Nie mam żadnych zastrzeżeń do sfery wizualnej. Ba, wypada ona naprawdę świetnie, a w momentach, gdy Mikael Bourgouin decyduje się na większe ilustracje, poświęcając im znaczną część planszy, nawet wybitnie. Choćby dla nich warto na Przysiędze Hipokratesa zawiesić oko.

Najgorzej wypada scenariusz, który wspólnie napisali Mathieu Gabella i Mathieu Mariolle. A właściwie jego większa część, bo początek jest nader intrygujący. Więcej. Początek skutecznie zarzuca przynętę na czytelnika.

Thriller, który przeradza się w horror. Jak bardzo wystrzałowe musi być takie połączenie? Zaczyna się świetnie. Oto poznajemy lekarza, który sprawnie odnalazł się w pracy poza systemem. Z wilczym biletem musiał porzucić zatrudnienie w szpitalach, przychodniach i innych oficjalnych placówkach. Cóż, człowiek z takimi umiejętnościami nie zamierzał się przebranżawiać. Zaczął pracować dla półświatka, a tam przecież roboty od groma. Tu trzeba kogoś pozszywać po cięciu nożem, tam wyjąć kulę. I właśnie taki przypadek właśnie się zdarzył. Alexandre musi otworzyć podwoje swojej prywatnej praktyki i kolejny raz podać rękę kryminalistom. Potrzeby ma jednak niemałe. Rodzinę trzeba wyżywić.

W Przysiędze Hipokratesa atmosfera działa znacznie lepiej niż sama fabuła.

To już jest niezły otwarcie, prawda? Dalej robi się jeszcze ciekawiej, bo poza kolejką do lekarza wpada mężczyzna, który histeryzuje i twierdzi, że jest łowcą wampirów. Jemu również trzeba pomóc. Zatem na stole w ciemnym magazynie, pośród medycznej aparatury, jednego wieczoru panuje kociokwik niczym na oddziale ratunkowym. A to dopiero początek.

Łowca wampirów, niezależnie od tego, czy jest nim naprawdę, czy nie, czy wampiry istnieją, czy też mamy do czynienia z rodzajem halucynacji, niesie ze sobą obietnicę lekarstwa na wszystkie ludzkie dolegliwości.

Im dłużej myślałem o Przysiędze Hipokratesa po jej ukończeniu, tym mocniej narastało we mnie poczucie obcowania z komiksem, który nie ufa własnym pomysłom. To ciągłe podkręcanie napięcia bywało męczące, chociaż powtórzę: pierwszy cios był celny. To właśnie tam kryje się najwięcej napięcia. W momentach, gdy wiemy niewiele.

Thriller z horrorem tworzą tu obiecującą mieszankę, której zabrakło scenariuszowej dyscypliny.

Klaustrofobiczne ujęcia, emocje trochę jak w garażu z Wściekłych psów, kryminaliści desperaci, opanowany lekarz, jakiś wariat. Później też nie jest najgorzej. Trochę jak w Carpenterowskim Ataku na posterunek 13, gdy pętla zaciska się coraz mocniej. Ale dalej, gdy twórcy puszczają wodze fantazji, wszystko okazuje się takie… patetyczne. Przekombinowane.

Każda następna scena musi odsłonić kolejną tajemnicę. Każdy zwrot akcji musi być większy od poprzedniego. W efekcie opowieść zaczyna przypominać mechanizm nakręcany własną komplikacją.

Najbardziej rozczarowuje mnie jednak niewykorzystany potencjał głównego tematu. Przecież Przysięga Hipokratesa opowiada o lekarzu. O człowieku, który przekroczył granicę etyczną. To fascynujący punkt wyjścia. Można było zbudować historię o moralnym rozpadzie. Tymczasem komiks bardzo szybko porzuca te tropy na rzecz coraz bardziej widowiskowej intrygi.

Wszystko to zostało sprzedane w mało przekonujący sposób. Dlatego najlepiej zapamiętam nie scenariusz, lecz rysunki Mikaëla Bourgouina. To one niosą ciężar atmosfery. To one sprzedają grozę, której fabuła momentami nie potrafi udźwignąć.

Ostatecznie Przysięga Hipokratesa jawi mi się jako przykład komiksu bardzo sprawnego, a jednocześnie zaskakująco pustego. Takiego, który przez cały czas robi wrażenie, ale rzadko zostawia ślad. Podczas lektury nie nudzi, a po lekturze szybko się zaciera. Pozostaje pamięć kilku świetnych obrazów i coraz słabsze wspomnienie samej historii.

Scenariusz: Mathieu Gabella, Mathieu Mariolle
Rysunki: Mikaël Bourgouin
Kolory: Mikaël Bourgouin
Tłumaczenie: Jakub Syty
Skład: Piotr Margol
Redakcja: Joanna Lewandowska
Korekta: Sonia Miniewicz
Ilość stron: 136
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Lost in Time
Format: 240 x 320 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Przysięga Hipokratesa pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

I naprawdę nie wiem, do czego tu doszło, bo po prawdzie to, co proponuje Tim Seeley w scenariuszu, a Freddie E. Williams II w warstwie graficznej, ciężko ogarnąć. Powinienem pewnie napisać, że to najlepszy komiks dla prawdziwego fana He-Mana. Ale kim jest prawdziwy fan He-Mana? Czy w ogóle można mówić o jakimś fanklubie tej postaci w Polsce? Wszyscy znamy ją przecież z czasów dzieciństwa, z animowanej bajki emitowanej w telewizji mniej więcej w tym samym okresie co GI Joe (zatem lepiej będzie, żebym i na ten komiks się nie skusił). No tak, jest jeszcze film z Dolphem Lundgrenem i o ile pamiętam go jako niezły, to najlepszą decyzją (dla mnie i dla filmu) będzie go nie odświeżać.

He-Man wrócił bez kompleksów, ale ja nie potrafiłem odnaleźć się w jego świecie.

