Potworkowa Kraina

Szydełkowy kosz na zabawki

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Sat, 17 Jun 2017 14:28:00 +0000

Ciągłe pakowanie wszystkiego po pudłach i szafkach jest dla mnie najzwyczajniej nudne i monotonne. Brakuje mi w tym czegoś z duszą, czegoś, co będzie miało w sobie, choć trochę charakteru, coś będzie wyrażało. Tak powstał pomysł na szydełkowy kosz na zabawki.

Wykorzystując swoje umiejętności, które nabyłam będąc jeszcze dzieckiem postanowiłam się zmobilizować i zafundować dziecku kosz, nie jakiś pierwszy lepszy, który jest w sklepie tylko w określonych rozmiarach i później mieć przed sobą dylemat:

„czy aby na pewno ten nie będzie za mały?”

„A jak wezmę ten, to nie będzie za duży i nie będzie zajmował za dużo miejsca?”

„Patrz gdyby ten był taki pośredni pomiędzy tymi dwoma brałabym w ciemno”

Te dylematy mi odpadły, bo najzwyczajniej na świecie sama wybrałam sobie rozmiar, który najbardziej mi będzie odpowiadał, kształt, który będzie idealnie pasował do rzeczy, które będą do niego chowane i przede wszystkim materiał i kolor. Tutaj nie mogłam mówić, że kolor mi się nie podoba a może jakby był inny odcień. Sama szperając długo po Internecie znalazłam w końcu ten idealny. Ten, który najbardziej mi się podobał i odpowiadał kolorystyce pokoju, w którym będzie się znajdował.

Zrobienie tego kosza zajęło mi kilka dni, a dlatego, że w tym czasie Filip oczywiście był chory (a zawsze jak mam w planach zabrać się za „większy projekt” jego dopada jakaś choroba) i siedzi ze mną próbując cały czas pomagać (albo raczej „pomagać”), bo nie zawsze kończy się to dobrze. Dlatego zamiast poświęcić jeden dzień na pracę i drugi na dopieszczanie musiałam prace rozłożyć na kilka dni, bo wiadomo dziecko najważniejsze, trzeba nakarmić, ubrać, pobawić się itd.

W rezultacie, po dość długiej wojnie (w końcu to było moje pierwsze takie dzieło), kilku razowym pruciu i zaczynaniu od nowa udało się. Powstał kosz. Oczywiście Filip był prze szczęśliwy. Musiał od razu sprawdzić czy jak wyrzuci z niego wszystkie piłki to uda się tam wcisnąć. Dzięki rączką jest on „mobilny” także wraz z różna zawartością wędrował po całym domu, a Młody traktował go, jako „podręczną torbę” na swoje Przydasie. Dopiero po jakimś czasie udało się mu wytłumaczyć, że to jest kosz na piłki i tutaj zawsze je będziemy chować. A uwierzcie, że mamy ich dość spory arsenał, bo jeszcze jakiś czas temu mieliśmy fazę, gdzie nie pójdę tam przytaszczę ze sobą piłkę, także trochę się tego uzbierało. Na szczęście teraz są w jednym miejscu, a każdy, kto kiedyś próbował upchnąć piłki do plastikowego kosza wie, że to jest nie wykonalne, a pusta przestrzeń jest zbyt mała i nie da się upchnąć pomiędzy duże małe, a z szafy one po prostu wypadają i walają się po całym mieszkaniu.

Po zakończonej pracy moja satysfakcja i zadowolenie wzrosło podwójnie. Dlaczego?

Filipowi spodobał się kosz, zaakceptował go w 100% i widzę, że zdał egzamin, bo odkłada zawsze do Niego rzeczy
Pierwszy raz w życiu wykonałam coś takiego i o dziw się udało. Wyszedł, stoi, sprawdza się, nadaje się do użytku. Czego chcieć więcej?!

A wy, co sądzicie? Lubicie takie rozwiązania? Czy rękodzieło w pokoju dziecka się sprawdza, czy może wolicie raczej plastikowe pudła lub szafy? A może macie jeszcze jakieś inne autorskie projekt dotyczące organizacji pokoju dziecięcego?

ZOO w Ostrawie

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Tue, 06 Jun 2017 09:40:00 +0000

To był Nasz drugi raz w ZOO w Ostrawie i za pewne kiedy Młodszy podrośnie wybierzemy się tam jeszcze raz, bo jeżeli mamy wybierać między Chorzowem, albo Ostrawą, nawet nie ma się co zastanawiać. Przynajmniej My tak uważamy.

Pierwszy raz byliśmy tam rok temu, Filip był zafascynowany zwierzątkami. Jeszcze zimą prawie codziennie męczył nas o wyjście do ZOO i ciężko było mu przegadać, że w ziemie się nie da i pojedziemy jak już będzie ciepło, bo teraz to niewiele by zobaczył.

Ku uciesze Naszego starszego Syna nadszedł ten „magiczny” dzień, w którym pojechaliśmy do upragnionego ZOO. Na nieszczęście, akurat trafiliśmy na jakaś imprezę i ludzi był ogrom i niestety nie działa atrakcja, na którą najbardziej liczyliśmy, czyli pociąg Safari. Plus był taki, że Filip z zeszłorocznej wizyty nie pamiętał, że istniał pociąg, który jeździł miedzy zwierzątkami (oczywiście było to na naszą korzyść, bo nie musieliśmy dziecku tłumaczyć i udało nam się uniknąć histerii, – bo za pewne miałaby miejsce, gdyby o tym pamiętał).

Sobotę spędziliśmy prażąc się na słońcu i podziwiając zwierzęta. Filip był w siódmym Niebie, natomiast Ksawery jak na niemowlaka przystało miał to „gdzieś” i spał albo utrudniał nam przemieszczanie się płacząc i domagając się tego, że czas zająć się Nim, a nie tylko chodzić i patrzeć na te wszystkie dziwy w klatkach czy na wybiegach. Ogólnie dzień zaliczamy do jak najbardziej udanych. No może gdyby było minimalnie chłodniej lepiej by się chodziło.

Jedyna rzecz, jakiej żałuje to to, że dałam się namówić Mężowi swemu na wzięcie wózka do ZOO, kto był w Ostrawie ten wie jak wygląda część atrakcji. A ten, kto nie był, powinien wiedzieć, że część atrakcji jest w budynkach/pawilonach, w których znajdują się schody i najzwyczajniej w świecie nie są one przystosowane do wózków, więc ja grzecznie z drugorodnym czekałam przed pawilonem, a Starszak z Tatą zwiedzał i podziwiał, co to tam się w środku dzieje. Dlatego przestroga dla innych (i oczywiście dla nas na przyszłość też) lepiej w niektóre miejsca nie wziąć, ja dałam się namówić i trochę tego żałuje. U nas wygrał argument „przecież do wózka można schować różna rzeczy”. Czasami lepiej zapomnieć o „wygodzie”.

Czy polecamy to ZOO?

Oczywiście, że tak. Duże wybiegi dla zwierząt, a nie tylko same klatki, place zabaw i miejsce do odpoczynku, które ułatwi wypad z dzieckiem, bo każdy czasem potrzebuje odetchnąć. Dużo budek z gastronomią, w których można zakupić coś do picia, czy małą przekąskę. Dwie większe restauracje, w których można zjeść normalny obiad, a nie tylko fast-food. Oczywiście ku „uciesze” rodziców są stoiska, na których można kupić zabawki czy inne pierdółki dzieciom.

I oczywiście kilka zdjęć z wypadu, jak zawsze Matki po drugiej stronie obiektywu człowiek nie uraczy, bo to zawsze ja pstrykam zdjęcia i ta rola zdecydowanie mi odpowiada. Uchwycenie tych najważniejszych chwil dzieci ich radości i zrobienie zdjęć na pamiątkę z różnych rodzinnych wypadów zdecydowanie bardziej mi odpowiada niż „pozowanie do zdjęć”

Vizir - czyli kapsułki do prania 3w1

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Tue, 23 May 2017 15:15:00 +0000

Jakiś czas temu udało nam się dostać do projektu testowania Kapsułki Vizir 3-in-1 Pods

Do tej pory z reguły używaliśmy tylko proszku, a z kapsułkami nie mieliśmy jakiś super wspomnień. Pamiętam jak mama kiedyś kupiła kapsułki (nie pamiętam już, jakiej firmy) i okazały się totalnym niewypałem. Nie rozpuszczały się w pralce, a większa ich część w opakowaniu była posklejana, przez co próba wybrania jednej często kończyła się zepsuciem kilku kapsułek (po odklejeniu ich od siebie najzwyczajniej w świecie one pękały), dlatego podchodziłam do tego dość sceptycznie.

Pierwsze wrażenia były jak najbardziej pozytywne. Na ogół staram się unikać proszków i płynów zapachowych ze względu na swoja alergię i alergię Starszaka, oraz najzwyczajniej w świecie większość tych wszystkich pachnących cudów nie do końca mi podchodziła, po praniu były jakieś takie mdłe, albo zupełnie odwrotnie – zbyt intensywne jak na mój wrażliwy zmysł węchu. Dlatego po otwarciu pudełka zapach, który uniósł się w powietrze był wielkim zaskoczeniem, ale oczywiście w pozytywnym znaczeniu. Delikatny, nie dominował, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że w powietrzu unosiła się taka świeżość.

