Ale zacznijmy od niej, pięknej, nieśmiertelnej Claudii. Na Ziemi była strażniczką bram piekielnych i sprawowała tę funkcję z powodzeniem. Nikt nie wnosił skarg ani zażaleń. I przyszedł czas na rytuał z rzędu tych oklepanych, jednych z wielu, ot, jakaś ofiara z pięknej dziewczyny. Traf chciał, że podczas standardowego poświęcenia doszło do nieprzyjemnego incydentu, a Claudia trafiła do Odrodzenia. To świat upiorny, parszywy, pogrążony w nieustannych wojnach, coś na wzór piekła. De facto Odrodzenie przypomina trochę Zaświaty z filmu Sok z żuka (1988, Tim Burton). Jakie prawa nim rządzą?

Cóż, nie ma tam żadnych praw. No… może jest prawo silniejszego. I jeszcze to, że nie można wrócić do świata żywych. Podobno. A taki powrót jest Claudii co najmniej potrzebny. Dlaczego? Otóż w Odrodzeniu została pasowana na rycerza wampira. Super, ma nowe możliwości, jest jeszcze silniejsza, piękniejsza, bardziej spragniona krwi i cielesności. Gdzie zatem haczyk? Istnieje klauzula, zgodnie z którą musi pozbawić życia własne dziecko i zrobić to przed jego 21. urodzinami. Tymczasem dziewczyna wiedzie spokojne życie w świecie żywych i aktualnie opłakuje odejście matki Claudii, nie wiedząc nic o prawdziwej naturze wampirzycy. Sama Claudia nie widzi zaś na razie szans na powrót do świata żywych. A czas nieubłaganie się kurczy.

Bezkompromisowy scenariusz i agresywna kreska tworzą komiks, który albo pokochacie, albo odrzucicie.

Nie znam wcześniejszych światów wykreowanych przez Pata Millsa, które należy uznać za fundament opowieści rozgrywających się w Claudii. Czytelnicy poznali to uniwersum w Requiem. Rycerz wampir, w 2000 roku dzięki wydawnictwu Nickel Editions. Pierwszy, 48-stronicowy album Résurrection ukazał się w listopadzie 2000 roku. Znajdziemy go również w ofercie Scream Comics, w wydaniu zbiorczym wraz z epizodem Danse macabre. Omawiana Claudia powstała oryginalnie w 2004 roku jako rozwinięcie tego uniwersum. I jest świetna. W pierwszym tomie przeczytamy dwa epizody: Brama piekła (La porte des enfers) oraz Zabójcze dziewczyny (Femmes Violentes).

Zatem horror ekstremalny, soczyste BDSM, dużo świadomie brudnego, wręcz parszywego rysunku, miejscami utrzymanego w stylistyce zinowej. Jest też golizna i zdecydowanie nie jest wysmakowana, raczej wpisana w nurt punkowego wykopu. Dla mnie to pierwsze spotkanie ze scenariuszem Pata Millsa, twórcy niezwykle płodnego, którego wiele tytułów jest już obecnych na polskim rynku. Choćby seria Slaine (Lain), Sędzia Dredd (Lain, Ongrys) czy wspomniany już Requiem. Rycerz wampir (Scream Comics). Dość napisać, że urodzony w 1949 roku Mills publikuje od połowy lat 70.

Flaki, przemoc i czarny humor idą ramię w ramię.

Inaczej rzecz ma się z Franckiem Tacito, artystą odpowiedzialnym za warstwę graficzną. Nie przeczę, nie będą to wizualia dla każdego. O głównych cechach rysunku już wspomniałem. To estetyka nierzadko iście bezceremonialna, ale przede wszystkim bezkompromisowa. Tacito doskonale wyczuwa zamiary scenarzysty. Rysuje po bandzie, agresywnie. Plansze przytłaczają, kadry wydają się uporządkowane, ale mimo to nierzadko spływają posoką i flakami. Kolorystycznie jest to świat nieustannego rozkładu: czernie, czerwienie i fiolety. Elegancko pisząc, mogę jedynie wspomnieć, że rysunki z pewnością posiadają własną, bardzo wyrazistą tożsamość estetyczną.

To komiks bardzo charakterystyczny, na pewno nie dla każdego, ale skrywający sporo treści pod pierwszą warstwą rozlanych wnętrzności i ekskrementów. To przecież opowieść o Claudii, która nie funkcjonuje wyłącznie jako bohaterka horroru czy dark fantasy. Przez cały czas znajduje się pomiędzy rolami. Między człowiekiem a potworem. Między ofiarą a sprawczynią. To niejednoznaczna figura i z pewnością interesująca pod kątem rozwijanego scenariusza. Pamiętajmy o jej motywacji. Claudia chce wyrwać się z piekła, żeby zamordować własną córkę.

Scenariusz: Pat Mills
Rysunki: Franck Tacito
Tłumaczenie: Jacek Bartecki
Opracowanie językowe i korekta: Izabela Rutkowska
DTP: Krzysztof Kaźmierczak | blacKink
Ilość stron: 104
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Scream Comics
Format: 240 x 320 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Claudia. Rycerz wampir, tom 01 pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Tak pisałem o pierwszej części albumu Chronosquad. Tom drugi utrzymuje poziom i robi to ze świetną werwą. Więcej! Autorzy jeszcze odważniej montują fabułę, przeskakując pomiędzy wątkami, podkręcają tempo, intrygują i dokładają kolejne pomysły.

To komedia science fiction, która bawi, ale przy okazji zaskakująco trafnie punktuje ludzką skłonność do psucia wszystkiego, czego dotknie.

Drugi tom rozwija motyw turystyki temporalnej w sposób bardziej niepokojący niż część pierwsza. Przypominam, że początkowo świat przedstawiony przypominał satyrę na przemysł wakacyjny. Można kupić wycieczkę do starożytności równie łatwo jak współczesny urlop. Z czasem okazuje się jednak, że historia nie chce być tylko produktem. Każda próba podporządkowania przeszłości logice rynku rodzi nowe pęknięcia. Albertini pokazuje, że podróż w czasie nie jest neutralną technologią. To forma kolonizacji. Wkraczanie w dawne epoki zawsze oznacza naruszenie istniejącego porządku. Oczywiście nie jest to żadna nowość. Już dr Emmett Brown z Powrotu do przyszłości ostrzegał nas za każdym razem przed groźbą zaburzenia continuum czasoprzestrzennego.

