Ψυχογνωσία

Με ψυχικές διαταραχές συνδέεται η δημιουργικότητα

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 16 Oct 2012 16:35:00 +0000

Αναδημοσίευση από το tovima.gr του Βαγγέλη Πρατικάκη

Η μεγαλύτερη μέχρι σήμερα μελέτη για τη σχέση των ψυχικών διαταραχών με τη δημιουργικότητα, η οποία εξέτασε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Σουηδίας, δείχνει να επιβεβαιώνει ότι οι επιστήμονες, οι καλλιτέχνες και άλλοι άνθρωποι που ασκούν δημιουργικά επαγγέλματα είναι πιθανότερο να πάσχουν από ασθένειες όπως η διπολική διαταραχή. Το γράψιμο, επίσης, παρουσιάζει μια ιδιαίτερη σχέση με τη σχιζοφρένεια.

Αρκετές προηγούμενες έρευνες έχουν συνδέσει τη δημιουργικότητα με τις ψυχικές ασθένειες, ενώ ορισμένες μελέτες αποδίδουν στον αυτισμό τη δημιουργική σκέψη προσωπικοτήτων όπως ο Δαρβίνος, ο Σωκράτης, ο Άινσταϊν, ο Ουόρχολ και ο Νεύτωνας.

Την ίδια σχέση είχε δείξει πέρυσι μελέτη του διάσημου Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Σουηδίας, η οποία διαπίστωνε ότι οι καλλιτέχνες και οι επιστήμονες απαντώνται συχνότερα σε οικογένειες με διπολική διαταραχή (μανιοκατάθλιψη) και σχιζοφρένεια.

Τώρα, η ίδια ερευνητική ομάδα επιβεβαιώνει τα ευρήματα εξετάζοντας μια μεγαλύτερη ποικιλία ψυχιατρικών διαγνώσεων, από τη σχιζοσυναισθηματική διαταραχή μέχρι τη νευρική ανορεξία

Η μελέτη

Η μελέτη εξέτασε 1,2 εκατομμύρια ασθενείς και τους συγγενείς τους μέχρι τα ξαδέλφια δεύτερου βαθμού. Δεδομένου ότι κάθε ασθενείς αντιστοιχήθηκε με ένα υγιές άτομο στην ομάδα ελέγχου, η έρευνα κάλυψε μεγάλο μέρος του γενικού σουηδικού πληθυσμού.

Η ανάλυση έδειξε ότι η διπολική διαταραχή είναι πιο συχνή σε άτομα με επιστημονικά ή καλλιτεχνικά επαγγέλματα, όπως οι χορευτές, οι φωτογράφοι και οι συγγραφείς, αναφέρουν οι ερευνητές στο Journal of Psychiatric Research.

Οι συγγραφείς, ιδιαίτερα, εμφανίζονται πιο συχνά μεταξύ των ασθενών που κάνουν κατάχρηση ουσιών ή πάσχουν από σχιζοφρένεια, κατάθλιψη και διαταραχές άγχους. Επιπλέον, οι συγγραφείς είναι 50% πιθανότερο να θέσουν οι ίδιοι τέρμα στη ζωή τους συγκριτικά με το γενικό πληθυσμό.

Ακόμα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα δημιουργικά επαγγέλματα είναι πιο συνηθισμένα στους συγγενείς ασθενών με σχιζοφρένεια, διπολική διαταραχή, νευρική ανορεξία και, σε μικρότερο βαθμό, με αυτισμό.

Όπως σχολιάζει ο Σάιμον Κιάγκα, μέλος της ερευνητικής ομάδας, τα αποτελέσματα των αναλύσεων υποδεικνύουν ότι οι ψυχικές διαταραχές έχουν συχνά και μια καλή πλευρά.

«Ο γιατρός και ο ασθενής πρέπει να καταλήγουν σε συμφωνία για το τι πρέπει να θεραπευτεί και με ποιο κόστος» λέει ο Κιάγκα. «Στην ψυχιατρική και γενικά στην ιατρική υπάρχει η παράδοση να βλέπουμε τις ασθένειες σε άσπρο-μαύρο και να προσπαθούμε να απαλλάξουμε τον ασθενή από κάθε χαρακτηριστικό που θεωρείται νοσηρό» παραδέχεται.

«Fixitol» το... θαυματουργό χάπι. Μόνο που δεν υπάρχει

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 02 Oct 2012 16:53:00 +0000

Το θαυματουργό χάπι Fixitol δια πάσαν ψυχική νόσον. Μόνο που δεν υπάρχει.
Δύο εύγλωττα βίντεο από την APA για τις... γρήγορες και χωρίς κόπο θεραπείες

Πηγή: http://www.apa.org/psychotherapy

Η Γενιά του Εγώ

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Mon, 24 Sep 2012 16:19:00 +0000

Όταν ήταν παιδιά τους έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι. Σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά γιατί αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Ποιoς φταίει;

από το tovima.gr της Spinney Laura

Εδώ και μερικές δεκαετίες τα παιδιά του δυτικού κόσμου μεγαλώνουν με κανακέματα και επαίνους και διαρκείς τονωτικές ενέσεις του Εγώ τους σε μια καλών προθέσεων προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησής τους. Πού οδήγησε αυτό; Στην εμφάνιση μιας γενιάς που αν και επισήμως ονομάζεται Γενιά Υ (ως διάδοχος της Γενιάς Χ), τώρα διεκδικεί τον καθόλου κολακευτικό τίτλο της «Γενιάς του Εγώ». Οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη. Το να σπεύσουμε να τους κατηγορήσουμε είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο εποικοδομητικό να κάνουμε μια γερή κριτική και να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε υιοθετήσει ως «καλύτερο» για την ανατροφή των παιδιών μας. Οι ειδικοί έχουν ήδη μπει στη διαδικασία και οι προτάσεις τους είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες.

«Τους νέους σήμερα συνεχίζουν να τους παραχαϊδεύουν για πολύ καιρό, ενώ θα έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχουν αρχίσει να μαθαίνουν ότι δεν είναι τέλειοι». Αυτό ήταν το συμπέρασμα του HS, ενός μπλόγκερ που σχολίαζε ένα άρθρο των «New York Times» το οποίο οίκτιρε την κατάσταση της σημερινής νεολαίας. Το πρόβλημα με τα παιδιά, συνέχιζε, είναι ότι έχουν μια «παραφουσκωμένη» άποψη για τον εαυτό τους επειδή έχουν μεγαλώσει έτσι ώστε να πιστεύουν πως καθετί που κάνουν είναι αξιόλογο και σημαντικό. Δεν επρόκειτο για κάποιον γερογκρινιάρη αλλά για έναν νεαρό που έγραφε για την ίδια του τη γενιά, εκείνους που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1980 και στο 2000 και έχουν ονομαστεί Γενιά Υ ή Γενιά του Εγώ.

Οπως καταλαβαίνει κανείς από το όνομά της, η Γενιά του Εγώ έχει προσελκύσει ήδη τα πυρά. Οι εκπρόσωποί της κατηγορούνται ότι είναι κακομαθημένοι, αλαζονικοί και νάρκισσοι, ότι έχουν μια αδικαιολόγητη αίσθηση πως δικαιωματικά όλα τους ανήκουν. Οι καθηγητές παραπονούνται ότι οι σημερινοί φοιτητές απαιτούν μόνιμη προσοχή. Οι εργοδότες δυσκολεύονται να καταπιούν τα υπερδιογκωμένα εγώ των νεαρών υπαλλήλων τους, ενώ οι ψυχοθεραπευτές λένε ότι βλέπουν μια νέα γενιά ασθενών οι οποίοι έχουν κατάθλιψη επειδή δεν μπορούν να φθάσουν στο ύψος των υπερβολικών προσδοκιών τους. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το φταίξιμο βρίσκεται στους γονείς, στους δασκάλους και στους άλλους ενηλίκους οι οποίοι υπερέβαλαν στο να μεγεθύνουν την άποψη που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους από τα πρώτα τους χρόνια.

Οι κατηγορίες αυτές δεν βαρύνουν μόνο τη Γενιά Υ αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία για την ανατροφή των παιδιών, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και εξακολουθεί να ισχύει ακόμη. Αν είναι βάσιμες, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την άποψη ότι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε το ότι θα εκμεταλλευθούν στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Τι λένε λοιπόν τα στοιχεία; Είναι η σημερινή νεολαία πραγματικά πιο εγωιστική από τις παλαιότερες γενιές; Αν είναι έτσι, αποτελεί αυτό πρόβλημα; Και αν η σύγχρονη δυτική κουλτούρα της οικοδόμησης αυτοεκτίμησης είναι ένοχη, τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό;

Παραφουσκωμένο Εγώ

Ενας από τους πλέον ένθερμους επικριτές της σημερινής νεολαίας είναι η Τζιν Τουένγκι, ψυχολόγος στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας και συγγραφέας τού «Generation Me». Για να βρούμε αποδεικτικά στοιχεία υπέρ του υπερδιογκωμένου Εγώ της Γενιάς Υ αρκεί, όπως λέει, να κοιτάξουμε την ετήσια μελέτη των αμερικανών πρωτοετών φοιτητών που περιλαμβάνει 9 εκατ. φοιτητές κολεγίου. Αποκαλύπτει ότι το 52% των συμμετεχόντων του 2009 θεωρούσε πως είχε επίπεδα κοινωνικής αυτοπεποίθησης υψηλότερα από εκείνα του μέσου γενικού πληθυσμού σε σχέση με το 30% των φοιτητών που δήλωνε το ίδιο στη μελέτη του 1966. Οι σημερινοί φοιτητές επίσης αξιολογούν τη νοητική τους αυτοπεποίθηση, τις δεξιότητές τους στο να μιλούν δημόσια καθώς και τις ηγετικές τους ικανότητες περίπου κατά 50% υψηλότερα από ό,τι οι ομόλογοί τους του 1966.

Η υπερβολική σημασία της αυτοεκτίμησης για τη Γενιά Υ σκιαγραφήθηκε σε ένα πείραμα το 2010. Μια ομάδα με επικεφαλής τον Μπραντ Μπούσμαν του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο στο Κολόμπους διαπίστωσε ότι οι φοιτητές έδιναν στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής τους - π.χ., το να πάρουν μεγαλύτερο βαθμό ή να δεχθούν μια φιλοφρόνηση - μεγαλύτερη αξία από ό,τι στις ανταμοιβές που κινητοποιούν την ανθρωπότητα από τις απαρχές της ύπαρξής της, όπως το να φάει κάποιος το αγαπημένο του φαγητό ή το να επιδοθεί σε σεξουαλική δραστηριότητα. Οι φοιτητές επίσης αξιολογούσαν αυτή την επιβράβευση υψηλότερα από το να κερδίσουν χρήματα, να πιουν αλκοόλ ή να δουν τον καλύτερό τους φίλο. Διερευνώντας περισσότερο οι επιστήμονες ζήτησαν από τους φοιτητές να αξιολογήσουν το πόσο ήθελαν καθεμιά από αυτές τις ανταμοιβές καθώς και την ευχαρίστηση που λάμβαναν από αυτές. Το να θέλει κάποιος κάτι περισσότερο από ό,τι του αρέσει θεωρείται ένδειξη εθισμού. Σε όλες τις περιπτώσεις η ανταμοιβή «τούς άρεσε» περισσότερο από ό,τι «την ήθελαν», αλλά η διαφορά ανάμεσα στα δύο ήταν μικρότερη σε ανταμοιβές που πρόσφεραν ενίσχυση της αυτοπεποίθησης.

Γεγονός ή προκατάληψη;

Η εικόνα δεν είναι ωστόσο τόσο απλή. Ο Μαρκ Λίρι, κοινωνικός ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ του Ντάραμ της Βόρειας Καρολίνας, προειδοποιεί ότι τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν είναι τόσο ελιτίστικα όσο ήταν τη δεκαετία του 1960 και άρα το δημογραφικό προφίλ των φοιτητών έχει αλλάξει καθιστώντας τις παλαιότερες και τις σημερινές ομάδες φοιτητών μη απόλυτα συγκρίσιμες. «Δεν γνωρίζουμε αν αυτή είναι μια πραγματική αλλαγή ή αν έχει να κάνει με μια αλλαγή των ανθρώπων που εξετάζονται» λέει.

