Voor het eerst sinds 1984 zie je alle 88 schilderijen van Vincent van Gogh (1853-1890) uit de Kröller-Müllercollectie. In deze Van Goghtentoonstelling ontdek je hoe geloof, hoop en liefde zijn leven en werk beïnvloeden. Een aanrader voor Van Goghliefhebbers. Te zien in Kröller-Müller Museum, Otterlo
 tot en met 3 januari 2027. Er is veel reclame gemaakt in de Belgische en Duitse kunstmagazines, dus kan het op sommige dagen druk zijn tijdens de expo. Reservering met starttijd is nodig.

Geloof, hoop en liefde

De Kröller-Müllercollectie telt 88 schilderijen van Vincent van Gogh. Helene Kröller-Müller, stichter van het museum, bracht het grootste deel hiervan tussen 1908 en 1930 bij elkaar. In de tentoonstelling zie je alle schilderijen met als basis de drie goddelijke deugden: geloof, hoop en liefde. Deze drie thema’s spelen een hoofdrol in Van Goghs leven en werk. Hij zoekt naar een kunstvorm die ontstaat uit zijn persoonlijke worstelingen. Daarmee hoopt hij anderen troost en hoop te bieden.

Van prediker naar kunstenaar

Vincent van Gogh noemt de drie deugden in de eerste preek die hij op zondag 29 oktober 1876 in de Wesleyan Methodist Church in Richmond houdt. Na verschillende mislukte pogingen van Van Gogh om prediker te worden, kiest hij op aanraden van zijn broer Theo voor het kunstenaarschap. Van Gogh blijft de waarden trouw, maar brengt ze voortaan tot uiting via zijn kunst. Daarmee wil hij mensen op een andere manier verlichting bieden.

Vincents blik op de wereld

Van Gogh werkt een tijd als loopjongen bij de internationale kunsthandel van zijn oom, Goupil & Cie. Daardoor heeft hij een brede kennis van de kunstgeschiedenis. Hij is zich sterk bewust van de invloed die kunst heeft, niet alleen op het hier en nu maar ook op de toekomst. Hij bewondert kunstenaars die het talent hebben om alledaagse gebeurtenissen en de wereld om hen heen – de mens en de natuur – te verbeelden. Hoe zij persoonlijke reflecties omzetten in kunst vol symboliek en betekenis. Dit inspireert Van Gogh in zijn eigen missie: via zijn schilderijen deelt hij zijn persoonlijke kijk op het leven. Tegelijkertijd zoekt hij een manier om de wereld te verduidelijken. Zo laat hij zien dat hij een wegbereider van de moderne kunst is.

Van Gogh – voor iedereen

Kunst is alleen om naar te kijken. Of toch niet? Tijdens de tentoonstelling kun je het schilderij Brug te Arles van Vincent van Gogh zien, voelen én horen. Met een speciaal voelmeubel vertellen we het verhaal van Brug te Arles op een andere manier. Zo kunnen ook bezoekers met een visuele beperking van het kunstwerk genieten. Je kijkt van dichtbij naar bijzondere details uit het schilderij en voelt de brug met je handen. Ook luister je met een koptelefoon naar een beeldbeschrijving van het schilderij en laat je je meevoeren naar Frankrijk.

Bron: KMM.nl

Meer info:

Van Gogh, al onze schilderijen, tot en met 3 januari 2027:

https://www.krollermuller.nl/nl/nu-te-doen/tentoonstellingen/van-gogh-al-onze-schilderijen

Recente en oudere musea blogs: https://www.freestampmagazine.nl/tag/made-in-holland/

Het bericht Van Gogh, al onze schilderijen in Otterlo verscheen eerst op FreestampMagazine.

Officiële Belgische postzegelcatalogus Deel 1:
Met de Belgische postzegels en alle sub domeinen van Belgische postzegels zoals automaatzegels, bezettingszegels, blokken, boekjes, briefkaarten, dagbladzegels, dienstzegels, erinnofilie, kleine velletjes, militaire zegels, niet aangenomen ontwerpen, papiersoorten, plaatnummers, rolzegels, strafportzegels, zwart-wit velletjes en nog veel meer.

Officiële Belgische postzegelcatalogus Deel 2:
Met de zegels van de Belgische ex-Koloniën Belgisch Congo, Burundi (Koninkrijk en republiek),Democratische republiek (Congo),Katanga, lokale uitgaven (Albertville en Stanleyville), onafhankelijke staat Congo, postvrijdom zegels (India), postpakketten (Vicicongo), Republiek Congo, Republiek Zaïre, Ruanda-Urundi, Rwanda, Sud-Kasai.

De officiële Belgische postzegelcatalogus is echt onmisbaar voor de Belgische filatelist die alles wilt weten over de Belgische zegels en werden de prijzen in deze catalogus aangepast aan de schommelingen op de internationale markt.

In deze catalogus zit het Niet Aangenomen Ontwerp van 2027, NA54 “Geoorde Fuut”.

Bestel de nieuwe catalogus hier!

Het bericht Nieuwe Officiële Postzegelcatalogus België 2027 verscheen eerst op FreestampMagazine.

Het merendeel van de verzamelaars is van oudsher helaas matig geïnteresseerd in achtergronden  van postzegels betreffend druk, vormgeving en boodschap / achtergrond (PTT was vroeger weinig scheutig met info bij postzegelintroductie), die ontwerpers in postzegels hebben verstopt. Jammer, de postzegels komen als ‘ongelezen boek’ in albums terecht. Daarmee is tegen beter weten in een album voor velen tot een inhoudsloos ‘kleurboek’ gedegradeerd, terwijl PostNL nu wel een uitgebreid persbericht bij de introductie van nieuwe emissies uitgeeft. Helaas schenken dagbladen daaraan geen aandacht meer. Met andere woorden wel geschoten, is nu altijd mis! Jammer!