Wszyscy wiemy, ile problemów mieli bohaterowie filmów Roberta Zemeckisa: alternatywne rzeczywistości, spotkania z samym sobą, totalny bajzel. I nie inaczej jest w Chronosquad, tylko na większą skalę. Minimum wyobraźni wystarczy, żeby zrozumieć, jaki kolosalny i negatywny wpływ na ludzkość mogą mieć pogawędki z postaciami historycznymi. A tutaj rzecz idzie jeszcze dalej, bo niektórzy w ramach tych wycieczek chcą polować na dinozaury!

Zatem serio, Chronosquad czyta się z wypiekami na twarzy, ale i z uśmiechem, nie dowierzając temu, jak człowiek potrafi być nieodpowiedzialny. Chociaż, po prawdzie, wszyscy wiemy to doskonale.

Jeśli pierwszy tom był zwariowaną wycieczką w czasie, drugi zamienia ją w prawdziwą katastrofę na skalę dziejów.

Niezmiennie podoba mi się cała konstrukcja, począwszy od bohaterów Chronosquad. Częściej przypominają urzędników próbujących opanować chaos większy od nich samych. Dzięki temu opowieść zachowuje ludzką skalę, nawet gdy stawka wydaje się naprawdę ogromna. Moi drodzy, rzecz idzie przecież o całe epoki! Albertini przy tym wszystkim nie rezygnuje z małych emocji. Postaciom towarzyszą zagubienie, lęk, fascynacja i zwykła improwizacja. Bohaterowie nie tyle rozwiązują problemy, ile próbują za nimi nadążyć.

Za tym chaosem, mimo wszystko, ale przy zadanej konwencji i pełnym moim zrozumieniu, bez problemu nadąża Grégory Panaccione. Rysunki są żywe i niezwykle ruchliwe. Widzę tu tradycję karykatury, ale nie osłabia ona dramaturgii. Wciąż jest dowcip, wciąż są przerysowane emocje, naturalne dla komedii. Ponownie kłaniają się klasycy francuskiej komedii: Louis de Funès, Pierre Richard, Michel Galabru czy nawet Jacques Tati – to ten zapał i ta energia.

Chronosquad wciąż stoi blisko satyry i politycznej przypowieści niż bardziej klasycznych przedstawicieli nurtu sci-fi. Albertini i Panaccione wykorzystują fantastykę naukową nie po to, by przewidywać przyszłość, ale by z nowej perspektywy spojrzeć na przeszłość i teraźniejszość. Polecam.

Artykuł Chronosquad #02: Kierunek: Rewolucja, ostatnie wezwanie pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Problem polega na tym, że trudno znaleźć przekonujący powód jego istnienia.

Oryginalna Vaiana była filmem opartym na energii animacji, ruchu i umowności. W wersji aktorskiej całość magii zwyczajnie znika. Twórcy odtwarzają znane sceny z dużą dbałością o szczegóły, lecz rzadko proponują coś od siebie. Film sprawia wrażenie kosztownej rekonstrukcji. Jest wierny pierwowzorowi, poprawny realizacyjnie, ale jednocześnie pozbawiony własnego charakteru.

Miałkość, wtórność, Vaiana.

Thomas Kail prowadzi narrację sprawnie, choć bez wyraźnego autorskiego piętna. Kamera głównie rejestruje wydarzenia, zamiast nadawać im nową interpretację. Wizualna atrakcyjność szybko staje się jednak jednym z niewielu argumentów przemawiających za filmem.

Najlepiej wypada obsada. Catherine Laga’aia wnosi do głównej bohaterki naturalność i szczerość. Gorzej sprawdza się Dwayne Johnson jako Maui. W animacji jego przesadna ekspresja była elementem konwencji, w wersji aktorskiej postać wydaje się ciężka i sztucznie przeskalowana. Chemia między bohaterami jest obecna, ale nie ma tej lekkości, która napędzała oryginał.

Największą słabością filmu pozostaje jego zachowawczość. Historia o odkrywaniu własnej drogi została zamknięta w projekcie, który sam boi się obrać nowy kierunek. Każda scena wygląda tak, jakby powstała pod ścisłym nadzorem korporacyjnej listy kontrolnej. Wszystko działa zgodnie z planem, ale niewiele potrafi zaskoczyć.

Im dłużej trwa ta podróż, tym bardziej brakuje jej celu.

Czy remake był w ogóle potrzebny? To wiele mówi o jego miejscu we współczesnym kinie. Zamiast stać się nową interpretacją znanej historii, Vaiana funkcjonuje przede wszystkim jako przypomnienie, jak dobrze działał materiał źródłowy.

Nie jest to film zły technicznie. Jednak za fasadą pięknych obrazów kryje się produkcja pozbawiona ryzyka, świeżości i własnej tożsamości. Podróż przez ocean pozostaje atrakcyjna wizualnie, ale prowadzi wyłącznie przez dobrze znane wody. Wszystko już było, jest miałkie, zbędne, obliczone na klasyczne odcięcie kuponów.

Artykuł Vaiana pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Dwaj bracia wyruszają na poszukiwania mitycznego pierwszego skalda. Wszystko po to, by zadowolić okrutnego króla wikingów, który zabił ich ojca, i przywieźć mu nowe opowieści. Kto zawiedzie, poniesie śmierć. Rozpoczyna się zatem bezlitosny wyścig. Skeggy przystaje do krwawego kapitana Roalda Jednookiego. Sligand wsiada na pokład „Aslaka”, najbardziej
żałosnego drakkara w królestwie, dowodzonego przez zuchwałą Brynhildę.

Wyprawa zapowiada się nadzwyczaj niebezpiecznie i poniesie odkrywców tam, gdzie nie postawił stopy jeszcze żaden człowiek…

Niniejsze wydanie zawiera pierwsze trzy tomy serii.

