Te tytuły nie były arcydziełami medium. Miały jednak spełniać inną funkcję. Przedłużać kontakt z miejscem. Stanowić pamiątkę bardziej angażującą niż magnes czy pocztówka.

Z podobnego założenia musieli wyjść również przedstawiciele Muzeum Zamku w Janowcu. Nigdy tam nie byłem, ale teraz o tym myślę. A zatem pierwszą misję album wypełnił, bo zaintrygował miejscem, zachęcił do sprawdzenia drogi do zamku i samego Janowca. Dlaczego nie? Spędziłem już trochę czasu z mapą, przejrzałem okolicę. Już na zdjęciach i wśród oferowanych atrakcji wszystko zapowiada się pięknie: skanseny, klimatyczne knajpki, winnice, dworki.

Co do samego albumu. pewne obawy wydają się naturalne. Komiksy powstające z inicjatywy (również dzięki wsparciu finansowemu) instytucji kulturalnych często wpadają w pułapkę edukacyjności. Zamiast opowieści dostajemy przewodnik przebrany za fabułę. A bo to muzeum, a bo instytucja, coś dotowanego, więc rzecz może być jakaś… skostniała, niedzisiejsza, zbyt edukacyjna? Nic z tych rzeczy. Zamek długo przed tym się broni, choć nie zawsze całkowicie.

Zamek skutecznie zachęca do odwiedzenia konkretnego miejsca.

Dominik Szcześniak buduje historię wokół lokalnych legend, dziejów i symboli związanych z Janowcem. Lejtmotywem albumu są owce, co, jak sprawdziłem, sięga starych tradycji tej miejscowości. Wciąż organizowane są tam wypasy, a zwierzęta pozostają elementem lokalnego pejzażu. I właśnie owce będą się przez cały album przewijać. W różnych momentach. Niekiedy staną się głównymi bohaterami odcinka (cudna Robota jak każda inna, rys. Maciej Pałka), innym razem będą tylko leniwie paść się w tle, czasem zauważycie je na obrazie wiszącym w zamku (Przypadek Amelki Kos, rys. Judyta Kos).

To sympatyczny pomysł, choć miejscami odnosiłem wrażenie, że tego rodzaju motywy mają bardziej podkreślać lokalny koloryt niż rozwijać opowieść. Może ktoś policzy wszystkie owce? To byłby dobry konkurs, a w ramach nagrody nocleg na zamku. O, tak, to powinien być kolejny wabik przed wizytą. Komnaty zamkowe są dostępne do wynajęcia na nocleg.

Najciekawsza okazała się konstrukcja całego albumu. Formalnie jest to antologia, ale poszczególne opowieści pozostają ze sobą powiązane. Powracają bohaterowie, motywy i elementy scenografii. Dzięki temu Zamek nie rozpada się na zbiór luźnych atrakcji. Problem w tym, że nie wszystkie segmenty utrzymują ten sam poziom zaangażowania.

Nie znałem wszystkich autorów rysunków, choć z twórczością części z nich zetknąłem się całkiem niedawno (nierzadko mijamy się na social media). Sama antologia została jednak skonstruowana w bardzo przemyślany sposób. Poszczególne wydarzenia łączą się ze sobą, powraca kilka charakterystycznych elementów, a wszystko, rzecz jasna, spaja miejsce, czyli tytułowy zamek.

Muzealny komiks nie musi być edukacyjną wydmuszką i Zamek jest tego dobrym przykładem.

Podoba mi się ta rozpiętość stylów. Oczywiście w antologii to nic niezwykłego, ale za każdym razem cieszę się z obcowania z inną wrażliwością. Niezależnie od tego, czy będzie to mocno niepokorny rysunek Wojciecha Stefańca, estetyka przypominająca dziecięcą i absolutnie uroczą w Robota jak każda inna, czy bardziej realistyczna kreska Judyty Kos, zapraszająca do przygody. Zresztą słowo „przygoda” jest tu poniekąd kluczem do pisania o fabule. Tak się przecież zaczyna, Amelka Kos przyjeżdża do zamku zrobić research do swojej roboty filmowca. Jest tajemnica, jest incydent.

Co do stylów, to jest też ten poszarpany, wydziarany styl Marcina Rusteckiego, którego ilustracje trudno ogarnąć i które nastręczają, przynajmniej mnie, niemałych kłopotów z interpretacją kształtów, postaci czy elementów krajobrazu. Tak, są ciężkie i przytłaczające, ale jednocześnie doskonale pasują do własnej mikroopowieści. Wieszałbym je na ścianach, ale w komiksie mi nie pasowały. I jeszcze à propos Macieja Pałki. Pełen uznania jestem co do tego zgrabnego przejścia pomiędzy stylami w Winnej rycinie – od tych bajecznych kolorowych sekwencji, do estetyki która przypomniała mi komiksy Bohdana Butenki.

Ale najciekawiej wypadają te odcinki, w których autorzy łączą siły. Na poziomie jednego epizodu współpracuje czasem nawet czterech artystów (Misja gnoma, rys. Maciej Pałka, Marcin Rustecki, Judyta Sosna, Grzegorz Pawlak). Jak wyglądał proces przygotowania takiego rozdziału? Nie przeczę, nurtowały mnie takie pytania.