Staking bij Johan Enschedé. Gevolg? Twee Wilhelmina-postzegels 1923 zonder perforatie

De directe reden van de grafische vakbondenstaking in 1923 is de dreiging van een loonsverlaging van tien procent geweest in combinatie met verlenging van de pas ingevoerde achturige werkdag, die de werkgevers wilden verlengen vanwege de economische crisis van de dertiger jaren. Toen de onderhandelingen mislukten, legden de drukkers massaal het werk neer.

* Joh. Enschedé als vaste producent van postzegels dreigde de bevoorrading van de postkantoren volledig in het honderd te laten lopen. De meest gebruikte posttarieven van dat moment moesten koste wat kost beschikbaar blijven voor het publiek.

* De PTT besloot de reeds gedrukte vellen van de meest voorkomende waarden 5 en 10 cent met de beeltenis van koningin Wilhelmina direct te verspreiden. Omdat de stakende arbeiders (drukkers) de perforatiemachines niet bedienden, werden deze waarden noodgedwongen zonder perforatie uitgegeven (verkochte aantallen 328.695 & 326.246).

Dit veroorzaakte op de postkantoren voor logistieke en chaotische problemen. Postbeambten en burgers moesten de postzegels handmatig met een schaar uit de vellen knippen. De postzegelranden vertonen soms onregelmatigheden.

De rechter rand van de 5 cent postzegel is niet strak geknipt, terwijl de 10 cent postzegel aan bovenkant en rechts een te brede rand bezit.

Sommige creatieve postkantoren losten dit zelf op door de vellen handmatig te bewerken met een naaimachine zoals in Blokzijl (brede perforering links en aan onderkant duidelijk zichtbaar), of met een radeerwieltje (waarmee men naaipatronen met gemak uit papier kon halen) in Bergen (NH) om alsnog een scheurlijn te maken. Hierbij is sprake van privaatperforatie of lokale doorstekingen.

Onjuiste volgorde?

Is het jou ook opgevallen dat afgeleide waarden van de Wilhelmina-bontkraag-emissie (gestart in 1899) als het samenhangende tête-bêche paar (uit 1924), wijde arcering (uit 1923) en stakingspost-zegels zonder perforatie (uit 1924) in de nvph-catalogus vòòr de Tuberculose-zegels (uit 1906) en Michiel de Ruyter-zegels (uit 1907) zijn geplaatst? Reden? Deze afgeleide waarden van de langlopende Wihelmina-frankeerzegels zijn aansluitend aan deze Wilhelmina-basis-emissie opgevoerd. Hierbij is dus afgeweken van de chronologische volgorde.

Surinaamse Paasweldadigheids-emissie 1966

Tijdens het nog oppervlakkig lezen en doorbladeren van de nieuwe editie van het maandblad Filatelie 10 (blz 591) viel me de blauwe Surinaamse postzegel door  kleur en gebogen vlakverdeling in wit me bijzonder op: “Wat staat er zoal op en wat stelt het voor.”

Na meer gericht kijken vielen me de vier personen wel op, maar hun stand, houding en beweging in rechtse richting kon ik niet plaatsen. Het onderschrift bij de postzegel gaf me wel enige duiding met ‘Paasweldadigheidsserie’. De vier personen hebben ongetwijfeld met een bijbels onderwerp te maken: “Maar wie zijn dan deze personen?”

Gelukkig gaf het slot van het vier bladzijden tellend artikel ‘Filatelistische erfenis van Suriname [6]’ me duidelijkheid met ‘Johannes hoofdstuk 12, vers 18’ in combinatie met de tekst “We zien een symbolische voorstelling van discipelen rondom Maria Magdalena, die hun het goede nieuws vertelt over Jezus opstanding.”

Johannes 20 vers 18 geeft tekstueel deze informatie: “Maria Magdalena ging heen en boodschapte

de discipelen dat zij de Here had gezien en dat Hij haar dit heeft gezegd.” Nader uitgelegd en verduidelijkt: Maria Magdalena (als meest getrouwe volgeling van Jezus) komt bij het lege graf en ‘ontmoet’ daar de opgestane Jezus (inmiddels naar zijn Vader opgevaren) en geeft haar de opdracht de discipelen het nieuws te vertellen.

Dynamisch rijke bewegingsreactie

Grafisch ontwerper Pieter Wetselaar heeft de Paasweldadigheidspostzegels 1966 van Suriname ontworpen en is daarbij uitgegaan van de levendig bijbelse episode dat Maria Magdalena het nieuws aan een aantal discipels vertelt in combinatie met hun e reactie daarop.

Mij is gebleken dat velen in het totaalbeeld van de postzeverschriktegel ‘verdrinken’ en daarmee niet de drie verschillende personen kunnen ontdekken, die op de gesproken woorden van Maria Magdalena reageren.

Vandaar een letterlijk uitgevoerde beeldanalyse van de drie personen, die in een halve cirkel om de hoofdfiguur (letterlijk als zodanig afgebeeld) zijn gegroepeerd. Allen in bolstaande eenheidskleding van lange mantels en omslagdoeken buigen mee met Maria Magdalena’s duidelijke wenk naar de plaats van opstanding: “Kom mee, daar naar toe!”

Tot slot

Uit reacties van niet-verzamelaars, die ik over postzegelachtergronden informeerde, bleek me dat zij het verhaal bijzonder interessant vonden. Soms krijg je een opmerking: “Ik kan me heel best voorstellen dat je in postzegels bent geïnteresseerd. Nooit geweten dat een postzegel deze aantrekkelijke boodschap bezit.”

Hoe is het met jou als verzamelaar gesteld: “Interesse of desinteresse in postzegelachtergronden? Ik ben benieuwd naar jouw reactie.”

Het bericht Postzegels met/zonder verhaal: Wilhelmina-stakingspostzegels 1923 & Surinaamse Paasweldadigheidspostzegels 1966 verscheen eerst op FreestampMagazine.

