Kilka rozmów telefonicznych, jakieś spotkanie, trochę klepania w klawiaturę. Po pracy na zakupy. W domu – jak zwykle – trzeba coś zjeść, ogarnąć porozrzucane rano w pośpiechu rzeczy i może jakiś film obejrzeć albo coś poczytać. Minęło kilkanaście godzin, a Ty masz poczucie, że straciłeś dzień. Mało tego, dzieje się tak już któryś raz z rzędu.

Tego typu myśli potrafią wywołać bezsenność, a w dłuższej perspektywie działają na zasadzie spirali i mogą się przyczynić być może nawet do depresji.

Jeżeli zdarza Ci się mieć poczucie, że nic nie osiągasz to mam dla Ciebie dobrą wiadomość.

Zrób coś znaczącego

Co przyniosłoby Ci poczucie satysfakcji? Zrealizowanie jakiego projektu sprawiłoby, że przed snem powiedziałbyś sobie: “To był udany dzień.”? Przerwij czytanie na chwilę i zanotuj odpowiedzi na powyższe pytania.

Masz? OK. To teraz przejdziemy do prostego planu działania.

Pomodoro Satysfakcji

Jakiś czas temu pisałem o technice Pomodoro. W skrócie, polega ona na tym, że wybierasz jedno zadanie i przez 25 minut (1 Pomodoro) koncentrujesz się tylko na jego wykonaniu. Po upływie tego czasu robisz sobie obowiązkową 5-cio minutową przerwę.

Wykorzystaj tę technikę do realizacji tego projektu, który da Ci poczucie satysfakcji i będzie stanowił odpowiedź na pytanie: Co znaczącego dziś zrobiłem?

Jeżeli projekt jest dłuższy to podziel go na mniejsze części tak, żeby dało się przynajmniej jedną taką część zrealizować w ciągu jednego Pomodoro.

Na początku każdego dnia, gdy tylko przyjdziesz do biura zacznij od poświęcenia 25 minut na Pomodoro Satysfakcji. W przypadku projektów osobistych najlepiej poświęcić pierwsze 25 minut po przebudzeniu. Jeżeli to konieczne, wstań pół godziny wcześniej.

Niech to Pomodoro będzie Twoim dziennym minimum czasowym na realizację znaczącego projektu. Nie jest to dużo, ale zawsze jest to więcej niż nic. (1 Pomodoro dziennie to ok. 20 dni pracy rocznie)

Uwaga dla ambitnych: Zacznij od 1 Pomodoro i 1 projektu. Sprawdź tę technikę przez tydzień i dopiero po tym czasie rozważ zwiększenie “minimalnej dawki”. Jeżeli w danym dniu poświęcisz na realizację projektu więcej niż jedno Pomodoro to OK, ale pamiętaj, że Twoja minimum to 25 minut.

Lista dokonań

Mój wewnętrzny krytyk jest bardzo głośny i bardzo szybko zapomina o tym, co mi się udało zrealizować. Jeżeli masz podobnie to zrób sobie listę dokonań, którą będziesz regularnie przeglądać.

Program z którego korzystam oznacza wszystkie zadania czy projekty, które udało mi się zrealizować jako “zrobione” zamiast je kasować. Dzięki temu podczas tygodniowego przeglądu mogę prześledzić swoją listę dokonań.

Jeżeli nie korzystasz z narzędzi elektronicznych to wystarczy Ci podręczny notes, w którym zamiast zapisywać rzeczy do zrobienia zapiszesz sobie rzeczy wykonane. Później – w zależności od potrzeby – codziennie czy raz w tygodniu możesz sobie przejrzeć to co udało Ci się w tym czasie osiągnąć.

Te dwa proste kroki stosowane regularnie, skutecznie uciszyły mojego wewnętrznego krytyka.

Dzisiaj nadal zdarza mi czasem się zasnąć z poczuciem straconego dnia, ale przynajmniej wiem na co poświęcę pierwsze 25 minut po przebudzeniu.

Co myślisz o Pomodoro Satysfakcji i liście dokonań? Napisz jak Ty radzisz sobie wewnętrznym krytykiem i poczuciem straconego dnia. Komentarze są do Twojej dyspozycji.

Przeczytaj także:

1. Najprostszy sposób na walkę z odwlekaniem
2. Zaplanuj swój prywatny dzień
3. Technika Pomodoro – najprostsza metoda zarządzania czasem

W ramach tego cyklu, na 30 dni wprowadzam do swojego życia jakąś zmianę i opisuję efekty tego eksperymentu. 30 dni to wystarczająco długo, żeby się przekonać czy coś przynosi oczekiwane skutki i jednocześnie na tyle krótko, żeby dało się wytrzymać.

Więcej informacji na ten temat przeczytasz na stronie 30-dniowe wyzwania.

To tego eksperymentu zainspirował mnie Mariusz Kapusta. Podczas jednej z naszych rozmów stwierdził, że… przez chwilę chciał posiedzieć i nic nie robić, ale mu się nie udało.

Zaintrygował mnie, bo nie pamiętam kiedy ja ostatnio nic nie robiłem. Zazwyczaj jak mam chwilę czasu to nie siedzę bezczynnie tylko coś robię. Oczywiście nie zawsze jest to produktywne zajęcie. Niemniej jednak, nawet w sytuacjach, w których na kogoś lub na coś czekam mam pod ręką iPhone’a z listą artykułów do przeczytania, podcastów czy audiobooków do przesłuchania.

Nasza rozmowa zbiegła się to w czasie z publikacją artykułu “Fakty i mity medytacji” napisanego przez Gosię Johansson. Artykuł jest w dwóch częściach. U siebie na blogu (ZatokaZen) Gosia opisała mity medytacji, a na Proaktywnie – fakty dotyczące medytacji.

Temat trafił na podatny grunt, bo końcówka roku była dla mnie dość męcząca. Miałem dużo na głowie, a ilość spraw (osobistych i zawodowych) sprawiła, że momentami czułem się jak chomik w kółeczku do biegania.