Πράγματι, η Κάλι Τρεζνιέφσκι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ντέιβις ανέλυσε μια μελέτη 400.000 μαθητών γυμνασίου που διεξάγεται τα τελευταία 30 χρόνια, από το 1976, και δεν βρήκε στοιχεία για αύξηση του εγωισμού σε αυτή την ελαφρώς νεαρότερη ομάδα. «Οι βαθμολογίες στην αυτοεκτίμησση δεν έχουν αλλάξει καθόλου» λέει. Υποπτεύεται ότι ορισμένοι ψυχολόγοι, κυρίως μιας μεγαλύτερης ηλικίας, διακατέχονται από μια πανάρχαια προκατάληψη. «Επικρίνουμε την επόμενη γενιά. Αυτό ακριβώς κάνουμε» τονίζει. Είναι πιθανόν, υποστηρίζει, όλοι και όχι μόνο η Γενιά Υ, να έχουμε σταδιακά γίνει πιο εγωκεντρικοί - καθώς όμως τα στοιχεία είναι περιορισμένα στις άλλες ηλικιακές ομάδες, είναι δύσκολο να εξετάσει αυτή την ιδέα της.

Η «Γενναιόδωρη Γενιά»;

Ακόμη πιο επιφυλακτικός είναι ο Τζέφρι Αρνέτ, ψυχολόγος ο οποίος μελετά την εφηβεία στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασαχουσέτης. Επισημαίνει ότι σήμερα οι νέοι προσφέρουν εθελοντική δουλειά σε φιλανθρωπικά έργα σε μεγαλύτερους αριθμούς από ποτέ και ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για τις κοινωνικές ανισότητες από ό,τι ενδιαφέρονταν οι γονείς τους. Φθάνει μάλιστα ως το σημείο να ονομάζει τη Γενιά Υ «Γενναιόδωρη Γενιά».

Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι έχει σημειωθεί μια πραγματική αύξηση της αυτοεκτίμησης - τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το φαινόμενο έχει μελετηθεί περισσότερο. Το ερώτημα του αν αυτό αποτελεί πρόβλημα παραμένει ανοιχτό. Οταν ο αμερικανός ψυχολόγος Γουίλιαμ Τζέιμς επινόησε τον όρο «αυτοεκτίμηση» τη δεκαετία του 1890, τον είχε προσδιορίσει ως τον λόγο των επιτυχιών ενός ατόμου προς τις «φιλοδοξίες» ή τους στόχους του. Με άλλα λόγια, η αυτοεκτίμηση είναι ένα υποκειμενικό μέτρο της αξίας του καθενός που αυξάνεται καθώς επιτυγχάνει τους στόχους του. Αυτό ταιριάζει με τον ορισμό που δίνει το λεξικό: «Ο σεβασμός ή η ευνοϊκή άποψη κάποιου για τον εαυτό του». Τι το κακό μπορεί να υπάρχει σε αυτό;

Ματαιοδοξία και ναρκισσισμός

Στις ημέρες μας, παρ' όλα αυτά, η αυτοεκτίμηση έχει αποκτήσει ένα δεύτερο νόημα: «Μια αδικαιολόγητα καλή γνώμη κάποιου για τον εαυτό του, ματαιοδοξία». Αυτός είναι ο ορισμός που ταιριάζει καλύτερα στη Γενιά Υ, σύμφωνα με την κυρία Τουένγκι. Και αυτή είναι η πηγή του προβλήματος. Κατ' αρχάς, τα παραφουσκωμένα εγώ δημιουργούν σε πολλά νεαρά άτομα μη ρεαλιστικές προσδοκίες και η ανικανότητά τους να τις εκπληρώσουν μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη. Δεν είναι σύμπτωση, λέει, ότι το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών στην Ατλάντα της Τζόρτζια ανέφερε τον περασμένο Οκτώβριο πως ένας στους εννέα Αμερικανούς άνω των 12 ετών παίρνει αυτή τη στιγμή αντικαταθλιπτικά - αριθμός τετραπλάσιος από το αντίστοιχο ποσοστό στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Η κυρία Τουένγκι βλέπει ένα άλλο δείγμα επικίνδυνα διογκωμένης αυτοεκτίμησης στα αυξανόμενα επίπεδα του ναρκισσισμού. Διαπίστωσε ότι διπλάσιοι φοιτητές είχαν υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού το 2006 σε σχέση με τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Οι νάρκισσοι τείνουν να μην ανέχονται την κριτική και έχουν ροπή προς την εξαπάτηση και την επιθετικότητα. «Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έρχονται στο γραφείο σου και κάνουν ολόκληρο καβγά για έναν βαθμό» λέει. Επίσης ανησυχούν περισσότερο για την εξωτερική τους εμφάνιση και, όπως τονίζει, οι Αμερικανοί καταφεύγουν στην πλαστική χειρουργική σε μεγαλύτερους αριθμούς από ποτέ. Στο τελευταίο της βιβλίο, «The Narcissism Epidemic», το οποίο έχει γράψει μαζί με τον Γ. Κιθ Κάμπελ (Free Press, 2009), αφηγείται ανέκδοτα για ανθρώπους που προσέλαβαν δήθεν παπαράτσι για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι είναι διάσημοι ή αγόρασαν τεράστια σπίτια με δάνεια ως απόδειξη του αμερικανικού παραφουσκωμένου εγώ.

Εγώ και στη... μουσική

«Το έχουμε παρακάνει με τον ατομισμό» λέει η κυρία Τουένγκι και αυτό αντανακλάται και στην ποπ κουλτούρα. Μαζί με τον ψυχολόγο Νέιθαν Ντε Βαλ και άλλους ερευνητές κατέγραψαν μια αύξηση της χρήσης της λέξης «εγώ» στους στίχους των αμερικανικών ποπ επιτυχιών από το 1980 ως το 2007. Ταυτοχρόνως η συχνότητα λέξεων που σχετίζονται με άλλους ανθρώπους, με την κοινωνική αλληλεπίδραση και τα θετικά συναισθήματα έχει μειωθεί. Η κυρία Τουένγκι θεωρεί υπεύθυνους τέσσερις παράγοντες: τις αλλαγές στη συμπεριφορά των γονέων, τη λατρεία της διασημότητας, το Διαδίκτυο και τον εύκολο δανεισμό. «Ολοι αυτοί οι παράγοντες επιτρέπουν στους ανθρώπους να έχουν μια διογκωμένη αίσθηση του εαυτού τους, στην οποία το φαίνεσθαι της επίδοσης είναι πιο σημαντικό από αυτή καθαυτή την επίδοση» λέει.

Αλλοι κατηγορούν το κίνημα της αυτοεκτίμησης που ξεκίνησε στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1980. Δυστυχώς, λέει ο κ. Λίρι, το κίνημα γεννήθηκε από μια παρανόηση. Μελέτες είχαν δείξει έναν συσχετισμό ανάμεσα στην υψηλή αυτοεκτίμηση και στις θετικές εξελίξεις στη ζωή. «Ο κόσμος βιάστηκε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αυτοεκτίμηση ήταν η αιτία αυτών των άλλων πραγμάτων αλλά δεν είναι» λέει. Υστερα από τρεις δεκαετίες και πολλά προγράμματα ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης επικρατεί η άποψη ότι ο καλύτερος τρόπος να αναθρέψει κάποιος τα παιδιά του είναι να οικοδομήσει την αυτοεκτίμησή τους μέσα από συνεχείς επαίνους και θετικές αναδράσεις. Τα στοιχεία είναι όμως είναι ασαφή, στην καλύτερη περίπτωση.

Μειωμένη αντοχή στις δυσκολίες

Το 2003 μια ομάδα με επικεφαλής τον Ρόι Μπαουμάιστερ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Φλόριδας στο Ταλαχάσι διεξήγαγε μια μετα-ανάλυση των προηγούμενων ερευνών. Η εικόνα που αναδείχθηκε ήταν σύνθετη. Διαπίστωσαν ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση σχετιζόταν γενικά με πιο χαρούμενη διάθεση και ανάληψη πρωτοβουλίας, ενώ η χαμηλή αυτοεκτίμηση συνδεόταν με κατάθλιψη. Παρ' όλα αυτά, αντίθετα με το αναμενόμενο, τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση καταθλίβονταν περισσότερο σε στιγμές στρες, ενώ εκείνα που είχαν χαμηλή αυτοεκτίμηση έδειχναν μεγαλύτερη αντοχή όταν έρχονταν αντιμέτωπα με τα σκαμπανεβάσματα της ζωής. Φάνηκε επίσης ότι η προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης των μαθητών δεν βελτίωνε τις επιδόσεις τους στα μαθήματα και μπορούσε μερικές φορές να είναι αντιπαραγωγική. Η υψηλή αυτοεκτίμηση φάνηκε να προστατεύει τα κορίτσια από τα νταηλίκια, δεν εμπόδιζε όμως τα παιδιά να καπνίσουν, να πιουν, να πάρουν ναρκωτικά ή να κάνουν σεξ - αντιθέτως, τα ωθούσε στο να δοκιμάσουν αυτά τα πράγματα. Οι καλές επιδόσεις στην εργασία σχετίζονταν μερικές φορές με την υψηλή αυτοεκτίμηση, ο συσχετισμός όμως ήταν ευμετάβλητος και η σχέση της αιτιότητας ασαφής. Η αυτοεκτίμηση δεν μπορούσε να προβλέψει ούτε την ποιότητα ούτε τη διάρκεια των σχέσεων. Η γενική εικόνα ήταν τόσο συγκεχυμένη ώστε ο κ. Μπαουμάιστερ και η ομάδα του θεώρησαν ότι δεν μπορούν να εγκρίνουν προγράμματα για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης.

Σήμερα οι ψυχολόγοι συμφωνούν στο ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση αποτελεί συχνότερα τη συνέπεια θετικών γεγονότων στη ζωή παρά την αιτία τους - ένα μήνυμα το οποίο ακόμη δεν έχει περάσει σε γονείς και δασκάλους. Ο κ. Λίρι φθάνει ως το σημείο να διαβεβαιώνει ότι η αυτοεκτίμηση που ενισχύεται με τεχνητό τρόπο, χωρίς αναφορά σε επιτεύγματα, δεν έχει καμία εγγενή αξία. Εν τω μεταξύ ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος Χέρμπερτ Μαρς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης υποστηρίζει ότι θα πρέπει να σκεφτόμαστε την αυτοεκτίμηση ως ένα τμήμα της ευρύτερης έννοιας ενός πράγματος που ονομάζεται αυτοαντίληψη και το οποίο περιλαμβάνει επίσης τις απόψεις που έχει κάποιος για την εθνοτική και μορφωτική του ταυτότητα, καθώς και για το φύλο του. Πιστεύει ότι η καλή αυτοαντίληψη και η υψηλή εκπαιδευτική απόδοση αποτελούν την αιτία και το αποτέλεσμα η μια της άλλης. «Αυτό είναι που κάνει τόσο δύσκολη τη δουλειά των δασκάλων» λέει. «Δεν πρέπει μόνο να διδάξουν δεξιότητες, πρέπει επίσης να οικοδομήσουν την πίστη των παιδιών στον εαυτό τους και μετά να συνδέσουν αυτά τα δύο».

Πιο σημαντικός ο αυτοέλεγχος

Ο κ. Μπαουμάιστερ υποστηρίζει ότι, αντί να «χτίζουμε» το εγώ των παιδιών, θα πρέπει να οικοδομήσουμε τον αυτοέλεγχό τους. Στο καινούργιο βιβλίο του «Willpower: Rediscovering Our Greatest Strength» (Allen Lane, 2012) παρουσιάζει στοιχεία υπέρ του ότι η δύναμη της θέλησης και όχι η αυτοεκτίμηση είναι το απαραίτητο συστατικό για μια επιτυχημένη ζωή. Υποστηρίζει ότι τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τις παρορμήσεις τους και να επιμένουν σε δύσκολα έργα ώστε να μπορέσουν να επιτύχουν τους στόχους τους, κάτι το οποίο θα ενισχύσει με φυσικό τρόπο την αυτοεκτίμησή τους. Οι γονείς και οι δάσκαλοι μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της αυτοπειθαρχίας ενθαρρύνοντας τα παιδιά να αποκτήσουν καλές συνήθειες. Και αντί να τους παρέχουν διαρκή και επομένως ανούσιο έπαινο, θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα πραγματικά επιτεύγματα. Αν η προσέγγιση του κ. Μπαουμάιστερ φαίνεται υπερβολικά αυστηρή, ο κ. Λίρι είναι πιο πραγματιστής. Το μήνυμα που θα πρέπει να στέλνουν οι γονείς στα παιδιά τους, λέει, είναι ότι τα αγαπούν ακόμη και αν δεν είναι τέλεια και ότι μπορούν να βελτιωθούν. «Δώστε τους ειλικρινή πληροφόρηση» επισημαίνει. «Και πάνω από όλα, μη λέτε στο παιδί σας ότι είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου γιατί κανένα δεν είναι».

