολιτική είναι έντιμος αλλά θα είναι χρήσιμος αν είναι και αποτελεσματικός. Αν δηλαδή αλλάξει τις συνθήκες ζωής των πολιτών προς το καλύτερο. Και αυτό είναι κάτι που η πολιτική το έχει κάνει στο παρελθόν και αποτελεί την εγγύηση ότι μπορεί να το ξανακάνει στο μέλλον.

Τέλος, επειδή με πολλούς από εσάς γνωριζόμαστε και αναγνωρίζω τα πρόσωπα σας παρά το σκοτάδι ξέρω ότι στην προσωπική σας ζωή και πορεία, αγγίξατε την εξουσία και ίσως την ασκήσατε. Κάποιοι επιθυμείτε να το ξανακάνετε. Όλοι ξέρουμε ότι ο πολιτικός χώρος των “προοδευτικών” πολιτών είναι παραδοσιακά ισχυρός, τόσο που θεωρείται αυτονόητο ότι συμμετέχει στα σχήματα και συστήματα εξουσίας. Όμως μην κάνουμε λάθος, το ότι αισθανόμαστε άνετοι με την άσκηση εξουσίας δεν πρέπει να μας κάνει αυτόματα μέρος ενός ξεπερασμένου συστήματος. Οι αρχές που υπηρετεί ο χώρος αυτός δεν συνάδουν με συστήματα δύναμης που αφαιρούν ελευθερίες, που διαιρούν την κοινωνία.

Η πολιτική έχει αντιπαράθεση αλλά δεν υπάρχει για την αντιπαράθεση, δεν προσωποποιεί το "κακό", δεν δαιμονοποιεί τους αντιπάλους.

Πολίτες είναι όλοι. Και δεν είναι δουλειά της πολιτικής να στήνει κρεμάλες.

Την "παρανομία", την "παραβατικότητα" των πολιτών, δεν την κρίνει η πολιτική. Η διάκριση των εξουσιών αναθέτει αυτό τον ρόλο στα θεσμικά της όργανα σε όλα τα επίπεδα, στους κανόνες της και ειδικότερα στα δικαστήρια και την έννομη τάξη.

Πολιτική για την σύγκρουση δεν έχει νόημα. Είναι σπατάλη.

Η πολιτική που μας αρμόζει είναι δημιουργία, είναι θετική δράση, είναι ο ασφαλής κόσμος στον οποίο μπορούμε με εμπιστοσύνη να αφήσουμε τους απογόνους μας να ζήσουν.

Σας καλώ να αλλάξετε για να αλλάξετε την Ελλάδα και το Μέλλον.

Να αλλάξετε για το καλύτερο!

Και τώρα φίλοι μου, φεύγοντας από το βήμα, ώστε να σας αφήσω να απολαύσετε το βουητό της ζωής της πόλης χωρίς τις θορυβώδεις σκέψεις μου, θα ήθελα να προσθέσω κάτι τελευταίο....

Απέφυγα σκόπιμα σε όσα σας είπα να χρησιμοποιήσω λέξεις «κλειδιά» που πολύ καλά γνωρίζετε και συχνά σας αρέσει να ακούγονται.

Δεν μίλησα για αγάπη, για δικαιοσύνη, για ισότητα, για αλληλεγγύη και άλλα, όχι γιατί υποτιμώ την αξία τους αλλά γιατί υπάρχουν τόσοι επαγγελματίες των λόγων που σας μιλούν για όλα αυτά που εγώ δεν έχω τίποτα να προσθέσω.

Εγώ ξέρω ότι αυτός ο κόσμος θα γίνει όπως πρέπει όταν δεν θα χρειάζεται να αναφέρεται σε αυτές τις έννοιες και δεν τις αναφέρω γιαυτό το λόγο, γιατί σε τέτοιο κόσμο θέλω να σας ζητήσω να επιθυμείτε να ζήσετε εάν καταλάβετε τι πρέπει να αλλάξετε....»

Κατέβηκα μετά από αυτό αργά τα σκαλιά, ενώ άκουγα με ικανοποίηση το θρόϊσμα των ξερών φύλλων και το βουητό της πόλης.

Οι σκιές συνέχισαν τα παιχνίδια με το χαμηλό φως και εγώ κοντοστάθηκα για να «κοιτάξω» με ...κλειστά μάτια και ένα ελαφρύ χαμόγελο την Ακρόπολη. Είμαστε ακόμη εδώ σκέφτηκα.

Equality is not that of unequal.

Is the equal treatment of possibilities, options to create, to produce, to learn, to receive, to give.

Another thing is creating incentives or capitalising value for those under a conventional threshold of what is absolutely or relatively needed.

*Απόσπασμα από το υποθετικό βιβλίο μου με «Ιστορίες», ΕΟΕ (Είμαστε Ολοι Επιβάτες)

George A. Papandreou: But time we didn't get & this was not just about Greece

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Fri, 08 Sep 2017 08:21:00 +0000

"Now, today, our democracies are again facing a moment of truth.

Let me tell you a story.

......Sunday evening, Brussels, April 2010.

I'm sitting with my counterparts in the European Union. I had just been elected prime minister, but I had the unhappy privilege of revealing a truth that our deficit was not 6 percent, as had been officially reported only a few days earlier before the elections by the previous government, but actually 15.6 percent. But the deficit was only the symptom of much deeper problems that Greece was facing, and I had been elected on a mandate, a mission, actually, to tackle these problems, whether it was lack of transparency and accountability in governance, or whether it was a clientelistic state offering favors to the powerful -- tax avoidance abetted and aided by a global tax evasion system, politics and media captured by special interests. But despite our electoral mandate, the markets mistrusted us. Our borrowing costs were skyrocketing, and we were facing possible default.

So I went to Brussels on a mission to make the case for a united European response, one that would calm the markets and give us the time to make the necessary reforms.

But time we didn't get.

Picture yourselves around the table in Brussels. Negotiations are difficult, the tensions are high, progress is slow, and then, 10 minutes to 2, a prime minister shouts out, "We have to finish in 10 minutes."

I said, "Why? These are important decisions. Let's deliberate a little bit longer."

Another prime minister comes in and says, "No, we have to have an agreement now, because in 10 minutes, the markets are opening up in Japan, and there will be havoc in the global economy."

We quickly came to a decision in those 10 minutes.

This time it was not the military, but the markets, that put a gun to our collective heads.

What followed were the most difficult decisions in my life, painful to me, painful to my countrymen, imposing cuts, austerity, often on those not to blame for the crisis. With these sacrifices, Greece did avoid bankruptcy and the eurozone avoided a collapse.

Greece, yes, triggered the Euro crisis, and some people blame me for pulling the trigger. But I think today that most would agree that Greece was only a symptom of much deeper structural problems in the eurozone, vulnerabilities in the wider global economic system, vulnerabilities of our democracies. Our democracies are trapped by systems too big to fail, or, more accurately, too big to control. Our democracies are weakened in the global economy with players that can evade laws, evade taxes, evade environmental or labor standards. Our democracies are undermined by the growing inequality and the growing concentration of power and wealth, lobbies, corruption, the speed of the markets or simply the fact that we sometimes fear an impending disaster, have constrained our democracies, and they have constrained our capacity to imagine and actually use the potential, your potential, in finding solutions.

Greece, you see, was only a preview of what is in store for us all. I, overly optimistically, had hoped that this crisis was an opportunity for Greece, for Europe, for the world, to make radical democratic transformations in our institutions. Instead, I had a very humbling experience.

In Brussels, when we tried desperately again and again to find common solutions, I realized that not one, not one of us, had ever dealt with a similar crisis. But worse, we were trapped by our collective ignorance.

We were led by our fears.

And our fears led to a blind faith in the orthodoxy of austerity.

Instead of reaching out to the common or the collective wisdom in our societies, investing in it to find more creative solutions, we reverted to political posturing.

And then we were surprised when every ad hoc new measure didn't bring an end to the crisis, and of course that made it very easy to look for a whipping boy for our collective European failure, and of course that was Greece.

Those profligate, idle, ouzo-swilling, Zorba-dancing Greeks, they are the problem. Punish them!

Well, a convenient but unfounded stereotype that sometimes hurt even more than austerity itself.

But let me warn you, this is not just about Greece.

This could be the pattern that leaders follow again and again when we deal with these complex, cross-border problems, whether it's climate change, whether it's migration, whether it's the financial system. That is, abandoning our collective power to imagine our potential, falling victims to our fears, our stereotypes, our dogmas, taking our citizens out of the process rather than building the process around our citizens. And doing so will only test the faith of our citizens, of our peoples, even more in the democratic process."

George A. Papandreou in TED talks:

https://www.ted.com/talks/george_papandreou_imagine_a_european_democracy_without_borders?utm_source=facebook.com&utm_medium=social&utm_campaign=tedspread-a

Οι Γαλλικές εκλογές, η Ελλάδα και ο Σοφός Λαός

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Mon, 24 Apr 2017 18:30:00 +0000

Οι εσωτερικές προκριματικές εκλογές των Σοσιαλιστών ήταν μια ιδανική αυτοχειρία, μια διαδικασία απατηλής "προσφυγής στη βάση" και εκ του αποτελέσματος ένα στημένο παιχνίδι για την εξουσία που δεν επέτρεψε ούτε στο να αναδειχθεί ο κατάλληλος υποψήφιος, ούτε όλο αυτό να αποτελεί μια συνθετική και δημιουργική πολιτικά διαδικασία. Η κοινωνία δεν συμμετείχε στ' αλήθεια. Ήταν μια μάχη φατριών και σκιών. Ο επιλεγείς υποψήφιος ήταν μόνο το υποψήφιο «θύμα» και το ποσοστό που συγκεντρώθηκε, βαριά-βαριά, ήταν αυτό που αναλογεί και άξιζε στους εκεί βαρόνους. Τα χάλια των Γάλλων Σοσιαλιστών είναι case study, χρήσιμο και στους καθ' ημάς δελφίνους της κακιάς ώρας (και της κακιάς τους της ώρας* πριν να είναι αργά για όλους)

* Όπου αγαπάς μην πολυπάς
κι αν πολυπάς, μην πολυκάτσεις
κι αν πολυκάτσεις, μην πολυμιλείς
κι αν πολυμιλείς να κατέχεις ήντα λες...

Ο Μελανσόν ανήκει στην κατηγορία του "πρώτη φορά αριστερά", σε πλήρη αντιστοιχία με τους πρωταγωνιστές του δικού μας θιάσου και μάλιστα τους πιο ορίτζιναλ αλλοπαρμένους (Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης κλπ). Είναι ένας κάπως πιο φινετσάτος και επικοινωνιακός Πολάκης ή Κουρουμπλής με πτυχίο όμως αληθινό και ρητορική ικανότητα που του επιτρέπει να αναφέρεται σε τσιτάτα Τρότσκυ, Τσόμσκι κλπ σε βαθμό πρόκλησης οργασμού για "αγανακτισμένους", "ανταρσύα" κλπ. Για την δική μου βέβαια προσέγγιση και αντίληψη μιας κοινωνίας προοδευτικής, δημιουργικής, οικονομικά λειτουργικής, οικολογικά συνειδητής και αμοιβαία αλληλέγγυας (άρα δημοκρατικά αριστερής) καμμιά σχέση. Ούτε «διακοσμητική πορσελάνη» σε ένα δικής μου έμπνευσης υπουργικό ή πολιτικό συμβούλιο δεν θα μπορούσε να είναι ο Μελανσόν.

Οι λαϊκιστές Λεπέν, Μελανσόν, και διάφοροι μικροί, σε σχέση με τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές (Προεδρικές εκλογές 2012: Λεπέν 17,9%, Μελανσόν 11,1%, Ντιπόντ 1,7% = 30,7%) "μάζεψαν" και μοιράστηκαν επιπλέον 15% από τα άλλα κόμματα (Προεδρικές εκλογές 2017: Λεπέν 21,4%, Μελανσόν 19,6%, Ντιπόντ 4,7% = 45,7%) έχοντας όμως όλους τους ανέμους ούριους στα πανιά τους (οικονομική κρίση, κραδασμοί της Ευρωπαϊκής ενότητας, τρομοκρατία, μεταναστευτικό ρεύμα, παγκόσμιες ανακατατάξεις, πραγματικές και φανταστικές απειλές και γενική αστάθεια) και την πολυτέλεια να λένε ότι θέλουν (βλέπε και καμπάνια για brexit σε uk). Η επιλογή των ψηφοφόρων τους είναι "συναισθηματική" και μονο-θεματική (πχ πάνω από το 70% των ψηφοφόρων της Λεπέν την ψηφίζουν κατά κύριο λόγο, λόγω μεταναστών και τρομοκρατίας) και άρα η παραμονή τους στον χώρο αυτό δεν είναι δομική ούτε φυσικά μη αναστρέψιμη. Απαιτεί όμως είτε πιο ελκυστικό αφήγημα για τα πρακτικά ζητήματα είτε ολοκληρωμένο, αξιολογημένο, κοστολογημένο, χρονικά ορισμένο σχέδιο σε αντιστοιχία με πράξεις που να τους αφορά.

Ο Μακρόν επιδιώκει να ενσαρκώσει ένα ρεύμα ΑΛΛΑΓΗΣ που από ότι φαίνεται, όχι μόνο στη Γαλλία, κάθε μια ή δυο γενιές, είναι νομοτελειακά - ιστορικά αναγκαίο γιατί απαντά σε νέες ανάγκες και προσδοκίες. Το αν είναι και χρήσιμο όμως είναι κάτι που όσο και αν είναι επιθυμητό, πρέπει και να αποδειχθεί. Οι συνθήκες που φουσκώνουν τα πανιά του λαϊκισμού θα είναι εκεί και την επόμενη ημέρα των εκλογών και η πολιτική ισχύς του Μακρόν θα κρίνεται "στο λεπτό" με τους όρους της εποχής (fake news, διαπλοκή, τρομοκρατία, «ανάπτυξη» στα όρια της, εκρηκτικό κοκτέιλ κοινωνικών προβλημάτων.....). Ο χρονικός ορίζοντας που διαθέτει για να κάνει ένα πολιτικό και οικονομικό «θαύμα» είναι στην κλίμακα των εβδομάδων ή λίγων μηνών. Δηλαδή σαν κάτι που σύντομα θα λέμε ότι έπρεπε να έχει γίνει «χθες». Συμπερασματικά: πραγματικός χρόνος = 0, πολιτικός χρόνος = όσος η χαρισματική προσωπικότητα ή η συγκυρία.

Τέλος ο Μακρόν, με μια οριακή νίκη, μπορεί να πέτυχε και να κέρδισε το προσωπικό του στοίχημα. Επωμίζεται όμως ένα τεράστιο εθνικό και ευρωπαϊκό βάρος που, παρά τις προθέσεις του, σίγουρα προς το παρόν αγνοεί αν μπορεί πραγματικά να κουβαλήσει. Δεν θα το πετύχει χωρίς μια υπολογισμένη ανάδραση στις τάσεις και εντάσεις της κοινωνίας με πολιτικούς όρους και δράσεις αντίστοιχα μεγάλης εμβέλειας με το ζήτημα που θέλει να λύσει. Το πρόβλημα είναι γνωστό και διαρκές. Ούτε αυτός εκεί μπορεί με συνθήματα, ούτε άλλωστε εμείς εδώ. Η Ομάδα του και η κοινωνική συμμαχία που θα αντιληφθεί και θα υποστηρίξει το μοντέλο του θα κρίνει το αποτέλεσμα σε μια διαδρομή γεμάτη παγίδες και ατραπούς...

Στην Γαλλία, την Ελλάδα και παντού τον τελικό νικητή στο καθοριστικό στοίχημα θα τον αναδείξει ο λαός αν επιβεβαιώσει και αν ποτέ ίσχυε ότι είναι "σοφός"...Σοφός είναι ο λαός που θα αποφασίσει να στηρίξει ένα μοντέλο που αποδίδει καρπούς ως αποτέλεσμα προσπάθειας. Είναι ο λαός που θα διεκδικήσει και θα επιλέξει να συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία με ανταγωνιστική και ποιοτική παραγωγή. Είναι ο λαός που θα τροφοδοτήσει την διακυβέρνηση με πρόσωπα με ικανότητες, και όχι με επαγγελματίες «διαμαρτυρίας» και παραμύθια για καμένες καρδιές με σπρέι στους τοίχους και μουτζούρες στα «καπιταλιστικά» μάρμαρα. Είναι ο λαός που θα συνεισφέρει μερίδιο και αμοιβαιότητα στην αλληλεγγύη που διεκδικεί. Είναι ο λαός που μοιράζεται υπεραξίες από το χθες και δεν ζημιώνει με δανεικά το αύριο. Είναι ο λαός που είναι συνεπής με τους θεσμούς και τους υπερασπίζεται για να μπορεί να τους διεκδικεί. Ο εκάστοτε γεωγραφικά, χρονικά, κοινωνικά, Λαός αποδεικνύει στην πράξη ότι είναι και Σοφός.

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sat, 31 Dec 2016 20:30:00 +0000

Τέτοιες μέρες ανταλάσσουμε ευχές.

Για το 2017 οι ευχές είναι αυτονόητες μεν αλλά, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δραματικά ανεπαρκείς.

Οι συμβολισμοί καλής προαίρεσης, επιθυμιών και ελπίδων που συνυπάρχουν στις ευχετήριες προτάσεις υπό τις παρούσες συνθήκες είναι πάντα ευπρόσδεκτοι αλλά μοιάζουν κάπως ειρωνικοί, φτωχότεροι από καθε άλλη φορά.

Γιαυτό δεν θα "ευχηθώ" τίποτα περισσότερο.. Δεν είναι πλέον η ώρα των ευχών. Δεν έχει μείνει χρόνος για να περιοριστούμε στις ευχές.

Είναι πιο χρήσιμο να αξιολογήσουμε ήρεμα, συνειδητά και υπεύθυνα όσα συνέβησαν και όσα συμβαίνουν και μας οδηγούν πιθανότατα σε ακόμα χειρότερες εξελίξεις.

Οι διαπιστώσεις μας θα δρομολογήσουν στάσεις και δράσεις ευθύνης, και ίσως ευτυχώς καταλήξουν σε δημιουργικές ανατροπές και αλλαγές

Δυστυχώς, ο ρυθμός επιδείνωσης των αλλεπάλληλων κρίσεων είναι σχεδόν γεωμετρικός

Εμείς, χωρίς να είμαστε το κέντρο του κόσμου, είμαστε ένα μικρό μη αυτόνομο και εν πολλοίς αλληλοεξαρτόμενο μέρος του. Τα τελειταία χρόνια μάλιστα η συμβολή μας στο συνολικό χάος ήταν δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με το μέγεθος μας. Γιιαυτό οφείλουμε να ανταποδώσουμε μια άλλη συμβολή προς την θετική κατεύθυνση.

Οι λύσεις μας πρέπει να δοθούν τοπικά αλλα να έχουν συλληφθεί σφαιρικά, δηλαδή να έχουν λάβει υπόψη τους τις συνθήκες κα τους όρους αυτής της σχέσης "αμοιβαιότητας" ευρύτατης κλίμακας.

Παραθέτω, χωρίς καμμιά ιεράρχιση μερικές διαπιστώσεις και τις προσωπικές μου προσεγγίσεις ως κοινωνικής και πολιτικής στάσης και ευθύνης, συμβολικά αλλά όχι μόνο, για το 2017. Μια χρονιά στην οποία όχι οι άπειρες ευχές αλλά οι πεπερασμένες μας δυνατότητες θα συγκριθούν με την ικανότητα μας να τις υλοποιήσουμε. Για να μην κυλίσουμε χαμηλότερα. Για να μην αφανιστούμε.

Υπάρχει μια πραγματική εθνική απειλή. Και αυτή είναι πρωτίστως ένας ανιστόρητος εθνικισμός που επικαλείται ψευδεπίγραφα το έθνος, τη θρησκεία και την Ιστορία. Είναι παράλογο και αντιφατικό, θιασώτες του ναζισμού, του σταλινισμού και του μίσους για τους "ξένους" να καπηλεύονται την αγάπη για την πατρίδα, την προστασία δικαιωμάτων, τις κοινές αξίες που έχουν συλλογικότητες. Οι θιασώτες των ολοκληρωτισμών να επικαλούνται και να χρησιμοποιούν την δημοκρατία την οποία επιβουλεύονται..... Τα φαινόμενα των εξωραισμένων φασισμών πρέπει να αποκαλυφθούν και μια συντεταγμένη πολιτική δράση να απελευθερώσει τους εγκλωβισμένους στους μύθους τους οπαδούς
Πέρα απο τη βία, την ανοησία και τον τραγέλαφο που χαρακτηρίζουν τα συστήματα και τους μηχανισμούς που κινούνται στα άκρα ή τα όρια του δημοκρατικού πολιτικού τόξου υπάρχουν δυστυχώς και αντίστοιχα φαινόμενα που διατρέχουν τον πυρήνα του. Οι ελλείψεις στη δημοκρατική λειτουργία, η διαπλοκή συμφερόντων, η νομιμοποίηση του λαϊκισμού από κόμματα, η απαξίωση των θεσμών συχνά από τους ίδιους τους επίσημους εκπροσώπους τους (πχ δικαστική εξουσία, τύπος κ´ ενημέρωση) πρέπει να αποκατασταθούν με ένα κώδικα πολιτικής δεοντολογίας και αξιολόγησης, ένα "θεσμο"-μετρο για τα κλασσικά κεκτημένα και αυτονόητα.
Μόνο όταν αποκρουστεί η ιδεολογία της βίας (βλ. 1) και αποκατασταθούν οι θεσμοί και η αξιοπιστία συλλογικοτήτων (βλ. 2) μπορεί να οικοδομηθεί και πάλι μια λειτουργική και σεβαστή εντός και εκτός συνόρων δημοκρατία. Μια ενότητα προσδοκιών, ικανοτήτων και εφικτών επιτευγμάτων. Μια Ελλάδα με προοπτικές σε μια Ευρώπη πιό κοντά στην αφετηρία της κι έτσι πιο κοντά στο πεπρωμένο της και το μέλλον μας σε αυτή.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον έχουν θέση και μπορούν να ευδοκιμήσουν και παλιές αλλά κυρίως νεότερες πολιτικές προτάσεις, αυτές που είναι κατάλληλες να αποδώσουν καρπούς στις παρούσες και μέλουσες τοπικές και παγκόσμιες συνθήκες.
Οι πολιτικές προτάσεις του 2017 οφείλουν να είναι επιτελικά διαρθρωτικές, δημιουργικά αντισυστημικές, ιδεολογικά ουσιαστικές. Με ξεκάθαρα μηνύματα και λιγότερα συνθήματα. Οι πολιτικές μάχες χρειάζονται τα συνθήματα αλλά δεν κερδίζονται με αυτά. Τα κινήματα στηρίζονται σε νοήματα κοινής αποδοχής που περιέχονται σε απλές προτάσεις. Κατανοητές, πειστικές, που συνδέουν τους αποδέκτες μιας καμπάνιας και τους κάνουν φορείς ενός “βασικού ενστίκτου” που είναι το κίνητρο τους για δράση. Από θεατές γίνονται ενεργοί συμμέτοχοι μιας επιθυμητής και σε μεγάλο βαθμό εφικτής πραγματικότητας.
Στο βαθμό που θα δημιουργηθούν εγκαίρως οι αναγκαίες προϋποθέσεις, το 2017 θα επιβάλλει και μια πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα. Το "χρώμα" της αλλαγής δεν θα αποτελεί από μόνο του την αλλαγή (όπως δεν αποτέλεσε και το χρώμα της παρούσας διακυβέρνησης). Ούτε η πρόοδος είναι γεωμετρικά ή ακόμα και αναλογικά ανοδική ούτε η συντήρηση αναποτελεσματικά καθοδική. Πολλές φορές η πρόοδος είναι λογιστική με χαοτικές εξάρσεις και κινδύνους και η συντήρηση αναγκαία ανάπαυλα και ευκαιρία για αναδόμηση και αξιολόγηση στόχων, προτεραιοτήτων. Το κοκτέιλ προόδου - συγκράτησης είναι το μέτρο της διακυβέρνησης, το μέτρο της επιτυχίας και η δουλειά των χαρισματικών ή συλλογικών ηγεσιών και τελικά προσδορίζει το βαθμό αναγνώρισης της επιτυχίας από τους αποδέκτες, τον λαό.
Η ζωή του καθενός μας, στον μικρόκοσμο του, το έδειξαν όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, εξαρτάται, καθορίζεται από όσα συμβαίνουν στην δημόσια σφαίρα. Γιαυτό, αντί ευχών, πρόταξα αυτές τις "κουραστικές" σκέψεις για θεσμούς, πολιτική και συλλογικότητες:-)
Στον μικρό προσωπικό κύκλο του καθενός μας έχω να πω και να μοιραστώ ότι και η συντριπτική πλειοψηφία όλων για τα αναγκαία θεμέλια της ύπαρξης μας που είναι υγεία, ευδαιμονία, δημιουργία, αισθητική, έρωτας, καλλιέργεια, ευγένεια, αλτρουϊσμός, κατανόηση..... δηλαδή αυτά και άλλα αντίστοιχα που θα εγκαταστήσουν στο πρόσωπο μας ένα πλατύ χαμόγελο που θα μας συνοδεύει κάθε μέρα, κάθε χρονιά.
Καλή χρονιά, όχι ως ευχή. Ως υπόσχεση

Η "μεγάλη" εικόνα ΜΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sun, 15 May 2016 17:56:00 +0000

Όταν μια ερώτηση έχει μόνο μία, ή συγκεκριμένη απάντηση, αυτό μπορεί να αποτελεί ένα "χρήσιμο" κύκλωμα για την λειτουργία μηχανών ή υπολογιστών. Στην λειτουργία των "κλειστών" ερωτήσεων βασίζεται η λειτουργία των πρώτων αυτόματων υπολογιστικών συστημάτων.

