Ψαροκόκαλο...

"Φλεγόμενα κορίτσια" της C.J. Tudor

noreply@blogger.com (Snowball) — Mon, 09 Mar 2026 11:12:00 +0000

Γνωστή και μη εξαιρεταία η κυρία Tudor κι ένα δικό της βιβλίο ήταν ότι πρέπει αυτή την περίοδο που μας πέρασε... Με το stress να χτυπάει κόκκινα μόνο ένα βιβλίο που θα με "κρατούσε" θα μπορούσε να παίξει τον θεραπευτικο του ρόλο, μακρια από οθόνες και αδιάκοπες άλλες σκέψεις πάσης φύσεως... Το story του φαινόταν πολλά υποσχόμενο, η συγγραφέας (μου) έχει αποδείξει την αξία της, αγγλική εξοχή, ένα στοιχείο μεταφυσικής, θρησκευτικά εγκλήματα από το παρελθόν, μάρτυρες, όλα κούμπωναν τέλεια...

Στο οπισθόφυλλο γράφει:

Το Τσάπελ Κροφτ είναι ένα γραφικό βρετανικό χωριό στην περιοχή του Σάσεξ. Η ζωή εκεί κυλάει ήρεμα, φαινομενικά, αλλά πίσω από τη βουκολική γαλήνη και τις τοπικές παραδόσεις κρύβεται μια κοινωνία καταπιεσμένη, διεστραμμένη, κλεισμένη στη σιωπή, με πολλά ένοχα μυστικά. Σ’ αυτό το περιβάλλον εγκαθίσταται, με δυσμενή μετάθεση, η ιερέας Τζακ Μπρουκς με την έφηβη κόρη της, τη Φλο.

Η Τζακ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ενορία της στο Νότιγχαμ έπειτα από ένα τραγικό συμβάν. Από την πρώτη στιγμή της έλευσής τους στο χωριό, μάνα και κόρη αντιμετωπίζουν παράξενες καταστάσεις, από ατυχήματα μέχρι απειλές για τη ζωή τους. Το σκοτεινό παρελθόν της Τζακ έρχεται ξανά στο προσκήνιο, όταν η Τζακ πληροφορείται πως ο καταδικασμένος για τον φόνο του άντρα της αδερφός της, πρόκειται να αποφυλακιστεί. Πτώματα ξεθάβονται, άνθρωποι που θεωρούνταν εξαφανισμένοι αποδεικνύεται ότι έχουν δολοφονηθεί και το άγνωστο σκοτεινό παρελθόν της Τζακ κινδυνεύει να αποκαλυφθεί.

Η C.J. Tudor δεν είναι "χθεσινή"... Έχει αποδείξει την αξία της επανελλημένα και είναι μια από τις καλύτερες πένες στον χώρο του φανταστικού/horror... "Τυγχάνει" να υπηρετεί ένα είδος που μου αρέσει πολύ, να είμαστε κοντά σε ηλικία και να έχουμε κοινά references σε πολλά πράγματα...Όλα αυτά τα λέω γιατί θέλω εξ αρχής να δηλώσω ότι δεν είμαι αντικειμενικός, είμαι fan της.... Η Tudor έχει ένα φοβερό ταλέντο να χτίζει εικόνες και σύμπαντα, όχι με πολλά λόγια και μακρόσυρτες περιγραφές αλλά με μικρές λεπτομέρειες και σύντομες φράσεις... Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι όλα όσα κρύβουν οι άνθρωποι και τα προσωπεία που φορούν για να κυκλοφοροήσουν έξω στον κόσμο, οι ρόλοι που υπηρετούν για το τίμημα της ένταξης στην κοινωνία... Υπάρχουν πολλές ανατροπές και πολλές εκπλήξεις καθ' όλη τη διάρκεια της αφήγησης, όλοι είναι ύποπτοι μέχρι να μην είναι... Το παρελθόν όλων τους ακολουθεί κατά πόδας, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις επιλογές και τις πράξεις του, μέχρι να έρθει η κάθαρση, τιμωρία για κάποιους, επιβράβευση για κάποιους άλλους... Ο ρυθμός ήταν καταιγιστικός χωρίς η πλοκή να παίνρει "παρκαμπτήριες οδούς" και χαίρομαι πολύ που η Tudor επιμένει σε ένα format γύρω στις 450 σελίδες, προσωπικά θεωρώ ότι σπάνια ένα βιβλίο χρειάζεται να ξεπερνάει αυτό το όριο...

Απόλαυσα την ανάγνωση του "Φλεγόμενα κορίτσια", άφησα το μυαλό μου να βυθιστεί στην ιστορία του και μα τον Θεό το χάρηκα και με ξεκούρασε... Επίσης χάρηκα και το γεγονός ότι αγόρασα το βιβλίο από γνωστή αλυσίδα ελληνικών super markets με μόλις 5€, αν σας ενδιαφέρει μπορεί να έχουν ακόμα απόθεμα...

Το τέλος (άλλης) μίας εποχής...

noreply@blogger.com (Snowball) — Thu, 26 Feb 2026 09:37:00 +0000

Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει, λέει το χιλιοειπωμένο κλισέ, στην περίπτωση μου βέβαια δεν ανέτρεψε ο Θεός τα σχέδιά μου αλλά ο αμείλικτος νόμος της αγοράς... Αύριο, μετά από 9 χρόνια, είναι η τελευταία μου μέρα στην εταιρεία που εργάζομαι από τις 3/1/2017... Τα 9 χρόνια που πέρασαν είναι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που παρέμεινα στην ίδια εταιρεία, σε μια εταιρεία από την οποία πίστεψα σε κάποια φάση ότι θα πάρω σύνταξη, όπως το είχα πιστέψει και στο παρελθόν με άλλες εταιρείες που εργάστηκα... Είμαι 47 μισό και αν δεν αλλάξουν τα όρια συνταξιοδότησης έχω ακόμα 19 χρόνια δουλειάς... Πόσες δουλειές θα αλλάξω ακόμα μέχρι τότε; Στατιστικά τουλάχιστον δύο αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά, ελπίζω απλά κάθε φορά να είναι για καλύτερα...

Το AI δεν θα κατακτήσει τον κόσμο ΑΚΟΜΑ...

noreply@blogger.com (Snowball) — Mon, 16 Feb 2026 13:58:00 +0000

Μια απλή ερώτηση, δύο διαφορετικά LLMs σε free versions (ChatGPT και Claude) και ένα συμπέρασμα:

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει δρόμο ακόμα για να αποκτήσει συνείδηση και να κατακτήσει τον πλανήτη (λέγε με Skynet) αλλά υπάρχουν κάποια AI που είναι πιο κοντά από τα άλλα σε αυτόν τον στόχο...

ChatGPT (GPT-5)

Claude (Sonnet 4.5)

"Σε μια πτυχή του χρόνου" της Madeleine L'Engle

noreply@blogger.com (Snowball) — Mon, 09 Feb 2026 11:26:00 +0000

Η πέμπτη και τελευταία σεζόν του Stranger Things την οποία φυσικά και είδα, είχε πολλά references στο βιβλίο αυτό... Δεν το είχα ξανακούσει, ούτε την συγγραφέα Madeleine L'Engle αλλά αφού είμαι fan της σειράς σκέφτηκα να του δώσω μια ευκαιρία... Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος...

Η Μεγκ είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα αδέρφια της σε μια οικογένεια επιστημόνων αστροφυσικών... Όταν ο πατέρας της εξαφανίζεται προσπαθεί να καταλάβει το γιατί και μέσα από μια σειρά γεγονότων μαθαίνει ότι κρατείται αιχμάλωτος στον πλανήτη Κάμαζοτς και ξεκινάει ένα περίεργο ταξίδια μαζί με τον μικρό αδερφό της Τσαρλς Γουάλας και τον φίλο της Κάλβιν με αποστολή να σώσει τον πατέρα της και να τον φέρει πίσω στην Γη...

Οφείλω να πω εδώ ότι ήξερα εξαρχής ότι το "Σε μια πτυχή του χρόνου" ανήκει στην κατηγορία του νεανικού μυθιστορήματος αλλά λόγω του γεγονότος ότι στο παρελθόν διάβασα νεανικά μυθιστορήματα που με άφησαν πολύ ικανοποιημένο όπως τα "Χάρι Πότερ", δεν έδωσα και τόση σημασία αλλά δεν είχα δίκιο... Δεν ξέρω αν φταίει η μετάφραση αλλά η κυριότερη εντύπωση που μου έδωσε το βιβλίο ήταν ότι ήταν υπερβολικά απλοϊκό, περισσότερο ένα παραμύθι για παιδιά παρά μια fantasy ιστορία έστω και για νέους... Η πλοκή είναι εξαιρετικά βιαστική και στερείται context, οι χαρακτήρες είναι flat και απλοϊκοί, παιδικοί ... Δεν μαθαίνουμε ποτέ την ιστορία των πλασμάτων που βλέπουμε, το πως ο πατέρας της ταξίδεψε στον χώρο και τον χρόνο, γιατί ο Τσαρλς Γουάλας είναι wonder kid; Η υπόθεση προχωράει με λογικά άλματα (ακόμα και για μια fantasy ιστορία) και το μόνο που λείπε στο φινάλε είναι το "ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα"...

Προσπαθώ να καταλάβω πώς αυτό το ανάγνωσμα αποτέλεσε reference για τους Duffers και τις ακριβώς σχέση μπορεί να έχει το "Σε μια πτυχή του χρόνου" με το Stranger Things όπως το γνωρίσαμε αλλά δεν θα μάθω... Το μόνο που ξέρω είναι ότι η ανάγνωση του "Σε μια πτυχή του χρόνου" ήταν αδιάφορη, άοσμη και βαρετή...

I'll pass...

"Η ιστορία της Λίσι" του Stephen King

noreply@blogger.com (Snowball) — Sat, 03 Jan 2026 09:15:00 +0000

Κάθε βιβλίο είναι ζωντανό... Άλλα πράγματα έχει να σου πει σε μια συγκεκριμένη φάση της ζωής σου και άλλα σε κάποια άλλη... Το τι θα αποκομίσει ο κάθε αναγνώστης είναι κάτι εντελώς προσωπικό, έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που έχει, τις προσδοκίες που έχει από το βιβλίο, την φάση του φεγγαριού... Ίσως όντως η πιο αχρείαστη δουλεία να είναι αυτή του βιβλιοκριτικού...

