PRATHIBHASHA

പർവതങ്ങൾക്കു ചുവട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കവി

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:45:00 +0000

🌥️

പർവ്വതങ്ങൾ സംസാരിക്കാറുണ്ട്,

നിസ്സാരമായ മനുഷ്യ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചല്ല. പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ച് ഗഹനമായി ചിന്തിക്കുന്നുമുണ്ട്. ആകാശക്കടലിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന മേഘങ്ങളുടെ പഞ്ഞിമിഠായികൾ

വല്ലാതെ ബോറടിക്കുമ്പോൾ അവ ചവച്ചുതിന്നുന്നുമുണ്ട്.

പർവ്വതങ്ങളുടെ ഭാഷയുടെ വേഗമല്ല

എൻറെ ഭാഷയുടെ വേഗം.

അവ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞ് അടുത്ത വാക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ ഇടവേള എടുക്കുന്നു.

ഒരു നൂറ്റാണ്ട് കൊണ്ട് അവ ഒരു വാക്യം പൂർത്തീകരിക്കുന്നു.

എനിക്ക് അത്രയും സമയമില്ല,

അതിനാൽ ഞാൻ വേഗത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നു.

പർവതങ്ങൾ ചലിക്കുന്നുണ്ട്.

അവ കയ്യോ കാലോ

ഒന്ന് അനക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകൾ എടുക്കുന്നു.

അനന്തമായ കാലത്തിൻറെ ദീർഘജീവിതമുള്ളതിൻ്റെ ആർഭാടം അവർക്കാവാം. എനിക്ക് അങ്ങനെ വയ്യല്ലോ.

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ വേഗത്തിൽ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ചെറുതുകളുടെ ഈ ഭൂമിയിൽ

വലിപ്പം കൊണ്ടുതന്നെ

അവ അടയാളപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. അംഗീകാരത്തിനുള്ള വെമ്പലോ

സർഗ്ഗ പ്രക്രിയ കൊണ്ട് പ്രപഞ്ചത്തെ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിക്കാനുള്ള വാഞ്ഛയോ അവർക്കില്ല.

ചെറുതുകളിൽ ചെറുതായ ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല.

എൻറെ നിസ്സാരതയെ എനിക്ക് അതിശയിച്ചേ പറ്റൂ.

ദീർഘജീവിതങ്ങളുള്ള പർവ്വതങ്ങളുടെ മുതുകിൽ എനിക്ക് രണ്ടു വരി കുറിച്ചിട്ടേ തീരൂ

വരും കാലങ്ങളുടെ മാന്ത്രിക വാതിലുകൾ തുറന്ന്

ഒരിക്കൽ ഒരാൾ മല കയറി വന്ന് ആ വരികൾ വായിച്ചെങ്കിലോ?

പൊടിയിൽ നിന്നു ഞാൻ പിന്നെയും മനുഷ്യനായ്

കൂടിച്ചേർന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കും.

മലകൾ അവയുടെ കൈകളിൽ എന്നെ എടുത്തു നോക്കും.

നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള അവയുടെ

കാഴ്ച്ച കുറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പരിചയ ഭാവം വിടരും ;

അവയുടെ ചുളിഞ്ഞ മുഖപേശികളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരിയും.

ക്രൂരതയെ കവിതയിൽ പാർപ്പിക്കുന്ന വിധം

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:38:00 +0000

എന്നെക്കണ്ടതും ഭയന്നോടുന്നു

ടോയ്ലറ്റിൽ പല വഴി ചിലന്തിത്തള്ള.

ചിലന്തികളെ എനിക്കും ഭയമാണ്.

എങ്കിലും കുറേക്കാലമായി

സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിൽ ഞാനവയെ സൂത്രത്തിൽ വല്ല കോരിയിലോ പാത്രത്തിലോ ആക്കി വീടിനു പുറത്ത് കളയുകയാണ് പതിവ്.

ഇന്ന് റോബർട്ട് ഫ്രോസ്റ്റിൻ്റെ

ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ

പ്രകൃതി ക്രൂരതയാണെന്ന്

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതു കേട്ടു.

ആ എട്ടുകാലി ഫ്ലഷ് ടാങ്കിൻ്റെ പുറകിൽ പേടിച്ചൊളിച്ചു.

ഒളിച്ചതോ കമ്മോടിലിരിക്കുമ്പോൾ

എൻ്റെ പുറത്തേക്കു ചാടാൻ

പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നതോ ?

ലോകം നമ്മെ ആക്രമിക്കും മുൻപ്

നാം ലോകത്തെ ആക്രമിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എൻ്റെയുള്ളിൽ ക്രൂരത നിറഞ്ഞു.

ഫ്ലഷ് ടാങ്ക് ഞാൻ ചുമരിനോട് ചേർത്തമർത്തി.

അത് ചതഞ്ഞു ചത്തു.

ഹിംസയുടെ ആനന്ദം ഞാനറിഞ്ഞു.

സമാധാനത്തോടെ

ഞാൻ കമ്മോടിൽ ഇരുന്നു.

അതോ കുറ്റബോധത്തോടെയോ ?

ആ തള്ളച്ചിലന്തിയുടെ

മൂന്നാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന പ്രായമുള്ള ഒരു കുട്ടിച്ചിലന്തി

പരക്കം പായുന്നതു കണ്ടു.

അതിനെ ഞാൻ വെറുതെ വിട്ടു.

തള്ളതന്താരെ അതിക്രൂരമായി കൊന്നാലും

കുട്ടികളെ വെറുതെ വിടുന്ന

ചില പട്ടാളക്കാരുടെ ധാർമ്മികതയാണോ എന്നിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നത്?

വൈകിട്ട് വീണ്ടും ടോയ്ലറ്റിൽ

വന്നപ്പോൾ കമ്മോടിലെ വെള്ളത്തിൽ ആ കുഞ്ഞു ചിലന്തി.

അതെന്നെക്കണ്ട് പകച്ച്

മുകളിലേക്ക് കയറിപ്പോകാൻ

ആഞ്ഞു ശ്രമിക്കുകയും

കഴിയാതെ താഴേക്ക് വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു.

എനിക്കതിനോട് പാവം തോന്നി.

അതിനു കയറിപ്പോരാൻ

ഞാൻ കമ്മോടിനകത്തേക്ക് ടോയ്ലറ്റ് ബ്രഷ് വെച്ചു കൊടുത്തു.

അത് അതിലൂടെ കയറി.

ഞാനതിനെ ടോയ്ലറ്റ് ജനൽ വഴി വീടിനു പുറത്തേക്ക് കളഞ്ഞു.

രാവിലത്തെ ക്രൂരത എനിക്കിപ്പോഴില്ല.

ആ ക്രൂരതയെ സംബന്ധിച്ച് എനിക്കിപ്പോൾ കുറ്റബോധം പോലുമുണ്ട്.

ഇപ്പോൾ

അതു സംബന്ധിച്ച് കവിത പോലും എഴുതിയിരിക്കുന്നു.

എങ്കിലും ആ ക്രൂരത

ഒരു ചാവാത്ത ചിലന്തിയായി

എൻ്റെയുള്ളിൽ പാർക്കുന്നു.

ഛെ! ചതച്ചു കൊന്നിട്ടും,

ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത

ചിലന്തിയെ

ക്രൂരതയുടെ രൂപകമാക്കി ഞാൻ പിന്നെയും

ചതച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അവസാനത്തെ കാമുകിയും ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:36:00 +0000

അവസാനത്തെ കാമുകിയും

ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം

ആകാശം കാണാതായിരിക്കുന്നു.

കിളികളെ

കേൾക്കാതായിരിക്കുന്നു.

വാസന സോപ്പിൻ്റെ മണമോ

ചേനപ്പൂവുപ്പേരിയുടെ രുചിയോ

അറിയാതായിരിക്കുന്നു.

അവസാനത്തെ കാമുകിയും ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം

എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് വയസ്സായി

എൻറെ മുടികൾ അതിവേഗം കൊഴിഞ്ഞു

അവശേഷിക്കുന്നവ നരച്ചു

എൻറെ പല്ലുകൾ ഇളകി

എൻറെ തൊലി ചുളിഞ്ഞു

ഒളിച്ചിരുന്ന രോഗങ്ങൾ

ഓരോന്നോരോന്നായി പുറത്തുവന്നു

ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ

മരണം ജനലരികിൽ വന്ന്

പുറത്തു നിന്ന്

പാളി നോക്കിപ്പോയി

ഒരു സ്വപ്നവും ഞാനിപ്പോൾ കാണുന്നില്ല

ശുദ്ധമായ ഉറക്കത്തിൻ്റെ

സ്വർണഖനികളാണെൻ്റെ

രാത്രികൾ

ഒരാശയും എൻ്റെ കണ്ണുകളിലില്ല

കണ്ണുകൾ മടുത്തു മതിയാക്കി

കണ്ണടകളെ പണിയേൽപ്പിച്ചു

കാതുകൾ

ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ്

എന്ത് ഏത്

എന്നെല്ലാം പരുങ്ങി.

അവസാനത്തെ കാമുകി

ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം

കലണ്ടറിൽ നിന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൊഴിയാതായി.

ക്ലോക്കു സൂചികൾ വയ്യ വയ്യയെന്ന് അറച്ചിരിപ്പായി.

ലോകം പുതിയതായി

ഒരു വാർത്തയും

പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യുന്നില്ല

പഴയ പത്രം തന്നെ

പഴയ വാർത്തകൾ തന്നെ

മുറ്റത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നു വീണു.

ആരും കാളിങ് ബെൽ അമർത്താത്തതുകൊണ്ട്

ഞാൻ കിടക്കയിൽ താണു താണു പോയി.

കിടക്ക വലിയൊരു ഹിമാനിയാണ്.

അവസാനത്തെ കാമുകി

ഉപേക്ഷിച്ചതിനു ശേഷം

ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ

ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

മറവു ചെയ്യാത്ത

എല്ലാ ശവങ്ങളും

ഭൂമിയിലേക്ക് സ്വയം

താഴ്ന്നുപോകുന്നതുപോലെ

ഞാനെന്നെ മറവു ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു

ഒട്ടും വികാരമില്ലാതെ.