Największym osiągnięciem albumu jest sam Janowiec. Paradoksalnie najmocniej zapamiętałem atmosferę tego miejsca bardziej niż większość historii. Zamek staje się bohaterem ważniejszym od ludzi i duchów zamieszkujących te strony. Można uznać to za zaletę, bo taki był zapewne zamysł twórców.

Bardzo udany album.

Artykuł Zamek pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Widziałem przecież sporo opowieści o outsiderach i buntownikach uwikłanych w love story, zarówno tych klasycznych, jak i najbardziej osobliwych. Adam Carter Rehmeier, reżyser filmu, ze swoim językiem zbliża się do takich tytułów jak Ghost World, Buffalo ’66 czy Orzeł kontra rekin. Uwielbiam wszystkie, bo mają w sobie ten filmowo-punkowy wykop.

Dziki, hałaśliwy i nieobliczalny, a jednocześnie pełen czułości dla swoich bohaterów.

Tutaj jednak, w Kolacji po amerykańsku, można się chwilami tego obrazu przestraszyć. Bo czym innym jest mieć pod pewną kontrolą dzieło filmowe, a właściwie mieć poczucie, że to my, widzowie, sprawujemy nad nim kontrolę, jak w przypadku wymienionych wcześniej produkcji, a czym innym uczestniczyć w takiej Kolacji po amerykańsku. Co przez to rozumiem? Mam na myśli to, że w tamtych filmach raczej nic się nie przewróci, nic nie wystrzeli. W Kolacji po amerykańsku jest inaczej. Czasem mógłbym odnieść wrażenie, że główny bohater, Simon (Kyle Gallner), mógłby zburzyć czwartą ścianę, spojrzeć spode łba prosto na mnie i wygarnąć: „Hej, nie gap się tak, zajmij się swoimi sprawami”.

Jeden z tych filmów, które równie łatwo pokochać, co odrzucić po pierwszych piętnastu minutach.

Motywem powracającym jest tytułowa kolacja. Spotkanie przy stole, miejsce, w którym kreujemy się lub jesteśmy kreowani. Ale to przecież to nie chodzi o nas, chciałoby się buńczucznie powiedzieć, a to gówno prawda. W tych najlepszych filmach najczęściej chodzi o odbicie w lustrze. Wyglądamy i zachowujemy się tak, jak przystoi, jak wymyślą sobie tego opiekunowie albo państwo. Ma być jak na obrazku.

Tak, kolacja powraca. To właśnie przy takim stole, albo po prostu podczas rodzinnego posiłku, najczęściej kipi to, co spychane pod powierzchnię, i właśnie wtedy najczęściej dochodzi do wybuchu. O tym również jest Kolacja po amerykańsku: o ukrywaniu własnego „ja”, o bólu wynikającym z rosnących wobec nas oczekiwań.

Temu przeciwstawia się Simon, który brnie przez życie obok. Obok systemu, obok tych oczekiwań, wbrew wszystkiemu. Wydaje mu się, że okantował państwo, że wie, jak przejść pomiędzy paragrafami. I ten sam Simon podaje rękę Patty (Emily Skeggs), młodej dorosłej, zahukanej dziewczynie, która ciągnie życie nastolatki już przez rynek pracy pomiędzy kolejnymi śmieciówkami, czy to w gastronomii, czy w handlu i usługach. Wpadła w system, po nocach śpiewa punka i nieśmiało wyciąga ręce do Simona.

To piękne love story, bo opowiada o ludziach, którzy teoretycznie nie mają nic, a w praktyce mają najwięcej, właśnie siebie. A może inaczej: mogą mieć siebie, i jest to bardzo realne.

Artykuł Kolacja po amerykańsku pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Problem polega na tym, że Straszny film z 2026 roku wygląda jak projekt przekonany, iż sama obecność dawnych nazwisk wystarczy do uruchomienia nostalgii. Tyle że nostalgia nie jest gatunkiem filmowym.

Nowy Straszny film sprawia wrażenie przedłużonego internetowego żartu.

Za kamerą stanął Michael Tiddes, reżyser od lat współpracujący z Marlonem Wayansem. Scenariusz napisali członkowie rodziny Wayansów, a w obsadzie ponownie znaleźli się Anna Faris, Regina Hall, Marlon Wayans i Shawn Wayans. Film pomyślano więc jako świadomy powrót do korzeni marki, a zarazem próbę odzyskania widzów rozczarowanych późniejszymi odsłonami cyklu.

Myślałem o swoim podejściu do komedii i chyba właśnie ta odsłona Strasznego filmu przejęła coś najgorszego ze współczesnej przestrzeni gatunku. To produkt ze świata, w którym internet zamienił żart w błyskawiczną reakcję, a mem wyparł klasyczną konstrukcję komiczną. Oczywiście tę konkluzję odnoszę głównie do Strasznego filmu, bo przecież komedia jako taka wciąż potrafi zaskoczyć.

W tej parodii więcej jest rozpoznawania tytułów niż prawdziwej satyry.

Jasne, filmy Tiddesa rzadko cechowała subtelność. Zwykle nadrabiały energią. Tutaj jednak nawet ona okazuje się niewystarczająca. Kolejne sceny nie budują napięcia komicznego, lecz po prostu funkcjonują obok siebie. Czekają na następny gag, potem na kolejny, a później jeszcze jeden.