Dla fanów: Okko (Hub), Wąż i włócznia (Hub), Wollodrïn (Chauvel, Lereculey, Lanfeust z Troy (Arleston, Tarquin), W poszukiwaniu Ptaka Czasu (Le Tendre, Loisel), Milenium (Nolane, Miville-Deschênes).

Tytuł oryginalny: Aslak #1-3
Scenariusz: Hub, Fred Weytens
Rysunki: Emmanuel Michalak
Kolory: Drac, Sébastien Lamirand, Alexandre de la Serna
Tłumaczenie: Jakub Syty
Redakcja: Maria Lengren
Korekta: Alicja Laskowska
Skład: Raraku
Liczba stron: 152
Format: 210 x 290 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Éditions Delcourt

Dziewięć – recenzja komiksu

John C. Hubbel jest znakomitym astronautą wysłanym z misją na mityczną Planetę Dziewięć, która stanowi ostatni etap eksploracji kosmosu i której istnienie długo pozostawało hipotezą. Lecz gdy jego wahadłowiec podchodzi do lądowania, dochodzi do dramatu. Złapany przez burzę magnetyczną statek zaczyna się gwałtownie palić.

Pilot cudem unika śmierci… by znaleźć się za kierownicą samochodu. Obok niego siedzi Astrid, jego dziewczyna, a prosto na nich pędzi ciężarówka. John wie, że już przeżył tę sytuację wcześniej. Tym razem udaje mu się uniknąć wypadku i zaczyna mieć nadzieję na odmianę innych wydarzeń z przeszłości.

Zainspirowani filmami takimi jak Interstellar, Marsjanin i Ad Astra, scenarzysta Philippe Pelaez (Czarny horyzont, Nikt) i rysownik Guénaël Grabowski (Nautilus, Nikt) wpisują się w tradycję wielkiej epopei kosmicznej, tworząc historię łączącą elementy science fiction i przygody.

Tytuł oryginalny: Neuf
Scenariusz: Philippe Pelaez
Rysunki: Guénaël Grabowski
Kolory: Denis Béchu
Tłumaczenie: Jakub Syty
Redakcja: Izabela Rutkowska
Korekta: Agata Bogusławska
Skład: Piotr Margol
Liczba stron: 88
Format: 240×320 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Dargaud

Król rozpustników. Księga II – recenzja pierwszej księgi

Lipiec 1203 roku. Smutny Pan towarzyszy królowi podczas oblężenia Château Gaillard, pozostawiając opiekę nad ulicami Paryża młodemu Amauriemu. Akurat pod nieobecność Tristana znajdowane są w stolicy ciała zamordowanych i okaleczonych kobiet. W tym czasie Saif próbuje, jak tylko potrafi, spełniać się w roli Wielkiego Coësre i radzić sobie z narastającą rywalizacją pomiędzy Sybillą a Melisandą.

W drugiej księdze Króla rozpustników Vincent Brugeas oraz Ronan Toulhoat (Republika Czaszki, Rycerz Psi Łeb) przenoszą akcję kilka lat do przodu, skupiając się na wchodzącym w dorosłość młodym pokoleniu bohaterów.

Dla fanów: Rycerz Psi Łeb i Republika Czaszki (Brugeas, Toulhoat), Skorpion (Desberg, Marini), Nottingham (Brugeas, Herzet, Dellac), Wężowy bóg (Le Gris, Dellac), Pendragon (Le Gris, Martinello).

Tytuł oryginalny: Le Roy des Ribauds vol. 4-5
Scenariusz: Vincent Brugeas
Rysunki: Ronan Toulhoat
Kolory: Ronan Toulhoat, Anaïs Blanchard
Tłumaczenie: Jakub Syty
Redakcja i korekta: Izabela Rutkowska
Skład: Piotr Margol
Liczba stron: 288
Format: 203×290 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Akileos

Pieśń strzyg. Księga 2 – recenzja pierwszej księgi

Od siedmiu lat Kevin Nivek i tajemnicza Debrah Faith spotykają się co roku i próbują wspólnie pozbyć się traumy doznanej w wyniku szokującego kontaktu ze strzygami. Tym razem jednak dopadają ich wydarzenia z przeszłości oraz wszechobecne widmo nieuchwytnego Sandora G. Weltmana. Wszystko wskazuje na to, że będą musieli po raz kolejny zmierzyć się z istnieniem tych nieludzkich, wszechpotężnych istot.

Drugi cykl Pieśni strzyg to nowa seria wciągających przygód, niespodziewanych spotkań i odkrywania nieoczekiwanych faktów…

Dla fanów: XIII (Van Hamme, Vance), Archiwum X (serial), Fox (Dufaux, Charles), Blue Book (Tynion, Oeming).

Tytuł oryginalny: Le chant des Stryges, vol. 7-12
Scenariusz: Corbeyran
Rysunki: Richard Guérineau
Kolory: Ruby, Christian Favrelle, Hedon
Tłumaczenie: Paweł Łapiński
Redakcja: Maciej Mrozowski
Korekta: Agata Bogusławska
Skład: Piotr Margol
Liczba stron: 288
Format: 210 x 290 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Éditions Soleil

Wysokie trawy

Znasz nasze zasady!
Nigdy więcej niż trzy noce w jednym miejscu.
Zwierzęta są dzikie…
A ludzie są gorsi.

W świecie ukształtowanym przez pradawną legendę ojciec i syn prowadzą samotne życie w górach. Ponieważ ich pochodzenie jest równie niechlubne, co przerażające, trzymają się z dala od innych ludzi. Lecz sekrety będą musiały wyjść na jaw…

„Wysokie trawy“ to opowieść o przekazywaniu wiedzy życiowej z ojca na syna. Rysownikiem komiksu jest Grun, twórca znany z takich tytułów jak „Łowcy relikwii“, „On Mars“, „Metronom“.

Dla fanów: On Mars i Łowcy relikwii (Runberg, Grun), Utracone wieki (Le Gris, Poli, Bulgheroni).

