Post-Ultimate Hero

Arkadaşım Dedi ki..

noreply@blogger.com (pebble) — Fri, 08 Jul 2011 15:29:00 +0000

Arkadaşım dedi ki,
Bir kadınla yeni tanışıp ondan etkilenmek kolaydır.
O kadınla görüşmek, rakı tokuşturmak, sohbet etmek, güzeldir.
O kadını düşünmek, oturduğun yerden onunla hayal kurmak da güzeldir ve..kolaydır.
Bir kadın mutluyken onunla zaman geçirmek, paha biçilemezdir..

Zor olan,
Kadın mutsuzken, mutsuzluğundan üzülüyor musun?
Kadın ağlıyorken, gözyaşlarını silmek için koşuyor musun?
Seviyorum dedikten sonra, hayatının merkezine alıyor musun?
Önceliklerin değişiyor mu?

Bir kadınla sevişmek kolaydır.
Kadının içini kendinle doldurduktan sonra,
Seninle büyümesini istiyor musun?

Bir kadınla eğlenmek güzeldir..kolaydır.
Onun hayallerinin de sorumluluğunu alabiliyor musun?

Bir kadını yaşamak zordur.
"Gidiyorum" dediğinde,
Kaybetmemek için koşmak geliyor mu içinden?

noreply@blogger.com (pebble) — Mon, 20 Jun 2011 20:47:00 +0000

Ofisle ilgili yeni yeni bir sürü kararlar alarak oyalamaya çalışıyorum kendimi. Yönetimsel, teknik, politik, hatta yemeksel yeni yeni kararlar ve planlar... Hayatın ne kadar güzel ve yapmam gereken ne kadar çok iş olduğunu, başarmam gereken ne çok şey olduğunu söylüyorum, kandırıyorum kendimi ve bu sırada onu unuttuğumu sanıyorum. Sonra eve geldiğimde yüreğim bir sıkışıyor, bir sıkışıyor ki.. Depresyondan yapılma deli gömleği üzerimde, içinde debelenip duruyorum, kimselere bir şey anlatamıyorum.. Yoruldum.

Yılmaz Özdil 19 Mayıs 2011

noreply@blogger.com (pebble) — Thu, 19 May 2011 09:57:00 +0000

19 Mayıs

- Yav bırak Mustafa abi yaa, sen mi kurtarıcan memleketi Allah aşkına!

- Ama işgal zırhlıları...

- Boşver şimdi sen işgal zırhlılarını filan... Gün gelir, memleketin malını mülkünü tapusuyla İngiliz’e satar bunlar.

- Yok canım!

- Yeminle söylüyorum, İngiliz vatandaşı bakan bile getirip koyarlarsa şaşma.

- Ama ahval ve şerait...

- Güzel abim yaranamazsın... Bak şimdi binicez bu dandik gemiye, taaa Samsun’a gidicez, savaş, boğuş, kendimizi paralayacağız, diyelim becerdik, devrim mevrim, anlata anlata dilinde tüy bitecek, sonra sen kahırdan ölücen, önce biraz ağlıycaklar, sonra gene "Son Osmanlı Padişahı" diye pankart açacaklar, mezarında dönücen.

- Saltanat kalsın diyosun yani...

- Alışmadık kıçta don durmaz abi, egemenlik megemenlik vereceğine, iki çuval kömür ver, daha iyi... Aha buraya yazıyorum, açlıktan nefesleri kokarken padişahlarına saltanat uçakları alırlar, bu gemiyi de jilet yaparlar, söylemedi deme.

- Efkárlandım be...

- Yakma o cigarayı gözünü seveyim, yarın öbür gün belgesel yaparlar, keş gibi gösterirler seni haberin olsun.

- Hal çaresi nedir peki?

- Al padişahın kızını, yırtalım.

- Millet ne olacak?

- Onlar da ulemaya sorsun artık ne olacaklarını, bize ne, kendi düşen ağlamaz.

- Laik olmasınlar mı, birey olmasınlar mı, kendi lisanları olmasın mı, şıhlara şeyhlere mi bırakalım kaderlerini?

- Bak ne güzel söylüyorsun, kader der geçerler, takalım takkemizi bakalım dalgamıza, iş çıkarma başımıza...

- İyi de, yazık olmaz mı?

- Asıl bu yaptığını yaparsan yazık olur... Bazıları sana inanacak, etkilenecek, senin fikirlerini yaşatmaya kalkacak, hayatları kayacak, evleri basılacak, içeri tıkılacaklar, kimine saçını örtmediği için fahişe diyecekler, kimine milletin malını Arap’a satmayın dediği için komünist diyecekler, kimine Ne Mutlu Türküm Diyene dediği için faşist diyecekler, darbeci diyecekler... Yorma ahaliyi, kula kulluk edelim, rahat edelim.

- Yok arkadaş, ben bi deniycem.

- E sen bilirsin.

Günlerden Zaman * Ölüm

noreply@blogger.com (pebble) — Tue, 10 May 2011 20:00:00 +0000

Günler çok hızlı geçiyor bu aralar. Bir kitap alıyorum elime, okumaya başlıyorum. Her satırda “hülyalara dalmak” gibi bir huyum asla yoktur, hatta iddalı derecede hızlı okurum…lakin, birkaç sayfa geçmeden saatler geçiyor ve kendimi uyurken buluyorum.

Malum, fotoğrafçıyım. Hamileler südyoya geliyor, konsept çekimler için. Başlıyoruz çekmeye. Kurdeleler, oyuncaklar… daha on dakika olmadan “sizce yeterli mi Selen Hanım?” diye soruyor hamile. Bir bakıyorum, bir buçuk saat olmuş. Şaşırıp kalıyorum. Makineye bakıyorum, onlarca değişik fotoğraf çekmişim…

Günün stresini atmak için sevdiğim arkadaşımla görüşüyorum. Başlıyor sohbet, ve yardımcısı alkol. Tam bardağı yeni yarıladım derken, garson geliyor: “Bu akşam 12de kapatıyoruz, maalesef..” Şaşkınlıkla bakıyorum karşı tarafa. Gülerek “Kaçıncı yarım bu J” diyor..

Günler, saatler, dakikalar ve saniyeler… çok hızlı geçiyor bu aralar. Zihnim fazla ağırdan alıyor, ya da farkına varmadan ağırdan alsın diye elimden geleni yapıyorum.

Şimdilik işe yaramıyor.

Bir de, bugün bir cenazeye gittim. Mezarlığın girişindeki büyük mermer taşların en dikkat çekici noktasında “Her fani, ölümü tadacaktır” yazıyordu.