Drugim wrażeniem zdecydowanie na plus były efekty po praniu. Na pierwszy ogień poszło to białe, od tak dla sprawdzenia, czy faktycznie wszystko dopierze, a ubrania nie będą szare. Jakież było moje zdziwienie, gdy z pralki wyciągnęłam czyściuteńką bluzkę starszaka, (która miała za sobą już 3 prania i szare mydło, a plamy nadal nie zeszły, w 100%), która była jak nowa, bielutka bez plamek, które po wcześniejszej batalii w końcu się poddały. Matka szczęśliwa, bo bluzka czysta, a dziecko szczęśliwe, bo odzyskało swoją ulubioną bluzkę z dinozaurem.

Z dwójką małych dzieci pralka chodzi na okrągło, a kapsułki Vizir jeszcze ani razu mnie nie zawiodły i zdecydowanie zagoszczą w naszym domu na dłużej, gdyż:

Zapach nie doprowadza do ciągłego kichania
Nie powodują wysypki po praniu i nie uczulają.
Po wypraniu ubrania pachną świeżością, a zapach nie jest mdły i dominujący.

Z czystym sumieniem każdemu polecamy kapsułki do prania Vizir 3w1

Animal Show Kraków

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Sun, 21 May 2017 15:28:00 +0000

Nie miałam ochoty spędzić kolejnego dnia w domu nic nie robiąc, dlatego szukałam jakiejś fajnej alternatywy na spełnienie czasu poza domem. Oczywiście najważniejsze kryterium to: Ma to cieszyć każdego z Nas.

W planach mieliśmy różne rzeczy, ale jak wiadomo pogoda w maju nas nie rozpieszcza, więc dla własnego komfortu ZOO oraz Dinusie w Zatorze postanowiłam odłożyć na później, tym bardziej, że przecież to jest zawsze, nie zmyje się za chwile, a poza tym chodzić trzeba po polu, więc jeżeli będzie można wziąć ze sobą mniej warstw ciuchów tym przyjemniej będzie się chodzić. Czyż nie?

Tak buszując po Internecie i facebooku nagle moim oczom ukazała się informacja o jakiejś wystawie w Krakowie. Na początku jakoś to do mnie nie przemówiło, wystawa zwierząt - pojawiały się sceny z filmów gdzie nadęci ludzie i ich wypielęgnowane pieski i kotki siedzą na tych podestach i „świecą”. Pomyślałam sobie to nie dla mnie. Później jednak stwierdziłam, że przecież to, co widziałam na filmach wcale nie musi mieć odzwierciedlenia w prawdziwym życiu (ach ten wpływ amerykańskich produkcji…) i postanowiłam przeczytać program tej imprezy. Jak się okazało moje wyobrażenie było mylne, a wręcz bardzo odbiegało od tego co miało się tam dziać.

Ptaki

Koty

Psy

Pająki

Węże

Gady

Motyle

Ryby

I wiele, wiele innych rzeczy.

Myślę sobie, co nam szkodzi, w końcu Filip lubi takie stworki i może mu się to spodoba i będzie zadowolony. Także postanowiliśmy pojechać i sprawdzić czy Nasze dziecko się tym zainteresuje i czy warto od czasu do czasu odwiedzać takie eventy.

Oczywiście przyjechaliśmy później, bo przecież wybrać się z dwójką dzieci i zdążyć gdzieś na czas/otwarcie graniczy z cudem. No może byśmy się wyrobili gdybym zaczęła się przygotowywać dzień wcześniej :D No ale przecież wejście nie było ograniczone czasowo, po prostu ominęło nas kilka wystąpień, które miały miejsce na początku.

Ale wracając do samej wystawy. Filip był zachwycony. Biegał od stoiska do stoiska chciał wszystko głaskać, a nawet brać na ręce niektóre ze zwierzątek (dobrze, że wybiliśmy mu to z głowy). Z ogromną chęcią łapał motyle na rękę, chciał zdjęcie z wężem i jeszcze „miał pretensje” dlaczego to on go nie trzyma za głowę :O (po czym później bał się mrówki na chodniku, czego zdecydowanie zrozumieć nie mogłam po tej wystawie). Chodząc po tej hali słyszeliśmy, co chwile

„chcę do rybek”

„a co to?”

„Pani/Panu mogę pogłaskać”

„chodźmy tam”

„kupimy węża?”

„co to jest?”

„mogę wziąć na ręce?”

I wiele, wiele innych, które w pewnym momencie stawały się już uciążliwe, kiedy słyszeliśmy je po raz setny. W ciągu pobytu na Animal Show chyba tylko raz usłyszeliśmy „boję się go”. Było to, kiedy podeszliśmy do stanowiska Psów Ratowniczych z Nowofundlandami. Szczerze wam powiem, że się nie dziwię, bo przecież taki malutki człowieczek stanął koło takiego giganta, to, co innego mógł sobie pomyśleć? Przez chwilę mieliśmy wystawowy kryzys, mianowicie Dziecko nasze stwierdziło, że nie wyjdzie póki nie kupimy węża, bo On chce węża i koniec. Na szczęście udało się go zażegnać i odwrócić uwagę dziecka na coś innego i szybko zapomniał o wężu (swoją drogą ciekawe na jak długo)

Ja osobiście trzymałam się troszkę na uboczu ze względu na swoja alergię, a wiedziałam, że szybko do domu nie wrócimy i mogło się to nieciekawie skończyć, ale dzięki temu mogłam porobić zdjęcia, więc są tego plusy.

Po wyjściu były same ochy i achy do czasu. Mianowicie do czasu zakupienia przed wejściem w budce zabawkami plastikowego helikoptera i popcornu. Po tym zdarzeniu, kiedy zapytało się Filipa „jak Ci się podobało” padało stwierdzenie, bardzo podoba mi się mój helikopter i popcorn też był dobry. Jak wiać dziecku do szczęścia nie wiele potrzeba.

Podsumowując:

Atrakcja dla dzieci jak najbardziej fajna, w jednym miejscu tyle stworków do miziania i nikt nie zabrania głaskać. Co może więcej dziecko potrzebować? Oczywiście nie tylko dla dzieci atrakcja, bo dla fanatyków zwierząt też atrakcja bardzo fajna.

Jedyna rzecz, która zdecydowanie mi się nie spodobała to fakt dojazdu, mianowicie po wpisaniu w nawigację adresu zostaliśmy wyprowadzeni w pole, a biorąc wskazówki z dojazdu na stronie też poprawy nie było i oznaczenie (mały znak na płocie) niekoniecznie był widoczny, ale na szczęście udało nam się dojechać na miejsce bez większego szwanku (nie licząc kilku straconych nerwów).

A teraz zapraszamy na małą relację z wystawy w naszym wykonaniu J

dentysta nie musi być taki straszny

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Tue, 16 May 2017 14:11:00 +0000

Dzisiaj zaliczyliśmy kolejna wizytę u dentysty, tym bardziej nie były to zwykłe oględziny, lecz wizyta wymagająca leczenia mleczaków u Starszaka. Niestety genetyka dała o sobie znać i nie pozwoliła na zbyt długie cieszenie się nieskazitelnymi ząbkami.

Tym razem tak jak i za pierwszym wybraliśmy Stomatologię Olwik (pisaliśmy już o tym Tutaj). Przyznam się wam, że przed tą drugą wizytą bałam się jak cholera, bo wiedziałam, że Filipa czeka plombowanie. Osobiste niezbyt miłe wspomnienia z dzieciństwa po prostu dawały o sobie znać i aż do samej wizyty, a wręcz wejścia do gabinetu i rozpoczęcia plombowania dawały o sobie znać. Bałam się, że może coś pójść nie tak, coś, co zrazi mi dziecko do wizyt u dentysty i cała nasza praca nad tym pójdzie na marne. Na szczęście okazało się inaczej.

Więc jak wyglądała ta „straszna” (dla mnie) wizyta?

Jak się okazało całkiem przyjemnie. Zawsze wychodziłam z założenia, że podejście do dziecka jest najważniejsze, bo jeżeli dziecko nie poczuje, że może nam zaufać, to cała współpraca pójdzie na marne. Tutaj współpraca z dzieckiem była na jak najwyższym poziomie. Filip od razu poczuł się w gabinecie bezpiecznie, chętnie usiadł SAM na fotelu, wykonywał polecenia Pani Dentystki, ładnie otwierał buzie i dał sobie tam „pogrzebać”. Na telewizorze leciała bajka, żeby troszkę odciągnąć jego uwagę.

Przed przejściem do plombowanie P. dentystka wytłumaczyła mu, co robią narzędzia, których będzie używać, wszystko mu pokazywała np. na jego dłoni. Opowiadała, co będzie robić, w trakcie robienia starała się też odciągnąć jego uwagę ciągle coś do Niego mówiąc. Sam wybrał sobie kolor plomby przed rozpoczęciem. Co już na początku okazało się wielką frajdą i wszystkim się później chwalił, że w zębie ma zieloną plombę.

Był bardzo dzielny, oczywiście nie było się bez płaczu, ale mimo tego zaraz po wyjściu z gabinetu pobiegł do taty, pochwalił się swoją „nagrodą, za bycie dzielnym pacjentem”, kolorem plomby i pytał się czy jeszcze przyjdziemy do dentysty, bo jeszcze ma w zębie robaczka i trzeba go odkurzyć. Kolejnej wizyty doczekać się nie może, a ja wiem, że właśnie w tej placówce będzie miał świetną opiekę i nie muszę się o Niego bać.

Pamiętajmy o higienie jamy ustnej u naszych dzieci! Oraz tym, żeby regularnie odwiedzać już od najmłodszych lat dentystę, żeby dziecko się do tego przyzwyczaiło i szukajmy gabinetów, które są przystosowane dla naszych Brzdący i nie zrażą ich po pierwszej wizycie.