Tak, He-Man i Władcy Wszechświata z pewnością nie jest przeznaczony dla mnie. Nie mogłem odnaleźć się ani w wydarzeniach (zostaje znaleziony drugi miecz, na który chrapkę ma Szkieletor), ani w rysunkach, które, po prawdzie, miejscami są bardzo brzydkie. Komiks ratują trochę kolory Andrew Dalhouse’a i fajnie byłoby przepuścić plansze przez plotery drukujące, ot tak, żeby sprawdzić, jak poradzą sobie przy takim natężeniu barw.

Zaczynając jednak od samego świata i bohaterów, muszę parę spraw wyjaśnić. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się w Eternii. To uniwersum, którego najbardziej rozpoznawalne obrazy powstały nie w komiksie, lecz na styku linii zabawek, animacji telewizyjnej i kultury dzieciństwa lat osiemdziesiątych.

Eternia wciąż tętni kolorami, ale mnie zostawiła całkowicie obojętnym.

Od początku zostajemy wrzuceni w konwencję superhero, więc to kolejny szkopuł dla mnie, czytelnika, który raczej ucieka od takiego schematu. Napiszę jednak uczciwie, że jest to powrót do „czystego” He-Mana, pozbawionego wsparcia obcych franczyz. Paradoksalnie brak większych ambicji może dla wielu odbiorców okazać się największą zaletą albumu i pierwszego zeszytu. Seeley zdaje sobie sprawę, że ten świat działa dlatego, iż przypomina sen dziecka. Technologia sąsiaduje z magią. Barbarzyńcy spotykają kosmiczne maszyny. Zamki wyrastają z prehistorycznych krajobrazów.

I znowu, wszystko się zgadza, ale to już nie mój świat, nawet pomimo pełnego zrozumienia tej konwencji. Podobnie jest z ilustracjami. Pęcznieją od kolorów, postaci wyciętych i wstawionych na agresywne, jaskrawe tła. Freddie E. Williams II stawia na przesadę, krzykliwą ekspresję i nieustanny ruch, co dla wielu odbiorców będzie zaletą, ale mnie prowadzi do wizualnego przesytu.

Kadry bywają przeładowane detalami, kolorystyka jest rzeczywiście agresywna, a całość momentami bardziej przypomina współczesny komiks superbohaterski niż epickie fantasy. Przyznaję, że oczekuję od komiksu czegoś więcej niż wyłącznie hałaśliwej atrakcji.

Rysunki: Freddie E. Williams II
Scenariusz: Tim Seeley
Tłumaczenie: Paulina Braiter
Korekta: Hanna Antos
Redakcja wydania polskiego: Krzysztof Ostrowski
Ilość stron: 112
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Nagle! Comics
Format: 170 x 260 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł He-Man i Władcy Wszechświata #01: Miecz skaz pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Przypominam, Doom Generation pochodzi z 1995 roku. Już wówczas Araki przekazywał wprost, że żyjemy w świecie, gdzie reklama, przemoc, telewizja i seksualność tworzą jeden nieprzerwany strumień bodźców.

Konstrukcja Doom Generation przypomina mi serię kolizji. To stłuczka za stłuczką, przejeżdżanie po leżących zwłokach i nieoglądanie się za siebie. Dlaczego? Tacy są bohaterowie Arakiego. Żyją w piekle, jednym z pierwszych obrazów jest zresztą neonowe „Welcome to Hell”. Postaci są wulgarne, prezentują cały wachlarz prymitywnych zachowań, a to całe piekło? No cóż, przecież wszystko kosztuje tutaj 6,66 dolara.

Ale w kinie lat dziewięćdziesiątych buntowników było wielu, na każdym kontynencie. Harmony Korine, Lars von Trier, Danny Boyle, Vincent Gallo, Shinya Tsukamoto i wielu innych. Wielu z nich ten sprzeciw sprzedawało. Gregg Araki był (i jest!) ikonicznym przykładem reżysera buntownika, ale w Doom Generation przedstawił się jednak inaczej. Nakręcił film, który wygląda jak krzyk człowieka zmęczonego samym pojęciem buntu. Zakłada, że świat już dawno się rozpadł. Wszystko przedstawione jest w tej pełnej nihilizmu formie: zgniłe, przetrawione, bez planu na dziesięć minut do przodu.

Araki nakręcił kino, które skopało każdy mit o młodości, wolności i buncie.

Tutaj wszystko przypomina stan psychiczny sportretowanych młodych ludzi. Jasne, Araki dysponuje większym budżetem niż przy swoich wcześniejszych partyzanckich produkcjach, ale wciąż kopie się z mainstreamem. Po Totally Fucked Up (1993), a przed Donikąd (Nowhere, 1997), jego Doom Generation. Stracone pokolenie z 1995 roku stanowi środkową część trylogii Teenage Apocalypse Trilogy.

Część widzów i krytyków odrzucała ten film już na wstępie, później nie było lepiej. Innych potrafił oczarować i skłaniał do bardzo pochlebnych opinii. Ale czy Doom Generation jest prowokacją pozbawioną treści? Od niepokornego skandalu przerodził się w klasykę kina niezależnego. To jedno jest pewne.

Za fasadą nihilizmu i agresji Doom Generation skrywa historię o potrzebie bliskości.

W centrum opowieści znajdują się trzy postaci. James Duval gra bohatera pozornie najbardziej zwyczajnego. W jego twarzy stale widać zdziwienie. Czy jest ono spowodowane wypalaniem nieprzyzwoitych ilości zielska? Być może. Sprawia wrażenie, jakby bezskutecznie próbował zrozumieć reguły świata, który już dawno utracił logikę. Rose McGowan tworzy Amy Blue, jedną z najbardziej charakterystycznych figur amerykańskiego kina niezależnego tamtej dekady. Jest agresywna, dowcipna i niezwykle krucha. Nieustannie atakuje innych, by nikt nie zdążył zaatakować jej pierwszy. Z kolei Johnathon Schaech wnosi do filmu energię czystej nieprzewidywalności. Nie gra człowieka. To chaos. To pokusa.