അവസാനത്തെ കാമുകി എന്നത്

അവസാനത്തെ ഋതുവോ

അവസാനത്തെ മാസമോ

അവസാനത്തെ ദിവസമോ

അവസാനത്തെ മണിക്കൂറോ അല്ല.

അത് ചിലരുടെയെങ്കിലും ജീവിതത്തിലെ ജീവൻ്റെ

അവസാനത്തെ നിമിഷമാണ്.

പോഴ്സെലിൻ പ്ലേറ്റുകളുടെ പാത

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:34:00 +0000

🌀

അമ്മച്ചി ചാരവും ചകിരിയും ഇട്ട് പോഴ്സെലിൻ പ്ലേറ്റുകൾ കഴുകുകയാണ്

അമ്മച്ചിയുടെ മുന്നിൽ കനം തൂങ്ങി നിൽക്കുന്ന പേരയിൽ ഒരു കാക്ക അമ്മച്ചിയെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു

സ്കൂളിൽ പോകും പെൺകുട്ടിയുടെ ഉത്സാഹത്തോടെ കിണറ്റു വക്കിൽ

ഒരു മുരിങ്ങമരം നിൽക്കുന്നു കഴുകിവെച്ച പോഴ്സെലിൻ പ്ലേറ്റുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്ന് 45 ഡിഗ്രി ചരിവിൽ ആകാശത്തേക്ക് ഒരു പാതയുണ്ടാക്കുന്നു

അമ്മച്ചി ഓരോരോ വെളുത്ത പിഞ്ഞാണങ്ങളിൽ ചവിട്ടി ആകാശത്തേക്ക് നടക്കുന്നു ഉയരത്തിലുയരത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ

അവിടെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന്

ചവിട്ടി ചവിട്ടി ഇറങ്ങിവരുന്നു, ചിരിച്ചുകൊണ്ടപ്പച്ചൻ. രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചുകൊണ്ടു ഭൂമിയിലേക്ക് നോക്കി :

താഴെ ഒന്നുമറിയാത്ത അമ്മച്ചി

പ്ലേറ്റുകൾ കഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ വലത്തെ കയ്യിനടുത്തു നിന്ന്

പോഴ്സെലിൻ പ്ലേറ്റുകളുടെ ഒരു പാത പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു

ലൂയീസ് പീറ്റർ മരിച്ചിട്ടില്ല

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:32:00 +0000

ലൂയീസ് പീറ്റർ മരിച്ചിട്ടില്ല.

കോഴിക്കോടു ബീച്ചിൽ

മുഷിഞ്ഞ മുണ്ടും സഞ്ചിയുമായി അയാളെ കണ്ടവരുണ്ട്.

സന്ധ്യാസമയത്ത് ടൗൺ ഹാളിനരികിലുള്ള പെട്ടിക്കടയിൽ നിന്ന്

അയാൾ ചായ വാങ്ങിക്കുടിച്ച്

ക്രൗൺ തീയേറ്ററിനു മുന്നിലൂടെ

എങ്ങോട്ടോ പോയതായി ദൃക്സാക്ഷികൾ പറയുന്നുണ്ട്.

തൃശ്ശൂർ സാഹിത്യഅക്കാദമി മുറ്റത്ത് ഈ അടുത്ത ദിവസവും

അയാൾ തന്നോട് വഴക്കിട്ടു പോയതായി ഒരു സഹൃദയൻ

കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് എന്നോട്

ഫോൺ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്.

തിരുവനന്തപുരത്ത്

പാപ്പാത്തിയുടെ റൂമിൽ ചെന്ന്

കള്ളുകുടിക്കാൻ കാശ് ചോദിച്ചെന്നും

ശല്യം പോകട്ടേന്ന് കരുതി

ഉള്ള കാശ് പെറുക്കി കൊടുത്തെന്നും

സന്ദീപ് കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ചയാണ് പറഞ്ഞത്.

അല്ലെങ്കിലും അയാളെങ്ങനെ

മരിക്കാനാണ്?

ഈ തെരുവുകളെയും മനുഷ്യരെയും വിട്ട് അയാളെങ്ങോട്ടു പോവാനാണ്

പാപ്പ എന്നു വിളിക്കുന്ന

കുട്ടികളെ സങ്കടപ്പെടുത്തി

അയാൾക്ക് എത്ര കാലം മറഞ്ഞിരിക്കാനാവും ?

IFFK യും കവിതാ കാർണിവലും കോഴിക്കോട് കടപ്പുറത്തെ സാഹിത്യോൽ സവവും ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാൻ മാത്രം

അയാൾക്കെന്താണ് പറ്റിയത്?

ലൂയീസ് , നിങ്ങളെവിടെയാണ്?

മരച്ചുവട്ടിലിരുന്ന് കവിത ചൊല്ലുവാൻ

എത്ര നേരമായി ഈ കുട്ടികൾ കാത്തിരിക്കുന്നു.

നാട്ടുകാരോട് പണമിരന്നു വാങ്ങി

നിങ്ങളെനിക്കു വാങ്ങിത്തന്ന മദ്യത്തിൻ്റെ കടം എനിക്കു തീർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സഞ്ചരിക്കുന്ന കവിതേ

നിങ്ങളെവിടെയാണ്?

ഏത് ഷാപ്പിലാണ് നിങ്ങളിപ്പോൾ കവിത ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?

കുറച്ചു ദിവസം വയനാട്ടിൽ

എൻ്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കണമെന്ന്

നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ.

സത്യമായും ഞാനന്ന് തന്ത്രപൂർവം ഒഴിവാക്കിയത്

നിങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചേക്കും.

എന്നെക്കൊണ്ടു തന്നെ

നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും

ഗതികെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്

നിങ്ങൾക്കറിയില്ലല്ലോ

എങ്കിലും എൻ്റെ ലൂയീസേ

നിങ്ങളിങ്ങനെ

മഹാ മൗനത്തിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്താമോ?

മറ്റേതോ നഗരത്തിലൂടെ

മറ്റേതോ മനുഷ്യർക്കിടയിലൂടെ

ലൂയീസ് , നിങ്ങളിപ്പോഴും

അലയുകയല്ലേ...?

നാളെ രാവിലെ എൻ്റെ വാതിൽ

മുട്ടി വിളിച്ചുണർത്തുന്നത്

നിങ്ങളാവില്ലെന്ന്

ഞാനെങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കും?

പലരും നിങ്ങൾ മരിച്ചതായി പറയുന്നു.

ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മൃതശരീരം

കണ്ടിട്ടില്ല.

അകം മുഴുവൻ കവിത നിറഞ്ഞിരിക്കെ

നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെയാണ് ഒരു മൃതശരീരമാവാൻ കഴിയുക?

ലൂയീസ്

ഏറ്റവുമൊടുക്കം ഒരു നാൾ

കവി അലവിക്കുട്ടി

എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:

ലൂയിസിനൊരു വീടു വേണം.

സത്യമാണ്,

ഞാൻ ചോദിച്ചിരുന്നു :

ലൂയീസിനെന്തിനാണ് വീട്?

ലൂയീസ് കൂട്ടിലിരിക്കാത്ത പക്ഷിയാണ് .

നാടു മുഴുവൻ അലയുന്നവന്

നാടെല്ലാം കൂട്.

പക്ഷേ, നീയിപ്പോൾ മിണ്ടുന്നില്ല.

നിൻ്റെ കനമുള്ള ആ ശബ്ദത്തിൽ

ഒരു കവിത കേൾക്കാൻ

കൊതിയാകുന്നെടോ...

പക്ഷേ, മനുഷ്യൻ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:28:00 +0000

പക്ഷേ,

മനുഷ്യൻ

മനുഷ്യരെ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും

പക്ഷേ,

മനുഷ്യൻ

പുതിയ മനുഷ്യരിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

പക്ഷേ,

മനുഷ്യൻ എല്ലാവരിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെടും

ജീവിതം മുഴുവൻ കരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

എല്ലാ സൗഹൃദങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും

നാളേക്കുള്ള വ്രണങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

മനുഷ്യൻ

സ്വന്തം കണ്ണീരിൽ തഴച്ചുവളരുന്നു

സ്വന്തം കണ്ണീരിൽ

തകർന്നടിയുന്നു

പക്ഷേ,

മനുഷ്യന് മറ്റെന്തു വഴിയാണുള്ളത്?

അറ്റുപോയവരെക്കുറിച്ച്

അവൻ കരയും

പക്ഷേ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയില്ല

അനിവാര്യതകളെക്കുറിച്ച്

അവനേക്കാൾ

ആർക്കും ബോധ്യമില്ല

മനുഷ്യൻ ഒരു ഭാഷാക്കുഴപ്പമാണ്.

ഭാഷയാണ് എല്ലാ ദുഃഖങ്ങൾക്കും നിദാനം.

പ്രേമത്തായ്

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:21:00 +0000

❤️

അമ്മ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ തിരിച്ചെടുക്കാനെന്നപോലെ എൻ്റെ പ്രേമം തിരിച്ചുവന്നു.

കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത്

നെറ്റത്തും കവിളത്തും തുരുതുരാ ചുംബിച്ച് അർത്ഥമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ച് സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

ലോകത്ത് ഒരിടത്തും ഇല്ലാത്ത ഒരു മറുഭാഷയിൽ

അമ്മമാർ കുഞ്ഞുങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടാവുമ്പോൾ

മുലപ്പാലുണ്ടാവും പോലെ

ഉണ്ടായി വരുന്നതാവണം ഈ ഭാഷ.

ആ ഭാഷയിൽ അമ്മ പറയുന്നതെല്ലാം

കുഞ്ഞിന് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് ; കുഞ്ഞു പറയുന്നതെല്ലാം അമ്മയ്ക്കും.

വിറകെടുക്കാൻ പോയാലും

വെള്ളം കോരാൻ പോയാലും

അമ്മയ്ക്ക് സമാധാനമില്ല.

അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ നിറയെ

തൊട്ടിലിൽ കിടന്ന് കൈകാലിട്ടടിക്കുന്ന,

വായുവിൽ നമ്മൾ നോക്കിയാൽ കാണാത്ത എന്തിനോടോ ചിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിയാണ്.

പ്രേമവും അങ്ങനെയാണ്.

