Proza 2 go

Heel soms komen twee dromen uit

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Thu, 13 Oct 2011 22:09:00 +0000

Heel soms
komen twee dromen uit

Als twee handjes
de mijne pakken
eentje links
eentje rechts
ben ik meer in balans
dan ik ooit durfde dromen
en tegelijk
zo wankel
als de pest

Heel soms
komen twee dromen uit

Hokje

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Thu, 13 Oct 2011 22:05:00 +0000

Misschien ben ik dyslect
want tussen begeren
en negeren
zit maar een heel klein
verschil

Misschien ben ik autist
want wat jij zegt
hoor ik niet
door die ogen

Misschien heb ik Adhd
Odd of Add,
want als ik jou zie
word ik zo druk
en wild van binnen

Misschien ben ik een beetje gek
gewoon
op jou
of in het algemeen

Maar ik zou zo graag
een hokje in
met jou dan
niet alleen

Badkamergedachten III

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Fri, 30 Sep 2011 19:37:00 +0000

Met mijn voeten tegen de rand van het bad
Zie ik op het plafond
Hoe jij een bladzijde omslaat
Een rotonde opdraait
Met je sleutels speelt
Lacht

Met mijn handen in mijn haar
Zie ik in het donker
De kleur van je ogen

Het eerste gedicht voor jou
schreef ik in kleine letters
opdat niemand mee zou lezen
en om de waarheid te verkleinen

Pssst…ik vind je lief man.

De herfst begint in het Westen

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Tue, 20 Sep 2011 08:28:00 +0000

De hele dag in sluimerstand

met mijn ogen open

de zomer ligt op sterven

en ik heb het niet eens aan zien komen

In de hoek van de tuin

ligt een lekke rubberboot

ondersteboven, zodat de regen

een plek heeft om te gaan liggen

Er is nog wat zand in een tas gevonden

met iets dat ooit een schelpje was

waarmee ik op jouw rug schreef

wat ik voor je voel

Nog even en dan worden we geacht

de dagen kort te houden

en moet ik mijn dromen

weer binnenshuis bewaren

de hele dag in sluimerstand

met mijn ogen open

komt jouw zomerhuid

keer op keer op keer

aan mij voorbij geslopen

Lichaamstaal

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Sun, 29 May 2011 22:22:00 +0000

Pas toen hij mijn naam schreef
wist ik het zeker
hij wilde mij net zo graag
als ik hem

Hij zette zijn pen
doelgericht
op de achterkant
van een folder
en begon met kleine schets
aan de A

Toen klikte hij zachtjes
voor de punt
maar hij moest draaien
en hij keek snel
of ik het zag

Ik zag het en wist het zeker
hij wilde mij net zo graag
als ik hem

In de enkele punt
op de i
lag een secuur verlangen
en een trefzekere blik
na de laatste e

Zo schreef hij met aandacht
mijn adres voor later
het apenstaartje brak even
de magie helaas

En zo zaten wij beleefd
met tussen ons in
een onuitgesproken
bewijs van verlangen

Kiki

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Sun, 29 May 2011 21:42:00 +0000

Er zijn mensen die zeggen
dat haar naam
van een aapje is
of van een slechte actrice
uit de jaren '80

Ik zeg dat haar naam
niet de mooiste is
maar wat maakt het uit
ze is zelf al prachtig

Net als haar oortjes, haar neusje
en woordjes
en scherpe blik

De boze of lieve, wat maakt het uit
die heldere oogjes
vergeet je niet

Net als haar naam.

Een karaoke-bar, een bezorgde chinees en a couple of Margerita's

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Mon, 07 Feb 2011 21:41:00 +0000

Achteraf de foto’s bezien
hadden ze iets teveel gedronken
in een karaoke-bar
ergens in Frankrijk
de vrouw achter de bar
sprak Engels en schonk
te gekke Margerita´s

op weg naar het hotel
had zij de hik
sprong hij steeds heel romantisch
achter een struik vandaan

en als een geest uit een fles
verscheen er plots
een bezorgde chinees
omdat zij op straat
een puzzel maakte
van 100.000 stukjes uit haar jeugd

achteraf de foto’s bezien
pasten zij
ergens in Frankrijk
en trokken elkaar aan

hij zegt dat ze heeft gezongen
maar zij zegt van niet.