Στροφή προς τους άλλους
Η υπερβολική αυτοεκτίμηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, το ίδιο όμως ισχύει και για τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στην εφηβεία τα παιδιά γίνονται ευάλωτα καθώς ο «συμπαγής» εγωκεντρισμός που έχουν στα πρώτα τους χρόνια αρχίζει γρήγορα να αποκτά ρωγμές. Στα κορίτσια η πτώση της αυτοεκτίμησης είναι μεγαλύτερη από ό,τι στα αγόρια, και στα δυο φύλα όμως η αλλαγή είναι μόνιμη. Επίσης σε αυτές τις ηλικίες η αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι υψηλή αλλά ταυτόχρονα ασταθής, να καταποντίζεται με την πρώτη κριτική.

Οι γονείς φυσικά θέλουν να προστατεύσουν το παιδί τους σε αυτή την κρίσιμη ηλικία, όμως το να το στολίζουν με αβάσιμους επαίνους δεν είναι η λύση. Μια καλύτερη τακτική είναι να ενθαρρύνουν τα παιδιά να σκέφτονται τους άλλους. Μια από τις πολλές μελέτες που δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση έγινε από την Τζένιφερ Κρόκερ και την Εϊμι Κανεβέλο του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο στο Κολόμπους, σε περίπου 200 ζεύγη φοιτητών. Διαπίστωσαν ότι όσοι προσπάθησαν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους βάζοντας τον ή την συγκάτοικό τους να τους αναγνωρίσει τα καλά σημεία τους απέτυχαν: τόσο η αυτοεκτίμηση των ίδιων όσο και η γνώμη των συγκατοίκων τους για εκείνους μειώθηκαν μέσα στους τρεις μήνες που διήρκεσε το πείραμα. «Εκείνο που πραγματικά λειτούργησε ήταν το να δείχνουν έμπρακτα ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για τον συγκάτοικό τους» λέει η κυρία Κρόκερ.

Το άρθρο «Η Γενιά του Εγώ» μπορείτε να το δείτε εδώ

Σημείωση: Η παράθεση άρθρων, ειδήσεων και γενικά υλικού από διάφορα ΜΜΕ, ελληνικά και διεθνή, δεν σημαίνει ότι απηχούν κατ' ανάγκην τις απόψεις της διαχειρίστριας του blog «Ψυχογνωσία». Αναδημοσιεύονται ως συμβολή στον προβληματισμό, την ενημέρωση και την ανταλλαγή απόψεων.

Υποχονδρια, μια φανταστικη ασθενεια που χρειαζεται... θεραπεια

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Sun, 10 Jul 2011 20:32:00 +0000

Πριν λίγες ημέρες στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Το Βήμα» δημοσιεύθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Θεοδώρας Τσόλη για την Υποχονδρία. Όσο και αν αστειευόμαστε ή αντιμετωπίζουμε ειρωνικά τους «κατά φαντασίαν ασθενείς», σύμφωνα με τον ψυχολόγο, διδάκτορα Κλινικής Ψυχολογίας κ. Γ. Ευσταθίου, η υποχονδρίαση ανήκει στις αποκαλούμενες σωματόμορφες διαταραχές. Πρόκειται για μια οικογένεια διαταραχών με κοινό χαρακτηριστικό την ύπαρξη σωματικών συμπτωμάτων τα οποία δεν υπόκεινται στον συνειδητό έλεγχο του ατόμου που τα εμφανίζει ενώ παράλληλα δεν υπάρχει κάποια διαγνώσιμη σωματική πάθηση στην οποία θα μπορούσαν να αποδοθούν.

Η Υποχονδρία, δεν γνωρίζει φύλο και ηλικία. Είναι το ίδιο συχνή σε άνδρες και γυναίκες, ενώ εμφανίζεται συχνότερα στην αρχή της ενήλικης ζωής. Χωρίς να υπάρχουν σχετικές έρευνες, από τα στοιχεία βάση των επισκέψεων σε μονάδες υγείας, υπολογίζεται ότι το ένα 5% με 10% του πληθυσμού εμφανίζει συμπτώματα Υποχονδρίας.

Ποιός είναι υποχόνδριος;

Τί χαρακτηρίζει τον Υποχόνδριο; Όπως εξηγεί ο κ. Γ. Ευσταθίου, πρόκειται για ένα άτομο που εμφανίζει έμμονο φόβο σχετικά με το ότι πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια ο οποίος βασίζεται στην παρερμηνεία ενός ή περισσοτέρων σωματικών συμπτωμάτων. «Ο αβάσιμος φόβος επιμένει, παρά τις ιατρικές διαβεβαιώσεις, ωστόσο δεν φθάνει σε επίπεδο παραληρήματος, όπως συμβαίνει με τις ψυχωσικές διαταραχές» λέει ο ψυχολόγος. Το άτομο, συμπληρώνει ο κ. Ευσταθίου, με σωματικές λειτουργίες, ασήμαντα σωματικά συμπτώματα ή ασαφείς σωματικές αισθήσεις για διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Θεωρεί δε ο πάσχων ότι αυτά τα σωματικά συμπτώματα είναι ενδεικτικά κάποιας σοβαρής ασθένειας, ανησυχώντας ιδιαιτέρως για την αιτιολογία και τη σημασία τους.

Τα προβλήματα που δημιουργεί

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι, ε και λοιπόν τι έγινε αν νομίζει ότι κάποιος είναι άρρωστος, αφού δεν είναι πραγματικά. Η Υποχόνδρια δημιουργεί σειρά προβλημάτων στην κοινωνική και οικογενειακή ζωή του υποχονδριακού ατόμου. Πιστεύει ότι χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση από τον περίγυρό του, βυθίζεται σταδιακά στο «πρόβλημά» του, πολλές φορές έρχεται σε προστριβές με τους γιατρούς του, ενώ δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε και τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργούνται.

Ένα υποχονδριακό άτομο, όπως εξηγεί στην εφημερίδα ο ψυχίατρος κ. Γ Κούκης, μπορεί να κρύβει πίσω του άλλες σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές, ακόμα και ψυχικές νόσους. «Εχει φανεί ότι υπάρχει μια εγγενής συγγένεια της υποχονδρίασης με αγχώδεις διαταραχές όπως η Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή (ΨΚΔ - αγχώδης διαταραχή στην οποία το άτομο βιώνει είτε ψυχαναγκασμούς είτε καταναγκασμούς που παρεμποδίζουν τη φυσιολογική λειτουργία του) αλλά και με την κατάθλιψη.

Φάρμακα ή ψυχοθεραπεία;

Σύμφωνα με τον κ. Κούκη, είτε κριθεί ότι ένα άτομο με υποχονδρίαση χρειάζεται να λάβει φαρμακευτική αγωγή είτε όχι, το «κλειδί» της όλης υπόθεσης για την αντιμετώπιση της διαταραχής είναι η ψυχοθεραπεία και το «χτίσιμο» μιας θεραπευτικής σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του ειδικού και του ασθενούς.
«Η όλη θεραπευτική διαδικασία χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, υπομονής και επιμονής. Και αυτό διότι, ακόμη και αν υποχωρήσουν τα βασανιστικά για το άτομο συμπτώματα της υποχονδρίασης, παραμένει κάποιες φορές το ψυχοπιεστικό υπόβαθρο που γέννησε τη διαταραχή. Πρέπει αυτό το υπόβαθρο να αντιμετωπιστεί, αλλιώς η κατάσταση μοιάζει με φαύλο κύκλο».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο το οποίο απαντά σε βασικά ερωτήματα, όπως: Ποιά είναι τα συμπτώματα; και μερικές χρήσιμες συμβουλές. «Υποχονδρία: πώς μπορούμε να νικήσουμε τον... εαυτό μας»

Δικτυα κοινωνικης δικτυωσης κ νεες τεχνολογιες μας φτανουν στα ορια μας

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Sun, 10 Jul 2011 14:31:00 +0000

Ένας στους τρεις Βρετανούς δηλώνει "τεχνολογικά κουρασμένος".

Smartphone, Laptop, PC, GPS, LCD TV, iPad, iPod είναι μερικές από τις «έξυπνες» συσκευές που έγιναν απαραίτητες στις καθημερινές μας δραστηριότητες. Συσκευές που μας επιτρέπουν κυρίως να επικοινωνούμε. Επικοινωνία που κατά κύριο λόγο επιτυγχάνεται μέσω του Διαδικτύου. Ενημέρωση από τα πολυποίκιλα ενημερωτικά σάιτ, «φιλικές» κουβεντούλες μέσω facebook και twitter, συνδιαλέξεις μέσω Skype, αλληλογραφία μέσω e-mails και sms και πάει λέγοντας.

Να που όμως η υπερβολική ή αποκλειστική χρήση της τεχνολογίας, φαίνεται ότι αργά αλλά σταθερά μας… τρελαίνει. Έτσι τουλάχιστον διατείνονται οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ όπου σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση που διενήργησαν, ένας στους τρεις Βρετανούς δηλώνει ότι η συχνή χρήση αυτών των μορφών επικοινωνίας (συσκευές και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης) τον κουράζει. Σε σύνολο 1300 ατόμων που απάντησαν στα εξειδικευμένα ερωτηματολόγια, η συντριπτική πλειοψηφία δήλωσε ότι «δεν είναι ικανοποιημένοι από την ζωή τους και την καθημερινότητά τους». Σε αντίθεση με όσους «κοντρολάρουν» την χρήση των τεχνολογιών που δηλώνουν ότι αισθάνονται περισσότερο ικανοποιημένοι και νοιώθουν ότι έχουν τα πράγματα υπό έλεγχο. Να σημειώσουμε ότι περισσότερο ανικανοποίητοι δήλωσαν άτομα νεαρής ηλικίας, τα οποία ντε φάκτο θεωρούνται και μεγαλύτεροι χρήστες των νέων τεχνολογιών.

Τεχνολογικά... καταβεβλημένοι

Συγκεκριμένα: το 38% των νέων από 10 έως 18 ετών δήλωσαν ότι είναι «καταβεβλημένοι» από τον βομβαρδισμό των νέων τεχνολογιών. Οι από 25 έως 34 ετών δήλωσαν ποσοστό «τεχνολογικής κούρασης» 34%.

Από τη μελέτη δεν έλειψαν και εκείνοι που δήλωναν ότι έκαναν «νηστεία» στις νέες τεχνολογίες, με το 36% να ανήκει στους ενήλικες και το 43% σε νέους 10-18 ετών.

Επιπλέον, το 36% των γονιών που έλαβαν μέρος στη δημοσκόπηση, υπογράμμισε ότι ο συγκεκριμένος τρόπος επικοινωνίας έκλεβε πολύτιμο χρόνο από τον οικογενειακό βίο, ενώ το 58% τόνισε ότι η οικογένειά τους θα ωφελούνταν από ένα χρονικό διάστημα αποχής από τις τεχνολογίες αυτές.

Υπερφόρτωση SOS

Ένα μεγάλο μέρος των συμμετεχόντων ισχυρίστηκε ότι η χρήση των συγκεκριμένων τεχνολογιών αναμένεται να αυξηθεί μέσα στα επόμενα χρόνια ενώ το 37% υποστήριξε ότι η τεχνολογική υπερφόρτωση από εδώ και πέρα θα αποτελεί όλο και συχνότερο φαινόμενο της σύγχρονης κοινωνίας.