ഇട്ടു പോവനാവില്ല , അതിൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ.

വിറകെടുക്കാനോ

വെള്ളം കോരാനോ പോയി ഒരല്പം സമയം തെറ്റിയാലും,

അത് തിരിച്ചു വരും;

എനിക്ക് ഉറപ്പായി.

എത്ര ദൂരെ പോയാലും

എത്രതന്നെ നിശബ്ദമായി ഇരുന്നാലും

എപ്പോഴും പ്രേമം അതിൻ്റെ കുഞ്ഞിനെ

കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്.

കൈകാലിട്ടടിച്ചോളൂ,

ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചോളൂ,

അർത്ഥമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിച്ചോളൂ.

ഒരു ആശങ്കയും വേണ്ട.

അത് തിരിച്ചു വരും.

അൻ്റാർട്ടിക്ക

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:20:00 +0000

🌿

പൗർണമി നിലാവും മഞ്ഞും അഴിഞ്ഞാടുന്ന ഡിസംബർ രാത്രീ ,

എനിക്കെന്റെ ഉറക്കത്തെ തിരിച്ചു തരൂ.

നിലാവിന്റെയോ മഞ്ഞിന്റെയോ ഇഴഞ്ഞു വരുന്ന കൈകളെ എന്റെ ജനൽച്ചിലിന് തടയാനാവുന്നില്ല.

വേദനകളെയോ ദുരന്ത സൂചനകളെയോ തടയാൻ എന്റെ ജനൽച്ചില്ലിന് കഴിയുന്നില്ല.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ രക്തം

പാനം ചെയ്ത പിശാചിനികൾ

തിരിച്ചുപോകും വഴി

എൻ്റെ ജനൽ ചില്ലിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തുവച്ച് നിഗൂഢമായി ചിരിക്കുന്നു.

മരണത്തിലേക്കുള്ള കയറേണി പണിയുന്ന എട്ടുകാലികളെ

കട്ടിമഞ്ഞ് മറച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു.

എൻ്റെ ജനലിന്റെ ചില്ലിന് ഒന്നിനെയും തടുക്കാൻ ശക്തിയില്ലാത്തതായി തീർന്നിരിക്കുന്നു.

എൻ്റെ ഉറക്കം,

അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന്

പുലി പിടിച്ചു കൊണ്ടുപോയ

ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കാട്ടിലെവിടെയോ

പാതി തിന്ന നിലയിൽ മരിച്ചുകിടക്കുന്നു.

മഞ്ഞ് വലിച്ചു കുടിച്ച്

ജീവരക്തം വറ്റിച്ച മരക്കൊമ്പുകൾ

എൻ്റെ ജനൽച്ചില്ല് കടന്ന് അകത്തേക്ക് വരുന്നു

അഗാധവും അജ്ഞാതവുമായ

വെളുത്ത ചുഴികളിൽ നിന്ന്

പുറപ്പെട്ടുവരുന്ന

ഭീമൻ രാപ്പക്ഷികളുടെ ഒരു പ്രവാഹം

എൻ്റെ ജനൽച്ചില്ലുകളെ ദേദിച്ച്

ഈ മുറിയിൽ നിറയുന്നു.

ഒരു ഹിമഭൂമി പോലെ ഞാൻ കിടക്കുന്നു.

പെൻഗ്വിനുകൾ എനിക്കു മുകളിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നു.

വലിയ ഐസ്ബർഗുകൾ

ഒഴുകി നടക്കുന്ന എൻ്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ

ഏതോ മൂലയിൽ

അടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കപ്പലിൽ നിന്ന്

ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ

എന്നെ നോക്കി

അൻ്റാർട്ടിക്കാ

എന്ന് വിളിച്ചു കൂവുന്നു.

ഉറക്കമറ്റതെങ്കിലും

മരവിച്ച എൻ്റെ ശരീരത്ത്

എണ്ണമറ്റ രാജ്യങ്ങളുടെ കൊടികൾ കുത്തിയിരിക്കുന്നു.

ചേർത്തുപിടിക്കൽ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:19:00 +0000

🌿

ആരോടെങ്കിലും ഇത് പറയാനാവുമോ?

എല്ലായിടവും ഞാൻ തിരഞ്ഞു.

കടലുപോലെ

തിരയടിക്കുന്നുണ്ട്

തീവണ്ടിനിലയം

അതാ ഒരു മനുഷ്യൻ.

മാന്യതയുണ്ട്,

സ്നേഹഭാവങ്ങളുണ്ട്,

പ്രായം നൽകുന്ന അധികാരമുണ്ട്.

ഇതു തന്നെയാവണമയാൾ .

അയാളെ സമീപിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു:

സർ,

എന്താണെന്നറിയില്ല

എന്നെ ഒരു ഭയം പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു

ഞാൻ ഇതുവരെ തീവണ്ടിയിൽ കയറിയിട്ടില്ല

വയനാട്ടിൽ നിന്ന് വരുന്നു

താങ്കൾ എന്നെ

ഒരു അച്ഛനെപ്പോലെ

ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാമോ?

കണ്ടാൽ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലല്ലോ,

തനിക്ക് ഭ്രാന്താണോ എന്ന്

ആ വൃദ്ധൻ .

ഭ്രാന്താണോ എന്നറിയില്ല, ഇതുവരെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ തീവണ്ടി വരുമ്പോഴും ഭയമാകുന്നു.

ഭ്രാന്തുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ

ഒരു മനുഷ്യനെ ഉപേക്ഷിക്കാമോ സർ?

എന്നെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു

കൂടെ നിർത്താമോ ?

ഞാൻ പിന്നെയും ചോദിച്ചു.

രാവിലെത്തന്നെ ഓരോരോ മാരണങ്ങൾ എന്ന്

അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു, തന്റെ മകനെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരാളുടെ അടുത്തേക്ക്.

അധികാരരൂപമില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള

വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പായുമുള്ള

ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനോട്

ഞാൻ ആവശ്യം ആവർത്തിച്ചു

മോനേ, തീവണ്ടിയിൽ കയറാനും പോകാനും വല്ലാത്ത പേടിയാണ്. കുഴപ്പമില്ലായെന്നൊന്നു പറഞ്ഞ്

എന്നെ കൂടെ നിർത്താമോ ?

ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ

അത് കേട്ടതും

മൊബൈൽ എടുത്ത് തോണ്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പിന്നെയും യാചിച്ചപ്പോൾ

ഒരു കോൾ വന്നെന്ന മട്ടിൽ

മൊബൈൽ ചെവിയോട് ചേർത്ത്

എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്നു പോയി.

ലോകത്തിന് എന്തൊരു തിരക്കാണ് !

പ്ലാറ്റ്ഫോമിലൂടെ ഞാൻ അലഞ്ഞു.

തീവണ്ടി വരാറായി.

വീണ്ടും വീണ്ടുമുള്ള അനൗൺസ്മെൻറുകൾ.

പേടി കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു

ഞാൻ പലരെയും സമീപിച്ചു.

എല്ലാവരും എന്നെ കൈയൊഴിഞ്ഞു.

ഒരു സ്ത്രീ

പോലീസിനെ വിളിക്കണോ എന്ന് ചോദിച്ച്

എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.

ഒടുവിൽ

അച്ഛൻ്റെ പ്രായമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനോട്

ഞാൻ കുശലം ചോദിച്ചു.

എവിടേക്കാണ് ?

വണ്ടി വരാറായോ ?എന്നെല്ലാം. ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

തഞ്ചത്തിൽ കാര്യവും പറഞ്ഞു.

എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കാമോ? ട്രെയിനിൽ ആദ്യമായി കയറുകയാണ്.

വല്ലാത്ത പേടി...

ആ മനുഷ്യൻ എന്നെ ചേർത്തു പിടിച്ചു.

മോൻ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്?

തൃശ്ശൂര് വരെ ഞാനുണ്ട്. എനിക്ക് കരച്ചില് വന്നു.

ഞങ്ങൾ

ഒരുമിച്ച് ഒരു ചായ കുടിച്ചു.

വണ്ടി വന്നു.

തിരക്കിലും

അദ്ദേഹം എന്റെ കൈപിടിച്ച് സ്വന്തം മകനെയെന്നപോലെ വണ്ടിയിൽ കയറാൻ സഹായിച്ചു.

ജനറൽ കമ്പാർട്ട്മെൻ്റിൽ

സീറ്റ് കണ്ടുപിടിച്ചു തന്നു.

എൻറെ അരികിലിരുന്നു.

എൻറെ കൈകൾ

ചേർത്ത് പിടിച്ച് തലോടി.

ഓരോരോ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു.

വയനാട്ടിലെ മഞ്ഞിനെ കുറിച്ച് മഴയെക്കുറിച്ച്

ഇഞ്ചിയെക്കുറിച്ച്

കാപ്പിയെ കുറിച്ച് കുരുമുളകിനെ കുറിച്ച്

അറിയാവുന്നതെല്ലാം പരസ്പരം പറഞ്ഞു.

ഒരിക്കൽക്കൂടി വയനാട്ടിലേക്ക് വരണമെന്നും

വരുമ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് വരാമെന്നും പറഞ്ഞു.

വൈകിക്കഴിച്ച വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചും വൈകിയുണ്ടായ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുറിച്ചും അയാൾ പറഞ്ഞു.

മക്കൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന സന്തോഷത്തെക്കുറിച്ച്

അയാൾ പറഞ്ഞപ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു.

എൻ്റെ പേടി മാറി.

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

ഞാനും അദ്ദേഹവും എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞു വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

ഞങ്ങൾ ചിരിച്ചുവല്ലോ എന്ന് ഞാൻ ഓർത്തപ്പോൾ ജനലിലൂടെ ഞാൻ കണ്ട പാടങ്ങൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

വീടുകൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

കുന്നുകളും ആകാശവും പുഴയും എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

റെയിലോരത്തുള്ള വീട്ടിൽ

കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ ചിരിച്ച് കൈവീശി.

സ്നേഹമാണ് ,

സന്തോഷമാണ്

എവിടെയും.

ഹാ ലോകമേ !

എത്ര മനോഹരമാണിത്.