Dlatego też kolejny raz z ręką na sercu polecam Stomatologię Olwik dla Dzieci jak i Dorosłych.

Jak ogień i woda, czyli jak bardzo bracia się od siebie różnią.

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Sun, 07 May 2017 11:16:00 +0000

Minęły prawie dwa miesiące. Dwa Miesiące od czasu jak Nasz świat został wywrócony do góry nogami po raz drugi, chociaż można by powiedzieć, że przecież był to drugi raz i powinniśmy wiedzieć już, z czym to się je i jak to wygląda. Ale nic bardziej mylnego. U Nas wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Zaczynając od formy porodu kończąc na zachowaniu Drugorodnego.

Jak to mówią życie lubi płatać psikusy. Nam przez ten miesiąc sprawiło ich kilka, ale są takie dwa, które przysporzyły (lub nadal przysparzają) dużo kłopotów.

Ksawery urodził się dużo mniejszy od swojego brata, tutaj okazuje się, że 3 cm są ogromną przepaścią, (dlatego pozwoliłam sobie na podkreślenie słowa dużo). Mianowicie Filip miał 57 cm, natomiast jego młodszy brat 54 cm. To właśnie tutaj pojawił się nasz pierwszy wielki problem, który już w na drugą dobę po wyjściu ze szpitala przegonił nas do sklepu, bo okazało się, że praktycznie WSZYTSKIE CIUSZKI SĄ ZA DUŻE! Więc trzeba było kupić coś nowego, co też okazało się nie łatwe, bo przecież rozmiar 56 też był za duży, a znaleźć od ręki (w niedzielę) coś w rozmiarze 50 graniczyło z cudem (a rozmiarówka smyka mnie zabiła tzn. – późniejsze porównanie rozmiaru 56 z F&F z rozmiarem 50 ze smyka pokazało, że F&F ma mniejsze ubranka! – I bądź tutaj człowieku mądry…. Dodam jeszcze, że rozmiar 50 ze smyka jest większy od rozmiaru 62 z Early Days - primark)

Filip można powiedzieć był dzieckiem idealnym, zero kolek, gdzie go położyłeś tam spał, nie wymagał noszenia. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że jego ulubioną pozycją było leżenie w każdej możliwej pozycji. Uwielbiał jeździć autem, wystarczyło go wsadzić do fotelika i spał, nawet nie zdążyliśmy dojść do auta. Książkowo też sprawdziło się to, że przesypiał większą część dnia przez pierwsze tygodnie swojego życia.

Tutaj pojawiło się ciężkie zderzenie z rzeczywistością, gdyż Ksawery (kolek nie ma – odpukać) wręcz domaga się noszenia, przytulania i czułości. Czy to jest efekt uboczny cesarki? A może po prostu taka jego natura? Raczej do tego nie dojdziemy. Na początku wystarczało tylko leżenie na którymś z rodziców, ale z czasem zaczęło się to zmieniać, bardziej pożądane jest przez Niego bujanie i chodzenie po mieszkaniu, bo przecież siedzenie w jednym i tym samym miejscu jest nudne. Ostatnio jeszcze bardziej zaczęłam wysławiać chusty, bo starszak się rozchorował, a coś do jedzenia trzeba było zrobić, a młodsze leżeć nie chciało. Czasami wystarcza mu świadomość tego, że ktoś leży obok niego, ale przecież nie da się przeleżeć całego dnia w łóżku. Może powinnam sobie tłumaczyć to tym, że Młodsze dba o moją formę po porodzie?! Dodatkowo nie jest fanem jeżdżenia autem, co wydaje mi się rzadkością u dzieci. Ile razy to słyszałam, „żeby go uśpić jeździłem autem po osiedlu”, a tutaj nie, to tak nie działa. Już podczas powrotu do domu ze szpitala dał nam o tym znać. Jak z Nim jechałam pierwszy raz autem sama to w prezencie dostałam taki koncert, że gdyby nie mus zrobienia zakupów to tak i tak miałabym przymusowy postój, bo aż zaczął się zapowietrzać.

Przespanie całego dnia? Gdzieżby, na to raczej też nie ma, co liczyć, oczy jak 5 zł i jazda, koncerty, wrzaski. Oczywiście nie zawsze, nie żebym demonizowała tutaj swoje dziecko, broń boże! Wręcz przeciwnie, są takie chwile, gdzie zapatrzy się w coś, coś przyciągnie jego uwagę i jest spokój, ale ostatnio takich chwil jest zdecydowanie mniej, a koncerty pojawiają się z reguły wtedy, kiedy jestem w domu sama z dwójką i oboje coś chcą, albo trzeba coś zrobić.

Kolejna różnica to spacery. Przy Starszaku – wózek i można było iść gdzie się dało, nawet wsadzić tylko do wózka na świeżym powietrzu, siąść na ławce książka w dłoń i nie ma problemu z nadrobieniem zaległości. Młodszy pokazuje, że wcale tek fajnie nie jest. Nasz rekord wózkowy to godzina, godzinka bez zająknięcia, później pojawiło się kwiczenie, wiercenie i wielki płacz. Wiadomo, że postój na dłużej niż 5 minut bez ruszania wózkiem też w grę nie wchodzi. Mam nadzieję, że w przyszłości się to zmieni, bo co mi po wózku do biegania, jak z wózkiem nie pobiegam ;)

Oczywiście nie wszystkie dni są takie, ciężkie. Bywają dni lepsze i gorsze jak wiadomo, jak u każdego z Nas.

To, że dzieci się od siebie z reguły różnią to wiadomo i u nas się to potwierdziło. Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Ile razy to się słyszało „cierp ciało jak chciało”?! Nie będę narzekać, chociaż czasami chciałabym, że kilka rzeczy go ze starszym bratem łączyło i nie różniło;)

Minęły już prawie pierwsze dwa miesiące. Dwa miesiące pełne niespodzianek tych lepszych i tych gorszych. Wiadomo dzieci się od siebie różnią, ale jak na razie nie widzę zbyt wiele podobieństw między Tymi naszymi Potworkami. Serio! Są zupełnie inni. Patrząc na Nich zastanawiam się jak to będzie w przyszłości, bo powiem wam, że Filip czasami to taki diabeł wcielony. Kiedy dostaje takich „napadów” przez moją głowę przebiega myśl „Boże a jak on z tego nie wyrośnie, a młodszy zacznie mu wtórować” i wtedy już zaczynam obmyślać szczegółowy i skuteczny plan ucieczki. Wiecie tak w razie W, żeby zabezpieczyć się na przyszłość.

Noszę, bo kocham!

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Fri, 21 Apr 2017 08:36:00 +0000

To, że kochamy chusty i nosidła każdy raczej już wie. Można powiedzieć, że zdecydowanie na ich punkcie mamy fiola. Albo raczej ja mam. Ile razy to wzdychałam do komputera czy też obśliniałam tablet, bo w Internecie pojawiło się kolejne coś! Coś, co usilnie próbowało mi skraść serce. Jak na złość okazywało się, że długość jest idealna a wzór dosłownie łapał za serce. Ile razy to ja usłyszałam, „co Ty w tym widzisz? Kawałek szmaty, czym się tutaj zachwycać”

Zachwycałam się, a i owszem.

Zachwycam się do dzisiaj i szczerze Wam powiem, że pewnie szybko się to nie zmieni.

A dlaczego?

Bo to kocham! Bo nie raz chusta czy też nosidło po prostu ratowało mi dupę i mogłam zrobić wiele rzeczy więcej. Bez nich część rzeczy byłaby po prostu niewykonalna!

Ale nie było tak od początku. Nie nazwałabym tego też miłością od pierwszego wejrzenia. Powiedziałabym nawet, że podchodziłam do tego bardzo sceptycznie, ile ja to się nasłuchałam komentarzy w stylu

„jak w tym można nosić?!”

„przecież to na pewno nie jest bezpieczne”

„on ci z tego wypadnie, zobaczysz”

Ale nie byłabym sobą gdybym nie zrobiła na przekór, chustę kupiłam (okazała się beznadziejna, bo najzwyczajniej w świecie źle dobrana i ze złego materiału), potem inna się wplątała w nasze ręce, kupiłam kolejna, milion pomacałam, kilka potestowałam i przesiedliśmy się prawie w 100% na nosidło ergonomiczne, w którym zdobyliśmy Czarny Staw i Morskie Oko. Pewnie jeszcze kiedyś powtórzymy ten wyczyn, a może i porwiemy się na coś bardziej szalonego. Kto wie, co z tego wyjdzie?

Teraz, kiedy urodził się Ksawery jeszcze przed porodem upolowałam jedno ze swoich chustowych marzeń, które grzecznie czekało aż przyjdzie na świat drugi potomek. Niestety cesarka trochę moje plany, co do noszenia pokrzyżowała, a kiedy już dobrze się czułam chusta mnie poskromiła, bo z Filipem zaczęłam trochę później, z takim Mikruskiem wcześniej nigdy nie ćwiczyłam (nie licząc lalki u doradcy, ale przecież lalka nie jest wiotka i nie przelewa się przez ręce, a główka nie lata na wszystkie strony), ale po kilku próbach udało się, wygrałam batalię z chustą i od tego dnia minimum raz dziennie jest u nas w użyciu.