Oczywiście, zważywszy na to, że mamy tu do czynienia z obrazem, który ma nam przypomnieć o głośnych horrorach z ostatnich lat, najwięcej zabawy można czerpać właśnie z tego rodzaju skojarzeń i rozpoznawania kolejnych tytułów. O, jest Kod zła, tam Substancja, a tutaj nowy Oszukać przeznaczenie i tak dalej. Największa porażka Strasznego filmu nie polega na tym, że nie śmieszy. Komedie bywają nierówne. Zdarzają się słabsze żarty. Prawdziwy problem pojawia się wtedy, gdy film przestaje sprawiać wrażenie potrzebnego. Powrót tej serii mógł stać się diagnozą współczesnej popkultury. Mógł być satyrą na erę mediów społecznościowych, algorytmów i niekończącego się strumienia treści. Zamiast tego otrzymaliśmy produkt zapatrzony we własne odbicie. Jasne, bywa mocno stand-uperski, niby niepoprawny politycznie, niby stanowi satyrę na każdą wrażliwą kwestię, ale, jak napisałem wcześniej, dokładnie to samo dostajemy już w memach.

Czas trwania: 96 min
Gatunek: komedia
Reżyseria: Michael Tiddes
Scenariusz: Marlon Wayans, Shawn Wayansm Keenen Ivory Wayans, Craig Wayans, Rick Alvarez
Obsada: Marlon Wayans, Shawn Wayans, Anna Faris, Regina Hall
Zdjęcia: Terry Stacey
Muzyka: Haim Mazar

Artykuł Straszny film pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Ale jest bardzo dobrze, choć Soli Deo Gloria po raz kolejny wyróżnia się przede wszystkim rysunkiem i jakością wydania. Tak, również wewnątrz albumu. I mam poniekąd wrażenie, że gdyby nie znakomite ilustracje Édouarda Coura oraz wspomniana już jakość druku, sama historia mogłaby nie wystarczyć, by mówić o tym komiksie jako o czymś naprawdę wyjątkowym. Ale przy najlepszych albumach to przecież zawsze powinno iść w parrze, prawda? Rysunek i scenariusz. Tutaj tak właśnie się dzieje.

O muzyce, która prowadzi bohaterów ku światłu i ciemności zarazem.

Na naszym rynku to debiut zarówno scenarzysty Jean-Christophe’a Deveneya, jak i rysownika Édouarda Coura. Wśród zapowiedzi znajduje się wprawdzie Herakles Coura od wydawnictwa Mandioca, ale na tę chwilę pozostaje nam cieszyć się właśnie Soli Deo Gloria. Tak, cieszyć się, bo przecież jest to medium, które łączy obraz i opowieść. Narrację niesie rysunek, ilustracje stają się nośnikiem treści. Jeżeli jeden element lekko odstaje, drugi potrafi go wesprzeć. I poniekąd tak właśnie dzieje się w przypadku Soli Deo Gloria. Trochę kluczę, ale tak bywa zawsze, gdy treść w jakiś sposób nawiązuje do religijności. Nie przeczę, w takich sytuacjach natychmiast się jeżę.

Już sam tytuł, Soli Deo Gloria (Tylko Bogu chwała), jest znamienny, nawet jeśli cały komiks stanowi w pewnym sensie dekonstrukcję tej dewizy. Nakreślając pokrótce fabułę, jest to opowieść o trudnej drodze dwójki bliźniaków, chłopca i dziewczynki, obdarzonych niezwykłym talentem muzycznym. Ona śpiewa anielskim głosem, on czaruje na instrumentach. Zanim jednak ten dar w pełni rozwinie im skrzydła, oglądamy okruchy życia spadające z brudnego stołu. Dramaty, tragedie, sierocińce, koszmary. Komiks niejednokrotnie wchodzi na teren grozy, szczególnie na początkowym etapie wędrówki rodzeństwa. Później zostają dostrzeżeni, lecz bez odpowiedniego rodowodu wciąż są wykorzystywani, odsprzedawani i traktowani jak inwestycje.

To komiks o konflikcie między talentem a ambicją, ubrany w jedne z najpiękniejszych ilustracji ostatnich lat.

Ich talent obrasta kolejnymi oczekiwaniami i ponownie zostaje podporządkowany cudzym interesom, bo przecież inwestycje trzeba spieniężyć. Emocji tutaj nie brakuje. Wszystkie te doświadczenia zostają dodatkowo zwielokrotnione przez nietuzinkowy warsztat Coura. Delikatne linie, szczegóły rysowane chyba pod lupą, ornamenty i czerń. Dużo czerni. Kolor pojawia się wraz z muzyką, przy której mamy zrozumieć, że jest ona pomostem prowadzącym ku czemuś ponadwymiarowemu. Próbą zbliżenia się do absolutu, siłą zdolną kruszyć skały, koić skołatane nerwy i przemieniać bestię we wrażliwca, czego najlepszym przykładem pozostaje wątek margrabiego Kieggeriga.