ഇരുട്ടിൽ കൂടെ വരുന്നുണ്ട്

കൂടെയുണ്ട് കൂടെയുണ്ട്

എന്നു പറഞ്ഞ്

നക്ഷത്രങ്ങൾ.

എല്ലാ വീടുകളിൽ നിന്നും

ഒരു വിളക്ക്

പുറത്തേക്ക് വെളിച്ചമെറിയുന്നുണ്ട്.

ഇരുട്ടിലും ഒഴുകുന്നുണ്ട്

പുഴകൾ നിശ്ശബ്ദമായി

എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നു

ഞാൻ ആ മനുഷ്യൻ്റെ

മടിയിൽ തലചായ്ച്ച് ഉറങ്ങി.

അദ്ദേഹം എന്തോ ഓർത്ത്

എൻ്റെ മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാനുറങ്ങി,

ഒരു നാളും

ഉറങ്ങാത്തത്ര സമാധാനത്തോടെ.

മരങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് വളരുന്നത് എന്തിനാണ്?

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:18:00 +0000

🌿

മരങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് വളരുന്നത്

എന്തിനാണെന്ന്

ഞാൻ പക്ഷികളോട് ചോദിച്ചു.

ഭൂമിയെ കുറേക്കൂടി വ്യക്തമായി കാണാനാണ് അവ മുകളിലേക്ക് വളരുന്നതെന്ന്

പക്ഷികൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

മരങ്ങൾ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് വളരുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ഞാൻ ഒരു പുരോഹിതനോട് ചോദിച്ചു.

ദൈവങ്ങൾ ആകാശത്താണെന്ന്

അവർ നമ്മെപ്പോലെ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെന്നും

ദൈവങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചു മുകളിലേക്ക് വളരുകയാണെന്നും

അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

നക്ഷത്രങ്ങളെ പൂക്കളാക്കി മാറ്റാനുള്ള വിദ്യ

അവയ്ക്ക് അറിയാമെന്നും നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്ക് കയ്യെത്തിക്കാനാണ്

അവ വളരുന്നതെന്നും

രാത്രി എന്നോട് പറഞ്ഞു

പോയ കാലങ്ങളിലേക്കും വരാനുള്ള കാലങ്ങളിലേക്കും എത്തിനോക്കുവാനുള്ള ഔത്സുക്യം കൊണ്ടാണ്

അവ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് വളരുന്നതെന്ന്

കാറ്റുകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു

മേഘങ്ങളോട് ജലം ചോദിക്കാനാണ്

അവ മുകളിലേക്ക് വളരുന്നതെന്ന്

മണ്ണ് എന്നോട് പറഞ്ഞു

ലോകത്തെ ചെറുതാക്കിക്കാണാനാണ് അവ മുകളിലേക്ക് വളരുന്നതെന്ന് പുൽച്ചെടികൾ എന്നോട് പരിഭവം പറഞ്ഞു

നശിക്കും വരെ മുകളിലേക്ക് വളരുകയല്ലാതെ

മറ്റു മാർഗ്ഗമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് മുകളിലേക്ക് വളരുന്നതെന്ന്

മരങ്ങൾ മാത്രം

എന്നോട് പറഞ്ഞു

സംഭവങ്ങളുടെ തുടക്കങ്ങളെ ക്കുറിച്ചുള്ള യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണ്

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:18:00 +0000

🌿

ഈ നിമിഷം എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നു :

കാര്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങിയതായി

നാം വിശ്വസിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വളരെ മുൻപു തന്നെ

സംഭവിച്ചു തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. ഞാനും നീയും പരസ്പരം

ആദ്യമായി കണ്ടുവെന്ന്

നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്ന

ആ നിമിഷത്തിനു മുൻപ്,

ഒരു പക്ഷേ,മാസങ്ങൾക്കോ വർഷങ്ങൾക്കോ മുൻപ്

ഞാൻ നിന്നെയും

നീ എന്നെയും കണ്ടുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

ആദ്യമായി പരസ്പരം സംസാരിച്ചുവെന്ന്

നാം വിശ്വസിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മുൻപ്

നാം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

അല്ലെങ്കിൽ ഓർത്തു നോക്കൂ,

നാം തമ്മിൽ ഒരു അപരിചിതത്വവും

ഇല്ലാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? മറ്റൊരു തരത്തിലും

ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാവില്ല.

നമ്മുടെ കൂടിക്കാഴ്ചയും വർത്തമാനവും മാത്രമല്ല,

എല്ലാം നാം വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ

ഒരല്പം മുമ്പ് തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

നാം പരസ്പരം പ്രേമിച്ചു തുടങ്ങിയതിനേക്കാൾ മുൻപ്

നമ്മൾ പ്രേമിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

പറയാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ

നമ്മൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നുണ്ട് .

ഒരു കവിത എഴുതാൻ തുടങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ മുൻപ് നമ്മൾ കവിത എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നുണ്ട്.

ഒരാളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിന് മുൻപേ

നമ്മൾ ഉപേക്ഷിച്ചു തുടങ്ങുന്നുണ്ട്.

ഉറങ്ങുന്നതിനു മുൻപേ ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങുന്നുണ്ട്.

ജനിക്കുന്നതിനു മുൻപേ നമ്മൾ ജനിച്ചു തുടങ്ങുന്നതുപോലെ,

മരിക്കുന്നതിനും വളരെ മുൻപ് നമ്മളെല്ലാം മരിച്ചു തുടങ്ങും മട്ടിൽ ...

എല്ലാം വളരെ മുൻപേ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

നശിച്ചുപോയ ഒരു നക്ഷത്രത്തിൻ്റെ വെളിച്ചം ഭൂമിയിൽ വൈകിയെത്തുന്നതുപോലെ

എല്ലാ തുടക്കങ്ങളും

ഒരല്പം കൂടി വൈകിയ സമയബിന്ദുവിൽ

നാം കണ്ടെത്തുന്നു.

നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു വായിച്ച നോവലിലെ മുന്നൂറ്റി ഇരുപത്തൊൻപതാം പേജ്

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:17:00 +0000

🌿

മരിച്ചുകിടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും

വരാത്ത കണ്ണീരും സങ്കടവും

പതിനാറും കഴിഞ്ഞ്

ഏതോ ഒരു ദിവസം

ഇപ്പോൾ കൂടെയില്ലല്ലോ എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ പൊട്ടിയൊഴുകുന്നതു പോലെയാണിത്.

പ്രണയത്തിൽ നിന്ന്

പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം, നീ തെറ്റിത്തെറിച്ചു പോയപ്പോൾ എനിക്കൊന്നും തോന്നിയില്ല.

നീ എവിടെയും പോവില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരിക്കാം. എവിടെയായാലും തിരിച്ചെത്തുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരിക്കാം. ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാവാം

ഞാൻ നിന്നെ പിന്നെ അന്വേഷിച്ചതേയില്ല.

പക്ഷേ,മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും

നീ തിരിച്ചുവന്നില്ല.

ഒരിക്കൽ പോലും തിരിച്ചു വിളിച്ചില്ല.

വാശിപ്പുറത്ത് ഞാൻ കളഞ്ഞ

നിൻറെ മൊബൈൽ നമ്പർ

എനിക്കിനി തിരിച്ചുകിട്ടുകയുമില്ല.

ഒരു ഡിസംബറിലാണ്

ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

മറ്റൊരു ഡിസംബർ വരേണ്ടിവന്നു

എനിക്ക് നിന്നെ ഓർക്കാൻ. പ്രഭാതങ്ങളിലെ മഞ്ഞ്

എൻ്റെ തലച്ചോറിനെ

എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന്

എനിക്കറിയില്ല.

ഈ തണുപ്പ്

നിൻ്റെ പ്രേമത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

നീ ഇനി ഒരിക്കലും പഴയതുപോലെ എന്നെ പ്രേമിക്കില്ലെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഒന്ന് വിളിക്കുക പോലും ഉണ്ടാവില്ല.

മണൽപ്പുറത്ത് ഒരു മണൽത്തരി പോലെ

തിരികെ കണ്ടെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം

എൻ്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് ഉതിർന്നുവീണു.

ഈ ലോകത്തെവിടെയോ നീ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഞാൻ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായി എന്ന് ഉറപ്പു വന്നപ്പോൾ

എനിക്ക് കണ്ണീർ വന്നു

നിന്നെക്കുറിച്ചോർത്ത്,

നിൻ്റെ പ്രേമമോർത്ത്,

അല്ല -നമ്മുടെ പ്രേമമോർത്ത് എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു.

സത്യത്തിൽ എനിക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണ് സങ്കടമെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ആരാലെങ്കിലും പ്രണയിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന ആശ്വാസം ലഭിക്കുന്നതിന് മറ്റൊരാൾ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്

നാം നമ്മുടെ മനസ്സിനെ

പറഞ്ഞു പറ്റിച്ചു.

അതെ നമ്മൾ പ്രണയിക്കുകയായിരുന്നു; ഞാൻ എന്നെയും

നീ നിന്നെയും.

ന്യൂട്ടനേയും ആപ്പിളിനേയും ഒരു കവിതയിൽ തിരിച്ചിടുമ്പോൾ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:16:00 +0000

🍎

എല്ലാ വീഴ്ച്ചകളും വീഴ്ച്ചകളല്ല,

ചിലത് ചരിത്രത്തെ കുതിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തി,

കൂടുതൽ മികച്ച ലോകത്തേക്കുള്ള ഒരു സ്വിച്ചമർത്തൽ.

പ്രിയപ്പെട്ട ന്യൂട്ടൻ ,

നിങ്ങൾ ആപ്പിൾ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഒരു വിവാദ വിഷയമാണ്.

ആപ്പിൾ വീണത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടേ ഉള്ളൂ എന്ന് പലരും പറയുന്നു.

ഞാനത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.

ആപ്പിൾ നിങ്ങളുടെ തലയ്ക്ക് തന്നെയാണ് വീണത്.

നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ആപ്പിൾ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ പോയി ഇരുന്നത്?

സിദ്ധാർത്ഥൻ ബോധി വൃക്ഷച്ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നതുപോലെ ഇരുന്നതാണോ?

സിദ്ധാർത്ഥന് ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഒരു ഭാര്യയുണ്ടായിരുന്നു.