Tytuł oryginalny: Les Hautes Herbes
Scenariusz: Laurine Clin
Rysunki i kolory: Grun
Przekład: Jakub Syty
Redakcja: Magdalena Stonawska
Korekta: Sonia Miniewicz
Skład: Piotr Margol
Liczba stron: 120
Format: 240×320 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Editions Daniel Maghen

materiały wydawcy

Artykuł Lost in Time – listopad 2026 pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Jest zatem namaszczenie producenckie, Johna Carpentera i Debry Hill, która była współscenarzystką czterech filmów naszego znamienitego cieśli (Halloween, Halloween 2, Mgła i Ucieczka z Los Angeles). Jest muzyka Jana, którego partytur nie można pomylić z niczym innym, bo to ta sama elektronika, która tak doskonale pieści uszy i przywołuje najpiękniejsze gatunkowe wspomnienia. Jest w końcu Halloween, film z 1978 roku puszczany przy okazji w telewizyjnych odbiornikach w Sezonie czarownic. No i niejako motyw przewodni w filmie Tommy Lee Wallace, maski. Tym razem nie na czerepie Michaela Myersa i nie takie bezkształtne białe, które musiały zostać zerwane z linii produkcyjnej bez ostatecznej obróbki, a raczej te dopieszczone, idealne na zaduszki – w formie dyni. Za tymi dyniami kryje się cały motyw przewodni filmu – kontrola.

Bez Michaela Myersa, za to z własnym pomysłem na straszenie.

Ciekawy jest przypadek samego reżysera Sezonu czarownic, Tommy Lee Wallace’a. Po tej stronie kamery, badając całą filmografię, nie szło mu najlepiej, a omawiany tutaj film łatwo wskazać jako ten najlepszy w skromnym dorobku. Nie rozwinął więc Tommy skrzydeł, a zawsze był raczej w cieniu Johna (albo raczej w cieniu jego filmów). Grał ducha w Mgle, odpowiadał za dźwięk w Ataku na posterunek 13, sprawował funkcję drugiego reżysera w Wielkiej drace w chińskiej dzielnicy. Robił to wszystko, a w przerwach pisał scenariusz do Sezonu czarownic…

Polubiłem się z nim, z tym filmem, choć mam niejako problem z tym wciągnięciem go, jako podtytuł, do serii Halloween. Niby franczyza, ale nie franczyza.

Ale to wciąż sprytny zabieg, trudno temu zaprzeczyć. Akcja rozgrywa się na tydzień przed Halloween. Dzieciaki nie mogą się doczekać, w kraju trwa ta zakrojona na szeroką skalę akcja kupowania masek od jednego producenta. Jeszcze osiem dni, jeszcze siedem dni, załóż maskę, ciesz się z nadchodzącego święta. Zaraz wyjdziesz na ulicę z koszykiem na cukierki. To motyw przewodni, choć wspomnieć należy o naprawdę świetnym otwarciu tego filmu. Zostajemy wtrąceni od razu, w intrygę. Dla kogoś to finał, dla nas początek. Ucieka mężczyzna, ktoś go goni, dopada, później ten sam przerażony, nieprzytomny zostaje odwieziony do szpitala. Na miejscu opiekuje się nim amerykański everyman, lekarz, ojciec, do rany przyłóż facet, który weźmie każdą robotę i zawiesi oko na każdej niewiaście, szczególnie tej, która opłakuje ojca (tak, to ten przywieziony do szpitala mężczyzna). I dziewczyna nie zostawi tego ot tak, bez reakcji, w sensie tego wydarzenia. Bada sprawę, a pomocną ręką służy doktor (charyzmatyczny Tom Atkins, nie przeczę). Ruszają śladami ostatniej drogi komiwojażera, która prowadzi do cichego miasteczka skupionego wokół fabryki produkującej maski…

W cieniu Carpentera powstał film, który z biegiem lat zyskał własną tożsamość.

Artykuł Halloween 3: Sezon czarownic pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Tutaj jest chaos. Ten na zewnątrz, ale też ten ukryty. To szczególny okres kształtowania się charakteru, szukania własnej drogi i podążania za każdą ciekawą rzeczą. Zostawić ich w spokoju? Czy może chuchać i ciągle strofować? Rodziców w Byliśmy aniołami raczej nie ma. Spóźnili się ze swoją młodością i teraz próbują ją nadrobić. Nie wszyscy, ale niektórzy na pewno.

Lubię pisać o młodości. Lubię filmy, komiksy i dzieła kultury zahaczające o tematykę coming of age, czyli po prostu opowiadające o dojrzewaniu. Mógłbym zrobić kilka list i rankingów z takimi tytułami, bo dobrze czuję się w tej tematyce. I mogę polecić Byliśmy aniołami, bo to album szczery i uczciwy. Traktuje o tym burzliwym etapie życia, opowiada o nastolatkach, które duszą się w swoim miejscu, czasie, a nawet we własnych ciałach.

Małe miasteczko, wielkie marzenia i nieustanne poczucie, że życie toczy się gdzieś obok.

Byliśmy aniołami nie jest komiksem o wielkich wydarzeniach. To raczej opowieść o oczekiwaniu na wydarzenie. O tym szczególnym momencie życia, gdy człowiek ma szesnaście lat i jest przekonany, że prawdziwe życie zaczyna się gdzieś indziej.

Koncept fabularny jest ci dobrze znany. Akcja rozgrywa się w fikcyjnym miasteczku Isheim, jednym z wielu podobnych miejsc w Europie. U nas mógłby to być Żnin albo Wąbrzeźno. Możliwe, że dla dorosłych niewielkie miasteczka są pewną obietnicą stabilizacji, ale dla młodych ludzi bywają pułapką. Wszyscy dobrze rozumiemy, że punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia. Tutaj, w Byliśmy aniołami, marzenie o wyjeździe okazuje się ważniejsze niż sam cel podróży.

Anne-Caroline Pandolfo bardzo dobrze rozumie naturę nastolatków. Nie ma tu żadnych manifestów ani długich monologów. Nikt nie prowadzi błyskotliwych rozmów. To czas wakacji, a oni wciąż przesiadują na tym samym murku. Znamy to z Osiedla Swoboda, znamy też z życia. Kłócą się, flirtują, snują plany, których pewnie nigdy nie zrealizują. A może jednak? W miasteczku pojawia się nieco szalona dziewczyna. Teoretycznie nie różni się od reszty, a jednak ma w sobie coś magnetycznego, jakby to, o czym mówi, naprawdę mogło się spełnić…

Niewiele się tu dzieje, a jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że stawką jest całe życie.