Nie sposób uciec od przekonania, że warstwa wizualna albumu stanowi czystą demonstrację siły medium komiksowego. Tematycznie jest to z pewnością dzieło wpisujące się w nurt współczesnej rewizji powiastki filozoficznej i historycznej. Powstało najwyraźniej z potrzeby refleksji nad rolą sztuki w czasach kryzysu. Jean-Christophe Deveney nie jest jednak zainteresowany wierną rekonstrukcją historyczną. Dlatego świat przedstawiony przypomina XVIII-wieczną Europę, ale pozostaje lekko przesunięty, niczym rzeczywistość oglądana przez pryzmat legendy. Nazwy miejsc i postaci są rozpoznawalne, choć celowo przekształcone (Romula – Rzym, Adamstern – Amsterdam, Johann Bastian Sach, wiadomo). Dzięki temu komiks nie zamienia się w lekcję historii muzyki. Dla części czytelników może to być zarzut i źródło lekkiej konsternacji. Z drugiej strony otrzymujemy piekielnie uniwersalną przypowieść o sztuce jako sile zdolnej zarówno ocalać człowieka, jak i go niszczyć.

Napięcie między łaską a pychą stanowi fundament całej opowieści. Hans i Helma nie są wyłącznie bohaterami powieści inicjacyjnej. Funkcjonują jako dwa odmienne modele twórcy. Jedno odnajduje sens w samym doświadczeniu muzyki, drugie coraz mocniej wiąże talent z potrzebą uznania.

Jest tu trochę baśni, tej europejskiej, początkowo wyraźnie zakorzenionej w tradycji braci Grimm. Później pojawia się opowieść drogi, ale również dojrzewanie pośród kontrastów, gdzie piękno sąsiaduje z brzydotą, bieda spotyka bogactwo, a zachwyt miesza się z nienawiścią.

To bardzo dobry tytuł, wyjątkowy okaz na półce i komiks o tym, że sztuka oraz świat pozostają ze sobą w nieustannym konflikcie. Muzyka nie jest w stanie zatrzymać okrucieństw, wojen ani biedy, ale potrafi sprawić, że wszystko nabiera znaczenia.

Scenariusz: Jean-Christophe Deveney
Rysunki: Édouard Cour
Kolory: Édouard Cour
Tłumaczenie: Marta Duda-Gryc
Skład: Piotr Margol
Redakcja: Joanna Lewandowska
Korekta: Izabela Rutkowska
Ilość stron: 280
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Lost in Time
Format: 215 × 290 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Soli Deo Gloria pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Dla mnie jest to więc pozycja szczególna. Mogłem zagłębić się w opowieść, niemal reportażową, o powstaniu magazynu, jego losach oraz rozmaitych przygodach okołotwórczych. Wszystko to działo się tuż obok mnie, nieopodal, niemal za metaforyczną ścianą. Ja porzuciłem fascynację komiksem na ponad dwie dekady. Tymczasem „Produkt” rósł, zdobywał fanów i coraz więcej się wokół niego działo.

Nic w tym dziwnego. Michał Śledziński mocno się z tym przedsięwzięciem związał, miał własny projekt, którym inspirował innych. Sam był wówczas pełen komiksowego zacięcia. Chciał, później trochę musiał, czuł się zobowiązany. Ludzie na niego patrzyli, ufali mu, a on spajał całe towarzystwo. Tworzył pismo nasiąknięte energią właściwą jego wiekowi i etapowi życia.

Produkt książkowy to opowieść o młodości, pasji i ludziach, którzy mieli cel wtedy, gdy wielu z nas dopiero go szukało.

Wydaje mi się, że właśnie to jest znamienne dla Produktu. Takie przynajmniej odnoszę wrażenie po lekturze. Wyobraźcie sobie bowiem rzecz, która wychodzi z trzewi kogoś zbuntowanego, z głowy młodej osoby, w której buzują pomysły, idee i cele. Nie znam Śledzińskiego, więc mogę się w wielu kwestiach mylić. Być może był tym ułożonym młodzieńcem, który z wielką teką zaiwaniał do plastyka. Znam jednak tamtych ludzi, znałem wielu uczniów tej szkoły, również z rocznika naczelnego. Bydgoszcz to małe miasto, więc te drogi jakoś się przecinały.

Ludzie z plastyka zawsze byli… charakterystyczni, a niekiedy wręcz charakterni. Trafiało się tam już z jakimś talentem. To, jak taki talent ulepiło się później w konkretną formę, zależało od samego młodego człowieka i od znalezienia własnej artystycznej zajawki. U Śledzińskiego poszło właśnie w tę stronę.

Ale miało być o Produkcie, a właściwie o Produkcie książkowym. Co oferuje książka? Świetną formę i przemyślany koncept oparty na wspomnieniach przeplatanych wypowiedziami autorów związanych z tytułem. Całość uzupełnia ogromna liczba ilustracji wywodzących się z Produktu, stworzonych przez twórców, którzy właśnie tam się „narodzili” i „wzrastali”.

Za każdym numerem Produktu kryła się nie tylko twórcza pasja, ale też ciężka praca i determinacja.