Niestety taka sytuacja nie sprzyja mojej kreatywności. Co z resztą odbiło się na ilości artykułów na Produktywnie. Pomyślałem, że potrzebuję zebrać myśli i wyciszyć się trochę…

Po lekturze powyższego artykułu postanowiłem, że styczeń poświęcę na medytację.

30-dniowe wyzwanie: Medytacja

Będę pisał w czasie przyszłym, chociaż mam za sobą już kilka “posiedzeń”.

Na czym polega ten eksperyment:

1. Przez 30 dni stycznia poświęcę 25 minut z każdego dnia (czyli jedno Pomodoro) na medytację.
2. W tym czasie będę się starał maksymalnie zrelaksować, skupić na oddechu i nie ruszać (wyjaśnienia poniżej).
3. Wyniki przedstawię pod koniec miesiąca.

UWAGA: Medytować można na różne sposoby i z różnych powodów. Dla mnie jest to czysto praktyczne “ćwiczenie” bez jakiegokolwiek zabarwienia duchowo-religijnego.

Dlaczego wybrałem akurat taką formę medytacji? Ktoś kiedyś polecił mi książkę “Medytacja Vipassana w prostych słowach” (zdecydowanie bardziej podoba mi się jej oryginalny tytuł “Mindfulness in plain English”) i zamiast spędzać czas na szukaniu alternatyw, po prostu zdecydowałem się na tę formę medytacji.

Polega ona na połączeniu koncentracji (focus) z uważnością (mindfulness). Z jednej strony koncentrujemy się na oddechu a z drugiej strony obserwujemy swoje myśli. Wiem, że ten opis jest niewystarczający (i być może błędny), ale bardzo trudno mi wytłumaczyć coś czego dopiero się uczę.

Czas medytacji i siedzenie w bezruchu

Jeżeli nigdy wcześniej nie medytowałeś (a tak było w moim przypadku) to wysiedzenie na jednym miejscu przez godzinę czy dwie brzmi abstrakcyjnie. Z drugiej strony jeżeli nie określisz czasu jaki chcesz przeznaczyć na medytację to możesz się zasiedzieć albo zniecierpliwić. Na początek sugeruje się siedzenie przez 20-30 min.

Przejdźmy teraz do tego siedzenia. Przeczytałem kilka bardzo ciekawych porad odnośnie pozycji i postawy podczas medytacji. Pierwsze skojarzenie jakie mam z medytacją to osoba siedząca w pozycji “kwiat lotosu”. Spróbowałem i muszę przyznać, że jest wygodniejsza niż siedzenie “po turecku”, bo łatwiej utrzymać prosty kręgosłup. Trzeba jednak mieć stosunkowo rozciągnięte dolne partie mięśni, żeby usiąść w pozycji lotosu.
Pozycji medytacyjnych jest wiele. Możesz nawet medytować siedząc na krześle albo leżąc (tu pojawia się ryzyko, że zaśniesz).

Odpowiednie ubranie i poduszka do siedzenia. Znów nie chcę się mądrzyć, ale myślę, że warto wspomnieć o luźnym stroju, który nie będzie się wrzynał i powodował cierpnięcia nóg. To samo dotyczy poduszki do siedzenia. Ja siedzę na karimacie, gdzie opieram kolana i poduszce na której spoczywa reszta mojego siedzenia

Moje oczekiwania

Nie mam sprecyzowanych oczekiwań i jak się dowiedziałem z książki, to całkiem dobre podejście. Zdecydowałem się na medytację z czystej ciekawości. Chcę się przekonać jakie będą efekty i czy medytacja wpłynie na moje życie. Podobno można się dzięki temu odstresować, poprawić koncentrację i co za tym idzie również swoją efektywność. Zobaczymy.

PS. Mam już pewne efekty ale nie będę ich teraz zdradzał. Zapraszam na podsumowanie pod koniec stycznia.

Przeczytaj także:

1. 30-dniowe wyzwanie: Piszę 750 słów dziennie
2. 30-dniowe wyzwanie: Czego nauczyło mnie pisanie 750 słów dziennie
3. 30-dniowe wyzwanie: Praca na stojąco

1. Kim jesteś, czym się zajmujesz na co dzień?

Nazywam się Michał Śliwiński, jestem – powiedzmy – „przedsiębiorcą internetowym” lub „świrem odnośnie produktywności i gadżetów” i na co dzień zajmuję się prowadzeniem aplikacji internetowej Nozbe.com – aplikacji do zarządzania czasem i projektami dla zapracowanych profesjonalistów, a także ich zespołów i firm. Użytkownicy Nozbe pochodzą z praktycznie każdego kraju tego świata, głównie z USA i Japonii.

2. Jak wygląda Twój dzień pracy?

Codzienny rytuał jest dla mnie ważny. Ciągle nad nim pracuję i go usprawniam. Obecnie jeśli jestem w moim biurze domowym i nie podróżuję, to mój dzień wygląda mniej więcej tak:

• 6:30-8:30 – Aktywny poranek – kreatywna praca (żadnego maila), czasami trochę ćwiczeń.
• 8:30-9:30 – Zawieźć córkę do przedszkola i potem śniadanko.
• 9:30-12:00 – Dalsza część kreatywnej pracy. Ciągle bez maila i komunikatorów.
• 12:00-16:00 – Sprawdzenie maila, reakcja, feedback dla pracowników, rozmowy przez Skype, jestem do dyspozycji dla firmy i dla reszty świata Czasami jak mam chwilę, to trochę sportu, bieganie, zależy od dnia.
• 16:00 – Jadę po córkę do przedszkola i potem wraca moja żona z pracy i spędzamy czas razem. Od tego momentu staram się nie pracować.

Tak wygląda dzień idealny. Czasami jak trzeba pracuję wieczorami, jeśli musimy wypuścić jakąś nową wersję Nozbe i dokładnie przetestować. Innego dnia mam rozmowę lub wywiad wieczorem, bo to jest godzina poranna w USA.