Αυτή η χρησιμότητα μοιάζει(;) ικανοποιητική για τους υπολογιστές, διότι έτσι υπάρχει αφενός ασφάλεια ως προς το αναμενόμενο αποτέλεσμα όσο και προγραμματισμένο προσανατολισμό. Το αποτέλεσμα θα είναι σύμφωνο με το πρόγραμμα... πράγμα αποδεκτό / αναγκαίο για ... μηχανές!

Στις κοινωνίες όμως, όταν οι ΠΟΛΙτεΣ είναι "προγραμματισμένοι" να λειτουργούν με συγκεκριμένο τρόπο, όταν απαντούν μόνο σε "κλειστές" ερωτήσεις με δεδομένο αποτέλεσμα, αλλοτριώνονται και είναι "οιονεί", "σχεδόν" ΠΟΛΙτεΣ.

Στερούνται της δυνατότητας πραγματικής ΕΠΙΛΟΓΗΣ που είναι η πεμπτουσία της θεμελιώδους αξίας της Ελευθερίας.

Οι "κλειστές" ερωτήσεις δεν ταιριάζουν σε μια πραγματική, εξελιγμένη, συμμετοχική Δημοκρατία. Οι "κλειστές" ερωτήσεις είναι χρήσιμα εργαλεία λογικής και αριθμών, στο εσωτερικό ή στη μέθοδο λύσης ορισμένων θεμάτων.

Οι αναγκαίες ΑΛΛΑΓΕΣ μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν αποκαλυφθεί και ανατραπεί η δομική "ακινησία" ενός Πολιτικού και Κοινωνικού συστήματος που βασίζεται σε ΔΕΔΟΜΕΝΑ που προκύπτουν από ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.

Δημόσια Διοίκηση, υπηρεσίες, σχολεία, επιχειρήσεις, συνεταιρισμοί, συνδικάτα λειτουργούν έτσι επειδή υπάρχει συνειδητή επιλογή δυσκίνητων και κατεστημένων συστημάτων εξουσίας να προσεγγίζουν τα προβλήματα και να διαμορφώνουν πολιτικές μέσα από προκαθορισμένες διαδικασίες "κλειστών" ερωτήσεων. Δεδομένων δηλαδή απαντήσεων, που στο όνομα της "ασφάλειας" ικανοποιούν τα "αυτιά" ενός συντηρημένου σε καταστολή ακροατηρίου.

Αυτή είναι δυστυχώς και η στρατηγική και η πρακτική της διακυβέρνησης ιδιαίτερα σήμερα.

Και αποτελούν τον πυλώνα των αποτυχιών της.

Αυτές οι διαδικασίες εντάσσονται ευκολότερα σε επικοινωνιακές στρατηγικές και γιαυτό τα συστήματα πίσω από αυτές ΔΙΑΠΛΕΚΟΝΤΑΙ για το κοινό τους συμφέρον.

Πρόκειται περί διαδικασιών που δεν αμφισβητούν και κατά συνέπεια ΔΕΝ ΑΝΑΘΕΩΡΟΥΝ και ΔΕΝ ΑΝΑΝΕΩΝΟΥΝ..., ΔΕΝ ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝ και ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ. Απλά ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ με διαφορετική τρόπο "προεπιλεγμένες" λύσεις

Μια διαφορετική προσέγγιση, απαραίτητη για μια σύγχρονη καθημερινότητα και κοινωνία, ένα διαφορετικά διατυπωμένο ερώτημα που ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ νέες απαντήσεις είναι μακράν πιθανότερο να έχει τις καταλληλότερες, καλύτερες και προσαρμοσμένες στις ποιοτικές μας απαιτήσεις λύσεις.

Σε συγκεκριμένα παραδείγματα αυτό σημαίνει ότι:

ΣΧΟΛΕΙΑ και ΓΝΩΣΗ

Μια κοινωνία προσανατολισμένη στο μέλλον, σέβεται τη σημασία της ΓΝΩΣΗΣ, έχει ΑΝΟΙΧΤΑ, δημιουργικά σχολεία και πανεπιστήμια, δημιουργεί μαθητές και φοιτητές "ερευνητές", ελεύθερα πνεύματα και χρήσιμους πολίτες που δεν θα είναι απλώς "κατάλληλοι" αλλά θα δημιουργήσουν την ζήτηση των υπηρεσιών τους και θα επηρεάσουν την αγορά εργασίας. Τα μοντέλα διαπαιδαγώγησης στα σχολεία συναγωνίζονται σε πρωτοτυπία και σε ανάπτυξη των δεξιοτήτων των μαθητών. Οι απόφοιτοι του Λυκείου είναι ΗΔΗ ισότιμοι και ενεργοί ΠΟΛΙτεΣ με ανοιχτό πνεύμα, κριτικές ικανότητες και επαρκή γνωστικά εφόδια. Οι πτυχιούχοι είναι Πολίτες - οντότητες με αποδειγμένο ακαδημαϊκό επίπεδο, πέρα από τις ειδικές τους γνώσεις.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

Μια διακυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι προσφέρει ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ στους πολίτες λειτουργεί με διαφάνεια, αξιοκρατία και όρους ολικής ποιότητας, που είναι το αποτέλεσμα ενός "καθαρού" κύκλου αναγκών-σχεδιασμού- μεθοδικότητας-ικανοτήτων-προσλήψεων-πολιτικών αποφάσεων-ελέγχων-απολογισμού". Οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν με πλαίσιο αλλά χωρίς παρεμβάσεις. Οι πολιτικές κατευθύνσεις είναι μη ιεραρχικές, απόρεια συνεργασιών, είναι ώριμες και έχουν όση "ελαστικότητα" χρειάζεται για να είναι και εφαρμόσιμες και αποτελεσματικές.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ένα σύγχρονο δημοκρατικό πολιτικό σύστημα έχει ΚΟΜΜΑΤΑ και ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ που στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, που ανταποκρίνονται στα κελεύσματα των κοινών και όχι ίδιων αναγκών, που είναι ανοιχτά σε νέους ανθρώπους και ιδέες, που δεν πάσχουν από ιδεολογικές αγγυλώσεις και στελεχιακή αρτηριοσκλήρωση.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Οι πόροι του εθνικού προϋπολογισμού είναι ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΟΙ και ΔΙΚΑΙΟΙ (αποταμιεύοντας με την πρόληψη, τον σχεδιασμό, τις συνέργειες, την συνυπευθυνότητα, την πολιτική ειρήνης, την στρατηγική περιφερειακής ανάπτυξης, την στοχευμένη παραγωγικότητα, την τήρηση κανόνων, την ασφάλεια των συναλλαγών και τις σχέσεις με το κράτος,) ενώ οι δαπάνες είναι ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ ("σπαταλώντας" όπου χρειάζεται με την ποιότητα, την έρευνα, την καινοτομία, και εξασφαλίζοντας τους αδύναμους με την κοινωνική προσφορά και αλληλεγγύη)

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ απονέμεται, ασκείται, αποκαθίσταται, εκτός του υπεραπλουστευτικού "Μαύρου-Ασπρου", μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικής πρόληψης και ευαισθησίας που αξιολογεί την επανένταξη των παραβατών ως μεθόδου ενίσχυσης της δικαιότερης και ασφαλέστερης κοινωνίας.

Ένα τέτοιο "προφίλ" κοινωνίας προκύπτει από ΑΝΟΙΧΤΗ, δημιουργική κοινότητα Πολιτών που εμπλουτίζεται, ισχυροποιείται, προωθείται από τις ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ, τις πολυσήμαντες ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ σε ΑΝΟΙΧΤΕΣ ερωτήσεις.

Μια καλύτερη κοινωνία, χρειάζεται τις εμπειρίες και τις απόψεις σας, όταν σας ρωτήσουν ξανά, σκεφθείτε καλά πριν "απαντήσετε" με ένα απλό ΝΑΙ ή ΟΧΙ...

Καλύτερα μάλιστα, ρωτήστε τους, τη σωστή ερώτηση, έξω από τον κλειστό κύκλο, και θα τους δείτε να χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους και εσείς τότε θα είστε και πάλι ελεύθεροι. Και η χώρα και πάλι με προοπτικές

"CLOSED QUESTIONS" updated

Εθνική συνεννόηση και άλμα στο μέλλον

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Wed, 20 Apr 2016 14:53:00 +0000

Ο ΓΑΠ είναι μια ξεχωριστή πολιτική προσωπικότητα και στη χθεσινή συνέντευξη με ηρεμία, σαφήνεια, πολιτική παιδεία μακριά από επιθετικότητες και ρεβανσισμούς, κατέδειξε την σημασία της εθνικής συμφιλίωσης και ενότητας.

Είναι απίθανη η απόσταση που τον χωρίζει από τόσα άλλα πολιτικά πρόσωπα που έχουν αλώσει όλο το πολιτικό τόξο και όλες τις πολιτικές οικογένειες. Χρειάζεται νοσηρή πολιτική μυωπία για να μην είναι κανείς ικανός να διακρίνει αυτή την πραγματικότητα.

Στην διαδρομή του από θέσεις ευθύνης δεν θα ισχυριστώ ότι σε όλες τις επιλογές του δεν έκανε "λάθη". Ούτε και ο ίδιος το ισχυρίζεται. Αλλά είναι βέβαιο ότι δεν είναι "αυτά" τα λάθη που τον χαρακτηρίζουν.

Τον Παπανδρέου τον χαρακτηρίζει ακομπλεξάριστη ευθύτητα, αφοπλιστική ειλικρίνεια, πολυεπίπεδη καλλιέργεια και παιδεία και ένα όραμα για μια κοινωνία δίκαιη, διαυγή, συμμετοχική, δημιουργική, συνθετική.

Την εποχή αυτού του Παπανδρέου, που κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει, την χαρακτηρίζει ένα μοντέλο χώρας, διακυβέρνησης, κοινωνικής δικαιοσύνης, νεωτερικότητας στην πολιτική πρακτική, περιβαλλοντικής ευαισθησίας, δημιουργικής καινοτομίας στην επιχειρηματικότητα, προστασίας των ευπαθών κοινωνικά και οικονομικά ομάδων που ταιριάζει σε προοδευτικές χώρες και εξελιγμένες Δημοκρατίες.

Το μοντέλο αυτό είναι μια διαρκής πολιτική παρακαταθήκη που οδηγεί σε μια κοινωνία καλύτερη, με προϋποθέσεις και εγγυήσεις ποιότητας, με τον πήχη να ανεβαίνει διαρκώς ψηλότερα στις σχέσεις κράτους-πολίτη, στις υπηρεσίες υγείας, σε ολοκληρωμένα προγράμματα εκπαίδευσης που βλέπουν την παιδεία σφαιρικά, σε αποδοτικές και δίκαιες εργασιακές σχέσεις, σε ελευθερίες, καινοτομίες και δημιουργικότητα.

Τον Παπανδρέου δεν τον χαρακτηρίζει το "μνημόνιο" ούτε ως διαδικασία, ούτε ως περιεχόμενο. Αυτό χαρακτηρίζει όσους το προκάλεσαν και όσους μετά τον Παπανδρέου, παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις τους, το επανέλαβαν εις διπλούν και χειρότερο χωρίς κάτι τέτοιο να χρειάζεται ή που με βεβαιότητα, όπως συνέβη με άλλες χώρες, μέσα από μια εθνική συνεννόηση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Οι υβριστές του, οι πριν και οι μετά το 2011, έκαναν ολέθριο λάθος υπονομεύοντας και τη χώρα συνολικά και το ατομικό τους μέλλον. Οι ηγεσίες και τα συστήματα που με τα πιόνια τους πυροδότησαν τις ύβρεις (κόμματα και ΜΜΕ) καταρρέουν μαζί τους.

Ο χρόνος που κύλησε απέδειξε και αποδεικνύει πόσο τραγικές συνέπειες είχε η αλαζονεία τους για το μοίρασμα της εξουσίας και η άρνηση τους να δεχθούν ένα εθνικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης που θα μας αποδέσμευε συντεταγμένα από τις ασφυκτικές υποχρεώσεις πολύ νωρίτερα ώστε να είμαστε σε θέση τώρα να ευελπιστούμε σε ένα καλύτερο μέλλον. Ένα μέλλον στο οποίο να μη "δανειζόμαστε" τόσο απροκάλυπτα από τους νέους, και από τους κόπους των μελλοντικών γενεών.

Ο άκρατος λαϊκισμός των τελευταίων χρόνων εγκλώβισε ευρεία κοινωνικά στρώματα σε ένα φαύλο κύκλο μετριότητας και αμετροέπειας των οποίων τους καρπούς καταναλώνουμε σήμερα.

Ο απεγκλωβισμός αυτών των μαζών από αυτή την κατάσταση που τους μετέτρεψε σε θύματα του εαυτού τους και των στιγμιαίων επιλογών τους είναι η βασική και πρώτη προτεραιότητα.

Είμαι περήφανος που μοιράζομαι μαζί του ένα τέτοιο όραμα για την Ελλάδα και δεν μπορώ παρά να εκφράζω την εκτίμηση μου για την υπομονή, επιμονή και αυταπάρνηση του να υπηρετεί, παρά τον ανήλεο πόλεμο, σπουδαίες και χρήσιμες αξίες και τελικά τον λαό και την πατρίδα του.

Για αυτό που είναι και για όσα εξηγεί ο Γιώργος Παπανδρέου δεν χρειάζεται και δεν επιζητεί κανενός είδους επιβράβευση ή χειροκρότημα. Ήταν και είναι αυτό. Ούτε γυαλισμένο, ούτε επιτηδευμένο. Για όσους είναι σε θέση να ξεπεράσουν τις εμμονές τους λάμπει από συνέπεια, καθαρότητα και θετική προοπτική.

Η συνέντευξη, υπόδειγμα ήπιου και σοβαρού πολιτικού λόγου, επιβεβαίωσε τα ποιοτικά στοιχεία της προσέγγισης του, τις ικανότητες και τα προτερήματα του και θύμισε τις καλύτερες στιγμές από συνεντεύξεις του πατέρα του, που μέσα στη σημερινή γενικευμένη μετριότητα είχαμε ξεχάσει.

Το ανεκπλήρωτο ακόμα σχέδιο για μια Ελλάδα μπροστά από την εποχή της, είναι ζωντανό, υπαρκτό, απτό.

Πρόκειται για μια Ελλάδα χωρίς μνησικακίες, κυνήγι μαγισσών και διχασμούς, με σταθερότητα και ισορροπημένους θεσμούς, με εγγυημένη και λειτουργική διάκριση των εξουσιών, με σταθερό νομικό πλαίσιο που να αποδίδει με ταχύτητα, και όταν χρειάζεται ευελιξία, δικαιοσύνη, με εγγυημένη την πολυφωνία στην ενημέρωση σε πλαίσια δοκιμασμένης δεοντολογίας, με μια σχέση χρήματος-κοινωνίας που να πολλαπλασιάζει παραγωγικά κάθε είδους αξία και κεφάλαια αναδιανέμοντας τα ανάλογα με τις ανάγκες και την προσφορά του καθενός χωρίς να δανείζεται από το μέλλον των ανθρώπων ή του ίδιου του πλανήτη.

Καθώς οι συνθήκες ωριμάζουν και οι περισσότεροι εγκλωβισμένοι και εξαπατημένοι πολίτες ανακτούν τα αντανακλαστικά και τις θεμελιώδεις λειτουργίες του ενεργού, υπεύθυνου, ικανού να διαχειριστεί τις αντιξοότητες πολίτη, το Σχέδιο για μια ασφαλή, παραγωγική, ανταγωνιστική, δίκαιη κοινωνία που στοχεύει με συνέπεια το καλύτερο μέλλον είναι και πάλι εφικτό.

Και έτσι θα γίνει.

Διαφωτισμός στην Κοινωνία και την Πολιτική, πόλεμος στην Τρομοκρατία

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Tue, 22 Mar 2016 10:07:00 +0000

Οι επιθέσεις στο Παρίσι και σήμερα στις Βρυξέλλες είχαν προαναγγελθεί από σειρά μηνυμάτων ακραίων χώρων εκτός και εντός Ευρώπης.

Τις σχεδίασαν και τις εκτέλεσαν οργανωμένες ομάδες και αυτόνομοι φανατικοί που, ενώ είναι μειοψηφία ακόμα και στις χώρες ή περιοχές όπου αναπτύσσονται ελεύθερα, έχουν επιχειρησιακή ικανότητα ενός είδους αντάρτικου που στοχεύει στο να έχει μεγάλες ή θεαματικές επιπτώσεις επιλέγοντας να πλήξει άμαχα και αθώα θύματα.
Οι ομάδες αυτές έχουν επίσης ισχυρή χρηματοδότηση και πρόσβαση σε στρατιωτικά υλικά που όταν χρησιμοποιούνται εναντίον αμάχων σε περιοχές εκτός εμπόλεμης ζώνης αποτελούν μέσα καταστροφής που μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες ανθρώπινες απώλειες. Είναι αυτονόητο ότι η χρήση εργαλείων πολέμου (όπλα καλάσνικοφ) σε αμάχους θα έχει πολλά θύματα. Η ευχέρεια με την οποία μπορούν να τα αποκτήσουν είναι ένα ζήτημα. Πολύ περισσότερο φυσικά θα “εκπλαγούμε” αν έχουν στα χέρια τους ή αποκτήσουν χημικά ή πυρηνικά.
Ως προς το βαθμό της φρίκης δυστυχώς δεν φτάσαμε στον πάτο του βαρελιού.

Όσο εξελίσσεται και “μικραίνει” ο κόσμος, η επιχειρησιακή δυνατότητα και εμβέλεια “αδικημένων”, “κατατρεγμένων”, πραγματικών θυμάτων ή θυματοποιημένων ισχυροποιείται. Το “αντάρτικο” και τα αντίποινα μπορούν να λάβουν χώρα οπουδήποτε. Και κυρίως εκεί που υπάρχουν ελευθερίες και προστασία δικαιωμάτων.

Αυτές οι ελευθερίες και δικαιώματα, στις κοινωνίες μας αποτελούν αδιαπραγμάτευτες, συνταγματικά κατοχυρωμένες κατακτήσεις και αξίες αλλά η προστασία τους έχει πολλαπλό κόστος.

Είναι εθελοτυφλισμός να παρασυρθούμε από το θυμικό ή από μια αντίληψη περί δικαίου, ορθού δρόμου, απόλυτης ισχύος των όπλων και της οικονομίας ή του ποιες συμπεριφορές τυχαίνουν κοινωνικής αποδοχής ή όχι σε συγκεκριμένο χώρο. Στο παγκόσμιο χωριό, μια περιφερειακή σύγκρουση μπορεί εύκολα πλέον να εξαχθεί παντού. Υπάρχουν και καλοθελητές και δούρειοι ίπποι αλλά τα “μέσα” και ο τρόπος εξαγωγής της δεν είναι λευκό χαρτί στο μυαλό κάθε συνεπαρμένου.

Χειρότερα από όσα είδαμε δεν είναι απίθανο να ακολουθήσουν γιατί αυτό που οπλίζει τους δράστες που πέθαναν και ίσως αυτούς που δεν έχουν ακόμα ενηλικιωθεί είναι γενεσιουργές αιτίες που συστηματικά αγνοούνται ή επαφίενται στην τύχη τους εδώ και πολλά χρόνια.

Οι μόνοι που ασχολούνται με τα “χειρότερα” και, ταυτόχρονα, το κάνουν με τον χειρότερο και τον πιο επικίνδυνο τρόπο είναι ακραία πολιτικά σχήματα, κυρίως ακροδεξιοί εθνικιστές, και πολλοί συνήγοροι τους, έμποροι του τρόμου, στον χώρο των ΜΜΕ.

Ποιό είναι όμως το μεγάλο θέμα που αφήνεται βορά στους κάθε λογής επιτήδειους;

Ο φανατισμός των "ιδεών”, ως αποτέλεσμα, έκφραση οιονεί ελεύθερης πολιτικής ή θρησκευτικής επιλογής είναι το πρόβλημα,
Η διατήρηση και η διαχείριση μέσω αυτών της εξουσίας σε παρωχημένα πλαίσια είναι το πρόβλημα.
Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της ανύπαρκτης πολιτισμικής και κοινωνικής ειρήνης στις βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών είναι το πρόβλημα.

Οι ιδέες του μίσους γεννιούνται μέσα σε συστήματα που έχουν τον χρόνο, την πολυτέλεια να τις καλλιεργούν, να τις τροφοδοτούν και να τις πολλαπλασιάζουν αξιοποιώντας κάθε μέσο και κυρίως τα λάθη και τη βία των αντιπάλων τους, δηλαδή όλων των “άλλων”, των “ξένων”, των “άπιστων”….

Δεν υπάρχει αποτρόπαια πράξη που έχουμε δει στις πιο διεστραμμένες ταινίες τρόμου που τέτοιοι άνθρωποι να μην είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν. Δεν σκοτώνουν παιδιά που ...παίζουν ποδόσφαιρο;?, δεν πετροβολούν κορίτσια που αμάρτησαν αν ερωτεύτηκαν; δεν σιγοκαίνε σε κλουβιά άπιστους ακόμα και μέσα στην ίδια τους τη θρησκεία; Έκρυψαν ποτέ αυτό που επιθυμούν και κάνουν? Έχουν όριο στον τρόμο που προκαλούν και τη βία που επιθυμούν όταν ζώνονται οι ίδιοι με εκρηκτικά ανάμεσα σε οικογένειες και γίνονται μαζί τους …...μάρτυρες μιας παράλογης, ανύπαρκτης χρησιμότητας και αξίας “ιδέας”, κρέας. Άλλωστε η αξιολόγηση της “ιδέας” ως καλής ή κακής κλπ χάρη ιδεοληψιών πολιτικής και θρησκευτικής προέλευσης είναι στον πυρήνα του συλλογικού λάθους

Αριστεροί και δεξιοί φασίστες έχουν υποδείξει στο παρελθόν την αξία που αποδίδουν στην ανθρώπινη ζωή όταν την υποτάσσουν συνήθως σε μια συγκυρία ή ακόμα χειρότερα σε μια επικοινωνιακή σκοπιμότητα. Έχουν εφεύρει τις εν σειρά δολοφονίες, την αεροπειρατία και τη βόμβα σε σιδηροδρομικούς σταθμούς με συνέπειες αλησμόνητες και τραγικές για πολλά αθώα θύματα.

Ο σύγχρονος φανατισμός των ιδεών όμως έχει πιο αποτελεσματικό όχημα.
Το κοκτέιλ με το θρησκευτικό φανατισμό είναι ακόμα πιο εκρηκτικό και για το πάθος του και για την ευκολία με την οποία μπορεί να προσηλυτίσει στρατιές εκτελεστικών οργάνων και καμικάζι. Γιατί η θρησκεία εύκολα χειραγωγεί και εύκολα χειραγωγείται.
Στην περίπτωση της θρησκείας, στην διένεξη μεταξύ ανθρώπων, μπαίνει ως "τρίτος" υπεράνω όλων, και άξιος για οποιαδήποτε θυσία, ο ίδιος ο “θεός”. Αυτή η διάσταση νομιμοποιεί στα μυαλά των συνεπαρμένων και την ιδεολογική τους και την θρησκευτική τους επιλογή και την κάθε είδους βαρβαρότητα. Είναι η ίδια διαδικασία που, μέσα στην άγνοια αρχαίων κοινωνιών, οδηγούσε γονείς να θυσιάζουν τα παιδιά τους για να ευμενίσουν θεούς και πνεύματα. Παρά τα όσα ακολούθησαν μέχρι σήμερα, σε διάφορες παράλληλες κοινωνίες που ζουν σε διαφορετικούς, παρελθόντες, χρόνους το παραμύθι συνεχίζεται και ξαναγίνεται δράμα.

Όσοι πέρασαν από την διαφώτιση, την αναγέννηση, ξέρουν κάτι παραπάνω, ένα βήμα πιο μπροστά για τα μεταφυσικά ιδεολογήματα. Οι υπόλοιποι ζουν και εκστρατεύουν μέσα στο σκοτάδι και για το σκοτάδι.

Ο απώτερος στόχος των οργανωμένων φανατικών είναι να πληρώσουν “όποιοι δεν είναι μαζί τους” συνολικά.

Ενδιάμεσοι στόχοι είναι οι πόλεις, οι τόποι διασκέδασης, συνάθροισης, μεταφοράς σε Ανατολή και Δύση. Ενδιάμεσοι στόχοι, οι αφανείς τυχαίοι άνθρωποι. Εργαλείο η βαρβαρότητα χωρίς οίκτο, ο μεσαίωνας της εποχής μας που, μέσα στις δάφνες των ραγδαίων αλλαγών του 21ου αιώνα, υποτίμησε τη δύναμη της που έρχεται με την διεκδίκηση της εξουσίας, την βίαιη κατάκτηση εδαφών και επιρροής και την εκδίκηση από τα βάθη της ιστορίας. Για τους ίδιους λόγους, με τους ίδιους μηχανισμούς, τα ίδια οχήματα μύησης και φανατισμού όπως και αιώνες πριν, αλλά με πιο αποτελεσματικά στις εκατόμβες θυμάτων όπλα.