I właśnie ta próba uchwycenia nastoletniego bałaganu wybrzmiewa najmocniej. Przecież gwałt i przemoc nie muszą być odczytywane dosłownie. Zresztą nawet pisanie o Doom Generation jako o filmie o nihilizmie może okazać się zgubne. Ta trójka bohaterów nie wierzy w wartości, ale desperacko ucieka przed samotnością. Nie są w stanie naprawić chaosu, co leży w naturze ich młodego wieku, jednak potrzeba bliskości pozostaje aż nadto widoczna. Sprawiają wrażenie odważnych, takich, którym na niczym nie zależy, ale to tylko poza. Boją się jak każdy. Nie nadążają za światem, dlatego plują, krzyczą i funkcjonują wyłącznie teraźniejszością.

Araki pod tym względem nakręcił rzecz niesamowitą, zwłaszcza że film ma już trzydzieści lat na karku. Przewidział wiele z tego, z czym mierzymy się dzisiaj. Groteskowa telewizyjną przemoc, medialna karykatura rzeczywistości, w której coraz trudniej odróżnić koszmar od rozrywki.

Czas trwania: 83 min
Gatunek: dramat
Reżyseria: Gregg Araki
Scenariusz: Gregg Araki
Obsada: James Duval, Rose McGowan, Johnathon Schaech
Zdjęcia: Jim Fealy
Muzyka: Dan Gatto

Artykuł Doom Generation – Stracone pokolenie pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Listopad Łukasza Godlewskiego to popis budowania atmosfery grozy, w której ciekawość staje się pierwszym krokiem do zatracenia.

Tutaj zło ukrywa się pod postacią trzech lisów, które dostrzegają Jaśka o złotym sercu. Chłopak spędza uroczy wieczór z Zosią, ale na chwilę zostawia dziewczynę i robi pierwszy krok w gęstwinę. Po co? Coś usłyszał, zwyciężyła ciekawość, więc wchodzi głębiej. A my idziemy za nim. Już ten moment wspaniale kreuje atmosferę grozy i zapowiada przyszłe zagrożenie.

Jasne, Łukasz Godlewski wyraźnie odwołuje się tutaj do epoki romantyzmu. Właśnie tak najczęściej przedstawia się ten komiks, tak widnieje przecież w oficjalnych opisach. I nawet jeżeli ja osobiście przez lata uciekałem od tej epoki, tym razem odnalazłem się tutaj doskonale. Godlewski jako wabik do ponownego przejrzenia szkolnych (nie tylko!) lektur? Czyżbym miał jeszcze raz zmierzyć się z Dziadami? Moim zdaniem Listopad czerpie z polskiego romantyzmu nie tylko dlatego, że pojawiają się w nim demony i historyczne kostiumy, lecz przede wszystkim dlatego, że przejmuje romantyczny model widzenia świata, w którym historia, mit, natura i metafizyka pozostają nierozdzielne.

Kawał gęstego, wysokiej jakości horroru.

Łukasz nie rekonstruuje XIX wieku dla samej rekonstrukcji. Bardziej interesuje go mechanizm romantycznego myślenia. Przekonanie, że narody żyją mitami, że historia powraca, że człowiek nieustannie mierzy się z pokusą i że pod powierzchnią codzienności kryje się coś więcej.

Ja jednak, niejako odruchowo, odrzuciłem symbolikę wynikającą zarówno z odgórnie narzuconego kontekstu literackiego, jak i tej przemycanej w treści oraz obrazie. Dla mnie to przede wszystkim kawał gęstego horroru, w którym jako czytelnik czuję się bardzo dobrze. Potrafię ocenić jakość oferowanej grozy, a ta u Łukasza Godlewskiego stoi na wysokim poziomie. Jest kuszenie, chłopak łapie przynętę, wchodzimy z nim do lasu. Następują przepychanki, podtykane są kolejne „prezenty”, a dusza powoli i delikatnie nasiąka ciemnością. Jasiek jest już zarażony, czerń krąży w żyłach, zaraz dotrze do serca. Ma jeszcze chwilę, jeszcze moment na ocknięcie się. Wszystko rozwija się znakomicie, niepokój przesącza się przez kolejne strony, a my czujemy stawkę. I to jest najważniejsze.

Artykuł Listopad #01: Złote serce pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Niewidzialny człowiek pozostaje bardzo blisko wybitnego dzieła H.G. Wellsa, zachowując także postać Griffina, człowieka opętanego pomysłem stworzenia mikstury zapewniającej niewidzialność. James Tynion IV nie byłby jednak sobą, gdyby tej znanej, ponadczasowej historii, przerabianej przez popkulturę niezliczoną liczbę razy, nie ugryzł od nieco innej strony.

U Wellsa naukowiec stawał się niewidzialny, a pisarz przedstawiał przede wszystkim jego cierpiętniczy los. Jako czytelnicy szybko przekonywaliśmy się, że taki stan, owszem, daje wiele możliwości, ale problemów jeszcze więcej. Griffin cierpiał, a dominował smutny przekaz o człowieku, który posiadł ogromną moc i zmarnował szansę, by uczynić coś dobrego.

James Tynion IV odświeża Wellsa bez burzenia fundamentów, nadając historii nowe psychologiczne znaczenia.

James Tynion IV podąża w innym kierunku. Buduje opowieść o Griffinie próbującym stworzyć miksturę. To historia całej drogi prowadzącej do urzeczywistnienia obsesji. Już na tym etapie bohater jawi się jako osobnik niestabilny. Wizualizuje sobie przyszłe pragnienia. Mikstura z pewnością pozwoli mu „załatwić” kilka spraw. Nietrudno domyślić się, że nie pójdzie to w dobrą stronę i lepiej, by nie pozyskał nowej mocy.

Jasne, twórcy nie odkrywają Niewidzialnego człowieka na nowo. Przede wszystkim ta konkretna opowieść zdejmuje z niego kostium fantastyki naukowej i pokazuje człowieka, który od początku był potworem. Zagrożenie płynące od samego naukowca rodzi się z idei, obsesji, paranoi i społecznego pęknięcia.