Een superklein verzamelgebied. Met 12 hoofnummers heb je een complete verzameling, met alle variaties erbij blijft het ook nog onder de twintig zegels. Toch zal het heel moeilijk zijn om dit gebied compleet te krijgen. De zegels zijn stuk voor stuk schaars tot zeldzaam.

Brits Columbia en Vancouver Island zijn sinds 1871 onderdeel van Canada. Daarvoor zijn er echter al een aantal postzegels uitgegeven als Britse kolonie.

De eerste zegel verscheen in 1860 met als inschrift British Columbia & Vancouver Island. De zegel had een nominale waarde van twee-en-een-half pence. Bijzonder is dat in 1862 op Vancouver Island de dollar als betaalmiddel werd ingevoerd. Vanaf dat moment werd dit zegel aldaar tegen 5 dollarcent verkocht, terwijl in British Columbia gewoon de pence waarde bleef bestaan.

In 1865 gaven zowel British Columbia (in pence waarde) als Vancouver Island (in dollarcenten) nieuwe postzegels uit.

British Columbia kwam met een postzegel van 3 pence met een V (van Victoria) en een kroon er boven. In dollars werd dit zegel tegen 6 1/4 cent verkocht.

Vancouver Island kwam met twee postzegels. Een roze 5 cent zegel en een blauwe 10 cent zegel. Beide zegels werden zowel getand als ongetand uitgegeven.

In 1868 verenigden British Columbia en Vancouver Island zich en werd overal de dollar ingevoerd.

De zegel van British Columbia (3 pence V met kroon) werden in nieuwe kleuren gedrukt en voorzien van opdrukken in dollarwaarden. Eerst met TWO CENTS en in 1869 in vijf verschillende waarden en kleuren (5c, 10c, 25c, 50c en 1$).

In vergelijking met vele andere Britse koloniën werden hier slechts weinig zegels uitgegeven. Dat had alles te maken met het feit dat er nauwelijks mensen woonden. Naar schatting een inheemse bevolking van enige tienduizenden en slechts enkele duizenden kolonisten en rondtrekkende mijnwerkers in een enorm uitgestrekt gebied. Victoria op Vancouver Island was de enige plaats die je als stad zou kunnen beschrijven. Het huidige Vancouver was er nog helemaal niet en ontstond pas aan het einde van de 19e eeuw.

Op 20 juli 1871 trad British Columbia, inclusief Vancouver Island, toe tot de Dominion van Canada.

Bekijk hier de andere delen in deze serie.

Het bericht Kleine Verzamel-gebieden (5), Postzegels van British Columbia & Vancouver Island verscheen eerst op FreestampMagazine.

Iedere eerste dag van de maand houdt PostBeeld een kleine online veiling met daarin bijzonderheden, persoonlijke zegels, stadspost, gekke dingen en kleine collecties. Kortom allemaal kavels met iets wat in onze normale webshop meestal niet te vinden is.

U kunt nu weer bieden op de eerst volgende veiling. Klik hier om naar de veiling te gaan en alles te bekijken en eventueel mee te bieden.

Hieronder een paar items uitgelicht van deze veiling.

Klik hier om naar de veiling te gaan.

Het bericht 50e PostBeeld veiling, 1 november 2026 verscheen eerst op FreestampMagazine.

Fotograaf, feminist, fenomeen: Eva Besnyö (1910 – 2003) veranderde de fotografie voorgoed. Samen met haar tijdgenoten experimenteerde zij volop met haar camera: weg van de schilderkunst, gericht op de werkelijkheid, van dichtbij en vol dynamiek. Te zien in Fotomuseum Den Haag tot en met 31 januari 2027. Eva Besnyö is ook bekend van de kinderpostzegels 1947 (foto’s van kinderen). Aan het einde van de blog vindt u een link waarin uitgebreid wordt ingegaan op de personen van de kinderpostzegels. In verband met copyright van de foto’s van Eva Besnyö verwijs ik naar de links onderaan deze blog.

Bron: geheugen.delpher.nl

Biografie

Eva Besnyö (1910 – Laren 2003) werd geboren in Boedapest. Ze kreeg als tiener een camera van haar vader en dit bleek een doorslaggevend moment voor de rest van haar leven. In Boedapest nam ze les bij de bekende fotograaf József Pécsi, die haar mede aanspoorde om in 1930 naar Berlijn te vertrekken om verder te gaan met fotografie. Door het opkomende fascisme werd ze gedwongen om in 1932 naar Nederland te verhuizen, waar ze al snel bekendheid verwierf als professioneel fotograaf. Besnyö speelde een cruciale rol in de ontwikkeling van de Nederlandse fotografie in de 20e eeuw. Ze was een van de bekendste figuren binnen de stroming Nieuwe Fotografie in Nederland, die zich kenmerkte door een moderne, experimentele aanpak en een focus op alledaagse onderwerpen.

Naast haar artistieke werk was Besnyö ook maatschappelijk betrokken. In de jaren ’70 zette ze haar fotografie in als middel om aandacht te vragen voor vrouwenrechten. Haar fotografisch oeuvre omvat een breed scala aan onderwerpen, variërend van portretten en straatfotografie tot landschappen en abstracte composities. Eva Besnyö overleed op 12 december 2003 in Laren.

Fotograaf Eva Besnyö (1910 – 2003) was niet alleen getuige van, maar ook drijvende kracht achter de emancipatie van de fotografie. Samen met haar tijdgenoten experimenteerde zij vrijelijk met een nieuwe beeldtaal: weg van de schilderkunst, gericht op de werkelijkheid, van dichtbij en vol dynamiek.