Önceden bir şekilde tüylerimi diken diken eden cümle, bu defa içime huzur verdi.

Ölüm bir şekilde lezzetli ve faydalı olmalı.

Yoksa neden hayatı çiğnemek zorunda kalalım ki?

Mask

noreply@blogger.com (pebble) — Sun, 08 May 2011 09:13:00 +0000

Mask
Originally uploaded by Selen Photography

Eğer..

noreply@blogger.com (pebble) — Sun, 24 Apr 2011 14:39:00 +0000

Eğer aynı uzayın iki farklı noktasında mümkün olmayan insanlar farklı bedenlerde aynı eski arayış ve arzu ile aynı varoluş hayalini görüyorsa, zamanda bir solucan deliği açılır ve zihinleri buluşur.

Zihinler bir defa buluştuğunda zaman-mekan kısıtı ortadan kalkar ; fiziksel bir kavuşma da gerçekleşir. Akla gelen ilk soru şudur: “Şimdiye kadar nerelerdeydin..?”

Varlığı çoğaltma arzusunun yönlendirilmiş ilk metası bedenler; yalnızca birbiri içinde erimeyle son bulacak bir eylemle tatmin olabilecek zannederken, kendilerinin sadece birer araç olduğunu göremeyecek kadar kördürler.

Bilinç bilir, fakat anlatamaz. Çünkü maddesel titreşimlerin ruha kattığı hazzı engelleyebilecek güçte olmadığı gibi, buna gerek olmadığını da bilir. Esas bilgeliği bilincin; bedenin kısıtlılığını bilmesi ve daha üst bir arzu etrafında bir araya gelen bedenlerin, amacı araca yönlendirerek doyum noktasına ulaştıkları sanrısının yetersizliğini ruha hatırlatması gerektiğini bilmesidir.

Başaramadığı zaman hayalkırıklığına eşlik eden fiziksel bir doyum ve eksik kalan ruhun başka arayışları,

Başardığı zaman ise sonsuzluk olur.

Yaradılışsal Başkaldırış: Karga vs. Güvercin

noreply@blogger.com (pebble) — Wed, 20 Apr 2011 16:04:00 +0000

Etrafındaki her canlının güvercin olduğu yerde bir gün bir çift güvercinden bir karga doğmuş.

Yalnızca kendi gözlerinin seçebildiği, pırlantanın pırlanta olduğunu parlak olduğunu yalnızca bir karganın anlayabildiği kıymetli madenlere doğru çekiliyormuş.

Güvercinler ona kızıyormuş. Onlar için bir güvercin, yaşamını devam ettirebileceği şeyleri istemeliymiş. Karganın davranışlarını anlamıyor ve yadırgıyorlarmış. Ona, eğer bir gün güvercinler kadar mutlu ve rahat yaşamak istiyorsa, bir güvercin gibi davranması gerektiğini, hatta çok isterse bir gün güvercine bile dönüşme şansını yakalayacağını söylemişler.

Karganın umrunda bile değilmiş. Onun yaşamak için yemekten çok daha fazlasına ihtiyacı varmış.. Bir güvercin gibi sürülerde yaşayıp ölmek istemiyormuş.

O iki parca, güvercin gibi yemek arıyor, kalan zamanını kıymetli madenler bulmaya çalışarak geçiriyormuş.

Bir gün bir yeraltı mağrası keşfetmiş. Hemen heyecanla uzakta gördüğü şeyi göstermiş güvercinlere. Güvercinler kızmış, bu arayışın anlamsız olduğu ve o gördüğü işeyin değerli olmadığını söylemişler.

Aldırmamış bizim karga. Mağranın dar, girintili çıkıntılı girişinden son sürat pike yapmış içeriye. Etraf karanlıkmış, ama gördüğünü düşündüğü şey hala parlıyormuş. " Bir elmas olabilir bu, demiş. Güvercinler yukarıda bağrışıp, çığlık atıyorlar, onu çağırıyorlarmış. O aldırmamış.

Değerliye olan yolculuk hep acılıdır. Onu "haketmek" için uğraş vermek, kazanmak gerekir.

Karga zar zor, uzun karanlık ve dar girişten girmeyi başarmış. Keskin gözleri yalnızca o elması görüyormuş. Yanına vardığında elmasın balçıklara bulandığını görmüş. uzatmış pençesini, mikrop kapma uğruna, balçığa. kolu dalmış gitmiş o balçığa, ama yakalayamamış hala. biraz daha, biraz daha uzanmış. En sonunda kanatlarının ve gövdesinin tamamı batmışken, elmasa dokunmayı başarmış. Hissettiği elmasa.

Gövdesi, kanatları pislik ve çamur içinde, debelenmiş bir süre, elinde elmasla. Onu girişe konmuş güvercinler izliyor ve aşağılıyorlarmış. Bir çığlıkla laf atıyorlarmış.

"Değecek mi bunca pisliğe?"

Karga cevap vermiş "göreceksiniz, elmas parlayacak ve ışığı beni yükseltecek"

Bir süre daha debelendikten sonra ayavaş yavaş yukarı çıkmış karga balçıktan.Yorulmuş, ama hissetmiyormuş. Üstünü başını kayalar silmiş, avucundakini temizlemiş ve heyecanla, uğruna çaba verip kazanmak istediği şeye bakmış, bir bilgelik taşına.

Oysa, avuçlarında, zavallı karganın, çakıl taşından başka birşey yokmuş!

Gözlerine, o kenkin gözlerine inanamamış.. O çakmak çakmak gözlerinden, oluk oluk yaş akmaya başlamış. Bir anda vücudundaki tüm sızıları hissetmeye başlamış. Mağradan girerken çizilen, yolunan kırılan kanatlarına, gövdesinden akan kanlara, en önemlisi de deli gibi acıyan kalbine bakmış...

Bir elmas aşkının ona elde var sıfır ile maliyetini görmüş.

Dakikalarca kıpırdayamadan, öylece durmuş. Ağıtlı çığlıklar fırlamış boğazından, karanlıkta yankılanmış. Hayata küsmek üzere, açlıktan ölmek üzere, orada durup dururken; güvercin anne baba dayanamamışlar yavrularının bu acılarına, bir karga bile olsa. Suçlamışlar, ama dayanamamışlar.

Bir ip uzatılmış, ufak bir güvercin dikkatlice inmiş aşağıya, bu bir süre uçamayacak olan kargayı yukarı çekmek için. balçıkları kuruyan gövdesine bağlamış ipi, sesini çıkarmadan çıkarmışlar onu mağaradan..