Ważne jest to, że rano staram się mieć przynajmniej 2-4 godziny „kreatywnej pracy” czyli pracy, którą sobie planuję wieczorem poprzedniego dnia i rano nad tym siedzę. Jak się prowadzi firmę, można wpaść w pułapkę ciągłego odpowiadania na zapytania innych i nigdy nie mieć czasu dla siebie na pracę, która popchnie firmę do przodu, dlatego rano jest czas dla mnie.

3. Jak wygląda Twoje miejsce pracy?

Czyste biurko a na nim laptop Macbook Air podłączony do zewnętrznego monitora. Bardzo wygodne krzesło. Kombajn ze skanerem i drukarką oraz iPad z klawiaturą Zaggmate. iPhone do pracy „w ruchu”. Generalnie polegam na sprzęcie Apple’a i nie zawodzi mnie raczej

4. Czy masz jakiś system organizacji własnej pracy?

GTD jak najbardziej. Mam koło biurka mój „inbox” czyli skrzynkę spraw przychodzących i tam lądują wszystkie dokumenty i poczta tradycyjna. Potem czyszczę tą skrzynkę do zera. Tak samo z Emailem, nie korzystam z wielu folderów. Czyszczę skrzynkę do zera codziennie. Mam folder „do odpisania” i czasami tam się rzeczy nawarstwiają, jak na przykład odpowiedź na tego maila od Ciebie w sprawie wywiadu. Ale w końcu do tego dotarłem

Emaile, które są zadaniami, od razu konwertuję do akcje w Nozbe i oczywiście korzystam z Nozbe, gdyż tam mam swoje projekty, konteksty i oczywiście listę „Next Actions” czyli „Najbliższych Działań”. Co tydzień robię „Weekly Review” czyli „rozliczam tydzień” – jeśli czasami trafi mi się tego nie zrobić, kolejny tydzień jest dużo gorszy. Trzeba to robić co tydzień.

5. Z jakich narzędzi korzystasz?

Tak jak pisałem, głównie iPhone – notatki robię albo rysując po nim, albo nagrywając wiadomości głosowe i potem ich wysłuchuję w domu. Także wrzucam notatki do Evernote oraz dodaję zadania do Nozbe na naszej appce.

Oprócz tego używam iPada do czytania wiadomości, przeglądania sieci i generalnie konsumowania „treści”. Uwielbiam to urządzenie.

Natomiast tak jak wspomniałem, moim głównym narzędziem jest Macbook Air podłączony do zewnętrznego monitora. Praca na dwóch monitorach to podstawa.

6. Dlaczego korzystasz akurat z tych narzędzi?

Przez większość życia pracowałem na PC i miałem telefon Nokia. Obecnie pracuję tylko na sprzęcie Apple. Dużo częściej (właściwie prawie zawsze) wszystko tutaj po prostu działa. Zarówno na komputerze jak i na telefonie. iPhone to mój przenośny komputer. Mogę właściwie to samo teraz robić na iPhone co na komputerze, co wydaje mi się niesamowite. Wszystko działa jedno z drugim. Mam więcej czasu na pracę a nie na zabawę w konfigurowanie komputera lub telefonu. To jest dla mnie podstawa.

7. Co Cię motywuje do działania?

Użytkownicy aktywnie korzystający z mojej aplikacji, chęć odkrywania nowych rzeczy, ulepszania produktu, nauczenia się czegoś nowego. Mam tą niesamowitą sytuację, że codziennie robię to co lubię i do tego tak zarabiam na życie. Pracuję tak jak chcę, tam gdzie chcę, z kim chcę i nad czym chcę… więc codziennie jestem bardzo zmotywowany do pracy. Produktywność i oprogramowanie to moje pasje i codziennie się nad nimi zajmuję.

8. Gdybyś miał dać jedną radę ludziom, którzy chcą być bardziej produktywni to jakby ona brzmiała?

Posprzątać „umysł” – wypisać wszystko nad czym myślisz i wrzucić to do „inboxa”; wszystkie dokumenty, niezałatwione sprawy, do „Inboxa”… aż nie będziemy myśleć o niczym. Potem poświęcić dwa dni na wyczyszczeniu tego „inboxa” i ustawieniu wszystkiego na swoim miejscu. I tak już robić zawsze. Praca jak wszystko wiemy gdzie jest i nie musimy o wszystkim myśleć jest dużo fajniejsza i łatwiejsza. Jest tylko minus. Czasami coś przeglądam i zamiast zapisać lub umieścić to tam gdzie ma być, stwierdzam, że „będę o tym pamiętał”… niestety to nie jest prawda. Mój umysł już wie, że nie ma nic pamiętać, że mam od tego inne miejsca. Więc jeśli czego nie zapiszę, to zapominam. Dlatego zapisuję. Polecam wszystkim.

Życzę wszystkim jak najbardziej produktywnego i ciekawego roku 2012 i to nie tylko ze względu na Euro

Masz pytanie do Michała? Komentarze są do Twojej dyspozycji!

Przeczytaj także:

1. Produktywni: Szymon Barczak
2. Produktywni: Krystian Kozerawski

Zamiast się rozpisywać o statystykach i wspominać, co się w moim życiu wydarzyło przez ostatnie 12 miesięcy, przygotowałem dla Ciebie zestawienie 10 najpopularniejszych artykułów z drugiego roku istnienia Produktywnie.

10 najpopularniejszych artykułów z drugiego roku istnienia Produktywnie

Przez ostatni rok napisałem 75 artykułów, z czego wybrałem 10 cieszących się największą popularnością. Przy wyborze zwracałem uwagę przede wszystkim ilość poleceń (lajków, twitnięć czy plusów) w serwisach społecznościowych oraz na komentarze. Kolejność jest chronologiczna.