Όλα αυτά νομίζω ότι έχουν επαρκώς αναλυθεί σε πολύ πιο ήρεμες από τις παρούσες ώρες.
Είναι πράγματα βέβαια που θα έπρεπε να είχαν οδηγήσει εγκαίρως και σε ένα επιτυχημένο “διά ταύτα” αποτροπής, πολύ νωρίτερα. Με λύσεις επιτόπου εκεί όπου ξεκινούν τα καραβάνια των σταυροφόρων του Ισλάμ και επιτόπου επίσης εκεί όπου πολιτικές δεκαετιών, που συνεχίζονται απαράλλαχτες, στοιβάζουν σε γκέτο αυτοκαταστροφής τις μυριάδες των εργατών τρίτης κατηγορίας και διαλογής που χρησιμοποιούν με αλαζονεία, εξασφαλίζοντας ότι το όνειρο τους μοιραία θα αυτοδιαψευσθεί και ότι θα γίνουν ωρολογιακή βόμβα για οικονομία, κοινωνική ειρήνη, πολιτισμό.

Τώρα πια, για τα ακόμα χειρότερα που νομοτελειακά θα προκύψουν, δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε δικαιολογία.

Σε έναν ακόμα ασύμμετρο πόλεμο, ασύμμετρες θα είναι και οι λύσεις, και όπως για τους καμικάζι, άνθρακες είναι τα λάφυρα του πολέμου τους, το ίδιο θα είναι και για αυτούς που τους χειραγωγούν. Γιατί τώρα πια ο “πόλεμος” αυτός που ήρθε στα σπίτια των μεγάλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών γίνεται ιερός πόλεμος για τη Δύση. Γιατί θα πολεμήσει εντός και εκτός συνόρων της για να προστατέψει αυτό που είναι αδιαπραγμάτευτο για τους πολίτες της. Ζωή και ελευθερίες και για κάτι τέτοιο, με άπλετη συναίνεση, θα είναι αμείλικτη παρά το κόστος. Εντωμεταξύ οι κάθε είδους illuminati εκατέρωθεν των συνόρων που θα ορθωθούν και πάλι, θα αναφέρονται σε ένα κατά τι καλύτερο κόσμο “αύριο” που θα έχουν για άλλη μια φορά πνίξει στην βαρβαρότητα σήμερα ….

Επιχείρηση "καθαρά" χέρια: Ευκαιρία για όλους

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sun, 10 Jan 2016 23:41:00 +0000

*{τσαρλατάνος}: λέξη με πολλά συνώνυμα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Μερικά αρχίζουν επίσης από …Τσ…

Πάντως δεν μοιάζει να είναι συνώνυμο του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας.
Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη αφορά βέβαια πρωτίστως τη συντηρητική παράταξη.
Οι παίκτες όμως του πολιτικού συστήματος δεν αφήνουν κανένα αδιάφορο αφού είναι γνωστοί οι αναπόφευκτοι συσχετισμοί και οι αλληλουχίες που σχετίζονται με αυτούς.

Στην παρούσα πολιτική στιγμή δεν μπορεί κανείς παρά να επιχαίρει για αυτή την εξέλιξη, Είναι μια ευκαιρία για την κεντροδεξιά να εκσυγχρονισθεί. Ο Κυριάκος δεν φέρει το “βάρος” της αποστασίας και άλλων μελανών σελίδων του πατέρα του, ούτε την συστημική βούλα της συντηρητικής αδελφής του.
Χωρίς αυταπάτες ότι πρόκειται για ένα δεξιό πολιτικό που θα ισορροπήσει όπως και άλλοι σημαντικοί προκάτοχοι του με … βασιλικούς, ακραίους δεξιούς και φιλελεύθερους Θατσερικής Σχολής, έχει παρόλα αυτά το προνόμιο να έχει τη δυνατότητα να γράψει και σε λευκές σελίδες την προσωπική του διαδρομή.

Όλα δείχνουν ότι αυτό θα έχει να κάνει και με την ίδια τη Χώρα.

Η δυναμική μιας εκσυγχρονισμένης δεξιάς είναι μια προϋπόθεση για μια εκσυγχρονισμένη αριστερά και ακριβώς η απουσία της μια κρίσιμη ιστορική περίοδο ήταν και μέρος του προβλήματος που όλοι τόσο ακριβά πληρώσαμε.

Μια άλλη ηγεσία, μια άλλη νοοτροπία στην δεξιά παράταξη το 2004-2007 και το 2009-2011 θα είχε γράψει αλλιώς την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Γιαυτό, η επιλογή του συγκεκριμένου πολιτικού έχει και τώρα σημασία. Γιατί δεν μπορεί να ειδωθεί έξω από το πρόσφατο πολιτικό πλαίσιο που οδήγησε ακόμα και τη βάση της ΝΔ σε αυτή την επιλογή.

Εδώ και πολλά χρόνια η πολιτική ζωή στην Ελλάδα έπεσε στο βούρκο του λαϊκισμού με πρωτεργάτες τους κκ Σαμαρά και Τσίπρα, πολλούς μικρούς δορυφόρους, θνησιγενή πολιτικά σχήματα ευκαιρίας, το κατεστημένο της ενημέρωσης και διαπλεγμένα συμφέροντα εντός και εκτός συνόρων.

Το ρολόι μιας Ευρωπαϊκής και μοντέρνας παγκόσμιας πορείας της Ελλάδας σταμάτησε στην εποχή που ο Γιώργος Παπανδρέου προκαλούσε το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα με συμμετοχικές διαδικασίες τόσο για την εκλογή του όσο και για τη Διακυβέρνηση (opengov, διαύγεια) αλλά κυρίως με ένα εκσυγχρονισμένο μοντέλο διακυβέρνησης συνολικά, με σαφή και εγγυημένο σύγχρονο κεντροαριστερό προσανατολισμό. Το πότε θα ξαναχτυπήσει αυτό το ρολόι με ότι ανεκπλήρωτο άφησε για την προοδευτική κεντροαριστερά είναι μόνο θέμα χρόνου.

Η “Δανία” του νότου που δεν ήταν σύνθημα και τα “λεφτά” που σίγουρα υπήρχαν τότε έγιναν βορρά στην βουλιμία των τσαρλατάνων, τότε, υπό εκείνες τις συνθήκες.

Η πορεία του χώρου που εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ υπέστη ανώμαλη καθίζηση με αλλεπάλληλα και λυσσαλέα χτυπήματα επώνυμων, γνωστών τοις πάσι, δελφίνων από ΟΛΟ το κοινοβουλευτικό και μη, πολιτικό τόξο, που έβλεπαν την εξουσία ως λάφυρο, την κυβέρνηση της χώρας που κινδύνευε, ως μερίδιο σε πίτα προς κατάκτηση και ανέξοδη ανάλωση.

Με αφετηρία την κρίση χρεοκοπίας, οι μεγάλοι κίνδυνοι για την χώρα έγιναν ευκαιρία για καμάκια και σαλτιμπάγκους που από το παρελθόν ή από το πουθενά σκαρφάλωσαν στο καράβι της εξουσίας που έπλεε με δυσκολία σε άγνωστα, φουρτουνιασμένα νερά.

Μικροπραξικοπήματα, ανταρσίες, περίεργες δοξασίες, όχλος, ανίερες συμμαχίες, βαφτίστηκαν νόμιμες διαδικασίες με νομιμοφανή τρόπο. Η Δημοκρατία νικήθηκε από τον εαυτό της και η συλλογική έκφραση της κοινωνίας εκπροσωπήθηκε από τους ανθρώπους της πλατείας που είχαν σημαία την ανοιχτή παλάμη. Η χειρονομία τους απευθυνόταν στην τότε Βουλή. Δυστυχώς όχι στον εαυτό τους και αυτή η βασική έλλειψη αυτογνωσίας ήταν το κύριο συστατικό "επιτυχίας" αυτού που επακολούθησε.

Ενώ ξένες δυνάμεις απέκτησαν ισχυρά και απροκάλυπτα ερείσματα ουσιαστικά στην άσκηση της ίδιας της Διακυβέρνησης, στο εσωτερικό μέτωπο, άγνοια, αλαζονεία, αμετροέπεια, επαρχιωτισμός διαγκωνίζονταν για ένα κομμάτι του έτοιμου να βυθιστεί, λεηλατημένου κράτους.

Με το ένα χέρι παρέδιδαν μαθήματα εθνικής περηφάνειας, επικαλούνταν τον "κίνδυνο" που αποτελούσαν οι "ξένοι" και με το άλλο χέρι παραχωρούσαν σε αυτούς ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι με αντάλλαγμα την ανοχή τους…

Οι νέοι οικονομολόγοι μπορούσαν να πολλαπλασιάσουν γεωμετρικά τα χρέη της χώρας μέσα σε εβδομάδες και μήνες όπως φυσικά και τους κινδύνους χρεοκοπίας, οι νέοι διεθνολόγοι μπορούσαν να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου στα Βαλκάνια και την Μεσόγειο, οι ινστρούχτορες της εκπαίδευσης μπορούσαν να καταδικάσουν το εκπαιδευτικό σύστημα στην λίθινη του εποχή, οι προστάτες των αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων μπορούσαν να εξασφαλίσουν στην οικονομική ανάπτυξη εισιτήριο χωρίς επιστροφή για ολόκληρες επαγγελματικές κατηγορίες. Καμένος τόπος, χαμένος χρόνος. Χωρίς αιδώ, χωρίς έλεος.

Τίποτα δεν λειτούργησε καλύτερα από πριν.

Τίποτα δεν λειτούργησε προς όφελος αυτών των οποίων την υποστήριξη επικαλέστηκαν.
Τίποτα δεν εξασφάλισε καλύτερους όρους, καλύτερες προϋποθέσεις για το άμεσο ή απώτερο μέλλον.

Τον κ. Μητσοτάκη θα τον αντιμετωπίσουμε σαν ένα δεξιό πολιτικό, γνωρίζοντας και κρίνοντας βήμα προς βήμα την συνταγή του.

Για όσους όμως επιθυμούν διαφωτισμό στην αριστερά πλευρά του πολιτικού τόξου της χώρας, η πεφωτισμένη δεξιά ήταν πάντα η καλύτερη ευκαιρία.

Τώρα το παιχνίδι μπορεί να αρχίσει και πάλι με θεσμικούς πολιτικούς όρους και ίσως σύντομα χωρίς τους τσαρλατάνους.

Με δεξιούς και αριστερούς.
Με επιλογή και ευθύνη.
Όχι με τους … πρώτη φορά, ούτε με τους “δεύτερη ευκαιρία”.
Δώκαμε.

RESTART

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Mon, 13 Jul 2015 07:59:00 +0000

Η Ευρώπη εν κινήσει. Εμείς σε κρίσιμη στροφή.

Το βασικό χαρακτηριστικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της είναι ότι πρόκειται για μια "δυναμική" δομή που αποτελεί σε κάθε χρονική στιγμή συνισταμένη των επί μέρους δυνάμεων που την αποτελούν. Συγκυριακά, η συνισταμένη των δυνάμεων μπορεί να θέλει να ενισχύσει και να διατηρήσει το κλασικό Ευρωπαϊκό μοντέλο σοσιαλδημοκρατικής συνεισφοράς (κοινωνικό κράτος δικαίου και ελευθερίες) ή να υποστηρίζει την μετατροπή της σε ένα ισχυρό προπύργιο μιας πετυχημένα υπερ-ανταγωνιστικής καπιταλιστικής οικονομικής δομής με όσους θέλουν και μπορούν.
Αυτή η δεύτερη, συντηρητική, μορφή της Ευρώπης δεν είναι αλήθεια ότι κυριάρχησε.
Αντίθετα, επί δεκαετίες η συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών πολιτικών που εφαρμόζονται βάσει των Συνθηκών, των εφαρμοστικών κανονισμών και των αποφάσεων των βασικών θεσμικών οργάνων όπως το Κοινοβούλιο και η Επιτροπή, αναφέρεται στο μοντέλο της Ευρώπης που έχει κοινωνικά δίκαιες, περιβαλλοντικά ευαίσθητες, περιφερειακά αναδιανεμητικές προτεραιότητες.

Τις δυο τελευταίες δεκαετίες της ζωής της η ΕΕ αντιμετώπισε πολύ μεγάλες προκλήσεις από την οικονομική και γεωπολιτική πραγματικότητα. Έπρεπε να κινηθεί συχνά ταχύτερα από ότι το επέτρεπαν οι δομές της, έπρεπε να διευρυνθεί, έπρεπε να επιχειρήσει να εμβαθυνθεί εν πτήσει. Ήταν δύσκολο, ίσως και αδύνατο.
Πάντως διέψευσε τις Κασσάνδρες σε κάθε κρίσιμη αναμέτρηση και διατηρήθηκε, χάρη στην ιστορία της και τη δυναμική των λαών της σε διεθνή "παίκτη" αντάξιο των βασικών προσδοκιών. Όχι όλων αλλά των βασικών. Παραμένει ως ένας εγγυητής ελευθεριών, ευημερίας και προοπτικών, μια ένωση στην οποία τα περισσότερα κράτη του κόσμου, εάν μπορούσαν, θα ήθελαν να συμμετέχουν.

Η Ελληνική κρίση θα σημαδέψει και την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Η Ελλάδα, θα πρέπει να πάψει να έχει δυο γλώσσες, μια στο εσωτερικό, όπως αυτή του ψευτοδημοψηφίσματος για τους ιθαγενείς εθνικολαϊκιστές και μια στο εξωτερικό όπως αυτή των διαπραγματεύσεων τύπου Βαρουφάκη που ανέδειξε το μείζον και διαχρονικό πρόβλημα αναξιοπιστίας σε επιτομή καταστροφικής διαπραγματευτικής πρακτικής.
Η Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιήσει την ιστορική εμπειρία της, τη λογική της γλώσσας και της φιλοσοφίας της, την διπλωματία της σοβαρότητας και του σχεδιασμού για να κάνει έστω και τώρα τους ελιγμούς της ευθύνης.
Η Ευρώπη δεν είναι μονόδρομος για την Ελλάδα. Η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση μιας πλατείας που λέγεται Ευρώπη και δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι.

Η σημερινή Ευρώπη, θα αναλάβει να επιλύσει ένα ακόμα γρίφο για να επιβεβαιώσει την ιστορία της.
Οι συντελεστές στο τραπέζι δεν είναι οι επιθυμητοί, γιατί η συγκυρία είναι τέτοια που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι είναι Συντηρητικοί. Τόσο όσο και οι περισσότεροι Έλληνες όμως. Γι αυτό είναι άσκοπα και άκαιρα τα τόσα "γιατί" που απευθύνουμε στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ή στις κυβερνήσεις τους.
Αν είχαν κάνει τα δικά τους "δημοψηφίσματα" με τα αντίστοιχα ερωτήματα όπως εμείς, χάρη στους "λαούς" θα ήμασταν ήδη εκτός. Και μπορεί τελικά να μείνουμε εκτός επειδή χάσαμε και το μέτρο, και την επίγνωση των κινδύνων και την σημασία ή το περιεχόμενο των στόχων εκείνων που υπηρετούν καλύτερα το έθνος μας και τους πολίτες του.
Πάντως η σημειολογία των "υποστηρικτών" της Ελλάδας στη σημερινή συγκυρία, δείχνει ξεκάθαρα ΠΟΙΑ από τις δυο βασικές μορφές της Ευρώπης μας στηρίζει. Τα θεσμικά όργανα (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Ευρωπαϊκή Επιτροπή), Γαλλία και Ιταλία (δυο κορυφαία ιδρυτικά κράτη της Ευρωπαϊκής ιδέας) και το αδελφό κράτος της Κύπρου (που εκπροσωπεί και μια χώρα της απώτερης Ευρωπαϊκής περιφέρειας). Στους βασικούς μας "αντιπάλους", οι Συντηρητικοί Ευρωπαίοι που δράττονται της ευκαιρίας για μια Ευρώπη στα μέτρα τους, στις εύλογες για τις αρχές τους προσδοκίες.

Όμως, τελικά, ανεξάρτητα από το που θα γείρει η πλάστιγγα σε ένα κύκλο που ούτε και αυτή τη φορά δεν θα κλείσει σε μια νύχτα, την δοκιμασία του καθρέφτη θα πρέπει να την περάσουμε εμείς.
Πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη τις πρωινές ώρες, όταν το μυαλό μας έχει ξεθολώσει λίγο από τις ουσίες που καταναλώσαμε.

Στο εξωτερικό κάναμε εχθρούς πολλούς φίλους και στο εσωτερικό βαφτίσαμε ”προδότες, λίγους και ανόητους” πολλούς που υπηρέτησαν πιστά και έντιμα την πατρίδα τους. Κάναμε “δικαστήρια” και “επιτροπές αλήθειας” για νομιμοποιήσουμε τα ψέμματα…
Γίναμε λύκοι ο ένας για τον άλλο μέσα από μια κούρσα ανταγωνισμού μισαλλοδοξίας πολιτικών κομμάτων που σε προηγμένες δημοκρατίες έπρεπε να συνεδριάζουν σε περίπτερο, όπως την εποχή πριν από την κρίση. Τέτοια κόμματα σήμερα κυβερνούν, ενώ τα κατεστημένα μεγάλα κόμματα που σήμερα είναι υπό διάλυση θα φέρουν την ιστορική ευθύνη ότι δεν άλλαξαν έγκαιρα όταν μπορούσαν και όταν έπρεπε.
Η συζήτηση περί ευθυνών μετά από μια μεγάλη κρίση ή καταστροφή είναι εκ των πραγμάτων πάντα θεωρητική. Συνήθως οι ζημίες είναι τόσες που δεν υπάρχει τρόπος να αποζημιωθούν, ούτε περιθώριο για τους αδικημένους να δικαιωθούν. Ίσως να καταγραφεί κάτι συμβολικά. Ίσως τα ονόματα τους να γίνουν δρόμοι για να προστεθούν σε όλους αυτούς που προσπερνάμε σχεδόν αδιάφοροι ή αδαείς γιατί δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας.

Αυτό που απομένει σαν διέξοδος είναι μια νέα αφετηρία. Ένα RESTART που είναι εφικτό όσο είμαστε εδώ, όσο είμαστε ζωντανοί και ο εθνικός μας χώρος, οι ανθρώπινοι και υλικοί πόροι δεν έχουν αποσυντεθεί ή κατακτηθεί.
Αυτή είναι η εντολή η δική μου προς τον οποιοδήποτε Έλληνα διαπραγματευτή. Να κρατήσει τη χώρα ακέραια και όρθια ώστε να μπορέσει μια νέα γενιά να κάνει την επανεκκίνηση

Δημοδιεύθηκε στην AthensVoice στις 13 Ιουλίου 2015

Συζητώντας με μια παλιά φίλη της Ελλάδας. Τη Λογική

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Wed, 01 Jul 2015 20:06:00 +0000

Είναι κοινός τόπος, εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν από την εμφάνιση αυτής της κρίσης, πως η ποιότητα του διαλόγου σε όλα τα επίπεδα όπου είναι χρήσιμος και απαραίτητος ήταν πολύ χαμηλή.

Τόσο επικίνδυνα χαμηλή που διαφαίνονταν και όλοι οι πιθανοί κίνδυνοι στο να μη μπορούμε να αντιμετωπίσουμε καμιά κρίση από αυτές που κάθε κοινωνία αργά ή γρήγορα αντιμετωπίζει. Τέτοια κρίση μπορεί να είναι μια φυσική καταστροφή, μια γεωπολιτική αλλαγή, προβλήματα όπως αυτά των κλιματικών αλλαγών, μια μεταδοτική ασθένεια ….

Κάποιοι έκρουσαν τους κώδωνες του κινδύνου, όμως κανείς από αυτούς που έπρεπε, δεν έλαβε σοβαρά υπόψη το ρίσκο και έτσι κοινωνία και θεσμοί κατρακύλησαν σε ένα επιταχυνόμενο ταξίδι προς τον πάτο ενός βαρελιού που αποδεικνύεται ιδιαίτερα βαθύ.... 

Τώρα, ήδη μετά από 5 ολόκληρα χρόνια μέσα στην κρίση, η χώρα μπήκε σε ένα φαύλο κύκλο. Σε συζητήσεις χωρίς νόημα. Η αναζήτηση της αλήθειας και του ψέματος με επιλεγμένα εργαλεία, σκοπιμότητες και μεθοδολογία προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός επίσης προεπιλεγμένου αποτελέσματος άφησαν στην ουσία αναπάντητα πολλά θεμελιώδη ερωτήματα που μπορούσαν να καθορίσουν την Διακυβέρνηση και άρα την ζωή εκατομμυρίων πολιτών.

Σε διαλόγους κωφών χάθηκαν και χάνονται χρόνος, αξία και ανταλλάγματα της εργασίας, νόημα και περιεχόμενο ανθρωπιάς και αξιών που δημιουργήθηκαν με κόπο.

Όσο δύσκολα δημιουργήθηκαν όλα αυτά τόσο εύκολα γκρεμίζονται από πολλούς αλλά περιέργως περισσότερο από αυτούς που επωφελήθηκαν ποικιλοτρόπως και κατά κόρο, δηλαδή από ευρείες κοινωνικές ομάδες των οποίων το επίπεδο και η ποιότητα ζωής αποτελούσε προτεραιότητα της πολιτείας για δεκαετίες.   Το κοινωνικό συμβόλαιο επί του οποίου βασίστηκε η μεταδικτατορική Ελλάδα και το οποίο συνέταξε με την εμπειρία της μια γενιά που σιγά σιγά φυσιολογικά αποχωρούσε, έγινε κακό αντίγραφο από μια νεότερη γενιά που τα ήθελε όλα στο πολλαπλάσιο. Και τώρα που μια άπειρη νεότερη γενιά εμφανίζεται δειλά η φρενίτιδα του λαϊκισμού δεν δίστασε να θυσιάσει ότι επιτεύχθηκε στο βωμό του εθνικισμού, του ρατσισμού, του ρεβανσισμού ….

Η χώρα μας έγινε φτωχότερη οικονομικά αλλά ακόμα χειρότερο έγινε φτωχότερη σε άυλες ιδιότητες και ικανότητες που είχαν ή μπορούσαν να αποκτήσουν οι ανθρώπινοι πόροι της.

Έτσι σήμερα δεν μπορούμε σχεδόν να μιλήσουμε μεταξύ μας.

Οι κοινές μας εμπειρίες έχουν πλέον πολλές εκδοχές και στο κυνήγι των μαγισσών βρίσκουν όλοι πολλές απαντήσεις κυρίως για ευθύνες που αφορούν πάντα άλλους …

Αλήθειες και ψέματα μπλέχτηκαν σε ένα κουβάρι που δεν μπορεί να λυθεί παρά μόνο αν επιστρατευθεί και πάλι η Λογική.

Η Λογική όμως είναι γνώση και τέχνη απαιτητική και έχει αντίπαλο τις πλάνες.  Πλάνες που πολλαπλασιάζονται και αναγεννιούνται από τις συνθήκες και τους επιτήδειους που τις προκαλούν και τους δυστυχείς που τους εμπιστεύονται.

Δεν ήταν δύσκολο να βρω στην Βικιπαίδεια τα διάφορα ήδη πλάνης.
Το δύσκολο είναι να μη βρείτε μια στην κατηγορία της οποίας να μην ξέρετε κάποιον που να έχει υποπέσει ή που να μη σας αφορά.