Ile razy słyszałam „nie noś, bo przyzwyczaisz, nic potem nie zrobisz”

To jest najlepszy powód dla chusty, nawet jak wymaga noszenia to przecież ręce mam wolne, pójdę na zakupy, odbiorę starszaka z przedszkola, zrobię obiad, posprzątam, powieszę pranie, a dodatkowo jeszcze można się ze starszakiem pobawić. Ale, że problem jakiś, bo noszę np. przez pól dnia (jakby tak podliczyć wszystko do kupy?!) Ja problemu nie widzę, problem by był gdybym musiała tego małego Przylepca cały czas nosić na rękach bez wspomagaczy. Już zaledwie chwila mi wystarcza, a niedoleczony bark się odzywa, plecy wysiadają, bo jednak po ciąży muszą dojść do siebie i dochodzi jeszcze do tego ograniczenie rąk i brak mobilności w ciągu dnia, bo jak przygotować obiad z dzieckiem na rękach? Szczerze sobie tego nie wyobrażam mając jeszcze drugie dziecko w domu. Dlatego jak każdy się mnie pyta, co ty w tym widzisz? Powody wymieniłam wyżej i często je powtarzam w rozmowie.

Co jeszcze ważnego mogę do tego dodać?

Bezpieczeństwo – przecież dziecko nie wypadnie z dobrze zawiązanej chusty/nosidła (a za swoją rękę nie jestem tego pewna, bo lubi płatać różne Figle – pamiętam jak przy Filipie mi zdrętwiała i na chwile straciłam w Niej czucie dobrze, że to było nad łóżkiem, bo mogło się bardzo źle skończyć)

Dobrą pozycję dziecka – dobrze zawiązana chusta „wymusza” na dziecku pozycję żabki i plecka w literkę C. Czyli najlepszą pozycję dla dziecka.

Bliskość – czy jest jakieś dziecko, które później lub wcześniej nie wymaga większej ilości czułości (się mi zrymowało) /przytulania/noszenia. Ja nie znam, albo jeszcze się z takim nie spotkałam. Filipa nosiłam dużo i często i jakoś nie wydaje mi się, żeby się do tego przyzwyczaił, a poza tym jak mamy nie nosić dzieci? Przecież nosiłyśmy je 9 msc pod serduchem i przecież cały czas były bujane, myślicie, że w tym czasie się nie zdążyły do tego „przyzwyczaić” i nagle mniej lub bardziej im tego nie brakuje po wyjściu na druga stronę brzucha? Więc, do czego mamy je przyzwyczajać, skoro to jest jedna z tych nielicznych rzeczy, które znają i nie jest dla nim niczym nowym, a wręcz może dawać im poczucie bezpieczeństwa?

Oczywiście na ulicy nie zawsze spotyka się to z pozytywnym komentarzem, a często wręcz przeciwnie. Ile to ja już razy słyszałam

„udusi go pani”

„biedne dziecko takie ściśnięte”

gdzie jest bobas? No przecież na pewno chciałam go udusić ;D

TO SĄ TE NAJPOPULARNIEJSZE, z którymi spotykamy się, na co dzień. Jakie to było moje zdziwienie, kiedy wczoraj aż trzy osoby (pielęgniarka, laryngolog i chirurg na USG bioderek) pochwalił to, co robimy i ich wypowiedzi były pełne empatii i podziwu, a nie ukrywam, że nastawiałam się na najgorsze i scenariusz ten najciemniejszy kłębił się w zakątkach mojej głowy. A tutaj takie miłe zaskoczenie, najwidoczniej mentalność ludzka się zmieniała od czasu jak paradowałam ze Starszakiem w chuście czy też nosidle. Było to bardzo miłe zaskoczenie jak dla mnie!

My to kochamy i każdemu polecamy, żeby, chociaż spróbować.

A Wy nosicie się? Tulicie? Co sądzicie o chustonoszeniu?

trochę wspomnień. Mały łysy Filip <3

Starszaka w ciąży można? Można ;)
A zdjęcie to chyba kalkulatorem robiliśmy ;D

A to był pierwszy spacer Ksawerego w chuście ;) Pierwszy raz w chuście kółkowej! Daliśmy radę i nawet nie wypadł ;D

Miesiąc za Nami

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Sat, 15 Apr 2017 16:40:00 +0000

Minął miesiąc. Miesiąc od czasu jak Nasz świat został wywrócony do góry nogami po raz drugi, chociaż można by powiedzieć, że przecież był to drugi raz i powinniśmy wiedzieć już, z czym to się je i jak to wygląda. Ale nic bardziej mylnego. U Nas wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Zaczynając od formy porodu kończąc na zachowaniu Drugorodnego.

Jak to mówią życie lubi płatać psikusy. Nam przez ten miesiąc sprawiło ich kilka, ale są takie dwa, które przysporzyły (lub nadal przysparzają) dużo kłopotów.

Ksawery urodził się dużo mniejszy od swojego brata, tutaj okazuje się, że 3 cm są ogromną przepaścią, (dlatego pozwoliłam sobie na podkreślenie słowa dużo). Mianowicie Filip miał 57 cm, natomiast jego młodszy brat 54 cm. To właśnie tutaj pojawił się nasz pierwszy wielki problem, który już w na drugą dobę po wyjściu ze szpitala przegonił nas do sklepu, bo okazało się, że praktycznie WSZYSTKIE CIUSZKI SĄ ZA DUŻE! Więc trzeba było kupić coś nowego, co też okazało się nie łatwe, bo przecież rozmiar 56 też był za duży, a znaleźć od ręki (w niedzielę) coś w rozmiarze 50 graniczyło z cudem (a rozmiarówka smyka mnie zabiła tzn. – późniejsze porównanie rozmiaru 56 z F&F z rozmiarem 50 ze smyka pokazało, że F&F ma mniejsze ubranka! – I bądź tutaj człowieku mądry….)

Filip można powiedzieć był dzieckiem idealnym, zero kolek, gdzie go położyłeś tam spał, nie wymagał noszenia. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że jego ulubioną pozycją było leżenie w każdej możliwej pozycji. Uwielbiał jeździć autem, wystarczyło go wsadzić do fotelika i spał, nawet nie zdążyliśmy dojść do auta. Książkowo też sprawdziło się to, że przesypiał większą część dnia przez pierwsze tygodnie swojego życia.Tutaj pojawiło się ciężkie zderzenie z rzeczywistością, gdyż Ksawery (kolek nie ma – odpukać) wręcz domaga się noszenia, przytulania i czułości.

Czy to jest efekt uboczny cesarki?

A może po prostu taka jego natura?

Raczej do tego nie dojdziemy.

Na początku wystarczało tylko leżenie na którymś z rodziców, ale z czasem zaczęło się to zmieniać, bardziej pożądane jest przez Niego bujanie i chodzenie po mieszkaniu, bo przecież siedzenie w jednym i tym samym miejscu jest nudne.

Ostatnio jeszcze bardziej zaczęłam wysławiać chusty, bo starszak się rozchorował, a coś do jedzenia trzeba było zrobić, a młodsze leżeć nie chciało. Czasami wystarcza mu świadomość tego, że ktoś leży obok niego, ale przecież nie da się przeleżeć całego dnia w łóżku. Może powinnam sobie tłumaczyć to tym, że Młodsze dba o moją formę po porodzie?! Dodatkowo nie jest fanem jeżdżenia autem, co wydaje mi się rzadkością u dzieci. Ile razy to słyszałam, „żeby go uśpić jeździłem autem po osiedlu”, a tutaj nie, to tak nie działa. Już podczas powrotu do domu ze szpitala dał nam o tym znać. Jak z Nim jechałam pierwszy raz autem sama to w prezencie dostałam taki koncert, że gdyby nie mus zrobienia zakupów to tak i tak miałabym przymusowy postój, bo aż zaczął się zapowietrzać. Przespanie całego dnia? Gdzieżby, na to raczej też nie ma, co liczyć, oczy jak 5 zł i jazda, koncerty, wrzaski. Oczywiście nie zawsze, nie żebym demonizowała tutaj swoje dziecko, broń boże! Wręcz przeciwnie, są takie chwile, gdzie zapatrzy się w coś, coś przyciągnie jego uwagę i jest spokój, ale ostatnio takich chwil jest zdecydowanie mniej, a koncerty pojawiają się z reguły wtedy, kiedy jestem w domu sama z dwójką i oboje coś chcą, albo trzeba coś zrobić.

Oczywiście nie wszystkie dni są takie, ciężkie. Bywają dni lepsze i gorsze jak wiadomo, jak u każdego z Nas.

Pierwszy miesiąc za Nami, mam nadzieję, że każdy kolejny będzie lepszy!

Rozejście spojenia łonowego w ciąży

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Sun, 19 Mar 2017 15:58:00 +0000

zdj. Pixabay.com

Wejście na schody jest jak zdobycie Mount Everest?

Po krótkim spacerze podniesienie nogi i wejście na łóżko graniczy z cudem?
Przewrócenie się z boku na bok w nocy jest prawie niemożliwe i towarzyszy temu ból?
Nie lekceważ tego! Powiedz o tym swojemu lekarzowi!

Na początku nie przywiązywałam do tego większej uwagi, jak wiele osób powiedziałam sobie „ciąża wiele zmienia w moim organizmie, przecież te kości muszą się jakoś dostosować do porodu, rozchodzą się, trochę przemieszczają. Przecież miednica też się musi przygotować, odpocznę to przejdzie”. Byłam święcie przekonana, że to musi być normalne, ale pewnego dnia zaświeciła mi się lampka i przypomniała rozmowa z koleżanką, która wcale nie aż tak dawno temu rodziła i wspominała mi o podobnych objawach.

Co zrobiłam najpierw?

Żyjemy w XXI wieku, czyli nie trudno zgadnąć. Zaczęłam szperać w Internecie i kojarzyć ze sobą fakty. Trochę poczytałam o rozejściu spojenia łonowego, ale podeszłam do wszystkiego oczywiście z dużym dystansem, wiadomo póki nie porozmawiam z lekarzem nie będę ślepo wierzyć w to, co piszę w sieci, bo to może zgubić.