«Γίνονται πολλές συζητήσεις για το αν οι σύγχρονες τεχνολογίες επικοινωνίας τελικά μας βοηθούν ή μας δυσκολεύουν» αναφέρει ο κύριος συγγραφέας της μελέτης και καθηγητής δρ Τζον Κλάρκσον.

«Η μελέτη μας έδειξε ότι παρά το γεγονός ότι ο κόσμος βλέπει τις τεχνολογίες αυτές θετικά στο σύνολό τους, υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που δείχνουν ότι ένα μεγάλο μέρος των χρηστών έχει τελικά πρόβλημα ως προς τη διαχείρισή τους» εξηγεί ο ειδικός.

Στοιχεία από το άρθρο: «Η υπερβολική τεχνολογία μάς τρελαίνει» από το www.vima.gr

και από το University of Cambridge

Καταθλιψη: η πανδημια της ψυχικης υγειας

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Sun, 20 Sep 2009 17:46:00 +0000

Οικονομική κρίση και διαλυμένο σύστημα ψυχικής υγείας πιέζουν ψυχικά τους Έλληνες

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι ειδικοί για την κατάθλιψη. Μια ψυχική νόσος που τείνει να εξελιχθεί στη δεύτερη σοβαρότερη ασθένεια μετά τις καρδιοπάθειες. Στο ρεπορτάζ του Δ. Καραγιώργου που αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα «Έθνος» περιγράφεται ανάγλυφα το πρόβλημα και οι συνέπειές του.

Η κατάθλιψη είναι μια διαταραχή της διάθεσης και αποτελεί μια από τις συχνότερες ψυχικές διαταραχές στις μέρες μας, εξηγεί στο «Έθνος» ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής και επιστημονικός διευθυντής της Εταιρείας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ψυχικής Υγείας (ΕΠΑΨΥ) κ. Στέλιος Στυλιανίδης.

Επικαλούμενος δεδομένα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ο κ. Στυλιανίδης τονίζει ότι μέχρι το τέλος της επόμενης δεκαετίας η κατάθλιψη θα είναι η δεύτερη αιτία επιβάρυνσης σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο, μετά τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Εμφανίζεται συχνότερα στις γυναίκες από ό,τι στους άντρες, σε ποσοστό σχεδόν διπλάσιο.
Χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα θλίψης, μελαγχολίας και απογοήτευσης, το οποίο είναι πολύ πιο σοβαρό και διαρκεί περισσότερο χρονικό διάστημα από ό,τι μια απλή στεναχώρια.
Οδηγεί σε σημαντική ελάττωση της ενεργητικότητας και του ενδιαφέροντος του ατόμου σε πολλές δραστηριότητες της καθημερινής ζωής που παλιότερα προκαλούσαν ευχαρίστηση κι ικανοποίηση. Οι πάσχοντες υποφέρουν συχνά από διαταραχές στον ύπνο, αϋπνία. Ενδέχεται να συμβαίνει και το αντίθετο, να παρατηρείται, δηλαδή, μεγαλύτερη διάρκεια ύπνου από ό,τι συνήθως, συχνές αφυπνίσεις και εφιάλτες.

Διαβάστε περισσότερα »

Delete ΣΤΗΝ «ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Thu, 10 Sep 2009 06:31:00 +0000

reSTART: το 1ο κέντρο απεξάρτησης από το Inernet στις Η.Π.Α.

Άνοιξε στις ΗΠΑ το πρώτο κέντρο απεξάρτησης από τον εθισμό στο Ιντερνετ. Το κέντρο ονομάζεται ReSTART και βρίσκεται δίπλα στο Ρέντμοντ, ένα προάστιο του Σιάτλ.

Ειρωνικά εκεί κοντά είναι τα γραφεία της Microsoft και γενικά στην περιοχή χτυπάει η καρδιά της παγκόσμιας βιομηχανίας των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το κέντρο απεξάρτησης άνοιξε τον Ιούλιο και το κόστος θεραπείας για 45 μέρες παρακολούθησης είναι 14.000 δολάρια.

Το πρόγραμμα προσπαθεί να βοηθήσει ανθρώπους που δεν μπορούν να σταματήσουν την παθολογική χρήση του υπολογιστή, η οποία μπορεί να προκαλέσει εμμονές με συγκεκριμένα κατασκευάσματα της τεχνολογίας.

Προς το παρόν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία δεν θεωρεί τον εθισμό στο Ίντερνετ διαπιστωμένη διαταραχή και έτσι η παρακολούθηση από τους ειδικούς δεν καλύπτεται από την ασφάλεια, εν αντιθέσει με την Κίνα, τη Νότιο Κορέα και την Ταϊβάν, όπου πολλοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι θεωρούν τον εθισμό στο Διαδίκτυο ως μια ιδιαίτερα επιβλαβή και σοβαρή πάθηση.

Τα συμπτώματα του εν λόγω εθισμού σχετίζονται με την κοινωνικότητα και την καθημερινή ζωή του εξαρτημένου. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν χάσει τη δουλειά τους εξαιτίας του εθισμού τους, άλλοι έχουν πάρει διαζύγιο, άλλοι έχουν χάσει φίλους.

Οι γιατροί θεωρούν ότι ο εθισμός στο Ιντερνετ ίσως αποτελεί προπέτασμα για άλλες ψυχικές ασθένειες σοβαρότερες, όπως κατάθλιψη και ειδικές περιπτώσεις αυτισμού.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Έθνος»

Σχετικοί σύνδεσμοι

Ανορεκτικοί και Βουλιμικοί Έφηβοι

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Wed, 11 Jun 2008 05:28:00 +0000

Νέα παιδιά με γερασμένες συνήθειες

Σοβαρές διατροφικές διαταραχές που σχετίζονται άμεσα με σειρά ψυχολογικών προβλημάτων, αντιμετωπίζουν ολοένα και περισσότερο οι έφηβοι στη χώρα μας.

Τρία στα δέκα παιδιά θεωρούνται υπέρβαρα ή παχύσαρκα, ενώ μόνο σε μία μονάδα εφήβων τον τελευταίο ενάμιση χρόνο κατέφυγαν με συμπτώματα νευρικής ανορεξίας και βουλιμίας 36 έφηβοι και έφηβες.

Πίσω από τις εφηβικές διατροφικές διαταραχές

κρύβονται σύνθετα ψυχολογικά προβλήματα

Η σοβαρότητα της κατάστασης έχει κινητοποιήσει τους ειδικούς, τόσο σε διεθνές όσο και σε ελληνικό επίπεδο. Αποτελεί μάλιστα κύριο θέμα συζήτησης στο 46ο Πανελλήνιο Συνέδριο που διοργανώνει η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία από τις 13 έως τις 15 Ιουνίου στην Κέρκυρα.

Αγχώδεις διαταραχές

Επικαλούμενοι σειρά μελετών, οι παιδίατροι τόνισαν ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι έφηβοι παρουσιάζουν διατροφικές διαταραχές. Μέσα σε διάστημα 17 μηνών προσήλθαν 70 έφηβοι, με διατροφικά προβλήματα, στη μονάδα εφηβικής υγείας της Β' Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής κλινικής στο νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού».
Από αυτούς, οι

δύο στους πέντε έπασχαν από νευρογενή ανορεξία,

12% είχαν νευρογενή βουλιμία και

48% από άτυπες διατροφικές διαταραχές.

Πολλά από τα παιδιά αυτά, εμφάνιζαν και μία σειρά ψυχολογικών προβλημάτων, όπως αγχώδη διαταραχή (42%) και καταθλιπτικό συναίσθημα (20%).

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι διαταραχές διατροφής συνδέονται στενά με ψυχολογικά προβλήματα. Στους παχύσαρκους έφηβους παρατηρείται άγχος και κατάθλιψη σε ποσοστό 12% και επιθετική συμπεριφορά σε ποσοστό 10%.

Συνήθειες... ενηλίκων

Από τις μελέτες που θα παρουσιαστούν στο συνέδριο προκύπτει ότι:

# 3 στους 10 εφήβους είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι

αιτίες: όχι πρωινό στο σπίτι, έλλειψη άσκησης, ελάχιστη έως καθόλου ενασχόληση με αθλητισμό

# δημοφιλέστερη συνήθεια των μαθητών των λυκείων η τηλεόραση

3 στους 10 βλέπουν τηλεόραση ακόμη και επί 4 ώρες

1 στους 20 γυμνάζεται.

Επίσης:
3 στους 10 καπνίζουν 20 και πλέον τσιγάρα σε καθημερινή βάση οι τρεις στους δέκα μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου που ζουν στην περιφέρεια.

7 στους 10 πίνουν περισσότερους από δύο καφέδες την ημέρα και

31% των μαθητών καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ.

τα στοιχεία βασίζονται στο ρεπορτάζ του Δ. Καραγιώργου από την εφημερίδα «Έθνος»

Athens Siblings

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Sat, 07 Jun 2008 18:28:00 +0000

αδέλφια αλληλεγγύης

Ανεβαίνουν το δικό τους Γολγοθά, βιώνουν το δικό τους «στίγμα», ζουν τη δική τους μοναξιά. Είναι τα αδέλφια των ατόμων που πάσχουν από κάποιο πρόβλημα ψυχικής υγείας.

Σε μια κοινωνία που λίγο ή πολύ αδιαφορεί, σε μια κοινωνία που ο φόβος για το «άγνωστο» γίνεται αποστροφή, σε μια κοινωνία που εύκολα αναρτά «ταμπέλες» μερικά άτομα τολμούν και ενώνουν τις δυνάμεις τους, ξεκλειδώνουν τις πόρτες και μας δείχνουν το πρόβλημα κατάματα. Ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Πολιτεία, φορείς, πολίτες.

To «Athens Siblings», Αδέλφια στην Αθήνα (και όχι μόνο), ατόμων που έχουν κάποιο πρόβλημα ψυχικής πάθησης είναι μια πρωτοβουλία για να γνωριστούν όσα περισσότερα αδέρφια γίνεται με σκοπό να αναπτύξουν σχέσεις γνωριμίας, αλληλοενημέρωσης, ανταλλαγής συναισθημάτων με τελικό σκοπό την πιο ομαλή δυνατή εξέλιξη για τους ίδιους και για τα αδέλφια τους.

Μέσα από το δίκτυο που έχουν συστήσει, τα αδέλφια φροντίζουν για τα θέματα που τους αφορούν όπως:

να κατανοήσουν τι συμβαίνει,
το πώς, πόσο και μέχρι ποιο βαθμό θα μπορέσουν να βοηθήσουν το αγαπημένο τους πρόσωπο,
να παρουσιάσουν με τρόπο κατανοητό και απλό το οικογενειακό τους θέμα,
να χειριστούν το άγχους και την ντροπή τους,
να μάθουν το πως θα ζουν μια θετική ζωή
να ζήσουν τα όνειρά τους.

Αν κι εσείς βρίσκεστε σε μια παρόμοια κατάσταση το «Athens Siblings» σας περιμένει να συζητήσει μαζί σας, να σας ενημερώσει, να σας δεχτεί και να μοιραστεί το πρόβλημά σας. Αρκεί να επικοινωνήσετε μαζί τους στο τηλέφωνο: 6946 003 522 ή επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους: www.athenssiblings.com

Έφηβοι και ίντερνετ

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 06 May 2008 19:22:00 +0000

Μύθοι και αλήθειες (μέρος Β')

Γράφαμε στο πρώτο μέρος του θέματος «Έφηβοι και ίντερνετ», την σχεδόν ανεξέλεγκτα τεχνοφοβική άποψη που διατυπώνεται δημοσίως από ταγούς της πολιτικής μας, κυρίως, ζωής.

Μέσα στην εβδομάδα που διανύσαμε, από την ανάρτηση του πρώτου μέρους αυτού του ποστ, διαβάσαμε επιπροσθέτως πολλές απόψεις για το ζήτημα. Βεβαίως μέσα στην μπλογκόσφαιρα τα απανωτά δημοσιεύματα επέκριναν τους επικριτές του διαδικτύου με σφοδρότητα.