നിങ്ങൾക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാനോ വഴക്കിടാനോ

ഒരു ഭാര്യ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ?

അല്ലെങ്കിലും വഴക്കിടുന്നവർക്ക് ലോകത്ത് പുതിയതൊന്നും കണ്ടെത്താനാവില്ല.

ന്യൂട്ടൻ ,

താങ്കൾ എന്നെങ്കിലും വരുമെന്ന് വിചാരിച്ച്

ആപ്പിൾ മരം ഏതെങ്കിലും കർഷകൻ നട്ടതാണോ?

നിങ്ങൾ വരുന്നത് കണക്കാക്കി ഉരുവപ്പെടുകയും പാകപ്പെടുകയും ചെയ്തതാണോ

ആ ആപ്പിൾ ?

കൃത്യം നടക്കുമ്പോൾ

കൃത്യം ആപ്പിളിന് ചുവട്ടിൽ തന്നെ നിങ്ങളെ ഇരുത്തിയത് ആരാണ് ?

യാദൃച്ഛികത,യാദൃച്ഛികത,യാദൃച്ഛികത എന്ന വിധിയിൽ വിശ്വാസികളുടെ കോടതി പിരിഞ്ഞു പോകട്ടെ.

(പോകുമോ?)

ന്യൂട്ടൻ ,

നിങ്ങൾ ആപ്പിൾ മരച്ചുവിട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നു.

ആപ്പിൾ ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്നു. അതിൻറെ വീഴ്ച നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ മന്ദതയും

സ്ഫോടനാത്മകതയും ആവഹിക്കുന്നു.

സാധാരണ ഒരു ആപ്പിൾ വീഴുന്നത് പോലെയല്ല അത്.

ആ ആപ്പിൾ നിങ്ങളുടെ തലയിൽ വീഴുന്നതിനിടയിൽ ലോകത്തിൻറെ തലവിധി മാറുന്നു.

ലോകം അട്ടിമറിയുന്നു

പ്രപഞ്ചം ഉടച്ചുവാർക്കാനുള്ള സിഗ്നൽ ലഭിക്കുന്നു.

*വിമാനങ്ങൾ ആകാശത്തേക്ക് കുതിക്കുന്നു.

റോക്കറ്റുകൾ ബഹിരാകാശത്തേക്ക് കുതിക്കുന്നു

മനുഷ്യൻ ചന്ദ്രനിൽ കാലുകുത്തുന്നു

കൃത്രിമ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ ഭൂമിക്കു മുകളിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിക്കുന്നു ടെലിവിഷനും ഇന്റർനെറ്റും സ്മാർട്ട്ഫോണും സാധ്യമാകുന്നു

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ മനുഷ്യരായ മനുഷ്യരുടെ കടൽ ഉണ്ടാകുന്നു

ഇലോൺ മസ്ക് ഒരു ഏലിയൻ ആണെന്ന റീൽ

നമ്മൾ സ്ക്രോൾ ചെയ്തു പോകുന്നു

(പ്രിയപ്പെട്ട ന്യൂട്ടൻ

ആ ആപ്പിൾ താങ്കളുടെ തലയിൽ വീണില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ

ഭൂഗുരുത്വ നിയമങ്ങൾ

ഉണ്ടാകുമോ?

അത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ

ഇതെല്ലാം സംഭവ്യമോ? )

1687 ലെ ആ ആപ്പിൾ മരം നശിച്ചു.

പക്ഷേ,

ആ ആപ്പിളിൻ്റെ വീഴ്ച്ച ലോകത്തിനുണ്ടാക്കിയ കുതിപ്പ് അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

എല്ലാ വീഴ്ച്ചകളും വീഴ്ച്ചകളല്ല.

ചിലത് അതിസുന്ദരമായ ലോകത്തേക്കുള്ള ഒരു തുറവി .

ന്യൂട്ടൻ,

ഞാൻ നിങ്ങളെ വിലകുറച്ചു കാണുകയല്ല.

നിങ്ങളോട് നന്ദിയുണ്ട്.

പക്ഷേ, ആ ആപ്പിൾ ലോകത്തിൻ്റെ ചരിത്രത്തോട് ചെയ്തത് ഞാൻ എങ്ങനെ മറക്കും?

നിങ്ങളെ ആ ആപ്പിൾ ചെയ്തതെന്താണെന്ന്

ഞങ്ങൾക്കറിയാം.

പറയൂ നിങ്ങൾ ആ ആപ്പിൾ എന്തു ചെയ്തു?

♦️

ആദം ഓർമ്മിക്കുന്നു:

ആപ്പിൾ എപ്പോഴും

ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നുവെന്ന് .

♦️

-------------------------------------

* വിശാലമായ കാലത്തെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് കുമിളകളുടെ ജീവിത ദൈർഘ്യമേയുള്ളൂ

അല്ലേ , ന്യൂട്ടൻ?

വേണം, ഒരു ടോക്സിക് കാമുകിയെ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:15:00 +0000

നിമിഷന്തോറും

പിണങ്ങുകയും ഇണങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരുവളെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

നട്ടപ്പാതിരയെന്നോ പുലർച്ചെയെന്നോ

പട്ടടയിലെന്നോ നടുക്കടലിലെന്നോ നോക്കാതെ സന്ദേശങ്ങളയച്ചും വിളിച്ചും

നിരന്തരം സ്വൈരം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന ഒരുവളെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?

എന്നെ എത്രത്തോളം ഇഷ്ടമാണ്?

എന്നേക്കാൾ ഇഷ്ടം മറ്റവളോടാണോ?

എന്നിങ്ങനെ പ്രേമത്തിൻ്റെ

തൂക്കവും അളവും എടുത്ത്,

ഈ പ്രേമത്തിൻ്റെ നിജസ്ഥിതി

ഇടയ്ക്കിടെ ഉരച്ചുനോക്കുന്ന

ഒരുവളെ എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

എന്നെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടുകയാണെങ്കിൽ

എന്നെ പ്രേമത്താൽ കടിച്ചുമുറിച്ച്

ആശുപത്രിയിലാക്കുന്ന ഒരുവളെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

ആത്മഹത്യ ചെയ്യുമെന്ന് ഭീഷണി മുഴക്കി

ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത്

എന്തായിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന

കൊടും സമ്മർദ്ദത്തിലേക്ക്

തള്ളിയിട്ട്, ഒളിച്ചിരുന്ന്

പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരുവളെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

രണ്ടു ദിവസം മിണ്ടാതിരുന്നാൽ

മൂന്നാം നാൾ വീട്ടിലെത്തി

വീട് തവിടുപൊടിയാക്കി

കാമുകനെ മലർത്തിയിട്ട്

നെഞ്ചത്ത് കയറിയിരുന്ന്

ഇടിക്കുന്ന ഒരുവളെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

ഈ പ്രേമം ഒന്ന് അവസാനിപ്പിച്ചു കിട്ടിയെങ്കിൽ എന്ന്

ആത്മാർത്ഥമായി ആഗ്രഹിപ്പിക്കും വിധം

പ്രേമിക്കുന്ന ഒരു പിശാചിനിയെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും

അലമ്പും അഹങ്കാരവും അസൂയയുമുള്ള ഒരുവളിൽ,

കാറ്റും കോളുമുള്ള ഒരു കടലിൽ

എനിക്കെൻ്റെ പ്രേമത്തിൻ്റെ

പായ്ക്കപ്പലിറക്കണം.

ചെമ്പകത്തിൻ്റേയും മുല്ലയുടേയും പനിനീർപ്പൂക്കളുടേയും മണം

എനിക്ക് മടുത്തു.

എപ്പോഴും ബ്ലൗസിൻ്റെ കക്ഷങ്ങൾ വിയർത്തു നനഞ്ഞിരിക്കുന്ന,

കാളന്തട്ടപ്പൂക്കളുടെ രൂക്ഷഗന്ധമുള്ള ഒരുവളെ

എനിക്ക് പ്രേമിക്കണം.

മൃദുലവും ശാന്തവുമായ

നിങ്ങളുടെ മുത്തുമണി പ്രേമത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ രാജിവെച്ചിരിക്കുന്നു.

മഞ്ഞുകാലം

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:14:00 +0000

❄️

മഞ്ഞുകാലം

സമൃദ്ധമായ

നീണ്ട ശിരോരോമങ്ങളും

മുഖരോമങ്ങളുമുള്ള

ഒരു വൃദ്ധൻ

ചിലപ്പോൾ

മരങ്ങളേക്കാൾ പൊക്കവും

വലിപ്പവുമുള്ള

ശാന്തസ്വരൂപി

മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ

നടക്കുന്നു.

എല്ലാ തരുശരീരങ്ങളിലും

വൃദ്ധവിരലുകളാൽ

തലോടുന്നു.

ഇലകളെ

മൃത്യുഗന്ധം വമിക്കുന്ന നാസികയും ചുണ്ടുകളും ചേർത്ത് ചുംബിക്കുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഒരേ ഗന്ധം പേറുന്ന

പൂക്കളെ മണത്തുനോക്കുന്നു.

പതിനൊന്നു മാസങ്ങളുടെ

ചങ്ങല പൊട്ടിച്ച

ഒരു തടവുപുള്ളിയുടെ

മന്ദതയുള്ള കാലുകളോടെ

അടക്കത്തോടെ

മരവിപ്പോടെ

ഒരു സങ്കടക്കട്ട മാതിരി

നടക്കുന്നു.

മഞ്ഞുകാലം

ചിലപ്പോൾ

സഹായം ചോദിച്ച്

മടിച്ചു മടിച്ച്

നമ്മുടെ മുറ്റത്തു

വന്നു നിൽക്കുന്ന

അന്യദേശക്കാരനായ

ഒരു അപ്പാവി.

ഒന്നും കിട്ടുകയില്ലെന്ന

അശുഭപ്രതീക്ഷയുടെ

പീളകെട്ടിയ കണ്ണുകളോടെ,

എല്ലാ വർഷവും കൊണ്ടുവരാറുള്ള

നഷ്ടക്കണക്കുകളുടെ

അതേ മുഷിഞ്ഞ കാർഡുമായി

അപകർഷത്തിൻ്റെ

ചുമയോടെ

വന്നു നിൽക്കുന്നു.

അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു.

മറ്റൊരു വിധത്തിൽ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:13:00 +0000

കൂട്ടുകാരീ,

പണ്ടു നമ്മൾ സ്കൂളിൽ പോയി വരാറുള്ളത്ര ലളിതമാണീ ജീവിതം.

ചോറ്റുപാത്രവും പുസ്തകങ്ങളും നിറച്ച സഞ്ചിയുമായി നാം പുറപ്പെടുന്നു.

വഴിയിൽ പട്ടിയേയോ

പൂച്ചയേയോ വീടുതോറും കയറുന്ന ഭ്രാന്തന്മാരെയോ കണ്ട് പേടിക്കുകയോ സന്തോഷിക്കുകയോ

ഓടിയൊളിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.

സ്കൂളിലെത്തിയാൽ

കൂട്ടരോടൊത്ത് കളിക്കുന്നു

ഇടയ്ക്കൊക്കെ പിണങ്ങി

മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു.

ഒടുക്കം

പാഠങ്ങളെല്ലാം പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ച്

ചിലപ്പോഴെല്ലാം മുന്നേറിയും

ചിലപ്പോഴെല്ലാം ചുവന്ന മഷിയിലുള്ള തെറ്റുകളേറ്റും

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു

പുസ്തകസഞ്ചി വലിച്ചെറിഞ്ഞ്

അത്താഴം കഴിച്ച്

അമ്മയുടെയും അച്ഛൻ്റെയും നടുക്ക് കിടക്കുന്നു.

കൂട്ടുകാരീ , ഇത്ര സങ്കീർണതയേയുള്ളൂ

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്.

ജീവിതത്തിലെ വലിയ

അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ

ചെറുപതിപ്പുകളിലൂടെ

ചെറുപ്പത്തിലേ നമ്മൾ കടന്നുപോയി.

ചെറുപ്പത്തിൽ നമ്മളുണ്ടാക്കിയ വീട്

നമ്മൾ വലുതാവുമ്പോൾ

വലുപ്പത്തിൽ വെക്കുന്നു.

ചെറുപ്പത്തിൽ

അമ്മയോ അച്ഛനോ ആയി

ആടിയതിനേക്കാൾ

ഒരൽപ്പം കടുപ്പത്തിൽ

വലുപ്പത്തിൽ നമ്മളാടുന്നു.

സത്യത്തിൽ

ചെറുപ്പത്തിൽ നമ്മൾ കണ്ട

ആ ചെറിയ ജീവിതം തന്നെയാണിത്.

നമ്മൾ വളർന്നപ്പോൾ

അതും നമ്മുടെ കൂടെ

ഒരൽപ്പം വളർന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.

ഇതിനെ പേടിച്ചിട്ടെന്ത്?

ഇതിനെക്കുറിച്ച് സങ്കടപ്പെട്ടിട്ടെന്ത്?

വഴിക്കു വരാഞ്ഞ

എല്ലാ പാഠപുസ്തകങ്ങളും

വലിച്ചെറിഞ്ഞ്

അവസാന അത്താഴവും കഴിച്ച്

ഒരു നാൾ നാം നിശ്ചയമായും

അച്ഛനോടും അമ്മയോടുമൊപ്പം

ഉറങ്ങാൻ പോവും.

കുഴിമാടങ്ങൾ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:12:00 +0000

✨

അവൾ മാത്രമാണ്

എന്റെ മുലകൾ കുടിച്ചത്

അതിനു ശേഷം അവ അനേകം സ്ത്രീകൾക്കായി ദാഹിച്ചു

അവൾ കുടിക്കും വരെ

ഒരു പുരുഷൻ്റെ ഉപയോഗമില്ലാത്ത രണ്ടു മാംസമകുടങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു അവ.

അവയിൽ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല ; ശുദ്ധശൂന്യതയല്ലാതെ.

അവളവ വലിച്ചു വലിച്ചു കുടിച്ചു.

അവയുടെ കണ്ണുകൾ ഉണർന്ന് ലോകത്തെ കൊതിയോടെ നോക്കി,

പ്രപഞ്ചത്തിൽ അവയ്ക്കും എന്തോ ചെയ്യാനുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ.

ശൂന്യത നിറച്ച ആ ചന്ദ്രഖണ്ഡങ്ങൾ കുടിച്ചു കുടിച്ച്

അവളിലും നിറഞ്ഞു,

ഒരു മരവിച്ച ശൂന്യത.

നിരർത്ഥകമായ ഈ അധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് അവളും കാലക്രമത്തിൽ പിന്തിരിഞ്ഞു.

ഉണർന്ന കണ്ണുകൾ ഉണർന്നു തന്നെ ഇരുന്നു.

ഒരു ആരോഹകയും കടന്നുവരാത്ത പർവത മുനമ്പുകൾ പോലെ

അവ എഴുന്നു നിന്നു.

അവയ്ക്കു ചുറ്റും തണുത്ത കാറ്റടിച്ചു.

അമ്മയാകാൻ കൊതിച്ച പുരുഷന്റെ രണ്ടു കുഴിമാടങ്ങൾ എന്ന്

അവ നിശബ്ദവാചാലരായി

ഉയിർപ്പൂ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:11:00 +0000

ആരും പ്രേമിക്കാത്തതിനാൽ

മരിച്ചുപോയ കവിയായിരുന്നൂ ഞാൻ

ആളുകൾ എൻ്റെ കവിതകൾ

മറന്നുപോയിരുന്നു.

ഭൂമിയിൽ പുതിയ കവിതയുടെ വസന്തം ഉണ്ടാവുകയും

ലോകം അതിൽ മയങ്ങിക്കിടക്കുകയുമായിരുന്നു.

വായിക്കപ്പെടാത്തതിൻ്റെ വേദന

എൻ്റെ കുഴിമാടത്തിൽ നിന്ന്

മുൾച്ചെടികളായി പുറത്തു വന്നിരുന്നു.

ആർക്കും വേണ്ടാത്ത എൻ്റെ പ്രേമം

ഞാനവയിൽ പൂവായി വിടർത്തിയിരുന്നു.

പണിക്കു പോകുന്ന ഒരു യുവതി ഇന്നലെ

ആ പൂവ് പറിച്ചെടുത്ത്

തലയിൽ ചൂടി പോയിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഞാനീ കുഴിമാടം തകർത്ത് അതിനു മുകളിലിരുന്ന്

അവൾക്കു വേണ്ടി കവിതകളെഴുതുന്നു.

ആരെങ്കിലും പ്രേമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ

ഞാൻ എന്നേ

ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റേനേ.

ഓരോദിവസവും

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:10:00 +0000

ഓരോദിവസവും ഞാൻ എത്രയോ മനുഷ്യരെ ഓർക്കുന്നു

ഞാൻ ഓർമ്മിക്കുന്നുവെന്ന് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനെ

അവരെല്ലാം സന്തോഷിച്ചേനെ

എത്രയോ മനുഷ്യർ

ദിവസവും എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടാവണം

അത് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ

എത്ര സന്തോഷിച്ചേനെ

പക്ഷേ ഞാൻ ആളുകളെ ഓർക്കുകയല്ലാതെ അവരെ ആരെയും വിളിക്കുകയോ അറിയിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല

എന്നെ ഓർമിക്കുന്നവരും ഓർമ്മിക്കുകയല്ലാതെ

എന്നെ വിളിക്കുകയോ അറിയിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല

ലോകം സന്തോഷരഹിതമാക്കിത്തീർക്കാൻ

നമുക്ക് ഒട്ടും മിനക്കിടേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ.

ഏതോ കാട്ടിൽ പൂവുകൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ശലഭങ്ങൾ മരുഭൂമിയിൽ പറക്കുന്നു.

കാറ്റ് മറ്റേതോ വഴിയിൽ കുതിക്കുന്നു

പട്ടങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് തളർന്നു വീഴുന്നു

പ്രിയപ്പെട്ട എം ടീ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Tue, 31 Dec 2024 14:09:00 +0000

പ്രിയപ്പെട്ട എം ടീ ,

ഞാൻ വരുമ്പോഴേക്കും

നിങ്ങൾ കൂടല്ലൂർ സൃഷ്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാത്ത ഒന്നും എനിക്കവിടെ കണ്ടു കിട്ടിയില്ല

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച താന്നിക്കുന്ന്

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച കണ്ണാന്തളിപ്പൂക്കൾ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച പകിട കളിക്കാർ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ചെറുപ്പക്കാർ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച സ്ത്രീകൾ പുഴയിലേക്കുള്ള വിജന വഴിയിൽ നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച കടവുകൾ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച പുഴ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച കാവുകൾ ,കനവുകൾ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച പാടങ്ങൾ, പച്ചകൾ

നിങ്ങളറിയാതെ ഞാൻ

നിങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച ചെറുപ്പക്കാരെ സ്നേഹിതരാക്കി

നിങ്ങളുടെ സുന്ദരികളെ പ്രണയിച്ചു

നിങ്ങളുടെ പുഴയിലൂടെ നടന്നു

നിങ്ങളുടെ കുന്നുകളിലൂടെ അലഞ്ഞു

നിങ്ങളറിയാതെ

നിങ്ങളുടെ ദേശകഥയിൽ സംക്രമിച്ചു

പ്രിയപ്പെട്ടവനേ

ഞാൻ വരുമ്പോൾ നിള ഒഴുകുന്നത്

ബോംബെ രവിയുടെ സംഗീതത്തിൽ.

കൂടല്ലൂരെ പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം , നിങ്ങളിറക്കിവിട്ട പ്രണയാതുരകൾ,

കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരികളായിത്തീർന്നിരുന്നു.

എല്ലാ ചെറുപ്പക്കാരും ഒരു അപ്പുണ്ണിയോ നഖക്ഷതങ്ങളിലെ വിനീതോ ആയിത്തീർന്നിരുന്നു.

ഒരു ചലച്ചിത്രത്തിലെന്ന പോലെ ഞാൻ നടന്നു.

നിങ്ങളറിയാതെ

നിങ്ങളുടെ സിനിമയിലെ

നായകനായി ഞാൻ ജീവിച്ചു.