Ξεκίνησα να διαβάζω το "Η ιστορία της Λίσι" κρατώντας μικρό καλάθι, οι κριτικές που είχα διαβάσει το χαρακτήριζαν επιεικώς μέτριο... Ήμουν και είμαι ακόμα σε φάση αναγνωστικού "κολλήματος" εδώ και καιρό, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να διαβάσω ένα βιβλίο... Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο λόγος που το ξεκίνησα ήταν διπλός... Αφενός ήθελα να διαβάσω κάτι του Stephen King το οποίο θα με έκανε να νιώσω ξανά την οικειότητα της ανάγνωσης και αφετέρου ήταν το μικρότερο σε πλήθος σελίδων από όσα είχα αδιάβαστα στην συλλογή μου με βιβλία του King σε pdf, το βιβλίο διαβάστηκε σε tablet... Κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη τα βιβλία πάνω από 500 σελίδες με δυσκολεύουν, πρέπει να μου αρέσουν πάρα πολύ για να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον ως το τέλος...

Η Λίσι είναι χήρα, ο άντρας της, ο Σκοτ Λάντον, διάσημος συγγραφέας, έχει πεθάνει πριν 2 χρόνια... Η Λίσι και ο Σκοτ δεν κάνανε παιδιά και τα 25 χρόνια του γάμου τους τα ζήσανε πολύ συνδεδεμένοι ο ένας με τον άλλο... Η Λίσι παρά τα 2 χρόνια της χηρείας της δεν έχει προχωρήσει στη ζωή της, έχει άλυτους λογαριασμούς με το παρελθόν της αλλά όλα αυτά θα αλλάξουν καθώς η λογοτεχνική κληρονομιά του Σκοτ διεκδικείται από πολλούς και το γεγονός αυτό θα επισπεύσει τις καταστάσεις και θα την αναγκάσει όχι μόνο να ασχοληθεί με αυτή αλλά και να αντιμετωπίσει παλιούς και νέους κινδύνους (σε αυτό τον κόσμο και σε κάποιον άλλο... ) και να ανασύρει αναμνήσεις και συναισθήματα που νόμιζε ότι είχε καλά θαμμένα στο μυαλό της για να υπερνικήσει τους κινδύνους που αντιμετωπίζει και να βρει την κάθαρση...

Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση του βιβλίου και είναι απολύτως μια χαρά αλλά στην πραγματικότητα το "Η ιστορία της Λίσι" είναι ένα βιβλίο για την αγάπη... Την αγάπη σε οποιοδήποτε μορφή, την αδερφική, την πατρική, την ερωτική, την συντροφική, την αγάπη που ξεπερνάει τα όρια του χώρου και του χρόνου, που σώζει από τους προσωπικούς δαίμονες που κυνηγούν όλους μας, την αγάπη που είναι άγκυρα στο πραγματικό, το ουσιαστικό, το καλό, όπως το έχει ο καθένας στο μυαλό του... Νιώθω ότι σε αυτό το βιβλίο, ο Stephen King έβαλε πολλά από τα στοιχεία του εαυτού του, τόσο στον χαρακτήρα του Σκοτ Λάντον, του πολύ επιτυχημένου, πολυγραφότατου συγγραφέα phantasy με τους προσωπικούς δαίμονες που τον κυνηγούν όλη του τη ζωή, για τον οποίο άγκυρα σε αυτό τον κόσμο, μακριά από την τρέλα είναι μόνο η Λίσι... Είναι γνωστή η ατελείωτη αγάπη του Stephen King για την σύζυγο του Tabitha, που του στάθηκε σε όλη τη ζωή του, στα καλά και στα πολύ άσχημα... Στον σημείωμα στο τέλους του βιβλίου επιβεβαιώνει αυτό που αντιλαμβάνεται ο πεπειραμένος αναγνώστης, ότι η σχέση της Λίσι με τις αδερφές της είναι στηριγμένη στην σχέση της Tabitha με τις δικές της... Μπορεί σε κάποια σημεία ο King να πλατειάζει και να γίνεται φαφλατάς αλλά δεν χάνει ποτέ το αφηγηματικό του ταλέντο, την ικανότητα να σε συναρπάζει και ομολογώ ότι η αφήγηση του Σκοτ για τον θάνατο του πατέρα του με άγγιξε πολύ συναισθηματικά, ήταν το πιο "δυνατό" κομμάτι του βιβλίου...

Δεν θέλω να προσθέσω κάτι άλλο διότι θα αρχίσω να περιγράφω απλά την πλοκή, προτιμώ να μείνω στο συναίσθημα που μου άφησε αυτό το βιβλίο και στην συγκίνηση που ένιωσα διότι ένιωσα ότι ένας άνθρωπος μέσα από το βιβλίο του, ξεγυμνώθηκε μπροστά σε όλο τον κόσμο, είπε δείτε με, είμαι ένα "φρικιό" που κουβαλάει μπαγκάζια στην πλάτη του αλλά είμαι εδώ και καταφέρνω να είμαι εδώ μόνο και μόνο εξαιτίας της αγάπης...

💗

Πώς μπλέξαμε έτσι;

noreply@blogger.com (Snowball) — Wed, 17 Dec 2025 12:44:00 +0000

Έχω ζήσει πολλά και προσωπικά και επαγγελματικά, κάποια δεν ήθελα να τα ζήσω καθόλου όχι να τα ξαναζήσω...

Στην Ελλάδα λέγαμε κάποτε ότι από τις Τράπεζες δεν φεύγεις, παίρνεις σύνταξη... Ήμουν τόσο "τυχερός" που έζησα το κλείσιμο μιας Τράπεζας... Πήγα στον άλλο κλάδο που θεωρούσαμε πανίσχυρο στην Ελλάδα, αυτόν του φαρμάκου, κλείνω σε 20 μέρες 9 χρόνια, 9 καλά χρόνια αλλά η "τύχη" μου συνεχίζεται, η εταιρεία που δουλεύω περνάει την χειρότερη περίοδο της ιστορίας της...

Είμαι 47 στα 48, έχω δυο γιους στην εφηβεία και πληρώνω νοίκι... Δεν έχω τις αντοχές, δεν έχω την διάθεση, δεν έχω την ψυχολογία για να ξεκινήσω πάλι από την αρχή, να αποδείξω ξανά τον εαυτό μου, να χτίσω πάλι το όνομά μου και το κύρος μου σε μια νέα εταιρεία αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι δεν έχω επιλογή...

"Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ’ένα μπαρ" του Θεόδωρου Παπακώστα

noreply@blogger.com (Snowball) — Fri, 12 Sep 2025 12:49:00 +0000

Στην εποχή των εικόνων που ζούμε είναι δύσκολο να δελεάσεις με περιεχόμενο που αφορά κλασσικές επιστήμες ένα κοινό που έχει γαλουχηθεί με reels των 20 δευτερολέπτων... εκτός και αν καταφέρεις να μιλήσεις στην γλώσσα που μιλάει αυτό το κοινό, αν καταφέρνεις να κάνεις την επιστήμη πιο ενδιαφέρουσα, πιο pop για ένα κοινό απαίδευτο (δεν το λέω υποτιμητικά)... Αυτό είναι το project του Θεόδωρου Παπακώστα aka Archaeostoryteller, διδάκτορα της αρχαιολογίας ο οποίος έβαλε στόχο να φέρει την επιστήμη του κοντά στις μάζες κι έφτιαξε για αυτό τον λόγο ένα ολόκληρο σύμπαν που αποτελείται από podcasts, παρουσία στα social media, ντοκιμαντέρ και βιβλία...προφανώς!

Το "Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ’ένα μπαρ" δεν είναι το πρώτο βιβλίο του Θεόδωρου Παπακώστα, είναι το 4ο συν ένα activity book για παιδιά, και αφορά τους πολιτισμούς και τις μυθολογίες των λαών που περιγράφονται στον μακροσκελή τίτλο... Με ένα λόγο καθημερινό, χιουμοριστικό κάποιες φορές αλλά όχι εκχυδαϊσμένο, μιλάει στον αναγνώστη για ιστορικά ευρήματα, αναλύει μύθους και παραδόσεις, συνδέει τον σχολιασμό του με το σήμερα το πως αλληλοεπιδρά το παρελθόν με το παρόν, με τρόπο προσιτό και εύπεπτο, χωρίς ο δεύτερος χαρακτηρισμός να είναι υποτιμητικός... Η όλη προσπάθεια του Θεόδωρου Παπακώστα, όχι μόνο αυτό το βιβλίο, είναι μια πρόταση στο πως πρέπει να προσαρμόζεται η εκπαίδευση και η ακαδημαϊκή κοινότητα έτσι ώστε να αποκτήσει ορατότητα από ένα ευρύ κοινό που αντιμετωπίζει τις κλασσικές επιστήμες με καχυποψία θεωρώντας ότι είναι εξ ορισμού βαρετές... Το ζήτημα είναι η γνώση να έρχεται σε επαφή με όσους περισσότερους ανθρώπους γίνεται και αν υπάρξουν και αυτοί που θέλουν να εμβαθύνουν περισσότερο, ο συγγραφέας στο τέλος του βιβλίου έχει λίστα των συγγραμμάτων που αποτέλεσαν πηγές για το δικό του βιβλίο...

Θεωρώ την προσπάθεια του συμπαθέστατου Archaeostoryteller πολύ καλή που αξίζει να στηριχτεί από τους αναγνώστες κι όχι μόνο, είπαμε υπάρχει και podcast... Διάβασα το βιβλίο στις διακοπές μου και παρόλο που είχα αρκετή γνώση πάνω στην ιστορία και την μυθολογία των τριών λαών, το απόλαυσα γιατί έμαθα και πράγματα νέα για μένα, όπως η ανάλυση του έπους του Γκιλγκαμές, ή για την λογοτεχνία στην αρχαία Αίγυπτο...

Προτείνεται...

Q: Are We Not Men? A: We Are Devo!

noreply@blogger.com (Snowball) — Wed, 20 Aug 2025 07:35:00 +0000

Σήμερα ξύπνησα πολύ πρωί και έκατσα να τελειώσω το ντοκιμαντέρ για τους Devo που ξεκίνησα χθες το βράδυ στο Netflix... Η κεντρική ιδέα της ύπαρξης του πολύ καλού συγκροτήματος ήταν το Devolution ή αντίστροφη εξέλιξη, ότι η ανθρωπότητα από ένα σημείο και μετά περπατάει προς τα πίσω σε ότι αφορά την εξέλιξη της νόησης, της τέχνης και του πολιτισμού, επιλέγοντας συνειδητά την αποβλάκωση, τον καταναλωτισμό και την εγωπάθεια...

Πολύ λίγο μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ διαβάζω την παρακάτω είδηση και νιώθω πραγματικά ότι αφενός οι Devo ήταν προφήτες και αφετέρου ότι η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε αφανισμό...