Όπως γίνεται συνήθως σε παρόμοιες περιπτώσεις η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση. Διευκρινίσαμε πως οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει εμμονή, ψυχαναγκασμό ή προσκόλληση σε σημείο το άτομο να παραμελεί άλλες βασικές ατομικές ή κοινωνικές του υποχρεώσεις, οδηγεί σε διάγνωση εξάρτησης. Προφανώς η γενίκευση ή οι αοριστίες δεν είναι επιστημονικά παραδεκτές μέθοδοι. Οι έρευνες όμως είναι.

Συνεχίζοντας τη δημοσίευση στοιχείων της έρευνας της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β' Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Π. & Α. Κυριακού», βλέπουμε ότι το φαινόμενο της εξάρτησης από το διαδίκτυο είναι συχνότερο:

στα αγόρια,
σε μονογονεϊκές ή δυσλειτουργικές οικογένειες,
σε παιδιά με καταθλιπτικό συναίσθημα ή υπερκινητικότητα.

Ως επιβαρυντικοί παράγοντες θεωρούνται:

οι επιπτώσεις των διαζυγίων,
η μοναξιά,
η απουσία επίβλεψης από τους γονείς .

Βεβαίως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει να αγνοούμε την εφηβεία ως παράγοντα. Όσο ο έφηβος μεγαλώνει ο πειραματισμός, ο μιμητισμός η περιέργεια, η μη συνειδητοποίηση του κινδύνου και η φυσιολογική αντίδραση σε κάθε καταπίεση γίνονται βασικά χαρακτηριστικά του και το καθιστούν ευάλωτο και ευαίσθητο σε εξαρτήσεις.

Δράσεις - Προτάσεις

Μέσα στο σπίτι

Οι γονείς στην χώρα μας είναι κατά το πλείστον ψηφιακά αναλφάβητοι. Με ψυχραιμία πρέπει να συνειδητοποιήσουν δυο βασικά πράγματα.

• πρώτον ότι δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε το διαδίκτυο, καθώς αποτελεί τμήμα της κουλτούρας των εφήβων και

• δεύτερον καμία απαγόρευση της χρήσης διαδικτύου δεν μπορεί να φέρει αποτέλεσμα, μιας και ο έφηβος έχει πλέον εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Οι γονείς από μικρή ηλικία πρέπει να βάζουν όρια στα παιδία όχι μόνο στη χρήση του διαδικτύου αλλά για πολλά θέματα. Τα όρια όταν στηρίζονται σε λογική βάση δεν καταπιέζουν τα παιδιά αλλά τα κατευθύνουν με ασφάλεια.
Ο σεβασμός της προσωπικότητας των παιδιών από μικρή ηλικία είναι σημαντικό για την εφαρμογή κανόνων.
Ο υπολογιστής πρέπει να βγει από το παιδικό δωμάτιο ώστε ο γονιός να έχει καλύτερο έλεγχο χρήσης.
Η χρησιμοποίηση ειδικών φίλτρων για τις επιβλαβείς ιστοσελίδες είναι μέτρο που μπορεί να βοηθήσει.
Καλό είναι οι γονείς να αφιερώνουν χρόνο στο διαδίκτυο μαζί με τα παιδιά τους έχοντας πάντα ανοιχτό κανάλι επικοινωνίας με τα παιδιά.

Στο Σχολείο

Ο ρόλος του σχολείου πρέπει να γίνει πρωταγωνιστικός στο θέμα αυτό με:

Δημιουργία μαθημάτων από τις ηλικίες του δημοτικού, στη χρήση υπολογιστών και στην ασφαλή χρήση του διαδικτύου.
Όπως επίσης η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πάνω σε θέματα διαδικτύου θα βοηθούσε προς αυτή την κατεύθυνση.

Τα στοιχεία και οι προτάσεις βασίζονται στο δημοσίευμα* του γιατρού κ. Γ. Κορμά Επιστημονικού συνεργάτη της Μονάδας Εφηβικής Υγείας και Προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Πρόληψης και Αγωγής Υγείας.

* Το δημοσίευμα αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της DART. Όπου DART είναι η κυβερνητική Ομάδα Δράσης για την Ψηφιακή Ασφάλεια της Ειδικής Γραμματείας Ψηφιακού Σχεδιασμού του Υπ. Οικονομικών.

Ιατρικό Κέντρο Θυμάτων Βασανιστηρίων

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Sat, 03 May 2008 08:38:00 +0000

«Μύθοι Γυναικών» απόψε και αύριο στο Παλλάς

Το Ιατρικό Κέντρο Θυμάτων Βασανιστηρίων, εκπέμπει SOS και ζητά την βοήθεια όλων μας για να συνεχίσει να λειτουργεί και να προσφέρει τις ανεκτίμητες υπηρεσίες του. Τόσο στην αποκάλυψη βασανιστηρίων και καταπάτησης της προσωπικότητας συνανθρώπων μας από τους φορείς της εξουσίας, όσο και στην παροχή ιατρικής και ψυχολογικής βοηθείας στα θύματα βασανισμού.

Ένα λάθος της Ε.Ε. του στέρησε φέτος την χρηματοδότησή και όλα κρέμονται από μία κλωστή. Περισσότερα για το τι συνέβη μπορείτε να διαβάσετε στο ρεπορτάζ του Χ. Ζέρβα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»

Φαραντούρη - Κονιόρδου

Απόψε 3 Μαΐου και αύριο 4 του μηνός, οι δύο κορυφαίες κυρίες της τέχνης, θα συναντηθούν στη σκηνή του «Παλλάς» με τους Μύθους Γυναικών. Η Μαρία Φαραντούρη θα ερμηνεύσει έργα μεγάλων συνθετών που έχουν επίκεντρο τη Γυναίκα και η Λυδία Κονιόρδου θα απαγγείλει ποιήματα και αποσπάσματα κειμένων, επίσης μεγάλων δημιουργών.  

Μια διαδρομή από την αρχαία τραγωδία έως σήμερα. Από την Σαπφώ μέχρι την σύγχρονη ανώνυμη γυναίκα. Τραγούδι και λόγος ενώνονται στο πρόσωπο και το θρύλο της Γυναίκας.   Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έργα μεγάλων συνθετών (Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, Θάνος Μικρούτσικος, Ελένη Καραΐνδρου κ.λ.π.) σε τραγούδια που σημάδεψαν την εποχή τους, όπως Περσεφόνη, Ελένη, Φαίδρα, Γογγύλα, Ναυσικά, Καλυψώ, Κίρκη, Ρόζα κ.ά. καθώς και παραδοσιακά τραγούδια.  

Ένα δέσιμο ποιητικού λόγου και τραγουδιών για τη Γυναίκα αρχή της ζωής, επιστροφή, περιπέτεια, επιθυμία, έρωτας , όραμα, αλλά και ηρωίδα γυναίκα.  

Μέρος των εσόδων θα διατεθούν για την ενίσχυση του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων.  Οι παραστάσεις τελούν Υπό την Αιγίδα της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Πληροφορίες: Παραστάσεις Σάββατο 3 & Κυριακή 4 Μαΐου, ώρα: 9.30 μ.μ. στο θέατρο Παλλάς.

Τα εισιτήρια τιμώνται στα 25€ και 35€ και διατίθενται από τα Γραφεία του Κέντρου, Λυκαβηττού 9, 2103646807.

Έφηβοι και ίντερνετ

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Wed, 30 Apr 2008 05:36:00 +0000

Μύθοι και αλήθειες

«...πέρα από τα ναρκωτικά, κύριε Υπουργέ, η μεγαλύτερη απειλή σήμερα είναι η εξάρτηση των νέων μας από τους υπολογιστές και από το διαδίκτυο. Είναι τραγική η κατάσταση που επικρατεί.

Προσέξτε ο καθένας στη δική του περιφέρεια, να δείτε στα internet cafe ότι νέοι παραμένουν και πάνω από 36 ώρες συνεχώς και η εξάρτηση αφανίζει, διαλύει οικογένειες και δημιουργεί προβλήματα...»

Γ. Σούρλας Α' Αντιπρόεδρος της Βουλής

Από το blog «Πηγή Βουλής»

Η άποψη του κ. Σούρλα, όπως ήταν αναμενόμενο, δέχτηκε τα πυρά της... μπλογκόσφαιρας. Κι αυτό επειδή η υπερβολή ή η δαιμονοποίηση ενός «εργαλείου» αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα που ασφαλώς υφίσταται και στη χώρα μας.

Εξάρτηση από το διαδίκτυο και εν γένει από τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών, υπάρχει. Τόσο από ενήλικες, όσο -και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό- από εφήβους. Κι όπως όλες οι εξαρτήσεις, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην ψυχική και κοινωνική λειτουργία των εξαρτημένων χρηστών.

Βεβαίως, το να παρουσιάζουμε την εν λόγω έξη ως εφάμιλλη με τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, το κάπνισμα ή τον τζόγο, αποτελεί αυθαιρεσία. Γιατί κανένα από τα προηγούμενα τέσσερα προϊόντα εξάρτησης δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως "εργαλείο" από τον χρήστη του με σκοπό να δημιουργήσει, να προσφέρει, να μάθει ή να βοηθηθεί σε κάτι που κάνει.

Αντιθέτως ο ηλεκτρονικός υπολογιστής και το διαδίκτυο, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας σε εργασιακό, επιστημονικό και ψυχαγωγικό επίπεδο. Μπορεί κάποιος να διανοηθεί τα επόμενα δέκα χρόνια μια κοινωνία χωρίς τη χρήση η/υ και ίντερνετ; Φυσικά και όχι.

Η κατάχρηση, όπως όλες οι καταχρήσεις και οι προσκολλήσεις που επηρεάζουν την καθημερινή λειτουργία ενός ατόμου προκαλώντας του προβλήματα στην ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη ή στην επαφή του με τον οικογενειακό και κοινωνικό του περίγυρο, είναι αυτό που βλάπτει.

Πέρα λοιπόν από τις δοξασίες ή τους αφορισμούς υπάρχει η πραγματικότητα που βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα και μελέτες. Η πιο πρόσφατη και ολοκληρωμένη έρευνα που διαθέτει η ελληνική επιστημονική κοινότητα αφορά τους εφήβους και διενεργήθηκε από τη Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β' Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών που εδρεύει στο νοσοκομείο παίδων "Π. & Α. Κυριακού".

Η έρευνα

Σε δείγμα 529 ατόμων (252 αγόρια, 277 κορίτσια) με μέσο όρος ηλικίας περίπου τα 15 έτη, σύμφωνα με το ερωτηματολόγιο Young:

# 1% από τους εφήβους του δείγματος έχουν εθιστεί στη χρήση του διαδικτύου.

# επίσης ένα 18,2% παρουσίαζε περιοδικά ή συχνά προβλήματα με την κατάχρηση του διαδικτύου (κατάσταση πριν τον εθισμό).

Τα συμπτώματα εθισμού στο ίντερνετ είναι:

• ανοχή (συνεχή παραμονή στο Διαδίκτυο που αυξάνεται καθημερινά),
• συμπτώματα συνδρόμου απόσυρσης (θλιμμένη συμπεριφορά, μειωμένη
• ανταπόκριση στα εξωτερικά ερεθίσματα, απώλεια ενδιαφέροντος)
• αδυναμία τήρησης προκαθορισμένου χρόνου παραμονής στο διαδίκτυο,
• έκπτωση της λειτουργικότητας τους,
• άγχος, αίσθηση αποδιοργάνωσης εκτός διαδικτύου. 

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι:

• η σχολική αποτυχία,
• οι διαταραχές ύπνου,
• κατάθλιψη,
• μειωμένη αυτοεκτίμηση
• διαταραχή των διαπροσωπικών σχέσεων με τους φίλους και την οικογένεια,
• μοναξιά
• μειωμένη φυσική δραστηριότητα,
• χαμηλή ποιότητα ζωής.

Άλλα ευρήματα της έρευνας που αφορούν τη χρήση του διαδικτύου και παρουσιάζουν ενδιαφέρον μας καταδεικνύουν ότι:

το 53,4% χρησιμοποιούν το διαδίκτυο για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους
το 26% ανέφερε καθημερινή χρήση του
το 8% χρήση περισσότερη από 20 ώρες εβδομαδιαίως

τα αγόρια χρησιμοποιούν το διαδίκτυο περισσότερο από τα κορίτσια
55% χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για παιχνίδια
40% για e-mails
37,5% για chat
10% για αγορές
4% για ενημέρωση σχετικά με σεξουαλική διαπαιδαγώγηση
27% για θέματα επιμόρφωσης
26% για ενημέρωση - υπηρεσίες

Επίσης, υπήρξε θετική συσχέτιση της χρήσης διαδικτύου και της διάσπασης προσοχής - υπερκινητικότητας, σύμφωνα με την κατάταξη στο SDQ.