Połączyłam fakty „do kupy” – te z Internetu z tymi, co słyszałam od koleżanki i zaczęłam obserwować swoje ciało, zwracać uwagę na wszystko, co mogło, chociaż trochę odbiegać od normy.

Nie będę ukrywać, że mając w domu 2,5 latka nie da się prowadzić zbyt oszczędnego trybu życia, nawet, jeżeli pół dnia spędza w przedszkolu. Sama sobie też nie żałowałam, jak tylko mogłam ubierałam obcasy, (bo kocham i uwielbiam w nich chodzić), kiedy Młody chciał iść na ręce w 8 przypadkach na 10 nie odmawiałam tylko brałam, (bo przecież kiedyś nie będzie się już chciał przytulać). Było wiele różnych sytuacji, w których mogłabym, chociaż trochę przystopować, ale jak skończył się pierwszy trymestr zdecydowanie odżyłam i skoro czułam się dobrze to, czemu nie?

Co zaobserwowałam?

Ubranie obcasów do auta i przejście z nich z pkt A do pkt B często wieczorem owocowało często dość silnym bólem w okolicach miednicy i spojenia, (ale tutaj pojawiała się lampka – czy aby na pewno będzie to związane ze spojeniem czy obcasy przeciążyły miednicę)

Do wizyty u lekarza miałam jeszcze dużo czasu, więc postanowiłam ten czas poświęcić właśnie obserwacji, żeby móc o tym porozmawiać (na wcześniejszej wizycie wspomniałam o bólu, ale nic w tym kierunku nie było robione, dlatego też postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce)

Na kolejnej wizycie (ku mojemu zdziwieniu) moja lekarka zapytała się mnie czy nadal boli w okolicy spojenia, podczas badania USG ucisnęła w tym miejscu i zapytała się czy to tutaj i w tym miejscu właśnie boli. Wypisała skierowanie do ortopedy z prośbą o konsultację jak ma się ciąża zakończyć.

Wizyta u ortopedy potwierdziła niestety rozejście spojenia łonowego (a raczej jego początki)

Zalecenia?

nie przeciążać się
nosić specjalny pas ortopedyczny (koszt takiego pasa to min 100zł) – przyda on się również po ciąży
oszczędzać się
nosić obuwie na płaskim
rozwiązanie ciąży przez cięcie cesarskie

Objawy (opisuje te, które dotyczą mnie, które zauważyłam u siebie, nie znaczy, że u którejś z was będą takie same:

bol w okolicach spojenia łonowego po większym wysiłku/dłuższym spacerze/noszeniu obcasów
po naciśnięciu kości pojawiał się ból (raz trwał krócej raz dłużej)

Im ciąża była bardziej zaawansowana tym objawów było więcej lub po prostu się one nasilały, a mianowicie:

wyjście po schodach stawało się coraz trudniejsze, ponieważ pojawiał się problem z podniesieniem nóg
wejście na łóżko czasami wyglądało dość komicznie (czułam się jak 100letnia babcia, której ktoś zabrał balkonik i kazał wejść o własnych siłach na coś, co wbrew pozorom nie jest wysokie i nie powinno być z tym żadnego problemu)
przewrócenie się z boku na bok nie jest takie łatwe, a w szczególności w nocy, kiedy długo leżymy w jednej pozycji

Niestety ból kości i spojenia na samej końcówce często w moim wypadku jest już bardzo uciążliwy, kiedy trzeba odebrać Filipa z przedszkola, zrobić drobne zakupy, pokonać schody na drugie piętro, czy wstać czasami do tego małego Potwora w nocy.

Na koniec dodam, że rozejście spojenia jest w ciąży normalne, hormony doprowadzają do tego, że to spojenie się rozchodzi, ale wszystko w granicy rozsądku, przecież to dziecko jakoś musi się przedostać na drugą stronę, ale musimy pamiętać, że czasami może ono odbiegać od normy i jeżeli nas coś niepokoi powinniśmy to skonsultować z lekarzem, jeżeli on nie zareaguje możemy próbować na własną rękę, ale pamiętajmy, że musimy walczyć tutaj o swoje i nie dać się zbyć.

zdjęcie pochodzi z Wikipedii

Zdjęcie, które widzicie powyżej obrazuje, o której części ciała mówimy. Mianowicie chodzi o nr 5. To jest ten mały chrząstkozrost, który łączy ze sobą miednice.

Po ciąży, kiedy dojdziemy do siebie wskazane jest udanie się do fizjoterapeuty i kontrola tym razem już możemy wykonać zdjęcie RTG, bo wiadomo, że w ciąży takiego badania nam nikt nie wykona. Ja jak tylko będę już mogła podjąć jakąś aktywność na pewno to zrobię dla swojego zdrowia i komfortu, bo nieleczenie tego może mieć w przyszłości bardzo poważne konsekwencje.

Nie bój się mówić o bólu

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Mon, 06 Mar 2017 13:51:00 +0000

Ból ograniczający normalne funkcjonowanie, sprawiający problemy przy wykonywaniu najprostszych czynności w ciągu dnia czy może taki notorycznie się powtarzający?

Nie bójmy się o tym mówić, bo nie każdy ból jest normalny to, że boli nie zawsze oznacza, że tak ma być. Nie dajmy sobie tego wmówić, a zwłaszcza, kiedy jesteśmy w ciąży. Ból zawsze o czymś świadczy, coś nam mówi lub coś zwiastuje.

Bardzo często słyszymy tekst:

„Tak ma być. Musi boleć.”

Kolejnym popularnym tekstem jak dla mnie jest stwierdzenie:

„Poboli i przestanie. W Twoim stanie to jest normalne.” Albo „Takie są uroki ciąży”

Jak słyszę takie gadanie, to czasami serio otwiera mi się nóż w kieszeni. Nie, dla mnie żaden ból nie jest w żadnym stopniu normalny. Każdy rodzaj bólu, czy też każda część ciała, która nas boli o czymś świadcz, organizm próbuje Nam coś zasygnalizować.

Jeżeli się przewróciliśmy i boli nas ręka może to oznaczać zwykłe stłuczenie, ale może to też być coś znacznie gorszego jak np. złamanie.

Ból zęba – coś się tam dzieje mniej lub bardziej poważnego.

Można by tak wymieniać w nieskończoność.

To samo jest w ciąży, – ale tutaj pojawia się zupełnie inny problem, a mianowicie „pomyślą, że panikuje, bo z każdą pierdołą lecę/dzwonię do lekarza. Zwracam uwagę na każdą rzecz, która chociaż trochę odbiega od normalności”. Taka Kobieta bardzo często, jest uznawana za panikarę, która przesadnie wszystko wyolbrzymia. Nie zawsze mamy możliwość kontaktu z lekarzem czy też położną. Często pierwszą osobą, której chcemy się poradzić jest mama/babcia i bo one przecież to już przechodziły. Wiedzą, z czym to się je i jak to wygląda. Niestety to właśnie od nich często słyszymy teksty, o których wspomniałam wyżej. Bo przecież 20 lat temu medycyna wyglądała zupełnie inaczej. Świat poszedł na przód. Dużo więcej rzeczy zwraca uwagę lekarzy. Robi się więcej badań. Większą uwagę skupia się na tym, co mówi pacjent. Nie ukrywajmy tego, że medycyna bardzo szybko idzie do przodu i nie możemy dać się zdominować właśnie stwierdzeniom, „że tak ma być”.

Kiedy jesteśmy w ciąży tym bardziej powinnyśmy zwracać uwagę na to, co dzieje się z naszym ciałem i nie pozwolić na to, aby te komentarze doprowadziły do strachu i oporu przed pytaniem. Inne osoby nie zawsze mają rację, a to, że Twoja kuzynka przy takich objawach miała to czy tamto nie znaczy, że u Ciebie ten objaw znaczy to samo.

Nie raz słyszałam rozmowę:

- powiedziałaś lekarzowi o tym, że Cię boli?

* Nie, ale rozmawiałam z Mamą i ona powiedziała, że też tak miała i to jest normalne, że mam się nie przejmować, bo w ciąży się tak zdarza.

Ręce mi czasami w tym momencie opadają i zaczynam się zastanawiać, co jest ważniejsze opinia lekarza czy to, co powie nam znajomy/rodzina. Wiadomo, że nie powinniśmy osądzać innych, ale dlaczego tak ciężko nam się przyznać do słabości, którą jest ból?

Dlaczego tak ciężko się zapytać, jeżeli mamy jakieś wątpliwości tym bardziej, jeżeli jest to nasza pierwsza ciąża? Dlaczego od razu zostaje nam przylepiona plakietka panikary, która przesadnie wyolbrzymia to, co się z Nią dzieje?

Przecież to może być zwykła błahostka, która faktycznie może być przypisana do tych „tak bywa, jest to całkiem normalne”, ale może być zupełnie coś innego, coś, co faktycznie może nam np. uratować życie, albo po prostu zmieniać Jego komfort.

Jeszcze możemy trafić na kogoś kto jako złotą radę powie:

"weź tabletkę i już nie marudź"

ale czy warto za każdym razem faszerować się chemią jeżeli ból pojawia się np regularnie? czy nie lepiej po prostu to sprawdzić?