Tytuł wyrasta z długiej tradycji i staje się to jasne już podczas lektury. U jego źródeł znajduje się powieść H.G. Wellsa, później zaś filmowa interpretacja Universalu z lat trzydziestych. Tynion nie rekonstruuje jednak tych tekstów. Wydobywa elementy, które współczesny odbiorca odczuwa najmocniej. Dzięki temu historia o eksperymencie naukowym zamienia się w opowieść o narcyzmie, poczuciu wyższości i moralnym rozpadzie.

O obsesji prowadzącej do upadku.

Fantazja o niewidzialności zawsze była fantazją o bezkarności. To motyw przewodni, który pozostaje niezmienny. Jest jednak jeszcze coś. W wielu horrorach niewidzialność symbolizuje wykluczenie, bycie niezauważonym i społeczną marginalizację. James Tynion IV odwraca tę logikę. Jego bohater nie cierpi dlatego, że świat go nie widzi. Cierpi dlatego, że uważa się za ważniejszego od świata. Niewidzialność nie jest więc metaforą samotności.

Intrygująco wypadają ilustracje DaNi (Dani Strips). Artystka nie rysuje świata realistycznego w tradycyjnym rozumieniu. Jej kreska jest nerwowa, miejscami szorstka, często pozbawiona estetycznej gładkości. Linie drżą, ale wygląda to bardzo świeżo. Pokazuje kunszt i udowadnia, że czasem nie trzeba wielkich ornamentów, by stworzyć coś pięknego, jak choćby rysunki kwiatów w tle na stronie 33, które nawiązują przecież do wybranki Griffina, Flory. Flora, będąca przecież boginią kwiatów i płodności (w starożytnym Rzymie) jest jednocześnie kimś, kogo Griffin posiąść do końca nie może. Czy jesteśmy w stanie zbliżyć się do bogini? Może tylko będąc niewidzialnym.

No i ta niewidzialność. Zastosowana estetyka okazuje się idealna dla opowieści o znikaniu. Paradoksalnie DaNi nie buduje efektów tylko przez brak obrazu. Tworzy je poprzez obecność śladów. Niewidzialność staje się tu jaskrawą bielą, dominującym kontrastem w kadrze.

To bardzo dobry komiks i kolejna udana adaptacja klasyka. Jako horror przypomina, że najstraszniejsze monstra nie przychodzą z zewnątrz, lecz raczej tylko czekają na moment, w którym przestaniemy je dostrzegać.

Scenariusz: James Tynion IV
Rysunki: DaNi
Kolory: Brad Simpson
Tłumaczenie: Bartosz Czartoryski
Skład: Piotr Margol
Redakcja: Izabela Rutkowska
Korekta: Izabela Rutkowska
Ilość stron: 144
Oprawa: twarda
Wydawnictwo: Lost in Time
Format: 170 x 260 mm

KOMIKS UDOSTĘPNIONY PRZEZ WYDAWCĘ. ZNAJDZIESZ GO NA PÓŁKACH

Artykuł Niewidzialny człowiek pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Eryk Rives budzi się po długiej podróży statkiem kosmicznym, który miał zabrać jego i innych pasażerów na Lwi Pazur – ziemię obiecaną, gdzie czekały ich lepsze warunki do życia niż na zdegradowanej orbicie Ziemi.

Załoga szybko się jednak orientuje, że nie dotarła do miejsca docelowego, a podróż trwała znacznie dłużej niż pierwotnie zakładane dwieście lat. Eryk i Jia, inna członkini załogi, wyruszają na eksplorację otoczenia statku. Odkrywają wówczas, że tkwią uwięzieni w gigantycznym labiryncie, który przeczy wszelkim prawom fizyki.

Dla fanów: Arka (Benassaya, Urgell), Eternum (Bec, Salaün), Zdziczenie (Bajram, Mangin, Rochebrune), Czarny horyzont (Pelaez, Blasco-Martinez), Non stop (Aldiss), Aurora (Kim Stanley Robinson).

Tytuł oryginalny: Arca
Scenariusz: Romain Benassaya
Rysunki: Joann Urgell
Kolory: Joann Urgell
Tłumaczenie: Paweł Łapiński
Skład: Piotr Margol
Redakcja: Marcin Grabski
Korekta: Agata Bogusławska
Liczba stron: 112
Format: 240 x 320 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Éditions Critic
Cena okładkowa: 90 zł

Enceladus

Autorzy Arki powracają z nowym thrillerem science fiction!

Ludzkość przygotowuje się właśnie do przekroczenia granicy ustanowionej przez prawa fizyki. Okazuje się jednak, że zanim do tego dojdzie, być może będzie trzeba przekroczyć granicę…
ludzkiego pojmowania! W 2247 roku misja na Enceladusie na zawsze zmienia losy Sorany Desvoeux, która odkrywa na tym księżycu Saturna kryształ nieznanego pochodzenia – źródło niesamowitej energii i żywą zagadkę…

Dziesięć lat później tajemnicza materia napędza bezprecedensową międzygwiezdną podróż. Sorany znajduje się na pokładzie Arki XVII – ogromnego statku transportującego 36 000 ludzi do nowego świata – i trafia w sam środek narastających napięć. Podczas zbliżania się Arki do „progu
Jowisza” przebieg misji zostaje zaburzony przez anomalie i działającą potajemnie sektę, która postrzega kryształ jako relikwię, a Sorany jako narzędzie boskiego planu. Starcie wiary i rozumu wydaje się nieuniknione.

Ten trzymający w napięciu thriller science fiction stawia pytania o granicę między nauką a wiarą oraz zmusza do myślenia o mitach, które ludzkość zabiera ze sobą w nieznane.