Bizim karga elmas arayan gözlerini sımsıkı kapatmış, Zaman geçmiş. Diğer güvercinler gibi yaşamaya başlamış o da.. Keskin gözleri ona yiyecek bulmada diğerlerine göre avantaj sağlıyor, gitt,kçe itibarı artıyormuş diğerleri arasında. İtibarla birlikte gelen güvercinsel lokmalar da hüpletiyormuş, uyanık karga.

Bir gün yine gezerken, yine bir mağra görmüş, yine bir maden! Yüreği deli gibi atmaya, başı dönmeye başlamış. Gözünü bürümüş bu elmas. Tüm vüsudu, bütün tüyleri tütremiş elmasa duyduğu huşu dolu aşkla.

Ama temkinli yaklaşmış bu defa. Günlerce aylarca etrafında uçmuş mağranın, en fazla girişine konmuş, içeri bakmış. Keşifleri arttıkça, gördüğü şeyin o kadar uzakta olmadığını, balçıklara bulanmış olmadığını, ve hatta kısmen yüzeyde olduğunu anlamış. Öyle heyecanlanmış ki, o yaradılıştan gelen, onu karga yapan dayanılmaz değer bulma arzusu yeniden alevlenmiş ve onu içten içe yemeye başlamış.

Direnmiş baştan, kendi çapında.

Yaşadığı üzüntüler gelmiş aklına, aldığı yaralar.

Ama işte orada, elmas, kendisi için bilge ışığı yansıtan şey, orada! Kendisine tatlı tatlı gülümsüyor..

Şimdi sorum şu:

Bu karga yeniden yaralanmayı göze alarak mağraya girsin mi, girmesin mi?

1- Eğer mağraya girerse mutlaka yine çizilecek kaş göz ama elmasa dokunursa bir güvercinin asla anlayamayacağı şekilde aşacak,

2- Mağraya girer, yaralanır ve gördüğü şeyin çakıl olduğunu anlarsa; bir öncekinden ders almamış, ve ikinci kez lades demiş olacak,

3- Mağraya girmez ve oradan uzaklaşırsa, orada bir elmas olup olmadığını asla bilemeyecek.

Hadi bakalım, ne yapsın?

Ha bir de, bu da çakıl ise, elmas aşkından vazgeçip, üçüncü mağraya hiç yaklaşmasın mı...(ya bu defa onda elmas varsa..?)

Yarın Ölecek Olmanın Hafifliği

noreply@blogger.com (pebble) — Tue, 12 Apr 2011 09:01:00 +0000

Disce quasi semper victurus vive quasi cras moriturus

"Hep yaşayacakmış gibi öğren, yarın ölecekmiş gibi yaşa"

İlk kısmına saygım sonsuz. Lakin, yarın ölecekmiş gibi yaşamak...

"Selen.." dedi. "Bana karşı ne hissediyor? Benimle dalga mı geçiyor? Yoksa o da hissediyor mu? Yani..aramızdaki o bağlantıyı.. Offf neden herşey bu kadar zor olmak zorunda?

İçinde yüzdüğü şeyin su olduğunu bilmeyen bir balık gibi, göremiyordu o da. Zekasına hürmetim sonsuz, ama göremeyecekti sudan çıkmadan. Çıktığında da balık ölecekti.

"Neden adımları sen atmıyorsun?, ne kaybedersin?" dedim. "SEN ara, sen sor, sen ilgilen...Hatta, ilgilendiğini sevimli ve ilginç yollarla SEN göster...Ne kaybedersin? NE KAYBEDERSİN?"

Cevabı biliyordum, korkuyordu. Kaygıları vardı. Dalga geçilmekten, hafife alınmaktan, tam yumuşak karnının kabuklarını atmışken yara almaktan korkuyordu. Elinde hiçbirşey yok iken, olması ihtimali üzerinden olmayan şeyi kaybetmekten korkmak kadar kötü bir laneti olmamalı insanlığın. Ama var..

"Keşke yarın öleceğimi bilsem.." dedi. "O zaman.."
"O zaman ne yapardın?"
"Bilmem.. Onunla görüşmek isterdim. Söylemezdim hislerimi belki ama, görüşmek isterdim."

Şu an onu alıkoyan şey neydi, istekler bu kadar masumken.. Daldım gittim.. Ertesi gün ölecekmiş gibi, hoşlandığı çocuğa söylemeyi planladığı şeyleri sıralıyordu. Duymuyordum. İnsanı, hayattan keyif alarak yaşamaktan alıkoyan korkular, sınırlı düşlenmeye mahkum edilen hayaller..kolay yok hiçbir zaman olmadı, değil mi..

"O zaman.."

"Yarın ölecekmiş gibi (özgürce) yaşamak istiyorsan, hiç ölmeyecek gibi endişelenmeyi bırakmalısın"

Yine Blogları Kapatıyorlar..

noreply@blogger.com (pebble) — Tue, 01 Mar 2011 15:23:00 +0000

Üniversite'de Özgürlük Olarak Pornografi

noreply@blogger.com (pebble) — Tue, 04 Jan 2011 20:33:00 +0000

Sene 2004, Başkent Üniversitesi. Zorunlu seçmeli derslerden birinde, “insan ve çevre etkileşimi”ndeyiz. Öğretmen final projesi veriyor ve herkes konu seçiyor. Benim konu “inançlar doğrultusunda gelişen çevre yapılandırılması”. Eski çağlarda ürünün bereketi bol olsun diye uzun taşlar dikiyor ve önünde ayin yapıyorlar. Bugün korkuluğa dönüşen tarla taşları için, fallus durumu söz konusu. Hoşuma gidiyor.

Çıkışta hocayı yakalıyorum ve projemi anlatıyorum: Penis şeklinde büyük bir karton olacak. Üzerinde görseller, fallusla ilgili tarihsel gelişim ve sembolik anlatımlar vs.. “Hocam, bu sorun olur mu?” diyorum. “Selencim, projende pronografiye varmadığı sürece, her şeyi kullanabilirsin” diyor. Tamam, diyerek haftayı geçiriyorum. Bazı şeyler ekliyor, bazılarını çıkarıyorum.