Το σύνδρομο της αγέλης είναι μια λογική πλάνη όπου επιχειρείται να αποδειχθεί το αληθινό ενός ισχυρισμού στο γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι το αποδέχονται ήδη ως αληθινό. Αυτού του είδους η πλάνη είναι επίσης γνωστή ως «προσφυγή στις μάζες», «προσφυγή στην πλειοψηφία», «προσφυγή στην ομοφωνία» και στα λατινικά «argumentum ad populum» (επιχείρημα του λαού) και ο μηχανισμός πίσω της είναι παρόμοιος με τον μηχανισμό της «προσφυγής στην αυθεντία». Είναι επίσης η βάση μιας σειράς κοινωνικών φαινομένων όπως η διασπορά διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων, πολιτικών ή οικονομικών θέσεων. *Η πλάνη αυτή δεν αφορά προφανώς τη Δημοκρατία.
Η πλάνη του τζογαδόρου (The Gambler's fallacy) είναι η πεποίθηση ότι εάν υπάρχουν αποκλίσεις από την αναμενόμενη συμπεριφορά σε επανειλημμένες ανεξάρτητες δοκιμές κάποιας τυχαίας διαδικασίας, τότε οι αποκλίσεις αυτές είναι πιθανό να εξομαλυνθούν από αντίθετες αποκλίσεις στο μέλλον.
Το Post hoc, γνωστό επίσης ως «συμπτωματικός συσχετισμός» ή «ψευδής αιτία», αποτελεί λογική πλάνη η οποία εικάζει ή αιτεί ότι εάν κάτι συμβεί μετά από κάτι άλλο, τότε το πρώτο θα πρέπει να είναι η αιτία του δευτέρου. Αποτελεί ιδιαίτερα κοινό λάθος, διότι η χρονική συνέχεια είναι αναπόσπαστο μέρος της αιτιότητας. Πάντοτε, δηλαδή, η αιτία προηγείται του αποτελέσματος. Η πλάνη έγκειται στο ότι το συμπέρασμα συνάγεται αποκλειστικά και μόνον από την χρονική σειρά των γεγονότων, η οποία δεν αποτελεί ακριβή ένδειξη. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε πάντα να λέμε ότι το πρώτο γεγονός ήταν η αιτία του δευτέρου.
Βεβιασμένη γενίκευση ονομάζεται η λογική πλάνη που υφίσταται όταν εξάγεται ένα γενικό συμπέρασμα το οποίο, ωστόσο, βασίζεται σε ανεπαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Συνήθως αφορά στατιστικά αποτελέσματα τα οποία εξάγονται από μια μικρή ομάδα ατόμων που δεν αντιπροσωπεύει επαρκώς το σύνολο του πληθυσμού.[1] Η αντίθετη πλάνη καλείται ράθυμη επαγωγή όπου το λογικό συμπέρασμα ενός επαγωγικού επιχειρήματος γίνεται μη αποδεκτό, συνήθως σαν μια σύμπτωση.
Η λογική πλάνη του ψευδούς διλήμματος (γνωστή επίσης και ως ψευδής διχοτόμηση, πλάνη των άκρων, «άσπρο ή μαύρο» σκεπτικό, ψευδής διάζευξη, πλάνη «είτε/είτε» και πλάνη της διακλάδωσης) υφίσταται όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι δύο απόψεις, εναλλακτική η μία της άλλης, αποτελούν τις μοναδικές επιλογές, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει τουλάχιστον μία ακόμη επιλογή, η οποία όμως δεν γίνεται γνωστή. Οι δύο εναλλακτικές συχνά αποτελούν τα ακραία σημεία του φάσματος. Αντί των υπεραπλουστεύσεων και των ευσεβών πόθων, είναι καταλληλότερο να γίνει εξέταση ολόκληρου του φάσματος, όπως στην ασαφή λογική.
Η πλάνη της αμφισημίας ή αμφισημίας σοφίσματος επιτυγχάνεται με την χρήση μίας λέξης η οποία μπορεί να πάρει περισσότερες από μία έννοιες μέσα στα συμφραζόμενα του ίδιου επιχειρήματος, ενώ υποτίθεται ότι η λέξη φέρει την ίδια έννοια κάθε φορά που χρησιμοποιείται.
Η πλάνη των πολλών ερωτημάτων, ή αλλιώς πλάνη της προκατάληψης, ή plurium interrogationum (Λατ., «πολλών ερωτημάτων»), αποτελεί λογική πλάνη, η οποία συντελείται όταν κάποιος κάνει μία ερώτηση η οποία λαμβάνει ως δεδομένο κάτι το οποίο ούτε έχει αποδειχθεί, ούτε έχει γίνει αποδεκτό από τους συζητητές - όταν, για παράδειγμα, περιλαμβάνει μία πρόταση η οποία είναι τουλάχιστον τόσο αμφισβητήσιμη όσο και το προτεινόμενο συμπέρασμα. Για παράδειγμα, με το να καταθέσει κανείς ότι είναι επικίνδυνο να περπατά κάποιος μόνος την νύχτα στο δάσος, επειδή μπορεί να τον βασκάνουν νεράιδες, λαμβάνει αυτομάτως ως δεδομένο ότι υπάρχουν νεράιδες. Αυτό, όμως, είναι μία αμφισβητήσιμη πρόταση. Αυτή η πλάνη συχνά χρησιμοποιείται στην ρητορική ούτως ώστε η ερώτηση να περιορίζει τις διαθέσιμες ευθείς απαντήσεις μόνον σε αυτές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ομιλητή.
Η προσφυγή στην πιθανότητα αποτελεί λογική πλάνη, που συχνά χρησιμοποιείται μαζί με άλλες πλάνες. Προεξοφλεί ότι επειδή κάτι θα μπορούσε να συμβαίνει, το ότι πρόκειται να συμβεί είναι αναπόφευκτο. Αυτό αποτελεί ατελή λογική, άσχετα με το πόσο μεγάλη είναι η εν λόγω πιθανότητα. Η πλάνη αυτή συχνά χρησιμοποιείται προς εκμετάλευση της παράνοιας.

Οι πλάνη είναι ένας διαρκής κίνδυνος που μας αφορά όλους.
Έχοντας το όμως συνείδηση ίσως να κινδυνεύουμε λιγότερο.

Και σε κρίσιμες στιγμές, έχοντας βάλει τις παραμέτρους που εκτιμούμε ότι πρέπει με βάση την συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία μας με διαύγεια, σύνεση και υπευθυνότητα να συνεκτιμήσουμε, τότε αποφασίζουμε.

Στην πολιτική μάχη που άνοιξε η πανθομολογούμενη αποτυχία αντιμετώπισης της κρίσης πολλαπλασιάστηκαν οι απειλές απόλυτου εκτροχιασμού σε πολιτειακή και γεωπολιτική αστάθεια.

Το τελευταίο κεφάλαιο αυτής της εξέλιξης είναι ένα διάτρητο δημοψήφισμα.
Ένα δημοψήφισμα με πενθήμερη διάρκεια διαλόγου.
Ένα δημοψήφισμα με ψευδεπίγραφο ερώτημα.
Ένα δημοψήφισμα με πειραγμένο ψηφοδέλτιο.
Ένα δημοψήφισμα στο οποίο το ΟΧΙ επικαλούνται μια ανίερη συμμαχία κατ’ επίφαση αριστεράς, εθνικιστικής δεξιάς και φασιστικής δεξιάς.
Ένα ολοκληρωτικό δημοψήφισμα.
Ένα απονενοημένο όχι.

Ένα κίβδηλο “όχι" υποτιθέμενης κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης Ρομπέν των Λαθών απέναντι σε λάθος στόχο, μια άρνηση φαινομενικά υγιή, χωρίς “κόστος” που τα κόμματα που την επικαλούνται την επιδιώκουν γιατί θα έχει συνέπειες.
Άλλες από αυτές που δημοσιοποιούν.
Συνέπειες εθνικής προδοσίας για μια Ευρωπαϊκή χώρα σε κρίσιμη καμπή.

Δημοσιεύθηκε στην AthensVoice στις 4-7-15

KEEP CALM AND LET'S GO (DOORS WIDE SHUT)

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Fri, 02 Jan 2015 19:47:00 +0000

Υπήρξε ένας πυρήνας αρχών και αξιών που, όπως έπρεπε και σήμαινε το σύνθημα της ΑΛΛΑΓΗΣ, έπαιρνε σχήμα ανάλογα με τα δεδομένα κάθε εποχής.

Και το '74, και το '81, και το '96, και το 2004 και το 2007, εμείς βρεθήκαμε, "ιδρύσαμε" και παραμείναμε στο ΠΑΣΟΚ γιαυτό.

Το πιό πρόσφατο κεφάλαιο σε αυτή τη διαρκή διαδικασία, με ένα νέο μοντέλο αντιλήψεων για την εξουσία και τη διακυβέρνηση, ξεκίνησε το 2004. Ήταν ώριμο, δημοκρατικό, ποιοτικό και για πολλούς από εμάς αυτονόητο και αναγκαίο.
Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι αυτή ήταν μια ιστορική συμβολή που κατέθεσε, κόντρα σε σειρά κατεστημένων, ο Γ.Παπανδρέου.

Το μοντέλο πολιτικής και διακυβέρνησης που ανέδειξε ο ΓΑΠ δεν ολοκληρώθηκε για πολλούς λόγους. Τόσο συγκυριακούς όσο και σχετικούς με στρατηγικές και τακτικές επιλογές για τις οποίες είχε φυσικά και ο ίδιος ευθύνη. Πρέπει να αναρωτηθούμε όμως, όχι μόνο αν υπάρχει κάποιος που να είναι "αναμάρτητος", αλλά και ποιά χαρακτηριστικά προσδιορίζουν περισσότερο τον Παπανδρέου, τα "λάθη" του ή τα "project" του;

Χαρακτηρίζει πιό πολύ τον ΓΑΠ η "χρεοκοπημένη" Ελλάδα (που προσπάθησε και προσπαθεί πάντως να σώσει) ή μια μοντέρνα, ανοιχτή, δημιουργική και δικαιότερη κοινωνία. Τον χαρακτηρίζουν "πράξεις" που του επιβλήθηκαν από την δυναμική γεγονότων και για τα οποία δεν ευθυνόταν ο ίδιος ή οι "ιδέες" του και το μοντέλο που πρότεινε για την Ελλάδα και τον κόσμο;

Αυτές οι ιδέες δεν ήταν ο λόγος για τον οποίο βρεθήκαμε μαζί του αλληλέγγυοι;

Αυτές δεν ήταν οι ιδέες για τις οποίες δέχθηκε και δεχθήκαμε και πραγματικό πόλεμο και πόλεμο λάσπης;

Φυσικά, τώρα που βρισκόμαστε στο χείλος ενός γκρεμού και μιας χωρίς προηγούμενο οικονομικής καταστροφής, όλα αυτά φαίνονται ξέθωρα, θολά... Για δε τους επαγγελματίες της οργανωμένης πληροφόρησης και τα θύματα τους, αυτά φαίνοντα και ...ένοχα. Εύκολος στόχος.

Ξέθωρα, θολά όμως φαινόταν πριν λίγα χρόνια η πτωτική πορεία όλων των δεικτών της χώρας. Έλλειμμα στην διανόηση, έλλειμμα στην γνώση, έλλειμμα στην παραγωγή αγαθών, έλλειμμα στην επιστήμη και την τεχνολογία, ελλειμμα στην ποιότητα, στην καινοτομία, στην συμμετοχή, στην πρωτοβουλία, στους ρόλους στους νέους, στις ίσες ευκαιρίες....

Μήπως γιαυτά τα ελλείμματα όμως δεν μας μιλούσε ο ΓΑΠ; αυτά δεν ζήτησε από τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία (και αν αυτοί δεν μπορούσαν από τους μαθητές;), αυτά δεν ζήτησε από τους Υπουργούς (και αν αυτοί δεν μπορούσαν από τους ανώτατους υπαλλήλους;), αυτά δεν ζήτησε από τα Πανεπιστημιακά ιδρύματα (και αν αυτά δεν μπορούσαν από τους καθηγητές και τους φοιτητές;), αυτά δεν ζήτησε από τους βιομήχανους και τους μεγάλους παραγωγούς (και αν αυτοί δεν ήθελαν από τους βιοτέχνες και τους μικρούς παραγωγούς;), αυτά δεν ζήτησε από τις διοικήσεις των Νοσοκομείων (και αν αυτοί δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν από το νοσηλευτικό προσωπικό;), αυτά δεν ζήτησε από όλους τους πολίτες προτρέποντας τους στην συμμετοχή σε όσα τους αφορούν;

Τελικά πολλοί από αυτούς στους οποίους τα ζήτησε δεν ήταν ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ που τα πολέμησαν και .... δυστυχώς αυτοί που αναφέρονται στην ..."παρένθεση", δηλαδή πολλοί ή και όλοι εμείς δεν υπήρξαν (με) κατώτεροι των περιστάσεων;

Δεν "σημαίνουν" Παπανδρέου, η @Διαύγεια, η διευκόλυνση στην επιχειρηματικότητα και την ίδρυση επιχειρήσεων, οι συγκρούσεις για τα κλειστά επαγγέλματα, η σύνδεση της ανάπτυξης με την προστασία του περιβάλλοντος, η καθαρή ενέργεια, η accountability, η καινοτομία και χρήση νέων τεχνολογιών στις δημόσιες υπηρεσίες (πχ, συνταγογράφηση), οι θεσμικές αλλαγές στη διοίκηση, ο πόλεμος με τις συντεχνίες...

Ο ΓΑΠ ήταν συνεπής στο να δίνει ευκαιρίες. Άλλοι ήταν ..."συνεπείς" στο να τις καίνε!

Αφού λοιπόν οι προσδοκίες που δημιούργησε ο ΓΑΠ, όσο και οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας είναι εκεί, είναι εδώ, και οι πολίτες εξακολουθούν να θέλουν τα ίδια πράγματα... δεν μπορεί παρά να περιμένει ανοιχτό το ζήτημα της υλοποίησης τους και από ποιούς όπως και με ποιόν.

Οι "δελφίνοι" ατσαλάκωτοι, σωματώδεις, επαρχιώτες και επαγγελματίες διορισμένοι είναι απελπιστικά "λίγοι" για να σηκώσουν στις πλάτες τους την ιστορία κα το μέλλον του κινηματικού ΠΑΣΟΚ. Το δυστύχημα είναι ότι αποτελούν και αυτοί μέρος της ιστορίας του και του παρόντος του, γιαυτό, καθώς ο Γιώργος θα κλείσει πίσω του την πόρτα με τις ύβρεις και την αλαζονική συμπεριφορά τους επιτέλους να σβήνει, θα ελευθερωθεί και από τους βαρόνους και τα βαρίδια.

Ελεύθερος αυτός, ελεύθεροι και εμείς θα δούμε με καθαρότερα μάτια και κυρίως με ησυχία από τον απίστευτο 'θόρυβο' καλτσοδετών και ανόητων ποιά Ελλάδα μπορούμε και θέλουμε.

Σε αυτή τη διαδικασία, εγώ πιστεύω, ότι ο ΓΑΠ θα είναι παρών.

Κατά κανένα τρόπο δεν είμαστε εμείς "ορφανοί", γιατί εμείς εξακολουθούμε να θέλουμε μια συγκεκριμένη αλλαγή με νόημα και περιεχόμενο. Ορφανοί θα μείνουν αυτοί, δελφίνοι επαρχιώτικων καλλιστείων, όχι εμείς...

Στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ούτε το κλείσιμο των ιστορικών κύκλων των εργαλείων της πολιτικής, ακόμη και ολόκληρων κομμάτων, βάζει τίτλους τέλους στην ίδια την Πολιτική. Η πολιτική είναι το μέσο για τους ανθρώπους που ζουν σε κοινωνία ώστε να δημιουργηθούν και να εφαρμοστούν κανόνες που κάνουν αυτή την επιλογή ένα επίτευγμα που αποφέρει αποτελέσματα που ανταποκρίνονται στις αρχές, στις αξίες, στις ανάγκες και τις προσδοκίες τους.

Με όσους θέλουν να κινηθούν με το άρμα αυτής της Πολιτικής είμαστε μαζί. Τους άλλους, τους κλείσαμε την πόρτα. Είναι ορφανοί.

(Σημείωση: Το σχόλιο γράφτηκε και πρωτοδημοσιεύτηκε στις 5 Ιανουαρίου 2012! Ισχύει σήμερα στο ακέραιο, προσθέτω απλά άλλη εικόνα και τίτλο)

.

Our iceberg is melting

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Wed, 26 Nov 2014 17:52:00 +0000

Η πρόταση για τη διεξαγωγή ενός ανοιχτού Συνεδρίου είναι μια θετική πολιτική πρωτοβουλία που επικαλείται το αυτονόητο.

Μόνο να ισχυροποιήσει μπορεί όσους ισχυρίζονται ότι θέλουν να συμβάλλουν στο να οδηγηθεί η χώρα σε μια θετική προοπτική μέσα σε ομαλές συνθήκες και με κοινωνική ειρήνη. Δεν αφορά όλη την πολιτική σκηνή, αφορά όμως ένα σημαντικό και καθοριστικό κομμάτι που είτε είναι αποσυντονισμένο, είτε αδρανοποιημένο, είτε απογοητευμένο και θα ήταν πρόθυμο να συμμετάσχει ή να επαναξιολογήσει την στάση του αν είχε μια έντιμη ευκαιρία.

Πρόκειται για πρόταση εσωτερικού αυτή τη φορά δημοψηφίσματος που θα απαντήσει στο ερώτημα του ποιός και κυρίως πως θα συγκροτηθεί ένα ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο για την αντιμετώπιση των συσσωρευμένων κρίσεων και προκλήσεων των τελευταίων ετών που οπωσδήποτε δεν αφορούν μόνο την κρίση χρέους και τις συνέπειες της.

Η σημερινή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ απέρριψε την πρόταση χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι σε θέση και να την αποτρέψει τώρα ή σε ένα σχετικά κοντινό μέλλον. Οχυρώθηκε πίσω από ένα φορμαλιστικό επιχείρημα που θέλει να εντάξει τη σχετική συζήτηση σε μια εσωκομματική διαδικασία πολιτικής δράσης, λειτουργίας των οργάνων και κομματικής συνέχειας.
Το παράδοξο είναι ότι επικαλείται μια κομματική συνέχεια ...που συστηματικά με πρωτοβουλίες και πράξεις ακυρώνει. Τελικά διαφαίνεται ότι δεν διαθέτει την αναμενόμενη συναίσθηση του βάρους της ευθύνης που φέρει για την καθοδική πορεία του ιστορικού πολιτικού φορέα που αντιπροσωπεύει το ΠΑΣΟΚ.

Ένα υποκριτικό και αποδεδειγμένα διαπλεγμένο σύστημα πληροφόρησης παρουσίασε το χειρότερο αποτέλεσμα όλων των εποχών για το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές ως ...επιτυχία και "φιλί" ζωής στην ηγετική ομάδα που χειρίζεται την στρατηγική, τις θεμελιώδεις επιλογές και την τακτική του. Η βαριά ήττα και αποδοκιμασία παρουσιάστηκε ως εφαλτήριο για καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον.
Αρκετούς μήνες μετά, οι δημοσκοπήσεις, ακόμα και αυτές που το παρουσιάζουν "τρίτο κόμμα", δεν δικαιολογούν ούτε και εκείνη την τεχνητή κατασκευή "επιτυχίας". Αν αναμένουμε το επόμενο αποτέλεσμα θα είναι πολύ πιο οδυνηρό και από το προηγούμενο. Όλα δείχνουν ότι θα υπολείπεται και από το αναγκαίο ποσοστό που θα νομιμοποιούσε έστω και το σημερινό ΠΑΣΟΚ ως ρυθμιστή ή de facto εταίρο μιας κυβερνητικής συνεργασίας που θα διαχειρίζονταν με την μοιραία αλλά αναπόφευκτη υπευθυνότητα την πορεία της χώρας έξω από την κρίση.

Η κοινωνική δυναμική όμως αυτού του πολιτικού χώρου που βρίσκεται σε ομηρία, επιβεβλημένη από σύνθετες εξωγενείς συνθήκες, αργά ή γρήγορα θα εκφρασθεί με αυθεντικό τρόπο.

Κάποιες αντιδράσεις από τους εκπροσώπους της παραδοσιακής δεξιάς στην χώρα είναι περισσότερο ενδεικτικές για τους ποιούς θίγει στην ουσία η παρουσία και πρόταση Παπανδρέου στο πολιτικό σκηνικό. Το ίδιο και τα πικρά σχόλια καινοφανών διαττόντων και δορυφόρων της πολιτικής, της εποχής της κρίσης, των οποίων η ελαφρότητα και ο κυνισμός έχουν μεν ελάχιστη σημασία αλλά μπορούν να αξιολογηθούν σημειολογικά.

Τι πρέπει να κάνουμε όμως και όλοι εμείς που αισθανόμαστε και είμαστε στο ΠΑΣΟΚ που θέλει να μείνει, θέλει να αποκαταστήσει το κενό στην πολιτική εκπροσώπηση, να αντιδράσει στην λάσπη, να αναγεννηθεί και να ανανεωθεί. Εμείς που βλέπουμε ότι το μεγάλο κομμάτι πάγου στο οποίο οδηγήθηκε προσωρινά και λόγω των "ειδικών" συνθηκών, τώρα πια ραγίζει και διαρρηγνύεται.

Τι πρέπει να κάνουμε όσοι για λόγους ιδεολογικούς και συνειδησιακούς τοποθετούμαστε στον χώρο του ΠΑΣΟΚ ως φορέα ενός σύγχρονου σοσιαλδημοκρατικού, προσαρμοσμένου στις ιδιαιτερότητες της χώρας, κοινωνικού και πολιτικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που μπορεί να μας αποδεσμεύσει από την εμμονή στο χθες και να μας "ευθυγραμμίσει" με μια διαφωτισμένη Ευρωπαϊκή προοπτική.

Σε τέτοιες συνθήκες η "οπαδική" προσέγγιση έρχεται μακράν σε δεύτερη μοίρα. Δεν είναι η διαμάχη το πρόβλημα όπως δεν είναι και η από μηχανής θεού λύση.

Την λύση την έχει όποιος αποτελεί την αυθεντική έκφραση της ελεύθερης συλλογικής βούλησης. Αυτός που τολμά να εκτεθεί στην δημιουργική αναβάπτιση της επιλογής της μεγάλης, της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Και μην ερμηνεύσει κανείς λάθος το "όποιος" γιατί αυτός ο ένας δεν μπορεί να είναι μόνος του. Και αυτή είναι η διαφορά με τη δημοψηφισματική επιλογή του.
Γιατί έτσι μπορούμε να επιλέξουμε με ποιόν και γιατί είμαστε μαζί του.
Τον "άλλον" θα έχουμε απομονώσει, γιατί δεν είναι αυθεντικός για να εκφράσει το συλλογικό αίτημα.

Στην τελματωμένη από την αβεβαιότητα και την βαθιά κρίση κατάσταση που βρίσκεται η χώρα αυτό που προέχει είναι μια καθοριστική πράξη που θα αποτρέψει ακόμα έναν επικίνδυνο εκλογικό εκβιασμό. Μια πράξη που θα αφήσει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τα κουστούμια που ράβουν ανεπαρκείς λαϊκιστές ένθεν και εκείθεν του πολιτικού φάσματος που έχουν αλώσει τον πολιτικό στίβο.

Δεν αποτελεί λύση το διάλειμμα "αποτυχίας" του ΣΥΡΙΖΑ που ορισμένοι, εντός και εκτός της χώρας, θεωρούν έως και επωφελές δίδαγμα για τον Ελληνικό Λαό. Ενέχει κινδύνους άγνωστους για όποιον το επιλέξει ως "δοκιμή". Και δεν θα είναι διάλειμμα γιατί οι κραδασμοί που θα προκαλέσει θα κρατήσουν πολύ πέρα από την τυπική του διάρκεια.

Δεν αποτελεί λύση ούτε και η συνέχεια της σημερινής, χειρότερης διακυβέρνησης της χώρας από την μεταπολίτευση. Με αυτούς έγινε ήδη η "δοκιμή". Δεν μπορεί να δικαιολογεί αιωνίως η κρίση, την "αναγκαιότητα" της ανεπάρκειας, της αμετροέπειας, της ανικανότητας και της πλέον οπισθοδρομικής συνωμοσίας εναγκαλισμού με την εξουσία που κυβερνά τη χώρα. Δεν μπορεί να δοθεί άλλη ανοχή στη διακυβέρνηση που διαχειρίζεται, με τον αυτόματο πιλότο των μνημονίων, τις υποχρεώσεις προς τα έξω ενώ τελματώνει σε βαθμό ασφυξίας την πραγματική οικονομία, την κοινωνική ειρήνη, την στοιχειωδώς συγκροτημένη διοίκηση στο εσωτερικό της χώρας.

Αποτελεί λύση, μια αυθεντική έκφραση της βούλησης όσων πλήρωσαν ακριβά, χωρίς να έχουν αντίστοιχη ευθύνη, την κρίση. Τα κοινωνικά και οικονομικά φτωχά και μεσαία στρώματα της χώρας που αποτελούσαν πάντα την πηγή της δύναμης ανατροπής. Μιας ανατροπής που θα εκφραστεί με επαρκές εκλογικό ποσοστό χωρίς να αποτελεί μέρος ή κλώνο πραγματικών ή virtual κομμάτων που προωθεί η ενορχηστρωμένη συνεργασία ΜΜΕ, μηχανισμών, προσωποπαγών κινήσεων ευκαιρίας και διαττόντων της πολιτικής.

Αυτό που πρέπει να φοβάται η Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι οι προτάσεις του Παπανδρέου που δίνουν διέξοδο στο αδιέξοδο. Με αυτή την πρόταση επανασυνδέονται στην πολιτική, με δημοκρατική διαδικασία, αυτοί που αποτελούσαν διαχρονικά τον πυρήνα της πλατειάς κοινωνικής συμμαχίας που μπορεί να εγγυηθεί οποιαδήποτε μεγάλη και αναγκαία αλλαγή.

Ο ανθρωπάκος

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Mon, 02 Jun 2014 14:02:00 +0000

Πίσω από τα σχόλια του ορθού δρόμου, τις διακηρύξεις, τις συμμαχίες, τις εξαγγελίες, τις διαβεβαιώσεις, τις αναλύσεις, τα πρέπει και τα δια ταύτα, κρύβεται αυτός ο «ανθρωπάκος», ο αιώνιος τυφλοπόντικας που ενδημεί παντού, που προσθέτοντας τον οβολό του στο κενό, συνωμοτεί για ένα τίποτα. Ένας «αναγνωρίσιμος» που μπορεί να πιστεύει κανείς ότι είναι κάτι ή ένας άγνωστος για τον οποίο αφελώς και αδικαιολόγητα, σαν να στοιχηματίζει κάποιος τη ζωή του στη λοταρία, ατυχώς το ελπίζει.

Πίσω από τις αποτυχίες που μας αφορούν όλους, γιατί οι ατομικές επιλογές δημιουργούν συλλογικά τετελεσμένα, είναι ο ίδιος με άλλο κάθε φορά πρόσωπο.

Αυτός που κυβερνά ή θέλει να κυβερνήσει και δεν έχει ούτε στοιχειωδώς το γνώθι σ’ αυτόν, ούτε επαρκή γνώση ούτε κάποια αναμφισβήτητη ικανότητα και δυστυχώς ούτε ταπεινότητα, αυτοσεβασμό και αυτοσυνείδηση. Έτσι είναι «φύσει» και γίνεται «θέσει», αυτός που αφήνει καμένη γη και δεν λυπάται, αυτός που βρίσκει καμένη γη και δεν φοβάται την άγνοια του, προτού με τα μπάζα τολμήσει να την ξαναχτίσει. Αυτός ο βάρβαρος που ακόμα κι όταν αυτοσαρκασθεί μπροστά στην γύμνια του, από την βλακεία του έχει το θράσος να την επιδεικνύει και να την συγκρίνει. Με αυτή των άλλων. Ομοίων του.

Τέτοιος είναι και ο δοτός που έπιασε την ευκαιρία και ο δοσμένος που έτσι με την κολακεία την αναζητεί. Ο ανθρωπάκος που κάνει τον κόσμο μπάχαλο και την ζωή ταλαιπωρία έχει κυρίως έπαρση και αλαζονεία ή αριβισμό και εμπάθεια ή αυτισμό και αφέλεια ή κοντό μυαλό και μεγάλα για τον ίδιο σχέδια ή ένα θανατηφόρο συνδυασμό κάποιων από αυτά μόνο ή με άλλα αντίστοιχα και ανάλογα.