Η ιστορία μου...

noreply@blogger.com (Snowball) — Wed, 09 Jul 2025 11:54:00 +0000

Γεννήθηκα το 1978, σε μια οικογένεια που έκανε δύο παιδιά, εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος... Ζούσαμε σε ιδιόκτητο σπίτι, χωρίς δάνειο, το είχε αφήσει ο παππούς μου στον πατέρα μου, ο πατέρας μου ήταν υπάλληλος της ΔΕΗ και η μητέρα μου νοικοκυρά, δεν εργαζόταν διότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να εργάζεται η γυναίκα του... Ζούσαμε μια ζωή χωρίς καμία στέρηση, πηγαίναμε διακοπές ένα μήνα κάθε καλοκαίρι σε ξενοδοχεία, κάθε βράδυ στις διακοπές τρώγαμε έξω... Η οικογένεια μου ήταν μια τυπική μικροαστική των 80s - 90s, περιορισμένη στον μικρόκοσμο που έφτιαξε για τον εαυτό της, σε μια επισφαλή ασφάλεια...

Μπήκα στο πανεπιστήμιο με την πρώτη, το 1996 και δεν θα ξεχάσω ότι την πρώτη μέρα είδα παιδιά 18 χρονών που κρατούσαν χαρτοφύλακα και είχαν κρατημένο τον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" κάτω από την μασχάλη... Στην τελετή υποδοχής του Τμήματος Πληροφορικής προς του πρωτοετείς φοιτητές λίγες μέρες μετά ακούστηκε η διαβεβαίωση ότι "...είσαστε τα στελέχη του αύριο, οι εταιρείες θα κάνουν ουρά όταν βγείτε στην αγορά εργασίας με το πτυχίο σας..."... Άργησα να τελειώσω το πανεπιστήμιο αφενός διότι συνέβησαν κάποιες αντικειμενικές αναποδιές και αφετέρου επειδή δεν είχα την συναισθηματική ωριμότητα και την στοχοπροσήλωση που θα μου επέτρεπε να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στην ώρα τους... Ο χαμένος χρόνος αναπληρώθηκε εν μέρει από το γεγονός ότι λόγω διπλής υπηκοότητας υπηρέτησα εξάμηνη θητεία αλλά αυτός ο χρόνος πήγε χαμένος διότι δεν βρήκα άμεσα δουλειά μετά την απόλυσή μου και δεν το εκμεταλλεύτηκα για να κάνω κάποιο μεταπτυχιακό που θα εμπλούτιζε το βιογραφικό μου... Οι λόγοι που δεν το έκανα ήταν από την μία το κόστος, δεν ήθελα να επιβαρύνω με αυτό τους γονείς μου και από την άλλη η φοβία που μου είχε μείνει από την περίοδο των προπτυχιακών μου σπουδών, τις οποίες όπως είπα ζορίστηκα να τελειώσω, θα έμπλεκα πάλι, τόσο σύντομα, σε μια παρόμοια κατάσταση; Αν θέλω να είμαι τίμιος με τον εαυτό μου ο κυριότερος λόγος ήταν ο δεύτερος...

Έπιασα δουλειά την Μ. Δευτέρα του 2005 στην Τράπεζα Κύπρου, Τμήμα Πληροφορικής, ομάδα Data Warehouse... Δύο διαφορετικοί φίλοι μου μου είχαν πει ότι θα πάρω σύνταξη από αυτή τη δουλειά, δεν θυμάμαι ποιος μου το είχε πει πρώτος αλλά και οι δύο έκαναν λάθος, ήταν πολύ διαφορετικές οι εποχές τότε... Έκανα αργά βήματα αλλά σταθερά, δεν είχα ξαναδουλέψει σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον, είχα να μάθω πολλά, αλλά μάθαινα γρήγορα, το μυαλό μου ρουφούσε σαν σφουγγάρι, εξελίχθηκα πολύ σαν προγραμματιστής

Είχα κλείσει πενταετία στην τράπεζα, πλέον είχα γυναίκα και παιδί και πίστευα ότι είχε έρθει η ώρα μου να ανοίξω τα φτερά μου, το δικαιούμουν, τα είχα κάνει όλα όπως έπρεπε αλλά τότε ήρθε η Κρίση... Συμμετείχα στην ομάδα πιστωτικού ελέγχου που έγινε από την PIMCO στις κυπριακές τράπεζες από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Δεκέμβρη του 2012... Χωρίς αργίες, γιορτές, σαββατοκύριακα, καθημερινά 18ωρα, με τρομακτική ένταση και πίεση, ενώ και το δεύτερο παιδί μου ήταν καθοδόν... Αυτή η περίοδος με σημάδεψε τόσo θετικά όσο και αρνητικά... Είχα δει το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον, εκτός από την απόλυση, και είχα ανταπεξέλθει, τίποτα δεν μπορούσε να με τρομάξει πια...Το αντίτιμο ήταν μεγάλο βέβαια, ψυχολογικά διαλύθηκα ενώ και το σώμα μου κατέρρευσε, από το τέλος Νοεμβρίου του 2012 μέχρι το τέλος του Γενάρη του 2013 έπαθα δύο φορές βρογχίτιδα και χειρουργήθηκα με βουβωνοκοίλη...

Δυστυχώς, όλος αυτός κόπος πήγε χαμένος όταν στις 18 Μαρτίου του 2013 κατέρρευσε το κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα και μπήκα στη ζώνη του λυκόφωτος, δεν ήξερα αν είμαι άνεργος ή όχι, ήξερα ότι είχα γυναίκα και παιδί, ένα δεύτερο που ερχόταν (γεννήθηκε στις 26 Απριλίου), νοίκια και λογαριασμούς να τρέχουν... Πέρασα τις επόμενες 2 με 3 εβδομάδες να τρέχω κάθε μέρα μαζί με τον σύλλογο εργαζομένων της Τράπεζας από κομματικό γραφείο σε κομματικό γραφείο, να ξεροσταλιάζω έξω από τα κεντρικά της τράπεζας, έξω από τη Βουλή, να περιμένουμε μια απάντηση, τι θα γίνει με εμάς;

Τελικά μας κληρονόμησε η Τράπεζα Πειραιώς, οι μισθοί μας δεν χάθηκαν, η ζωή μας συνεχίστηκε κανονικά... (;) Όχι ακριβώς... Παραμείναμε για σχεδόν 8 μήνες σε κατάσταση αδράνειας μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ενσωμάτωσης της Τράπεζας Κύπρου εν Ελλάδι στην Τράπεζα Πειραιώς... Κάπου ενδιάμεσα συμμετείχα σε άλλο ένα πιστωτικό έλεγχο, για τις ελληνικές τράπεζες αυτή την φορά, που τον διενεργούσε η Black Rock, ο δεύτερος πιστωτικός έλεγχος σε λιγότερο από ένα χρόνο αλλά μετά την εμπειρία της PIMCO ήταν απλά μια βόλτα στο πάρκο... Στις 25 Οκτωβρίου 2013 ήμουν αυτός που πάτησε το κουμπί για να ξεκινήσει η διαδικασία migration των δεδομένων από τα συστήματα της Τράπεζας Κύπρου σε αυτό της Τράπεζας Πειραιώς και η BOC όπως την λέγαμε μεταξύ μας οι υπάλληλοι της, πέρασε στην ιστορία...

Στην Τράπεζα Πειραιώς, έπεσα στα βαθιά... Άγνωστος μεταξύ αγνώστων, με καινούργιο αντικείμενο και ρόλο, εντελώς μόνος αφού τοποθετήθηκα σε μια ομάδα χωρίς κανένα γνωστό από τα παλιά, έπρεπε να αποδείξω ξανά ποιος είμαι και τα κατάφερα... Έκατσα στην Τράπεζα Πειραιώς σχεδόν 3 χρόνια, χρόνια γεμάτα όσο δεν παίρνει... Ήταν η περίοδος των capital controls, της κορύφωσης της Κρίσης, και η ευθύνη που έπεσε στην πλάτη της ομάδας που ήμουν ήταν να ενημερώνει την τράπεζα, όσο γίνεται πιο άμεσα (τότε δεν υπήρχαν data streams) για την κατάσταση της ρευστότητας σε ATMs, ταμεία, vault, σε χρηματαποστολές... Όταν λέμε ομάδα, για να μην παρεξηγούμαστε, μιλάμε για τρία άτομα, δύο developers (εγώ κι ένας νεότερος από εμένα), ένας προϊστάμενος που έπαιζε τον ρόλο του PM, στο...τσακίρ κέφι είχαμε την συνδρομή ενός εξωτερικού συνεργάτη, τον οποίο από ένα σημείο και μετά δεν χρειαζόμασταν καν αφού οι δικές μας γνώσεις ξεπερνούσαν τις δικές του... Παράλληλα με αυτά που περιγράφω ακριβώς πιο πάνω δεν σταματούσα να εξελίσσομαι σαν επαγγελματίας και προγραμματιστής... Πλήρωσα από την τσέπη μου και ολοκλήρωσα ένα course που χρειάστηκε ένα χρόνο για να τελειώσει πάνω σε ένα topic που θα γινόταν θέμα συζήτησης ακόμα και από ανθρώπους που δεν κατανοούν τους όρους του Machine Learning και του Data Sciense και νομίζουν ότι απλά πατάς κουμπιά... Είχα φέρει εις πέρας κάθε στόχο, προσωπικό και επαγγελματικό, ήμουν στην αιχμή της τεχνολογίας και ένιωθα ότι είχε έρθει η ώρα να ανταμειφθώ... Η Τράπεζα πάλι δεν το πίστευε... Αφού μου έδωσε μια προαγωγή που δεν περιλάμβανε οικονομική εξέλιξη, σε ένα ρόλο που είχε εφευρεθεί για να προσθέσει περισσότερα σκαλιά στην σκάλα της ιεραρχίας, μου πέταξε στα μούτρα ότι δεν πρέπει να ζητάω αυξήσεις γιατί είμαι καλοπληρωμένος...

Εγώ δεν πίστευα κάτι τέτοιο οπότε οι δρόμοι μας χώρισαν και στις 3/1/2017 ξεκινάω να εργάζομαι στην εταιρεία που εργάζομαι και τώρα... Δεν ήταν εύκολη αυτή η αλλαγή... Δεν με στήριξε σχεδόν κανένας, εκτός από την Μάρα, όλοι θεωρούσαν ότι είμαι τρελός που εγκαταλείπω τον τραπεζικό χώρο αλλά εγώ ήξερα ότι χρειαζόμουν την αλλαγή και χρειαζόμουν τα λεφτά... Δεν ήξερα τίποτα από το business μιας εμπορικής/παραγωγικής εταιρείας, έπρεπε να μάθω πολλά πράγματα από το 0, να εξοικειωθώ με διαφορετικό τεχνολογικό stack, συμπεριφορές, νοοτροπίες... Δεν ήταν εύκολο, ο δρόμος δεν ήταν σπαρμένος με ροδοπέταλα... Δεν τηρήθηκαν πολλές από τις δεσμεύσεις που είχα πάρει πριν δώσουμε τα χέρια, αντιμετώπισα καχυποψία, απαξίωση, αντιπάθεια πολλές φορές... Πέρασα μεγάλο χρονικό διάστημα που έψαχνα να βρω "πελάτες" γραφείο, γραφείο, να τους πείσω ότι είχαν να κερδίσουν από αυτό που είχα να προσφέρω, να δικαιολογήσω με κάποιο τρόπο τον μισθό μου... Τα κατάφερα δύσκολα αλλά τα κατάφερα... Έφτιαξα ένα όνομα μέσα στην εταιρεία, πήρα προαγωγές και αυξήσεις... Δεν ήταν όλα ρόδινα, υπήρχαν και υπάρχουν πολλά θέματα σε εκκρεμότητα αλλά υπήρχε αυτό το αίσθημα της ασφάλειας, ακόμα και μέσα στην πανδημία, το οποίο κάλυπτε στο τέλος τα παράπονα...