1. Dlaczego tak chętnie i niemal odruchowo klikamy w ikonkę programu pocztowego, w czasie, gdy powinniśmy robić coś innego? Odpowiedź znajdziesz w artykule Produktywni nie jedzą pianki
2. Sprawdź czy jesteś sową (nocnym Markiem) i dobrze Ci się pracuje w nocy, czy może to tylko efekt odkładania wszystkiego na później. Prokrastynacja i wczesne wstawanie
3. Dla wielu z nas sprawdzenie poczty, to pierwsza czynność jaką wykonujemy po przyjściu do pracy. Niektórzy sprawdzają swoje skrzynki zaraz po przebudzeniu. Zdecydowanie odradzam takie podejście. O wiele lepiej zająć się czymś innym zanim sprawdzisz pocztę.
4. Zastanawiasz się czy wystarczy Ci tylko papierowy terminarz, czy może powinieneś skorzystać z czegoś bardziej zaawansowanego? Przeczytaj: Jak wybrać i dlaczego warto korzystać z narzędzi do zarządzania czasem?
5. Chcesz osiągnąć satysfakcjonujące rezultaty przy minimalnym nakładzie czasu na poprawę swojej efektywności? Specjalnie dla Ciebie: Technika Pomodoro – najprostsza metoda zarządzania czasem
6. Nic dodać, nic ująć. 10 sposobów, jak ograniczyć stres i uprościć sobie życie
7. Drobna zmiana w sposobie postrzegania codziennych zadań, która znacząco wpływa na ich realizację. Najprostszy sposób na walkę z odwlekaniem
8. Jedno z pierwszych moich wyzwań, które zaowocowało bardzo ciekawymi przemyśleniami. 30-dniowe wyzwanie: Piszę 750 słów dziennie
9. Pytanie, które warto sobie zadać zwłaszcza w okresie podsumowań i planów na nadchodzący rok: Po co Ci ten czas?
10. Tak jak w biurze czasem warto zamknąć drzwi i odciąć się od otoczenia, tak w Internecie też warto sobie zrobić przerwę. 30-dniowe wyzwanie: Miesiąc bez serwisów społecznościowych

Dziękuję

Dziękuję Ci za komentarze i pytania. Zależy mi na dyskusji i rozwiązywaniu realnych problemów a nie na pisaniu dla samego pisania. Dziękuję również za to, że polecasz artykuły Twoim znajomym. W ten sposób dowiaduję się o czym i w jaki sposób powinienem pisać w przyszłości.

Pamiętaj, że zawsze możesz skorzystać ze strony „Zapytaj” jeżeli masz do rozwiązania jakiś problem związany z tematyką tego serwisu.

PS. Komentarze, jak zwykle, są do Twojej dyspozycji

Przeczytaj także:

1. 1. urodziny Produktywnie
2. Produktywnie w TOK FM

Wiem, że powinienem był napisać i opublikować to podsumowanie jakiś tydzień temu, ale nie miałem czasu, bo musiałem nadrobić zaległości i przeczytać wszystko co moi znajomi napisali na Facebooku, Twitterze, Blipie, GoldenLine…

Żartuję oczywiście

Zanim przeczytasz wnioski, przypomnij sobie jakie były założenia 30 dni bez serwisów społecznościowych.

Efekt odstawienia

Co zauważyłem?

Na początku było trudniej niż zakładałem. Mój odruch sprawdzania konta na Facebooku był częstszy niż myślałem. Jeżeli masz podejrzenia, że się od czegoś uzależniłeś to zrób sobie przerwę, a przekonasz się w jakim stopniu.

Sposób walki był dosyć prosty – zmieniłem hasło na losowy ciąg znaków i się wylogowałem. Ponowne zalogowanie wymaga przejścia przez proces “przypominania hasła” (czyt. trochę czasu, żeby się złapać na chęci zalogowania).

W przypadku pozostałych serwisów nie miałem praktycznie żadnych problemów, bo dotychczas logowałem się tam stosunkowo rzadko.

Usunięcie aplikacji do obsługi serwisów społecznościowych (mam na myśli przede wszystkim Twittera i Blipa) z iPhone’a też okazało się skuteczne i w miarę bezbolesne. Zamiast sprawdzać statusy znajomych słuchałem podcastów i audiobooków.

Co mnie ominęło

Nie będę ukrywał, że obawiałem się, że coś ważnego mnie ominie. Podobnie było, gdy przestałem oglądać telewizję.

Jak to mówią – nie taki diabeł straszny… Przez cały miesiąc otrzymałem tylko jedną prywatną wiadomość na Facebooku. Kilka zaproszeń do znajomych (Facebook, GoldenLine, LinkedIN) i… masę nowych funkcji, z których nie mam zamiaru korzystać.

Potrzeba bycia na bieżąco

Co ciekawe, na początku grudnia, gdy pierwszy raz zalogowałem się do Facebooka to miałem odruch przewijania statusów (nadrabiania zaległości). Dopiero po kilku minutach przypomniałem sobie, że ta lista się nie skończy i odpuściłem sobie.

W trakcie tych kilku minut zauważyłem, że:

• Interakcji jest niewiele. Mam tu na myśli dyskusje pomiędzy znajomymi, które nie ograniczają się tylko do kliknięcia przycisku “Lubię to”.
• Mnóstwo jest linków do filmików z YouTube’a. Najbardziej uciążliwe są osoby, które mają dzień słuchania muzyki i umieszczają dziesiątki linków do utworów z YT z komentarzami (super, mocne, niech mnie ktoś przytuli, smutno, itp.)
• Zapewne miałbym też masę zaproszeń do gier i aplikacji, gdybym ich sukcesywnie nie blokował od samego początku.

W przypadku GoldenLine i LinkedIN ograniczyłem się tylko do opróżnienia skrzynki z powiadomieniami – nawet mi się nie chciało sprawdzać statusów.

Wnioski po miesiącu bez serwisów społecznościowych?

