W ramach projektu “Kapitał na start w innowacje – promocja innowacji w środowisku biznesowym i naukowym” do zapoznania, z którym serdecznie was zapraszam popełniłem notkę, która została zamieszczona na portalu promującym to przedsięwzięcie w dziale “Inspiracje”. Nadałem jej tytuł – “Zamieniając obiekcje w niezwykłość…”. Cieszę się, że mogłem zamieścić swoje przemyślenia w miejscu do powstania, którego dokładam swoją cegiełkę. Tworząc ten artykuł postawiłem sobie zadanie. Napisać o biznesie używając stylu e-prime Jak postanowiłem, tak zrobiłem Zapraszam was do komentowania i dzielenia się przemyśleniami. Najczęściej dyskutujemy na tym blogu o religii i filozofii. Dla odmiany może czasami pogadamy także o biznesie? Link do wspomnianego artykułu znajdziecie TUTAJ. Możecie także przesyłać mi wszelkie uwagi na temat portalu. Staramy się, aby stał się miejscem informacji i wsparcia dla tych wszystkich, którzy chcą realizować swoje śmiałe, biznesowe wizje.

Patrząc na wszechświat dostrzegam przede wszystkim bardzo nieprzyjazne życiu środowisko. W skali makrokosmicznej jawi mi się on jako wielka przestrzeń, w której panują skrajnie niskie, lub piekielnie wysokie temperatury a wszędzie dookoła hula sobie wszelakiego rodzaju zabójcze dla żywych organizmów promieniowanie. Jednym słowem przestrzeń kosmiczna to miejsce, w którym życiu, przynajmniej organicznemu, łatwo nie jest

Gdy przyjmuję perspektywę mikrokosmosu, sprawy mają się równie nieciekawie. Życie organiczne to bezustanna walka o przetrwanie. Organizmy rywalizują o pożywienie, partnerów, terytorium i inne zasoby, oczywiście w zależności od stopnia ich rozwoju. Aby przeżyć trzeba zabijać. To podstawowa prawda, którą warunkuje łańcuch pokarmowy, jeden z najbardziej okrutnych i bezwzględnych mechanizmów świata organicznego, jaki znamy. Każda żywa istota musi zjadać inną, aby sama mogła żyć i rozwijać się.

Swego czasu wypowiedziałem twierdzenie, które u ludzi religijnych może wzbudzać wielkie oburzenie. Jeśli za tą koszmarną konstrukcją stoi jakiś osobowy twórca, jak chcą monoteiści, to w moim przekonaniu albo należałoby uznać go za sadystę doskonałego, albo za straszliwego nieudacznika, który stworzył żyjące piekło. Jednym słowem postrzegam go jako przerażającego demiurga. Zastanawiam się gdzie Chrześcijanie, Muzułmanie i Żydzi dostrzegają geniusz stworzenia. Czy u jego podstaw leży wielki łańcuch pokarmowy? Jedna z niewielu koncepcji, która mimo iż nawiązuje do tradycji religijnej ale jednocześnie potrafi dostrzec w stworzeniu akt dramatu to myśl kabalistów. Kabała mówi o akcie Cimcum i wynikłej z niego katastrofie popękanych naczyń. Zainteresowanych szczegółami tej koncepcji zachęcam do pogrzebania w tekstach kabalistycznych. Swoje trzy grosze odnośnie złośliwego, okrutnego i zadufanego w sobie demiurga mają także do powiedzenia gnostycy. Buddyści raczą nas nadzieją o innych światach, nieskażonych karmicznym kołowrotem cierpienia. Współczesna nauka z kolei pozostawia wszystko przypadkowi, swoistemu bogu, którego natura pozostaje niezgłębiona. Odzierając wszystko z choćby najdrobniejszej nadziei na jakiś głębszy sens, nauka ukazuje nam świat w świetle idei doboru naturalnego. I cóż robić? Pozostaje chyba nadal przemierzać matrix, spożywając każdego dnia strawę przyrządzoną z przeróżnych organicznych form życia. Być może mózg odżywiony odpowiednią ilością białka znajdzie odpowiedź na pytanie o prawdziwą naturę łańcucha pokarmowego i ukaże mojemu umysłowi meandry Wszechświata Miłości

Drodzy Czytelnicy mojego bloga

Wczoraj wreszcie udało mi się uporać z WordPress’em i przeniosłem Niebezpieczną Kapliczkę do nowej domeny internetowej pozamatrix.pl. Być może zastanawiacie się dlaczego? Kilka miesięcy temu, gdy postanowiłem wyrazić się w sieci, stwierdziłem, że założę portal poruszający tematy duchowości. To właśnie ta koncepcja stała się inspiracją dla nazwy nexus. Zacząłem eksperymenty z CMS Joomla! Zebrałem sporą bazę tekstów. W pierwszej fazie wypełniłem serwis zajawkami artykułów i podlinkowałem je do ich sieciowych źródeł.  Włożyłem w to sporo pracy, ale im bardziej się temu przyglądałem tym mniej mi się podobało. Zamiast pisać, wyrażałem swoje myśli poprzez to, co napisali inni. Po kilku tygodniach stwierdziłem, że nie ma to dla mnie sensu i cała robota poszła z dymem. Usunąłem całe to wiekopomne dzieło z serwera Wiedziałem już, że blogowanie to zdecydowanie lepszy pomysł niż portal. Tak właśnie narodził się Blog Jacentego.