Myślę, że kluczowe w myśleniu o tym, co dał Produkt, jest to, że dał bardzo dużo zarówno czytelnikom, jak i autorom. Szczególnie przyspieszył rozwój tych drugich. Czy Śledziński był trochę jak twórca z Doliny Krzemowej, który w domowym garażu zapalił się do pomysłu, a ludzie związani z tą ideą lgnęli do niego i wspólnie budowali coś nowego, upiększali, rozwijali i generowali kolejne pomysły w nieokrzesanym laboratorium kreatywności? Poniekąd tak.

Ale znowu wracamy do młodości. To musiała być szkoła życia. Niewielu byłoby stać na pchanie takiego wozu. Tematycznie owszem, wszystko mogło nosić silne znamiona partyzantki i buntu. Byli tam outsiderzy tworzący komiksy punkowe, nierzadko wulgarne i dziwne. Jednak poza tym kreatywnym kotłem trzeba było utrzymywać całość na torach. Poligrafia, rachunki, terminy wymagały ogarnięcia. Jasne, wiele rzeczy mogło się tam docierać, ale ostatecznie trzeba było dowozić. Szacunek.

I właśnie o tym jest Produkt książkowy. O czasie młodości, o autorach, produktowych i okołoproduktowych historiach, ale też o samym czasie, o latach radości, zwątpienia i przygód. Kiedy ja chodziłem do liceum, później na jakieś gówno studia, a potem do pierwszej gównianej pracy, ciągle bez celu, oni mieli cel: wydać kolejny numer.

Piękne. Zazdro.

Tekst: Bartłomiej Kluska
Redakcja: Piotr Kasiński
Korekta i redakcja tekstów: Joanna Krukowska, Karolina Gębska
Opieka merytoryczna: Adam Radoń, Joanna Birek-Fita
Ilość stron: 132
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Kultura Gniewu / Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej EC1
Format: 240 x 320 mm

KSIĄŻKA UDOSTĘPNIONA PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ JĄ NA PÓŁKACH

Artykuł Produkt książkowy pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

I zdecydowanie Kosmiczny fenomen jest przykładem albumu, w którym autor, występujący pod pseudonimem Max Vidi Vici, jako scenarzysta i rysownik nie dokłada zbędnych ciężarów ani nie stawia pytań granicznych. Raczej bawi się gatunkiem, podchodząc do niego z wyczuciem, gracją i lekkością.

Max Vidi Vici zabiera czytelnika w podróż przez kolorowe światy retrofuturystycznej fantastyki.

Najwięcej skojarzeń miałem z Dziką planetą (La planète sauvage), francuskim filmem animowanym z 1973 roku w reżyserii René Laloux, choć przede wszystkim za sprawą stylu ilustracji. Surrealizm obecny w Dzikiej planecie bywa niekiedy bardzo bliski artystycznym wyborom autora Kosmicznego fenomenu. Nie ma w tym nic złego. Jeśli Max Vidi Vici rzeczywiście czerpał inspirację z francuskiego klasyka, świadczy to o nim wyłącznie dobrze. Poza Dziką planetą można tu jednak dostrzec również inne znakomite punkty odniesienia, wiele mówiące o estetyce albumu. Choćby Moebiusa, czego przykładem jest pojazd z historii Kosmiczni podpalacze, czy Philippe’a Cazaumayou (Caza), którego wpływy można odnaleźć w odcinku Kosmiczny przypadek.

W czasach mrocznego science fiction taki komiks działa jak powiew świeżego powietrza.

Ile bym jednak nie doszukiwał się porównań oraz inspiracji, które mogły wpłynąć na Kosmiczny fenomen (choć wcale nie musiały, bo są to wyłącznie moje subiektywne odczucia), przede wszystkim muszę oddać sprawiedliwość tej uroczej lekkości, której artyście można jedynie pozazdrościć.

Nie warto doszukiwać się tutaj wielkich kosmicznych narracji. Najważniejsza jest przygoda zamknięta w każdym epizodzie na kilku planszach. To zbiór nowel zbudowanych gdzieś na przecięciu fascynacji klasycznym sci-fi i krótką formą komiksową, utrzymanych w podobnej tonacji oraz atmosferze. Obce krajobrazy, nietypowa flora, maszyny o organicznych sylwetkach i przestrzenie przypominające skrzyżowanie pulpowej fantastyki naukowej z estetyką retrofuturyzmu tworzą bardzo charakterystyczny świat. Rysunki mają niezwykle nasycone barwy, dominują żywe kolory, a próżno szukać tu tak częstego dla gatunku „ponuractwa”. Pod tym względem Kosmiczny fenomen pozostaje komiksem wyjątkowo pogodnym i optymistycznym.

Dla autora jest to debiut, ale debiut bardzo charakterny, w pełni autorski i bez wątpienia jego własny. Taki, za którym stoi wyraźna miłość do dawnych wyobrażeń przyszłości.

Rysunki: Max Vidi Vici
Scenariusz: Max Vidi Vici
Korekta: Jarosław Ejsymont
Ilość stron: 80
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Kurc
Format: 210 x 297 mm

KOMIKS OBJĘTY PATRONATEM PRZEZ 'PO NAPISACH’.  ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Kosmiczny fenomen pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

ponownie łączy Cindy, Brendę, Raya i Shorty’ego w zwariowanej, pełnej absurdalnego humoru historii, w której zamaskowany morderca sieje chaos, a żaden film, bohater ani popkulturowy fenomen nie mogą czuć się bezpiecznie. Nowa odsłona kultowej komedii trafi na Blu-ray i 4K UHD już 28 września.