Τον τελευταίο χρόνο, η εταιρεία αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα παραγωγικής και οικονομικής φύσεως... Έπαψε να υπάρχει αυτό το αίσθημα ασφάλειας, οι αποχωρήσεις εργαζομένων έχουν υπέρ πολλαπλασιαστεί, υπάρχει αβεβαιότητα... Τα συσσωρευμένα προβλήματα και παράπονα κοντά 9 χρόνων βγήκαν στην επιφάνεια, φήμες περικοπών κυκλοφορούν, η φτώχεια φέρνει γκρίνια... Κάνω σκέψεις αν τελικά έπρεπε να αποδεχτώ την πρόταση που μου είχε γίνει το 2022 από άλλη εταιρεία, δοκιμάζω να βγω στην αγορά αλλά βλέπω ότι η ηλικία μου είναι ανασταλτικός παράγοντας, τα λεφτά που ζητάω είναι δυσεύρετα βάση του τίτλου που έχω και βάση του γεγονότος ότι δεν έχω μεταπτυχιακό... Νιώθω και έτσι είναι, ότι η τεχνολογία με έχει ξεπεράσει, ότι η παραμονή μου στην εταιρεία που βρίσκομαι τόσα χρόνια, έστρεψε την καριέρα μου σε μια κατεύθυνση που ίσως δεν μου ταιριάζει τόσο... Έχω άγχος και το σωματοποιώ, έχω γίνει αρρωστοφοβικός... Προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου, να ζω την κάθε μέρα που έρχεται, να σταματήσω να αγχώνομαι για ότι δεν μπορώ να ελέγξω... Κάποτε τα καταφέρνω...

Τετάρτη, 9/7/2025

"Νεκρή πόλη" του John Killian

noreply@blogger.com (Snowball) — Mon, 31 Mar 2025 14:04:00 +0000

Ο Μπεν Λόγκαν καταφθάνει στο Φόλσβιλ μια βροχερή μέρα, ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να ξεκουραστεί πνευματικά και σωματικά, είναι ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης στο τμήμα των βίαιων εγκλημάτων κατά των ανηλίκων... Αρχικά όλα φαίνονται ειδυλλιακά στην μικρή κωμόπολη του Κεντάκυ και ο Μπεν νιώθει ότι ίσως βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι αλλά δυστυχώς η κατάσταση επιδεινώνεται πολύ γρήγορα... Η εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, της Όμπρει, καταλήγει στην ανεύρεση του νεκρού της σώματος μέσα σε μια κάθετη σπηλιά, στους λόφους έξω από την πόλη... Οι πρώτες ενδείξεις υποδεικνύουν ατύχημα, την κακιά στιγμή αλλά ο Μπεν νιώθει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, ότι ο θάνατος της Όμπρει ήταν μια στυγνή δολοφονία... Όταν μοιράζεται αυτή την άποψη με διάφορα επιφανή μέλη της κοινότητας του Φόλσβιλ, τον σερίφη, τη δήμαρχο, τον ιερέα δεν βρίσκει κανένα να υποστηρίξει την θεωρία του φόνου όμως ο Μπεν θα επιμείνει και θα το πάει στα άκρα...

H "Νεκρή Πόλη" είναι το βιβλίο με το οποίο συστήθηκε στο κοινό ο John Killian... Εκ πρώτης όψεως μοιάζει με ένα whodunnit αλλά δεν μένει μόνο εκεί... Ο Μπεν είναι ένας άνθρωπος βασανισμένος, ψυχικά και σωματικά, με παρελθόν σκοτεινό και αμφιλεγόμενο... Η εμμονή του με την ιδέα της δολοφονίας της Όμπρει εντείνεται διαρκώς, νιώθει ότι γύρω του εξυφαίνεται μια συνωμοσία σιωπής και συγκάλυψης που συμμετέχει όλη η πόλη αλλά δεν έχει σκοπό να κάνει πίσω, ο αναγνώστης αναπόφευκτα σκέφτεται αν όλο αυτό είναι γέννημα του ταραγμένου μυαλού του Μπεν ή όντως κάτι υπάρχει κρυμμένο στη σιωπή...

Ο χαρακτήρας του Μπεν είναι αρκετά στερεοτυπικός, το μοτίβο του "καταραμένου" μπάτσου δεν είναι άγνωστο στην αστυνομική λογοτεχνία... Το supporting cast είναι περιορισμένο και εξίσου basic ως προς την ανάπτυξη του ρόλου του, αυτό που ξεχωρίζει και εν τέλει αναδεικνύει το βιβλίο είναι το χτίσιμο μια καταπληκτικής σκοτεινής και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας που κερδίζει τον αναγνώστη... Οι διαρκείς μονόλογοι του Μπεν, η σκοτεινή του κατάβαση μέσα στις υποψίες που τον κατακλύζουν που διανθίζονται με αναμνήσεις από το παρελθόν του στη Νέα Υόρκη σπέρνουν στο μυαλό του αναγνώστη την αμφιβολία, είναι τρελός ή όντως είναι στα χνάρια μιας τρομερής συνωμοσίας... Αναπόφευκτα, η βία θα ξεσπάσει, οι περιγραφές της θα είναι εξαιρετικά γλαφυρές, ένα χαρακτηριστικό που θα ακολουθήσει και στα επόμενα βιβλία του John Killian... Η κάθαρση θα έρθει στο τέλος με ένα τρόπο αναπάντεχο και τα πράγματα θα "τακτοποιηθούν" όπως πρέπει...

Αν εξαιρέσεις κάποια σημεία που η πλοκή πλάτειασε σε κάποιες επαναλήψεις έχω να πω ότι το "Νεκρή Πόλη" είναι ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο για ένα νέο συγγραφέα και αν δεν είχα ήδη διαβάσει και άλλα βιβλία του John Killian σίγουρα θα τον αναζητούσα...

Για τα Τέμπη, μια Κυριακή πρωί...

noreply@blogger.com (Snowball) — Sun, 16 Mar 2025 08:50:00 +0000

Κάποιος θα διαβάσει αυτό το post και θα σκεφτεί είναι σαββατοκύριακο και φιλοσοφεί ο αργόσχολος... Μπορεί και να είναι έτσι αλλά αυτό το γεγονός δεν αλλάζει την αλήθεια...

Σαν κοινωνία κάναμε τα στραβά μάτια στα πάντα... Στην ανύπαρκτη δημόσια υγεία, στην παραπαίουσα δημόσια παιδεία, στην εξωφρενική ακρίβεια, στα απλησίαστα νοίκια, στη ζωή χωρίς μέλλον και προοπτική για τους πιο αδύναμους από εμάς, στην εκατόμβη των νεκρών του covid, στην αστυνομική βία, στις υποκλοπές, η λίστα είναι ατελείωτη... Κάθε φορά, στα μάτια αυτού που ήθελε να δει την αλήθεια, το σύστημα σου έλεγε ότι τα κέρδη και οι αριθμοί είναι πιο σημαντικά από την ανθρώπινη ζωή...

Μετά ήρθαν τα Τέμπη...

Η τραγωδία ήταν τεράστια και χτύπησε στο ευαίσθητο σημείο κάθε ενός από εμάς ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, τα παιδιά μας... Όλοι λίγο πολύ σκέφτηκαν ότι το δικό τους παιδί μπορεί να ήταν πάνω σε αυτό το τρένο και κάτι μέσα μας ξεχείλισε... Μας έχουν πάρει τα πάντα και δεν μιλάμε, θα μας σκοτώσουν και τα παιδιά μας; Αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ο κόσμος βγήκε στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, να ζητήσει την τιμωρία όλων των υπαίτιων, να απαιτήσει να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο...

Καλό είναι ο κόσμος να είναι ρεαλιστής...

Οι 57 στα Τέμπη δολοφονήθηκαν γιατί για το σύστημα της χώρας, οικονομικό και πολιτικό, η ζωή τους είχε μικρότερη αξία από τα κέρδη κάποιων άλλων ανθρώπων... Η ζωή τους είχε μικρότερη αξία από το σύστημα τηλεδιοίκησης, από το κόστος συντήρησης του σιδηροδρομικού δικτύου, από τα εισιτήρια που δεν θα κόβονταν αν ο υπουργός μεταφορών δεν "διασφάλιζε την ασφάλεια", από την αξία του φορτίου της εμπορικής αμαξοστοιχίας, από την αξία του πολιτικού κεφαλαίου που χτίζεται με ρουσφετολογικούς διορισμούς και διευκολύνσεις στους ημετέρους... Αυτό το πολιτικό και οικονομικό σύστημα που κυβερνάει αυτή την χώρα λειτουργεί κατά αυτόν τον τρόπο από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, δεν άλλαξε ποτέ και δεν θα αλλάξει ποτέ, τουλάχιστον όχι αυτοβούλως... Η ζυγαριά του πάντοτε έκλινε προς τα κέρδη, η ανθρώπινη ζωή ερχόταν πάντα δεύτερη...

Ο κόσμος που κατέβηκε και συνεχίζει να κατεβαίνει στο δρόμο ζητώντας να μην υπάρξουν ξανά άλλα Τέμπη, πρέπει να κατανοήσει ότι όσο υπάρχει αυτό το πολιτικό/οικονομικό status quo ΦΥΣΙΚΑ και θα υπάρξουν και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εύχεται τα παιδιά του να μην είναι τα θύματα... Αν θέλει να αλλάξει αυτή η κατάσταση, να απομακρύνει το μαχαίρι που κρέμεται πάνω από τους λαιμούς όλων μας, πρέπει να βρει τρόπους να ανατρέψει αυτή την κατάσταση, αυτό το σύστημα που προτιμά τα κέρδη από τον άνθρωπο...

Μεταξύ αυτών των τρόπων διαβεβαιώνω ότι δεν συμπεριλαμβάνονται tweets, stories ή posts σαν και αυτό... Τα social media έχουν τη χρησιμότητα τους αλλά ο κόσμος αλλάζει με πράξεις στον πραγματικό κόσμο...