Chaos

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Mon, 07 Feb 2011 21:34:00 +0000

Sorry voor de rommel
let er maar niet op
gisteren nog heb ik opgeruimd
en een stapel gemaakt
van rondslingerende gedachten

Pas op dat je niet gaat zitten
op één van mijn verlangens
want die kruipen steeds weer
onder de bank vandaan

En kun je niet kijken
met een andere blik
want zo raak ik ook nog
mezelf steeds kwijt.

Ode aan Conny Mus

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Fri, 20 Aug 2010 13:00:00 +0000

Je telefoonstem
vanuit Jeruzalem
of een ander gebied
ver weg van mijn bed

herkende ik beter
dan je kleine gezicht
rechtsboven in beeld.

Of je goed was
wist ik niet
maar je naam
was dat zeker

En laatst
in een mijmering
was jij daar

toen we weer eens
over vroeger
praatten

Want alleen jij, Conny
lukte het
ons puberbrein
te voeden met nieuws

voordat wij ‘s ochtends
te fiets
de doctrine in reden

En door de jaren
werd Meneer Mus
gewoon Conny
van het nieuws

en hadden wij een held erbij

Conny Mus,
ook wij gaan je missen.

Heimwee

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Fri, 07 May 2010 19:54:00 +0000

Ik lette even niet op
op de Honingerdijk
en viel languit
met mijn gezicht
in kinderspelen

en op de Maasboulevard
knalde ik pardoes
tegen een zoen
met natte haren

op de Blaak liep ik
toen ik keihard onderuit ging
over sterveloosheid
en studiepunten

waarna de Coolsingel
me in mijn gezicht sloeg
met korte flirts
en lange nachten

of andersom
dat weet ik niet meer

het was toen
dat ik besloot
om in het Oosten te blijven

op de trap van het WTC
moest ik even gaan zitten
om zachtjes te wrijven
over al dit zeer

ik keek om me heen
om de schade op te nemen
en zag mijn hele leven
uitgesmeerd over bruggen en straten.

De Electrische Magneetsleutel

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Sun, 28 Mar 2010 22:03:00 +0000

Welke onverlaat heeft dat grijze ding bedacht
wat je tegen een vuilnisbak moet houden
terwijl je met een stinkende zak
schuin in je ene hand
en het dingetje in je andere
niemand weet precies waar
ergens in de buurt van dat knopje
tot ie klik zegt
en dan oppassen
dat je dat ding niet meegooit.
Hadden ze niet gewoon
een wachtwoord kunnen verzinnen
een touchscreen
of een dwerg die het deksel opendoet
nadat je een vies liedje hebt gezongen
dan heb je tenminste je handen vrij
in plaats van dat achterlijke dingetje
wat je eerst nog moet zoeken
omdat het zichzelf weer eens
kwijt heeft gemaakt
dat dan weer wel.

Barbie en de Man van Zes Miljoen

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Wed, 24 Mar 2010 13:11:00 +0000

Barbie en de man van zes miljoen kruipen achter de bank op zoek naar avonturen.
Gewapend met een blauwe walkman, te groot voor kleine handen, en headset met schuimrubberen oordoppen -oranje- , veroveren zij het universum van de woonkamer.
In hun oren Tubular Bells, de toffe muziek van Bassie en Adriaan, hun ogen en stemmen samengeknepen, fluisterend, dreigend.
Pas op, daar in vijandelijke linie ligt de hond, ook wel bekend als de ‘ennemie’.
Hij slaapt, ga er tijgerend langs: Over.
Ellebogen schuren over het tapijt, knieën bedrukt met appelapplicatie voelen geen pijn.
Nog een meter slechts, naar de ovenla, blinkend in het vizier.
In het licht van de hoge keukenramen berekenen zij de route.
Een paar meter te gaan, zij tellen hun kleine stappen, hier tellen zij altijd mee.
De wereld buitensluitend, sluipen Barbie en de Man van Zes Miljoen geruisloos door de kamer.
Blond haar wipt nieuwsgierig boven een tafel, een bonk, een vloek, de Man van Zes Miljoen is weer eens gevallen.
Voetstappen op de trap.
Blijf laag: Over. Ik dek je: O…
Een duw, een stomp, trots is zoveel groter dan liefde.
Stomme trut: Over. Ik ben er bijna: Oh, een sleutel in het slot.
Niets is onbereikbaar, zij weten alles te vinden, alleen of samen, maar altijd stil en snel.
Malende kaken slikken supersnel, smakkende mondhoeken glimlachen een bruine lach,
grote ogen kijken omhoog.
Geen tijd voor overwinningsgebaren, alleen het stille genieten van een wikkel zenuwachtig krakend in een kleine broekzak.
Twee felle vingers wijzen automatisch naar
Barbie en de Man van Zes Miljoen, soms tegen maar meestal met elkaar.