Κι επειδή κάποιοι τέτοιους συναντάμε παντού και ίσως κάποιοι τέτοιοι είμαστε (!), έτσι με αυτούς, θα μείνουμε πτωχοί.

Γιατί πόσο μπορεί να υπάρχει ελπίδα όσο ο θεατρίνος αντί για το σανίδι που απαιτεί ταλέντο ασχολείται με είδος «πολιτικής» που απαιτεί θράσος. Πόσο μπορεί να υπάρχει ελπίδα όταν εσύ, ο θεατής, βλέπεις τον ηθοποιό που δε σημαίνει φως για να βρεις «ειδήσεις» και παρακολουθείς «ειδήσεις» για να μάθεις πως παίζεται στη ζωή μια τραγωδία… με σενάριο και ευθέως ή έμμεσα χειροκροτείς αναπαράγοντας το σκοτάδι της τέτοιας "ενημέρωσης".

Υπάρχει «κώλυμα» εκλογής για κάποιον που από τη δημόσια θέση που κατείχε μπορούσε να επηρεάσει το εκλογικό σώμα, μα δεν υπάρχει αν είναι πρωϊνάδικου τηλεπερσόνα, αν ξέρει να κάνει να γελούν ή αν ασύστολα χαχανίζει, αν ξέρει να ποδοβολεί, αν μπορεί να περιαυτολογεί, να βρίζει, να τρυπώνει στο υπνοδωμάτιο των άλλων με κρυφή κάμερα, να είναι κάτι που κολλάει παντού και να «λερώνει», απορώ πως γίνεται, ενώ είναι ένα «τίποτα».

Πόσος χώρος να έχει απομείνει για μια προτελευταία ευκαιρία όταν οι αναλυτές σε παράθυρα αντί να καταθέτουν εμπειρία και τεκμηριωμένες απόψεις, επιδίδονται σε κάθε είδους λεκτική ή με τη γλώσσα του σώματος τους ύβρη, όταν οι πολιτικοί αγοράζουν δημοσιογράφους και οι δημοσιογράφοι ντύνονται πολιτικοί για να ενισχύσουν όλοι μαζί μια πάντα μεγαλύτερη ή και απροκάλυπτα επαναληπτική φούσκα. Όταν οι πανεπιστημιακοί συνωστίζονται για «ρόλους», σχολιάζοντας στις πασαρέλες των κάθε είδους «μίντια», ευτελίζοντας και την όποια τους ακαδημαϊκή διαδρομή και τον κοινωνικό διάλογο και την πολιτική.

Κι όλα αυτά είναι σκέψεις για έναν «ανθρωπάκο» που μας περισσεύει, και θέλω να του φωνάξω μήπως και ξυπνήσει και μας παρατήσει: «Που πας ρε Καραμήτρο»*

*Σημ: Αυτός θα ήταν μάλλον ο τίτλος του σχολίου μου αν δεν ήθελα να κάνω τόπο στην οργή και να είμαι ευπρεπέστερος ακόμα και με τον «ανθρωπάκο»

Z - ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ TOΥ ΤΕΛΟΥΣ

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sun, 21 Apr 2013 15:30:00 +0000

Update 21 Απριλίου 2013

(Δημοσίευσα αυτό το ποστ πριν από 5 χρόνια.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα, .... , οργανωμένος στον πολιτικό χώρο που κυριαρχούσε στα πολιτικά πράγματα ήταν πολλές φορές που ένοιωθα πως διέσχιζα μια έρημο...
Σε άλλους ο λόγος μου φαινόταν αφόρητα ρομαντικός, σε άλλους επικίνδυνα ανατρεπτικός, σε άλλους άνευ σημασίας μπροστά στην εξουσία που διεκδικούσαν ή διαχειρίζονταν. Έτσι νομίζω χάσαμε χρόνο, ευκαιρίες και επιτρέψαμε το ανεπίτρεπτο.

Σήμερα, την θλιβερή επέτειο της δικτατορίας το ξαναδημοσιεύω, αφιερωμένο σε αυτούς που την προετοίμασαν, σε αυτούς που την αποδέχθηκαν και σε αυτούς που την ...νοσταλγούν. Γιατί φαίνεται να θέλουν πάλι, να καούν στην πυρά, όπως λένε οι τίτλοι του τέλους, βιβλία, ήχοι, ιδέες και άνθρωποι....

Και με την ευκαιρία, και αυτό το ποστ που αναφέρεται στην εποχή που προηγήθηκε της δικτατορίας και το αφιερώνω στον ανόητο και αμετανόητο μηχανικό που ήρθε πάμφτωχος την επόμενη της δικτατορίας από την Γερμανία και η δίκη του αρχίζει αύριο.... ΟΝΟΜΑ, ΕΠΩΝΥΜΟ, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ... )

................

Στην διάρκεια του προηγούμενου αιώνα, μεγάλες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις "λύνονταν" με τις ...παραδοσιακές μεθόδους του "διαίρει και βασίλευε", real πολιτική, εμφύλιους πολέμους, συνταγματικά πραξικοπήματα, στρατιωτικές δικτατορίες, άσκηση απροκάλυπτης σωματικής και ψυχολογικής βίας, επιβολή του νόμου του ισχυρού, αποσιώπηση και απόκρυψη της αλήθειας, καταρράκωση της προσωπικότητας των ατόμων και διάβρωση των συλλογικών αξιών.

Ισχυρές ατομικές συνειδήσεις, και οργανωμένοι φορείς συλλογικής συνείδησης αποτέλεσαν πηγές και νησίδες ελπιδοφόρων δράσεων, αντιστάσεων, δημιουργικών προτάσεων και, κατά καιρούς, αλλαγών-απαντήσεων ζωής και αξιών απέναντι στη βαρβαρότητα και την απροκάλυπτη βία. Η ιστορία είναι γεμάτη από τις διάφορες αυτές μορφές "διαφωτισμού" που φώτισαν και, για όσους θέλουν και μπορούν, φωτίζουν τον κόσμο μας. Το αντίτιμο πάντως, ήταν ένας βαρύς φόρος αίματος.

Σήμερα, υπάρχει ο "ενιαίος κόσμος", ο υπερσκοπός της αγοράς, ο μεγάλος "αδελφός" της πληροφορίας, οι "επτά αδελφές" και τα πολλά παρακλάδια τους, η δικτατορία των νέων μέσων, οι πόλεμοι του μίσους, οι πόλεμοι των υπερ-πολιτισμών, η στοχοποιημένη παραπληροφόρηση, η virtual πολιτική, η κατανάλωση των πακέτων και της βιτρίνας, η αποϊδεοποίηση των διανοουμένων, η διαχείριση της σοφίας και της γνώσης, η εξαγορά συνειδήσεων, ο γενιτσαρισμός των νέων, η αναζήτηση του "κάτι" και η υδροκεφαλικοί πανηγυρισμοί των ανθρώπων των μηχανισμών που ξαναανακαλύπτουν το "τίποτα".

Τα όρια της "ανάπτυξης" του κόσμου έχουν ξεπεραστεί, η αειφορία εντός του καπιταλισμού αποδείχθηκε μύθος, τα υποκατάστατα των υπεσχεμένων προσδοκιών καταρρέουν, οι προστατευτικοί μηχανισμοί γερνούν και αδυνατούν να αντιδράσουν, το έργο τελειώνει και βλέπετε τα γράμματα του τέλους.

Ενώπιος ενωπίω, ΠΟΛΙτεΣ της εποχής μας, αντιμετωπίζουν στο παρόν και το άμεσο μέλλον το βασικό η μοιραίο δίλημμα της ΕΠΙΛΟΓΗΣ σε ένα κόσμο όπου κυριαρχούν καθρέφτες, υποθέσεις και μάσκες αλλά δεν είναι δυνατό να βρουν το κλειδί της λύσης, παρά βαθειά στου νου, την γνώση, τις εμπειρίες και τη συνείδηση τους.

Η συνάντηση των ΠΟΛΙτών στην αρχαία "ΑΓΟΡΑ" για να διαβουλευθούν, στις σύγχρονες "ΠΛΑΤΕΙΕΣ" της οργανωμένης αλλαγής που θα γίνουν οι σύγχρονες ΔHMOKΡATΙΕΣ, πρέπει να περάσει από το "σοκ" της συνειδητοποίησης, της βίωσης μιας αμείλικτης (αλλά όχι αναγκαστικά ανεπίστρεπτης) πραγματικότητας.
Πρέπει να περάσει τον γολγοθά, την προσωπική μάχη της αμφισβήτησης της, ενορχηστρωμένης από την οικονομική και πολιτική προπαγάνδα, "αλήθειας".

The Logical (R)-evolution

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sun, 14 Apr 2013 06:30:00 +0000

Η Ελλάδα βράζει. Εδώ και χρόνια πλέον, δημόσια πρόσωπα, εντεταλμένοι θεσμοί, μηχανισμοί ενημέρωσης, κοινωνικές εντάσεις, οικονομικοί και άλλοι δείκτες, διαμηνύουν πως ακολουθείται μια αναμφισβήτητη πτωτική τροχιά. Παρά την ένταση τους όμως, τα μηνύματα παραμένουν αποσπασματικά, ασαφή και συχνά παραπλανητικά.

Μείζονα και καθοριστικά για την κοινωνία και τους πολίτες ζητήματα που αφορούν τη ζωή τους και την ποιότητα της, τώρα και στο μέλλον, δεν είναι αυτά που κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο. Η συζήτηση που προκαλεί η επίκληση των "κινδύνων" επικεντρώνεται σε συμπτώματα.

Ο δήθεν διάλογος διαχέεται σε επεισόδια επικαιρότητας και σήριαλ εντυπωσιασμών που έχουν αφετηρία ή απευθύνονται στο θυμικό.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Τα σημαίνοντα ζητήματα, άλλοτε δεν τίθενται καθόλου και άλλοτε καλύπτονται από την σκόνη και τον θόρυβο που προκαλούν κατεστημένες προσεγγίσεις, παγιωμένες αλλά ξεπερασμένες θεωρίες, και τα "ανακυκλωμένα" πολιτικά πρόσωπα. Επιβάλλονται έτσι, συμφέροντα, άγνοιες, ημιμάθειες και κοινωνικά μορφοποιημένες ανικανότητες. Το σύστημα δημιούργησε ένα τέλμα εντός του οποίου επιβιώνουν και επιμένουν να αναπαράγονται μόνο οι δικοί του κλώνοι.

Το οικονομικό, πολιτικό, ενημερωτικό, κατεστημένο "τέρας", προτιμά να γίνει ένα νησί "απρέπειας" σε βάλτο, από το να επιτρέψει να γονιμοποιηθεί σπόρος σε μια νέα ήπειρο όπου θα μεγαλώσει ένα νέο δάσος.

Ο συνυφασμένος με όλα αυτά τρόπος αντίληψης για την διακυβέρνηση ορίζει την ατζέντα της καθημερινότητας μας, μολύνοντας την με ότι αποτελεί τον ορισμό του πολιτικού κιτς και της κοινοτυπίας. Αυτό επηρεάζει προοπτικά το εύρος της δημοκρατίας, καθώς και τον ρόλο και τη σημασία που έχουν θεμελιώδεις αξίες και αρχές, υποθηκεύοντας εγγυήσεις για ένα αύριο με πρόσημο την πρόοδο και την ευημερία, επεκτείνοντας σε βάθος χρόνου την έρημο που το ξεπερασμένο "καθεστώς" αντιπροσωπεύει.

Η πολιτική "σαβούρα", ο "οχετός" της κίτρινης ενημέρωσης και ο συμβατικός και συντεχνιακός συντηρητισμός, είναι το υπ’αριθμόν ένα ζήτημα. Είναι το όχημα που δημιουργεί, συντηρεί και μεταφέρει "κρίσεις" από τόπο σε τόπο καθώς και από τη μια χρονική περίοδο στην άλλη. Πρόκειται για το άμεσο πρόβλημα φυσιογνωμίας, ανθρωπογεωγραφίας, νοοτροπίας, συσχετισμών με κέντρα εξουσίας (οικονομικά, ιδεολογικά, κλπ) που πρέπει να αποκαλυφθεί και να στοχοποιηθεί όχι ως "πρόσωπα" αλλά ως μοντέλο και διαδικασία. Επειδή αυτό τροφοδοτεί με κλώνους του το σύστημα. Είναι η άμμος στα γρανάζια της όποιας προσπάθειας μεταρρύθμισης και βαρίδια κιλοτόνων σε οποιαδήποτε προσπάθεια ριζοσπαστικής Ανατροπής.

Οι "business as usual" προσεγγίσεις από την "ηγεσία" του πολιτικού μας συστήματος στην ερμηνεία, ανάλυση και αντιμετώπιση των προβλημάτων, όταν ξεπεραστούν τα όρια όπως τώρα, δημιούργησαν κι ένα άλλο μη βιώσιμο χρέος. Αυτό της συσσώρευσης αποτυχιών και της αναπόφευκτης πολιτικής εκτροπής προς τα άκρα.

Με αυτό τον τρόπο, η συνειδητή αβλεψία και οι γενικότερες συνθήκες, δεν απέπεμψαν απλά μαζικά κόσμο από κάποιο παράδεισο για μια, προσωρινή, αναγκαστική πορεία σε μια ενδιάμεση και λιγότερο ελκυστική ζώνη, αλλά υποθήκευσαν τις δίκαιες και εύλογες προσδοκίες ζωής από αμέτρητους πολίτες με "θαλασσοδάνεια" από το μέλλον, "καταστροφές" και "στερήσεις" που έχουν πολύ περισσότερα από οικονομικά χαρακτηριστικά και διάρκεια που σημαδεύει μια ολόκληρη γενιά.

Η ΛΥΣΗ

Η σημερινή πρακτική απάντηση σε όλα αυτά μπορεί να είναι θεσμική αλλά θα είναι επιτυχημένη μόνο αν είναι αντισυστημική.

Προϋποτίθεται ένας σαφής, ολοκληρωμένος και καθαρά διατυπωμένος στρατηγικός στόχος που θα καλύπτει τις πηγές, την διαδικασία παραγωγής και την δίκαιη κατανομή γνώσεων, μεθόδων, πλούτου, ελευθεριών σε όλη την επικράτεια. Ένας κοινός στόχος με χρονοδιάγραμμα που θα υλοποιηθεί με όλους όσους θέλουν και μπορούν να συμμετέχουν στη σύλληψη, επεξεργασία και κατάθεση ενός "σχεδίου" θετικής ανατροπής. Ένας στόχος εμπροσθοβαρής, στραμμένος προς το μέλλον, που έχει εξαντλήσει την αντιπαράθεση για το χθες και καίει ενέργεια μόνο χτίζοντας το νέο "σχέδιο" για την Ελλάδα.

Το "σχέδιο" απαιτεί τη συνδρομή πολλών μονάδων προς μια συλλογική ευφυΐα, γνώση και εμπειρία, παρά μια πασαρέλα ονομάτων, περγαμηνών, ρόλων και ιδιοτήτων που έχουν εκπνεύσει.
Το "σχέδιο" πρέπει να αξιοποιήσει πραγματικούς, μετρήσιμους, έντιμα αποτιμημένους πόρους δημιουργώντας και αξιοποιώντας κυρίως παλιές και νέες υπεραξίες, διατηρώντας ακέραιο και μη κατασπαταλώντας ή εκποιώντας το αρχικό κεφάλαιο.
Το "σχέδιο" αφορά τη χώρα μας αλλά θα λάβει υπόψη του και θα αξιοποιήσει όπως μπορεί, ακόμα και συνδράμοντας εκτός Ελλάδας στην πορεία του κόσμου. Θα στηριχτεί πάντως κυρίως στις δικές μας δυνάμεις για να καταθέσει σύντομα μια θετικά ανανεωμένη εθνική ταυτότητα. Θα επικοινωνήσει το brand name Ελλάδα αφού μεγιστοποιήσει την ποσότητα και ποιότητα του έμψυχου και μη ελληνικού προϊόντος.

Το "σχέδιο" που θα αποτελέσει την λογική (μετ)εξέλιξη (The Logical (R)evolution) για την Ελλάδα διαρθρώνεται γύρω από άξονες όπως οι ακόλουθοι:

Απευθύνεται και αφορά φυσικές και νομικές οντότητες που αναφέρονται στους ανθρώπους και τη ζωή τους! Όχι απρόσωπα υποκείμενα μηχανισμών συστημάτων εξουσίας, ή τυπικού δικαίου. Το κράτος υπηρετεί τους ανθρώπους.... και η σχέση Κράτους-Πολιτών είναι μια σχέση εμπιστοσύνης. Μια σχέση που βασίζεται στην αμοιβαιότητα, την παραγωγή και αναδιανομή του όποιου κέρδους ή της υπεραξίας της κοινής παραγωγής και την υπευθυνότητα στην απόδοση υπηρεσίας ή έργου που αντιστοιχεί σε ανάλογη ευθύνη. Ένα σχέδιο λοιπόν που σέβεται τον Πολίτη-πρόσωπο και την συλλογικότητα-Κράτος και στηρίζεται στην αμοιβαιότητα τους.
Ο πυρήνας του σχεδίου στοχεύει σε λίγους συγκεντρωμένους, συμπυκνωμένους "στόχους" που εξελίσσονται παράλληλα. Τέτοιοι είναι : Εξασφάλιση της αειφορίας της "συλλογικής" εθνικής περιουσίας. (Εθνική περιουσία και κυριαρχία). "Έξυπνα" αποκεντρωμένη συλλογικότητα δομών (Νέα μέθοδος ισότιμης και ισόρροπης Διακυβέρνησης σε όλη την Επικράτεια). Κατάκτηση και καλλιέργεια υψηλού επιπέδου γνώσης. (Εκπαίδευση, Παιδεία και Κοινωνία της γνώσης) Πολλαπλασιαστική παραγωγή υψηλών προδιαγραφών προϊόντων και υπηρεσιών. (Ασφαλής, μεθοδική, ορθολογική και ποιοτική Ανάπτυξη). Ανοιχτοί ορίζοντες, αναλογικά και εγγυημένα δικαιώματα, ενίσχυση πρωτοβουλίας, αλληλοϋποστήριξη δράσεων (Σύγχρονη, πολυεπίπεδη, ευέλικτη εργασία και επιχειρηματικότητα).
Το μεγάλο Σχέδιο χτίζεται πάνω σε ένα εκτεταμένο αλλά μετρήσιμο αλληλοϋποστηριζόμενο πλέγμα υποπρότζεκτ που είναι δέκτες και πομποί ανθρώπινου δυναμικού, ιδεών, συγκριτικών ευκαιριών, ιδιαίτερων ικανοτήτων, ολοκληρωμένων λύσεων, εξειδικευμένων και προσαρμοσμένων επιλογών. Ένα "δίχτυ" αμοιβαίας και συμπληρωματικής προστασίας και "ομπρέλα" ανάπτυξης που καλύπτει όλη την χώρα και έχει την ικανότητα και τη δομή να αναπαράγει νέες "αντένες" αυτόνομης και προσαρμοσμένης παραγωγής αξιών και αγαθών μέσα στη συλλογικότητα. Το "σχέδιο" έχει με αυτό τον τρόπο "φυσικά μέλη"- αισθητήρες που λειτουργούν διαδραστικά, δημιουργικά, αποκεντρωμένα αλλά αθροιστικά και πολλαπλασιαστικά.
Η Καινοτομία είναι μια θεμελιώδης οριζόντια αρχή, ένας κανόνας που αποτελεί σημείο αναφοράς σε κάθε σύλληψη, δράση, πρωτοβουλία, δομή, υλικό, κατασκευή, εξελικτική διαδικασία, έργο, συμμετοχή, σε ένα κατάλογο "δυνατοτήτων" και συνδυασμών χωρίς τέλος. Το σχέδιο χαρακτηρίζεται από την φρεσκάδα της θετικής και δημιουργικής ανατροπής συνδυάζοντας στρατηγική με τέχνη, δράσεις με εφευρετικότητα, ευφυΐα με αισθητική, εμπειρία με νεωτερισμό. Η Καινοτομία είναι τέτοια όταν μπορεί να είναι Ανατρεπτική, Δημιουργική και Συμπληρωματική.
Διατυπώνει με σαφήνεια και τόλμη ένα Νέο Συμβόλαιο με την Κοινωνία που ενώ καλύπτει τους κανόνες, ρήτρες, συμβάσεις διεθνών οργανισμών και κατακτήσεις εθνικής διαδρομής που αφορούν θεμελειώδεις αξίες και δικαιώματα, προχωρά με τόλμη και προνοητικότητα στο να σηματοδοτεί οραματικά το μέλλον. Ένα σύγχρονο Κοινωνικό Συμβόλαιο που προκαλεί τις κοινωνικές δυνάμεις σε αποφασιστική συμμετοχή σε ένα win-win σχεδιασμό. Ένα αμφοτεροβαρές Συμβόλαιο που καλύπτει παλιά και νέα δικαιώματα, παλιές και νέες παραδοχές και υποχρεώσεις. Ένα έντιμο αλλά και "smart" Συμβόλαιο αναφοράς σε εύλογες εγγυήσεις που γίνονται εφαλτήριο ανάληψης δράσης και ευθύνης. Το σχέδιο, καθρεφτίζει, την ισόρροπη, έντιμη, ώριμη κοινωνική διεργασία, κοινωνική συμμαχία και ρεύμα "κοινής λογικής" και δίκαιης αλληλεγγύης.

Restart με σχέδιο ή... Big Bang

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sat, 13 Apr 2013 18:56:00 +0000

Αναδημοσίευση από την AthensVoice

1. Η κρίση που ζούμε ΔΕΝ είναι πρόβλημα που δημιούργησε, ή για το οποίο ευθύνεται, η ύπαρξη, λειτουργία, ιστορική διαδρομή και προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα, την κακή διοίκηση, τις κρατικοδίαιτες ιδιωτικές επενδύσεις, τα πρωτογενή ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας ή το χρηματοπιστωτικό μοντέλο «παραδείσου» αμφίβολης προέλευσης χρήματος και έκθεσης σε ευρύτερες τοξικές χρηματοπιστωτικές συνέπειες ντόμινο της κυπριακής οικονομίας, δεν έχει σχέση και ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Η «ΕΥΡΩΠΗ».

2. Στην Ευρώπη, υπάρχουν άλλου είδους «ελλείμματα», ανεπάρκειες, ατελής ενοποίηση, πισωγυρίσματα ή αγκυλωμένες πολιτικές που οφείλονται στη «λιγότερη» Ευρώπη που προώθησαν και προωθούν σκεπτικιστικές, εθνικιστές, συντηρητικές πλειοψηφίες ή εθνικής μόνο εμβέλειας και χαμηλής «ευρωπαϊκής» προστιθέμενης αξίας ηγεσίες. Αυτή η πραγματικότητα δεν αμφισβητείται αλλά δεν είναι «εγγενές» χαρακτηριστικό της έννοιας της «Ευρώπης». Η εκάστοτε εικόνα και κατεύθυνση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος μεταβάλλεται με το χρόνο. Εξαρτάται από τις αντίστοιχες πλειοψηφίες και τη συγκυρία.
Η ΕΥΡΩΠΗ είναι «ΔΥΝΑΜΙΚΗ»! Στη χειρότερή της μορφή υπήρξε κατακερματισμένη, οι λαοί της αλληλοεξοντώνονταν, πεινούσαν και υπέφεραν. Στην καλύτερή της μορφή υπήρξε λίκνο πολιτισμού, καλλιέργειας της γνώσης και της τέχνης, πολύπλευρης ανάπτυξης, προσπάθειας για συνοχή και αλληλεγγύη. Μόνο η Ευρώπη (της συγκυρίας) διέρχεται κρίση ύφους, περιεχομένου, σκοπού, μέσων και ηγεσίας στην κατεύθυνση μιας μη Ευρώπης, μιας «μικρότερης» ή μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων.
Υπήρξε, υπάρχει και είναι εφικτή μια άλλη Ευρώπη που, αν την θέλουμε, θα είναι το αποτέλεσμα μιας διαρκούς προσπάθειας μιας άλλης φιλοσοφίας και κυρίως μιας άλλης πλειοψηφίας. Μιας ένωσης στην οποία επίσης, με πολύ συγκεκριμένο τρόπο και εμείς θα συμβάλουμε παράγοντας μέρος του πλούτου του οποίου θα μοιραστούμε στη συνέχεια τους καρπούς. Δεν είναι λοιπόν γενικά η ΕΥΡΩΠΗ που πρέπει να ανατρέψουμε, αλλά οι ηγεσίες που την κατευθύνουν.

3. Η «κρίση» της κάθε χώρας έχει δικά της χαρακτηριστικά. Στη διόγκωση της φούσκας και την έκρηξη της δεν υπάρχει ΕΝΑ βασικό πολιτικό, οικονομικό ή κοινωνικό χαρακτηριστικό που να είναι κοινό. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για το εκάστοτε εποικοδόμημα, για το οποίο υπάρχουν εθνικές ιδιαιτερότητες που δίνουν στην κάθε τοπική εκδήλωση της κρίσης τα δικά της χαρακτηριστικά.
Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης παράμετρος που αφορά όλους, δηλαδή τόσο τις χώρες με εκδηλωμένη ή σαφώς υποβόσκουσα κρίση όσο και αυτές που δεν την εμφανίζουν. Πρόκειται για τον πυρήνα του οικονομικού συστήματος, την διαδικασία παραγωγής αξιών (προϊόντων ή υπηρεσιών), την εμπορευσιμότητά τους, τις μετακινήσεις τους ως «χρήματος» και τους κανόνες (ρυθμιστικούς ή απορρυθμιστικούς της ροής του), τις εσωτερικές συγκρούσεις, τις διεκδικήσεις και τους πειραματισμούς στη νέα εποχή του Κεφαλαίου. Η πηγή της κρίσης βρίσκεται στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ο «βήχας» αυτού του παγκόσμιου συστήματος ξυπνά τις υποβόσκουσες δικές μας τοπικές κρίσεις.