എൻ്റെ പെണ്ണ് എന്നെയെടുത്ത്

പുഴ മുറിച്ചു കടന്നു.

പുഴയോരം മുഴവനുമലഞ്ഞ്

ഞാനും അപ്പുണ്ണിയും

വെയിലും നിലാവും കുടിച്ചു തീർത്തു.

സർപ്പക്കളങ്ങളിൽ മുടിയഴിച്ചിട്ട്

എല്ലാ രാത്രികളിലും

പ്രണയമെന്നെ മധുരതരമായി പീഡിപ്പിച്ചു.

അത്രയും വിശുദ്ധമായൊരു പ്രണയത്തിൽ

ഇപ്പോൾ കെട്ടുപോയേക്കാവുന്ന

ഒരു തിരിയെന്ന മട്ടിൽ

എൻ്റെ പ്രാണൻ ആടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

നിൻ്റെ പത്തായത്തിലെ നെല്ലു തിന്നാൻ

വയനാട്ടിൽ നിന്നു വന്ന

ഒരു എലി മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ.

നിന്നോട് ആരാധന മൂത്ത്

നിൻ്റെ നാട്ടിൽ വന്ന

ഒരു വിഡ്ഢിയായ വായനക്കാരനായിരുന്നില്ല ഞാൻ.

പക്ഷേ, പഴുതില്ലാത്ത വിധം

ഞാൻ കുടുങ്ങി,

നിങ്ങളുണ്ടാക്കിയ കൂടല്ലൂരിൽ കുടുങ്ങി.

മലമൽക്കാവും മുത്തുവിളയും കുന്നും ആനക്കരയും

നിൻ്റെ കൂടല്ലൂരിൽ നിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിച്ചില്ല.

ജീവിതം മുടിയുമ്പോഴെല്ലാം

ആത്മഹത്യക്കു പകരമായി

വയനാട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്ന

നിൻ്റെ കഥാപാത്രങ്ങളിലൊന്നായി

ജന്മനാട്ടിലേക്ക് രക്ഷപ്പെട്ട

എന്നെ നിങ്ങളറിയുകയുമില്ല.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വന്നു മൂടുന്ന നിരാശ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Sun, 06 Oct 2024 06:21:00 +0000

പക്ഷികൾ കൂടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പറക്കുമ്പോൾ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇരുട്ട് പുറപ്പെടുമ്പോൾ

പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിൽ

സൂര്യൻ കഴുത്തു മുറിഞ്ഞ് ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ

ലോകം മുഴുവൻ മഞ്ഞനിറമുള്ള നിരാശ പരക്കുന്നു.

അതൊരു ലാവ പോലെ

ഒഴുകിയൊഴുകിവരുന്നു

അതിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടണമെന്ന്

ആരോ എന്നോട് പറയുന്നു

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ നിരന്തരം ഒളിച്ചോടുന്നു

അതിൻറെ നിരാശ നിറഞ്ഞ സംഗീതം

എന്നെ കൊന്നുകളയുമെന്ന് എല്ലാ ദിവസവും

ഒരു അജ്ഞാത സന്ദേശം

എൻറെ തലച്ചോറിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു.

മഞ്ഞമേഘങ്ങൾ എന്നെ പിടികൂടുന്നതിനു മുൻപ്

ഏതെങ്കിലും വാഹനത്തിൽ കയറി

അതിവേഗം

തൊട്ടടുത്ത നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

ഏതെങ്കിലും ബാറിൻ്റെ

ഇരുണ്ട കോണിലിരുന്ന്

രണ്ടു പെഗ്ഗുകൾ പകർന്ന ഗ്ലാസിലേക്ക്

നോക്കിനോക്കിയിരിക്കുന്നു.

ആ പിംഗല ദ്രാവകപ്പടവുകളിലൂടെ

എൻ്റെ സൂര്യൻ ഇറങ്ങിയിറങ്ങിപ്പോവുന്നു.

ഞാൻ കരയുകയോ ചിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു.

വേദനയുടെ മഹാകാവ്യമെന്ന്

ഞാനെന്നെത്തന്നെ

ശ്ലാഘിക്കുകയും പുരസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ മഹാനെ അംഗീകരിക്കാത്ത എല്ലാ നാറികളോടും പരമപുച്ഛം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

എൻ്റെ ഓമനേ എന്ന്

എന്നെ മറ്റൊരു ഞാൻ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു.

പഞ്ചപാവമായ എനിക്കു വേണ്ടി മറ്റൊരു ഞാൻ രോഷാകുലനാവുന്നു.

ലോകത്തുള്ള മുഴുവൻ സങ്കടങ്ങളും അടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പാവപ്പെട്ട എന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി

മറ്റൊരു ഞാൻ ഗുണ്ടയാവുന്നു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നിന്ന്

രാത്രികളിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ

രാസലായനി കുടിച്ച ഡോക്ടർ ജക്കിളിൽ നിന്ന് മിസ്റ്റർ ഹൈഡ് ഇറങ്ങി വരുന്നു.

രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളിൽ

എൻ്റെ കുതിരവണ്ടി നഗരം ചുറ്റുന്നു.

ഒരു ഡ്രാക്കുളയെപ്പോലെ

അപകടം നിറഞ്ഞ ഒരു രക്തദാഹിയായി ഞാൻ മനുഷ്യരെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങുന്നു.

ഒരു നരിച്ചീറിനെപ്പോലെ

കണ്ണു കാണാതെ പറക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ മരണതുല്യമായ

അബോധത്തിൻ്റെ

കട്ട ഇരുട്ടിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീഴുന്നു.

പ്രഭാതങ്ങൾ കുറ്റബോധങ്ങളുടേതാണ്.

എങ്കിലും ഡോക്ടർ ജക്കിൾ

നല്ലൊരു മനുഷ്യനാണ്.

അയാളെ മനുഷ്യർക്ക് ഇഷ്ടവുമാണ്.

പരിധികളെ അതിലംഘിക്കുന്ന

ഈ ആപത്ക്കരമായ കളി യിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ട്

വൈകുന്നേരങ്ങൾ

വിസിലടിക്കുന്നു.

നിരാശയുടെ മഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ പടിഞ്ഞാറ് പൊട്ടിപ്പിളരുന്നു.

എൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഞാനതറിയുന്നു.

എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടുവാൻ പഴുതില്ലാത്ത വിധം

അവയുടെ തേങ്ങലുകൾ ഞാൻ കേൾക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചമേ ,

വൈകുന്നേരങ്ങളില്ലാത്ത

പകലുകൾ

എന്തുകൊണ്ടാണ്

നീ എനിക്കു വേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കാഞ്ഞത്?

ദൂരദേശങ്ങളിൽ പുല്ലരിയാൻ പോയവരുടെ കദനകവിത

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Sun, 06 Oct 2024 06:16:00 +0000

രാവിലത്തെ കറവയ്ക്ക് ശേഷം

അസു,ഇസു , ഒസു എന്ന ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും

വാതം പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന അപ്പനോടും

ശ്വാസംമുട്ടലുള്ള അമ്മച്ചിയോടും അനുവാദം ചോദിച്ച്

ശാലിനി മേനോൻ എന്ന ഞങ്ങളുടെ പശുവിനെയും

അതിൻറെ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളെയും

തൊട്ടു തലോടി ഉമ്മ വെച്ച്

അരിവാളും കയറും എടുത്ത്

ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് മൂന്നു വഴി പോയി.

ഒരുവൻ ആഫ്രിക്കൻ സാവന്നകളിലേക്കും

ഒരുവൻ മഴനിഴൽ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും

ഒരുവൻ സ്റ്റെപ്പീസുകളിലേക്കും

പുല്ലു തിരഞ്ഞുപോയി

ഞങ്ങൾ ഒറ്റക്കൊറ്റയ്ക്ക് പുലരിഞ്ഞുകൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു

നേരം ഇരുട്ടായി

മൂന്നു ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന്

മൂന്ന് വഴികളിലൂടെ

ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീടിനെ തിരഞ്ഞ് തിരിച്ചുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ പുല്ലുകെട്ടായിരുന്നു.

അരയിൽ അരിവാളുണ്ടായിരുന്നു.

സാവന്നകളിലേക്ക് പോയ അസു ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രം

നീന്തിവരികയായിരുന്നു.

സ്റ്റെപ്പീസുകളിലേക്ക് പോയ ഇസു മലകൾ കയറിയിറങ്ങി വരികയായിരുന്നു.

മഴ നിഴൽ പ്രദേശങ്ങളിലൂടെ

വന്യമൃഗങ്ങളെ പേടിച്ചു പേടിച്ച്

ഞാനും വരികയായിരുന്നു.

ഭൂമിയിലെ മൂന്നു വഴികളിലൂടെ

ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ വീടിനെ

ലക്ഷ്യം വെച്ചു.

അപ്പോൾ വീട്ടിൽ അമ്മച്ചി

ആസ്തമ മൂർച്ഛിച്ച്

ശ്വാസം ആഞ്ഞാഞ്ഞു വലിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോൾ അപ്പച്ചൻ

കിടന്നു കിടന്നു പൊട്ടിയ

പുറം വേദനിച്ച് പുളയുകയായിരുന്നു.

ശാലിനി മേനോനും കുഞ്ഞുങ്ങളും

ആലയിൽ ക്കിടന്ന്

അലറി വിളിക്കുകയായിരുന്നു :

അസൂ...

ഇസൂ...

ഒസൂ...

ഞങ്ങൾ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു

എത്ര കടൽ നീന്തിയിട്ടും തീരുന്നില്ല

എത്ര മല കയറിയിട്ടും

തീരുന്നില്ല

എത്ര കാടലഞ്ഞിട്ടും

തീരുന്നില്ല.

ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേരും

മൂന്നു ദേശങ്ങളിൽക്കിടന്ന്

ഞങ്ങളുടെ കാലുകൾ

എത്ര ചലിപ്പിച്ചിട്ടും മുന്നോട്ടു പോവുന്നില്ല

ഞങ്ങളുടെ വീടാവട്ടെ

ഞങ്ങളെക്കാണാതെ

പരിഭ്രമിച്ച് നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു.