Dit najaar presenteert Fotomuseum Den Haag één van de grootste overzichtstentoonstellingen ooit van Eva Besnyö’s werk. Deze is samengesteld uit foto’s uit de eigen collectie, de omvangrijkste Besnyö-verzameling ter wereld. Tegen de achtergrond van een ingrijpend veranderend Europa volgt de tentoonstelling Besnyö’s levensloop: van haar eerste ervaringen met de camera in Boedapest en haar vormende jaren in het rauwe Berlijn van de jaren dertig tot haar leven en carrière in Bergen en later Amsterdam, waar zij deel uitmaakte van een vooruitstrevend creatief netwerk. Ook de Tweede Wereldoorlog, die diepe sporen naliet, en haar betrokkenheid bij de Dolle Mina-beweging in de jaren zeventig krijgen een plaats. Met vintageafdrukken, archiefmateriaal, tijdschriften en persoonlijke documenten biedt de tentoonstelling een rijk beeld van Besnyö’s oeuvre én van de twintigste eeuw, waarin politieke omwentelingen en de strijd voor vrouwenemancipatie nauw verweven zijn met haar leven en werk.

Bron: geheugen.delpher.nl

Bron: Persbericht Fotomuseum Den Haag.

Meer info:

Eva Besnyö – De bevrijde camera. Groots overzicht van de fotograaf die de twintigste eeuw een gezicht gaf. Te zien in Fotomuseum Den Haag t/m 31 januari 2027:

https://www.fotomuseumdenhaag.nl/nl/tentoonstellingen/de-bevrijde-camera

Alles over de kinderpostzegels 1947 en over het leven van Eva Besnyö:

Recente en oudere musea blogs: https://www.freestampmagazine.nl/tag/made-in-holland/

Het bericht Eva Besnyö – De bevrijde camera verscheen eerst op FreestampMagazine.

PostNL geeft op 14 oktober 2026 het kaderpostzegelvel Siervogels, kleurrijk en elegant uit, met daarop 10 verschillende postzegels. Deze uitgave vindt plaats ter gelegenheid van de Dag van de Postzegel, een jaarlijks terugkerend internationaal evenement.

In de meeste landen wordt de Dag van de Postzegel gevierd op de eerste zondag na 9 oktober, de oprichtingsdatum van de Universal Postal Union (UPU). De UPU, ook wel bekend als de Wereldpostunie, stelt de regels vast voor het internationale postverkeer tussen de lidstaten.

Sinds 2009 werd deze dag door PostNL gevierd met de uitgifte van een postzegelvel waarvan het ontwerp was gebaseerd op markante Nederlandse postzegels uit het verleden. Zo werd in 2025 een postzegelvel uitgegeven dat een eigentijds ontwerp was van de Tooropzegels uit 1923. PostNL heeft besloten met ingang van dit jaar te stoppen met het teruggrijpen op oude postzegels als vast jaarlijks terugkerend fenomeen, maar blijft uiteraard wel de Dag van de Postzegel vieren. Dat gebeurt dit jaar met de uitgifte van het postzegelvel Siervogels, kleurrijk en elegant.

Siervogels

Siervogels zijn vogels die als liefhebberij door mensen worden gehouden en gekweekt vanwege hun mooie veren en vormen. Het zijn meestal hoendervogels, een orde van vogels die bij de grond leven en meestal niet ver of hoog kunnen vliegen. Dat maakt ze geschikt om in parken of tuinen te houden. Onder de siervogels vallen verder onder meer een aantal soorten watervogels, fazantachtigen, duiven, kraanvogels en vinken. Siervinken en -duiven worden gehouden in volières. Op de postzegels staan tien siervogels.

De pauw behoort tot de grote hoendervogels en komt vaak voor in klassieke wereldliteratuur, oude volksverhalen en in de Griekse mythologie. De vogel staat symbool voor schoonheid, trots en onsterfelijkheid. De hanen hebben een felgekleurd verenkleed en een lange en imposante ‘sleep’ met aan het eind van iedere staartdekveer een ‘pauwenoog’. De vrouwtjes zijn onopvallend gekleurd. Het mannetje zet zijn staart op als hij een wijfje wil veroveren, iets waar mensen graag naar kijken. De pauw is waarschijnlijk de oudste soort siervogel en werd vierduizend jaar geleden uit het Midden-Oosten naar Europa meegenomen. Pauwen werden gehouden in parken en tuinen, maar eeuwenlang ook gegeten. De veren zijn veelvuldig gebruikt als versiering van dameshoeden of droogboeketten en het motief van de pauwenveer is vaak gebruikt op stoffen en in juwelen. De vogels kunnen 30 jaar worden. In de oerwouden van Zuidoost-Azië komen ze nog in het wild voor.

De gierparelhoen is een Afrikaanse parelhoender. Deze vogels zijn met een hoogte van 70 centimeter de grootste soort parelhoender. Ze hebben een blauw lijf, lange blauwe en witte veren als een grote kraag rond de nek en een kale kop met een bruin kroontje. Ze worden niet alleen vanwege hun uiterlijk in tuinen gehouden, maar ook omdat ze teken en andere ongewenste insecten oppikken. Ze kunnen 10 jaar worden en komen van nature voor in Noordoost- en Oost-Afrika.

De rode patrijs is een vogel uit de familie van de fazanten. De vogel is zo’n 30 centimeter lang en onderscheidt zich van andere patrijzen door een witte keelvlek met een zwarte omranding. Hij heeft een zwarte oogstreep, een witte wenkbrauwstreep en een grijze kruin. In Nederland is in de jaren zestig een poging gedaan om deze vogels in het wild uit te zetten, maar dat is niet gelukt. Ze komen wel in het wild voor in het VK, Ierland, Griekenland, Algerije en Nieuw-Zeeland.

De waaierduif dankt zijn naam aan zijn kam van blauwe veren, die op zijn kop uitstaat als een waaier. Het verenkleed is overwegend blauwgrijs met een purperrode borst. De vleugels zijn lichtgrijs, met donkerpaarse vlekken. De vogel wordt zo’n 75 centimeter lang en behoort tot de grootste duivensoorten ter wereld. De waaierduif komt in het wild vooral voor in de laaglandbossen van Nieuw-Guinea en wordt ook wel de Victoria kroonduif genoemd.  