4. Η κάθε μία από τις σημερινές χώρες «πρόβλημα» ΜΠΟΡΟΥΣΕ να μη βρίσκεται σε αυτή τη θέση, αν αντιμετώπιζε έγκαιρα και με αποτελεσματικότητα το ΔΙΚΟ της. Φυσικά δεν θα έλυνε το γενικό και θεμελιώδες ζήτημα, αλλά αν αξιοποιούσε τους πόρους, την τεχνογνωσία, τα ανταγωνιστικά και ιδιαίτερα της χαρακτηριστικά και τις ευκαιρίες, π.χ. της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορούσε να είναι σε πλεονεκτική θέση. Αυτή η σχετικά πλεονεκτική θέση θα ήταν η ασφάλεια μας και τώρα και στις αναμενόμενες μελλοντικές και σίγουρα επερχόμενες κρίσεις που θα αφορούν και τους σημερινούς ισχυρούς…
Με εσωτερικά όπλα και έγκαιρη πρωτοβουλία η ένταση και έκταση των οικονομικών συνεπειών της κρίσης στις περισσότερες χώρες μπορούσε να ήταν ριζικά διαφορετική. Οι «περιφέρειες» των οικονομιών της Δύσης δεν έχουν μόνο μειονεκτήματα στο διεθνή καταμερισμό. Το μέγεθός τους και το αναγκαστικά μικρότερο εύρος επιλογών παραγωγής προϊόντων ή υπηρεσιών τους επιτρέπει ευελιξία, ταχύτερη προσαρμογή, επιλογή στόχου. Χάσαμε μοναδικές ευκαιρίες. Άδικα σπαταλήθηκαν πόροι, χρόνος, δυνατότητες.

5. Οι «σκασμένες» βόμβες-κρίσεις στις χώρες μας προέρχονται από βαθιά, εκτεταμένα, σύνθετα, πολυεπίπεδα, μακρόχρονα διαρθρωτικά προβλήματα λειτουργίας θεσμών, δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας, διαφθοράς, σπατάλης, ανεπάρκειας, πλάνης ή επιλογής. Πολιτικοί, πολυάριθμοι δημόσιοι λειτουργοί (πολίτες), ΜΜΕ (συμφέροντα), επιχειρηματίες (πολίτες), δομές εξουσίας (θρησκεία, εθιμοτυπικές, υποκουλτούρα) είναι και είμαστε υπεύθυνοι για τα προβλήματα που δημιουργήσαμε και για όσα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε και δεν το κάναμε. Δεν είναι μόνο το κακό «Κράτος» το πρόβλημα.
Στις δυτικές δημοκρατίες, όπως αυτή της Ελλάδας, τέτοιο πράγμα όπως το περίφημο «τελευταίο Σταλινικό μοντέλο» οικονομίας είναι μύθος. Και μάλιστα επικίνδυνος μύθος, γιατί δημιουργεί άλλοθι για τους συνηθισμένους στα πάρτι «επιχειρηματίες». Επιχειρηματίες που αγόραζαν εξουσία για να πουλήσουν ακριβά υπηρεσίες και προϊόντα. «Επιχειρηματίες» που διέβρωσαν και την πολιτική, κάνοντας εφικτό το επιθυμητό, την δύναμη, την εξουσία, την έναντι (ΔΗΜΟΣΙΟΥ) τιμήματος εκλογή ή «επανεκλογή» πολλών από αυτούς. Οι ίδιοι, το ίδιο όπως και οι αντίστοιχοι «βρώμικοι» πολιτικοί, βρίσκονται ακόμα εκεί. Το ίδιο ανίεροι, το ίδιο διαπλεγμένοι, το ίδιο διεκδικητικοί.

6. Οι κάτοχοι οικονομικού πλούτου, η πυραμίδα της Διακυβέρνησης, τα ιδεολογικά οχυρά (καταναλωτισμός, εκκλησία, στρατός, αστυνομία, ακροαριστερά, συντηρητική αριστερά, συντηρητική δεξιά, ακροδεξιά), η συντριπτική πλειοψηφία όσων κατέχουν μέσα ενημέρωσης είναι οι πυλώνες παραγωγής της δικής μας τοπικής κρίσης και συνέπραξαν με συγκεκριμένο τρόπο στην δημιουργία συνθηκών που την έκαναν τελικά αναπόφευκτη. Απουσιάζουν από τη συνήθη λίστα των name and shame, κατά κανόνα μόνο πολιτικών προσώπων, αλλά είναι εξίσου υπεύθυνοι. Την προκάλεσαν, την δημιούργησαν, την εξέθρεψαν.
Υπό τις συνθήκες αυτές η εκάστοτε «δική» μας κρίση προέκυψε ως συνέπεια όλων αυτών, ανεξάρτητα από τα διεθνή της χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό, αυτοτελή ευθύνη έχουν τόσο η γνωστή σε όλους ανεπαρκής πολιτική διαχείριση όσο και οι παραδοσιακά εγκατεστημένοι παράλληλοι παράγοντες εξουσίας. Το κυνήγι μαγισσών με «προανακριτικές» πίσω από «λίστες» και «σκάνδαλα» είναι ελιγμός του συστήματος ή επικοινωνιακό όχημα για τον χειρότερο λαϊκισμό. Είναι μια παράλληλη διαπλοκή που εξυπηρετεί ταυτόχρονα την πυροδότητηση της οργής όσο και την εκτόνωση της. Είναι «θέμα» για τα «κανάλια» και «θόρυβος» στην κρίση των πολιτών.

7. Στην πορεία εκτροχιασμού, που ήταν μακρά, δεν λειτούργησε ή δεν υπήρξε καμιά ασφαλιστική δικλείδα. Η πολιτική ηγεσία λειτούργησε ουσιαστικά εκτός της ανατεθειμένης σε αυτήν εξουσίας και διαχειρίστηκε αδύναμα και αναποτελεσματικά την προσπάθεια διατήρησης κάποιων status quo και πολλών, κάθετα διαχεόμενων σε όλη την κοινωνία συμφερόντων. Συμφερόντων έναντι των οποίων ήταν ή αδύναμη ή διαπλεγμένη. Κανείς δεν ήθελε, δεν ήξερε, δεν μπορούσε να αγγίξει τον πυρήνα των προβλημάτων για να προχωρήσει σε αναγκαίες, έγκαιρες μεταρρυθμίσεις. Όσες έγιναν ή επιδιώχθηκαν ήταν μικρές, απαράδεκτα «λίγες» και πολεμήθηκαν με μένος από θύτες (με άλλη ατζέντα) και θύματα (από άγνοια) του συστήματος.
Εύκολος στόχος και πρώτο θύμα ήταν η «ψυχή» της αριστεράς, αλλά και το «σοφό» κέντρο, ακόμα και η «πεφωτισμένη» δεξιά. Στο σχεδιασμένο πανικό, απομονώθηκε ως ανεδαφική και «ρομαντική» κάθε ιδεολογική φωνή και πρακτική των προωθημένων ή νέων ελευθεριών, του ανοιχτού κράτους, των ανατροπών και των μεταρρυθμίσεων, των ρήξεων, της καινοτομίας και της δίκαιης αλληλεγγύης. Το σύστημα, απομόνωσε τους προοδευτικούς όλων των χώρων, το λόγο ύπαρξης τους και τα επιχειρήματα τους για να τους πλήξει.
Έτσι εξετράφησαν, καλλιεργήθηκαν, διογκώθηκαν τα άκρα, η πολύμορφη βία, ο ακραίος ή παλαιολιθικός συντηρητισμός και ο λαϊκισμός, η υπεραπλούστευση και η στοχοποίηση προσώπων, κατηγοριών πολιτών, «χρώματος» δέρματος για την κατανομή ευθυνών. «Ευθυνών» μόνο για κατακραυγή, για εκτόνωση, για κατασκευή ενόχων και ενοχών. Σε αυτή την κούρσα καταστροφής η «πολιτική» ηγεσία σχεδόν όλου του πολιτικού φάσματος, με κριτήριο το μικροκομματικό όφελος, συνέβαλε άμεσα και έμμεσα στην όξυνση της κρίσης, όντας ουσιαστικά απούσα στην πρόβλεψή της πήρε γρήγορα τη σκυτάλη απέχοντας και από την αντιμετώπισή της.

8. Ένα μεγάλο μέρος από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως «κρίση» αφορά την κατάρρευση του «μαύρου» συστήματος που κυριαρχούσε, αφορά το «κενό» στη διαχείριση των προβλημάτων από έλλειψη ρευστότητας για χρηματισμό και διαφθορά. Η απουσία του «μαύρου», εύκολου χρήματος… έφερε κρίση. Στην αεριτζίδικη οικονομία που είχε επικρατήσει, το αντίτιμο της εργασίας καθώς και η «παραγωγή» αξίας (αγαθών) παρανοήθηκε και συσχετίσθηκε με συντελεστές άσχετους με την πραγματικότητα.
Το χάος μιας απορρυθμισμένης αγοράς έγινε κανόνας και το «τυχαίο» οργανώθηκε ως φιλοσοφία προς την αποκομιδή περαιτέρω κέρδους εκτός κανόνων, αισθήματος και ουσίας δικαίου. «Αέρας» στο χρηματιστήριο, «αέρας» στα ενοίκια, «αέρας» στον επιστρεφόμενο ΦΠΑ, «αέρας» στην αυθαιρεσία, «αέρας» του εργολάβου, του υδραυλικού, του γιατρού, του δημοσιογράφου, του δικαστή. «Αέρας» στις «άδειες» τηλεοπτικής μετάδοσης, «αέρας» στην έρευνα στα πανεπιστήμια, «αέρας» στις επιδοτήσεις. «Αέρας» πλούτου που έγινε αέρας. Αέρας που δεν υπάρχει πια για να φυσήξει και να καθαρίσει όλη αυτή την ντροπή και την εκτροπή.
Το κενό από την απότομη κατάρρευση χρειαζόταν πολιτική ισχύ για επιλογές διαρθρωτικών αλλαγών και νέο υγιές ή έστω υγιέστερο εποικοδόμημα. Τις διάφορες διαστάσεις όμως της «κρίσης» όσο και τις πρακτικές συνέπειες τις διαχειρίζονται και τις αντιμετωπίζουν «λογιστές». Όργανα, διαχειριστές «funds» και όχι πολιτικοί.
Οι περισσότεροι πολιτικοί αυτοευνουχισμένοι «αποφασίζουν», «επικυρώνουν» μνημόνια μόνο εκ των υστέρων. Δηλαδή αυτοαναιρούνται και δεν υπάρχουν. Και σήμερα, όλοι αυτοί που ήταν εκείνων των μνημονίων, μιας ολόκληρης ζωής, «μνημονιακοί», είναι σημερινοί θύτες, κήνσορες και δικαστές. Γιατί «μνημόνια» ήταν τα νομοθετήματα που τροφοδοτούσαν την γραφειοκρατία, “μνημόνια” ήταν οι τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια, «μνημόνια» ήταν οι φωτογραφικοί νόμοι. Τότε, όμως, «αντιμνημονιακός» δεν ήταν κανείς.
Στο δούναι και λαβείν της επιρροής παρέμενε καθένας τους ένας λογιστής. Οι «τότε» μνημονιακοί, πάλι για τα κουκιά, τα βάζουν με άλλους, εντός και εκτός της χώρας, λογιστές… Τελικά, οι υπεύθυνοι παραγωγής της κρίσης εξακολουθούν να βρίσκονται στη θέση τους. Οι δε «νεοφερμένοι» μάλιστα, από αυτούς που επικαλέστηκαν με τον πιο ηχηρό τρόπο την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, ήταν και αποδεικνύονται ανεπαρκέστεροι, copy paste και από πολλές πλευρές …χειρότεροι. Persona non grata για τη Δημοκρατία, την πολιτική ευπρέπεια και την κοινή λογική, βρίσκονται στα έδρανα της βουλής και πολλοί αντίστοιχοι τους ετοιμάζονται για την επόμενη Βουλή και την Ευρωβουλή.

9. Μια επόμενη μέρα με προοπτική μπορεί να υπάρξει μόνο αν βρεθούν κάτω από κοινή στέγη όλοι όσοι έχουν πραγματικά κάτι χρήσιμο να προσφέρουν. Αυτοί που γνωρίζουν, θέλουν και μπορούν να λειτουργήσουν με βάση τις ίδιες θεμελιώδεις αρχές και αξίες και τον ίδιο υψηλό και σαφή στόχο. Αυτοί που μπορούν να συνεργαστούν, να οραματισθούν, να προτείνουν και να υλοποιήσουν ένα ολοκληρωμένο «σχέδιο» θετικής ανατροπής για την Ελλάδα. Αυτοί που μπορούν να εντάξουν και να κινητοποιήσουν όλο το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, Έλληνες, ξένους, επισκέπτες, που μπορούν να μετατρέψουν τις αγωνίες όλων σε ασφάλεια, την απόρριψη σε συνδρομή, το “πρόβλημα” σε ευκαιρία.
Ένα σχέδιο βασισμένο σε μεθοδικά, μελετημένα, ολοκληρωμένα βήματα που θα χτίσουν μια καλύτερη, δίκαιη, ελεύθερη, καινοτόμο, παραγωγική, ισόρροπα ανεπτυγμένη, δημοκρατική χώρα.
Ένα σχέδιο με το κύρος της γνώσης, της ανάλυσης, της σύνθεσης, της αξιοποίησης εμπειρίας, της επιβράβευσης της προσπάθειας, της διάδοσης της επιτυχίας.
Ένα σχέδιο μιας Ελλάδας ευκαιριών, δυνατοτήτων, στόχων ποιότητας, μετρήσιμων αποτελεσμάτων, συλλογικής ευφυϊας και μνήμης.
Ένα σχέδιο ενός Κράτους φίλου, εγγυητή, αλληλέγγυου εταίρου, παροχέα και αποδέκτη αμοιβαίας συνδρομής ιδεών, πόρων και προσφοράς έργου και υπηρεσιών με τον πολίτη.
Ένα σχέδιο μιας χώρας που, παρά την κρίση, παραμένει μια από τις πλουσιότερες του κόσμου, με τις υπηρεσίες της, τους πολίτες, τους οργανισμούς, τα πανεπιστήμια, τις επιχειρήσεις της να διαθέτουν διαβατήρια που πραγματικά και μεταφορικά, σε αντίθεση με αυτά δισεκατομυρίων πολιτών του πλανήτη, να μπορούν να ανοίγουν τις πιο χρήσιμες και περιζήτητες «πόρτες».

10. Η μεγάλη κρίση (bing bang) είναι τώρα προ των θυρών. Χωρίς συνολική συναντίληψη του διακυβεύματος, χωρίς την απαραίτητη αίσθηση επείγοντος, την στράτευση προς μια θετική διέξοδο δημιουργίας, και όχι μια «ηρωική έξοδο» καταστροφής, της αποδοχής της «μεθόδου» και μιάς βάσει «σχεδίου» ανατροπής της κατάστασης, η «μεγάλη έκρηξη» είναι μοιραία, μη αναστρέψιμη και οδυνηρή κατάληξη.
Το bing bang θα αποτελέσει μια χιονοστιβάδα γεγονότων που θα αφορούν την κοινωνική ειρήνη και συνοχή, τη συλλογική γνώση (την πρόσβαση σε αυτή, την κατοχή και την διάδοσή της), την πρόσβαση σε πόρους διατήρησης της ζωής και της υγείας (τροφή, φάρμακα), τον έντιμο διάλογο, τις ελευθερίες και την δημοκρατία, τις αντικειμενικές συνθήκες ζωής (την ποιότητά της, το περιβάλλον), τις απειλές βίας (θρησκευτικής, πολιτικής, κοινής εγκληματικότητας), τις συνέπειες από την πάλη και διεκδίκηση διαφόρων μορφών ελέγχου της εξουσίας και της ανακατανομής της….

Όσοι νομίζουν ότι τα «είδαν όλα» σφάλλουν. Η κατεύθυνσή μας εξακολουθεί να είναι με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς ένα βαθύτερο, αβυσσαλέο πάτο βαρελιού. Όσοι το βλέπουν, αν έχουν χρόνο, έχουν ελάχιστο. Οφείλουν να συνδράμουν χωρίς αντίτιμο στην ανατροπή του σκηνικού συμμετέχοντας στην εκπόνηση του «σχεδίου». Το «βραβείο» τους είναι ότι θα σώσουν και έτσι θα σωθούν.

Habent papam. Η δημοκρατία μας θέλει "επιλογή"

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Tue, 19 Mar 2013 12:35:00 +0000

Όταν ο πανδαμάτωρ χρόνος, και η συνέπεια του το γήρας, μαζί βέβαια με τα προβλήματα οικονομικής διαχείρισης, τα πολλά "κοινά" εγκλήματα και αυτά των κωδίκων ηθικής πολλών καρδιναλίων, βάρυναν στους ώμους του Πάπα Βενεδίκτου, αυτός παραιτήθηκε.

Όπως πολλοί πιστεύουν, με αυτή του την ενέργεια προσέφερε σημαντική υπηρεσία στον θεσμό και την ιστορία που όρισε και καθόρισε την ζωή του. Δεν ξέρω ποιό τέλος μπορεί να θεωρείται "καλό", αλλά αυτό ήταν σίγουρα καλύτερο από το να πάρει μαζί του, αν παρέμενε στο αξίωμα, και την υστεροφημία του και το κύρος του θρόνου, βυθίζοντας την εκκλησία του σε προδιαγεγραμμένη βαθειά και ίσως διαρκή κρίση...

Η πρόσφατη παραίτηση και στην συνέχεια εκλογή νέου Πάπα δημιουργεί ενός είδος ζήλειας ή νοσταλγίας προς ένα καθοριστικό και αποτελεσματικό leadership που στοιχειώνει τις δημοκρατικές μας πολιτείες, κοινωνίες και πολιτισμό.
Ένα ικανοποιητικό επίπεδο στοιχειώδους σοφίας, υπευθυνότητας και κάποτε απλής αξιοπρέπειας δεν είναι κάτι που χαρακτηρίζει όλους τους χώρους της πολιτικής σφαίρας όπου εδράζονται θεσμοί και εκπροσωπούνται συλλογικές προσδοκίες, δικαιώματα, ή συμφέροντα.

Βέβαια δεν συγκρίνεται το ιεραρχικό σύστημα λειτουργίας και εκλογής του αρχηγού της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας με το συνολικό θεσμικό υπόβαθρο των δημοκρατιών μας που προσπαθούν τουλάχιστον να στηρίζονται σε άλλες θεμελιώδεις αρχές, εξασφαλίζοντας περιοδική και αντιπροσωπευτική ανανέωση απευθείας από την κοινωνία.

Αυτοί όμως, τελικά, χρειάζονταν και πλέον "έχουν" (habent) Πάπα, με μια διαδικασία, που στο επίπεδο της τελικής φάσης, χαρακτηρίζεται από απόλυτη προτεραιότητα του θεσμικού σκοπού από τον "προσωπικό". Κλειδώνονται στην Καπέλα Σιστίνα και δεν μπορούν να βγουν πριν να είναι σε θέση να πάρουν μια μεγάλης πλειοψηφίας απόφαση. Και δεν είναι παράδειγμα προς αποφυγήν το ότι συμμετέχουν με θεσμικές διαδικασίες σε πράξεις αυτοπεριορισμού και ελέγχου που οδηγούν και σε αντίστοιχη ανάληψη ευθύνης.

Μεταφέροντας το "καλό" παράδειγμα στα δικά μας, θα ήθελα να δώ "Πάπες" της πολιτικής μας ζωής να παραιτούνται και αντίστοιχους "καρδιναλίους" να κλείνονται στους ναούς της Δημοκρατίας και αντί για τα 30 δεύτερα τηλεοπτικής δημοσιότητας για τα οποία διαγκωνίζονται, να είναι σε θέση να μας στείλουν από τις αντίστοιχες "καμινάδες" το μήνυμα ότι το πολιτικό μας προσωπικό και αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων και είναι σε θέση, επιλέγοντας στρατηγική και μέσα, να τις αντιμετωπίσει.

Η επιμονή με την οποία οι πριμαντόνες της αποτυχίας μιας αποτελεσματικής διακυβέρνησης και οι επιτελείς της πολιτικής επετηρίδας του χθες επιχειρούν να καταλάβουν ή να γαντζωθούν στην εξουσία είναι σύμπτωμα και αίτιο της παρακμής. Το χειρότερο, είναι εγγύηση και άλλων δεινών.

Νεοπολιτικοί χειρότερου είδους και μεγαλύτερης ανικανότητας, μέχρι και "φουσκωτοί" και νάνοι ή φαντασμένοι περί την δημοκρατία και την διακυβέρνηση επελαύνουν στο κενό που αφήνει η χωρίς επιτυχή έκβαση διαμάχη των πολλών εκπροσώπων ενός μη αναστρέψιμου παρελθόντος.

Λίγους μήνες από την τελευταία "ομαλή" κυβέρνηση του 2009, οι αλυσιδωτές κρίσεις και στη συνέχεια οι αποκαλύψεις των βαθύτερων αιτίων τους ανέτρεψαν τα πάντα στο πολιτικό σκηνικό, μετατρέποντας το σε αρένα εκτροπών αλλά δίνοντας ταυτόχρονα και ορισμένες ανεπανάληπτες ευκαιρίες.

Όσες τέτοιες ευκαιρίες εξακολουθούν να υπάρχουν εξανεμίζονται από τον χρόνο που περνά. Ο πολλαπλασιασμός των θυμάτων σε όλο το κοινωνικό φάσμα κινδυνεύει να μειώσει δραματικά την "υγιή" κρίσιμη μάζα στην οποία μπορεί να θεμελιωθεί η οικοδόμηση ενός αξιόλογου μέλλοντος ώστε ένα re-start σύντομα να είναι αδύνατο.

Το παλιό πολιτικό προσωπικό "πρώτης γραμμής" όσο και οι νεοπολιτικοί ευκαιρίας που εμφανίζονται να διεκδικούν ρόλο και εξουσία, αποτελούν ωρολογιακές βόμβες περαιτέρω αποτυχιών και εκτροπών. Το κρίσιμο πλέον ζήτημα για την κοινωνία μας είναι να ανατρέψει τόσο τα πρόσωπα όσο και τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες που τα τροφοδοτούν και τα πολλαπλασιάζουν.

Το κονκλάβιο στο Βατικανό ολοκλήρωσε γρήγορα το έργο του, και αυτοί και πάλι "έχουν" Πάπα.

Επειδή οι δικοί μας "καρδινάλιοι" έχουν αποδειχθεί και λιγότεροι ικανοί για αυτό και αυταπόδεικτα κατώτεροι των περιστάσεων, απομένει στον Λαό να διεκδικήσει το δικαίωμα που έχουν οι πολίτες στις αντιπροσωπευτικές Δημοκρατίες να έχουν επιλογή που να τους εκπροσωπεί.

Η μέχρι τώρα κρίση και οι "εκτροπές" έδωσαν στους πολίτες μόνο εκβιαστικά διλλήματα.

Η ευθύνη όσων έχουν πρόταση και ολοκληρωμένο σχέδιο είναι να το παρουσιάσουν και να το υπερασπιστούν. Πρόταση και σχέδιο, αντί για ναρκισσισμό, επετηρίδες και συνθήματα.

Όταν και αν αυτό συμβεί, τότε η χώρα θα έχει αποκτήσει Ηγεσία που να είναι χρήσιμη, ηθική και αποτελεσματική σε μια Δημοκρατία που να λειτουργεί.

Πέτρος Κουπέγκος
Μέλος της Γραμματείας του ΕΣΚ
στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

LOST IN TRANSLATION

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sat, 23 Feb 2013 08:28:00 +0000

Αναδημοσίευση από την Athens Voice

Η αποφυγή της άτακτης χρεοκοπίας και μιας de facto απόσχισης της Ελλάδας από την Ευρώπη ήταν σωτήριο σενάριο στον κυκεώνα της κρίσης. Ωστόσο, παρά την κρισιμότητα των στιγμών, βασικοί πολιτικοί παράγοντες που στον προηγούμενο γύρο, με αλλεπάλληλα πολιτικά πραξικοπήματα και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, επικράτησαν σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, είναι «ζαλισμένοι» από τα απρόσμενα για τα μέτρα τους «λάφυρα». Γι’ αυτό και οι περισσότεροι προσέρχονται χωρίς αίσθηση του μέτρου σε ένα θορυβώδες, γεμάτο σκόνη και φτηνό πολιτικό παζάρι της επόμενης μέρας, επιδεικνύοντας και εμπορευόμενοι τα υπαρκτά ή φανταστικά έως έωλα κέρδη τους. Παράλληλα, ανάμεσά τους, πολλοί που για πλείστους λόγους έμειναν στα αζήτητα των πολιτικών εξελίξεων αναζητούν ευκαιρίες για «ξέπλυμα» από το παρελθόν και ρόλο για το μέλλον.