(അപ്പോൾ ക്ലോസപ്പിൽ

ഒരു മുറിയിൽ ഒരാൾ - അയാളുടെ കൈകൾ മാത്രമേ കാണാനാവൂ.

അയാൾ മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന

ഭൂഗോള മാതൃക തിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ആ ഭൂഗോളത്തിൻ്റെ മൂന്നുദിക്കുകളിൽ നിന്ന് പുല്ലും കെട്ടേറ്റി വരുന്ന ഞങ്ങൾ

സമയത്തിൽ തുഴഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതു കാണാം.

അയാളുടെ വിരലുകൾ

ഞങ്ങളെ പിറകോട്ടു പിറകോട്ടു പിടിച്ചിടുന്നു.

ഭൂമി അതിവേഗം കറക്കി ഞങ്ങളെ പേടിപ്പിക്കുന്നു.)

ഞങ്ങൾ മൂന്നു ദേശങ്ങളിൽക്കിടന്ന്

വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി ഇഴയുന്നു.

എത്ര ഇഴഞ്ഞിട്ടും ഇരുട്ട് തീരുന്നില്ല

എത്ര ഇഴഞ്ഞിട്ടും വീടെത്തുന്നില്ല.

ശാലിനി മേനോൻ സങ്കടവും ഉത്കണ്ഠയും പൊറാഞ്ഞ്

വീർത്തു വീർത്തു വരുന്നു.

വീർത്തു വീർത്ത് ആല പൊളിയും മട്ടിൽ

വലുതാവുന്നു.

ശാലിനി മേനോൻ എന്ന പുള്ളിപ്പശു

ഞങ്ങളുടെ വീടിനേക്കാൾ വലുതാവുന്നു.

വീടിനു മുകളിൽ ആകാശത്ത്

ഒരു മേഘവെളിച്ചം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു.

സങ്കടം സഹിക്കാതെ

ഞങ്ങടെ ശാലിനിപ്പശു അകിടു ചുരത്തുന്നു.

ചുരത്തിയ പാൽ നദികളായി

ഭൂമിയുടെ നാനാദിക്കുകളിലേക്കും ഒഴുകിയൊഴുകി വരുന്നു.

ഒരടി മുന്നോട്ടു പോവുന്നില്ലെങ്കിലും

പുല്ലും കെട്ടുമേറ്റി ഞങ്ങൾ

നിന്നിടത്തു നിന്ന്

തുഴയുന്നു,

ഈ രാത്രി തന്നെ

വീടു പിടിക്കാൻ.

കാവ്യപുസ്തകം മറിച്ചപ്പോൾ

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Sun, 06 Oct 2024 06:11:00 +0000

കാവ്യപുസ്തകം മറിച്ചപ്പോൾ

ഒന്നാമത്തെ പേജിൽ

കവി മലർന്നു കിടക്കുന്നു. വായനക്കാരനെ കണ്ടതും

അയാൾ എഴുന്നേറ്റ്

രണ്ടാമത്തെ പേജിലേക്ക് പോയി.

വായനക്കാരൻ

രണ്ടാമത്തെ പേജിലേക്ക് പോയപ്പോൾ,

കവി മൂന്നാമത്തെ പേജിലേക്ക് പോയി.

വായനക്കാരൻ

മൂന്നാമത്തെ പേജിനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ,

കവി നാലാമത്തെ പേജിലേക്ക് ചാടി.

കവിയെ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ

വായനക്കാരൻ ഓടി.

കവി പിടികൊടുക്കാതെ പേജുകളിൽ നിന്ന് പേജുകളിലേക്ക് മാറി. വായനക്കാരൻ അവസാനത്തെ പേജ് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, കവി പുസ്തകത്തിൻ്റെ പുറത്തേക്ക് കടന്നു മറഞ്ഞു.

കവിയെ കാണാതെ നിരാശനായ വായനക്കാരൻ പഴയ പേജുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെന്നു.

ഒരു പേജിലും കവിതയില്ല ; വാക്യങ്ങളോ വാക്കുകളോ ഇല്ല ;

പകരം രക്തത്തിന്റെയും ശരീര സ്രവങ്ങളുടെയും

ഉണങ്ങിയ പാടുകളും മൃതകോശങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ഒരു ഗന്ധവും മാത്രം.

കടൽക്കുതിരകളുടെ പാട്ട്

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Sun, 06 Oct 2024 06:10:00 +0000

കിടപ്പുമുറിയുടെ ചുമരിലുണ്ട്

അജ്ഞാത ചിത്രകാരൻ വരച്ച

കടൽക്കുതിരകൾ പാടുന്നു എന്ന ചിത്രം.

നീലനീലത്തിരമാലകൾ

ചുമരിൽ ഇതൾ വിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

അതിൽ ഒരു കൂട്ടം

കടൽക്കുതിരകൾ

ഗിഥാർ വായിക്കുന്നു.

ഉച്ചസ്ഥായിയിലുള്ള

ഒരു പാട്ടാണതെന്ന്

അവയുടെ തുറന്ന വായകളാലും

വലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന

മുഖപേശികളാലും

കണ്ടാലറിയാം.

എപ്പോഴും കണ്ടുകണ്ട്

എൻ്റെയുള്ളിൽ തിരയടിക്കുന്നൂ കടൽ.

എൻ്റെ കാമുകൻ

ആൻഡ്രൂസാണ് ഈ ചിത്രം

എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്.

കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷമായി

ഞാൻ അവനുമായി

പ്രേമത്തിലായിരുന്നു

ഞങ്ങൾ ഗോവൻ ബീച്ചുകളിലും

പബ്ബുകളിലും തിരയടിച്ചു.

നാലുമാസങ്ങൾക്കപ്പുറം

എൻ്റെ പിരീഡ്സ് നിന്നപ്പോൾ

ഞാനവനോട് പറഞ്ഞു.

എന്തിനാണ് ഒരു കുഞ്ഞു കൂടി ഭൂമിയിൽ എന്ന്

അവൻ ബുദ്ധിജീവിയായി .

അവനെന്നെ കെട്ടാൻ പ്ലാനില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായ ദിവസമാണിന്ന്.

ഞാൻ ഇന്ന് മൂക്കറ്റം കുടിച്ച്

അവനോട് എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ആദ്യം അവൻ എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും

എൻ്റെ വാശി അവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.

അവനെന്നെ ബാറിൽ ചവിട്ടി വീഴ്ത്തി.

ആളുകൾ ചുറ്റും കൂടി .

അവൻ ഇറങ്ങിപ്പോയി.

രക്തമൊലിപ്പിച്ചു കിടന്ന എന്നെ ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് എൻ്റെ വീടിൻ്റെ ഗേറ്റിലെത്തിച്ച് ഇറക്കിവിട്ടു.

ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നു :

ബാറിൽ ഞങ്ങൾ മദ്യപിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ

കടൽക്കുതിരകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

അവ പാടുന്നത് അവൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത്.

എനിക്കു സമ്മാനം നൽകിയ ആ ചിത്രം അവനാണ് വരച്ചതെന്ന് പറഞ്ഞത്.

ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന്

എൻ്റെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കയറി.

അവിടെ ആ മുറിയിൽ

ഉച്ചത്തിൽ, ചുമരുകൾ തകർക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ

തങ്ങളുടെ ഗിഥാറുകളുമായി

അവർ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു;

ആ കടൽക്കുതിരകൾ.

എൻ്റെ മുറിയാകെ ഒരു കടൽ

ഇളകിമറിയുന്നു.

ഞാനെൻ്റെ അടിവയറ്റിൽ അമർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു.

എൻ്റെ യോനിയിലൂടെ

ഒരു കടൽക്കുതിര പുറത്തേക്കു വരുന്നു.

നിഗൂഢനേരങ്ങളിൽ ഒരു അടുക്കള

noreply@blogger.com (വിഷ്ണു പ്രസാദ്) — Sun, 06 Oct 2024 06:00:00 +0000

നിഗൂഢനേരങ്ങളിൽ

വാഷ് ബേസിനടുത്തുള്ള പൈപ്പിന്റെ പൊക്കിളിൽ നിന്ന് നിശബ്ദമായി ഒരു തടാകം പുറപ്പെടുന്നു

അടുക്കള ഒരു തടാകമാകുന്നു

ആരുമില്ലാത്ത തക്കം നോക്കി തട്ടുകളിലിരിക്കുന്ന വെളുത്തുള്ളികൾ

ചിറകു കുടഞ്ഞ് ഇറങ്ങി വരുന്നു

അരയന്നങ്ങളായി നീന്തുന്നു.

തടാകക്കരയിൽ ഉരുളക്കിഴങ്ങുകൾ

ഉരുളൻകല്ലുകളായി ധ്യാനിക്കുന്നു

ഗ്ലാസുകളും പ്ലേറ്റുകളും സ്പൂണുകളും

മുട്ടോളം ഉയരമുള്ള തടാകത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ നീന്തുന്നു

തക്കാളികളും വെണ്ടക്കകളും തടാകക്കരയിലൂടെ സല്ലപിച്ചു നടന്നുപോകുന്നു

നിഗൂഢ നേരങ്ങളിൽ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക്

ഒരു മോഹനിദ്രയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നു

അവൾ മന്ത്രിച്ചൂതുമ്പോൾ കാബേജിന്റെ ഇളംപച്ച ഉടുപ്പുകൾ ഒന്നൊന്നായി വിടുവിച്ച് അതിനകത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇറങ്ങി വരുന്നു

രണ്ട് ഉരുളക്കിഴങ്ങുപാറകളിൽ അവരിരിക്കുന്നു.

അയാളുടെ മടിയിൽ അവൾ മയങ്ങുന്നു

മക്കാവ് തത്തകളായി പകുതി രൂപാന്തരം സംഭവിച്ച ചിരവകൾ

തടാകത്തിനു മീതെ പറക്കുന്നു

ഒരു വെളുത്ത പോഴ്സെലിൻ പിഞ്ഞാണം ചന്ദ്രവട്ടമായി അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിൽക്കുന്നു

അയാൾ, അവളുടെ ഭർത്താവ്

അടുക്കളയോടു ചേർന്നുള്ള

കിടപ്പുമുറിയിൽ

വായ തുറന്ന് ഉറങ്ങുന്നു ;

ഒന്നുമറിയാതെ.