Żyjemy w XXI wieku i mówi się, że nasza świadomość chorób i postęp technologiczny w medycynie jest coraz większy, a boimy się przyznać do bólu. NIE BÓJMY SIĘ TEGO, TO NIE OZNACZA, ŻE JESTEŚMY SŁABSI. Wręcz przeciwni – pokazuje, że jesteśmy silni, chcemy z tym walczyć i nie boimy się o tym mówić. Czasami może nam to uratować życie!!!

Post miał być o rozejściu spojenia łonowego, które niestety w tej ciąży mnie dotknęło, ale o tym będzie kolejny wpis. Ten będzie takim małym wstępem, bo gdybym nie odważyła się zapytać czy aby na pewno taki rodzaj bólu jest normalny to nie wiedziałabym o tym do dnia dzisiejszego, a mogłoby mieć to niezbyt ciekawe skutki w późniejszym czasie.

torba do szpitala

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Thu, 02 Mar 2017 09:00:00 +0000

Temat poruszany w wielu miejscach, blogach, forach, ale jak bardzo torba każdej z nas się różni? Każda ma przecież inne "potrzeby". Niby rzecz, aż tak trudna nie jest, ale czy tylko ja mam zawsze wrażenie, że czegoś zapomniałam? Ta ciągła niepewność aż do samego końca.

Oczywiście ja zawsze czegoś zapomnę. Czasami to są chusteczki higieniczne, ale czasami jest gorzej, bo okazuje się, że zapomniałam szczotki do włosów/zębów, dodatkowej pary skarpetek majtek czy jakiejś innej rzeczy, która może okazać się niezbędna.

A co z tą torbą do szpitala?

Pojawia się jak zawsze wiele problemów. Jesteśmy kobietami, nie ukrywajmy tego, że dobór odpowiedniej torby wcale nie okazuje się być taki łatwy. Niby idziemy tylko do szpitala, z reguły na kilka dni, a kogoś z rodziny mamy w pobliżu,więc dostarczenie nam tych kilku brakujących rzeczy nie powinno być problemem.W teorii wydaje się proste, ale…. Tak zawsze musi się pojawić jakieś, ale,które skutecznie utrudnia nam tak banalną rzecz, jaką powinno być pakowanie się.

Dla mnie pierwszym i największym problemem jest dobór rozmiaru torby. Nie chcę wyjść na idiotkę, jadącą do szpitala z wielką walizą na kółkach jak na wakacje, ale też na kogoś, kto wchodzi z torbą torebką i milionem siatek, (chociaż często wyjście ze szpitala tak właśnie się kończy, bo życzliwość niektórych osób powala i wychodzimy z zapasem owoców na tydzień).

Chyba każda z nas kiedyś widziała taką kobietę, której rozmiar torby był zdecydowanie nieadekwatny do miejsca, w którym się znajdowała. Ale wróćmy do sedna sprawy.Co jest nam w szpitalu niezbędne, kiedy już nadejdzie ten wyczekiwany moment i „lada moment” na świecie ma się pojawić nasza pociecha?

Najważniejsza rzecz, jaką musimy mieć przy sobie KARTA CIĄŻY i reszta badań, jakie miałyśmy (oczywiście wiadomo, że najważniejsze są te z ostatniej wizyty) oraz dokumenty z naszymi danymi.
Woda (dużo wody, a najlepiej tej z dziobkiem, bo łatwiej będzie nam ją pić)
Lewatywa (jeżeli jest wymagana w szpitalu w którym chcemy rodzic ale warto mieć ja przy sobie)
Koszula min 2 sztuki (najlepiej z wycięciami do karmieni, do porodu oczywiście osobna najlepiej coś co będzie można później wyrzucić)
Biustonosz do karmienia lub sportowy, który prób karmienia nie będzie nam ograniczał (dla mnie najważniejsze w tych pierwszych dniach było to, aby nie było w nim żądnych fiszbin, bo piersi były tak wrażliwe, że najmniejszy ucisk czy otarcie bywały nie do zniesienia)
Podkłady poporodowe (ja osobiście polecam te z belli. Sprawdziły się super) lub lignina (miałam dostęp do tej szpitalnej i według mnie jest po naprawdę super i na te pierwsze godziny po porodzie okazała się lepsza niż zwykły podkład)
Podkłady na łóżko – według mnie warto w coś takiego zainwestować, bo wiadomo różnie to bywa i czasami trzeba poprosić o przebranie pościeli czy też prześcieradła, a taki podkład może nam tą sprawę ułatwić,bo kiedy się pobrudzi wystarczy tylko wyrzucić i założyć nowy, bez proszenia pielęgniarek o zmianę pościeli. Tutaj mamy do wyboru kilka opcji. Możemy kupić sobie podkłady z apteki/sklepu medycznego lub takie zwykłe dziecięce, które możemy znaleźć np. w Rossmanie (a jeśli ich nie zużyjemy na pewno przydadzą się później, jeżeli trzeba będzie gdzieś przebrać dziecko)
Pampersy dla naszego maleństwa
Nawilżane chusteczki
Krem na odparzenia/podrażnienia (my od zawsze używamy sudocrem – sama bardzo często używam go dla siebie, ale tutaj wybór także jest bardzo duży)
Ubrania na wyjście ze szpitala dla siebie i maluszka (oczywiście nie musimy ich brać od razu ze sobą, bo może nam je dowieść osoba, która po nas przyjeżdża (ja osobiście wolę mieć takie rzeczy przy sobie, bo obędzie się bez zbędnych telefonów, co zabrać itp.)

Oczywiście nie będę tutaj wymieniać rzeczy typu kosmetyki, no przecież o takich rzeczach raczej każda będzie pamiętać. Telefon też raczej zawsze mamy ze sobą, musimy tylko pamiętać o ładowarce do Niego, żeby nie zostać odciętym od świata J Wiadomo, że przydałoby się coś do „przegryzienia”. Bielizna,klapki i drugie buty do chodzenia po oddziale

Najważniejsze, żeby się dowiedzieć czy w szpitalu, w którym mamy rodzić są zapewniane ubranka dla dziecka czy musimy mieć swoje.

Bez czego ja nie wyobrażam sobie pójścia do szpitala?

Tony chusteczek – tak alergia nie pozwoli na to, żeby ich zapomnieć (zastępczo oczywiście może być papier toaletowy, który też może się przydać, bo czasami w szpitalu może go zabraknąć)

Książka lub czytnik. Może ktoś powiedzieć, że nie będę miała czasu na czytanie, ale mimo wszystko zawsze może się znaleźć okazja, w której może ona zabić czas.

To są chyba te najważniejsze rzeczy, o których każda z nas musi pamiętać,przynajmniej tak to wygląda z mojej strony. Ale tak jak mówiłam, jest to rzecz szeroko pojęta, bo każda z nas ma inne priorytety J

***

zdjęcie: pixabay

Półka na samochodziki - DIY

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Tue, 28 Feb 2017 19:23:00 +0000

Dzisiaj z innej beczki, jak przystało na matkę dziecka (nie ważne, jakiej płci czy to chłopak czy dziewczynka) każda z nas wie, że małe zabawki są naszym utrapieniem. Nie ważne czy to małe samochodziki czy też miliony akcesoriów do Barbie, a może figurki Lego. Każda z tych rzeczy potrafi przywrócić o zawrót głowy, w szczególności, kiedy znajduje się pod naszą stopa czy też dłonią w trakcie zabawy.

Dlatego też powstał plan zrobienia półki na małe samochodziki typu Hot Wheels czy też Matchbox i inne tego pokroju. Pomysłów byli wiele dodatkowo w poszukiwaniach przyszedł z pomocą oczywiście Internet. Jako że mieliśmy dostęp do małych deseczek jeden z problemów mieliśmy z głowy. Do zrealizowania Naszego pomysłu był jeszcze niezbędny garaż Dziadka Filipa oraz jego narzędzia. Docelowo półkę miał wykonywać R., ale jak wiadomo ludzie pracujący z czasem mają ciężko, tym bardziej, kiedy na głowie jest dopięcie wszystkiego przed przyjściem na świat drugorodnego.

Po fakcie okazało się, że półka została wykonana w zastraszająco szybkim tempie, a naszym jedynym udziałem było zdecydowanie jak ma wyglądać, ile ma mieć półek i przekazanie autka, żeby zobaczyć, jaka musi być szerokość półki.

Dzisiaj już Filip jest zachwycony swoim nowym nabytkiem, a Matka się cieszy, bo pozbyła się jednego (z miliona) pudeł z zabawkami, a i dzięki temu ściana nie jest taka pusta.

Największy plus półki? W końcu prawie wszystkie małe autka zawsze są na swoim miejscu, bo jak się okazało półka nie jest tylko zwykłą półką, jest też świetną zabawką. Oczywiście dla mnie jest to radość wielka, gdyż autka te walały się dosłownie po całym domu i już wiele razy straciłabym na nich zęby, bo nagle wyławiały się one pod moją stopą, a wtedy było już zdecydowanie za późno. Teraz jeden problem mamy mniej.

Co było potrzebne do wykonania takiej półki?

Deseczki (tutaj każdy może wybrać, jakie chce, nam zależało na małych, ponieważ miało to być tylko na mniejsze autka)

Klej na gorąco

Śrubki/gwoździe

Lakier (my wybraliśmy bezbarwny, ale wiadomo wyobraźnia nie ma granic, co wybierzemy to tak będzie wyglądać nasza półka)

Niezbędne narzędzie (wiertarka/wkrętarka, piłka, papier ścierny – do wyrównania deseczek, pędzel)

Ewentualnie ktoś, kto nam to zrobi J

Efekt końcowy? Nas zadowala w 100%, a Filip jest zdecydowanie zachwycony.

Choroba goni chorobę.