Tytuł oryginalny: Encelade
Scenariusz: Romain Benassaya
Rysunki: Joann Urgell
Kolory: Joann Urgell
Tłumaczenie: Paweł Łapiński
Skład: Piotr Margol
Redakcja: Magdalena Stonawska
Korekta: Agata Bogusławska
Liczba stron: 96
Format: 240 x 320 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Éditions Critic
Cena okładkowa: 95 zł

Motomyszy z Marsa. Tom 2: Międzygalaktyczna odyseja

Scenarzysta Matt Hotson (Power Rangers: The Return) i rysownik Jordi Tarragona (Hal Jordan i Korpus Zielonych Latarni) podkręcają akcję w zupełnie nowej przygodzie, która rzuca naszych bohaterów w sam środek Nacelleverse!

THROTTLE, VINNIE I MODO BIORĄ NOGI ZA PAS, u swego boku mając niezwykle cenną – i nieprzewidywalną – sojuszniczkę pochodzącą z innej planety: doktorkę Hawwki, która stworzyła broń zagłady odpowiedzialną za unicestwienie zamieszkanego przez myszy miasta. Teraz Hawwki może przechylić szalę zwycięstwa w tej wojnie na stronę myszy… Ale żeby się to udało, trzeba utrzymać ją przy życiu, co nie jest wcale takie proste.

Zagrożenie czyha z każdej strony, wybucha bowiem bezpardonowy konflikt między myszami, Plutarkianami chcącymi uciszyć zbuntowaną naukowczynię oraz potężnym ziemskim konglomeratem Utopia Aegis, który nie cofnie się przed niczym, aby odzyskać swoją zgubę. Uciekając między gwiazdy, Motomyszy stają do walki z całą galerią nowych i starych wrogów – w tym z Detonatorem Okrutnym z RoboForce, magnetycznym destruktorem Lectromagiem oraz bezwzględnymi łowcami nagród znanymi jako Stalkerzy – podczas gdy los ich planety wisi na włosku.

Od napromieniowanych księżyców Marsa po pełne niebezpieczeństw dżungle Symbionu, ojczyzny owadzich wojowników – Międzygalaktyczna odyseja szeroko rozwija świat Motomyszy, wpychając je na szaleńczy, niezapomniany kurs kolizyjny z bohaterami i koszmarami Nacelleverse!

Zawiera Motomyszy z Marsa (2025) #5–8.

Tytuł oryginalny: Biker Mice from Mars, vol. 2: Intergalactic Odyssey
Scenariusz: Matt Hotson
Rysunki: Jordi Tarragona
Kolory: Allesandro Santoro, Jão Canola
Tłumaczenie: Bartosz Czartoryski
Redakcja: Sonia Miniewicz
Korekta: Sonia Miniewicz
Skład: Piotr Margol
Liczba stron: 104
Format: 170 x 260 mm
Oprawa: miękka
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Oni Press
Cena okładkowa: 55 zł

Nasi najlepsi przyjaciele

Nasi najlepsi przyjaciele przedstawiają niesamowitą historię fenomenu serialu Przyjaciele. Ta skrupulatnie udokumentowana, wnikliwa i porywająca powieść graficzna bez ogródek odsłania mechanizmy działania hollywoodzkiej fabryki snów, gdzie znajdujący się na skraju załamania nerwowego twórcy i siedzący na gorących krzesłach aktorzy próbują oprzeć się presji wyników oglądalności i toksycznym wpływom.

Zaglądając za pełną blichtru fasadę sukcesu, odkryjecie brutalnie szczery obraz kulis sławy, przyjrzycie się portretowi szóstki aktorów, którzy stali się międzynarodowymi gwiazdami, i poznacie opowieść o wyzwaniach, z jakimi mierzyli się przez dziesięć lat, starając się ze wszystkich sił rozśmieszać nas i wzruszać.

Autorami tego porywającego i wybitnie zabawnego komiksu są scenarzysta Laurent Hopman (Wojny Lucasa) i rysownik Isaac Jadraque.

Tytuł oryginalny: Nos Meilleurs Amis
Scenariusz: Laurent Hopman
Rysunki: Isaac Jadraque
Kolory: Isaac Jadraque
Tłumaczenie: Jakub Syty
Redakcja: Maciej Mrozowski
Korekta: Sonia Miniewicz
Skład: Raraku.pl
Liczba stron: 176
Format: 160×210 mm
Oprawa: miękka
Papier: offsetowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Éditions Deman
Cena okładkowa: 59 zł

W szczękach strachu

Potrzebujecie większej łodzi.

Lato 1974 roku. Na spokojnej wyspie Martha’s Vineyard trwają chaotyczne zdjęcia do filmu, który wstrząśnie historią kina.

Wadliwe mechaniczne rekiny, nieprzewidywalna pogoda, napięcia na planie i młody reżyser Steven Spielberg, którego kariera zależy od filmu o morskim potworze… bez udziału prawdziwego potwora.

Dzięki wyrazistej kresce Toniego Cittadiniego i zapierającej dech w piersiach historii udokumentowanej przez Jérôme’a Wybona ta powieść graficzna zabierze was za kulisy powstawania Szczęk (Jaws), gdzie legenda nabiera kształtów. Na koniec, dla kontrastu, oceanograf Eric Clua rzuca nowe światło na to arcydzieło popkultury.

ZOBACZ, JAK KOSZMAR NA PLANIE FILMOWYM PRZEŁOŻYŁ SIĘ NA ARCYDZIEŁO KINA.