Bir sonraki ders, sınıfa gelirken öğretmen beni koridorda yakalıyor ve mahçup şekilde “Selencim, senden özür diliyorum. Böyle bir hataya nasıl düşebildim, bilmiyorum. Lütfen geçen hafta söylediklerimi unut” diyor. Gitti bizim proje, iptal ediyor belli ki.. derken asla unutamadığım şu sözleri sarfediyor:

“Eğer senin projen, konun, anlatımın, ifade şeklin, pronografi gerektiriyorsa; istediğin ölçüde kullanmakta özgürsün. Ben nasıl bir kaygıya kapılıyorum da seni durduruyorum? Bu senin konunla ilgili sanatsal ifade şeklindir ve hiçbir şekilde kısıtlama hakım yok. Özür dilerim tekrar..”

Arkasını dönüyor, derse giriyor…

Tevazu göstermeyeceğim. Efsane bir sunum yapıyorum. A notu ile dönemi kapatıyorum.

Aradan geçen 7 sene.

YUH size.

Sevgili öğretmenim, önünüzde saygıyla eğiliyorum.

noreply@blogger.com (pebble) — Tue, 23 Nov 2010 16:18:00 +0000

Çok uzun zaman yazmayınca insan, nereden başlayacağını şaşırıyor.

Memento Mori

noreply@blogger.com (pebble) — Thu, 29 Jul 2010 16:24:00 +0000

Wiki alıntısı ile başlayalım:

Memento mori, "fani olduğunu hatırla", "öleceğini hatırla" veya "ölümünü hatırla" gibi şekillerde çevrilebilecek bir Latince deyiş. Ayrıca bu deyiş, aynı amacı taşıyan fakat farklı şekil ve konseptleri kullanan çeşitli sanat eserleri için de kullanılır ki buradaki aynı amaç insanlara faniliklerini, ölümlü olduklarını hatırlatmaktır.

Memento mori, bir başka şekilde, 19.yy yaygın ölü fotoğraflama anlayışına verilen bir isim. Buradan hareketle, aşağıda Memento Mori başlığındaki bazı çalışmalarımı bulabilirsiniz. Yaşam, yaşamın tadı, ölüm..Üzerine tıklandığında doğrudan flickr hesabıma yönlendir. Sevgiler!

Günlerden; Gerçek-üstü Kadın

noreply@blogger.com (pebble) — Sun, 18 Jul 2010 19:02:00 +0000

Karşımda o.

Tanrı kimseye kaldırabileceğinden fazla yük vermezmiş ya.. Onun sırtına bakıyorum, şaşırıp kalıyorum. Öyle büyük ki küfeleri, şimdiye kadar kimsede böyle derin, böyle dünya içinde dünya taşıyan küfeler görmemiştim. Bir de kendiminkine bakmak istiyorum, göremiyorum. Bir tek onu göremiyorum zaten. Herkes, tüm ağırlıklarıyla karşımda. Çıplak görmek bir ruhu, zevk değil, acı verir. Acılar içindeyim..

Sohbet ediyoruz. Zaman daima bizi baltalayan bir Pan oldu etrafımızda. Eline mesafe flütünü alıp çalmaya başlamaya görsün. Hareket etmesek bile, ayaklarımızın altındaki toprak kaymaya, gündüzler gece olmaya başlar ve olduğumuz yerde kıpırdamadan uzattığımız ellerimiz, bir an sonra birbirine değmemeye başlar. Anlarım ki, insanların “haftalar geçti” dedikleri şey gerçekleşmiş. Ama oradayızdır.

Elimde bardak, içinde tadına doyamadığım çay. Çay mı bilemediğim şey, tadına doyamamak. Rüzgarın esintisi, çevrede hafif insan uğultusu.. Çardak tahtasına dolanmış çiçeklerin oynaşı.. Konuşuyorum, karşımdakinin sesiyle, duyuyorum onu, kendi sesimle.. Çoktan tek yürek ve tek zihin, bağlamdan uzaklaşmışız bile.. Kimbilir hangi senfoninin, kaçıncı albümünde, hangi yaprağı çeviriyoruz..

Derken bir kadın geliyor yanımıza. Bir ışıltı. Bembeyaz ve kupkuru, buruşuk tenine bakıyorum. Dişleri dökülmüş bir köylü kadın. Gagavuz Türklerine benzer kendisi. Yüzünde saflığın içtenliği, elini uzatıyor aldırmadan mesafelere ve bireyselleşmiş dünyanın koyduğu korkak sınırlara. Elini uzatıyor, benim sırtıma, ha, hayır, onun sırtına. Pat,pat vuruyor ve simsiyah gözbebekleriyle bembeyaz ışıklar saçarak ninni gibi konuşuyor: “Ne güzel kadınsın sen.. Seni izliyorum bir süredir.. Çok güzel kadınsın sen, çok!”

Ben duruyorum, nefesim duruyor. Oynaşan çiçekler duruyor. Bardağı yerine koyarken zıplattığım damla havada duruyor. Rüzgar duruyor, ve O da duruyor. Kadın, elini O’nun omzunda bırakıp gidiyor sanki. Her şey, her şey o yaşlı, köylü kadını saygıyla bekliyor, selamlıyor akışına devam etmek için. Benden izin almaksızın kanım bile akmaktan vazgeçerek duruyor, selam ediyor kadına.

Kadın uzaklaşmış, fark etmiyoruz. Belki de bir anda yok oldu?.. Emin olamıyoruz. Hatta, bunları konuşamıyoruz. Akış; kadının gitmesiyle yeniden başlasa bile, bu defa biz devam edemiyoruz, bir süre.

“Ah!” diyor, “Keşke fotoğrafımızı çekseydin.”

Elime bakıyorum. Farkediyorum makinemi. Ama bir şüpheyle sarsılıyorum, acaba böyle bir şey, görüntülenebilir miydi?

“Acaba gerçek miydi..?”

Bu soru pek çokları tarafından ciddiye alınmayacak, ama O büyük bir ciddiyetle düşünüyor sorumun cevabını. Çünkü o da emin olamıyor.

Etrafa bakıyoruz, her şey normal. Herşey, belki birkaç saniyede gerçekleşen olaydan önceki gibi. Bir tek biz, eskisi gibi değiliz. Birkaç saniye öncekinden çok farklı, hayatında bir mucize yaşamış insanlar gibi, bambaşkayız. Kaç kişi hayatında bir mucizenin öznesi olabilir ki?

Veya, kaç kişinin hayatında, koruyucu meleğinin eli onun omzuna değer ki..? Kaç kişi, bir meleğin kendisini göstermeyi seçeceği kadar üzüntülü, bu mucizeye nail derecede kıymetli olabilir ki..

Ben bir tane biliyorum..

Ve şu anda, siz de biliyorsunuz.