Tytuł, w którym pojawia się słowo „anioły”, jest nieco przewrotny. Jako czytelnicy wiemy już, obserwując plansze i śledząc wydarzenia, że to przede wszystkim szarość, nic wielkiego. Ale dla nich, młodych, każdy gest może być epicki. To jest wiarygodne. Anne-Caroline Pandolfo bardzo dobrze uchwyciła ten rytm młodości.

Co do rysunków, całość wygląda niemal jak coś spontanicznego, nieustannie będącego w ruchu, również w tym wymiarze trudnym do uchwycenia. Bohaterowie pozostają lekko rozedrgani, jakby znajdowali się w ciągłym ruchu. Czasem brakuje całego konturu i bardzo dobrze współgra to z treścią.

Jasne, brakuje tu fabularnych fajerwerków. Ot, snucie się po małym miasteczku, piątkowa impreza, zamknięte demony w kruchych ciałach, niemożność i nieumiejętność wyrażania siebie, tłumienie pragnień, no i muzyka. Tak jakby właśnie przez nią można było się wypowiedzieć, jakby młody człowiek krzyczał: „Patrz, taki jestem, o tym chcę powiedzieć!”. Wszystko w punkt.

Ale najciekawszy jest sam pomysł na uformowanie tej historii. W drugim albumie mamy spotkać tych młodych ludzi po trzydziestu latach. Serio, to właśnie najbardziej intryguje mnie w Byliśmy aniołami. Ten dalszy plan Pandolfo.

Rysunki: Terkel Risbjerg
Scenariusz: Anne-Caroline Pandolfo
Tłumaczenie: Elżbieta Janota
Redakcja: Krzysztof Ostrowski
Korekta: Hanna Antos
Skład: Agata Wawryniuk
Ilość stron: 154
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Nagle! Comics
Format: 170 x 260 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Byliśmy aniołami #01 pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

To kolejny słodki i ciepły oddech z PRL-u? Produkt napędzany nostalgią? Poniekąd tak, ale ja nie mam z tym problemu. Przecież jako dzieciak, który z wypiekami na twarzy wertował przyniesiony przez tatę Świat Młodych, mogłem kolejny raz poczuć się bezpiecznie w czasach dzieciństwa. W latach 80. poznawałem przygody trójki harcerzy z Tytusa, Romka i A’Tomka, a przy okazji Kwapiszona doświadczałem czegoś niebanalnego, zwłaszcza dzięki niezwykle inspirującym dla mnie kolażom zdjęć i rysunków autorstwa Bohdana Butenki.

Nie chciałbym jednak, żeby Widmotekę komiksową traktować wyłącznie w ten sposób. To przede wszystkim pozycja stricte publicystyczna, obejmująca temat dokładnie założony przez autorów. Przyglądamy się rzeczom, których nie było. Jasne, brzmi to osobliwie, ale taki jest kontekst. Wszystko wokół, bo przecież i drogę do tych „widm” trzeba opisać, stanowi już wartość dodaną.

Dla mnie najciekawsze podczas lektury okazały się rozdziały poświęcone twórcom, z którymi nie miałem wcześniej styczności albo była ona bardzo ograniczona. Tak jest choćby w przypadku sylwetki Andrzeja Chyżego w rozdziale Rysownik, który za mało zaistniał. Znajdziemy tam sporo materiału bezpośrednio związanego z motywem przewodnim książki. Chociażby horror napisany przez Sławomira Zajączkowskiego. Intrygujące rysunki na jednej z plansz mogą podsycić apetyt na więcej, ale ten nie zostanie zaspokojony.

O komiksach, których nigdy nie było, choć wiele wskazywało na to, że powinny powstać.

Takich przykładów jest znacznie więcej, choćby IK wchodzi do akcji, istniejący dziś jedynie w postaci kilku szkiców Bogusława Polcha. I właśnie na przykładzie tych szkiców autorzy Widmoteki komiksowej częściej się zastanawiają, niż formułują pewniki. Bo przecież IK wchodzi do akcji może być „prawdopodobnie czymś pomiędzy sensacją a SF”. Zresztą na tym opiera się szkielet całej publikacji. W dużej mierze są to domysły: czy coś mogłoby przerodzić się w serię, w którą stronę mógł pójść projekt, czy dany rysunek zwiastował coś większego.

Publikacja zazębia się również (czasem) z Komiksowymi dziwadłami epoki przełomu Daniela Koziarskiego i Wojciecha Obremskiego. Obie książki omawiają lub przynajmniej pochylają się nad kilkoma tymi samymi tytułami. Chociażby magazyn KRON, stworzony głównie jako reklama wódki. O ile Koziarski i Obremski traktują go jako osobliwość wpisującą się w koncepcję komiksowych dziwadeł, o tyle Koziarski i Osuch skupiają się na zapowiedziach sugerujących, że KRON miał się rozwijać. Nie rozwinął się. Podobnie wygląda historia serii Umpli-Tumpli, której perypetie zostały opisane zarówno w Komiksowych dziwadłach…, jak i w Widmotece komiksowej.

Oczywiście czerpałem z tej książki niekłamaną przyjemność, choć niekoniecznie tylko przy okazji fragmentów bezpośrednio związanych z jej głównym motywem. Zainteresowała mnie choćby przepastna twórczość Tadeusza Raczkiewicza, z którą wcześniej się nie zetknąłem. Nie znam nawet Tajfuna, więc trudno byłoby mi szczególnie ekscytować się projektami niezrealizowanymi. Tak, wychodzi tutaj obycie, a właściwie jego brak, w przypadku niektórych tytułów. Nie czułem się jednak zagubiony. Poznałem zarówno samego artystę, bo autorzy zawsze przybliżają bohatera danego rozdziału, jak i jego dorobek oraz plany, które w pewnym momencie zostały przerwane, a czasem nawet zagubione.

Widmoteka komiksowa zagląda tam, gdzie kończą się archiwa, a zaczynają domysły.