Tytuł oryginalny: Les mâchoires de la peur
Scenariusz: Jérôme Wybon
Rysunki: Toni Cittadini
Kolory: Toni Cittadini
Tłumaczenie: Paweł Łapiński
Redakcja: Joanna Lewandowska
Korekta: Sonia Miniewicz, Alicja Laskowska
Skład: Raraku.pl
Liczba stron: 192
Format: 160 x 210 mm
Oprawa: miękka
Papier: offsetowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Huginn & Muninn
Cena okładkowa: 59 zł

Zaginione horyzonty (recenzja)

Nazywam się Dan Darnell. Jestem konfederackim porucznikiem i z rozkazu Matki mam polecieć na Alpharda IV na rutynowe sprawdzenie korytarza HPQ 27. Ale nagle pojawia się problem… W kwadrancie 743 wykryta zostaje niestandardowa aktywność…

Mam na imię Falka, jestem Amazonką z Górnych Krain. Wraz z moimi towarzyszkami przemierzamy pustynne pejzaże rodzinnej planety na wierzchowcach dingo. Spotykamy wiele niebezpieczeństw, a od pustynnych robali groźniejsi i gorsi są tylko ludzie, zwłaszcza opętani żądzami mężczyźni, którym na nasz widok aż ślinka cieknie. Wpadamy w nieliche kłopoty, kiedy natrafiamy na samotnego, wąsatego wędrowca…

W jaki sposób splotą się losy Dana i Falki, kiedy Juan Zanotto postanowi użyć znajdującego się w fazie eksperymentalnej przenośnego modułu konwertera molekularnego materii organicznej? Komiks Zaginione horyzonty zabierze was w podróż od space opery, przez opowieść z cyklu „walka o przetrwanie”, po historię pewnej przepowiedni. Cierpiący na braki wody Alphard IV łudząco będzie przypominać pewną znaną nam planetę, a rozterki płciowe nie ograniczą się do męskiego punktu widzenia, gdyż horyzonty autora okażą się bardzo szerokie.

Uwaga, komiks tylko dla dorosłych.

Tytuł oryginalny: Horizontes perdidos #1-5
Scenariusz: Juan Zanotto
Rysunki i kolory: Juan Zanotto
Tłumaczenie: Jakub Jankowski
Redakcja: Maciej Mrozowski
Korekta: Sonia Miniewicz
Skład: Piotr Margol
Liczba stron: 328
Format: 215×290 mm
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Druk: kolor
Wydawca oryginalny: Deux Books
Cena okładkowa: 150 zł (nisko rabatowany)

materiały wydawcy

Artykuł Lost in Time – październik 2026 pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Pamiętasz ten moment, kiedy oglądałeś w 2014 roku Gościa? Wiem, że Adam Wingard miał już wcześniej powszechnie lubiany horror Następny jesteś ty, ale naprawdę głośno wśród entuzjastów kina gatunkowego zrobiło się o nim właśnie wtedy. A przecież Gość wcale nie był przełomem w historii kina. Jednak o takich filmach rozmawia się trochę inaczej. Gatunek, owszem, ale zawsze przy okazji rozmów zakulisowych i poza akapitami spływającymi potokiem słów wyjętych wprost ze słowników filmoznawczych – najuczciwszym podsumowaniem pozostaje jedno soczyste „zajebisty”. Bo Gość był zajebisty. Tak jak zajebista jest Eliminacja.

To zwrot w stronę sprawdzonego kina oblężenia. A ten schemat działa od dekad. Wykorzystywał go John Carpenter w Ataku na posterunek 13. Widzieliśmy go we Wstrząsach Rona Underwooda czy w Maximum Overdrive Stephena Kinga.

Wingard wraca do kina, które dało mu status jednego z najciekawszych twórców współczesnego gatunku.

Z premedytacją wymieniłem trzy zupełnie różne filmy, mieszczące się wprawdzie w gatunkowych ramach, ale połączone wspólnym mianownikiem. Tym mianownikiem jest oblężenie. Zło próbujące wybić ludzi uwięzionych w środku. Eliminacja funkcjonuje na podobnej zasadzie, choć droga do kulminacji wygląda inaczej. Dopiero finał wyraźnie przywołuje te skojarzenia. Oni na zewnątrz. Główna bohaterka, koniecznie z córką, oraz grupa sympatycznych postaci, tych klasycznych „do rany przyłóż”, wewnątrz.

To krwawa neoeksploatacja. Rzeczywisty powrót do źródeł. Daleki od lukrowanego przekazu, w który Wingard ostatnio sam się uwikłał. To również film, którego nie zdzierżą przeciwnicy bezceremonialnej przemocy na ekranie. Właśnie wokół przemocy, agresji i często niezrozumiałego okrucieństwa rozgrywa się większość wydarzeń.

Zmutowani żołnierze, tajne eksperymenty i oblężenie.

Dlatego Eliminacja nie jest próbą wynalezienia kina akcji od nowa. Jej ambicje leżą gdzie indziej. Film, podobnie jak sam Wingard, chce przypomnieć, czym była kiedyś czysta przyjemność obcowania z gatunkiem. Radość płynąca nie z nostalgii, lecz z intensywności.

W centrum opowieści znajduje się Celeste, bohaterka grana przez Adrię Arjonę. To jedna z największych zalet filmu. Arjona nie buduje swojej postaci na widowiskowych gestach. Jej ekranowa obecność wynika z fizyczności oraz z przekonania, że ta kobieta rzeczywiście potrafi przetrwać. W kinie pełnym superbohaterów brzmi to niemal staroświecko. Jej pozornie zwyczajne życie zostaje przerwane, gdy z tajnego wojskowego ośrodka wydostaje się grupa eksperymentalnych superżołnierzy stworzonych w ramach niejawnego programu zbrojeniowego. Czego tu nie lubić?

Jasne, to radocha wynikająca z czystej filmowej eksploatacji. I jest tej eksploatacji sporo – naziści, tajne laboratoria, eksperymenty, montaż i ujęcia przypominające kadrowanie komiksowych plansz. Ale jeśli chciałbyś poszukać bardziej nośnego motywu przewodniego, służę pomocą. Bo prawda jest taka, że Eliminacja opowiada o przemocy, która dawno straciła cel. O machinie stworzonej wyłącznie po to, by produkować kolejne akty zniszczenia. To bardzo współczesna perspektywa. Obraz świata, który sam wyhodował własne potwory.