De bruine hokko is een grote, kwetsbare hoendervogel uit de familie van de sjakohoenders en hokko’s. Deze vogel komt van nature voor in de dichte tropische regenwouden van Midden-Amerika tot West-Colombia en leeft vooral op de bosbodem. De soort wordt met uitsterven bedreigd doordat tropische bossen worden gekapt en doordat hij wordt bejaagd vanwege zijn smakelijke vlees. Het is een grote vogel; de mannetjes worden zo’n 90 centimeter lang, de vrouwtjes 80 centimeter. Ze zijn donker van kleur en hebben vaak een kuif met zwarte gekrulde veren op de kop. De kuif van het vrouwtje heeft witte vlekken. Als siervogel worden ze gemakkelijk 20 jaar oud.

De fazant komt wereldwijd veel voor. De Romeinen aten graag fazant en verspreidden de dieren vanuit het gebied bij de Zwarte Zee over heel Europa. In de 18^de eeuw groeide het aantal fazanten in Europa snel doordat het de gewoonte werd ze uit te zetten voor de plezierjacht. Het mannetje heeft een fraai verendek in verschillende tinten kastanjebruin, met goudbruine en zwarte markeringen en een lange goudbruine staart met zwarte strepen. De kop is donkergroen. Om de hals zit een witte band en op de kop zitten felrode lellen. Het vrouwtje heeft een bruin camouflagekleed. Als siervogel gehouden, kan een fazant 8 jaar worden.

De kroonkraanvogel is een grote waadvogel uit de familie van de kraanvogels. Op zijn kop heeft hij rechtopstaande goudkleurige veren. Hij heeft rode en witte vlekken op de wangen en is verder zwart met wit en bruin. Net als alle andere kraanvogels vertoont het mannetje een opvallende baltsdans, waarbij hij zijn vleugels wijd uitspreidt. Hij maakt een kermerkend trombone-achtig geluid. De vogel is ruim 1 meter lang en leeft in het wild in de buurt van zoetwatermoerassen met ondiep water in Midden-Afrika. Het houden van kroonkraanvogels is aan strenge regels gebonden. Ze hebben een verblijf van minstens 100 m2 nodig en leven in hechte, monogame paren. Ze staan in veel culturen symbool voor trouw en geluk.

De Goulds amadine (Goulds geliefde) is een zeer kleurrijke vogel uit de familie van de prachtvinken. De Britse 19^de-eeuwse ornitholoog John Gould analyseerde voor Charles Darwin de vogels die hij meenam van zijn reizen en vernoemde deze prachtvink uit Australië naar zijn destijds al overleden vrouw. De vogel wordt wel gehouden in volières en is zeer fel gekleurd met grasgroene vleugels, een paarse borst, een gele buik en een knalrode kop met een zwarte en een turquoise band om de nek. Het vogeltje kan 15 centimeter lang worden en leeft maximaal 8 jaar.

De Californische kuifkwartel is te herkennen aan de opvallende, naar voren krullende kuif op zijn kop. Het mannetje heeft een zwart-witte koptekening en een felrode vlek rond het oog. Het vrouwtje is minder opvallend en heeft een veel kortere kuif. Ze hebben allebei gouden schubben op hun verenkleed. Ze worden zo’n 25 centimeter lang en leven voornamelijk op de grond. In het wild komen ze voor in het uiterste westen van Amerika en Mexico. Het zijn schuwe vogels die weleens in volières worden gehouden.

De kalkoen is een grote fazantachtige met opvallend veel veren: een volwassen kalkoen heeft maar liefst tussen de 5- en 6000 veren, maar wel een kale kop. De mannetjes hebben sporen aan hun hielen en felrode zogenoemde ‘baarden’. Ze kunnen 1,25 meter hoog worden, met een spanwijdte van 1,5 meter, en 12 jaar oud. Ze maken luide, klokkende geluiden en zijn formidabele tegenstanders: ze pikken, krabben en delen klappen uit met hun vleugels. Ze zijn waakzaam op een erf of in een grote tuin en kunnen 40 km/uur lopen en 90 km/h vliegen. De kalkoen is afkomstig uit Noord- en Centraal Amerika. In Europa staat hij sinds de 16^de eeuw op het menu. In Amerika, waar de kalkoen symbool staat voor waakzaamheid en moed, wordt kalkoen traditioneel gegeten op Thanksgiving Day omdat de vogel groot genoeg is om een flink gezelschap te voeden.

Postzegelvel, lijnen, velrand

Het postzegelvel is ontworpen door Sandra Smulders. ‘Ik heb eerst goed uitgezocht welke vogels tot de siervogels behoren. Daarna heb ik gezocht naar de allermooiste, waarbij de selectie natuurlijk ook goed bij elkaar moest passen op het postzegelvel, terwijl de variatie zo groot mogelijk moest blijven. Lichte, donkere en bontgekleurde vogels heb ik zoveel mogelijk afgewisseld, maar ze hebben ook verschillende achtergrondkleuren en de vogels verschillende kijkrichtingen. Ook staan ze niet allemaal helemaal op de foto. Sommige vogels heb ik zo geplaatst dat ze elkaar aankijken op het postzegelvel, en andere juist niet en zo heb ik met al die variabelen gepuzzeld totdat het postzegelvel een bont geheel was waarin alles goed bij elkaar past en tegelijkertijd de afzonderlijke vogels sterk uitkomen op de postzegels.’

‘Ik wilde het postzegelvel een grafisch element meegeven dat verbindend werkt. Daarvoor heb ik geëxperimenteerd met sierlijke lijnen, eerst met de hand alle kanten op, maar dat vond ik te veel gaan lijken op een kindertekening. Uiteindelijk heb gekozen voor alleen vier horizontale lijnen die over het postzegelvel slingeren en krullen. De lijnen heb ik digitaal getekend, mooi strak, terwijl de dikte over de hele breedte varieert. Aan de onder- of bovenzijde van die lijnen heb ik een transparant wit verloop geplaatst, waardoor er rust is ontstaan op de postzegels en op de velrand ruimte voor tekst.’