A adaptacja mojego ukochanego Złego Tyrmanda? Tutaj serce powinno zabić mocniej chyba każdemu. Rysownikiem miał być Marek Szyszko, a za przeniesienie tekstu odpowiadać Jerzy Niemczuk. I znowu nic z tego nie wyszło. Na łamach Widmoteki komiksowej możemy jedynie zerknąć na szkice Szyszki przygotowane do tego projektu.

Oczywiście z większym zrozumieniem czytało mi się również o tych przedsięwzięciach, o których wiedziałem więcej albo byłem świeżo po lekturze związanych z nimi komiksów. Tak było choćby w przypadku Zesłańców Jerzego Wróblewskiego, który moim zdaniem zasługiwał na ciąg dalszy.

Widmoteka komiksowa jest więc napakowana ciekawostkami, które w większości żywo mnie zainteresowały. Zdjęcia, plansze robocze, szkice, do tego wszystkiego również będziemy mieli wgląd. Są też skany rozmaitych dokumentów. Przykładem może być umowa z Jerzym Wróblewskim i zapisanej w niej kwoty 12 milionów złotych za ilustracje do komiksu Titanic dla wszystkich (rzecz jasna album się nie ukazał). Nie była to szczególnie duża suma, zważywszy że te 12 milionów wystarczało wówczas na zakup dobrej klasy telewizora, a praca obejmowała aż 46 stron komiksu.

Po prawdzie można wysnuć wniosek, że wszystko dotyczące epoki PRL-u, a w tym przypadku głównie komiksu, da się traktować poniekąd jako materiał widmowy. Niektóre tytuły są wznawiane, wiele wciąż prezentuje się okazale zarówno pod względem treści, jak i walorów wizualnych. Można jednak odnieść wrażenie, że część współczesnych czytelników chciałaby tę epokę definitywnie zamknąć, a my jakoś nie potrafimy się jej pozbyć. Krąży w krwiobiegu, co nie?

Możliwe, że Widmoteka komiksowa będzie dla niektórych jedynie pretekstem, by raz jeszcze zanurzyć się w nostalgicznych wspomnieniach tego, co było. Sama książka pracuje jednak wyłącznie na własny rachunek. Jest tu wyraźne założenie i autorzy konsekwentnie trzymają się narzuconych ram. Wprawdzie zawędrowali aż na Węgry, czego przykładem jest rozdział o IX muzie znad Dunaju, ale temat przewodni pozostaje spełniony od początku do końca.

Polecam tę publikację zarówno jako rzetelne opracowanie, jak i pewnego rodzaju podróż w czasie. Czytajcie.

Autorzy: Daniel Koziarski, Marcin Osuch
Redakcja: Bartosz Kurc
Korekta: Jarosław Ejsymont
Ilość stron: 288
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Kurc
Format: 165 x 235 mm

KSIĄŻKA OBJĘTA  PATRONATEM PRZEZ 'PO NAPISACH’.  ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Widmoteka komiksowa pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Jednocześnie musiałbym rzecz jasna poznać więcej przygód pięknej, stylizowanej na Audrey Hepburn Julii. Więcej śledztw, więcej epizodów z tego świata mogłoby tylko pomóc mi lepiej zrozumieć rządzące nim zasady. Tak naprawdę wszystko w Żywej lub martwej było dla mnie tym „pierwszym razem”. Chociażby sam pomysł na narrację. W przypadku tego albumu (drugiego na polskim rynku, choć w oryginalnej serii przygoda Viva o morta nosi już numer 108) otrzymujemy cięcia montażowe co kilka stron. Łatwo domyślić się, że poszczególne wątki rozgrywają się równocześnie. Tu mamy sielankową atmosferę rodziny dwa plus jeden. Mała dziewczynka i dwoje rodziców. Dom na przedmieściach, spokojny rytm codzienności, zwyczajne domowe pielesze. Rozpieszczają dziecko, atmosfera pozostaje pogodna, wręcz radosna. I właśnie w ten spokój, niczym kula wyburzeniowa, wbija się zbrodnia. Dwóch zbirów wchodzi jak po swoje. Rodzice nie mają szans. Dziewczynka ucieka.

Julia wkracza do śledztwa, ale sercem tej historii pozostaje przestraszone dziecko.

To oczywiście kryminał, więc zaraz rozpoczyna się śledztwo. Kiedy tam rozgrywa się życie, potem dramat, a następnie tragedia, my możemy towarzyszyć Julii zaabsorbowanej własnymi, zupełnie zwyczajnymi problemami. Ale nawet podczas wizyty u lekarza czytelnik, a przynajmniej ja, poznaje nieco tła. Dowiaduje się, kim jest bohaterka, na jakim etapie życia się znajduje i jakie ma priorytety. To bardzo sprytny zabieg scenarzystów, zarówno pod względem fabularnej ekspozycji, jak i sposobu prezentowania postaci. Nie ma więc większego znaczenia, że to początek mojej znajomości z Julią. Zakładam, że na podobnej zasadzie funkcjonują również kolejne odsłony serii.

Na miejsce zbrodni docierają więc zarówno Julia, jak i zespół śledczych. Jest też w końcu najważniejszy trop, a zarazem jedyny świadek morderstwa. Mała dziewczynka, którą ktoś musi się zaopiekować.

Za sensacyjną intrygą kryje się kameralna opowieść o stracie, trosce i odpowiedzialności.

Sama zagadka kryminalna jest oczywiście interesująca i nawet nie przeszkadza mi fakt, że rozwiązanie, a właściwie jeden ze zwrotów akcji, udało mi się przewidzieć. To bowiem nie tylko opowieść o dochodzeniu, lecz przede wszystkim historia o odpowiedzialności. Ciekawie zmienia się więc ton narracji. Kryminał stopniowo ustępuje miejsca opowieści o opiece, stracie i prowizorycznej rodzinie. Gatunkowy szkielet służy tu wzmacnianiu emocji, nie jest celem samym w sobie. Istotę stanowi budowanie napięcia poprzez zagrożenie stale obecne poza kadrem. Czytelnik wie, że niebezpieczeństwo nie minęło. Wie również, że dziecko znajduje się w samym centrum wydarzeń.