5/365 Maskeler

noreply@blogger.com (pebble) — Sun, 11 Jul 2010 11:59:00 +0000

Bazen size hiçbirşey ifade etmeyen bir insanın sözlerine, sırf dikkate alındığını düşünmesini istediğiniz için mimik yaparsınız.
Mimikler elinden geleni yapar, fakat sonuç başarısızdır. Anlatılan karşısındaki "şaşkınlık beklentisi"ne verebildiğiniz tek ifade, donuk bakışlardır.
Tek istediğiniz, nefes almaktır...

Seslendirirsek:
"yaa... ..ilginç.."

3/365 İstediğine Odaklanmak -Kedizooka

noreply@blogger.com (pebble) — Wed, 07 Jul 2010 06:20:00 +0000

Yoksa hayatında olmasına istediklerine odaklanan ve onları elde etmek için sorumluluk alanlardan mısınız..?

2/365 Hayatın Seyirlik Fırsatları...

noreply@blogger.com (pebble) — Mon, 05 Jul 2010 21:57:00 +0000

Hangi kategoridesiniz? Kendi hayatınızın izleyicisi mi, yoksa...

365 Set Projesi 1/365

noreply@blogger.com (pebble) — Mon, 05 Jul 2010 21:20:00 +0000

365 projesi, her gün (genellikle fotoğrafçının kendisini) görüntülediği bir karenin yayınlanması ve fotoğrafla ilgili oluşturduğu konsepti anlatmasından oluşuyor. Bu konuda flickr.com sitesinde çok eğlenceli setler mevcut. 2 sene önce başladığım projeye devam etmemiştim. Bu defa her gün azimle çekmeye ve bu projeyi sonlandırmaya niyetliyim. İnsanın yaratıcılığını kamçılayan zevkli bir uğraş. Her gün burada da anlatacağım. Dün yazmaya zamanım kalmadı. Dünkü fotoğraf:
" Tutkulu aşk herşeyi görür" veya
"Tutkulu aşıktan kaçış yok"

Pink Martini Konseri, Yaşasın!

noreply@blogger.com (pebble) — Sat, 03 Jul 2010 08:23:00 +0000

Pink Martini 6 Temmuz Salı günü ODTÜ Vişnelik'te!!!
Ruhun gıdası, muhteşem müzisyenler. Ben de orada olacağım. Gelemeyecekler için çerezler, tinleyinis:

Add a playlist to your page using iLike

Deneysel Yaşam

noreply@blogger.com (pebble) — Wed, 30 Jun 2010 07:33:00 +0000

Bugün kahvaltıdan sonra, dün duş sırasında mırıldandığım harika bir şarkıyı paylaşmak istiyorum. La vie en rose. Ama kesinlikle Louis Armstrong versiyonu.

La Vie En Rose by Louis Armstrong

More Louis Armstrong music on iLike

Kendi kendime mırıldanmakla kalmayıp, ortaokuldan kalma blokflütümü elime alıp çalmaya başladım. Ya cazın sihri bu, ya da hala çalabiliyorum.

İçim hüzünlü. Çünkü yaşım genç lakin iz bırakan hatıralarla dolu yüreğim. Bize yalnızca “aman aman can Hatice” yi 3 delikle çalmayı öğreten ve bunu bizlere yeterli gören müzik öğretmenimize inat, MEB’in o dönem müzik dersleri için hazırladığı 3 yıllık öğrenim programını içeren blok flüt kullanımı ile ilgili kitabını su gibi heyecanla içtiğimi hatırlıyorum. Yaş 13-14. Sıklıkla akşamları, ya da evde yalnız kaldığımda, saatlerce notaları ve şemaları incelerdim. Notaları, delikleri, tutuşu gizli bir karargahta harita inceler gibi anlamaya çalışırdım. Anlamsız seslerden, anlamlı seslere giden yol uzun sürmedi. Birkaç ay içinde kitaptaki tüm ezgileri çalar oldum. Spora başlayana kadar, gerçek anlamda kendimi kendimde kaybettiğim tek şeydi o krem rengi blok flüt.

Geri dönüp baktığımda hatırladığım kıskançlık anlarım çok azdır da, 90lı yıllarda Melissa Joan Hurt’ın çocuk dizisini izlerken (Clarissa Explains it all) yan flüt resitali verdiği bölümü izlerken hissettiğim kıskançlığı hiç unutmam. Işıl ışıldı, parlıyordu flüt. Özenle kutusundan çıkarıyor, siliyordu. Hemen gidip kendi blok flütümü aldım izlerken. O plastikimsi mat yüzeyine dokundum. Dizinin o günkü bölümünde, resital yüzünden kendini baskı altında hisseden ve bu nedenle rahat hissedip muhteşem çaldığı kendi bölgesine (zone) girmeyen bir kızı canlandırıyordu. Kendimi hayal ettim onun yerinde... "Ben strese girmezdim, sonuçta çok sevdiğim bir şey" diye çıkarımda bulundum. Ve o gün, hayatımda çok sevdiğim şeyleri yaparken asla strese girmeyeceğim konusunda kendimle anlaşma yaptığımı hatırlıyorum, bugün.

Bir söz de verdim. Hayatım boyunca sevdiğim şeyler yaparak para kazanacaktım.

Çocukken verilen sözlerin çoğu, ilk dondurmayı görene veya sonraki ilk çikolatayı yiyene kadar kalıyor olsa da akılda, aradan yıllar geçmiş ve ben bu sözümü yeniden hatırlamış olmaktayım. Çünkü insanın kendisiyle yaptığı anlaşmalar akılda değil, kalpte kalıyor. Zihninizden uçup gitse veya size öyle gelse de, anlaşmalara her aykırı adımda bir ince iç sıkıntısı olarak varlık göstermeye çalışıyor.

Doğrular, "buradayım, aslında.." diye sessiz çığlıklar atarken, insanlar iç seslerine aldırmadan "mantıklı" yaşamlar kurmaya çalışıyor, mantıklı gelen uygunsuzluklarla. Uygunsuzluğu insanın kendi ruhunu beslemeyen, tatmin etmeyen şeyler olarak tanımlayınca, kitleler halinde mutsuzluklar da kronikleşiyor yaşamlarda.

Birşeyin uygun olduğunu anlayabilmenin tek yolu, deneyimlemek oluyor çoğu zaman, eğer kalpten gelen hisler olumsuz değilse. Mantığa kulak tıkamak aç bıraksa da, asil açlıklarla ölmeyi tercih edebilecek kadar deneysel bir yaşam kurmalı insan.