Dziś, po ośmiu miesiącach istnienia znajduje się na nim dwadzieścia pięć artykułów mojego autorstwa i dziewięćdziesiąt pięć komentarzy. Nie jest to być może dużo, ale zdaję sobie sprawę, że konteksty, w których się poruszam można uznać za nieco niszowe. Te kilka miesięcy aktywności w blogosferze sprawiły, że wyraźnie dostrzegłem kierunek, w którym chcę podążać jako autor. Zaznaczył się on wyraźnie zarówno w poruszanej przeze mnie tematyce jak i stylu pisania. Odkrywanie nowych dróg rozwoju, wychodzenie poza dobrze znany nam, utarty matrix nawyków i poglądów to ścieżka, którą chcę zmierzać i mam nadzieję, że mi w tym pomożecie Poruszam i będę poruszał w dalszym ciągu tematy dotykające różnych aspektów życia. Pisząc, używam stylu znanego jako e-prime, pozbawionego czasownika „być”. Ci, którzy dłużej mnie znają, lub ci, którzy słyszeli o semantyce ogólnej i pomyśle hrabiego Alfreda Korzybskiego z pewnością wiedzą o czym mówię. Mniej zorientowanym polecam notkę znajdującą się na tym blogu o tytule: „E-Prime”. Technika określana jako e-prime sprawia, że nieco luzują się ramy sztywnej tożsamości a matrix zaczyna drgać, migocząc milionami kolorowych świateł Z czym spotykamy się gdy wychodzimy poza matrix, w którym wzrastaliśmy i ciągle wzrastamy? Czy dotykamy wolności? Myślę, że nie można uznać tego za wyzwolenie w sensie absolutnym. Wkraczamy raczej w nową, nieznaną dotąd, kolejną matrycę. Początkowo doświadczenie takie jawi się jako coś magicznego, wręcz niesamowitego. Z czasem jednak dostrzegamy nowe schematy i ograniczenia. Co możemy wówczas zrobić? Pozostaje wziąć swoje zabawki i udać się w poszukiwaniu kolejnej piaskownicy, wędrując niczym tarotowy Głupiec poprzez Wszechświat Wielkich i Małych Wtajemniczeń, doświadczając przestrzeni zwanej życiem.

W ostatnich miesiącach poszukując natchnienia przekopałem Internet i półki księgarskie. Przeglądając dziesiątki książek dotyczących duchowości czułem, że ogarnia mnie coraz głębsze zniechęcenie. Wszystkie te dzieła na różne sposoby powtarzają te same komunały. W większości publikacji możemy poczytać o miłości, jedności wszechświata, boskiej opatrzności, groźnych diabelskich wpływach, boskiej miłości i geniuszu wielkich mistyków. W zależności od religijnej opcji serwują nam Jezusa, Buddę, Mahometa, moce natury, racjonalizm naukowy, lub kosmitów. Wybór tak wielki, że można doznać zawrotu głowy

No cóż, przez dobre czterdzieści tysięcy lat rozwoju naszego gatunku tkwimy w duchowym przedszkolu. W tej swoistej piaskownicy budujemy zamki z piasku. Modły, mantry, inwokacje, ewokacje i czytanie pisma – oto nasze osiągnięcia w tej materii. Kręcąc się wokół kilku prymitywnych narzędzi rozprawiamy o wielkich duchowych tradycjach ludzkości.

Kilka lat temu zetknąłem się z integralną koncepcją Kena Wilbera. Początkowe studia nad tą ideą sprawiły, że poczułem powiew świeżości. Po głębszych przemyśleniach, mimo mojego dużego uznania dla tej perspektywy, zrozumiałem, że mówienie o integracji wydaje się kompletnie absurdalne. Co mamy integrować? Czy owa integracja ma obejmować kilka prostych sposobów rozumienia duchowości i nauki? Ubogość osiągnięć ludzkości w tym obszarze oceniam jako zastraszającą.

Mimo iż tekst nie wieje optymizmem, chciałbym na zakończenie ukazać coś pozytywnego. Świadomość stagnacji i regresu może nas albo dobijać, albo motywować do działania. Osobiście nie lubię tunelu rzeczywistości określanego mianem “wylewania żali”. Bierzmy się zatem do roboty, aby nadrobić stracone wieki. Może uda nam się przynajmniej zacząć tworzyć alternatywę dla duchowego przedszkola?