Dwadzieścia sześć lat po pierwszym spotkaniu ulubieni bohaterowie serii ponownie zostają wciągnięci w wir absurdalnych wydarzeń. Cindy, Brenda, Ray i Shorty muszą zmierzyć się z zamaskowanym mordercą, który najwyraźniej nie zna umiaru, a kolejne sytuacje wymykają się wszelkiej logice. Jak przystało na Straszny film, każda scena staje się okazją do kolejnej parodii, zaskakującego zwrotu akcji i humoru, który nie uznaje żadnych granic.

Na ekran powracają Anna Faris, Regina Hall, Marlon Wayans i Shawn Wayans – aktorzy, którzy stworzyli najbardziej rozpoznawalnych bohaterów serii. Nowa część ponownie bierze na celownik współczesne horrory, rebooty, sequele i najgłośniejsze zjawiska popkultury, z charakterystycznym dla cyklu dystansem i bezkompromisowym poczuciem humoru.

Straszny film pozostaje jedną z najbardziej kultowych serii komediowych XXI wieku, udowadniając, że najlepszym sposobem na horror bywa… śmiech. Wydania Blu-ray i 4K UHD to doskonała okazja, by powrócić do świata, w którym wszystko może stać się obiektem żartu, a jedyną zasadą jest brak jakichkolwiek zasad.

DODATKI SPECJALNE W WYDANIACH BLU-RAY I 4K UHD: 

• Wspólny krzyk

• Świeże mięso

• Świat Wayansa

• Sekcja filmowa

Film w wydaniach Blu-ray i 4K UHD dostępny jest w sklepach sieci Empik, sklepach internetowych oraz w sklepie internetowym dystrybutora oferującym filmy DVD i filmy Blu-ray:

(Allegro: tinyurl.com/strasznyfilm-allegro StarStore: tinyurl.com/strasznyfilm-starstore)

Artykuł Straszny film już na BLU-RAY™ I 4K UHD™ pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Nie mam żadnych zastrzeżeń do sfery wizualnej. Ba, wypada ona naprawdę świetnie, a w momentach, gdy Mikael Bourgouin decyduje się na większe ilustracje, poświęcając im znaczną część planszy, nawet wybitnie. Choćby dla nich warto na Przysiędze Hipokratesa zawiesić oko.

Najgorzej wypada scenariusz, który wspólnie napisali Mathieu Gabella i Mathieu Mariolle. A właściwie jego większa część, bo początek jest nader intrygujący. Więcej. Początek skutecznie zarzuca przynętę na czytelnika.

Thriller, który przeradza się w horror. Jak bardzo wystrzałowe musi być takie połączenie? Zaczyna się świetnie. Oto poznajemy lekarza, który sprawnie odnalazł się w pracy poza systemem. Z wilczym biletem musiał porzucić zatrudnienie w szpitalach, przychodniach i innych oficjalnych placówkach. Cóż, człowiek z takimi umiejętnościami nie zamierzał się przebranżawiać. Zaczął pracować dla półświatka, a tam przecież roboty od groma. Tu trzeba kogoś pozszywać po cięciu nożem, tam wyjąć kulę. I właśnie taki przypadek właśnie się zdarzył. Alexandre musi otworzyć podwoje swojej prywatnej praktyki i kolejny raz podać rękę kryminalistom. Potrzeby ma jednak niemałe. Rodzinę trzeba wyżywić.

W Przysiędze Hipokratesa atmosfera działa znacznie lepiej niż sama fabuła.

To już jest niezły otwarcie, prawda? Dalej robi się jeszcze ciekawiej, bo poza kolejką do lekarza wpada mężczyzna, który histeryzuje i twierdzi, że jest łowcą wampirów. Jemu również trzeba pomóc. Zatem na stole w ciemnym magazynie, pośród medycznej aparatury, jednego wieczoru panuje kociokwik niczym na oddziale ratunkowym. A to dopiero początek.

Łowca wampirów, niezależnie od tego, czy jest nim naprawdę, czy nie, czy wampiry istnieją, czy też mamy do czynienia z rodzajem halucynacji, niesie ze sobą obietnicę lekarstwa na wszystkie ludzkie dolegliwości.

Im dłużej myślałem o Przysiędze Hipokratesa po jej ukończeniu, tym mocniej narastało we mnie poczucie obcowania z komiksem, który nie ufa własnym pomysłom. To ciągłe podkręcanie napięcia bywało męczące, chociaż powtórzę: pierwszy cios był celny. To właśnie tam kryje się najwięcej napięcia. W momentach, gdy wiemy niewiele.

Thriller z horrorem tworzą tu obiecującą mieszankę, której zabrakło scenariuszowej dyscypliny.

Klaustrofobiczne ujęcia, emocje trochę jak w garażu z Wściekłych psów, kryminaliści desperaci, opanowany lekarz, jakiś wariat. Później też nie jest najgorzej. Trochę jak w Carpenterowskim Ataku na posterunek 13, gdy pętla zaciska się coraz mocniej. Ale dalej, gdy twórcy puszczają wodze fantazji, wszystko okazuje się takie… patetyczne. Przekombinowane.