1. Udało mi się porzucić odruch bezmyślnego logowania (i nie mam zamiaru do niego wracać).
2. Nie mam już potrzeby bycia na bieżąco. Niewiele mnie ominęło.
3. Nie instaluję aplikacji do obsługi serwisów społecznościowych w moim iPhone’ie. Dużo łatwiej się zasypia.
4. Daję sobie czas do końca tego roku na powiadomienie znajomych, a potem usuwam konto prywatne na Facebooku.
5. Serwisy społecznościowe traktuję teraz jak wizytówki. Jak ktoś chce mnie znaleźć, to mu to ułatwię, ale nie będę przenosił tam całego swojego życia. (W każdej chwili Twoje konto może zostać usunięte bez podania przyczyn i wtedy całe Twoje zaangażowanie idzie na marne.)

Paradoks

W ciągu tego miesiąca zmieniła się jeszcze jedna rzecz. W Google Plus pojawiła się możliwość rejestracji dla osób, które korzystają z Gooogle Apps (czyli np. mają Gmaila ale pod swoją domeną) i tworzenia stron firmowych. Te dwie zmiany sprawiły, że założyłem konto i stronę dla Produktywnie.

Oczywiście nie traktowałem tego w kategoriach złamania zasad 30-dniowego wyzwania, bo brak obeznania i znajomych w kręgach sprawił, że Google Plus traktowałem jak narzędzie, którego się dopiero uczę.

Nie wiem czy jest taka możliwość, żeby mieć (podobnie jak na Facebooku) konto tylko do obsługi strony. Jeżeli jest i wiesz jak to zrobić to daj znać w komentarzu.

Jakie są Twoje doświadczenia?

Co sądzisz o serwisach społecznościowch? Jak według Ciebie ich obecność wpłynęła na Twoją efektywność? Może masz jakąś strategię korzystania z Facebooka, Twittera, GoldenLine, Blipa czy Google Plus? Czekam na Twój komentarz.

Przeczytaj także:

1. 30-dniowe wyzwanie: Miesiąc bez serwisów społecznościowych
2. 30-dniowe wyzwanie: Praca na stojąco – wrażenia
3. 30-dniowe wyzwanie: Medytacja, koncentracja, siedzenie

Napisałem “mogłaby”, bo mimo racjonalnych argumentów autora i niewątpliwych zalet, porada ta nigdy nie została przez Ciebie wdrożona w życie.

Podam Ci przykład. Jeżeli czytasz Produktywnie od dłuższego czasu to wiesz, że wielokrotnie pisałem o tym jak istotne i pomocne jest notowanie pomysłów, problemów, zadań do wykonania. Z pewnością znasz tę radę nie tylko ode mnie.

Zaryzykuję stwierdzenie, że gdy w Twojej głowie pojawia się pomysł wart zapisania, mimo wszystko nadal zdarza Ci się pomyśleć “zapamiętam”. Później pomysł przepada albo siedzi Ci w głowie i nie pozwala się skupić na czymś innym.

Jutro

• Jutro się tym zajmę,
• Od jutra się odchudzam,
• Jutro poćwiczę,
• Jutro nadrobię zaległości, itd.

Wprowadzanie zmian, wyrabianie nowych nawyków, czy zabranie się za większy projekt, często sprawia, że w Twojej głowie pojawia się opór. Nie masz ochoty tego robić teraz, odkładasz i mówisz sobie, że zrobisz to jutro.

Zupełnie jakby jutro miał być jakiś nadzwyczajny dzień, który przyniesie Ci mnóstwo energii i zapał do pracy. Problem w tym, że jutro nigdy nie nadchodzi. Mamy tylko dziś.

Tylko dziś

Proponuję Ci zmianę podejścia. Zamiast odkładać wszystko na jutro ogranicz się tylko do dnia dzisiejszego. Zamiast używać słowa “jutro” zastąp je zwrotem “Tylko dziś”.

• Tylko dziś się tym zajmę,
• Tylko dziś się odchudzam,
• Tylko dziś poćwiczę,
• Tylko dziś nadrobię zaległości.

Ograniczenie się tylko do jednego dnia już tak nie przytłacza jak wizja wielomiesięcznego projektu albo zmiany nawyku.

To takie działanie “na próbę”. Tylko dziś stworzę sobie plan i zajmę się jego realizacją (w domyśle: jutro już nie muszę się trzymać tej zasady).

Dokładnie takie podejście wykorzystuję realizując 30-dniowe wyzwania. Różnica polega na tym, że moja perspektywa to 30 dni, a Tobie proponuję tylko dzień dzisiejszy.

Jeżeli wizja “Tylko dziś” i tak Cię przerasta, to zawsze możesz zmniejszyć przedział czasowy. Polecam Ci również technikę Pomodoro jako dobry sposób na rozpoczęcie pracy.

Określ czym zajmiesz się tylko dziś… i do roboty!

Brak podobnych wpisów.

W ostatnim czasie spotkałem się z Mariuszem Kapustą z Proaktywnie.pl i wspomniałem mu o pomyśle na podcast. Mariusz po krótkim zastanowieniu odpowiedział: Spróbujmy.

No i spróbowaliśmy

Tak właśnie powstał eksperymentalny odcinek podcastu o roboczym tytule „Proaktywnie o Produktywności” albo „Produktywnie o Proaktywności”.

Ciekawi jesteśmy, czy taka forma przypadnie Ci do gustu. Zapraszam do posłuchania tutaj

Daj znać w komentarzu poniżej, co sądzisz o tym pomyśle. Napisz co Ci się podoba, czego brakuje, co możemy zrobić inaczej. Jeżeli będzie zainteresowanie, bo postaramy się cyklicznie publikować takie nagrania.

Brak podobnych wpisów.

Jak widać nie tylko Amerykanie (Clayton jest Brytyjczykiem) lubują się w tworzeniu wszelkiej maści akronimów. OATS (z ang. owies) to akronim, który powstał z 4 słów Outcomes, Activities, Time i Schedule.

Procedura OATS

Na OATS składają się 4 kroki¹:

1. Wyniki (Outcomes)

Pierwszy krok polega na określeniu wyników. Są to rezultaty, które chcesz osiągnąć przed końcem dnia, tygodnia, miesiąca, kwartału czy roku.