Yan flüt zevkim, gelişerek kendini klarnet aşkına bıraktı. Hala listemde, öğrenilecekler başlığında ilk sıralarda. Karışık sırayla gidiyorum. Gündemimde bir başka aşkla ilgili proje var. Doğum sancısı çekiyorum. Fotoğraf aşkı, çok yakında büyük bir kutlamayla doğacak, ve ben de bu deneysel yaşama kodlarını özgür bırakarak dünyaya getireceğim bebeğin her aşamasını sizlerle paylaşacağım.

Deneysel kalın!
Sevgiler.

Ejderlerin Mağarası (Dragons' Den)

noreply@blogger.com (pebble) — Thu, 20 May 2010 21:22:00 +0000

Bloomberg Türkiye’de yayına başladığından beri, izlediğim 4 kanala bir yenisi eklenmiş oldu. Dragons’ Den (Ejderlerin Mağarası) adlı programdan bahsetmek istiyorum.

İngiltere’de, bizim koçumuz, sabancımıza denk gelen ayarda beş yatırımcının, ülke çapında her konudaki girişimcinin ihtiyacı olan para karşılığında hissesinden pay alması yöntemiyle çalışan bir sistem. Örneğin benim bir şirketim var, patentini aldığım bir ürünüm var ve sırf maddi imkansızlık nedeniyle veya çevrem olmadığı için piyasaya giremiyorum. 100 bin ihtiyacım için karşılarına çıkıyorum ve olayımı anlatan bir sunum yapıyorum. Karşılığında da kazancımdan belli bir kar payı teklif ediyorum. %10, 15 gibi. Eğer gelecek vaat ediyorsa ürünüm, ana ihtiyacımın tamamını veya belli bir kısmını veriyorlar ve benimle pazarlık ediyorlar. Anlaşırsak, ben paramı alıyorum, onlar da uzun vadeli yatırım yapmış oluyorlar. Bir de Wiki alıntısı yapalım hemen:

Dragons' Den (Türkçe:Ejderlerin Mağarası) Japonya kökenli formatına Sony ve kısmen Microsoft'un sahip olduğu risk sermayesi konulu televizyon programı. Programa katılıp fikirlerini açıklayan girişimler Ejderha denilen iş uzmanları tarafından yaratılan finansmanla güvenceye alınmayı hedeflerler.Yarışmacılar genellikle ürün tasarımcıları ya da potansiyel olarak çok karlı uygulanabilir iş fikri olan hizmet sağlayıcılarıdır fakat fon ve yönetim eksiklikleri vardır. Her birinin kendine has iş sahası olan, kendilerine ejderha adını veren beş zengin iş adamı bu ürünleri ve fikirleri değerlendirmektedir.

Bu programın en sevdiğim yanı, 1-Değişik fikirlerle çıkan insanlar, 2- Kaliteli bir sunumun inceliklerini gözlemleme fırsatı.Bazen biri çıkıyor ve işte ürünüm bu ben buyum bana yatırım yapın diyor. Ejderlerin ilk iki sorusuna cevap veremez durumda oluyorlar. Bazen de biri çıkıyor ve akla ilk aşamada gelecek tüm soruları cevaplayacak şekilde bir sunum yapıyor, üstelik olası yıllık bilançoyu bile çıkarmış neredeyse.

İşte keyif, insanın o anda hayal kurmasıyla başlıyor. Oradaki yatırımcının yerine kendinizi koyun ve düşünün. Sunacak kadar değerli bir fikir ürettiniz mi? Fikrinizi nasıl anlatırdınız? Uçmak serbest, limit gökyüzü.

Bu program şimdi Türkiye'de de çekilmeye başlanacak. Belki uçmak için beklemeye çok da gerek yoktur:)

http://www.ddturkiye.com/

Anlamsız Hastane Diyalogları 1

noreply@blogger.com (pebble) — Sat, 15 May 2010 13:59:00 +0000

Annem bugünlerde biraz ızdıraplı. Sağ kol altındaki lenflerden birkaç tanesini aldılar. Ameliyat ertesi herhangi dikkat çekici bir komplikasyonla karşılaşılmadı derken önce vücudu bir maddeye karşı alerji duyduğu için şişti, apar topar gittiğimiz hastanede minicik bir hapla normal boyutlarına döndü, ardından yalnızca kol altında su birikmeye başladı. Tekrar hastaneye gittik.
Saat 22 civarı. Acil girişinden girdik ve derdimizi ilk deskteki ilgisiz bakışlı hemşiremsi kıza anlatmaya çalıştık.
“Sorun nedir?”

Annem başladı: “Şimdi ben önce ameliyat oldum, ardından vücudum enjekte edilen bir maddeyle şişti, şimdi de kolumun altından göğsüme doğru inanılmaz bir şişlik var ve çok acıyor”

“Doktorunuz kim?”

“Filanca Bey”

“Şişme ne zaman oluştu?”

“4 gün önce yumurt kadardı..sonra..”

“Aa, çok üzgünüm ama 4 gün önce niye gelmediniz? Burada acil vakalara bakıyoruz. Doktorunuzla konuşmadan bişey yapamayız.”

Ben müdahale ettim, “Ama bakın u geceyi geçirecek durumda değiliz, çok ağrısı var, birşeyler ters.”

Kız hiç ayırmadığı bakışlarını bilgisayar ekranından kaldırıp birkaç saniye için beni süzdü. Suratımdaki endişe acaba onda “bu kadın ağrıdan bağırıp duruyor, nasıl uyuyalım” etkisi mi yaratıyor diye düşünmeden edemedim. Ses tonumu biraz yumuşatıp “Bir acil doktorumuz görse olmaz mı? Eminim verebileceği talimatlar vardır, en azından” dedim.

Bakışları yine ekrana kaymış, kayıtsızlığı yeniden yüzüne yerleşmişti. “Peki, bir tane acil doktorumuz var zaten, o da ileride. Pek sanmıyorum ama belki yardımcı olur. Sonuçta o bir acil doktoru..”

Son cümleyi açıktan açığa belli olacak bir küçümseme ifadesiyle söylemişti. bir “acil doktoru” olmak, buradaki hiyerarşide hafife alınacak birşeydi herhalde. Ya da arası bozuktu doktorlarla, veya yorulmuştu.. Otomatik empati kuran düğmeyi kapamaya karar verdim zihnimdeki ve annemle ilerlemeye başladık uzun, tuhaf kokulu koridorda.