"Μικρή ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών" του James West Davidson

noreply@blogger.com (Snowball) — Sat, 01 Mar 2025 15:57:00 +0000

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η χώρα που λατρεύει να μισεί και μισεί να λατρεύει ο υπόλοιπος πλανήτης... Είναι η χώρα που καλώς ή κακώς έχει αφήσει το στίγμα της στην παγκόσμια ιστορία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη από τις αρχές του 20ου αιώνα κι έπειτα... Είναι η χώρα που έχει κυριαρχήσει σε κάθε επίπεδο, οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό, τεχνολογικό, πολιτιστικό, κτλ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη... Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι όλα αυτά αλλά πόσα γνωρίζουμε πραγματικά για την ιστορία της, για το δρόμο που διέσχισε για να φτάσει στο σημείο βρίσκεται σήμερα; Απαντάω πρώτος εγώ, πολύ λίγα ως τίποτα... Πώς μαθαίνεις την ιστορία μιας χώρας ηλικίας 500+ ετών, θα σου πάρει πάρα πολύ χρόνο, θα ρωτήσει κάποιος και δικαιολογημένα... Με μια σύνοψη της ιστορίας και των ορόσημων που την καθόρισαν απαντάει ο James West Davidson που παρουσιάζει ακριβώς αυτό στις κοντά 450 σελίδες του βιβλίου του "Μικρή ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών"...

Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής αλλά και ολόκληρης της Αμερικανικής ηπείρου (από την σκοπιά των Ευρωπαίων) ξεκινάει το πρωινό της 12ης Οκτωβρίου 1492 όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος πατάει για πρώτη φορά το πόδι του σε Αμερικανικό έδαφος, σε ένα νησί της Καραϊβικής, το Σαν Σαλβαδόρ... Δεν το ξέρει αλλά έχει ανακαλύψει μια νέα ήπειρο και έχει βάλει ένα ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία που συγκρίνεται σε σπουδαιότητα με πολύ λίγα άλλα... Η προσπάθεια ανεύρεσης νέων εμπορικών δρόμων και νέων αγορών που ώθησαν τον Κολόμβο και εκατοντάδες άλλους εξερευνητές να τολμήσουν το ταξίδι προς το άγνωστο καθορίζει την κουλτούρα και την ποιότητα, ας μου επιτραπεί η έκφραση, των πρώτων λευκών που πάτησαν το πόδι τους στην Αμερική... Η εκμετάλλευση και η βαρβαρότητα απέναντι στους γηγενείς πληθυσμούς και των φυσικών πόρων των νέων χωρών γράφουν μαύρες σελίδες στην ανθρώπινη ιστορία και ισοδυναμούν με αυτό που σήμερα εύκολα θα χαρακτηρίζαμε ως γενοκτονία... Σιγά σιγά δεν είναι μόνο το κέρδος που οδηγεί τους αποίκους να δοκιμάζουν την τύχη τους στον Νέο Κόσμο... Η Ευρώπη είναι σε διαρκή αναβρασμό, ο ένας πόλεμος μετά τον άλλο, άνθρωποι διώκονται για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις ή την εθνικότητα τους... Η νέα ήπειρος είναι πολύ μακριά από την Ευρώπη, μοιάζει ιδανική για μια νέα αρχή, για να φτιάξει κανείς την τέλεια πολιτεία, σύμφωνα με τους νόμους του Θεού ή του Διαφωτισμού, έτσι κι άλλοι άνθρωποι ξεκινούν το ταξίδι προς τον Νέο Κόσμο... Παράλληλα με όλους αυτούς βέβαια, παρά την θέληση τους, είχαν ξεκινήσει το ίδιο ταξίδι και εκατομμύρια μαύροι σκλάβοι οι οποίοι έχτισαν αυτό τον Νέο Κόσμο κομμάτι κομμάτι... Οι αυτόχθονες, θα ρωτήσει κάποιος, τι απέγιναν; Όταν δεν σκλαβώνονταν κι οι ίδιοι, δεν πέθαιναν από τις αρρώστιες που έφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική, δεν πέθαιναν από την πείνα αφού οι βίσωνες άρχισαν να σπανίζουν στις Μεγάλες Πεδιάδες λόγω της υπερβολικής θήρευσης τους, εκτοπίζονταν από τους λευκούς σε όλο και πιο απόμακρες και άγονες περιοχές, καταδικασμένοι είτε να υποταχτούν στην μοίρα τους είτε να πολεμήσουν τους λευκούς λυσσαλέα αλλά μάταια και να χαθούν...

"E pluribus unum" , από τα πολλά ένα, είναι ένα ρητό που αναγράφεται πάνω στο έμβλημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και απεικονίζει αυτό που ακριβώς ήταν η Αμερική, ένα μείγμα εθνοτήτων, φυλών και θρησκειών που προσπαθούσε να βρει ταυτότητα και εθνική υπόσταση... Αυτός ήταν ο στόχος τουλάχιστον στην θεωρία για τους founding fathers της Αμερικής αλλά μπορεί και οι ίδιοι να μην το πίστευαν πλήρως... Οι Αμερικάνοι κομπάζουν ότι το Σύνταγμά τους έχει σαν κύριους πυλώνες την ελευθερία και την ισότητα όλων των πολιτών αλλά κάποιοι πολίτες είναι λιγότερο ίσοι από τους άλλους αν είναι μαύροι, αυτόχθονες ή ισπανόφωνοι, αν δεν είναι προτεστάντες ή αν είναι κομμουνιστές, Θεός φυλάξει... Πόσο ίσοι είναι οι πολίτες όταν κυριαρχεί ο νόμος του ισχυρού, ένα laissez faire το οποίο κάνει τη κοινωνία ζούγκλα; Ακόμα όμως και στην χώρα του άκρατου καπιταλισμού έγινε κατανοητό ότι το κράτος οφείλει να προστατεύει έστω και λίγο τους αδυνάτους ακόμα και αν δεν το επιτρέπει η προτεσταντική ηθική που σημάδεψε τόσο την πορεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής όσο και του καπιταλισμού αυτού καθαυτού ως κυρίαρχο οικονομικό σύστημα... Πόσο δημοκρατία είναι εν τέλει η αυτοανακηρυσσόμενη ως μεγαλύτερη δημοκρατία του πλανήτη όταν η ψήφος του απλού πολίτη είναι περιορισμένης σημασίας και διακοσμητική αφού τις κυβερνήσεις ορίζουν τα πολιτειακά εκλεκτορικά σώματα; Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και την δεύτερη σαν φάρσα είπε κάποτε ο Κάρολος Μαρξ... Δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα (κλίνω στο δεύτερο) ότι η πορεία του πλανήτη καθορίζεται εδώ και δεκαετίες, από τα 80s και μετά πάνω κάτω, από ένα ακόμα πιο σκληρό και κυνικό laissez faire, σαν ένα πλανητικό reality show, "Survival of the fittest" θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ή "Gladiators", προσωπικά προτιμώ τον πρώτο τίτλο...

Πώς φτάνουμε στο σήμερα, στην σημερινή κατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής; Αφού πέρασε μια περίοδο εσωστρέφειας που οδήγησε στον Εμφύλιο Πόλεμο, η Αμερική γρήγορα κατάλαβε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν ήταν ακόμα μια παραξενιά των Ευρωπαίων αλλά κάτι πολύ προσοδοφόρο και αν οι Ευρωπαίοι πίστευαν ότι πρέπει να κατακτήσεις μια χώρα για να ελέγχεις τους φυσικούς της πόρους και το εμπόριο της, οι Αμερικάνοι απέδειξαν ότι υπάρχουν καλύτεροι και αποδοτικότεροι τρόποι για να φτάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα χωρίς να στέλνεις στρατό από εδώ και από εκεί... Όταν για μια φορά παραβίασε την ίδια της την τακτική στο Βιετνάμ, το πλήρωσε ακριβά... Θα ρωτήσει κάποιος, όλα καλά στο εσωτερικό της Αμερικής; Θα απαντήσω κάθε άλλο... Τόσο κατόπιν της ανάγνωσης του βιβλίου όσο και από την προσωπική μου εμπειρία τα τελευταία πολλά χρόνια που παρακολουθώ ειδήσεις, η Αμερική είναι πιο διχασμένη από ποτέ, πιο πολωμένη από ποτέ... Το παιχνίδι που παίζουν σύσσωμο το πολιτικό σύστημα και ιντερνετικές περσόνες με τεράστια κόμπλεξ έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα το οποίο αν δεν εκτονωθεί με κάποιο τρόπο θετικό για την κοινωνία θα οδηγήσει σε έκρηξη με απροσδιόριστες συνέπειες...

Έχει ενδιαφέρον αν και είναι ελαφρώς κωμικοτραγικό ότι στο τέλος της έκδοσης του αντιτύπου του "Μικρή ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών" υπάρχει ένας επίλογος του συγγραφέα ο οποίος γράφτηκε το 2022, η πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου έγινε το 2015... Σε αυτό τον επίλογο ο James West Davidson διατυπώνει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του πάνω στην ευθύνη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ως μεγαλύτερης δύναμης στην Γη σχετικά με τα κρίσιμα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής και ότι αυτό συνεπάγεται για τις συνθήκες διαβίωσης πάνω στον πλανήτη (πείνα, ξηρασία, ξέσπασμα επιδημιών, κτλ)... Σχολιάζει τα πεπραγμένα και το ήθος της πρώτης θητείας Τραμπ, τα γεγονότα του Καπιτωλίου, την άρνηση των εμβολίων και της ύπαρξης του COVID19, την εισβολή στην Ουκρανία... Δεν μπορούσε φυσικά να ξέρει ο δύστυχος ότι η ιστορία θα επαναλαμβανόταν σαν τραγωδία και φάρσα ταυτόχρονα, ο Τραμπ θα επανεκλεγόταν με την βοήθεια ενός ιντερνετικού παπατζή νεοναζί, θα αποχωρούσε από τον Π.Ο.Υ., θα δήλωνε ότι θα αγοράσει την Γάζα για να ειρηνεύσει την Μέση Ανατολή, θα αγοράσει την Γροιλανδία και θα κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων του πολέμου στην Ουκρανία ερήμην της... Ουκρανίας!

Ω, τι κόσμος, μαμά...

Y.Γ. Το βιβλίο αξίζει, το προτείνω σε όποιον θέλει να έχει μια έστω συνοπτική άποψη στα πώς και τα γιατί που οδήγησαν στο σήμερα την μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη μας...

Κροκοδείλια δάκρυα...

noreply@blogger.com (Snowball) — Thu, 06 Feb 2025 08:37:00 +0000

Μια μικρή ιστορία με αφορμή το δράμα του τρίχρονου που παρακολουθήσαμε όλοι αποσβολωμένοι... Μπορεί να το έχω αναφέρει ξανά αλλά νομίζω ότι είναι επίκαιρο...