Czas trwania: 92 min
Gatunek: akcja
Reżyseria: Adam Wingard
Scenariusz: Simon Barrett
Obsada: Adria Arjona, Dan Stevens, Eric Wareheim, Reginald VelJohnson, Michael Biehn, Alex Pereira, Drew Starkey, Rebecca Hall
Zdjęcia: Oren Soffer
Muzyka: Matt Pusti

Artykuł Eliminacja pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Szczęściarz. Fortune Gluckmann z komiksu Wojciecha Chamier-Gliszczyńskiego i Wojciecha Szafrańca jest takim samym szczęściarzem jak Lee z filmu Manchester by the Sea (2016, Kenneth Lonergan). Albo, nie uciekając już tak daleko od tematyki omawianego tytułu, jak Michael (Robert De Niro) z Łowcy jeleni. To są ci farciarze, którzy przeżyli coś, co powinno ich zdruzgotać. I tak się stało, chociaż w życiu byś nie pomyślał w ten sposób patrząc na nich stojących w kolejce w sklepie.

Lee z Manchester by the Sea pochował trójkę swoich dzieci, które zginęły w pożarze, poniekąd przez jego winę, gdy wyszedł do sklepu po piwo. Michael z Łowcy jeleni pochował przyjaciół w Wietnamie lub krótko po powrocie z wojny. Albo ci szczęściarze z każdego innego filmu wojennego, którzy po wydarzeniach na froncie, po roku, pięciu latach, a nawet po dziesięciu (niektórych po dziesięciu już nie ma), wciąż budzą się zlani potem.

Szczęście bywa przekleństwem, zwłaszcza gdy oznacza jedynie to, że przeżyłeś.

Tak, Szczęściarz jest o traumie, a w dużej mierze o PTSD. Ale Fortune Gluckmann naprawdę uważa, że ma farta. Jeszcze jeden film: hiszpańskie Intacto z 2001 roku, w którym bohaterowie ryzykują życie w makabrycznych grach losowych. Fortune Gluckmann również ostatecznie dojdzie do tego momentu, bo wierzy, że nie może umrzeć.

Wierzy, że jest nosicielem osobliwego fatum. Stał się sławny dzięki swojej pracy fotoreportera (tuż po wydarzeniach w wojsku), bo, igrając ze śmiercią, zdaje relacje z najbardziej niebezpiecznych przyczółków świata. Tak naprawdę jest obecny w każdym wojennym zarzewiu, zawsze w samym epicentrum wydarzeń. I za każdym razem przynosi doskonały materiał zdjęciowy. Ale przeszłość wraca, a on nieustannie doszukuje się w tym czegoś więcej niż zwykłego farta.

Między wojenną traumą, obsesją przypadku i samotnością sławy.

Niezwykły komiks, literacko docięty na milimetry. Mam wrażenie, że scenarzysta ciął i szlifował tekst do samego końca. Nie ma tu żadnego zbędnego słowa. Jest absolutne minimum, które wybrzmiewa jak absolutne maksimum treści.

Historia Gluckmanna jest przejmująca, a ja byłem poruszony od początku. Głównie ze względu na tę literackość, która przypomniała mi trochę Podróż do Włoch Bernarda Coseya. Tam również mieliśmy traumę wojenną, a Cosey, podobnie jak autorzy Szczęściarza, kroił zdania jak w najlepszej prozie.

I nie mogę nie wspomnieć o warstwie wizualnej. Jest specyficzna, trafiona w punkt: brudna, przygnębiająca, z postaciami, które Wojciech Stefaniec buduje rozedrganą kreską, z cieniowaniem wyprowadzonym z kolejnych linii. Świat narysowany niczym nerwowy zapis EKG. Wszystko może się rozpaść, gdy potrząśniemy planszą. Ten styl pasuje tu znakomicie.

Mocny komiks, z przemyślanymi planszami, które głęboko wbijają się w serce czytelnika. Jak ten moment, gdy Gluckmann siedzi samotnie na łóżku, w środkowym kadrze, na planszy przedzielonej niczym więzienna cela, a obok padają słowa: „sława i samotność to dwie strony jednej monety”.

Artykuł Szczęściarz pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Toy Story 5 powstało w momencie, gdy dzieciństwo wygląda inaczej niż w latach dziewięćdziesiątych. Dawne zabawki konkurują już nie z innymi zabawkami, lecz z ekranami. To właśnie ten punkt wyjścia stał się fundamentem nowej historii. Scenariusz Andrew Stantona i Kenny Harris konfrontuje bohaterów z technologią, która nie jest ani jednoznacznym zagrożeniem, ani łatwym wrogiem.

Zamiast odcinać kupony od nostalgii, Toy Story 5 wykorzystuje powrót kultowej serii do rozmowy o cyfrowym dzieciństwie.

Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nigdy nie dał dziecku telefonu, żeby wpatrywało się w ekran i pozwoliło nam choć przez chwilę odpocząć. Serio, nie dałeś? Gratuluję. Ja byłem jednak zbyt słaby i prędzej czy później sięgałem po urządzenie elektroniczne: tablet, komputer, od prostych „ubieranek” online po Robloxa i wiele innych gier. Tak to działa, ale nie musi być w tym nic złego. I właśnie o tym jest Toy Story 5.

To ważne, bo film nie wpada w pułapkę nostalgicznego narzekania na współczesność. Nie opowiada o złych urządzeniach i dobrych zabawkach. Mówi raczej o zmianie sposobu przeżywania świata.

Pixar sprawdza, co pozostaje z magii, na której zbudowano Toy Story.

Formalnie Pixar pozostaje technologicznym gigantem. Nie imponują jednak same tekstury czy poziom szczegółowości animacji. To dawno przestało wystarczać. Znacznie ciekawsze okazuje się wykorzystanie przestrzeni. Coraz częściej pojawiają się ekrany, interfejsy oraz geometryczne kompozycje przypominające architekturę aplikacji. Świat zabawek zostaje otoczony przez estetykę urządzeń cyfrowych. Nie widzimy już wyłącznie pokoju dziecka. Widzimy całe środowisko informacyjne.