Powinieneś mieć od 3-6 wyników w perspektywie dnia lub tygodnia. Większa ich ilość tylko zaciemni obraz. Jeżeli masz trudności z wyborem zdecyduj się na te najważniejsze.

2. Działania (Activities)

Kolejnym etapem po ustaleniu wyników jest określenie wszystkich działań niezbędnych do zrealizowania każdego z nich. Działania mają być ściśle powiązane z każdym wynikiem.

Pomiędzy tak stworzoną listą działań a typową listą zadań istnieje fundamentalna różnica. Lista zadań nigdy nie będzie pusta, bo zawsze będą się na niej pojawiały kolejne rzeczy do zrobienia. W przypadku listy czynności powiązanych z konkretnymi wynikami jest inaczej – tu jesteś w stanie wyczyścić listę po osiągnięciu wyniku. Myślę, że jest to motywujący czynnik.

Drugim motywującym czynnikiem jest ścisłe powiązanie działań z wynikami. Wiesz dokładnie do czego prowadzi wykonanie danego działania.

3. Czas (Time)

Następnym krokiem jest oszacowanie czasu potrzebnego na zrealizowanie każdego działania. Jest to najtrudniejszy element w tej procedurze. Żeby Ci go ułatwić, Mike Clayton podaje dwie techniki:

• Zastanów się czy wykonywałeś już takie samo lub analogiczne zadanie w przeszłości. Jeżeli tak to weź pod uwagę czas jaki Ci to zajęło i na tej podstawie oszacuj aktualne zadanie.
• Działania zupełnie nowe podziel na mniejsze części i oszacuj czas potrzebny do zrealizowania każdej z nich. Potem zsumuj te czasy ze sobą. Pamiętaj, że im większe będzie zadanie tym większy błąd w oszacowaniu możesz popełnić.

4. Harmonogram (Schedule)

Gdy masz już określone wyniki i powiązane z nimi działania, a dla każdego działania oszacowałeś przedział czasowy potrzebny do jego zrealizowania, to przechodzisz do określenia harmonogramu pracy. Pamiętaj, żeby te najważniejsze i najbardziej wymagające czynności zaplanować na te pory dnia, kiedy jesteś najbardziej efektywny.

Przykład:

Wynik: Do końca dnia przygotuję prezentację na konferencję o zarządzaniu czasem.

Działanie 1.: Przeczytam wstępną wersję wystąpienia i naniosę ewentualne poprawki.
Czas: 2-3 godziny
Harmonogram: 8:00 – 12:00

Działanie 2.: Przygotuję slajdy na komputerze
Czas: 1 godzina
Harmonogram: 13:00 – 15:00

Działanie 3.: Wstępnie przećwiczę to co mam do powiedzenia i sprawdzę czy slajdy pasują.
Czas: 20 minut
Harmonogram: 15:00 – 16:30

Wskazówki

Clayton twierdzi, że wyniki mogą dotyczyć bardzo szerokich przedziałów czasowych (np. rok). Wszystko jest ok, dopóki chcesz w oparciu o OATS zrealizować niezbyt skomplikowany (ale rozciągnięty w czasie) projekt.

Jeżeli projekt będzie bardzo skomplikowany to działań będzie bardzo dużo. Masę czasu poświęcisz na planowanie, a powstała lista może Cię zniechęcić swoją długością.

Zamiast tego, podziel sobie duży miesięczny, kwartalny czy roczny projekt na kilka etapów i traktuj każdy z etapów jako osobny wynik do zrealizowania.

Przy określaniu czasu potrzebnego do wykonania danego działania weź pod uwagę prawo Parkinsona.

Pamiętaj również, że blokowanie czasu na wykonanie konkretnych działań to miecz obosieczny:

• z jednej strony jak sobie zablokujesz pewien przedział czasowy na wykonanie danego zadania, to wiesz, że będziesz miał czas, żeby się nim zająć,
• z drugiej strony może się okazać, że akurat w tym czasie pojawi się coś niespodziewanego (ktoś zadzwoni albo będziesz musiał gdzieś wyjść) i czas zarezerwowany Ci przepadnie.

Żeby sobie z tym poradzić proponuję Ci określenie większych przedziałów czasowych. Jeżeli szacujesz, że zadanie zajmie Ci 2 godziny, to zarezerwuj sobie całe przedpołudnie. Oczywiście z założeniem, że w tym czasie wykonasz też inne czynności. Przyjmij zasadę, że najważniejszą czynność wykonasz na samym początku.

Czy procedura OATS jest dla Ciebie?

Nie ma idealnej procedury, zasady czy metody, która działałaby dla wszystkich jednakowo.

• Jeżeli masz problem ze zmotywowaniem się do pracy, bo nie widzisz jasnego połączenia pomiędzy listą zadań a swoimi celami.
• Jeżeli masz aktualnie kilka krótkoterminowych projektów (wyników) do zrealizowania,
• Jeżeli bardziej kompleksowe rozwiązania (jak GTD) są dla Ciebie zbyt skomplikowane a pojedyncza lista zadań to za mało.
• Jeżeli lubisz tworzyć dzienne listy zadań.

Co sądzisz o procedurze OATS? Stosujesz albo zamierzasz zastosować w swoim życiu? Podziel się swoją opinią w komentarzu poniżej.

1. Gdyby jako krok zerowy dodać cele (ang. goals) to akronim wyglądałby jeszcze lepiej

Brak podobnych wpisów.

Do tej pory miałem za sobą dwie nieudane próby przestawienia się na pracę na stojąco i bardzo mi zależało, żeby tym razem wytrwać.

Zanim przejdę do opisu wrażeń po miesiącu pracy „na wysokości”, pozwól, że Ci przedstawię analogię pomiędzy pracą na stojąco a bieganiem.

Jeżeli cały dzień pracy dałoby się przedstawić jako odległość do pokonania, to spędzenie go na siedząco można porównać do spaceru, natomiast pracę na stojąco do biegu. O ile przejście – powiedzmy – 5 kilometrów, dla przeciętnego człowieka jest wykonalne bez specjalnego przygotowania, o tyle przebiegnięcie tego samego dystansu nie jest już takie proste. No może jednorazowo tak. Ale codziennie?