Πηγές: • Μονάδα Εφηβικής Υγείας • Ομάδα Δράσης για την Ψηφιακή Ασφάλεια

Το Β' μέρος της έρευνας και τα αποτελέσματά της στην επόμενη δημοσίευση.

Μοναξιά

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 29 Apr 2008 17:17:00 +0000

Όταν οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται

Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός που νιώθει μοναξιά είναι και στην πραγματικότητα μόνος του. Αυτό βέβαια δεν είναι αλήθεια. Μπορούμε κάλλιστα να βρισκόμαστε με άλλα άτομα και μάλιστα σε οικείο περιβάλλον και παρ' όλα αυτά να νιώθουμε απελπιστικά μόνοι.

Για να καταλάβουμε καλύτερα όμως την έννοια της μοναξιάς είναι απαραίτητο να εξετάσουμε ορισμένους από τους τρόπους με τους οποίους τη βιώνουμε.

Αιτίες της μοναξιάς

όταν είμαστε μόνοι και νιώθουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή
όταν μας λείπουν οι συναισθηματικοί δεσμοί που είχαμε στο παρελθόν
όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αλλαγές στη ζωή μας
όταν νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κανείς στη ζωή μας με τον οποίο να μπορούμε να μοιραστούμε συναισθήματα και εμπειρίες
όταν πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αποδεκτοί, αγαπητοί ή άξιοι, ακόμα και αν οι άλλοι δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη για εμάς.

Ο φαύλος κύκλος της μοναξιάς

Η μοναξιά γίνεται πιο έντονη όταν διαστρεβλώνουμε τη σημασία της, σκεπτόμενοι με τους παρακάτω τρόπους: «η μοναξιά αποτελεί σημάδι αδυναμίας ή ανωριμότητας», «για να νιώθω μοναξιά κάτι δεν πάει καλά με εμένα», «είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που νιώθει έτσι».

Κάποιος που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο πιθανότατα αντιλαμβάνεται τη μοναξιά σαν αποτέλεσμα «εσωτερικής μειονεξίας». Αυτή η πεποίθηση όμως ενδέχεται να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσέγγιση άλλων ανθρώπων και στη δημιουργία σχέσεων μαζί τους, καθώς και στη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες.

Επιπλέον μια τέτοια πεποίθηση μπορεί να δημιουργήσει φόβο απόρριψης, εσωστρέφεια, καχυποψία προς τους άλλους, θυμό, θλίψη και επίκριση του εαυτού και των άλλων. Αν αντιδράσει κανείς είτε με το να απομονωθεί κοινωνικά, είτε με το να ξεκινήσει μια σχέση ανεπαρκή και μη ικανοποιητική, το μόνο που θα καταφέρει είναι να διαιωνίσει τη μοναξιά του.

Τρόποι αντιμετώπισης

Η εναλλακτική στη θεώρηση της μοναξιάς ως «ελάττωμα» ή «μόνιμο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας» είναι να την αξιολογήσουμε ως μια κατάσταση ή ένα συναίσθημα που μπορεί να αλλάξει. Η μοναξιά είναι κοινή εμπειρία όλων των ανθρώπων. Διάφορες έρευνες δείχνουν ότι το ένα τέταρτο των ενήλικων βιώνουν επώδυνα αισθήματα μοναξιάς τουλάχιστον κάθε λίγες εβδομάδες, ενώ τα ποσοστά είναι υψηλότερα για τους εφήβους και τους νέους.

Η μοναξιά δεν πρέπει να μεταφράζεται παρά ως ένα σημάδι ότι σημαντικές μας ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Για αυτό είναι σημαντικό να εντοπίζουμε αυτές τις ανάγκες που μπορεί να περιλαμβάνουν ανάγκη ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων ή αυτοπεποίθησης, την ανάγκη απόκτησης φίλων, ή την ανάγκη εύρεσης δραστηριοτήτων που θα προσφέρουν προσωπική ικανοποίηση.

Ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων

Αρχικά υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι η μοναξιά δεν κρατάει για πάντα
Ενώ ασχολείστε με τις καθημερινές σας δραστηριότητες βρείτε τρόπους για να έρθετε σε επαφή με άλλους ανθρώπους
Βρεθείτε σε νέες καταστάσεις και ασχοληθείτε με δραστηριότητες που σας ενδιαφέρουν στις οποίες θα συναντήσετε ανθρώπους με κοινές προτιμήσεις
Αναπτύξτε κοινωνικές δεξιότητες. Πλησιάστε και αφήστε τους άλλους να σας πλησιάσουν
Επωφεληθείτε από εκδηλώσεις, σεμινάρια, δραστηριότητες που οργανώνουν ο δήμος ή η κοινότητα της περιοχής σας, σύλλογοι ή οργανώσεις. Προσφέρετε εθελοντική εργασία σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια
Μη κρίνετε τους καινούργιους ανθρώπους που συναντάτε με βάση τους παλιούς. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και επομένως διαφορετικός.
Μην είστε βιαστικοί στην ανάπτυξη σχέσεων ή φιλιών. Μια καλή σχέση χρειάζεται χρόνο και προοδευτικό μοίρασμα συναισθημάτων για να ανθίσει.
Δώστε αξία σε όλες τις φιλίες ή γνωριμίες σας και τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους από το να μένετε καθηλωμένοι στη άποψη ότι μόνο μια ρομαντική σχέση θα σας ανακουφίσει από τη μοναξιά.

Αυτοανάπτυξη

Μην παραμελείτε τις άλλες σας ανάγκες επειδή η ανάγκη για κάποια σχέση ή φιλία δεν έχει ικανοποιηθεί. Φροντίστε τον εαυτό σας:

Ακολουθείστε συνήθειες καλής διατροφής, άσκησης και επαρκούς ύπνου. Δώστε ενέργεια στη δουλειά σας, ασχοληθείτε με τα χόμπι σας ή, αν δεν έχετε, δημιουργείστε κάποια.

Επωφεληθείτε από τις μοναχικές στιγμές σας προκειμένου να γνωρίσετε τον εαυτό σας. Δείτε αυτόν τον χρόνο σαν ευκαιρία για αυτονομία και φροντίδα των συναισθημάτων σας.

Αξιοποιήστε τις ώρες μοναξιάς βρίσκοντας πράγματα να κάνετε που σας δίνουν ευχαρίστηση. Μην υπομένετε απλώς την ύπαρξή σας ρίχνοντάς την σε έναν καναπέ έως ότου ξαναβρεθείτε με άλλους ανθρώπους.

Θυμηθείτε τι απολαμβάνατε να κάνετε στο παρελθόν για να σας βοηθήσει να αποφασίσετε πώς να ευχαριστήσετε τον εαυτό σας τώρα.

Έχετε στο χώρο σας βιβλία, μουσική, ατομικά παιχνίδια, ή σταυρόλεξα, προκειμένου να περάσετε καλά τις ώρες που είστε μόνοι.

Σκεφτείτε την πιθανότητα να κάνετε και μόνοι κάποια πράγματα που συνήθως θα κάνατε με άλλους, όπως το να πάτε κινηματογράφο.

Να είστε ανοικτοί σε νέα πράγματα και δραστηριότητες. Μην προκαταλαμβάνετε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας προτού δοκιμάσετε κάτι.

Μην περιμένετε τα συναισθήματά σας να σάς ενεργοποιήσουν. Ξεκινήστε και τα ευχάριστα συναισθήματα θα έρθουν.

Διαβάστε βιβλία για αυτοβελτίωση.

από το www.psychognosia.gr

Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Κατάθλιψη

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Mon, 21 Apr 2008 16:47:00 +0000

Βγάλτο από μέσα σου

• είναι η 4η συχνότερη ασθένεια παγκοσμίως.
• 1 στις 5 γυναίκες και 1 στους 8 άνδρες εμφανίζουν κατάθλιψη κάποια στιγμή της ζωής τους.
• το 10% τουλάχιστον, του γενικού πληθυσμού πάσχει από χρόνια κατάθλιψη.
• Έως το 2020, σύμφωνα με την ΠΟΥ, θα καταλαμβάνει την 2η θέση των ασθενειών του δυτικού κόσμου και την 1η ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.
• Στην Ε. Ε. οι επιπτώσεις των ψυχικών διαταραχών στοιχίζουν περίπου το 3% με το 4% του ΑΕΠ, ενώ οι ψυχικές διαταραχές στο σύνολό τους αποτελούν την κύρια αιτία της πρόωρης συνταξιοδότησης και των συντάξεων αναπηρίας.

Στη χώρα μας η κατάθλιψη πλήττει:
• 1,1 εκατομμύριο γυναίκες και
• 850.000 άνδρες

Τα στοιχεία αυτά δεν είναι καινούργια για τις υπηρεσίες υγείας των περισσοτέρων χωρών. Πολλά κράτη της Ε.Ε. ήδη λαμβάνουν μέτρα για την αντιμετώπιση της "μάστιγας" του 21ου αιώνα όπως έχει χαρακτηριστεί η κατάθλιψη παγκοσμίως.

Στην Ελλάδα μόλις πριν από λίγες ημέρες ο υπουργός υγείας Δ. Αβραμόπουλος έδωσε στη δημοσιότητα προς διαβούλευση το πενταετές εθνικό σχέδιο δράσης για την καταπολέμησης της κατάθλιψης, που εκπονήθηκε σε συνεργασία με το ΕΠΙΨΥ.

Στο επίκεντρο του σχεδίου δράσης για την κατάθλιψη βρίσκεται:

• Η καταπολέμηση του κοινωνικού στιγματισμού, των προκαταλήψεων και της απομόνωσης, καθώς και η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών.
• Ο έλεγχος των παραγόντων κινδύνου κατάθλιψης και η μείωση των περιστατικών κατάθλιψης.
• Η εύκολη πρόσβαση των πολιτών σε υπηρεσίες πρόληψης, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης.
• Η ανάπτυξη δεξιοτήτων για την υποβοήθηση των ατόμων με στόχο την έγκαιρη αναγνώριση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων.
• Η καθολική εξασφάλιση του δικαιώματος στην πρώιμη παρέμβαση και θεραπεία.
• Η βελτίωση των δεξιοτήτων των επαγγελματιών υγείας, ώστε να ανταποκρίνονται σωστά σε άτομα που ζητούν βοήθεια.
• Η εξασφάλιση επιπλέον οικονομικών πόρων για προληπτική πολιτική μέσα από την οργανωτική αναδιάταξη του συστήματος.
• Η δημιουργία σταθερού πλαισίου συνεργασίας και εμπλοκής με όλους τους συναρμόδιους φορείς, τον κόσμο της παραγωγής και της εργασίας για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης.
• Η ενίσχυση της έρευνας σε εθνικό επίπεδο για την καλύτερη κατανόηση της κατάθλιψης και των επιρροών της στη δημόσια υγεία και την κοινωνική συνοχή.

Για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του πληθυσμού οι αρμόδιοι φορείς εκπόνησαν καμπάνια με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Λάκη Λαζόπουλο και κεντρικό σύνθημα: «Ανοίγουμε τον διάλογο για την κατάθλιψη. Βγάλτο από μέσα σου».

Σχόλιο: Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα μπορούσαμε να πούμε, μετά την ανακοίνωση του σχεδίου δράσης. Όμως εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στην παρουσίαση του προγράμματος δεν έγινε σαφής προσδιορισμός του χρονοδιαγράμματος υλοποίησης των δράσεων, ούτε αναφέρθηκε ο προϋπολογισμός του σχεδίου. Ελπίζουμε ότι σύντομα θα το υπουργείο υγείας θα επιταχύνει την πορεία του διαλόγου και θα αρχίσει την υλοποίηση των δράσεων.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Κατάθλιψη

Γυναίκες μιλήστε!