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Fri, 19 Feb 2010 22:51:00 +0000

Ze woont in een huis
dat heet De Rieg
en niemand die haar zeggen kan
wat het betekent
want dat kost tijd

het huis van oma
is net zo groot
als mijn kleerkast
en toch
raakt ze het toilet steeds kwijt

in het huis van mijn oma
ruikt het niet meer
zoals toen
ik nog kleiner was
dan zij

alleen de foto van opa
waar ze nu eens op scheldt
dan weer naar lacht
met haar meisjeslach

in het huis van mijn oma
duren de dagen
wel een heel leven

en vraagt ze me
zoals ik vroeger deed
'Je blijft toch nog even?'

987

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Tue, 16 Feb 2010 22:24:00 +0000

Ze wilde leren zeilen, dus had hij een bootje gehuurd.
De 987 was precies waar ze op hoopte.
Een lelijk klotsend ding, maar je kon vanuit je bed naar de sterren kijken.
Hij leerde haar de fok bedienen.
Zij was de beste winch-gorilla die hij ooit had gekend.
De sexieste in ieder geval.
In de haven keek zij, hoe hij de boot parkeerde.
Vanaf de steiger hoorde ze iemand zeggen ‘netjes hoor’.
En zij keek goedkeurend naar hem, en zei met haar armen over elkaar, ‘netjes hoor’,
en gaf hem 987 zoenen.

Snapshot

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Sat, 13 Feb 2010 21:26:00 +0000

Blote voeten op het dashboard, haren wapperen in de wind, jazz en sax, rode lampjes radio, een ver te zoeken ratio, een nacht waarin ik vind, dat jij en ik, ik en jij, wij horen hier en bij elkaar, sssst, zegt hij, wees maar stil, kijk naar mij en luister naar, vingertoppen op een bruine arm, licht als een landende vlinder, weet hij nou, dat ik het weet, vertwijfelde onzekerheid, ik voel zijn hand en zinder, van weet-ik-veel wat dit eigenlijk is, is dit wel wat, of alweer weg, is hij het wel, ik ben het echt, heb ik gezegd, dat jij mijn zon bent, dan mijn maan, een oranje boven zee, geen idee waar hij naartoe wil gaan, het maakt niet uit want ik ga mee, ik wil dat hij wil, dat hij het weet, waarheen ik wil met hem vannacht, en morgen en ook overdag, en misschien ook volgend jaar, dat hij en ik, ik en hij, wij horen bij elkaar, blote voeten op het dashboard, een oranje maan boven een stille zee, mijn geheugen maakt een foto, een foto in 3-D, stop maar hier, want weet je, hee, ik vind jou zo erg, zo erg lief, en voor ik de moed, die ik heb vergaard, onmiddellijk weer verlies, ik vind nog meer, nog meer van jou, ssst zegt hij, wees maar stil, jazz en sax, de radio, rode zoenen in adagio, volledig van de kaart, hij voelt het ook, dat denk ik nog, en alles gaat in sneltreinvaart.

Geluk om 07.00 uur 's ochtends

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Tue, 09 Feb 2010 22:08:00 +0000

Als jij ‘s morgens wakker wordt
met je peenhaar alle kanten op
en je zurig luchtje
zo lekker dichtbij

Als ik je moet zoeken
tussen de lakens
en jij dan hard Boe! roept
en ‘hou van mij’

Je tenen omhoog
die ik moet kussen
dan weer even
bovenop me staan

Jij kan zo mooi stralen
en duikelen en draaien
nog een keer heerlijk
dicht tegen me aan

Je wang tegen de mijne
die ik moet kussen
alleen meneer de Aap
komt hier nog tussen

Grote liefde
sterk verkleind
hou ik nou jou
of hou jij mij overeind?

Geluk om 07.00 uur 's ochtends is ook hier te vinden.