Każda zabawka istnieje po coś i posiada jasno określone zadanie. Tymczasem współczesne urządzenie cyfrowe może pełnić tysiąc funkcji jednocześnie. Jest zabawką, ekranem, nauczycielem, źródłem rozrywki i komunikatorem. Z perspektywy zabawek oznacza to coś znacznie groźniejszego niż zwykłą konkurencję. Oznacza utratę własnej wyjątkowości. Najgorsze, albo raczej najbardziej logiczne, jest to, że dotyczy również relacji z dziećmi. Jasne, możemy grać razem online, nawet siedząc na jednej kanapie. Warto jednak zachować pewien balans. To są tak podstawowe kwestie, że właściwie nikomu nie trzeba ich tłumaczyć. Cała reszta jest na swoim miejscu. Jakość animacji, humor, żarty podawane wprost i te nieco subtelniej ukryte. No i uniwersalność, dziś szczególnie znacząca. To pytanie o relację między technologią a doświadczeniem dzieciństwa.

Artykuł Toy Story 5 pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.

Reżim, bieda, głód, inwigilacja, obozy. Keum Suk Gendry-Kim wraca do ran pozostawionych przez historię Korei. Interesuje się losem zwykłych ludzi i konsekwencjami politycznych decyzji, które przenikają codzienność kolejnych pokoleń. Jasne, to temat nośny, a dla niej nawet osobisty, bo mieszka dość blisko granicy, na wyspie Ganghwa. A tam, na miejscu, manewry, kanonada z dział, życie w ciągłym napięciu. Przynajmniej z perspektywy autorki. Ona, wciąż z paszportem w kieszeni, wypatruje wojny.

Reakcje mieszkańców wyspy bywają jednak różne. Są ludzie rzeczywiście nieustannie zatrwożeni i doskonale to rozumiem. Są też tacy, którzy z sytuacją się oswoili, wpisując epizod niekończącego się zawieszenia broni w naturalny krajobraz obu Korei. Inni, jak partner autorki, obudzą się dopiero wtedy, gdy ktoś wejdzie z bronią do mieszkania. Wszystko zależy więc od człowieka i jego natury. Ale nie o tym jest ten komiks, choć zapewne warto wpisać te doświadczenia w genezę powstania albumu.

Za prowokacyjnym tytułem kryje się opowieść bardziej o Korei niż o Kim Dzong Unie.

Mój przyjaciel Kim Dzong Un na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie politycznej biografii. Treść zresztą nosi liczne znamiona komiksu faktograficznego, dodatkowo ubranego w dość charakterystyczną oprawę graficzną. Dla mnie to jednak przede wszystkim próba uchwycenia czegoś absolutnie nieuchwytnego, a więc próba opowiedzenia o tytułowej postaci. Jaki jest Kim Dzong Un? Niewiele osób zapewne potrafi odpowiedzieć na to pytanie, a lektura wcale sprawy nie rozjaśnia. Wiemy po niej mniej więcej tyle samo, co przed rozpoczęciem czytania. Także w kwestii napiętej sytuacji politycznej, historii kraju czy przeglądu kluczowych dla państwa postaci. Czytelnicy, którzy, podobnie jak ja, zatrzymują się przy telewizyjnych, prasowych czy internetowych doniesieniach z Pjongjangu, żadnych większych rewelacji tutaj nie znajdą.

Okazuje się więc, że Keum Suk Gendry-Kim owszem, sprawnie realizuje swój projekt, ale osoby choć trochę obeznane z tematem nie dotrą do niczego szczególnie nowego. Zresztą większość zawartych tutaj informacji to raczej wiedza powszechna albo łatwo dostępna. Stop. Jest jednak kilka rzeczy, które naprawdę mnie zaciekawiły. Chodzi przede wszystkim o samą Koreę Południową i stosunek Południa do Północy.

Im bliżej Kim Dzong Una chce dotrzeć autorka, tym bardziej wymyka się on poznaniu.

Nie sądziłem, że w demokratycznym kraju może być prowadzona tak intensywna kampania ideologiczna już od najmłodszych lat. Oczywiście nie ma nic złego, a nawet jest to całkowicie naturalne, w śpiewaniu hymnu. Ale zbieranie ulotek rozrzucanych przez Północ i nagradzanie dzieci za przynoszenie wrogich materiałów już wydaje się co najmniej osobliwe. Oznacza to, mimo wszystko, dorastanie w poczuciu ciągłego zagrożenia i nieustannego myślenia o sąsiedzie zza granicy. A może właściwie nie powinno mnie to dziwić? W końcu mamy tu do czynienia zarówno z niewielką odległością, jak i ogromnym arsenałem.

Ostatecznie Kim Dzong Un pozostaje figurą nieuchwytną, mimo że autorka tworzy tutaj rodzaj wizualnego eseju poświęconego jego osobie. Gendry-Kim splata rozmowy, wspomnienia, dokumenty, obserwacje i refleksje. Nie ma tu widowiskowości, ani pod względem tematu, ani samych ilustracji. To raczej forma szkicownika. Rysunek kameralny, momentami wręcz roboczy. W żaden sposób nie jest to tytuł przełomowy, ale pozostaje całkiem interesującą propozycją dla tych, którzy z tematem nie mieli wcześniej większej styczności i rzeczywiście ciekawi ich wszystko, co dotyczy tego regionu świata.

Kończąc, muszę przyznać, że najlepszy pozostaje sam tytuł. Słowo „przyjaciel” brzmi tutaj niezwykle niepokojąco. Mam wrażenie, że Gendry-Kim świadomie igra z oczekiwaniami odbiorcy. To ciekawy zabieg, bo również w samej treści przedstawia dyktatora raczej jako postać, którą znamy wyłącznie z publicznych wystąpień, oficjalnych ceremonii oraz poklepywania się po plecach ze światowymi liderami, a czasem nawet celebrytami pokroju Dennisa Rodmana. W takim ujęciu Kim Dzong Un rzeczywiście staje się tym serdecznym „przyjacielem”. Paradoksalnie bliskim właśnie dlatego, że w gruncie rzeczy wciąż pozostaje kompletnie nieznany.

Artykuł Mój przyjaciel Kim Dzong Un pochodzi z serwisu Po napisach - komiks - książka - kino.