‘De achtergrond heeft kleuren meegekregen die voorkomen in de achtergrond van de foto’s van de vogels. De kleuren verlopen vanuit de hoeken naar de overkant van de velrand. Het zijn zachte, lichte kleuren, zodat de aandacht niet wordt afgeleid van de vogels. Op de bovenste rij boven en op de onderste rij onder de postzegels heb ik een detail geplaatst van de betreffende vogel. Zo komt een deel van de foto’s daar terug, maar dan sterk uitvergroot. Je ziet dan des te beter hoe mooi ook de details van de vogels zijn.’

Bron: Persbericht PostNL.

Let op: De in dit artikel beschreven zegels zijn persoonlijke- of kaderpostzegels. Deze worden niet in een catalogus of album opgenomen.

Het bericht Siervogels, kleurrijk en elegant verscheen eerst op FreestampMagazine.

In deze emissie staan de vier jaargetijden centraal. Ontwerper Hubert Levigne (1905 – 1989) heeft een onlogische volgorde aan de emissie gegeven. De serie begint met de herfst met daarop volgend zomer, lente en winter met als afsluiter aandacht voor nieuwjaarsdag.

Ondanks de verkeerde volgorde zijn de vijf gegraveerde afbeeldingen (als enige gegraveerd van alle uitgegeven kinderzegels!) in collage-vormige uitvoering toch bijzonder aantrekkelijke kinderzegels geworden. In de ontwerpperiode heeft Levigne talrijke ontwerpschetsen geproduceerd.

Inventarisatie en duiding herfst-postzegel 2 cent

• Gesluierd meisje met appels in een kleine rieten mand en rechts een jongen met een gevlochten korf gevuld met appels. Links van haar boven de schouder twee vliegende vogels.
• Op de achtergrond twee appelbomen met appels en een ladder tegen de rechter boom.
• Het linker huis is smal, wordt afgedekt door de stam van de appelboom. Het huis op de derde schets bezit een voor- en zijkant. Beide huizen bezitten een poortdeur met daarin een kleine deur.
• Ronde keien begrenzen het pad naar het huis. Op de 3^e en 4^e schets aan weerskanten van het pad.
• Op de 4^e schets houdt het meisje appels en peer zonder mandje met haar handen vast. De huizen komen enigszins overeen met die van de 3^e schets. Geheel rechts vullen twee personen een mand met appels (niet duidelijk zichtbaar).
• Vallende bladeren links van het meisje op de 1^e afbeelding. Achter de kei erboven bevinden zich bijzonder lange grassprieten.

Inventarisatie en duiding zomer-postzegel  5 cent

• Een jonge jongen met hoed omarmt een bundel korenhalmen en houdt die in zijn handen vast. Bloemen omringen hem. Links achter hem bundelt en verzamelt een jongeman (onder een licht bewolkte lucht) met een vork het net gemaaide graan. In 1949 is de mechanisatie niet ingevoerd.Al op het akkerland verrichte werk dient nog handmatig uitgevoerd te worden.
• De graanoogst speelt zich af in een heuvelachtig landschap met een huis op de achtergrond.
• Opmerkelijk is de aanwezigheid van een jongeman op de kinderpostzegel, terwijl een meisje op de schets het handwerk uitvoert.

Geïllustreerde kinderbriefkaart

• De inktvlekken linksboven zijn er tijdens het ontwerpproces op de schets terecht gekomen.
• Op de 4^e schets staat het meisje op het strand (met emmertje links) vóór het woelig golvende zeewater, waaruit (op een verhoging) een kasteel oprijst. Het meisje bespeelt wellicht een muziek-instrument. Achter haar in de lucht drijft een grote wolkenpartij voorbij, waarachter vandaan de zon uitbundig straalt. Deze schets verwijst naar vakantieplezier in de zomer.
• Nogmaals volop vakantiegenoegen. Als bijzonder uitje een bezoek aan een kasteel, voor broer en zus met ouders, waarbij een ridder te paard juist aan de slotpoort voorbij rijdt De wijd uitstaand aantrekkelijke en sierlijke jurk van het meisje verwijst naar de staande uitdrukking van de na-oorlogse periode ‘zondagse kleding’. Deze onderscheiding had ten opzichte van de eenvoudig alledaagse kleding betrekking op dat je er voorzichtig mee om diende te gaan ter voorkoming van slijtage: “Het is duur en heel bijzonder.”

Het Nederlands Comité Kinderzegels (NCK) wist niet alleen met de bijslaggelden van de kinderzegels financiën binnen te halen, maar ook met de uitgave van geïllustreerde kinderbrief-kaarten, waarop vooraf al een kinderpostzegels was geplakt.

Hoogstwaarschijnlijk is grafisch ontwerper Hubert Levigne (1904 – 1989) gevraagd ook zo’n briefkaart voor de kinderzegel-actie 1949 te ontwerpen. Daarvoor maakte hij gebruik van de zomer-ontwerpschets door deze op een blanco briefkaart (uitgave NCK) als proef af te drukken. Hierbij rijst bij mij de vraag: “ Bestaan er meer proefdrukken op dergelijke briefkaarten met andere ontwerpschetsen?”

Inventarisatie en duiding lente-postzegel 6 cent

De lente-postzegel is rondom het bloemen-meisje met bloemenkrans in het haar (en met een
 gevarieerd bos bloemen in haar handen) rijkelijk voorzien van voorjaarsattributen als een boom
 met gebladerte (links daarvan een hekwerk als omheining), vliegende vogel, bloemen met
 klavertje-drie, een tulp en tenslotte een kalf.