Każda następna scena musi odsłonić kolejną tajemnicę. Każdy zwrot akcji musi być większy od poprzedniego. W efekcie opowieść zaczyna przypominać mechanizm nakręcany własną komplikacją.

Najbardziej rozczarowuje mnie jednak niewykorzystany potencjał głównego tematu. Przecież Przysięga Hipokratesa opowiada o lekarzu. O człowieku, który przekroczył granicę etyczną. To fascynujący punkt wyjścia. Można było zbudować historię o moralnym rozpadzie. Tymczasem komiks bardzo szybko porzuca te tropy na rzecz coraz bardziej widowiskowej intrygi.

Wszystko to zostało sprzedane w mało przekonujący sposób. Dlatego najlepiej zapamiętam nie scenariusz, lecz rysunki Mikaëla Bourgouina. To one niosą ciężar atmosfery. To one sprzedają grozę, której fabuła momentami nie potrafi udźwignąć.

Ostatecznie Przysięga Hipokratesa jawi mi się jako przykład komiksu bardzo sprawnego, a jednocześnie zaskakująco pustego. Takiego, który przez cały czas robi wrażenie, ale rzadko zostawia ślad. Podczas lektury nie nudzi, a po lekturze szybko się zaciera. Pozostaje pamięć kilku świetnych obrazów i coraz słabsze wspomnienie samej historii.

Scenariusz: Mathieu Gabella, Mathieu Mariolle
Rysunki: Mikaël Bourgouin
Kolory: Mikaël Bourgouin
Tłumaczenie: Jakub Syty
Skład: Piotr Margol
Redakcja: Joanna Lewandowska
Korekta: Sonia Miniewicz
Ilość stron: 136
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Lost in Time
Format: 240 x 320 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Przysięga Hipokratesa pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

I naprawdę nie wiem, do czego tu doszło, bo po prawdzie to, co proponuje Tim Seeley w scenariuszu, a Freddie E. Williams II w warstwie graficznej, ciężko ogarnąć. Powinienem pewnie napisać, że to najlepszy komiks dla prawdziwego fana He-Mana. Ale kim jest prawdziwy fan He-Mana? Czy w ogóle można mówić o jakimś fanklubie tej postaci w Polsce? Wszyscy znamy ją przecież z czasów dzieciństwa, z animowanej bajki emitowanej w telewizji mniej więcej w tym samym okresie co GI Joe (zatem lepiej będzie, żebym i na ten komiks się nie skusił). No tak, jest jeszcze film z Dolphem Lundgrenem i o ile pamiętam go jako niezły, to najlepszą decyzją (dla mnie i dla filmu) będzie go nie odświeżać.

He-Man wrócił bez kompleksów, ale ja nie potrafiłem odnaleźć się w jego świecie.

Tak, He-Man i Władcy Wszechświata z pewnością nie jest przeznaczony dla mnie. Nie mogłem odnaleźć się ani w wydarzeniach (zostaje znaleziony drugi miecz, na który chrapkę ma Szkieletor), ani w rysunkach, które, po prawdzie, miejscami są bardzo brzydkie. Komiks ratują trochę kolory Andrew Dalhouse’a i fajnie byłoby przepuścić plansze przez plotery drukujące, ot tak, żeby sprawdzić, jak poradzą sobie przy takim natężeniu barw.

Zaczynając jednak od samego świata i bohaterów, muszę parę spraw wyjaśnić. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się w Eternii. To uniwersum, którego najbardziej rozpoznawalne obrazy powstały nie w komiksie, lecz na styku linii zabawek, animacji telewizyjnej i kultury dzieciństwa lat osiemdziesiątych.

Eternia wciąż tętni kolorami, ale mnie zostawiła całkowicie obojętnym.

Od początku zostajemy wrzuceni w konwencję superhero, więc to kolejny szkopuł dla mnie, czytelnika, który raczej ucieka od takiego schematu. Napiszę jednak uczciwie, że jest to powrót do „czystego” He-Mana, pozbawionego wsparcia obcych franczyz. Paradoksalnie brak większych ambicji może dla wielu odbiorców okazać się największą zaletą albumu i pierwszego zeszytu. Seeley zdaje sobie sprawę, że ten świat działa dlatego, iż przypomina sen dziecka. Technologia sąsiaduje z magią. Barbarzyńcy spotykają kosmiczne maszyny. Zamki wyrastają z prehistorycznych krajobrazów.

I znowu, wszystko się zgadza, ale to już nie mój świat, nawet pomimo pełnego zrozumienia tej konwencji. Podobnie jest z ilustracjami. Pęcznieją od kolorów, postaci wyciętych i wstawionych na agresywne, jaskrawe tła. Freddie E. Williams II stawia na przesadę, krzykliwą ekspresję i nieustanny ruch, co dla wielu odbiorców będzie zaletą, ale mnie prowadzi do wizualnego przesytu.

Kadry bywają przeładowane detalami, kolorystyka jest rzeczywiście agresywna, a całość momentami bardziej przypomina współczesny komiks superbohaterski niż epickie fantasy. Przyznaję, że oczekuję od komiksu czegoś więcej niż wyłącznie hałaśliwej atrakcji.