Koridorun sonu, bir başka alanın başıydı, ve yeni bir desk, gürültülü insanlar, hastalarla doluydu. Bilgisayar başında bir hastabakıcı, yeşil kıyafetiyle oturmuş, yüzünde aynı kayıtsızlıkla, birşeyler yapıyor. Bu defa söze ben girdim. “Acil doktoru ne taraf..”

“Birazdan gelir.”

birazdan, gelmedi. Ayakta beklemek, gecenin ilerleyen saatleri, hastaların acılı inlemeleri, o tuhaf iğrenç koku. Annemin yüzündeki ızdıraplı ifade.

“Doktor bir hastayla mı ilgilen..”

“Buralardaydı, gelir şimdi.”

Şimdi de gelmedi. Epeyi bekledik. Ayakta. Yoruldum. Dayanamadım, alabildiğine sert bir tonda aklıma gelen ilk şeyi söyledim. “Üçüncü kattaki genel cerrahi bölümünde bir nöbetçi doktor olmalı değil mi? Olmalı olmalı. Derhal onu arar mısınız, ayrılmasın, yanına çıkıyoruz!”

Aptallaştı. Yüzümü ve beni de o an farketti. Birkaç saniye bakıştık.Aklım durmuş, kendimi yükselen adrenaline teslim etmiştim. Hani ilk kelimesinde saldıracak gibi hissediyordum. Ve hiç beklemediğim, aklımdan hiç geçmeyen birşey oldu; kahkalarla gülmeye başladı!

Kafasını az ileride onun yazdığı şeyi bekleyen beyaz önlüklü bir intern'e çevirdi. Ve ben de o çocuğu o an farkettim. Çocuk beni farketti. Annem çocuğa baktı. Ben anneme baktım. Çocuk bana baktı. Hepimiz aynı anda tiksintiyle hastabakıcıya baktık.

“Ben cerrahide asistanım. Minik bir dosya için buradayım. İsterseniz işim bitene kadar siz bana sorun nedir anlatın, ve birlikte yukarı çıkalım.”

O huzurlu yeşil gözleri unutmayacağım.

Annem olanları teker teker anlattı, çocuk sevgiyle dinledi. Hem ben sakinleşmiştim, hem annem. Az sonra elimde annemin dosyası, çocuk ileride biz bir adım arkada uzun koridorların sonundaki asansördeydik.

...

Sonraları geldi aklıma. Ben hala o çocuk meymenetsiz suratlı hastabakıcı niye güldü, anlayamadım. Hastaneye ne zaman gitsek düşünürüm, o adam niye güldü.

Günlerden…1

noreply@blogger.com (pebble) — Mon, 10 May 2010 12:31:00 +0000

Cumartesi

Henüz 14-15 yaşlarında, tatarları andıran hafif çekik gözleri ve teninin beyazlığına inat simsiyah saçlarıyla, yaşının tüm masumiyetiyle camdan dışarı bakıyor. Üzerinde omuzu düşük beyaz bir bluz var. Çantasını dizlerinin üzerine koymuş, elinden çekip alıvereceklermiş gibi sımsıkı tutuyor.

Ben arka sıradayım. Güneş ışığını görenin tüm ter kokularıyla birlikte kendisini dışarı attığı otobüsün arka sıralarından birinde oturuyorum. Boğazdan gelen hırıltılı harflerin “k” gibi keskin kelimeleri mutasyona uğratışını dinliyorum. Tersine yerleştirilmiş koltuklardan birine oturan küt siyah saçlı çekik gözlü masum kız tam karşımda, görüş alanımda. Biletçinin hemen ilerisinde. Sıcak, ağır ter kokusu, hırıltılı sesler ve kentin en iyi semtlerinden birindeki otobüste; içimdeki huzura bir tek bu kız hitap ediyor o an için. Dalgın düşüncelerle gözüm akamayan trafiğe takılıyor. Benden başka kimse farketmiyor onu. Beni de. Sıradanlıklarda kaybolmuşuz.

Ufak çantasından daha ufak bir çanta çıkarıyor, ve onun içinden parmak kadar süslü bir ayna. Bembeyaz aklı gözlerine bakıyor, etli dudaklarını kontrol ediyor. hızlı hareketlerle, açılmaktan bitmek üzere olan küçük bir göz kalemi çıkarıyor ve otobüsün sarsıntılarına aldırmayarak dikkatlice önce tek gözüne, sonra diğerine sürüyor. Eğlendim bu davranışı karşısında. Hoşuma bile gitti. Üzerine yapışmış 15 yaş ezikliğine isyankar bir davranış olarak yorumladım.

Kalemi yerine koyduktan sonra yine parmak kada bir silindir çıkardı, ucundan anladım ki, göz altı kapatıcısı. Hızlı hareketlerle tek elinde süslü ayna olduğu halde hiç de örtülmeye gerek olmayan göz altlarına savaş boyası gibi sürdü onu, bastırarak ve sahip olduğu taze cildin kıymetini bilmez şekilde, hunharca dağıtarak yedirdi kapatıcıyı. Anlam veremedim, hatta biraz hayal kırıklığına uğradım.. içimde onunla kurduğum şeffaf özdeşlik, belli belirsiz hale geldi. O ise devam etti, sıra hiç ummadığım bir yere, kirpiklerine geldi. bir rimel çıkardı, ve hala nasıl denk getirdiğini bilemediğim bir zamanlamayla kırmızı ışıktayken otobüs, teker teker kirpiklerini boyadı. Zordur. hatasız başarması, işleri ilginç hale getiriyordu.. İnsanlar yavaş yavaş onu farketmeye başlamasına rağmen, o; etrafında hiç kimse yok gibi davranıyordu. Bir odada, bir arabada, bir tuvalette tek başına gibi, kimseyi görmeyerek devam etti. İçimden artık durmasını diliyordum, kimbilir neden. Bir allık fırçası çıktığında o küçük çantadan, hakkındaki hırıltılı fısıltılar ve çakmak bakışlı gözlerle çoktan sarmalanmıştı.

Ve bir ruj çıktı bu defa. Küçük çantası bir karadeliğin diğer tarafı gibi, daha önceden atılımış herşeyi püskürtüyordu. Bir an o çantayı açıp, önce ellerini, sonra kafasını ve sonra tüm bedenini sokarak kaybolacağını sandım. bir an o çantanın tüm otobüsü, tüm yolcularıyla yutacağından korktum. sonra tüm şehri yutabilirdi, ve dünyayı, ardından.