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Sat, 29 Sep 2007 06:35:00 +0000

Η σιωπή μέσα στο γάμο βλάπτει σοβαρά την υγεία!

Όχι, δεν πρόκειται για ευφυολόγημα αλλά για επιστημονική διαπίστωση, σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες που σιωπούν κατά τη διάρκεια των συζυγικών καυγάδων, κινδυνεύουν να παρουσιάσουν κατάθλιψη, πεπτικά προβλήματα, καθώς και στεφανιαία νόσο που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η «αυτοσίγαση» αναπτύχθηκε πριν από αιώνες για λόγους επιβίωσης αλλά στην σύγχρονη κοινωνία αποτελεί θανάσιμη απειλή για τις γυναίκες – ιδίως για όσες βρίσκονται σε κακοποιητικές σχέσεις.

Την μελέτη υπό τον τίτλο: «Marital Status, Marital Strain, and Risk of Coronary Heart Disease or Total Mortality: The Framingham Offspring Study» που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Ψυχοσωματική Ιατρική» (Psychosomatic Medicine) , εκπόνησαν η δρ Elaine D. Eaker, από τον οργανισμό επιδημιολογικών ερευνών Eaker Epidemiology Enterprises, στο Γκαίτερμπεργκ του Μέριλαντ, και οι συνεργάτες της, οι οποίοι ανέλυσαν στοιχεία από 3.682 άνδρες και γυναίκες ηλικίας 40 έως 59 ετών κατά την έναρξή της.

Η σιωπή σκοτώνει

Στόχος της μελέτης ήταν να διερευνηθούν οι πιθανές σχέσεις μεταξύ συμπεριφοράς, στεφανιαίας νόσου και θανάτου στο πλαίσιο των γάμων. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα ήταν ότι οι γυναίκες που παρέμεναν σιωπηλές στη διάρκεια των καυγάδων με τους συζύγους τους είχαν τετραπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν – ιδίως από έμφραγμα - μέσα σε μια δεκαετία σε σύγκριση με όσες εξέφραζαν ελεύθερα τα συναισθήματά τους. «Η παρούσα μελέτη είναι η πρώτη που εξέτασε την συμπεριφορά, την καρδιοπάθεια και την θνησιμότητα στο πλαίσιο των συζυγικών σχέσεων», δήλωσε στο Ρόιτερς η δρ Eaker. «Αν και πολλές μελέτες έχουν ασχοληθεί με την κατάσταση και την ποιότητα του γάμου και την στεφανιαία νόσο, είχαμε ορισμένες απορίες που αφορούσαν κυρίως την δυναμική όσων πραγματικά νιώθουν οι σύζυγοι, όσων πραγματικά συμβαίνουν στον γάμο», πρόσθεσε.

Ο γάμος ωφελεί τους άνδρες...

Η μελέτη επιβεβαίωσε ακόμα ότι ο γάμος κάνει καλό στην ανδρική υγεία. Σε σύγκριση με τους ανύπαντρους άντρες, οι παντρεμένοι είχαν σχεδόν 50% λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν κατά τη διάρκεια της δεκαετούς παρακολούθησης. Ωστόσο, όταν οι σύζυγοι των ανδρών επέστρεφαν από την δουλειά με νεύρα, οι άντρες είχαν 2,7 φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν τελικά στεφανιαία νόσο σε σύγκριση με τους άντρες των λιγότερο στρεσαρισμένων γυναικών.

...αν δεν στρεσάρεται η γυναίκα τους

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα εργασιακά προβλήματα της γυναίκας πιθανώς επιβαρύνουν ψυχικά και στο τέλος σωματικά τους άντρες τους, επειδή εκείνοι αδυνατούν να τις «προστατεύσουν» στο συγκεκριμένο θέμα. «Τα ευρήματα της μελέτης υπογραμμίζουν την σημασία της υγιούς επικοινωνίας μέσα στον γάμο», είπε η δρ Eaker, αν και τόνισε πως πρέπει να επιβεβαιωθούν και από άλλες μελέτες για να θεωρηθούν οριστικά.

Σε κάθε περίπτωση, «και οι δύο σύζυγοι πραγματικά πρέπει να αφήνουν ο ένας στην άλλη ελεύθερο έδαφος για να εκφράζει ό,τι νιώθει, ώστε να διαφυλάξουν την σωματική υγεία τους αλλά και την υγεία της σχέσης τους», κατέληξε.

info

Διαβάτε επίσης: Διεκδικητικότητα

Πηγές:

ΑΠΕ/ΜΠΕ

Psychosomatic Medicine

Reuters Health

EΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ BLOGGERS

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Fri, 30 Mar 2007 13:47:00 +0000

Έρευνα που απευθύνεται στους ελληνόφωνους bloggers/ιστολόγους και έχει τη μορφή ερωτηματολογίου βρίσκεται σε εξέλιξη. Στόχος της είναι να ανιχνεύσει το προφίλ του ελληνόφωνου blogger και κυρίως τα κίνητρα και τις πρακτικές του

Η εν λόγω έρευνα αποτελεί μέρος της μεταπτυχιακής διατριβής του φοιτητή Ζαφείρη Καραμπάση στα πλαίσια του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος "Δυνητικές Κοινότητες : Ψυχο-Κοινωνιολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές" (Πάντειο Πανεπιστήμιο, τμήμα Ψυχολογίας, Κέντρο Ψυχο-Κοινωνιολογικής Έρευνας της Διακυβέρνησης των Δυνητικών Κοινοτήτων, Ερευνητικό Κέντρο "Ωμέγα") Το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών "Δυνητικές Κοινότητες: Κοινωνιο-Ψυχολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές" λειτουργεί στο Πάντειο Πανεπιστήμιο από το Ακαδημαϊκό Έτος 2004-2005 ενταγμένο στον Τομέα Κοινωνικής Θεωρίας & Έρευνας του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου σε συνεργασία με το Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών (ΙΤΥ) που εδρεύει στην Πάτρα και σε σύμπραξη με το Τμήμα Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και Οικονομία του ΤΕΙ Μεσολογγίου.

Για να δείτε το blog της έρευνας πατήστε ΕΔΩ

Για να πάτε κατευθείαν στο ερωτηματολόγιο πατήστε ΕΔΩ

Πίσω στη ποιότητα ζωής

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Thu, 29 Mar 2007 12:16:00 +0000

Κακή σωματική και ψυχική ευεξία για τους Έλληνες εφήβους

- Δεν συζητούν οι γονείς μαζί τους.
- Δεν έχουν καλή επικοινωνία με τους συμμαθητές τους.
- Δεν επισκέπτονται συμβούλους ψυχοκοινωνικής υγείας αν και έχουν προβλήματα.
- Δεν κάνουν προληπτικές εξετάσεις.
- Δεν έχουν ελεύθερο χρόνο.
- Δεν έχουν ικανοποιητική ποιότητα ζωής και ψυχική ευεξία.
- Δεν έχουν δικό τους υπνοδωμάτιο.
- Δεν έχουν δικό τους ηλεκτρονικό υπολογιστή στο σπίτι.

Πολλά τα «Δεν» για τους Έλληνες εφήβους, σε σχέση με τους Ευρωπαίους συνομηλίκους τους. Τα ελληνόπουλα εμφανίζονται στερημένα σε βασικούς τομείς της καθημερινότητάς τους που μεσοπρόθεσμα επηρεάζουν τη συνολική ποιότητα της ζωής τους και την διαμόρφωση της ψυχοκοινωνικής τους υπόστασης.

Οι ελλείψεις αρχίζουν από το ενδοοικογενειακό περιβάλλον με σημαντικότερο «παράπονο» την δυσκολία στην επικοινωνία. Συγκεκριμένα το 22,3% των εφήβων δήλωσε ότι «ποτέ ή σπάνια» έχουν αρκετό χρόνο οι γονείς τους να διαθέσουν γι’ αυτούς και το 20% απάντησε το ίδιο αναφορικά με το αν μπορούν να μιλήσουν στους γονείς τους όταν το θέλουν. Τα ίδια «παράπονα» ισχύουν και για την επικοινωνία με τους συμμαθητές τους, ενώ η έλλειψη ελεύθερου χρόνου λόγω φροντιστηρίων πιέζει κι άλλο την κατάσταση.

Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι οι Έλληνες έφηβοι να υπολείπονται σημαντικά σε ποιότητα ζωής και σωματικής και ψυχικής ευεξίας σε σχέση με τους δυτικοευρωπαίους συνομηλίκους τους.

Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από την έρευνα στην οποία συμμετείχαν 1.200 έφηβοι μαθητές (12-18 ετών) και οι γονείς τους από όλη τη χώρα και παρουσίασε ο αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννης Τούντας, διευθυντής του Κέντρου Μελετών Υπηρεσιών Υγείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και η επιστημονική συνεργάτις του Κέντρου, Χριστίνα Δημητρακάκη, ψυχολόγος έρευνας.

Αποχή από τους ειδικούς

Επικαλούμενοι τις απαντήσεις των εφήβων, οι επιστήμονες ανέφεραν ότι ελάχιστοι επισκέπτονται κάποιον επαγγελματία υγείας για προληπτικό έλεγχο. Κανένας δεν δήλωσε ότι επισκέφθηκε ψυχοθεραπευτή, αν και το 1,2% των εφήβων αντιμετωπίζουν ψυχολογικές διαταραχές και 1,2% άλλες αναπτυξιακές και μαθησιακές δυσκολίες.

Ιδιαίτερα χαμηλά είναι και τα ποσοστά επίσκεψης σε σχολικό επαγγελματία υγείας σε χώρες, όπως η Ελλάδα, η Δημοκρατία της Τσεχίας και η Πολωνία, σε σχέση με την Αυστρία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Γράφημα από την εφημερίδα"Το Έθνος"

Οι Έλληνες έφηβοι μαθητές δηλώνουν μέτρια σωματική ευεξία, η οποία είναι κοντά στον μέσο ευρωπαϊκό όρο, αλλά πιο κάτω από τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, ενώ δηλώνουν φτωχότερη ποιότητα ζωής, όσον αφορά στην ψυχολογική τους ευεξία. Δηλώνουν, επίσης, σημαντικά φτωχότερη ποιότητα ζωής όσον αφορά στην αυτονομία τους, στοιχείο το οποίο αποδίδεται στο υπερφορτωμένο εξωσχολικό πρόγραμμα, που δεν τους αφήνει ευκαιρίες να δημιουργήσουν τον δικό τους χρόνο για κοινωνικές σχέσεις και ψυχαγωγία.

Περισσότερο άγχος τα κορίτσια

Από τη μελέτη προκύπτει ότι το 40% των εφήβων μαθητών στην Ελλάδα δεν έχουν ηλεκτρονικό υπολογιστή στο σπίτι, ενώ το 31,6% δεν έχουν το δικό τους υπνοδωμάτιο.

Τα κορίτσια δήλωσαν χαμηλότερη ποιότητα ζωής σε πολλές διαστάσεις της. Η εφηβεία και η έναρξη της εμμηνορρυσίας μπορεί να εξηγούν έως έναν βαθμό τη φτωχότερη σωματική και ψυχολογική ποιότητα ζωής. Αγχώνονται, δε, πολύ περισσότερο για το σώμα και την εμφάνισή τους.

Τα κορίτσια έχουν πιο χαμηλές επιδόσεις και στη διάσταση «αυτονομία», στοιχείο που δείχνει ότι τα αγόρια εξακολουθούν να έχουν περισσότερα προνόμια.

Φροντίζοντας την παιδική ψυχή

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Thu, 29 Mar 2007 11:23:00 +0000

Η Τηλεφωνική Γραμμή Σύνδεσμος 801 801 1177 για την Ψυχοκοινωνική Υγεία του Παιδιού και Εφήβου της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και Εφήβου (Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.) διοργανώνει Ευρωπαϊκό Συμπόσιο για τις Ανοιχτές Γραμμές Βοηθείας για παιδιά και εφήβους με θέμα: "Φροντίζοντας την παιδική ψυχή"

Κατά την διάρκεια της ημερίδας θα πραγματο ποιηθεί η παρουσίαση του βιβλίου "Πως μιλάμε σ' ένα παιδί για...", ένα βιβλίο για γονείς βασισμένο στην εμπειρία της λειτουργίας της Γραμμής-Σύνδεμος.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 12 Απριλίου 2007, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία στην αίθουσα Golden Room με ώρα έναρξης 9.15 το πρωί.