Rysunki: Freddie E. Williams II
Scenariusz: Tim Seeley
Tłumaczenie: Paulina Braiter
Korekta: Hanna Antos
Redakcja wydania polskiego: Krzysztof Ostrowski
Ilość stron: 112
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Nagle! Comics
Format: 170 x 260 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł He-Man i Władcy Wszechświata #01: Miecz skaz pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Przypominam, Doom Generation pochodzi z 1995 roku. Już wówczas Araki przekazywał wprost, że żyjemy w świecie, gdzie reklama, przemoc, telewizja i seksualność tworzą jeden nieprzerwany strumień bodźców.

Konstrukcja Doom Generation przypomina mi serię kolizji. To stłuczka za stłuczką, przejeżdżanie po leżących zwłokach i nieoglądanie się za siebie. Dlaczego? Tacy są bohaterowie Arakiego. Żyją w piekle, jednym z pierwszych obrazów jest zresztą neonowe „Welcome to Hell”. Postaci są wulgarne, prezentują cały wachlarz prymitywnych zachowań, a to całe piekło? No cóż, przecież wszystko kosztuje tutaj 6,66 dolara.

Ale w kinie lat dziewięćdziesiątych buntowników było wielu, na każdym kontynencie. Harmony Korine, Lars von Trier, Danny Boyle, Vincent Gallo, Shinya Tsukamoto i wielu innych. Wielu z nich ten sprzeciw sprzedawało. Gregg Araki był (i jest!) ikonicznym przykładem reżysera buntownika, ale w Doom Generation przedstawił się jednak inaczej. Nakręcił film, który wygląda jak krzyk człowieka zmęczonego samym pojęciem buntu. Zakłada, że świat już dawno się rozpadł. Wszystko przedstawione jest w tej pełnej nihilizmu formie: zgniłe, przetrawione, bez planu na dziesięć minut do przodu.

Araki nakręcił kino, które skopało każdy mit o młodości, wolności i buncie.

Tutaj wszystko przypomina stan psychiczny sportretowanych młodych ludzi. Jasne, Araki dysponuje większym budżetem niż przy swoich wcześniejszych partyzanckich produkcjach, ale wciąż kopie się z mainstreamem. Po Totally Fucked Up (1993), a przed Donikąd (Nowhere, 1997), jego Doom Generation. Stracone pokolenie z 1995 roku stanowi środkową część trylogii Teenage Apocalypse Trilogy.

Część widzów i krytyków odrzucała ten film już na wstępie, później nie było lepiej. Innych potrafił oczarować i skłaniał do bardzo pochlebnych opinii. Ale czy Doom Generation jest prowokacją pozbawioną treści? Od niepokornego skandalu przerodził się w klasykę kina niezależnego. To jedno jest pewne.

Za fasadą nihilizmu i agresji Doom Generation skrywa historię o potrzebie bliskości.

W centrum opowieści znajdują się trzy postaci. James Duval gra bohatera pozornie najbardziej zwyczajnego. W jego twarzy stale widać zdziwienie. Czy jest ono spowodowane wypalaniem nieprzyzwoitych ilości zielska? Być może. Sprawia wrażenie, jakby bezskutecznie próbował zrozumieć reguły świata, który już dawno utracił logikę. Rose McGowan tworzy Amy Blue, jedną z najbardziej charakterystycznych figur amerykańskiego kina niezależnego tamtej dekady. Jest agresywna, dowcipna i niezwykle krucha. Nieustannie atakuje innych, by nikt nie zdążył zaatakować jej pierwszy. Z kolei Johnathon Schaech wnosi do filmu energię czystej nieprzewidywalności. Nie gra człowieka. To chaos. To pokusa.

I właśnie ta próba uchwycenia nastoletniego bałaganu wybrzmiewa najmocniej. Przecież gwałt i przemoc nie muszą być odczytywane dosłownie. Zresztą nawet pisanie o Doom Generation jako o filmie o nihilizmie może okazać się zgubne. Ta trójka bohaterów nie wierzy w wartości, ale desperacko ucieka przed samotnością. Nie są w stanie naprawić chaosu, co leży w naturze ich młodego wieku, jednak potrzeba bliskości pozostaje aż nadto widoczna. Sprawiają wrażenie odważnych, takich, którym na niczym nie zależy, ale to tylko poza. Boją się jak każdy. Nie nadążają za światem, dlatego plują, krzyczą i funkcjonują wyłącznie teraźniejszością.

Araki pod tym względem nakręcił rzecz niesamowitą, zwłaszcza że film ma już trzydzieści lat na karku. Przewidział wiele z tego, z czym mierzymy się dzisiaj. Groteskowa telewizyjną przemoc, medialna karykatura rzeczywistości, w której coraz trudniej odróżnić koszmar od rozrywki.

Czas trwania: 83 min
Gatunek: dramat
Reżyseria: Gregg Araki
Scenariusz: Gregg Araki
Obsada: James Duval, Rose McGowan, Johnathon Schaech
Zdjęcia: Jim Fealy
Muzyka: Dan Gatto

Artykuł Doom Generation – Stracone pokolenie pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.