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Thu, 26 Jan 2017 16:13:00 +0000

Nie wiem czy mamy ostatnio jakiegoś cholernego pecha, czy to faktycznie ma powiązanie ze stężeniem benzo[a]pirenu i reszty tego całego gówna związanego ze smogiem, ale jest to co najmniej już nierealne i męczące. Ja już zaczynam pomału wymiękać, zresztą moja odporność też.

Zaczęło się niewinnie jakieś dwa tygodnie temu. Lekkie przeziębienie. Szybko się go pozbyliśmy i wrócił do przedszkola na całe uwaga 4 dni! No masakra jakaś po prostu. Plus taki, że udało mu się załapać na swój pierwszy bal karnawałowy i Dzień Babci i Dziadka. Piątego dnia już do przedszkola nie dotarł. Bo popołudniu zaczął strasznie kaszleć.

Jako, że noc była ciężka postanowiłam wybrać się do pediatry. Jak na złość okazało się, że naszego lekarza nie ma, ale jest inny, który jeżeli chcemy może nas jeszcze przyjąć. No cóż, chciałam, żeby nas ktoś osłuchał, bo ten kaszel mi się nie podobał. Po wyczekaniu się (bo jeden pacjent siedział w gabinecie minimum 30 minut) przyszła nasza kolej i zapadła diagnoza (a może raczej jej brak?).

Pani Doktor stwierdziła, że:

· Jest czysty osłuchowo

· Kaszel pozostałość po nocy

· Nic mu nie ma gardło nie jest nawet zaczerwienione (chociaż mi się wydawało, że jest spuchnięte, bo normalnie mogłam bez problemu zobaczyć czy nie ma czerwonego gardła)

Werdykt: ANTYBIOTYK oraz podawanie nurofenu 2x dziennie. Nie ogarnęłam totalnie o co chodzi, lekarz też nie wyjaśnił. Wydała receptę i nawet nie powiedziała nic o dawkowaniu. Powiedziałam, że tak to ja się bawić nie będę i antybiotyku nie wykupiłam, powiedziałam sobie, że jeśli się pogorszy pojedziemy jeszcze raz ale na całodobową opiekę w ramach konsultacji, poza tym to był antybiotyk, którego nigdy nie miał, a większość leków powoduje u niego wysypkę i taka nagła zmiana nie jest dobra.

Długo czekać nie musieliśmy, kaszel się pogorszył, jeść nie chciał, wiec pojechaliśmy. Werdykt zapalanie krtani. Nie obyło się bez zastrzyku. Już myślałam, że będzie lepiej po tygodniu siedzenia w domu. Jutro mieliśmy iść na kontrolę i liczyłam, że w poniedziałek już będzie mógł wrócić do przedszkola. Lecz jednak los okazał się dla nas mniej łaskawy. Kaszel był coraz gorszy, dodatkowo dzisiaj obudził się ze spuchniętą i zaropiałą górną wargą…

„No pięknie” – tylko tyle przyszło mi na myśl. Serio. Jakby tego był mało, mnie też zaczęło coś zbierać i kaszel mnie zaczyna już wykańczać. Zadzwoniłam do ośrodka, ale niestety nie byłam w stanie tam dotrzeć. Myślałam, że z wizyty domowej będą nici (szczegół opisane na naszym fp) a tutaj doktor do nas dzwoni. Kaszel się nie podobał osłuchała i kolejna diagnoza „Mały ma zapalenie oskrzeli”. W mojej głowie pojawiło się milion przekleństw. Nie wiem nawet czy ktoś były to wstanie wypikać gdybym zaczęłam mówić na głos. Zaczęłam się zastanawiać Jak to jest kurde możliwe. Tydzień siedzenia w domu. Nigdzie nie wychodziliśmy i zapalenie oskrzeli?! Czy ktoś potrafi mi to racjonalnie wyjaśnić? Bo mi się już kończą pomysły. Tak więc mamy zafundowany kolejny (minimum) tydzień siedzenia w domu (cierpliwości zaczyna mi brakować).

No i niech mi ktoś powie, że to „zasrane” powietrze nie ma wpływu na nasze zdrowie, samopoczucie i ogólnie na wszystko co się da. Jeszcze w przypadku nas alergików (tak obydwoje z synem mamy ten „zaszczyt” bycia alergikiem).

________

wybaczcie za słownictwo, ale już po prostu wymiękam i nie mam już sił.

pierwsza wizyta u dentysty

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Tue, 10 Jan 2017 16:08:00 +0000

Pierwsza wizyta za Nami. Jestem dumna z tego Małego Potworka, że był taki dzielny i ładnie współpracował.

Dwa lata stuknęły nam w lipcu a nadal nie wybraliśmy się na kontrole, zęby sprawdzić czy z tymi małymi ząbkami jest wszystko ok. Nie będę ukrywać, że odwlekałam ten moment jak tylko mogłam w czasie, gdyż osobiście dentystów nie cierpię i unikam ich jak ogień wody oczywiście trauma z dzieciństwa tutaj swoje robi. Ale przecież przez moje uprzedzenia nie mogę doprowadzić do tego, że moje dziecko będzie się bało. Dlatego tez patrząc przez pryzmat tego co mi się przytrafiło jak byłam mała postanowiłam znaleźć dentystę, który mojego dziecka do siebie nie zrazi. Szukałam trochę, ale wtedy trafiłam na filmik i opinie o gabinecie który znajduje się niedaleko naszego miejsca zamieszkania i jest w 100% przygotowany pod wizyty dziecięce. Mowa tutaj o Stomatologia Olwik mieszczącej się w Babicach k. Oświęcimia czyli zaledwie kawałeczek od nas.

Co mnie przekonało do wyboru właśnie ich?

Gabinet przystosowany do dzieci: krzesło gąsienica (nam się niestety nie trafiło), kolorowe obrazki na ścianach.
Personel nie był ubrany w białe fartuchy, a jak wiadomo na niektórych kolor biały działa jak płachta na byka.
Telewizor – dla mnie to był strzał w dziesiątkę, ponieważ T V wisi na wprost gabinetu, można na nim włączyć cokolwiek i dziecko może się skupić na tym co tam miga, a nie na gmeraniu w buzi.
Kącik dziecięcy w poczekalni bardzo kolorowy i naprawdę dobrze wyposażony, więc na pewno dziecko nie będzie się nudzić w trakcie oczekiwania na swoją kolej.

Byłam bardzo pozytywnie zaskoczona podejściem personelu do dzieci, tym jak zwracano się do Filipa, jak był traktowany. Jakby mnie tak dentyści traktowali, to może bym chętnie i częściej chodziła ;)

Nagroda za wizytę – z reguły spotykamy się z tym w każdym gabinecie lekarskim, ale kończy się to zazwyczaj na zwykłej naklejce, niektórzy rozdają czasami lizaki czy jakiegoś drobnego cukierka. Tutaj mieliśmy do czynienie z szufladą nagród. Fajna sprawa. Asystentka pokazuje dziecku szufladę pełną wspaniałości i samo może sobie wybrać co mu się spodoba w ramach nagrody.

A teraz przechodząc do zachowania Filipa:

Na początku nie chciał wejść do gabinetu, ale czemu się dziwić, jak wcześniej tak super się bawił w kąciku zabaw!? Później stwierdził, że nie usiądzie na fotelu dopóki babcia nie wejdzie do gabinetu. No ale kiedy już wszyscy byli na pokładzie (mama i babcia) usiał na fotelu i bezproblemowo otworzył buzię, oczywiście po przekonaniu, że w „tiwizorze” musi być bajka.

Okazało się, że wszystko jest ze zgryzem Młodego w jak najlepszym porządku nie licząc osadu (ale komu się nie zbiera). Kiedy Filip wyewakuował się z gabinetu ja miałam czas na krótką rozmowę z Panią Dentystką, która udzieliła wyczerpujących odpowiedzi na zadane pytania.

Zostaliśmy poinformowani, że kolejna wizyta czeka nas za 6 miesięcy i zostaniemy o tym powiadomieni SMS albo telefonem. Dobrze, bo przynajmniej nie muszę o tym pamiętać, a z tym bywa u mnie różnie (szczególnie teraz w ciąży)

Podsumowując:

szczerze polecamy ten gabinet na pierwszą wizytę z dzieckiem, ale nie tylko. Bo dla nas (dorosłych) też jest godny polecenia.

p.s.
niestety nie udało nam się zrobić żadnych zdjęć, czego bardzo żałuję, ale zapraszamy na stronę Stomatologii Olwik w celu narobienia

Sweterek na drutach

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Wed, 23 Nov 2016 10:54:00 +0000

Remont jednego pokoju nas pochłania, ale w końcu udało się usiąść na chwile i dodać kolejny wpis. Dzisiaj chciałabym wam (pochwalić się) przedstawić sweterek, który nie tak dawno temu zrobiłam Filipowi. Trochę czasu mi to zajęło ale w końcu się udało. Sweter skończony, Młody zaakceptował, - to najważniejsze.

Sweter wykonany jest z grubej włoczki dlatego w cieplejsze dni może po prostu służyć jako płaszczyk, a w zimniejsze dni idealnie będzie grzał pod kurtką.
Na drutach nauczyłam się robić dawno temu dzięki Mamie. Chodziłam wtedy bodajże do podstawówki, tak samo mam nauczyła mnie haftować i robić na szydełku, za co jestem jej bardzo wdzięczna.
Ten sweterek to moja pierwsza tak duża rzecz, z reguły ograniczałam się tylko do czapek, szalików i kominów, ale jestem z siebie mega dumna, że udało mi się skończyć coś tak dużego. Wiem na pewno, że na jednym się nie skończy ;)

A jak wam się podoba?