Trzeba się przyzwyczaić. Podczas pracy na stojąco pojawiają się przeszkody, które nie występują gdy pracujesz na siedząco.

Przeszkody, które napotkałem pracując na stojąco i moje rozwiązania

1. Ogólne zmęczenie nóg

Nie da się ukryć, że zmęczenie było pierwszym i najbardziej doskwierającym problemem, na który napotkałem. Postanowiłem podejść do tego jak do biegania i zacząłem małymi kroczkami. Przez pierwsze dni pracowałem krótko i robiłem sobie bardzo częste przerwy. Wiedziałem, że jak postoję za długo to bardzo trudno będzie mi wytrzymać kolejnego dnia.

Idealnie sprawdza się tutaj technika Pomodoro. 25 minut pracy na stojąco i 5 minut przerwy… na leżąco Wiem, wiem, takie udogodnienia można mieć tylko w domowym biurze. Gdybym mógł mieć w biurze tylko dwa meble to postawiłbym na biurko do pracy na stojąco i rozkładany fotel, na którym można się wyciągnąć podczas przerwy.

Krótkie, regularne przerwy (nawet na siedząco) pozwalają na szybką regenerację. Z każdym kolejnym dniem organizm się przyzwyczaja i zmęczenie pojawia się później.

2. Ból łydek

Gdy pracowałem bez przerwy na stojąco przez 25 minut (czasem nawet i dłużej) pojawiało się zmęczenie i ból łydek.

Znalazłem na to sposób. Co jakiś czas zginam jedną nogę w kolanie i opieram stopę na ustawionym za mną stołku. Po kilku minutach zamieniam nogi. Ta taktyka pozwala mi dłużej stać i zminimalizować zmęczenie łydek.

Drugim sposobem (którego nie mogłem zastosować ze względu na konstrukcję mojego „stojącego biurka”) jest ustawienie pod biurkiem pudełka i opieranie na nim na przemian jednej i drugiej nogi.

3. Ból pięt

Jest to problem, z którym borykałem się przez chwilę. Na szczęście udało mi się go dosyć szybko rozwiązać. Jak? Stoję na piankowych podeszwach. Sportowe buty są o wiele wygodniejsze niż klasyczne.

Jeżeli nie możesz sobie pozwolić na zmianę obuwia, to skorzystaj z miękkiej maty. Można kupić matę dedykowaną do tego celu albo zrobić sobie własną z karimaty.

4. Pochylanie się i opieranie na łokciach

Jednym z argumentów wykorzystywanych przez przeciwników pracy na stojąco jest to, że po pewnym czasie i tak zaczynamy się garbić i podpieramy się łokciami na blacie.

Nie zaobserwowałem u siebie takich zmian. Myślę, że gdybym miał niedopasowaną wysokość blatu do mojego wzrostu to pewnie zacząłbym się garbić albo „wisieć” na biurku.

Zaobserwowałem natomiast, że mam tendencję do pochylania się i opierania o blat. Na szczęście, gdy tylko zaczynam się pochylać do przodu blat wbija mi się w brzuch co skutecznie mnie zniechęca i prostuje.

Paradoksalnie, najwygodniejszą pozycją do pracy na stojąco jest… wyprostowana postawa.

Wrażenia z pracy na stojąco

Praca na stojąco jest dla mnie przede wszystkim dynamiczna. Nie ma w niej wiele ze stania. Jest ciągły ruch. Przenoszenie ciężaru ciała z nogi na nogę, zmiana rozstawienia nóg, częste przerwy, skłony, przysiady. O ile można się zasiedzieć pracując przy klasycznym biurku o tyle nie można się „zastać”. Przynajmniej ja nie potrafię.

Przez cały miesiąc nie miałem okazji popracować dłużej niż przez 2 godziny. Po prostu musiałem sobie zrobić przerwę. Czasem robiłem sobie dłuższą przerwę dzieląc pracę na część twórczą (na stojąco) i konsumowanie informacji (na siedząco lub na leżąco). Nie polecam tego rozwiązania na początku, bo można bardzo łatwo się zasiedzieć.

Pracując na stojąco wcześniej kończę pracę. Po prostu zamiast gapić się bezmyślnie w monitor, koncentruję się na ukończeniu zadania albo siadam i zajmuję się czymś innym. Ma to zdecydowanie pozytywny wpływ na moją produktywność.

Największą zaletą wynikającą z pracy na stojąco jest fakt, że przez cały miesiąc ani raz nie bolał mnie kręgosłup. Poprzednio zdarzało mi się to dosyć często. Albo kark, albo dół pleców. Teraz nie mam tego problemu.

Może to dziwnie zabrzmi, ale praca na stojąco jest wygodna.

Reasumując:

Biurko do pracy na stojąco do tej chwili ma status niezbędnego mebla w moim biurze. Klasyczne biurko nadal mam do dyspozycji i zdarza mi się przy nim zasiąść, ale tylko wtedy, gdy liczy się powierzchnia (gdy np mam do ogarnięcia stertę dokumentów).

Z dwojga złego wolę stać (choć tak naprawdę więcej w tym ruchu) i narażać się na żylaki niż siedzieć i mieć ciągłe bóle kręgosłupa. Zdecydowanie przestawiam się na pracę na stojąco!

Jak twoje doświadczenia? Udało Ci się wytrwać? A może po przeczytaniu tego tekstu planujesz podjęcie podobnego wyzwania? Czekam na Twój komentarz!

Brak podobnych wpisów.

W ramach tego cyklu, na 30 dni wprowadzam do swojego życia jakąś zmianę i opisuję efekty tego eksperymentu. 30 dni to wystarczająco długo, żeby się przekonać czy coś przynosi oczekiwane skutki i jednocześnie na tyle krótko, żeby dało się wytrzymać.

Więcej informacji na ten temat przeczytasz na stronie 30-dniowe wyzwania.