Inventarisatie en duiding winter-postzegel 10 cent

• Jongen gekleed met capuchon, sjaal, handschoenen en dikke winterjas ondersteunt met zijn handen afgezaagde takken op z’n schouders.
• Links loopt iemand naar een huis, waarvan de kachel in de huiskamer brandt gezien de rokende schoorsteen.
• Tussen twee bladloze bomen loopt een hek als erfscheiding. Tegen de ene boom zijn afgezaagde dunne stammen rechtop geplaatst.
• Op de schets staan twee kinderen die ook een bos afgezaagde takken vervoeren. Op de achter   grond staat een impressie van een gehucht met huizen, erfscheidingen en zelfs met een kerk te   midden van het geboomte. Een tweewielige kar staat met een regenton op de voorgrond. Boven het gehucht zijn vliegen vogels zichtbaar met rook uit de schoorstenen.

Inventarisatie en duiding nieuwjaars-postzegel 20 cent

• Op kinderzegel en schets geeft het meisje het licht van een bijna afgebrande kaars door aan de nieuwe kaars als ‘jaarwissel-teken’.
• De vredesfuif op de voorgrond verhoogt de sfeer van de jaarwisseling. De kleding van het meisje omvat een muts, sjaal en cape. Ze is omringd door een stralende zon, sterren, maan en bloemen.

Het bericht Kinderzegels 1949 in vier jaargetijden-uitvoering verscheen eerst op FreestampMagazine.

125 jaar geleden, op 10 oktober 1901, werd Alberto Giacometti geboren in Stampa (Zwitserland). In 2026 is er veel te zien van deze kunstenaar in zijn jubileumjaar. Museum Beelden aan Zee heeft een ander invalshoek genomen voor de tijdelijke expo van twee kunstenaars en die met elkaar vergeleken. Rui Chafes was geboren in het jaar dat Alberto Giacometti overleed in 1966.

De internationale tentoonstelling Rui Chafes X Alberto Giacometti. Gris, Vide, Cris III, brengt het werk van de Portugese kunstenaar Rui Chafes samen met dat van de Zwitserse modernist Alberto Giacometti. Met zijn indrukwekkende installaties biedt Chafes een nieuwe, verstilde en zintuiglijke ervaring van Giacometti’s wereldberoemde sculpturen. Gris, Vide, Cris III, de derde tentoonstelling in een internationale reeks, wordt georganiseerd door museum Beelden aan Zee in samenwerking met de Fondation Giacometti in Parijs en de Calouste Gulbenkian Foundation in Lissabon. De expo is te zien tot en met 10 januari 2027.

Alberto Giacometti (Borgonova 1901 – Chur 1966) was een Zwitserse tekenaar, schilder en beeldhouwer. Zijn vader, een landschapsschilder, zorgde dat zoonlief al op jeugdige leeftijd over een atelier kon beschikken. Nature morte aux pommes (olie op karton/rond 1915) is de titel van zijn eerste tableautje. Hij werkte later samen met zijn jongere broer Diego, zijn eerste model. In de film Final Portrait (2017) ontdekken we de stille Diego op de achtergrond en maken we kennis met het, wellicht geromantiseerde, moeilijke karakter van Alberto.

Ook zijn moeder, die hij portretteerde, had een positieve invloed op Alberto’s ontwakend kunstenaarschap. Hij boetseerde haar buste. Na zijn studie aan de École des Beaux-Arts in Genève, vertrok hij op 21-jarige leeftijd naar Parijs. Hij werd een leerling van Émile-Antoine Bourdelle aan de Académie de la Grande Chaumière in Montparnasse.

De weergave van het menselijk lichaam is de rode draad door het oeuvre van Giacometti. Soms is bij hem een detail, vaak onder dierlijke of plantaardige vorm, een pars pro toto voor het hele lichaam. Hij gebruikte daarvoor meerdere uitdrukkingsvormen. Werk van Picasso wekte zijn belangstelling voor het kubisme. Zijn ‘Lepelvrouw’ (1927) is er een voorbeeld van. Net zoals Picasso was Alberto geïntrigeerd door etnografische kunst. Ook interesse voor de Egyptische oudheid vergezelde hem zijn hele leven.

In 1929 ontmoette hij de surrealisten met onder andere André Breton en Salvador Dalí. Hij nam deel aan exposities van surrealistisch werk in Europa en de Verenigde Staten. ’De Hangende bol’ (1930) dateert uit die periode. Het werk drukt een erotische impuls uit; de kooi staat voor de plaats waar de handeling plaatsvindt. Streling en insnijding hand in hand. De bol raakt nooit de sikkel. Frustratie? Zijn terugkeer tot het werken met model (1935) werd hem door de surrealisten niet in dank afgenomen. Tussen 1942 en 1944 resideerde hij te Genève, waar hij Annette Arm, zijn model en muze, ontmoette. Ze huwden in 1949. Daarna ving zijn meest creatieve decennium aan.

Beeldhouwwerken van Alberto Giacometti herken je vanop afstand. Langgerekte, fragiele lichamen, een en al schijnbare broosheid. Wat overblijft. Wat rest na eindeloos wegschrapen van materie. Van een beeld van dertig centimeter bleef soms een beeldje van tien centimeter over. De werkelijkheid voorbij. Hij gebruikte een armatuur uit ijzerdraad, voorbereid door zijn broer Diego, omwikkelde ze met doek en kluiten gips. Hij gaf het volle en de leegte weer. Het zijn en het niet zijn. Nooit tevreden, soms werk vernietigend en opnieuw beginnend. Niets was ooit af voor hem. L’Homme qui marche (1960 meerdere versies) is pure stilstaande beweging. Naakt en kwetsbaar. Zijn wandelende mannen werden zijn visitekaartje. Een afbeelding van de sculptuur L’Homme qui marche verscheen op de achterkant van een bankbiljet van 100 Zwitserse francs.