Δεν είναι περίεργο ότι σε αυτό το ασταθές, ακόμη, πολιτικό σκηνικό με πληγωμένους τους θεσμούς και τις διαδικασίες σε παραδοσιακά και νεότευκτα κόμματα, οι συνθήκες ευνοούν και εφήμερες συνθέσεις και κάθε είδους ατυχείς συνευρέσεις.
Αιμομιξίες, γάμοι συμφερόντων, προξενιά, ακόμα και βιασμοί θα συντελεσθούν χωρίς αιδώ και κατά κανόνα χωρίς εμφανή κίνδυνο αποδοκιμασίας ή τιμωρίας. Άλλωστε, ακόμα και τώρα τα ρεφλέξ των πολιτών είναι μουδιασμένα για σειρά από συγκυριακούς και διαχρονικούς λόγους και η διαμαρτυρία ή και η οργή της κοινωνίας καλλιεργείται και κατευθύνεται κατά κανόνα σε ελεγχόμενες ατραπούς.
Η διαπλοκή πολιτικών συντελεστών, ΜΜΕ και ροής εξουσίας και χρήματος επιβίωσε της κρίσης και αναζητεί εναγωνίως τον μελλοντικό, κατάλληλο για τις επιδιώξεις τους, ξενιστή. Ένα «καθαρό» σώμα με υπαρκτή ή εφικτή μια ευρύτερη κοινωνική αποδοχή.

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος πολλών μνηστήρων είναι δύο έννοιες-φορείς πολιτικής και εκλογικής προίκας την οποία εποφθαλμιούν. Πρόκειται για την Κεντροαριστερά και τον Ευρωπαϊκό Ορίζοντα της χώρας.

Ο μεγάλος θόρυβος που γίνεται τελευταία για την «Κεντροαριστερά» έχει πολλές αφετηρίες και πολλούς, και μερικές φορές παλιούς, διακαείς πόθους. Το ίδιο ισχύει με τον κεντροδεξιάς έμπνευσης «Ευρωπαϊκό» Ορίζοντα μέσω του οποίου θα επιχειρήσουν να διασωθούν κυρίως αυτοί που έχουν τη βασική ευθύνη για το ότι φθάσαμε εδώ.
Την «κεντροαριστερή» εκλογική βάση του άλλοτε κυρίαρχου στο χώρο, αλλά βαριά τραυματισμένου πλέον ΠΑΣΟΚ διεκδικούν όλοι σχεδόν οι τιμητές της αντιμνημονιακής ρητορικής. Με διάφορα προσωπεία και ανεπαρκές πολιτικό πρόταγμα, για ένα σύγχρονο φορέα συλλογικής συνείδησης, παρουσιάζονται με πρόσωπο σαν αυτό που κυριαρχεί στο πολιτικό προφίλ συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, της «Α» αριστεράς, του υπολείμματος του ΚΚΕ, ...γεωστατικών «δορυφόρων» της ανανεωτικής αριστεράς που περιστρέφονται ακατάπαυστα γύρω από τον εαυτό τους εδώ και 3-4 δεκαετίες... μέχρι και σωτήρες με λαϊκό και πατριωτικό προκάλυμμα από το γνωστό ακροδεξιό χώρο.
Και δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν οι κληρονόμοι εξ αίματος, οι επίγονοι, οι σώγαμπροι, οι προξενήτρες. Ορέγονται την «Κεντροαριστερά» όλοι όσοι κυρίως «δηλώνουν»... κεντροαριστεροί και τη θέλουν είτε ολόκληρη για να κυβερνήσουν, είτε τεμαχισμένη για να διασωθούν. Το κακό είναι ότι, από τα πεπραγμένα τους, όλοι σχεδόν την «Κεντροαριστερά» της Ιστορίας την υποτιμούν και την αγνοούν...
Αυτό συμβαίνει γιατί άλλοι ήταν εθισμένοι σε μια μοναχική μειοψηφική αυτιστική-αριστερή πορεία, άλλοι υποκριτές και ψευδεπίγραφοι, άλλοι δοτοί και διορισμένοι, άλλοι ετερόφωτοι, άλλοι μπήκαν συγκυριακά στο ασανσέρ της ευκαιρίας... και άλλοι δεν γνώρισαν παρά την αίγλη της διαχείρισης εν λευκώ της εξουσίας (ίσως και έναντι ενός μεριδίου συνενοχής που θεωρούν ότι εύκολα ξεπλένεται).
Την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας λυμαίνονται και διεκδικούν με το δίκαιο του αίματος οι «απόγονοι» του Καραμανλή, πεφωτισμένοι και συμπλεκόμενοι πάνω από την ιερά σινδόνη της ένταξης στην ΕΟΚ. Και επειδή έγιναν πολλοί «γάμοι» από τότε στη μεγάλη ελληνική συντηρητική οικογένεια, χώρο στα στασίδια έχουν και νεοκαραμανλικοί, και Σαμαρικοί, άστεγοι νεοφιλελεύθεροι ή νυν υπουργοί με ποικιλία διαδρομών και προέλευσης, μη αποκλειομένων «εκπλήξεων» που από καιρού εις καιρού ακούγονται από τα ορφανά της πολιτικής που μεγάλωσαν την εποχή του virtual εκσυγχρονισμού. Και όλοι αυτοί επίσης τον ευρωπαϊκό ορίζοντα, στον οποίον ομνύουν, τον υποτιμούν και τον αγνοούν....
Κινητήρια δύναμη της πρότασής τους δεν είναι η «Ευρώπη» αλλά ένα ιδεολογικό πλαίσιο που θεωρεί έδαφος του τη γηραιά Ήπειρο και ευαγγελίζεται ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα που στον πυρήνα του θα απορυθμίσει ακόμη περισσότερο την αγορά, θα υποβαθμίσει τα προβλήματα στον τομέα του περιβάλλοντος, θα αυξήσει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και θα διαλύσει την ΕΕ στην επόμενη κρίση που αυτό το σύστημα και πάλι θα προκαλέσει.

Χαμένοι στην μετάφραση, πολλοί επιφανείς «μνηστήρες» της Κεντροαριστεράς και της δήθεν ευρωπαϊκής προοπτικής αποτελούν μια κακοφωνία που αναφέρεται στο παρελθόν, και στο μέτρο των επιρροών και των ερεισμάτων τους διαιωνίζουν απλώς το βασικό πολιτικό πρόβλημα. Γιατί δεν συνδέουν το περιεχόμενο των εννοιών αυτών με αξιακά και ιστορικά κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά που έχουν βάθος χρόνου και ταυτόχρονα εξελίσσονται και κυρίως γιατί δεν θέλουν με τίποτα να καταλάβουν ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που αφορά την επιβίωσή τους.

Στην ελληνική κοινωνία διαμορφώνεται όμως μια συλλογικότητα που χωρίς τη βαριά κληρονομιά ονομάτων και κομμάτων διαποτίζεται από τα ισχυρά κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηρηστικά της υπό διαρκή εξέλιξη ιστορικής Κεντροαριστεράς με ευρωπαϊκό πρόσημο. Πρόκειται για την Κεντροαριστερά που δίνει περιεχόμενο σε αυτό που εννοούμε ως «πρόοδο». Αυτή που εγγυάται όχι μόνο μια δίκαιη ανακατανομή των πόρων και των βαρών αλλά και μια σταθερή πορεία μεταρρυθμίσεων με νόημα και παραγωγική, καινοτόμα, ασφαλή, αειφόρο, ευρωπαϊκή προοπτική.

The project - Ένα σχέδιο για την Ελλάδα

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Wed, 05 Dec 2012 23:10:00 +0000

Αναδημοσίευση από την Athens Voice

Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πίσω από το οποίο μπορεί να συνταχθεί μια νέα Κοινωνική Συμμαχία που θα οδηγήσει την Ελλάδα στο να αλλάξει σελίδα είναι εφικτό.

Κάτι τέτοιο, πρέπει να το επεξεργαστεί ένα επιτελείο στελεχών και εμπειρογνωμόνων που θέλουν και μπορούν να σκεφτούν επιτελικά και δημιουργικά και όχι "πελατειακά" και ευκαιριακά.

Υπάρχει ανθρώπινο δυναμικό από το κέντρο, την περιφέρεια και την ομογένεια, την ελληνική και την Ευρωπαϊκή διοίκηση, νέους επιχειρηματίες και ειδικευμένους επιστήμονες που μπορούν να αναλάβουν ενεργό ρόλο καταθέτοντας ένα επεξεργασμένο, ρεαλιστικό και χαρισματικό project για την Ελλάδα τοποθετώντας την και πάλι στην σωστή της θέση στον κόσμο και την Ευρώπη.

Αυτό προϋποθέτει μόνο την έγκαιρη ανταπόκριση στο κάλεσμα κοινής αντιμετώπισης των κινδύνων και μια σύμπραξη ευθύνης και ωριμότητας. Μια DreamTeam παραγωγής έργου και όχι παραπολιτικής θα συσταθεί από όσους από πεποίθηση και θέση μπορούν να σχεδιάσουν τα σύνθετα αλλά καθόλα εφικτά στάδια των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Η κρίσιμη μάζα παραγωγικότητας είναι ένας πυρήνας μερικών εκατοντάδων project leaders που συντονίζονται από μερικές δεκάδες επιτελικών στελεχών. Αυτοί απαρτίζουν μια συλλογική "ηγεσία" ειδικού σκοπού που εγγυάται την τήρηση των στόχων, την κατάκτηση τους στα χρονικά τους όρια και τον ποιοτικό έλεγχο. Στο πεδίο προσαρμογής των στόχων και υλοποίησης σε τοπική κλίμακα χρειάζονται μερικές χιλιάδες αξιόπιστοι εμπειρογνώμονες, ενεργοί πολίτες γνωστοί και σεβαστοί στην κοινότητα τους που θα αποτελούν και τους ουσιαστικούς νευρώνες διασύνδεσης του βασικού σχεδίου με την κοινωνία.

Αυτή η Ομάδα, αυτό το Σχέδιο προερχόμενο και αντικατοπτρίζοντας την κοινωνία δεν είναι πολιτικά και ιδεολογικά ευνουχισμένο. Διαπνέεται από την συνισταμένη των θεμελιωδών αρχών μιας δίκαιης, ελεύθερης, δημιουργικής, αλληλέγγυας, ανοιχτής κοινωνίας. Εγγυάται και μπορεί να επιβιώσει σε μια Δημοκρατία της οποίας οι θεσμοί και οι δομές είναι οι δίαυλοι των αλλαγών, των εξελίξεων, των προσαρμογών, της λογοδοσίας, της διαφάνειας, ακόμα και των ανατροπών.

Βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιλογές συντονισμένες με αρμονικό τρόπο θα αποτελούν τον σκελετό, το περιεχόμενο και την τελική εικόνα της Ελλάδας της επόμενης δεκαετίας.

Αυτό είναι το χρονικό όριο αλλά και η πορεία μιας θετικής ανατροπής.
Για μια διαφορετική Ελλάδα που θα ξεκινήσει ήδη από αύριο.
Που θα έχει ορίζοντα την δεκαετία αλλά θα δείξει το πρόσωπο της αμέσως.

Αν οι προσδοκίες της νέας κοινωνικής συμμαχίας, και οι ιδέες για την διαδρομή και την υλοποίηση τους, κρυσταλλοποιηθούν ταυτόχρονα, κάτω από τις γόνιμες για τέτοια εξέλιξη συνθήκες, τότε αυτή η επόμενη μέρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιμένει. Θα εργαστούμε για ένα μέλλον που δεν θα έχει απλά ένα υψηλό και οραματικό στόχο ως προορισμό, αλλά ένα ενδιαφέρον και άξιο να διανυθεί ταξίδι. Ένα ταξίδι προκλητικό για τις δυσκολίες του αλλά χωρίς εκατόμβες θυμάτων στην κοινωνία. Έναν προορισμό δύσκολο αλλά εφικτό στον οποίο θα έχουν θέση όλοι οι πολίτες, όχι ως επιδοτούμενοι με χρέη από τα παιδιά τους αλλά ως παραγωγοί ατομικού και συλλογικού έργου.

Tα αναγκαία στάδια που θα αντιστρέψουν την έως τώρα καθοδική πορεία, παρά τις ιδιαιτερότητες τους, προκειμένου να είναι αποτελεσματικά θα πρέπει σε πολλά τους σημεία να τέμνονται. Είναι θεμελιώδες να καρποφορήσουν στο χρονικό όριο της δεκαετίας έτσι ώστε να μην επιβαρύνουν περαιτέρω την επόμενη γενιά και να επιμερίσουν σημαντικά και μετρήσιμα οφέλη σε αυτή που αποχωρεί.

Έτσι στο πρώτο, βραχυπρόθεσμο στάδιο, το πρότζεκτ της ανατροπής θα είναι διαγνωστικό, αναγνωριστικό, αποκαλυπτικό, υποστηρικτικό. Εμβαθύνοντας στα αίτια των προβλημάτων και των καθυστερήσεων, θα αξιολογήσει τις ανάγκες και το βάθος των αλλαγών και θα τις στηρίξει με δίκαιη αλληλεγγύη. Αυτή η αφετηρία που θα χαρακτηρίζεται από προσπάθεια υψηλής έντασης είναι η εγγύηση για τη συνέχεια και τη διάχυση των αντίστοιχων ρυθμών απόδοσης στα επόμενα στάδια. Η στοχευμένη ποιοτική προσπάθεια και η κοινωνική αναγνώριση της μέσα από μέτρα - τομές και ποιοτικό έλεγχο είναι το ισχυρό θεμέλιο στο οποίο θα αρθρωθούν οι επερχόμενες ευρύτερες και βαθύτερες μεταρρυθμίσεις. Κανένας τομέας της διακυβέρνησης δεν θα μείνει στο απυρόβλητο, ήδη από αυτή την πρώτη φάση, αν οφείλει να συμβάλλει στην μεταρρύθμιση, κανένας λαϊκισμός δεν θα αντικαταστήσει το ορθό, το "μέτρο" και την καθαρή λογική. Κανένα "μέτρο" δεν θα αγνοήσει τον παράγοντα άνθρωπο, τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα ουσιαστικής συμμετοχής στην κοινωνία και τη ζωή.

Το δίπολο "μνημόνιο-αντιμνημόνιο που τροφοδοτούσε τον πολιτικό μονόλογο του νέου μας μεσαίωνα θα αυτοαναιρεθεί τελικά και τη θέση του θα πάρει ένα επίκαιρο κοινωνικό Συμβόλαιο, ολοκληρωμένο, επιτελικό, μακρόπνοο, δίκαιο, χωρίς αντιφατικές ρήτρες και "μικρά" γράμματα. Ένα σύγχρονο κοινωνικό Συμβόλαιο περιλαμβάνει όλους τους πραγματικούς συντελεστές της παραγωγής με δικαιώματα και υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και προοπτικές, δρόμους συμμετοχής, ευκαιρίες και ρόλους για τους αδύναμους και ουσιαστικό ζωτικό χώρο για τους ιδιώτες και τον επιχειρηματικό κόσμο που θα επωμισθούν τον σχεδιασμό και την υλοποίηση βασικών, διαρθρωτικών ή καινοτόμων επενδύσεων.

To δεύτερο στάδιο, το οποίο στη λογική των τεμνόμενων κύκλων θα αρχίσει εν μέρει ταυτόχρονα με το πρώτο, θα είναι ρυθμιστικό, διαπαιδαγωγικό, καινοτόμο, δημιουργικό. Η βασική του επιδίωξη είναι να εγκαθιστά μέσα από αλληλοϋποστηριζόμενα νομοθετικά και διοικητικά πλαίσια, θεσμούς και αξίες, που θα γίνουν τα "κουκούλια" προστασίας ατομικών και συλλογικών πρωτοβουλιών. Η έννοια της δημόσιας αξίας (public value) ως τα πολυδιάστατα οφέλη που θα αποκομίζει ο πολίτης-χρήστης από τη μέθοδο και τα αποτελέσματα της χρηστής Διακυβέρνησης θα αναδειχθεί ως η συνισταμένη που θα διατρέχει τις υπηρεσίες και όλους τους φορείς εξουσίας.
Έτσι θα γεννηθούν οι δομές που θα εξειδικεύσουν τους κανόνες όσο χρειάζονται ώστε να γίνονται μοχλοί ανάπτυξης που είναι σε θέση να παράγουν υλικά και άΰλα "προϊόντα" που θα αποτελούν την ραχοκοκαλιά του σύγχρονου "πλούτου" της χώρας. Ενός πλούτου που ο συνολικός όγκος και η οικονομική του "υγεία" θα είναι το ασφαλές όχημα που θα την επανεντάξει αυτόνομα στην διεθνή οικονομία και θα την κάνει και πάλι, ή ίσως για πρώτη φορά, ελκυστική και δυναμική εντός και εκτός συνόρων.

To τρίτο στάδιο θα είναι συνθετικό, εξωστρεφές, αναπαραγωγικό, πολλαπλασιαστικό, μακράς πνοής, που θα περιλαμβάνει την σύνθεση των εθνικών δυνατοτήτων, την διευκόλυνση της προώθησης τους μέσα από δίκτυα, την υπό θετικούς όρους διαπραγμάτευση της εθνικής παραγωγής, της ανάπτυξης συνεργασιών, αξιοποίησης έρευνας, άϋλων αξιών, αξιοποίησης ιστορικών, επιστημονικών και φιλοσοφικών πηγών. Οι συντελεστές παραγωγής δημόσιου ή ιδιωτικού έργου λειτουργούν υπό καθεστώς εγγυημένης ισοτιμίας, δικαιοσύνης, εμπιστοσύνης και νομιμότητας και θα είναι πλέον σε θέση να παράγουν πολλαπλασιαστικά αποδίδοντας ποιοτικά αποτελέσματα και υπεραξίες. Στο τελευταίο αυτό στάδιο θα είναι εφικτός ο σχεδιασμός και η σταδιακή υλοποίηση της οριστικής "επαναγοράς" οποιασδήποτε αλλοτριωμένης η απαλλοτριωμένης εθνικής περιουσίας και η αποκατάσταση του brand name της Ελλάδας στο ύψος που χρειάζονται οι επόμενες γενιές και που αξίζει να βρίσκεται.

To δημιουργικό πρότζεκτ ανατροπής για την Ελλάδα δεν μπορεί να θεμελιωθεί, να χτιστεί και να λειτουργήσει σε μια γυάλα "ελληνικής" εξαίρεσης. Ο κόσμος είναι τώρα απελπιστικά μικρός, αλληλοεξαρτημένος, εύθραυστος. Ο πολιτικός και πολιτισμικός μας χώρος είναι η Ευρώπη και δέσμευση μας η συμμετοχή μας στις ιστορικές διεργασίες ενοποίησης και μετεξέλιξης της σε ανώτερα στάδια συνεργασίας και συνοχής. Η πορεία μας στην Ευρώπη ενισχύει το πρότζεκτ μας και η δική μας μετεξέλιξη και επιτυχία ενισχύει την Ευρώπη.

Τέλος, ως οριζόντιος όρος σχεδιασμού και επιτυχίας καθορίζεται ο όρος των θεμελιωδών ελευθεριών και η "πράσινη" διάσταση.
Κανένα σχέδιο, καμιά μεταρρύθμιση, κανείς προορισμός δεν είναι εφικτός αν οι πράξεις, οι δράσεις μας, οι σχέσεις μας και η παραγωγή και διανομή του προϊόντος της παραγωγικής μας δραστηριότητας γίνει με εκπτώσεις στα θεμελιώδη δικαιώματα ή με γραμμάτια στο περιβάλλον και στη φύση. Οι "ελευθερίες" σε μια σύγχρονη κοινωνία είναι απαράγραπτες, εγγυημένες. Ανήκουν σε όλους και αφορούν πρόσωπα κάθε φυλής, προέλευσης, ιδεολογίας, προτιμήσεων και έκφρασης. Επίσης, οι αρχές μιας αρμονικής σχέσης με τη φύση και το περιβάλλον θα διατρέχουν όλα τα στάδια της δημιουργικής ανάπτυξης της Ελλάδας της επόμενης μέρας. Οι οριζόντιοι κανόνες θα είναι συνετοί και αυστηροί. Ο τόπος που θα παραδώσει αυτή η γενιά θα είναι καλύτερος από αυτόν που παρέλαβε και η Ελλάδα θα συμβάλλει στο δικό της μέτρο με αυτό που της αναλογεί για την απομάκρυνση των απειλών που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή την μόλυνση της θάλασσας και του εδάφους, την συντήρηση των αποθεμάτων πρώτων υλών, τους κινδύνους εξάπλωσης ασθενειών.

Ένα νέος θεμελιώδης νόμος, ένα νέο Σύνταγμα τα εγγυάται όλα αυτά και ταυτόχρονα ανοίγει τους ορίζοντες της Ελλάδας της επόμενης μέρας.

Το project της δημιουργικής ανατροπής θα γίνει πραγματικότητα με την δυναμική συνεισφορά, δέσμευση και στράτευση των Ελλήνων που την ώρα της κρίσης επιλέγουν την συνεργασία με μεθοδικότητα, ποιότητα, δημιουργικότητα και αλληλεγγύη.

*Πολιτικός Σύμβουλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Η ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sat, 01 Dec 2012 23:07:00 +0000

Δεν υπάρχουν προφήτες για το μέλλον.
Όσοι όμως ευελπιστούμε να υπάρχει ένα μέλλον στο οποίο να θέλουμε να ζήσουμε εμείς και οι γενιές που μας διαδέχονται οφείλουμε να κάνουμε σχέδια γιαυτό το αύριο.

Καθοριστικό ρόλο στη μορφή, τη δομή και τις προοπτικές του μέλλοντος θα παίξει η πολιτική δύναμη που θα αντιπροσωπεύσει την κοινωνική πλειοψηφία που θα συγκροτηθεί τους προσεχείς μήνες ή και χρόνια. Ανεξάρτητα από το πότε θα καταστεί εφικτό αυτό, η ευθύνη μας είναι "το λιθαράκι" μας. Μια μετρήσιμη συμβολή σε μια θετική ανατροπή και η έγκυρη αποτύπωση και ερμηνεία των χαρακτηριστικών του πιο σημαντικού πυλώνα της κάθε αλλαγής που είναι και πάλι η κοινωνική συμμαχία στην οποία εδράζεται. Το κρίσιμο ζήτημα συνίσταται στο ποιά ακριβώς θα είναι και πόσο μπροστά ώστε να βρεί την κατάλληλη πολιτική δύναμη να εκφραστεί.

Πολλοί είναι αυτοί που από κεκτημένη ταχύτητα αναφέρονται στις μελλοντικές εξελίξεις με βάση τον παλιό συσχετισμό κομματικών και άλλων "δυνάμεων".

Οι τεκτονικές οικονομικές όμως αλλαγές που προκάλεσαν τον τελευταίο μεγάλο σεισμό στο πολιτικό μας σύστημα δεν έχουν καταλαγιάσει. Τα κόμματα που κατέρρευσαν δεν έδωσαν τη θέση τους σε νέες σταθερές. Οι μετασεισμοί μεγάλου μεγέθους συνεχίζονται και ο δήθεν "βασικός πυρήνας" των υπαρκτών κομμάτων εντός και εκτός βουλής, μοιάζει με ένα αυτάρεσκο πολιτικό σόφισμα και ίσως ευσεβή πόθο στον οποίο με νοσταλγία αναφέρονται όσοι εκπροσωπούν κάποιο πολιτικό κατεστημένο.

Προς το παρόν όλα αυτά διατηρούνται ζωντανά με μηχανική υποστήριξη από μια παλιά πολιτική γενιά που διαθέτει προσωπική και κυρίως κρατική χρηματοδότηση και μιντιακή προστασία.

Από την κοινωνία και τις εκεί διεργασίες, τα κόμματα του “βασικού” πυρήνα ουσιαστικά απουσιάζουν. Άλλα γιατί πρέπει να διαχειριστούν ένα ξαφνικό εκλογικό αποτέλεσμα που τους μετέτρεψε σε εν τοις πράγμασι (αλλά όχι στην πραγματικότητα!), παράγοντες πολιτικών εξελίξεων και άλλα γιατί είναι δια παντός εγκλωβισμένα σε προσωπομαχίες και διαχείριση πολιτικών κληροδοτημάτων, κληρονομιών και υποθετικές διαθήκες.

Η τεράστια δεξαμενή της de facto αναγκαίας κοινωνικής συμμαχίας της κοινής λογικής και της αδήριτης ανάγκης ανατροπών είναι προσωρινά ορφανή. Αυτή η κοινωνική συμμαχία στον χώρο που παραδοσιακά εξέφραζε το μεγαλύτερο μεταπολεμικά κόμμα, που αλώθηκε από τους δελφίνους του αφού προηγουμένως διαβρώθηκε θεσμικά, δεν έχει βρει πολιτική έκφραση και δεν θα δώσει παρά περιστασιακά την ανοχή της στους φορείς και τους πολιτικούς εκπροσώπους του ψηφοθηρικού πλιάτσικου μετά την μεγάλη μπόρα. Πολύ περισσότερο δεν θα συμπορευτεί με πίστη και σταθερότητα σε δήθεν κομματική οντότητα τύπου “παζλ” πολιτικών απολιθωμάτων ή μωσαϊκού μεταλλαγμένων προσωπικοτήτων. Το ίδιο ίσχυε και ισχύει και για τους εξ αριστερών και εκ δεξιών ελεύθερους σκοπευτές, ομάδες επιθυμιών και απλούς δορυφόρους του πολιτικού διπολισμού.

Στις τελευταίες εκλογές μια τέτοια περιστασιακή μετακίνηση μέσα σε συνθήκες γενικευμένου αποπροσανατολισμού έγινε ύστερα από τον προφανή "εκβιασμό" και την έλλειψη άλλης επιλογής. Αν οι εκλογές γίνουν γρήγορα το φαινόμενο μπορεί να επαναληφθεί αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν και χάσιμο χρόνου και απευκταίο.