Yüzüne baktım. Değişiyordu. Her hamlede güzelliği gittikçe değişiyordu. çirkinleşmiyordu hayır, fakat, sanki artık birkaç sıra ötede oturan 15 yaşındaki beyaz tenli siyah küt saçlı utangaç kız, Singapur’daki çocuk fahişelerden birine dönüşmüştü. Bu düşünceyle sersemleyip hem bakışlarımı hem fikirlerimi kaçırmaya çalışırken büyük bir gürültüyle durdu otobüs. Diğerleri gibi ayağa kalktı, sadece kafasını görebiliyordum artık. açılan delikten hacetini gören otobüs sessizleşirken, o da dışarı aktı. Ne giydiğini o zaman görebildim. Bileklerine yapışan dar bir pantolon, ayaklarında bir takım elbisenin altından çalınmış hissi veren siyah ince topuklu yüksek ayakkabılar. Yürüyemiyordu bile, taşıyamıyordu o havayı. Profesyonelmiş, büyümüşmüş havasıyla yürümek için verdiği o çaba, yaşının son havasını da söndürdü. İçimde başta yarattığı huzur karmaşık bir ızdıraba dönüştü, derin sıkıntılarla barsaklarını yeniden dolduruşunu izledim otobüsün.. Bir sonraki durakta beni de atacaktı nasılsa, düğmeye bastım…

Keşke, dedim. Keşke o çanta sahiden yutsaydı hepimizi. Başka bir dünyada, başka şeylere uyansaydım. Otobüs gerçek olmasaydı..

Irkçılık Üzerine

noreply@blogger.com (pebble) — Thu, 06 May 2010 08:36:00 +0000

Bu olay 14 ekim 1998 de kıtalar arası bir uçuş esnasında gerçekleşmiş. "Bir kadın, uçakta zenci bir adamın yanında oturuyordu. Durumdan rahatsızlığını belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını istedi, zira öylesine antipatik birinin yanında oturamazdı. Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu fakat birinci sınıfta yer olup olmadıına bakacağını söyledi. Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlardı, bu kadının sadece terbiyesizliğine değil, bir de birinci sınıfta yolculuğu devam edeceğine şahit oluyorlardı. Zavallı adamcağız çok kötü bir durumda olmasına rağmen cevap vermemeyi tercih etti. Bu yüksek tansiyondaki durumda kadın, birinci sınıfta ve o adamdan uzak uçabileceğinden tatmin olmuş, hostesin dönmesini bekliyordu. Birkaç dakika sonra geri gelen hostes, kadına: "Çok özür dilerim geciktim.Birinci sınıfta bir yer buldum… Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı, sonra yer değişikliği için pilottan izin almam gerekiyordu. 'Hiç kimse sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde tutulamaz' dedi ve bu izni verdi." Diğer yolcular kulaklarına inanamıyorlardı, bu esnada kadın da bir zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandı. Aynı anda hostes, oturmakta olan zenciye dönerek: "Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem için beni takip eder misiniz lütfen? Seyahat firmamız adına kaptan pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak mecburiyetinde bırakıldığınız için çok özür diliyor." Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak personelini alkışlayarak tebrik ettiler. O yıl, kaptan pilot ve hostes uçaktaki davranışlarından dolayı ödüllendirildiler. Aşağıdaki mesaj, tüm ofislere personelin görebileceği bir biçimde iletildi: "İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar."

Lost 6x12

noreply@blogger.com (pebble) — Wed, 14 Apr 2010 10:52:00 +0000

Alternatif evrenler bağlaması bütün bilim ve mit sevenleri tatmin edebilecek bir olay olarak Lost’a dahil oldu 2 bölümdür. Daha doğrusu anlamamız sağlandı açık şekilde. Bu haliyle her şey hoş, yalnız diğer evrende olan şeyler ana evren olarak açıklanan adadaki hayatı eş zamanlı etkiliyor mu?

Çünkü kendisine kuralların işlemediği adam Desmond Bro alternatif evrendeki bütün adayların ada evrenindeki olayları hatırlamasına onların sabitlerini (aşklarını) hatırlatarak yardım ediyor fakat adadaki duman-şeytan olan Locke’u ezip geçiyor arabasıyla.

Bu davranışlarıyla bana Jacob’u hatırlatıyor. İnsanları adaya çekmek için aday belirlediği kişilerin hayatlarına bir şekilde müdahale ediyordu. Tam bu noktada Demond’u Jacob’a benzettiğimde, aklıma acaba Jacob da zamanında kahramanlarımızı seçerken aslında onların yaşadığı evren de ilüzyon gibi bir başka paralel evrendi ve onları bu yüzden tek gerçek evren olan adaya mı çekti diye düşünceler geliyor. Belki ada aslında evrenler arasında geçiş yapan bir gerçeklik ve olağanüstü derecede elektromanyetik güçle çevrilmiş olmasının sebebi bu, geçiş için olağanüstü güce ihtiyaç duyuyor.

Desmond’un Jacob’lığı adada Flocke onu kuyudan aşağı itince anlaşılmış oldu bir anlamda. Yakub’un başına gelen de bu değil miydi dinler tarihinde?

Çok Filim Hareketler Bunlar

noreply@blogger.com (pebble) — Mon, 05 Apr 2010 20:34:00 +0000

Çok eleştiri var hakkında… Çok beğeneni, hiç beğenmeyeni… Ama maksat kafa dağıtıp gülmekse, tercih edilebilir.
Çok Film Hareketler Bunlar filminden bahsediyorum. Skeç skeç akan film, kesinlikle dünyada bir ilk. Kategorilendirilemiyor ve bir benzeri, bu şekliyle yok. Her skeç güldürmese de, bazıları biraz uzun tutulmuş gibi düşündürse de, kendi yazdıkları müzikal tadında şarkıları ve çocuksu oyunculuklarıyla, tüm beğenimi topladı.
Sinemaya artık yalnızca 3 boyut teknolojisini yaşamak için gidilebilir gibi kurallar koyduğum için kendi kendime, dvdsi çıkana kadar beklemeyi düşünmeme rağmen, fragmanlarda sık sık dönen sivrisineklerin “ziyuu” diyerek uçtukları ve “bu gece de uyku, yok size” diye dansettikleri sahneyi görünce dayanamadım ve koşa koşa izlemeye gittim.

"Elalem Ne Der" skeci çok eğlenceli, lakin bir "Film Fragmanı" skeci var ki, tek kelimeyle OLAĞANÜSTÜ. Filmi olmayan bir fragman çekmişler. O kadar söyleyeyim. Ve bir de tüm Hollywood klişelerini kullanmışlar. Olamaz böyle bir şey. Muhteşemdi.

Çok memnun kaldım, eğlencelik buldum ve tavsiye ederim :)