W tym miesiącu mam zamiar zredukować swoją aktywność w serwisach społecznościowych. Być może Tobie również przyda się taka przerwa.

Moja dotychczasowa aktywność w serwisach społecznościowych

Nigdy nie uważałem się za osobę, która notorycznie spędza czas w portalach społecznościowych. Zawsze podchodziłem do tego tematu z dystansem.

Jeżeli dany serwis mi nie służy to nie mam oporów przed usunięciem konta. Tak też zrobiłem (2-3 lata temu) z kontem na Naszej Klasie. Podobnie jest w drugą stronę. Dopóki korzyści płynące z posiadania konta nie przewyższą kosztów – wstrzymuję się. Z tego właśnie powodu nie mam jeszcze konta na Google+.

Gwoli ścisłości poniżej zamieszczam listę serwisów społecznościowych, z których dotychczas w miarę regularnie korzystałem:

• Facebook – profil prywatny i profil strony
• Twitter – profil prywatny i profil strony
• Blip – profil prywatny i profil strony
• GoldenLine – profil prywatny
• LinkedIn – profil prywatny

Dlaczego zdecydowałem się na ograniczenie mojej obecności w serwisach społecznościowych?

Facebook

Z wymienionych powyżej, to Facebook stał się impulsem do podjęcia tego wyzwania.

Do tej pory logowałem się na swoje prywatne konto FB i za jego pomocą dodawałem treści na facebookowej stronie Produktywnie.

Problem w tym, że zamiast przechodzić bezpośrednio do zarządzania stroną, Facebook podsuwał mi informacje dodane przez moich znajomych. Pojawiła się więc “potrzeba bycia na bieżąco” i przynajmniej przejrzenia tego, co dodali znajomi od mojego ostatniego logowania. W tych wiadomościach pełno było linków do “ciekawych” miejsc w sieci. Demotywatory, YouTube, itp.

Obserwując swoją aktywność w ciągu ostatnich tygodni doszedłem do wniosku, że:

1. Wizyta na Facebooku jest o wiele dłuższa niż wstępnie zakładałem. Zazwyczaj ląduję na zewnętrznych stronach, zachęcony linkami podesłanymi przez znajomych.
2. Korzystanie z Facebooka stało się dla mnie “odruchem”. Zdarzało mi się, że logowałem się i dopiero po tym fakcie zdawałem sobie sprawę, że znów wszedłem na FB.

Twitter i Blip

Twitter i jego polski odpowiednik – Blip nie stanowiłyby dla mnie większego problemu, gdyby nie aplikacje do ich obsługi, dostępne na iPhone’a. Często łapałem się na tym, że przeglądam blipnięcia i twitnięcia osób, które obserwuje, zamiast poczytać sobie jakąś ciekawą książkę albo po prostu położyć się spać.

GoldenLine i LinkedIn

GoldenLine i LinkedIn odwiedzam bardzo rzadko. Zazwyczaj wtedy, gdy ktoś mi wyśle zaproszenie albo dostanę powiadomienie o nowej prywatnej wiadomości. Nie mam z tym większych problemów, poza świadomością, że są to kolejne skrzynki na sprawy przychodzące, które co jakiś czas trzeba opróżniać.

Jak będzie wyglądał mój miesiąc bez serwisów społecznościowych?

Ponieważ jest to 30-dniowa próba, nie zamierzam usuwać żadnego z posiadanych kont. Nie chcę też w całości zrezygnować z korzystania z serwisów społecznościowych, bo dla wielu czytelników (w tym, być może i dla Ciebie) są one źródłem informacji o nowych artykułach na Produktywnie. Stworzyłem jednak zestaw zasad, których będę przestrzegał do końca listopada. (Wiem, że minęły już 4 dni, ale od początku miesiąca nie logowałem się do żadnego serwisu społecznościowego, więc konto mam czyste )

Zasady:

1. Założyłem specjalne konto tylko do administrowania stroną Produktywnie na Facebooku (bez dostępu do treści publikowanych przez moich znajomych). Będę z niego korzystał do zamieszczania informacji o nowych artykułach i odpowiadania na pojawiające się tam komentarze.
2. Tak skonfigurowałem prywatne konto na Twitterze (@the_qoob), żeby publikowane przeze mnie treści pojawiały się na prywatnym koncie na FB oraz na Blipie. Wszelkie reakcje (komentarze, „lajki”, itp.) na Blipie i Facebooku nie będą jednak widoczne na Twitterze. (Docelowo chcę usunąć konto na Blipie i ograniczyć się tylko do Twittera)
3. Podobnie skonfigurowałem profil @Produktywnie na Twitterze. Statusy opublikowane tam, będą się pojawiały na Blipie, ale informacje z Blipa nie będą się pojawiały na Twitterze.
4. Usunąłem aplikacje do obsługi Twittera, Facebooka i Blipa z mojego iPhone’a i nie mam zamiaru ich instalować (przynajmniej do końca miesiąca).
5. Nie będę się logował do GoldenLine i LinkedIn i Blipa. Wszelkie informacje pojawiające się w tych serwisach będą musiały poczekać do grudnia.

Mam nadzieję, że moje wyzwanie będzie dla Ciebie inspiracją i zachęci Cię do przemyśleń na temat Twojej aktywności w świecie internetowych serwisów społecznościowych.

Mam nadzieję, że przez ten miesiąc uda mi się wypracować jakąś spójną strategię dotyczącą mojej obecności w świecie serwisów społecznościowych. Z pewnością podzielę się też z Tobą spostrzeżeniami i wskazówkami ułatwiającymi radzenie sobie z natłokiem informacji w Sieci.

Ciekaw jestem jak wygląda Twój stosunek do serwisów społecznościowych i w jaki sposób z nich korzystasz. Komentarze są do Twojej dyspozycji!

Przeczytaj także:

1. 30-dniowe wyzwanie: Przeżyłem miesiąc bez serwisów społecznościowych
2. 30-dniowe wyzwanie: Dieta Slow-Carb
3. 30-dniowe wyzwanie: Praca na stojąco – wrażenia