Połowa już za Nami!

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Tue, 15 Nov 2016 08:58:00 +0000

Jak ten czas szybko leci. Przecież dopiero co człowiek czekał, czy aby na pewno jego przypuszczenia okazały się prawidłowe i na teście wyskoczą dwie kreseczki i tak jeszcze dla pewności czy Beta odpowiednio podskoczyła, a tutaj już połowa za Nami!

Na każdym kroku utwierdzam się w przekonaniu, że ta ciąża jest zupełnie inna od tej poprzedniej. Osobiście znoszę ją dużo lepiej. Wiadomo, że zmęczenie daje się we znaki zwłaszcza przy ruchliwym dwulatku. Ale dajemy radę (innego wyjścia nie ma).

Przygotowania?

Właśnie to jest najgorsze, bo jesteśmy z Nimi totalnie w lesie (i nie chodzi tutaj o zapasy ubranek, których w połowie nie zdąży założyć) w pokoju prawie nic nie ruszyło poza "odgraceniem". Oczywiście jeszcze część rzeczy trzeba ogarnąć i wynieść ale to już bardziej takie kosmetyczne sprawy. Najgorsze przed Nami. Czyli drapanie ścian żeby je pomalować zakup paneli i położenie ich. A chcemy się wyrobić jeszcze w tym miesiącu! Wyzwanie?! Aż zbyt nierealne :) ale cóż liczę, że się uda.

Meble mamy już wybrane także to nie problem.

A co do ubranek? Obiecałam sobie, że póki pokój nie będzie gotowy nie będę nic kupować. Najpierw muszę przeglądnąć wszystkie ubranka, które zostały po Filipie, zobaczyć co się nadaje, a co nie i ile rzeczy nam będzie jeszcze potrzebnych ;)

Filip?

Wydaje się, że coraz większy brzuch nie jest dla Niego już niczym dziwnym i raczej stał się rzeczą normalną. Oczywiście wszystkim się chwali, że "Mama ma w brzuszku dzidziusia" ale chyba jeszcze mimo wszystko nie do końca ogarnia i nie wie co go czeka. Zobaczymy. Oczywiście staramy się jak możemy, żeby mu o wyjaśnić, czy pomóc zrozumieć.

Jak widać na załączonych obrazkach rośniemy w zastraszającym tempie. To jest największa różnica między ciążą jeden a dwa. Już zbyt od dawna używamy ciążowych ubrań, bo w zwykłych nie jest zbyt wygodnie. Waga jak na razie ledwo co podskoczyła, chociaż jak to mówią nie mów hop. W pierwszej mieliśmy na plusie ponad +20kg zobaczymy na ile uchowamy się po tej ciąży.
Wiecie cieszę się, że jest zima, bo przynajmniej opóźnia się proces opuchniętych palców i stóp. Nadal mogę spokojnie nosić pierścionki i obrączkę i wskakiwać w ulubione szpilki bez problemu.
Do tego kopniaki są już dla nas bardzo dobrze odczuwalne i czuję się jak chodząca trampolina, albo raczej czuje się tak mój pęcherz, gdyż dziecię jest obrócone nóżkami w dół i skacze sobie w najlepsze. Chyba wolałabym mieć pod tym względem powtórkę z rozrywki z Filipem, gdyż on szybko odwrócił się głową do dołu i cierpiały moje żebra i zdecydowanie bardziej wolałam to niż kopanie po tych wszystkich narządach umieszczonych poniżej, a oczywiście w tym wypadku nie licząc ciągłego biegania siku, jajniki cierpią najbardziej i dają o sobie bardzo znać.

Życzymy wszystkim miłego dnia i żeby nie było aż tak mroźno ;)

Placuszki dyniowe z marchewką

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Sun, 30 Oct 2016 18:21:00 +0000

Przyszła jesień, wszędzie dookoła w sklepach tyle wspaniałych dyni leżało także grzech było czegoś nie zrobić. Oczywiście na samym początku dynia była wielkim obiektem do zabaw, bo przecież można ją było turlać po całym domu, próbować przyczepić do niej kasztany. Pojawił się też pomysł narysowania oczu i Filip już leciał z pisakiem. Na szczęście dynię udało się uratować przed twórczą ręką Młodego i udało się przygotować obiad.
U nas padło na placuszki dniowe z dodatkiem marchewki. Jak się okazało był to strzał w dziesiątkę i nie obyło się bez kilku dokładek syna. Może i nie wyglądają na zbyt apetyczne, ale jak widać w Naszym domu zostały zaakceptowane w 100%. Także zapraszamy na naszą wariację na temat placuszków z dyni.

Składniki (na wersję z samej dyni):

500g dyni
1 jajko
1/4 szklanki mąki (ok. 43-50g)
przyprawy: podstawa to sól i pieprz (chociaż można to robić według uznania zależy czy wolimy zrobić wersję na słono czy słodko)

Jak widzicie składników dużo nie ma.

Przygotowanie:

Dynię ścieramy według uznania (duże lub małe oczka). Mieszamy z mąką i przyprawami.

Żółtka oddzielamy od białek i dodajemy je do startej dyni.

Z białek ubijamy pianę.

Pianę stopniowo dodawać do dyni i wymieszać.

Smażymy na złoty kolor.

Podajemy z czym dusza pragnie. Ja osobiście najbardziej lubię takie na "sucho" bez żadnych dodatków.

U nas była wersja z marchewką.

Kiedy robimy wersję wzbogaconą dodajemy mniej dyni na rzecz dodatków u nas w tym wypadku padło na marchewkę (zagmatwałam, ale mam nadzieję, że rozumiecie)

takiego miałam małego pomocnika

do tego małego "kradzieja" i pożeracza marchewek

Ciąża 1 vs. Ciąża 2

noreply@blogger.com (Klaudia Zaczyńska) — Fri, 28 Oct 2016 14:55:00 +0000

Druga będzie łatwiejsza mówili. Przecież już wiesz z czym to się je, jak to wygląda. Łatwiej Ci będzie sobie z tym wszystkim poradzić. Już raz to przechodziłaś - teraz to będzie pikuś. Podsumuje to tylko jednym słowem:

Bullshit!

I tyle mam do powiedzenia w tym temacie. Zdecydowanie nie zgodzę się z tym, co kiedyś usłyszałam. Może dla innych osób druga ciąża okazała się dużo lepsza od pierwszej, niestety ja się tym cieszyć nie mogłam.
Dlaczego?

Wymioty/mdłości - pierwszy trzy miesiące ledwo żyłam, wypicie łyka wody rano było dla mnie jak samobójstwo. Oczywiście za pierwszym razem tak nie miałam, problematyczna była pasta do zębów (nawet do samego końca, nie tylko przez pierwszy trymestr). Ledwo funkcjonowałam, a przecież w domu było tyle obowiązków i wszystkie "sposoby" na radzenie sobie z tymi mdłościami to była fikcja, ponieważ na sam zapach głupiego imbiru mogłam jedyne co zrobić to biec w stronę WC.
To co sprawiało mi najwięcej problemów - Opieka nad Młodym, nie mogłam się ruszyć z łóżka, a przecież dwulatek sam sobie śniadania nie zrobi, Sam się nie ubierze/przebierze itp. Na szczęście kiedy minął już pierwszy trymestr mamy się o wiele lepiej i jest już to prostsze, ale nie zawsze.

Owszem pewnie bym to przeżyła i później się cieszyła tymi cudownymi chwilami, coraz większym brzuszkiem (żeby nie było że się tym nie cieszę! Bo cieszę się i to bardzo), ale tutaj wygląda to troszkę inaczej. Przecież nie mogę sobie pozwolić od tak na chwilę zapomnienia, położyć się z książką i kubkiem herbaty pod ulubionym kocem. Przecież w domu mam małe dziecko, którym trzeba się zająć i jak się okazuje - wytłumaczenie mu, że "Mama w brzuszku ma dzidziusia" jest najprostszą rzeczą na świecie! Jak mam mu wytłumaczyć, że nie jestem w stanie go wynieść po schodach, że nie mogę go nosić na rękach czy biegać z nim na plecach po mieszkaniu i udawać "konika".

Jak wytłumaczyć dwulatkowi, że w tym momencie musisz odpocząć bo nie masz siły i troszkę boli Cię brzuch, ale za chwilkę pójdziecie się pobawić.

Niestety to nie jest takie proste, ale przecież nikt nie powiedział, że będzie łatwo.

Dla mnie ta druga ciąża jest dużo cięższa niż ta pierwsza. Przy Filipie gdy nie rosnący brzuch nie wiedziałabym, że jestem w ciąży, natomiast teraz jest to wprost idealna ciąża książkowa, chyba wszystko co piszą na tych wszystkich portalach czy poradnikach czuje się jakbym czytała o sobie.

Ale żeby nie było - bardzo się cieszymy i cudownie jest znów móc to wszystko przeżywać jeszcze raz. Chodzić po sklepach i wiedzieć, że zaraz znów będzie się kupować te wszystkie małe ubranka i skarpetusie. Muszę się wam przyznać, że jestem z siebie dumna bo aktualnie jestem w 19tc i jeszcze NIC, ale to absolutnie NIC nie kupiłam! (ale na to zostawimy sobie osobny post)

Czy ktoś z was ma jakieś złote rady na to wszystko? Jak u was przebiegała ta kolejna ciąża kiedy w domu był już jeden mały osobnik, jak sobie radziliście z uświadamianiem go we wszystko? Czy poszło to gładko? Jestem bardzo ciekawa waszych doświadczeń w tym temacie.