Πριν αρκετά χρόνια όταν ζούσαμε στο προηγούμενο σπίτι, δίπλα από την πολυκατοικία που ζούσαμε, υπήρχε μια μονοκατοικία όπου ζούσε μια γιαγιά με την οικιακή της βοηθό... Η γιαγιά ήταν πολύ ηλικιωμένη και καταβεβλημένη με ότι αυτό σημαίνει για ένα γέρο άνθρωπο και τους ανθρώπους που ασχολούνται με την φροντίδα τους... Πολύ συχνά ακούγονταν φωνές και βρισιές της οικιακής βοηθού προς τη γιαγιά, προφανώς όταν κάτι συνέβαινε και αυτή έχανε την υπομονή της ενώ τα βογγητά της γιαγιάς κάποιες φορές μετά που ακούγονταν φωνές μας έκαναν να υποψιαζόμαστε ότι η βοηθός χτυπούσε τη γιαγιά... Η Μάρα θορυβήθηκε πολύ και ανησύχησε για το τι μπορεί να συνέβαινε μέσα σε εκείνο το σπίτι οπότε συζήτησε το θέμα με τη γυναίκα του διαχειριστή... Έμαθε από αυτήν ότι η γιαγιά είχε δύο ή τρεις γιους, δεν θυμάμαι καλά, οι οποίοι δεν ασχολούνταν με την μάνα τους, απλά είχαν προσλάβει την οικιακή βοηθό για να ζει μαζί της και να φροντίζει τη γριά γυναίκα... Όταν η Μάρα μοιράστηκε μαζί της όσα είχαν υποπέσει στην αντίληψή μας και όσα υποψιαζόμασταν και ότι πρέπει να κάνουμε κάτι για να προστατέψουμε την γιαγιά η κυρία διαχειριστή της είπε ότι δεν πρέπει να μπλεκόμαστε σε ξένες υποθέσεις... Η Μάρα όμως δεν μπορούσε να το αφήσει έτσι... Ήταν περίοδος κοντά στα Χριστούγεννα, πήγε και πήρε ένα κουτί γλυκά, έβαλε τον Θάνο στο καρότσι που τότε ήταν μωρό και χτύπησε την πόρτα της διπλανής μας μονοκατοικίας... Της άνοιξε η οικιακή βοηθός και της είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι είμαστε γείτονες κι ότι τους έφερε γλυκά για τις γιορτές... Η οικιακή βοηθός έκπληκτη την άφησε να περάσει, η γιαγιά χάρηκε πάρα πολύ που είχε επισκέψεις και η Μάρα ενώ έπινε τον καφέ που της προσφέρανε ανέφερε τάχα μου τυχαία ότι ζούμε δίπλα και ακούμε τα πάντα... Δεν ειπώθηκε κάτι άλλο συγκεκριμένο ούτε και κράτησε πολύ ώρα αυτή η επίσκεψη αλλά το μήνυμα που ήθελε να δώσει η Μάρα έφτασε εκεί που ήθελε να το στείλει... Δεν ξανακούστηκαν φωνές και βρισιές από τη διπλανή πολυκατοικία μέχρι το τέλος της ζωής της γιαγιάς...

Παραθέτω αυτή την μικρή ιστορία που έζησα από πρώτο χέρι διότι οι μαρτυρίες και η θλίψη των γειτόνων του τρίχρονου, τώρα που το παιδί δεν υπάρχει πια, απλά με εξοργίζουν... Προφανώς σκέφτηκαν και αυτοί όπως η κυρία διαχειριστή , πού να μπλέκουν σε ξένες υποθέσεις... Πώς όμως κοιμούνταν τα βράδια όταν ένα τρίχρονο ακουγόταν να υποφέρει ή το έβλεπαν να τριγυρνάει μόνο του; Η σιωπή, η αδιαφορία της γειτονιάς είναι συνενοχή, πρέπει να κάτσει και η γειτονιά στο σκαμνί μαζί με τους παιδοκτόνους...

Sweet sixteen...

noreply@blogger.com (Snowball) — Tue, 21 Jan 2025 07:17:00 +0000

🎂🎂🎂

"Παγωμένος Άγγελος" του Samuel Bjork

noreply@blogger.com (Snowball) — Sun, 19 Jan 2025 18:42:00 +0000

Κανένας δεν αντέχει όταν θύματα της ανθρώπινης φρίκης είναι τα παιδιά... Όταν συμβαίνει πατιούνται διάφορα παρόμοια κουμπιά στις ψυχές των περισσότερων ανθρώπων και προκαλούνται συναισθήματα οδύνης, οργής, απελπισίας και κυρίως ενδιαφέροντος... Όταν ένα βιβλίο ξεκινά έχοντας το παιδί στο επίκεντρο, αρχικά ως θύμα και κατόπιν ως ήρωα, έχει πολλές ελπίδες να καθηλώσει την προσοχή του αναγνώστη, αν βοηθήσει λίγο κι ο συγγραφέας... Προς Θεού, δεν υπονοώ ότι ο συγγραφέας έχει καταφύγει σε τακτικές clickbait αλλά πάνω κάτω αυτό που περιέγραψα στις πρώτες λίγες γραμμές αυτού του post συνοψίζει σε μεγάλο βαθμό την ραχοκοκαλιά της υπόθεσης του βιβλίου "Παγωμένος Άγγελος", ενός όχι και τόσο επιτυχημένου τίτλου κατά την ταπεινή μου άποψη...

Το "Παγωμένος Άγγελος" είναι το πρώτο βιβλίο του Samuel Bjork και του πρωταγωνιστικού του διδύμου, του Χόλγκερ και της Μία... Το δίδυμο είναι ετερόκλητο, αντισυμβατικό, με αρκετά μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους, ο καθένας με τους δαίμονες και τα προβλήματα του κι ένα σιωπηλό και αδιόρατο ερωτισμό μεταξύ τους... Είναι τα αστέρια του εγκληματολογικού της αστυνομίας του Όσλο και καλούνται να λύσουν την υπόθεση ενός δολοφόνου που στοχεύει μικρά κορίτσια, ενός σειριακού δολοφόνου όπως όλα δείχνουν... Θα πρέπει να βιαστούν γιατί κάθε μέρα που περνάει μπορεί να σημαίνει και τον θάνατο άλλου ενός αθώου παιδιού αλλά παράλληλα θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τους δαίμονές τους, την καθημερινότητα και το παρελθόν τους που κρύβει παγίδες...

Το βιβλίο είναι καλογραμμένο κι ενδιαφέρον και με καλό ρυθμό... Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται σε ικανοποιητικό βαθμό και οι συμπεριφορές των ηρώων (θετικών ή αρνητικών) "επεξηγούνται" από την πλοκή, δεν είναι καρικατούρες... Η ροή είναι εξαιρετική, το ενδιαφέρον κορυφώνεται σταδιακά, τα subplots που τρέχουν παράλληλα παίζουν σωστά τον ρόλο τους, εμπλουτίζοντας την κεντρική πλοκή χωρίς να ¨ξεχειλώνουν¨ ενώ κοντά στο φινάλε υπάρχει ένα πολύ καλό twist... Μιλάμε σε γενικά γραμμές για ένα βιβλίο αρκετά καλού για το είδος του nordic noir που δεν θα απογοητεύσει κανένα αναγνώστη fan του genre... Μπορεί να μην περιγράφω με τον ενθουσιασμό που περιέγραφα παρόμοια βιβλία παλιότερα αλλά αυτό έχει να κάνει με μένα, διότι δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο ορατό μειονέκτημα στον "Παγωμένο Άγγελο" αλλά δεν μπορώ να πω και ότι ενθουσιάστηκα... Ίσως να φταίει η δική μου κόπωση από το είδος, το γεγονός ότι έχω διαβάσει πολλές φορές αυτή την μανιέρα, εν κατακλείδι ο "Παγωμένος Άγγελος" είναι ένα αρκετά καλό βιβλίο, δεν είναι αριστούργημα αλλά θα κρατήσει καλή συντροφιά σε όποιον θελήσει να του δώσει μια ευκαιρία και αυτό σε κάποιες περιπτώσεις είναι αρκετό...

First things, first...

noreply@blogger.com (Snowball) — Sat, 28 Dec 2024 10:18:00 +0000

Θέλω πολύ να με αγαπάνε, ποιος δεν το θέλει... Με έχουν αγαπήσει πολύ κάποιοι άνθρωποι και κάποιοι άλλοι όχι όσο θα ήθελα ή θα μου άξιζε αλλά είμαι ok με αυτό, it is what it is... Δεν είμαι ok με το να μην με σέβονται... Για μένα ο σεβασμός είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο... Είναι δικαίωμα σου να μην με αγαπάς ή ακόμα και μην με συμπαθείς, ΟΦΕΙΛΕΙΣ όμως να με σέβεσαι γιατί αν δεν με σέβεσαι δεν το ξεχνάω ποτέ και αργά ή γρήγορα θα σε γαμήσω...

Τα βιβλία του 2024...

noreply@blogger.com (Snowball) — Tue, 24 Dec 2024 07:59:00 +0000

Περίεργη η λίστα ανάγνωσης του 2024, τόσο περίεργη όσο και η χρονιά που πέρασε, να πάει στα τσακίδια και να μην ξαναγυρίσει... Λίγο από όλα, πολυσυλλεκτική χωρίς να χαρίζει μεγάλες εντάσεις, κανένα από τα βιβλία δεν με κέρδισε πραγματικά, δεν θα το μνημονεύω στις λίστες όλης μου της ζωής... Σίγουρα φταίω κι εγώ διότι όσο περνάνε τα χρόνια δυσκολεύομαι φοβερά να συγκεντρωθώ στην ανάγνωση ενός βιβλίου και να το ζήσω όπως του αξίζει καθώς ο "θόρυβος", ο κυριολεκτικός και αυτός μέσα στο κεφάλι μου είναι διαρκώς αυξανόμενος...

Φέτος σκέφτηκα για πρώτη φορά να δώσω σημασία στην δημοφιλία των posts με βιβλία του έτους...

Αφενός με εντυπωσίασε ότι τα posts μου για βιβλία μπορούν να συγκεντρώσουν άνετα πάνω από 100 views, κάποιοι έστω και κατά τύχη διαβάζουν αυτά που γράφω και αφετέρου ότι το πλέον δημοφιλές post ήταν αυτό του "Εκεί που γεννήθηκαν οι θρύλοι" του Παντελή Σταυρουλάκη, το κοινό που με διαβάζει είναι μπασκετόφιλο, WTF...