Co do rysunku. to nie ma tu formalnych fajerwerków ani prób przyciągania uwagi efekciarskimi kadrami. Marinetti stawia na przejrzystość opowieści i czytelność emocji. Najlepiej wypadają sceny z udziałem małej dziewczynki, Tippy, gdzie o nastroju często decyduje drobny gest albo wyraz twarzy. I zdecydowanie muszę sięgnąć po inne albumy. Rozumiem bowiem, że Julia częściej pełni funkcję przypisaną jej już w samym tytule, w końcu jest kryminolożką. Tutaj staje się raczej opiekunką. Nie ma w tym jednak nic złego, zwłaszcza że pierwiastek sensacyjny pozostaje bardzo wyraźny.

Żywa lub martwa to epizod przystępny, ale nie banalny. Gatunkowy, bo oparty na kryminale, śledztwie i mordercach podążających za swoją ofiarą, a jednocześnie mocno zainteresowany człowiekiem: dzieckiem, opieką i odpowiedzialnością. Skromny formalnie, lecz świadomy własnych narzędzi. Będę się jeszcze za Julią rozglądał licząc, że trafię na rasowe poliziotteschi.

Rysunki: Antonio Marinetti
Scenariusz: Giancarlo Berardi, Maurizio Mantero
Tłumaczenie: Jakub Łagoda
Korekta: Katarzyna Koćma
Skład i łamanie: Piotr Margol
Redakcja: Małgorzata Kisiel-Dorohinicka, Wacław Kisiel-Dorohinicki
Ilość stron: 124
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Tore
Format: 220 x 310 mm

Artykuł Julia. Przygody kryminolożki #02: Żywa lub martwa pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Wierzę, że człowiek nasiąka. Na początku jest biała kartka, nie ma tam słowa o nas. Ale taka biała kartka szybko wchłania czerń i nie wyczyścisz już tego. Można zmyć, spłukać, wysuszyć, ale brud pozostanie. Taka szarość.

A Darek od samego początku nasiąkał czernią. Od dziecka. Są przypadki, że zło wychodzi z dobrych domów, takich w miarę porządnych, ze śniadaniem, obiadem i kolacją. Ot, taki przypadek z Innej duszy Orbitowskiego, przypadek z mojego podwórka zresztą. Ale Darek to raczej przykład klasyczny. Co więcej, on tę czerń przyjął, oswoił się z nią, polubił ją, podpisał pakt. I o tym jest też, między innymi, Pan Darek.

To powieść specyficzna, bo jesteśmy w niej bardzo blisko mordercy i zwyrodnialca. Nie można o nim myśleć inaczej. Nazywajmy rzeczy po imieniu. Ale jednocześnie, o zgrozo, jest w nim coś magnetycznego. Przypatrujemy mu się, badamy go, może nawet próbujemy zrozumieć? Na pewno śledzimy jego losy od momentu wyjścia z więzienia w Sztumie. Wiemy też, jak to wszystko się skończy. To znaczy znamy dalsze losy Dariusza ze Ślepnąc od świateł.

Wszystko jednak prowadzi do tytułu mojego tekstu.

Once Upon a Time… in Tricity.

Mógłbym pisać ogólnie, zreferować swoje wrażenia po lekturze. Wolę jednak opowiadać o powieści przez pryzmat jednego z jej wątków. Po prawdzie każdy czytelnik może wysunąć na pierwszy plan coś innego. Wpływają na to różne czynniki, a głównym jest to, że ten czy inny motyw można potraktować osobiście.

Mroczna legenda osadzona w bardzo prawdziwej Polsce.

U mnie właśnie tak jest. Tak, Darek jako postać po coś powstał. Potraktujcie tę powieść jako mroczną baśń o czymś parszywym. Nie wykorzystałem tutaj tytułu filmu Tarantino ot tak, bez powodu. Podobnie jak Tarantino, tak i Żulczyk tworzy historię na nowo. Osadza swoją opowieść o kimś złym w realnym miejscu i czasie. To wszystko czemuś służy, bo u podstaw znajduje się jeszcze coś gorszego.

Ale żeby ukrócić zło, trzeba stworzyć coś jeszcze bardziej przerażającego. Żulczyk wyszedł z założenia, że z niektórymi sprawami, rzeczami i personami nie da się poradzić, tworząc bohatera-paladyna na białym koniu. Żeby wyplenić zło, urwać łeb Hydrze, trzeba napisać gita. Takiego jak ten kot z jednej z więziennych opowieści Darka, którymi raczył wpatrzonych w niego bandziorów. Znamienne, że ten kot do niego powróci później, w następnych powieściach, zreinkarnowany.

I tak jak Tarantino sobie pofolgował, tworząc pewną alternatywną rzeczywistość, w której objawił się nieco życzeniowy charakter kilku wydarzeń, tak i w Panu Darku mamy podobny patent. I jest to zabieg mistrzowski.

Żulczyk jako pisarz ma taką moc. Wykorzystał ją. Opowiedział o pewnym pięknym wschodzie słońca, do którego doprowadził nas po tłuczonym szkle, rynsztokach uwalonych ekskrementami. Tak, to nie była łatwa droga. Pamiętajcie, piszę tylko o jednym motywie.

Pan Darek czyli pakt zawarty z ciemnością.

Pojawiły się spekulacje, czy jest to najlepsza powieść Żulczyka. Muszę się do tego odnieść, bo to dość śmiałe stwierdzenie. Pozwólcie, że odpowiem trochę dookoła.

Z tych pięciu „żulczyków”, które czytałem, Pan Darek jest tym najbardziej intensywnym, najbardziej złożonym językowo i takim, przy którym najbardziej widać i czuć robotę. Każdy akapit mógłby być zwiastunem tej powieści. W żadnym akapicie, przynajmniej moim zdaniem, Żulczyk sobie nie odpuścił.

Nie wiem, jaki Jakub ma proces pisania. Nie wiem, ile czasu poświęca na lepienie tych słów, akapitów i rozdziałów. Ile z nich kreśli, przepisuje na nowo, wyrzuca do kosza, a potem wyciąga z niego z powrotem.