Είναι λάθος, ανιστόρητο και για όσους συνειδητά κωφεύουν θα το πω χωρίς περιστροφές, ανόητο, να υποτιμάται ή να περιμένει κανείς ότι θα τιθασευτεί από κακέκτυπα καισαρισμού η μάζα των πολιτών που αυτοπροσδιορίζεται στο πολιτικό τόξο του δημοκρατικού κέντρου, της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας και της ανανεωτικής και φιλελεύθερης αριστεράς. Το πολιτικό πρόταγμα που τη συγκροτεί, ως καθοριστικό παράγοντα έχει θεμελιώδη κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά ακόμα χαρακτηριστικά και όταν κοπάσει λίγο ο λαϊκιστικός και πατριδοκαπηλικός θόρυβος θα ακουστεί και πάλι με τρόπο που δεν θα είναι καθόλου απαρατήρητος.

Η νέα κοινωνική πλειοψηφία που αυτή τη στιγμή σχηματίζεται κάτω από την πίεση όχι μόνο της σκληρής πλέον καθημερινότητας αλλά και των μελλοντικών προοπτικών, αναζητεί να αναγνώσει νέες ιδέες, και να διατρέξει ασφαλείς δρόμους και διευρυμένους ορίζοντες. Θα αντιπαρέλθει τα "σχήματα" και θα αποτιμήσει θετικά και κυρίως σε διάρκεια μόνο ότι περιέχει ουσία.

Είναι στο χέρι όσων έμαθαν, ξέρουν, θέλουν και μπορούν να σκεφτούν δημιουργικά και όχι "πελατειακά" απέναντι στους πολίτες, το να αναλάβουν ρόλο καταθέτοντας ένα επεξεργασμένο, ρεαλιστικό και χαρισματικό πρότζεκτ για την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Είναι οι κατά κανόνα σιωπηλοί των 2-3 προηγούμενων δεκαετιών και όχι οι φωνασκούντες της τελευταίας διετίας πολλοί εκ των οποίων αποτελεί "ύβρι" για την πολιτική το ότι ενδύονται τον ρόλο και τα οράματα της.

Αυτή την πράξη ευθύνης και ωριμότητας θα την υλοποιήσουν όσοι από πεποίθηση και θέση μπορούν να σχεδιάσουν τα σύνθετα αλλά καθόλα εφικτά στάδια διαδοχικών επιλογών που θα αποτελούν τον σκελετό, το περιεχόμενο και την τελική εικόνα της Ελλάδας της επόμενης δεκαετίας.

Μια ανατρεπτική δεκαετία. Αυτό είναι το χρονικό όριο αλλά και το καταλυτικό στοιχείο που προσδιορίζει την μελλοντική πορεία της χώρας.

Για μια διαφορετική Ελλάδα που θα ξεκινήσει ήδη από αύριο. Που θα έχει ορίζοντα την δεκαετία αλλά θα δείξει το πρόσωπο της αμέσως.

Αν οι προσδοκίες της κοινωνικής συμμαχίας, και οι ιδέες για την διαδρομή και την υλοποίηση τους, κρυσταλλοποιηθούν ταυτόχρονα, κάτω από τις γόνιμες για τέτοια εξέλιξη συνθήκες, τότε αυτή η επόμενη μέρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιμένει.

Επί πλέον και εξίσου σπουδαίο, αυτό το αύριο, δεν θα έχει απλά ένα υψηλό και οραματικό στόχο για το τέλος, αλλά ένα ενδιαφέρον και άξιο να διανυθεί ταξίδι.

Αυτή η προσδοκία δημιουργικής Ανατροπής, προϋποθέτει μόνο την κοινή αντίληψη και αποδοχή ενός συλλογικού εθνικού στόχου που υλοποιείται με βάση ένα μελετημένο σχέδιο που θα παρουσιαστεί δυναμικά για μια Ελλάδα διαφορετική, μια Ελλάδα Δυναμική.

Αληθινή λίστα, κάλπικη "λίρα"...

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sun, 28 Oct 2012 00:06:00 +0000

Η δημοσίευση της “λίστας” Λαγκάρντ είναι ποινικό αδίκημα. Επαναλαμβάνω, ΠΟΙΝΙΚΟ. Αυτό είναι κάτι που γνώριζε ο Βαξεβάνης. Τώρα γιατί του φαίνεται περίεργο που η Αστυνομία τον κυνηγάει (τρόπος του λέγειν) με αστυνομικούς έξω από τα γραφεία της επιχείρισης του και όπου αλλού συχνάζει...αυτό ανάγεται μάλλον στα προνόμια που του αποφέρει το αξίωμα του τηλε- εντυπο - εισαγγελέα στο οποίο με τον Τριανταφυλλόπουλο και άλλους ομοίους του διαπρέπει.

Μάλιστα διαπιστώνει το “αυταπόδεικτο” ότι αφού συμβαίνουν έτσι τα πράγματα σήμερα, έτσι συνέβαιναν πάντα και ο ίδιος και η ομάδα του ήταν πάντα υπό παρακολούθηση! Βέβαια, αν ήταν έτσι, δεν εξηγεί γιατί αφού τον παρακολουθούσαν και πριν την δημοσίευση γιατί δεν τον “είχαν στο χέρι” ώστε να τον συλλάβουν αμέσως.

Αλλά ένας Ρομπέν είναι άπιαστος. Διαφορετικά, τι ήρωας θα ήταν ή θα γινόταν. Πάντως από διαπιστώσεις συνεχίζει και στο ότι “η κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού” ήταν “μαζικότατη”, γιατί φυσικά για τέτοιον ανερχόμενο στα σκαλιά των ηρώων δημοσιογράφων, μερικοί αστυνομικοί δεν αρκούν. Χρειάζεται ολόκληρος στρατός! Άλλωστε ...χούντα έχουμε, αλλά όχι συγγνώμη αυτό δεν το είπε (ακόμη). Περίπου το λέει όμως όταν δηλώνει ότι αυτή η μαζικότατη κινητοποίηση “επιχειρεί να φιμώσει την ελεύθερη δημοσιογραφία” (sic) Μάλιστα, για να το “αποδείξει” δεν αποκλείεται να τα καταφέρει να ....τους αφήσει να τον συλλάβουν (θα του είναι χρήσιμη για άλλα “αυταπόδεικτα” η φωτογραφία αυτή)

Φυσικά, το να επιχειρήσει (ανεπιτυχώς) το Κράτος να εφαρμόσει στοιχειώδεις κανόνες προστασίας της προσωπικότητας χιλιάδων πολιτών αποτελεί ένδειξη “πανικού”, άλλωστε το κράτος χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά, αφού δημοσιεύει στοιχεία με φωτογραφίες από τις οροθετικές ιερόδουλες και αποκρύπτει, επιχειρώντας να “επιβιώσει” τις φωτογραφίες, τα ονόματα, το που τρων και που πίνουν οι εξορισμού ανθέλληνες και φοροφυγάδες καταθέτες της HSBC. Δεν είναι Κράτος αυτό (!!!)

Τέλος αυτό το “σάπιο σύστημα” ...”επιχειρεί να καθίσει στο σκαμνί τον άνθρωπο που έφερε στο φως της δημοσιότητας την λίστα”, ναι αυτόν τον δυστυχή, τον ήρωα ενώ έπρεπε το ίδιο με τα εντεταλμένα του όργανα να έχει παρανομήσει από την αρχή... Ναι έπρεπε να δημοσιεύσει το Κράτος τη λίστα. Κι ο Βαξεβάνης τότε τι θα έκανε; Θα έπαιρνε 5-6 σελίδες από τον τηλεφωνικό κατάλογο και θα τις δημοσίευε “αποκλειστικά” (άραγε ποιά θα ήταν η διαφορά;)

Ξέχασε να πει πάντως ότι καλύτερα που έγινε έτσι, γιατί αλλιώς πως θα έβγαζε η αξιέπαινη αυτή “δημοσιογραφία” ένα κομμάτι έντιμο ψωμί.
Αφού είναι γνωστό ότι η δημοσιογραφία γενικά στην Ελλάδα και ιδιαίτερα αυτή τέτοιων “αποκαλύψεων” είναι προϊόν “έρευνας”, καμιάς σκοπιμότητας, καμιάς διαπλοκής, είναι προφανής επιχείρηση “καθαρά χέρια”, από ...καθαρά χέρια που διαθέτουν εντίμως λίστες και άλλα συναφή.

Και όση και αν μου προκαλεί δίκαιη αγανάκτηση η υπόθεση ότι στη λίστα περιλαμβάνονται και ονόματα παρανομούντων, δεν μπορώ να κατανοήσω για άλλη μια φορά τη λάσπη στον ανεμιστήρα για κάθε τι. Για το αν φοράς κουστούμι, αν δεν οδηγείς lada, αν φοράς σκουλαρίκι, αν “επιχειρείς”, για να μη πω ότι γιαυτή τη λογική πρέπει τουλάχιστο να καταλήξεις στο Γουδί αν τολμήσεις να φας ή να μείνεις σε κανένα καλό ξενοδοχείο χωρίς να μεταμφιεστείς.

Θα σε βρουν οι Βαξεβάνηδες και η “δημοσιογραφική” τους ομάδα... εκτός αν τολμήσει να επιχειρήσει να σε προστατέψει το Κράτος, αποτρέποντας κάτι τέτοιο, αλλά ξέχασα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί, υπάρχει και ο “ξενοδόχος” που δεν λογαριάζεις, υπάρχει ο “αγανακτισμένος” με όσα συνεπάγεται στην διανοητική του κυρίως κατάσταση η ιδιότητα αυτή....

Τελικά, η Λίστα μπορεί να ήταν αληθινή αλλά η λίρα “εκατό” της δημοσιογραφίας ήταν και πάλι κάλπικη...

Κράτος Δικαίου και απο μηχανής θεοί

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Sat, 27 Oct 2012 10:32:00 +0000

Το Κράτος Δικαίου είναι ένα συλλογικό επίτευγμα και γιαυτό απαιτεί συλλογική προστασία. Απαιτεί τη συμβολή του καθένα μας στις προσβολές του ή στην κατάλυση του.

Πυλώνας του Κράτους Δικαίου είναι ο έλεγχος των πράξεων της διοίκησης ή οποιουδήποτε διαθέτει πολιτική εξουσία ή άλλης μορφής πολιτική ή οικονομική ισχύ. Αυτό πρέπει να γίνεται από ανεξάρτητες δικαστικές αρχές.

Στην Ελλάδα, όταν αυτό αποτυγχάνουν να το δρομολογήσουν, στα πλαίσια των νομίμων υποχρεώσεων τους κυβερνητικοί, διοικητικοί παράγοντες και Υπουργοί, όταν αδυνατούν να το διατάξουν Εισαγγελείς, κοινοβουλευτικά όργανα με τέτοια εξουσία και Δικαιοσύνη και όταν πνίγονται σε ένα κυκεώνα σκοπιμοτήτων και διαπλοκής όλες οι διαδικασίες που προσιδιάζουν στην αρχή της νομιμότητας που πρέπει να τα διέπει όλα αυτά.... τότε εμφανίζονται οι από μηχανής θεοί.

Πρόκειται για μορφές ασύλληπτης διάνοιας, αξεπέραστης ηθικής και ικανοτήτων. Ξέρουν πολλά, αν οχι τα πάντα, και μπορούν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν εκεί που δεν μπορεί να πάει κανείς. Αποκτούν από την διοίκηση, πράγματα που η διοίκηση χάνει, διαθέτουν σε βίντεο δηλώσεις πολιτικών για πράγματα περί των οποίων εκείνοι δεν έχουν κάνει δήλωση, γνωρίζουν για την εργασιακή (και προσωπική) ζωή των υπαλλήλων πράγματα που οι προϊστάμενοι τους επιμένουν πως αγνοούν και άλλα πολλά... Επίσης, συνήθως έχουν και ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό, ότι είναι ή θέλουν σύντομα να γίνουν πλούσιοι. Τέτοιοι είναι αυτοί οι θεοί. Ότι κάνουν το κάνουν όπως νομίζουν, όπως ξέρουν χωρίς μέτρο και κανόνες γιατί τους κανόνες τους ορίζουν αυτοί και δεν κινδυνεύουν από τίποτα εκτός από τα βέλη που θα φύγουν από τις φαρέτρες άλλων ομοίων τους. Άλλων θεών...

Οι σύγχρονοι Έλληνες Θεοί έχουν εγκαταλείψει τον Όλυμπο και τα ψηλά βουνά. Εκεί τώρα φυτρώνουν πλέον μόνο οι αντένες τους.
Τριανταφυλόπουλοι, Ανίτες, Αυτιάδες, Τράγκες... άλλοι με περγαμηνές και άλλοι μαθητευόμενοι συνεχίζουν απτόητοι εδώ και χρόνια τη μεταμφίεση τους σε Ρομπέν των φτωχών, εθίζοντας πολίτες-θύματα στο μεγαλύτερο reality που λέγεται “κυνήγι μαγισσών”

Το κυνήγι των μαγισσών, στον μεσαίωνα είχε βοηθήσει τους “εκπροσώπους” του Θεού επί της γής να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την εξουσία τους μέχρι να την γκρεμίσει η Αναγέννηση και η Δημοκρατία.

Στη δική μας μεσαιωνική εκδοχή αυτή η πιθανή εξέλιξη, η ανάγκη δηλαδή μιας αναγέννησης, μοιάζει να κρέμεται από μια λεπτή κλωστή. Γιατί ενώ για όλα το δικό μας Κράτος Δικαίου είχε πρόβλεψη όλα παρουσιάζονται ή έχουν καταλυθεί.

Πάντως, αν αποτύγχαναν όλες οι θεμελιώδεις, βασικές και αναλυτικές προβλέψεις, το Κράτος άφησε στη συνείδηση των Πολιτών (και όχι των θεών) την τελευταία ελπίδα. Η προστασία του Κράτους Δικαίου όπως ρυθμίζεται από το Σύνταγμα και τους Νόμους “επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων” (άρθρο 120 του Συντάγματος)

Μια νέα "διαχρονική" γενιά έχει Business Plan

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Tue, 23 Oct 2012 18:03:00 +0000

Περάσαμε μια χαμένη δεκαετία...

Η αδύναμη Διακυβέρνηση στην Ελλάδα έχει διαρκέσει πολύ. Το ντόμινο των διαδοχικών αποτυχιών να κυβερνηθεί η Ελλάδα με επαγγελματισμό, αξιοπιστία και υπευθυνότητα πρέπει να πάρει τέλος.

Αρκεί να ανατρέξει κανείς στην επικαιρότητα σε οποιοδήποτε τυχαία επιλεγμένο πρόσφατο διάστημα μηνών ή χρόνων ακόμα και "πριν" από την κρίση και θα δει ανάγλυφο το μέγεθος, τον αριθμό και τη συσσώρευση των προβλημάτων που επανέρχονται σε ένα ατέλειωτο slide show που επαναλαμβάνεται όλο και μεγαλύτερο, όλο και πιο απογοητευτικό.

Πάρτε την "επικαιρότητα" πχ του 2007 σαν μια τυχαία ...πρόσφατη χρονιά.
Πόση δόση προφητείας χρειαζόνταν να διαθέτει κανείς για να προβλέψει ότι, χωρίς συγκεκριμένη δράση και συγκεκριμένα αποτελέσματα, προοιωνιζόταν ένα πολύ ζοφερό μέλλον.

Ανυπολόγιστες φυσικές καταστροφές και καρβουνιασμένα χωριά που «απέκτησαν» χρώμα με λίγα πεντοχίλιαρα, συνειδητή υποβάθμιση της αξιοπιστίας της χώρας με καταδότες και διαβολές από την ίδια την κυβέρνηση, αυτόβουλες ανακηρύξεις «αρχηγών» στο ΠΑΣΟΚ, «εμφύτευση» κλωνοποιημένων ελπίδων στον ΣΥΡΙΖΑ, χριστιανικές «αμαρτίες» με πανάκριβα χωράφια-οικόπεδα, καβγάδες για τον «βασικό» μέτοχο, τους μετόχους, τα μερίσματα, τα δομημένα ομόλογα, τις βουτιές από τα μπαλκόνια, τις συναλλαγές βουλευτών, δημοσιογράφων, θεσμικών παραγόντων... Πακέτο 23 δις για την τρέχουσα 7ετή περίοδο να γίνεται "γιάγμα".
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το καλοκαίρι του 2007, οι προσδοκίες και οι ελπίδες για μια αναγκαία και υποσχεθείσα αλλαγή σε όλα εναλλάσσονταν με την συντηρητική αγκύλωση στην διατήρηση του "ασφαλούς" status quo των κεκτημένων ανεξάρτητα από την δίκαιη, ηθική, αναγκαία ή απλώς χρήσιμη βάση τους.
Τότε, στον χώρο "αριστερά" της ΝΔ, μια συχνά επαναληπτική, άλλοτε άσφαιρη και άλλοτε εκρηκτική μέχρι λαϊκισμού αντιπολίτευση (όπως και σήμερα συμπεριφέρεται κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ), ενώ αποκόμιζε τα οφέλη από την αυτοδιάλυση του μοντέλου διακυβέρνησης της ΝΔ, κατέληξε φυσιολογικά να είναι καταδικασμένη να κυβερνήσει χωρίς να βρίσκει με αποφασιστικότητα τον δρόμο που θα την έφερνε στο προσκήνιο ενωμένη, χωρίς να συζητάει για ολοκληρωμένες και μελετημένες πολιτικές θέσεις και προτάσεις που να συνθέτουν τις προσδοκίες μιας συμμαχίας γενεών.

Η ανεπαρκής λειτουργία των πυλώνων της Δημοκρατίας και της Πολιτείας πέτυχε την διαστρέβλωση της πραγματικότητας από κατευθυνόμενα μέσα, την δαιμονοποίηση των αντιπάλων, την πόλωση, την βαλκανιοποίηση του πολιτικού ζητούμενου, τον αποσυντονισμό των ενδεχόμενων φυσικών κοινωνικών συμμαχιών, την ενοχοποίηση των καλύτερων ή ιδανικών λύσεων, την αποστράγγιση των αποθεμάτων της ελπίδας και σε ένα μεγάλο βαθμό τον κορεσμό της μαχητικότητας και της αποτελεσματικότητας του σώματος των Πολιτών.

Έτσι "τυφλοί" από την ομιχλώδη, ανεπαρκή και απολιθωμένη πολιτική επετηρίδα βρεθήκαμε να βιώνουμε το τσουνάμι της κρίσης που ανέτρεψε, ανατρέπει και με τις συνέπειες του θα τα ανατρέπει όλα.

Εκ των υστέρων μπορούμε ίσως να καταλάβουμε ότι για ότι συνέβη δεν έφταιγαν ούτε μόνο η συγκυρία, ούτε μόνο οι "άνθρωποι".

Υπήρχε ένα διαχρονικό πρόβλημα στη σύλληψη ενός προσαρμοσμένου στις ανάγκες μας business plan διαρθρωμένων μικρών και μεγαλύτερων στόχων με σχεδιασμό της στρατηγικής μέσω της οποίας θα υλοποιούνταν.

Αυτό το σχέδιο, αυτό το πλάνο με αρχή, μέση και τέλος θα καταθέσει στην Ελληνική κοινωνία μια νέα γενιά διαμορφωτών και εφαρμοστών πολιτικής.

Μια διαχρονική αλλά άφθαρτη γενιά που θα αναλάβει να καταθέσει την πρόταση με τον οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση, την διέξοδο από την επικίνδυνη ζώνη κάθε μορφής χρεοκοπίας και την οριστική φυγή από το μακρόχρονο οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό τέλμα.

Η αναγκαία Νέα Συλλογικότητα

noreply@blogger.com (Πέτρος ΚΟΥΠΕΓΚΟΣ) — Fri, 19 Oct 2012 21:42:00 +0000

Η Πολιτική στην Ελλάδα ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ από μια νέα κοινωνική συλλογικότητα!

Η απόρριψη των λογικών του χθες, η απαρίθμηση των κακώς κειμένων στην δημόσια σφαίρα, τα απαραίτητα βήματα κοινής λογικής για την επιβίωση της οικονομίας και σημαντικές θεμελιώδεις αρχές που υποδεικνύουν ένα δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο προσανατολισμό είναι στοιχεία με επαρκή σαφήνεια στις προσκλήσεις που απευθύνονται στην Ελληνική κοινωνία με αφετηρία ένα ευρύ φάσμα κινήσεων από το φιλελεύθερο κέντρο και την δημοκρατική αριστερά.

Αυτές οι φωνές της κοινής λογικής, γύρω από ένα αρκετά ευρύ αλλά μάλλον "χαλαρό" ιδεολογικό πλαίσιο αποτελούσαν τον μέσο κοινό παρανομαστή που έπρεπε να δώσει σημεία γραφής την επόμενη των συνεπειών της κρίσης στην πολιτική σκηνή.

Πρόκειται για στοιχεία αρκετά, γιαυτό το κάλεσμα, αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σε αυτό το συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο του "σωτήριου" έτους 2012.

Αυτό το κεφάλαιο όμως κλείνει μαζί με αυτή την χρονιά.

Οι γενικές αρχές, οι διαπιστώσεις που ταιριάζουν στην απογοήτευση, την οργή ή την κραυγή της ελπίδας δεν θα είναι αρκετές αύριο.

Πολλοί είναι αυτοί που έρχονται ήδη από πολύ μακριά και έχουν βιώσει πολλά για να έχουν τελείως ξεχάσει...

Άλλωστε εάν δεν έχουμε πάρει το μάθημα ότι αυτό που πρέπει να γίνει δεν θα είναι το έργο ενός μεσσία, γιατί τέτοιοι δεν υπήρξαν ούτε υπάρχουν, τότε ούτως ή άλλως, ακόμα και η συζήτηση πριν την δεδομένη επόμενη καταστροφή, είναι άσκοπη και χαμένος χρόνος...

Αυτές γενικές αρχές που τυχαίνει να μας συγκινούν πολλούς τώρα γύρω από αυτόν τον μέσο κοινό παρανομαστή βημάτων "κοινής λογικής" πρέπει να γονιμοποιηθούν και να καρποφορήσουν.

Η Νέα Συλλογικότητα που μας φέρνει κοντά, ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές διαδρομές αλλά με κοινό βίωμα την επιθυμία για ένα χειροπιαστό νόημα σε απώτερους αξιακούς στόχους πρέπει να προσδιορίσει περαιτέρω το περιεχόμενο αυτών των γενικών προθέσεων και με αρκετή σαφήνεια προς δύο κατευθύνσεις.

1. Η μια κατεύθυνση αφορά τον εμπλουτισμό του με όλα τα στοιχεία που αποτελούν σήμερα τον πραγματικό και ευρύτερο πολιτικό ορίζοντα της κοινωνίας μας. Αυτόν δεν τον προσδιορίζουν ούτε μόνο τα πραγματικά δεδομένα της σημερινής οικονομικής κρίσης, ούτε οι επικρίσεις στις ανεπάρκειες και τα λάθη του παρελθόντος, ούτε μια σταχυολόγηση ενός αριθμού κρίσιμων ζητημάτων που αντιμετωπίζονται με όση τους πρέπει απαξίωση, αποκαλυπτικές αναφορές και σημαντικές επισημάνσεις.

Ο ορίζοντας της κοινωνίας μας και του Σχεδίου για το μέλλον της είναι πολύ ευρύτερος από όλα αυτά και περιλαμβάνει προκλήσεις παρούσες και μελλοντικές που αφορούν παγκόσμιας κλίμακας ζητήματα για άλλα "αυτονόητα".

Το περιβάλλον και το πεπερασμένο των πόρων, η δημογραφία και η μεγάλη μετανάστευση που πλησιάζει, η δημόσια υγεία και η σχέση της με την οικονομία και τη γνώση, η εκπαίδευση και το κενό "παιδείας", οι μέθοδοι και κατευθύνσεις παραγωγής, η διακίνηση της πληροφορίας και των ιδεών, τα νέα δικαιώματα και υποχρεώσεις, οι νέες διεθνείς σχέσεις αποτελούν "πρόσωπα" σε αυτό το κάδρο.

Μια αποσπασματική αντιμετώπιση των ιδιαίτερων προβλημάτων της κρίσης που αντιμετωπίζουμε σήμερα χωρίς την ένταξη τους στον μεγάλο "ορίζοντα" θα μας οδηγήσει απλά "εξαντλημένους" και απροετοίμαστους στην μαύρη τρύπα της επόμενης "κρίσης" με προδιαγεγραμμένο τέλος.

2. Η άλλη κατεύθυνση αφορά την αντίθετη διαδικασία της συμπύκνωσης των μεγάλων στόχων σε ένα είδος "δωδεκαλόγου" αρχών που ξεπερνά το momentum, δεν απαντά σε ένα ερώτημα της "επικαιρότητας" αλλά βάζει την ατζέντα της Πολιτικής για το Αύριο.

Καταθέτει την Φιλοσοφία, την Προοπτική και την Δυναμική μιας Ελλάδας που είναι στο χέρι μας να χτίσουμε, που είναι εφικτή τώρα, που θα ήταν εφικτή ακόμα και αν τα λάθη, η κακοτυχία ή η οργή δεν είχε αφήσει ούτε ένα λιθαράκι όρθιο!

Η Αναγέννηση δεν είναι ένα ιστορικό τετελεσμένο. Είναι μια ιστορική διαδικασία.

Κάθε χώρα, κάθε τόπος με τους άξιους ανθρώπους του μπορεί να το πετύχει αυτό. Πολύ περισσότερο η Ελλάδα.

Στην περίπτωση μας μένει να δούμε εάν σε αυτή την εξέλιξη θα είμαστε συντελεστές κι εμείς.

Στην δική μου αντίληψη εξαρτάται πολύ από την απάντηση που παίρνει από όλους τους άλλους όταν οποιοσδήποτε από εμάς, συνειδητοποιημένος, ώριμος, σαν έτοιμος από καιρό απευθύνεται γύρω του και ρωτάει : "ΕΣΕΙΣ;"