Δυσκολεύομαι να διαλέξω το καλύτερο μου βιβλίο για το 2024... Ξαναδιαβάζω τα posts που έγραψα και προσπαθώ να θυμηθώ το συναίσθημα που είχα γράφοντας τα με την ανάγνωση του κάθε βιβλίου φρέσκια μέσα μου... Καταλήγω στην παρακάτω τριάδα, χωρίς σειρά προτεραιότητας, απλά χρονολογική... Τα συναισθήματα και οι σκέψεις που μου προκάλεσαν αυτά τα τρία ήταν τα εντονότερα από όλα...

Όλα τα υπόλοιπα βιβλία του 2024 κι όχι μόνο, θα τα βρείτε κάτω από το label Βιβλίο, στην αριστερή στήλη...

Εύχομαι το 2025 να είναι συνολικά μια καλύτερη χρονιά από το 2024, να είμαστε υγιείς, να διαβάσουμε περισσότερα βιβλία και να ξοδέψουμε λιγότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες! 🙏

Χρόνια πολλά και καλές γιορτές να έχουμε!

G.T.K.

noreply@blogger.com (Snowball) — Thu, 05 Dec 2024 12:31:00 +0000

Μετά από μερικές πλήρεις ακροάσεις του τελευταίου δίσκου του ΛΕΞ μπορώ υπεύθυνα να πω:

Ο ΛΕΞ βρίσκεται στο ωριμότερο σημείο του στιχουργικά, εξακολουθεί να φτιάχνει ολοζώντανες εικόνες με τους στίχους του, εικόνες που κάπου κάπου βλέπεις τον εαυτό σου μέσα...
Μουσικά ο δίσκος μπορούσε και καλύτερα, δεν άκουσα κάποιο beat ή κάποια μελωδία που θα μου μείνουν αξέχαστα...
Τα κομμάτια έχουν μελαγχολία και πως θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά αλλά δεν ένιωσα την "σκοτεινιά" των άλλων δίσκων...
Αυτό που λατρεύω στον ΛΕΞ είναι ότι νιώθω ότι είναι ένας άνθρωπος απλός σαν και εμένα, αν δεν ήταν rapper θα μπορούσε να είναι ο συνάδελφος του διπλανού γραφείου ή ο περιπτεράς της γειτονιάς, μπορώ να ταυτιστώ μαζί του κι ας δεν ήμουν μάγκας ποτέ, καμιά φορά ήμουν αλάνι...
Τα αγαπημένα μου κομμάτια τώρα που γράφεται το post είναι τα "Νυχτερίδες", "Graffiti" και "Αλήτικη αγάπη"... Αύριο μπορεί να είναι διαφορετικά...
Αυτός ο δίσκος, σε αντίθεση με τους προηγούμενους τρεις σόλο δίσκους του ΛΕΞ δεν κυκλοφόρησε σε χρονιά που έχει Παγκόσμιο Κύπελο ποδοσφαίρου...

"36 Δίκαιοι" του Steven Pressfield

noreply@blogger.com (Snowball) — Mon, 21 Oct 2024 06:12:00 +0000

Αν και μεγάλος fan του Pressfield κάποτε, είχα πολλά χρόνια να διαβάσω κάτι δικό του και σίγουρα αγνοούσα πλήρως το "36 Δίκαιοι", το βρήκα όμως στην βιβλιοθήκη της μητέρας μου και το πήρα κατευθείαν, είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα το έκαναν να μου αρέσει...

Σε ένα κοντινό μέλλον που ο πλανήτης μαστίζεται από τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής, κάποιοι μυστηριώδεις φόνοι αποτελούν το αντικείμενο έρευνας δύο ντετέκτιβ από την Νέα Υόρκη, του πιο έμπειρου, λιγομίλητου, μπαρουτοκαπνισμένου Μάνιγκ και της ασιατικής καταγωγής, πολύ νεότερης, πολύ στοχοπροσηλωμένης Ντιούι... Οι φόνοι παρουσιάζουν κάποια, περίεργα, κοινά χαρακτηριστικά, τα θύματα είναι όλα εβραϊκής καταγωγής και φαίνεται να συνδέονται με κάτι παραπάνω από την καταγωγή τους, το πράγμα περιπλέκεται, το μεταφυσικό στοιχείο μπαίνει στο παιχνίδι και η πλοκή αποκτά ιλιγγιώδη ρυθμό...

Η βασική έννοια πάνω στην οποία στηρίζεται το "36 Δίκαιοι" είναι αυτή των 36 Δίκαιων Ανθρώπων (Tzadikim Nistarim) ή ύπαρξη των οποίων εξασφαλίζει την συνέχιση της ανθρωπότητας... Η έννοια αυτή είναι στοιχείο του Εβραϊκού μυστικισμού και πρωτοαναφέρεται στο Ταλμούδ και πάνω εκεί χτίζεται η πλοκή... Ο Pressfield είναι έμπειρος γραφιάς, ξέρει να χτίζει μια ωραία ιστορία που κρατάει τον αναγνώστη στην άκρη της καρέκλας του... Παίζει πολύ ωραία με το concept της κλιματικής αλλαγής ως άλλης Αποκάλυψης και περιγράφει πολύ γλαφυρά ένα κόσμο στο χείλος της καταστροφής που μαστίζεται από ακραία φυσικά φαινόμενα και δυστυχώς μοιάζει αρκετά με τον δικό μας...

Ευχαριστήθηκα πολύ το βιβλίο κυρίως λόγω του μυστικιστικού στοιχείου και του καταιγιστικού ρυθμού αλλά οφείλω να πω ότι είναι αρκετά μέτριο... Ενώ ξεκινάει ως ένα βιβλίο μυστηρίου, whodunnit, εκεί γύρω στην σελίδα 100 ο φονιάς αποκαλύπτεται και από εκεί και πέρα για άλλες περίπου 300 σελίδες παρακολουθούμε ένα εντελώς κινηματογραφικό κυνηγητό που θυμίζει χολιγουντιανό action movie... Οι χαρακτήρες είναι ρηχοί, στερεοτυπικοί, προκλητικά κινηματογραφικοί, λες και γράφτηκαν κατευθείαν για να βγούνε στο σινεμά, ίσως και αυτός να ήταν ο στόχος εξ αρχής...

Κρατάω τις πολύ ζωντανές περιγραφές ενός κόσμου που καταρρέει από τα ακραία φυσικά φαινόμενα και ένα quote του Μπεν Νταβίντ, ενός εκ των πρωταγωνιστών που λέει πάνω κάτω, ότι έχουμε στο μυαλό μας την Αποκάλυψη ως ένα γεγονός σχεδόν στιγμιαίο που θα συμβεί ξαφνικά και θα αποτελέσει ένα οριστικό τέλος... Αυτό είναι λάθος, η Αποκάλυψη μπορεί να είναι ένα γεγονός που έχει διάρκεια, η σταδιακή κατάρρευση του πλανήτη λόγω της κλιματικής αλλαγής είναι μια διαδικασία που θα έχει ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα...

Πέραν τούτων δεν υπάρχουν πολλά αξιομνημόνευτα σημεία...

Στην φωλιά μου...

noreply@blogger.com (Snowball) — Tue, 15 Oct 2024 08:21:00 +0000

Τα νέα των τελευταίων ημερών είναι το ένα πιο άσχημο από το άλλο, νέα που έχουν να κάνουν με ζωή και θάνατο... Νιώθω ότι δεν υπάρχει τίποτα να κρατηθώ για να μην χάσω το μυαλό μου εκτός από την οικογένεια μου, το στρες μου έχει πάει στα κόκκινα... Το μόνο που θέλω είναι να είμαι στο σπίτι μου, με τα παιδιά μου και την Μάρα, να κλείσω όλον τον κόσμο, όλο το κακό, την αρρώστια και το άγχος απ' έξω, να κρυφτώ στην φωλιά μου και να πέσω σε χειμερία νάρκη...

Δεν περνάω καλά...

noreply@blogger.com (Snowball) — Sun, 13 Oct 2024 07:55:00 +0000

Κάτι μου φταίει...

Είναι το στρες της καθημερινότητας το οποίο δεν μπορώ να κοντρολάρω... Θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν μπορώ, θυμώνω που χάνω χρόνο, τη ζωή μου, όντας μονίμως σε δυσφορία... Έχω δοκιμάσει να πολεμήσω αυτό το συναίσθημα αλλά επί της ουσίας δεν έχω πετύχει κάτι παρά μόνο να είμαι λειτουργικός, έχω περάσει σύντομες περιόδους που δεν πετύχαινα ούτε αυτό...

Φαρμακευτική βοήθεια ή ψυχοθεραπεία, τα έχω κάνει... Δεν λέω ότι δεν κάνουν δουλειά, προς Θεού, είναι όμως απλά παυσίπονα όταν πάσχεις από καρκίνο, αν με ρωτάς... Όταν δεν πολεμάς το κακό στη ρίζα του αλλά μόνο τα συμπτώματα δεν φτάνεις ποτέ στην ίαση...

Το κακό είναι ο τρόπος ζωής που έχω επιλέξει (ή έχει επιλεγεί για μένα) και δεν κάνω κάτι ουσιαστικό για να τον αλλάξω ή δεν μπορώ να τον αλλάξω... Είναι παρόμοια η περίπτωση με αυτούς που γκρινιάζουν για την κυβέρνηση αλλά δεν πάνε να ψηφίσουν "γιατί όλα είναι στημένα" ή που γκρινιάζουν όταν άλλοι απεργούν και κάνουν πορείες "γιατί δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους"...

Δεν περνάω καλά...

Φαρμακώθηκα...

noreply@blogger.com (Snowball) — Tue, 01 Oct 2024 14:07:00 +0000

Σήμερα είδα στο LinkedIn ότι πρώην συμμαθήτρια από το Δημοτικό και συνάδελφος για κάποια χρόνια, έγινε Director AI & Data σε μια εκ των Big 4 συμβουλευτικών εταιρειών... Ο χώρος των δεδομένων και του Business Intelligence είναι ο επαγγελματικός μου χώρος εδώ και 20 χρόνια οπότε η σύγκριση επιτευγμάτων ήταν άμεση και συντριπτικά εναντίον μου...

Ζήλεψα πολύ, το παραδέχομαι, φαρμακώθηκα θα έλεγα καλύτερα, αυτή είναι η πιο σωστή λέξη...

Σύγκρινα τις σπουδές μας, εγώ Πληροφορική, αυτή Μαθηματικό και κατόπιν MBA, εγώ δεν έχω μεταπτυχιακό και βλαστήμησα για άλλη μια φορά που δεν το πήρα ποτέ γιατί νιώθω ότι αυτός είναι ο παράγοντας που μου στερεί την περαιτέρω επαγγελματική εξέλιξη που κυνηγάω τόσο καιρό και δεν τα καταφέρνω...