Jeżeli miałbym to jednak porównać (na przykład!) do treningów siłowych, to widzę, że nie odpuszczał żadnego. Tylko największe ciężary, tylko maksymalna liczba powtórzeń. Po takim treningu są tylko najlepsze efekty.

Musiał być wyczerpany. Wybitna powieść.

Autor: Jakub Żulczyk
Korekta: Ewa Grabowska, Marzenna Kłos
Redakcja: Joanna Mika
Ilość stron: 527
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Świat Książki
Format: 135 x 215 mm

Artykuł Pan Darek pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

The Cycle dotyka tematu likantropii i już za to należy mu się uwaga widza, bo horrorów o wilkołakach jest stanowczo za mało. Nie należy jednak traktować go na zasadzie „na bezrybiu i rak ryba”, ponieważ wybija się ponad przeciętność nie tylko samym tematem, ale również realizacją.

To kolejny dowód na to, że najciekawsze horrory często powstają poza głównym nurtem.

Przede wszystkim scenariuszem. The Cycle to rodzaj mrocznego thrillera, hybrydy horroru i kryminału. Ale już tutaj, przy omawianiu tej historii, warto na chwilę zatrzymać się przy sylwetce reżysera. Prawdopodobnie nazwisko Jordana Downeya niewiele wam powie. Ma na koncie cały szereg krótkometrażówek, jest też po pełnometrażowym debiucie ThanksKilling z 2008 roku (nie widziałem go). Ja jednak chciałbym przypomnieć o trwającym 72 minuty mikrobudżetowym Łowcy głów, absolutnym zwycięstwie filmowego twórcy nad ograniczeniami filmowego tworzywa. Tak o nim pisałem:

„Nie trzeba za bardzo orientować się w przemyśle filmowym, by wiedzieć, że 30 tysięcy dolarów budżetu przeznaczone na film będący wypadkową fantasy i horroru to zdecydowanie za mało. Jednak te 30 tysięcy dolarów mogą w niektórych przypadkach pomóc. Wtedy do głosu dochodzą zapał, pomysły i patenty, dzięki którym, jeżeli się sprawdzą, będą o tobie długo mówić. Fani docenią, koledzy z branży zauważą. Za 30 tysięcy dolarów Jordan Downey nakręcił horror fantasy o wojowniku mścicielu, który prowadzi krucjatę przeciwko potworom, bo jeden z nich zabił mu córkę. Całość wpada w ponurą i przygnębiającą tonację, z której docierają do widza emocje w kolorach opadającego, brudnego kurzu.

Taki jest Łowca głów – opowieść o wiedźmińskim herosie, ojcu, który miał w życiu jedną miłość”.

Był to pod wieloma względami film nietuzinkowy. Teraz przyszedł czas na The Cycle, horror i kryminał w jednym, opowieść o śledztwie, demonach przeszłości i wilkołaku. Film rozpoczyna się od makabrycznego odkrycia podczas dochodzenia w sprawie brutalnego morderstwa. Wezwana na miejsce antropolożka sądowa Meg Garland rozpoznaje w jednej z ofiar własnego ojca, który zaginął kilkadziesiąt lat wcześniej. Dziwna sprawa, bo o ile pozostałe ofiary prezentują wstrząsający obraz, o tyle sam mężczyzna znajduje się raczej w nienaruszonym stanie. Przynajmniej na pierwszy rzut oka.

Wilkołak, śledztwo i rodzinne tajemnice składają się tutaj na zaskakująco udaną całość.

Najciekawsze jest to, w jaki sposób The Cycle funkcjonuje na przecięciu różnych tradycji gatunkowych. W pierwszej kolejności przywołuje kino śledcze. Mamy tutaj charakterystyczny sposób obserwowania miejsca zbrodni, rekonstruowanie zdarzeń i analizowanie dowodów. To właśnie w dochodzeniu pobrzmiewają echa współczesnych thrillerów proceduralnych. Dopiero później film zaczyna przesuwać się w stronę pełnokrwistego horroru. I nie robi tego gwałtownie. Transformacja następuje niemal organicznie. Śledztwo nie zostaje porzucone, lecz jakby zarażone czymś obcym.

Świetnym pomysłem jest również niemal naturalne uformowanie grupy dochodzeniowej. Nie towarzyszą temu żadne długie rozmowy czy formalne ustalenia. Antropolożka, kilku policjantów i koroner. Wszystko klarownie się spina. Jasne, dochodzenie momentami posuwa się naprzód trochę zbyt łatwo, a zbiegi okoliczności bywają aż nazbyt widoczne, ale to szczegół. Nic nie przesłania pierwszorzędnie wykreowanej atmosfery. Może doskwierać także leniwe tempo, choć najwyraźniej taki jest styl reżysera. Podobnie było w Łowcy głów.

Jordan Downey ponownie dysponuje zbyt małym budżetem, by jego horror, również mocno cielesny, mógł wybrzmieć naprawdę donośnie. Robi jednak, co może, i wychodzi z tej próby obronną ręką, choć szkoda kilku ujęć. To jednak, co otrzymujemy na polu likantropii, jest wspaniałe. Sam wilkołak to pierwszorzędna robota oparta na efektach praktycznych. Transformacja przywołuje najlepsze czasy filmowych wilkołaków, łącznie z Amerykańskim wilkołakiem w Londynie (1981, John Landis). Charakteryzacja również jest dosadna. Ma budzić wstręt i obrzydzenie, a swoje zadanie wykonuje bez zarzutu. Kuleje nieco ruch stwora, brakuje też szerszych planów, ale tutaj wszystko ponownie rozbija się o budżet.

To także opowieść o dziedziczeniu, pamięci i traumatycznych przeżyciach. Potwór staje się jedynie materializacją czegoś głębszego. Nieprzepracowanej przeszłości. Rodzinnych tajemnic. Bardzo ciekawa pozycja.

Czas trwania: 111 min
Gatunek: kryminał, horror
Reżyseria: Jordan Downey
Scenariusz: Jordan Downey, Kevin Stewart
Obsada: Deborah Ann Woll, Jeffrey Donovan, Gretchen Corbett, Phillip Andre Botello, Will Hochman
Zdjęcia: Kevin Stewart
Muzyka: Nick Soole

Artykuł The Cycle pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.