De Drie Musketiers en een wielrenbroekje

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Thu, 04 Feb 2010 22:37:00 +0000

Ik leerde hem kennen
in een obscure kroeg
waar een rookgordijn
van eenzaamheid hing

in de kroeg genaamd
De Drie Musketiers
maakten drank en drugs
geen uitzondering

mooie vrouwen zonder tanden
hoeren zonder klanten
mannen droegen een tasje
met daarin hun ziel

lachen werd verward
met braken
m’n linkerskate bleef
aan de drempel haken
toen ik bovenop hem viel

mijn wielrenbroek
ging hem niet onopgemerkt
voorbij

naast hem
was nog wel
een plaatsje vrij

open 24 uur per dag
maar zo lang
bleven we niet....

De Drie Musketiers en een wielrenbroekje is ook hier te vinden.

Op een klein stationnetje

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Wed, 03 Feb 2010 22:14:00 +0000

Hij spoort niet, maar weet wel heel veel van treinen.
Op zolder heeft hij ze in het klein, en hij behandelt ze met een tederheid als waren het pasgeboren muisjes.
Zijn fluit is hem afgenomen, want hij blies er ook ‘s nachts op.
Hij weet best dat ze hem fluisterend ‘de hondenkop‘ noemen.
Nu mag hij ook niet meer spotten, ze zeggen dat hij zijn tijd beter kan besteden.
Daarom kijkt hij nu naar astro-tv.

Oudhollandsch asbakwerpen

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Sun, 31 Jan 2010 20:12:00 +0000

hè ja,
laten we weer eens
een potje Oudhollands
ruzie maken

en kijken
wie het verste kan gooien
met de asbakken

hè ja,
laten we weer eens
onze stembanden verrekken
en daarna gezellig
mijn spullen pakken

hè ja,
laten we weer eens
verwijten toebijten
en een marathon lopen
van scheldwoorden

de tirade
een façade
liefde
beklijven

hè ja,
een nieuwe ronde
stoten onder de gordel
toegestaan

het moet wel
leuk blijven

Vrijdagavond

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Fri, 29 Jan 2010 23:01:00 +0000

Ik hoor mezelf praten
Tegen iemand met een wenkbrauwpiercing
En speel in een film
Waarin ik heel charmant overkom

In een hoek gesmeten
Een vormeloze bult jassen
De mijne onderop
Verstrengeld om een ledemaat

Sommigen drukken me aan de borst
En bezweren een vriendschap
Die al een poos gestorven is
Maar refereert aan vroeger tijden

We nemen er nog een
Om de leegte te vullen

Vrijdagavond is ook hier te vinden onder mijn alter ego Mika.

Borsten

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Thu, 28 Jan 2010 21:49:00 +0000

Ze vindt haar borsten niet meer mooi.
In een poging ze te verfraaien, houdt ze ze met duct-tape op hun plaats.
Rondjesdraaiend en trots komt ze de slaapkamer in.
Hoe ik ze zo vind, vraagt ze, haar borsten als dreigende koplampen steeds dichterbij.

Er volgen dagen van opgerolde stukjes tape in bed.
In mijn borsthaar. In haar shirts.
Op dag 6 kan ik het niet meer aanzien, en doe haar een push-up cadeau.
Zie je wel dat je ze niet meer mooi vindt, huilt ze.
Ze gooit haar armen in wanhoop omhoog en haar borsten vallen omlaag.

Luchtkussen

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Wed, 27 Jan 2010 13:10:00 +0000

ik kus
voor jou
de hemel
en de aarde

en alles ertussenin

voor wanneer je alleen bent
of bang

ik kus
voor jou
de hemel
en de aarde

opdat je morgen denken zal
wat doet die warmte op m’n wang

Luchtkussen is hier te vinden, hier, hier en hier. Ook hier en hier.

Pokerface

noreply@blogger.com (Annemieke de Ruiter) — Tue, 26 Jan 2010 22:19:00 +0000

Ze zet de mooiste pokerface op die ik ooit gezien heb.
Mijn vrienden komen alleen nog maar een kaartje leggen als zij er is.
Gisteren moest ik sigaren voor haar meenemen.
"Want dat hoort bij poker", zei ze.
Ze won weer alle pinda’s.
Dat haar royal flush een joker bevat, maakt ons niets uit. Zolang ze haar pokerface maar opzet.
’s Avonds in bed vraagt ze me of ik haar liet winnen.
“Nee schat, je hebt het zelf gedaan", zeg ik zoals ze horen wil.
Venijnig zegt ze dat ze dat wel weet.
Want ik ben zo doorzichtig als glas, lacht ze.