Είμαι 46, δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε υπομονή, ούτε λεφτά για ξόδεμα με παιδιά στην εφηβεία και ασφυκτιώ κάτω από το ταβάνι που έχει ακουμπήσει το κεφάλι μου, προς το παρόν ασφυκτιώ ψυχολογικά αλλά αυτό είναι το λιγότερο (ή και όχι), αύριο μεθαύριο που οι οικονομικές υποχρεώσεις θα πολλαπλασιαστούν θα ασφυκτιώ και οικονομικά...

"Όταν φυσάει ο άνεμος" του Raymond Briggs

noreply@blogger.com (Snowball) — Wed, 25 Sep 2024 12:48:00 +0000

Το βιβλίο που σχολιάζω σήμερα μου το πρότεινε ο Σπύρος... Κάπου στο internet το ανακάλυψε, μου ζήτησε να του το παραγγείλω κι έτσι κι έγινε... Οφείλω να παραδεχτώ ότι αγνοούσα πλήρως την ύπαρξη του μέχρι να μου το επισημάνει το παιδί...

Το "Όταν φυσάει ο άνεμος" είναι ένα graphic novel του Raymond Briggs το οποίο εκδόθηκε το 1982 και περιγράφει την ζωή δύο ηλικιωμένων, του Τζιμ και της Χίλντα Μπλογκς, που ζουν στην αγγλική εξοχή, όταν η Αγγλία δέχεται πυρηνική επίθεση από τους Σοβιετικούς... Η περίοδος που γράφτηκε το βιβλίο ήταν η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου και όπως είναι εύκολα κατανοητό, ο φόβος της πυρηνικής απειλής ήταν έντονος... Το δυστύχημα είναι ότι 42 χρόνια αργότερα και με τον Ψυχρό Πόλεμο να έχει προ πολλού λήξει, ο φόβος της πυρηνικής απειλής παραμένει επίκαιρος...

Το ηλικιωμένο ζευγάρι είναι αφελές και αστείο... Επιζήσαντες και οι δύο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ήταν νέοι, προσπαθούν να καταλάβουν τι είναι όλα αυτό που τους συμβαίνει αλλά δεν τα πολύ καταφέρνουν... Ο Τζιμ εμπιστεύεται απόλυτα την κυβέρνηση και τις οδηγίες που αυτή δίνει στους πολίτες ενώ η Χίλντα δεν αντιλαμβάνεται καν τι σημαίνει ένα πυρηνικός πόλεμος και θεωρεί λογικότατο να δίνει πρωταρχική σημασία στο αν το σπίτι είναι ξεσκονισμένο... Στις μεταξύ τους κουβέντες μπερδεύουν το παρελθόν με το παρόν, δεν πολύ θυμούνται αν τους επιτίθεται η Γερμανία ή η Ρωσία ή ποιος είναι ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, δεν είναι δυνατόν να είναι ακόμα ο Τσώρτσιλ... Ζούνε σε μια δική τους φούσκα, μέσα στην αφέλεια και την άγνοια ενώ τα πράγματα γύρω τους είναι κάθε μέρα και τραγικότερα αλλά αυτοί δεν το καταλαβαίνουν ή μάλλον δεν ξέρω αν επιλέγουν να μην το καταλαβαίνουν για να μην αντιμετωπίσουν τη τραγική αλήθεια... Μια αλήθεια που είναι ορατή μέρα την μέρα καθώς τα τρόφιμά και το νερό τελειώνουν ενώ η υγεία τους χειροτερεύει...

Το "Όταν φυσάει ο άνεμος" είναι ένα εκ πρώτης όψεως αφελές ανάγνωσμα για δύο γεροντάκια που ζουν σε μια σκληρή εποχή που τους έχει ξεπεράσει αλλά πίσω από την απλοϊκότητα του κρύβονται πολλά ζητήματα όπως ο πόλεμος (προφανώς) και το ράλι των εξοπλισμών, ο μικροαστισμός και η χειραγώγηση από τις κυβερνήσεις, η τρίτη ηλικία, η οικογένεια, η αγάπη... Έχει ένα πικρό αλλά ρεαλιστικό φινάλε που υπενθυμίζει σε κάθε αναγνώστη, μικρό ή μεγάλο, ότι ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι, δεν έχει ηρωισμό και δόξα παρά μόνο σκορπάει τον τρόμο, τον πόνο και τον θάνατο και ποτέ δεν μπορεί να δικαιολογηθεί γιατί πάντα την πληρώνουν οι μικροί και ταπεινοί άνθρωποι της καθημερινότητας, που ζουν απλά τις ζωές τους, υπακούν αυτά που τους λένε και πανηγυρίζουν επίσης όταν τους το λένε, όπως αυτά τα δύο γεροντάκια που ζούσαν στην αγγλική εξοχή...

Μου άρεσε, το συστήνω σε νεότερους και μεγαλύτερους ηλικιακά αναγνώστες...

"Πειράματα" του John Killian

noreply@blogger.com (Snowball) — Mon, 23 Sep 2024 08:26:00 +0000

Κάθε φορά που διαβάζω ένα από τα βιβλία του John Killian καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα... Ότι είναι ένας άνθρωπος πάνω κάτω στην ηλικία μου, που γράφει για να αποτίσει φόρο τιμής στους μεγάλους του τρόμου και της φαντασίας και γιατί είναι αυτό που αγαπάει, η "ένοχη" απόλαυση του... Προσωπικά θα ήθελα να κατεβάσει κάποια στιγμή το προσωπείο του Killian και να αποκαλύψει την αληθινή του ταυτότητα, πιστεύω ότι η αντίθεση μεταξύ της πραγματικότητας και του λογοτεχνικού του alter ego θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα...

Τα "Πειράματα" είναι ένα βιβλίο της σειράς "Στα άκρα - Black label" ήτοι βιβλία πιο σκοτεινά, πιο τρομακτικά, πιο απόκοσμα από τα υπόλοιπα βιβλία του Killian και σίγουρα από τον υπόλοιπο λογοτεχνικό μέσο όρο... Δικαιολογεί απόλυτα της κατηγοριοποίηση του καθώς αποτελεί το πιο "σκληρό" από τα βιβλία του Killian που έχω διαβάσει εγώ μέχρι τώρα... Η ιστορία ξεκινά με τον Ντον ο οποίος αποφασίζει να παρατήσει τη δουλειά του και την ζωή χωρίς συγκινήσεις που ζει και να αποτραβηχτεί στο σπίτι που του κληροδότησε ένας θείος του, κάπου έξω από μια μικρή πόλη του Τέξας, για να μπορέσει να γράψει το βιβλίο του, το μεγάλο του όνειρο... Στο ταξίδι προς το νέο του σπίτι θα τον συνοδεύσουν ο καλύτερος του φίλος, ο Πρινς, και δύο κοπέλες, η Μπρούκλιν και η Σάιρα, για να κάνουν μίνι διακοπές οι τέσσερίς τους και κατόπιν θα τον αφήσουν να επικεντρωθεί στην συγγραφή... Τα πράγματα δεν πάνε όμως όπως τα έχουν φανταστεί καθώς από πολύ νωρίς αρχίζουν να συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα που αγγίζουν την σφαίρα του μεταφυσικού, το σπίτι μοιάζει να είναι ζωντανό, να θέλει να τους κρατήσει αιχμάλωτους και η κατάβαση στην φρίκη και τον τρόμο είναι αναπόφευκτη...

Τα "Πειράματα" είναι ένα βιβλίο φόρος τιμής στον H.P. Lovekraft και το Cthulu Mythos... Πέρα από τις ευθείες αναφορές, έστω και πολύ μικρές, σε θεότητες όπως ο Yog Sothoth, η γενικότερη αισθητική και το ύφος του βιβλίου είναι απόλυτα λαβκραφτιανό... Το περιβάλλον όπως περιγράφεται είναι απόλυτα γοτθικό με την διαρκή βροχή, την ομίχλη, το κατεστραμμένο σπίτι ενώ κύρια συναισθήματα/μοτίβα είναι ο φόβος και η τρέλα... Ο Ντον και οι υπόλοιποι ζουν σε ένα διαρκή τρόμο, μια πραγματικότητα που την αμφισβητούν διαρκώς αλλά που τους εξολοθρεύει έναν έναν και δεν τους αφήνει περιθώρια λογικής ενώ το μοτίβο του ονείρου το οποίο παίζει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση είναι και αυτό χαρακτηριστικό του σύμπαντος που δημιούργησε ο H.P. Lovekraft... Υπάρχει μια διαρκής απειλή που δοκιμάζει τα όρια τους, αλλοιώνει τους χαρακτήρες τους κι εν τέλει τους οδηγεί σε μια κατάσταση διαφορετικής αντίληψης και παραδοχής της πραγματικότητας... Κάπου μπορεί να φανεί κουραστικός στον αναγνώστη ο καταιγιστικός ρυθμός που συμβαίνουν τα γεγονότα αλλά είναι σημαντικός για να γίνει κατανοητός ο τρόπος που εξελίσσεται ο χαρακτήρας του Ντον μέσα από την αφήγηση και τα στάδια στα οποία καταλήγει... Οι περιγραφές σε κάποια σημεία είναι πιο gore από ότι προσωπικά προτιμώ αλλά είναι απόλυτα ταιριαστές με το ύφος και την αισθητική του βιβλίου... Το φινάλε οφείλω να πω ότι το βρήκα ενδιαφέρον αλλά λίγο "βιαστικό" κι ότι θα μπορούσε να δουλευτεί κι άλλο αλλά κάποιες φορές ίσως δεν έχει και τόση σημασία η λογική αλλά το συναίσθημα που προκαλεί ένα βιβλίο... +1 για το reference στον "Εξορκιστή" και τον δαίμονα Παζούζου στο τέλος, ίσως η πιο τρομακτική ταινία στην ιστορία του σινεμά...

Για λάτρεις του ύφους του H.P. Lovekraft και του τρόμου, όχι για λιπόψυχους!

Disconnect...

noreply@blogger.com (Snowball) — Thu, 19 Sep 2024 07:27:00 +0000

Μόλις έσβησα τα accounts μου στο X και το Threads...

Είμαι ένα βήμα πιο κοντά στην αποσύνδεση από την τοξικότητα και την αποχαύνωση του συνεχούς scrolling, ένα βήμα πιο κοντά στην ψυχική ηρεμία...

Έχω ενεργά accounts σε άλλα social media αλλά θα κάνω ένα βήμα την φορά, άλλωστε το να τα κόψεις νιώθω ότι θα είναι μια διαδικασία παρόμοια με αυτή της αποτοξίνωσης...

Αυτό που περιμένω να κερδίσω από αυτή την προσπάθεια είναι περισσότερο χρόνο, ποιοτικότερο χρόνο, μεγαλύτερη ψυχική ηρεμία, περισσότερη ψυχραιμία...

Για να δούμε...