Het Institut Giacometti bevindt zich in een schitterend huis in Parijs, het vroegere atelier van decorateur Paul Follot, de ontwerper van het pand. Art nouveau en Art deco omarmen er elkaar. Een groot deel van het originele atelier van Giacometti – tot zelfs een muur toe – is erin ondergebracht. Bij het betreden van het Institut dringt het huis zich ogenschijnlijk op. De bezoeker beseft echter algauw dat het zich ten dienste stelt van de werken van Giacometti. Het verschaft ze ruimte en licht, maar ook een aangename intimiteit.

Afwisselend worden in het Institut andere accenten van het oeuvre van de kunstenaar belicht; onder andere een tentoonstelling met erotische ondertoon. Giacometti had Sade gelezen. Dat resulteerde in het omzetten van de woorden van de Franse auteur in de creatie van symbolische objecten (1929-1934). De libertijnse adem van Markies de Sade waadde door menig werk van kunstenaars in die periode. Seksuele spanning voorgesteld als een strijd tussen beide seksen. Giacometti stelt penetratie, verkrachting en soms zelfs lustmoord symbolisch voor. Onbewuste seksuele verlangens? Het overbruggen van fantasie en realiteit? Lang voor de ontdekking van Sade kopieerde hij al gewelddadige scènes van religieuze onderwerpen. In elke ruimte van het kunstzinnige huis geeft een bekwame jongedame, indien gewenst, tekst en uitleg.

Alberto Giacometti ontving in 1962 tijdens de Biënnale van Venetië de Grote Prijs van Beeldhouwkunst. Vier jaar later overleed hij ten gevolge van hartfalen. Hij werd begraven in zijn geboorteplaats. De cirkel was rond. De man die wandelt was aangekomen.

Rui Chafes

Rui Chafes (Lissabon, 1966) studeerde beeldhouwkunst in Lissabon en vervolgde zijn opleiding aan de Kunstakademie in Düsseldorf. Chafes behoort tot een generatie kunstenaars die het sculpturale herdefinieert als een spirituele ervaring. Sinds de jaren negentig bouwt hij aan een consistent oeuvre van ijzeren sculpturen, vaak matzwart en gesloten van vorm, maar doordrongen van een intense geladenheid.

Bronnen: Historiek en museum Beelden aan Zee.

Meer info:

Een mooie expo met veel ‘Zen’-gevoel en design. Het gaat niet om het aantal kunstwerken maar om de kwaliteit. Rui Chafes X Alberto Giacometti is te zien in museum Beelden aan Zee tot en met 10 januari 2027.

https://www.beeldenaanzee.nl/tentoonstellingen/chafes-giacometti

Recente en oudere musea blogs: https://www.freestampmagazine.nl/tag/made-in-holland/

Het bericht 125 jaar Alberto Giacometti (1901 – 1966) verscheen eerst op FreestampMagazine.

PostNL geeft op 10 augustus 2026 het kaderpostzegelvel Gefeliciteerd uit, met daarop 5 verschillende postzegels die specifiek ontworpen zijn voor felicitatiepost. Opmerkelijk is dat het postzegelvel 5 zegels bevat en niet de standaard 10 zegels.

Hoewel het aantal verzonden brieven en kaarten is toegenomen van 45 miljoen in 1875 naar 1,53 miljard in 2025 is de aard daarvan veranderd. Deze post bestaat inmiddels voor het grootste deel uit zakelijke post. De verzending van persoonlijke post is door het gebruiksgemak van de sociale media sterk afgenomen. Toch worden jaarlijks nog miljoenen kaarten verstuurd en dat gebeurt naast de decemberfeestdagen vooral rond verjaardagen, geboortes of andere feestelijke gebeurtenissen. Ontvangers waarderen een kaart of brief per post nog steeds hoger dan een berichtje via de sociale-mediaplatforms. Het aantal pakketten is in de genoemde periode van anderhalve eeuw toegenomen van 1 naar 376 miljard en ook daaronder bevinden zich vele pakketten die te maken hebben met gebeurtenissen die felicitaties verdienen. Kaartjes, brieven of opgestuurde cadeautjes zijn extra feestelijk voor de ontvanger met een postzegel die onderstreept dat de afzender de verjaardag, de geboorte of bijvoorbeeld het gehaalde examen, de bruiloft of de verhuizing op afstand meeviert. 

De vijf postzegels tonen tekeningen die passen bij felicitaties, zoals cadeautjes, een taart, sterren, hartjes, feestelijke drankjes, strikken, een bos bloemen en muzieknoten. 

Matia Heesakkers: ‘Het ontwerp moest felicitaties in de brede zin van het woord weergeven. Het ging dus niet alleen om verjaardagen en ik heb eerst alle elementen verzameld die voor alle mogelijke vieringen in aanmerking komen, zoals bloemen, cadeautjes en taarten. De uitstraling moest vrolijk en kleurrijk zijn, wat ik nastreef in al mijn werk. Ik gebruik vaak dieren in mijn ontwerpen en vond het leuk om ook op dit ontwerp een hond, een poes, lieveheersbeestjes en een vogeltje in te passen. Uit al mijn schetsen heb ik een keuze gemaakt, zo is bijvoorbeeld mijn tekening van een postbode afgevallen. In de ruimte boven de postzegels heb ik zoveel mogelijk verschillende losse elementen gebruikt, zoals sterren, bloemen, strikken, aardbeien en muzieknoten. Het postzegelvel heb ik een gestreepte rand meegegeven, vergelijkbaar met de rand die op luchtpostenveloppen wordt gebruikt. Dat is een extra verwijzing naar het versturen van felicitatiepost die op de deurmat valt.’

Heesakkers gebruikt in al haar ontwerpen voor tekst die niet standaard is bij de opdrachtgever haar eigen handschrift, dus ook voor het woord ‘Gefeliciteerd!’ en het artikelnummer op dit postzegelvel.

Bron: Persbericht PostNL.

Let op: De in dit artikel beschreven zegels zijn persoonlijke- of kaderpostzegels. Deze worden niet in een catalogus of album opgenomen.

Het bericht Gefeliciteerd by Matia verscheen eerst op FreestampMagazine.