Περισσότερες πληροφορίες στον ιστοχώρο της ΕΨΥΠΕ

Αυτοκτονίες στο στρατό

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 20 Mar 2007 05:04:00 +0000

Πολλές οι αιτίες, λίγες οι λύσεις!

Δύο νέες αυτοχειρίες στρατιωτών που υπηρετούσαν την θητεία τους, ανακοίνωσε προχθές το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Από την αρχή του χρόνου έξι άνθρωποι έθεσαν τέλος στη ζωή τους (πέντε στο Στρατό Ξηράς κι ένας στο Πολεμικό Ναυτικό), ενώ κατεγράφη και μία απόπειρα αυτοκτονίας στο Χαϊδάρι.

Η έξαρση των αυτοκτονιών προκαλεί έντονη ανησυχία στους επιτελείς του ελληνικού στρατού οι οποίοι εύχονται το φαινόμενο να οφείλεται σε κακή συγκυρία. Γεγονός είναι ότι μόλις το πρώτο τρίμηνο του 2007 ο δείκτης των αυτοκτονιών αγγίζει τον σχετικό δείκτη του 2006 στο σύνολό του και ξεπέρασε το ποσοστό του 2005. Πίσω όμως από την «ψυχρή» καταγραφή ποσοστών και αριθμών, βρίσκονται νέοι άνθρωποι που στερούν από τον εαυτό τους τη ζωή βυθίζοντας στην οδύνη τις οικογένειές τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Οι αιτίες

Το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση είναι ένα: Τι οδηγεί τους στρατιώτες και τους στρατιωτικούς στην αυτοκτονία; Οι απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα δύο ερευνών που έγιναν εντός του 2006 από το ΓΕΣ, ο πρώτος και σημαντικότερος λόγος αυτοκτονίας στο στράτευμα είναι οι σχέσεις με το άλλο φύλο (περίπου 50%). Ακολουθεί ως αιτία με 35% το οικογενειακό περιβάλλον (προβλήματα στην οικογένεια, χωρισμένοι γονείς κ.λπ.). Με μικρότερο ποσοστό (περίπου από 5%) καταγράφονται ως αιτίες η χρήση τοξικών ουσιών, προβλήματα εντός της μονάδας και διάφοροι, μη προσδιορισμένοι, εξωτερικοί παράγοντες.

Ένα άλλο στοιχείο που έχει προκύψει από τις έρευνες είναι ότι μεγάλο ποσοστό όσων έχουν τάσεις αυτοκτονίας έχει ήδη βεβαρημένο ψυχολογικό προφίλ πριν από την κατάταξη στον στρατό, το οποίο αναδεικνύεται, όπως λένε ειδικοί, με την παρουσία σε μικρό χρονικό διάστημα και άλλων παραγόντων («συνεργική δράση»). Κατά τους ειδικούς σημαντικό ρόλο παίζουν και τα «εξωτερικά ερεθίσματα» κατά τις ώρες της μεγάλης φόρτισης μέσω κινητών τηλεφώνων (συνομιλίες, SMS).

Γράφημα από την εφημερίδα "Το Έθνος"

Σύμφωνα με μία από αυτές τις έρευνες που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες της Ψυχιατρικής Κλινικής του 411 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Τρίπολης, σε 1.098 νεοσύλλεκτους και τα αποτελέσματά της ανακοινώθηκαν στο 19 ιατρικό συνέδριο των Ενόπλων Δυνάμεων, ο αριθμός των ατόμων που εμφάνιζαν τάσεις αυτοκτονίας και έκαναν χρήση ναρκωτικών ουσιών πριν από τον στρατό κυμαίνεται στο 17% - 33%, ενώ στη διάρκεια της θητείας τους το ποσοστό αυτό φτάνει έως το 44%. Ταυτόχρονα, το 24% των νεοσύλλεκτων στρατιωτών έδειχνε να αισθάνεται ότι η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα, ενώ την αίσθηση αυτή την είχε μόνο το 11,7% πριν καταταγεί.

Εξαιρετικός στρεσογόνος παράγοντας ειδικά για τους νεοσύλλεκτους είναι η μεταπήδηση από την πολιτική στην στρατιωτική ζωή με ό,τι συνεπάγεται αυτό στην ψυχοσύνθεση του ατόμου από την μια δεδομένη κατάσταση (οικογένεια, φίλοι, σχέσεις, «ελευθερία», εργασία, σπουδές) σε μια άλλη άγνωστη, αβέβαιη, σκληρότερη από πλευράς ελεύθερης βούλησης κινήσεων και οριοθέτησης της καθημερινότητας.

«Ενώ οι απαιτήσεις από το στρατό δεν έχουν διαφοροποιηθεί πολύ σε σχέση με κάποιες δεκαετίες πριν, η κατάσταση των παιδιών που έρχονται να στρατευτούν είναι ριζικά διαφορετική. Αποτέλεσμα, το στρες που υπάρχει, στο πλαίσιο της ψυχαγωγής του στρατιώτη, ναύτη ή σμηνίτη, έχει να καλύψει πολύ μεγαλύτερη απόσταση σήμερα από ό,τι πριν από 20 ή 30 χρόνια. Όταν έρχεται ο άλλος να καταταγεί, δεν έχει να ταυτιστεί με ένα σύστημα που δεν φοβάται. Δεν υπάρχει η αλλοτινή επιβράβευση. Θεωρείται χαμένος χρόνος.

»Υπάρχει ο φόβος του αγνώστου, που εμπερικλείει το φόβο της εγκατάλειψης και του αιφνιδιασμού. Φόβοι μεγαλύτεροι πλέον από πριν, γιατί η απόσταση της πολιτικής ζωής του μαθητή ή του φοιτητή, κάποτε, δεν ήταν τόσο πολύ μακριά από τις απαιτήσεις του στρατού. Ήταν πιο σκληρή η ζωή παλιότερα. Ήταν πιο κοντά στις πρωτογενείς άμυνες ο υπό στράτευση. Τώρα είναι πιο χαμηλά τα πράγματα, πιο διαλυτικά. Αποτέλεσμα είναι, να βλέπουμε ένα σκορποχώρι να πρέπει να μπει κάτω από τα πρέπει», επισημαίνει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», ο πλοίαρχος Βασίλης Μενούτης, ψυχολόγος-ψυχίατρος, επίκουρος καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου, διευθυντής στο Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιώς και στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών καθώς και σύμβουλος επί ψυχολογικών θεμάτων της διεύθυνσης υγειονομικού του ΓΕΕΘΑ.

Στο ερώτημα, γιατί αυτοκτονούν οι στρατιώτες ο κ. Μενούτης απαντά: «Το κυριότερο στοιχείο, όπως δείχνουν οι σχετικές έρευνες, είναι η αλλαγή της ταυτότητάς τους, η δυσκολία προσαρμογής. Χρειάζεται ακόμα πιο ενδελεχής έρευνα για να απαντηθεί το γιατί με ασφάλεια, κυρίως σε ό,τι αφορά τις αυτοκτονίες στις μεθοριακές μονάδες του Έβρου».

Από την πλευρά του ο κλινικός ψυχολόγος κ. Χρήστος Μουτζούκης υποστηρίζει ότι: «τρεις παράγοντες "βγάζουν" τα ψυχολογικά προβλήματα: Ο βιολογικός, που μας φέρνει την προδιάθεση. Ο ψυχισμός, καθώς στο τέλος της εφηβείας ή στην έναρξη της ενηλικίωσης, όταν "χωλαίνει" ο ψυχισμός μπορεί κάποια στρεσογόνος πίεση (π.χ. ο στρατός, οι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, μία ερωτική απογοήτευσή κ.λπ.) να... βγάλει το σπυράκι. Τέλος, στην εποχή μας, οι νέοι μεγαλώνουν σε συνθήκες πίεσης και αβεβαιότητας, με το τοπίο για το αύριο να είναι θολό και με αποτέλεσμα να βιώνουν υπαρξιακά προβλήματα».

Τα μέτρα

Όπως διαφαίνεται το πρόβλημα είναι υπαρκτό και σοβαρό. Ποια όμως είναι τα μέτρα που αυτή τη στιγμή λαμβάνονται; Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Ιωάννας Ηλιάδη στην εφημερίδα «Το Έθνος» είναι:

Οι γραμμές ψυχοκοινωνικής μέριμνας που συμβάλλουν πολύ συχνά στην ψυχολογική στήριξη όσων το έχουν ανάγκη, αλλά δεν μπορούν να μειώσουν τον αριθμό των αυτοκτονιών.

Οι στρατευμένοι, όταν φτάνουν στις νέες τους μονάδες, δίνουν συνέντευξη στον διοικητή. Όμως ο άνθρωπος ο οποίος ασχολείται με τα πάντα σε μια μονάδα δεν μπορεί να εντοπίζει άτομα με πιθανά προβλήματα και τάσεις αυτοκτονίας, ιδιαίτερα αν δεν είναι ειδικά εκπαιδευμένος.

Τα σεμινάρια που γίνονται σε στελέχη του στρατού μπορεί να είναι βοηθητικά, ωστόσο δεν μπορούν να είναι επαρκή για να εντοπίζουν τα αδύναμα άτομα και να αποτρέπουν πιθανές αυτοκτονίες.

Παράλληλα όπως μεταδόθηκε από τα ΜΜΕ οι επιτελείς του ενόπλων δυνάμεων λαμβάνουν και μια σειρά άλλων μέτρων διοικητικού χαρακτήρα, όπως η κατάργηση της μεμονωμένης σκοπιάς, η αβολίδοτη πρώτη σφαίρα στο όπλο, η απαγόρευση του κινητού τηλεφώνου κατά την ώρα υπηρεσίας κ.λπ.

Αρκούν; Προφανώς όχι! Το παν στην προκειμένη περίπτωση είναι τόσο ο εξορθολογισμός της θητείας σε ποιότητα και χρονική διάρκεια και, ασφαλώς, μεγαλύτερη μέριμνα για τον στρατευμένο ως προσωπικότητα με αυτοτελή ψυχοσύνθεση και χαρακτήρα.

info: Μπορείτε επίσης να δείτε στο σάιτ της «Ψυχογνωσίας» το άρθρο: Αυτοκτονική Συμπεριφορά.
Τα τηλέφωνα SOS για την ψυχολογική υποστήριξη των στρατευσίμων και στους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων.

πηγές: Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», εφημερίδα «Τα Νέα», εφημερίδα «Το Έθνος», σάιτ «Omhroi.gr».

Γυναικείος αλκοολισμός: ένας δαίμονας στο ποτήρι

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 13 Mar 2007 17:05:00 +0000

Πριν λίγες ημέρες «γιορτάσαμε» την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με τις συνηθισμένες φανφάρες και τις καθιερωμένες υποσχέσεις. Πίσω όμως από τις ιλουστρασιόν εικόνες κρύβεται η καθημερινή πραγματικότητα. Σωματική και ψυχική βία μέσα στην οικογένεια, προσωπικά και κοινωνικά αδιέξοδα, προσπάθεια ανταπόκρισης σε πολλαπλούς ρόλους ως εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα, οικονομικά προβλήματα, ανεργία, αποκλεισμοί. Παράγοντες που διαμορφώνουν ευνοϊκό υπόβαθρο για την «φυγή» από την πραγματικότητα μέσω του αλκοόλ.

Ο γυναικείος αλκοολισμός για την Ελληνική κοινωνία τις περασμένες δεκαετίες ήταν σαν να μην υπήρχε, καθώς οι περισσότεροι πίστευαν ότι περιοριζόταν σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας. Η εικόνα της γυναίκας που πίνει περισσότερο από τα κοινωνικώς αποδεκτά πρότυπα ή που καταναλώνει οινόπνευμα μόνη της στο σπίτι ή στο μπαρ, παρέπεμπε σε γυναίκες μειωμένης ηθικής υπόστασης. Με αποτέλεσμα η αλκοολική γυναίκα να μην έφτανε σχεδόν ποτέ στο σημείο να ζητήσει βοήθεια για να μη στιγματιστεί η ίδια και ο οικογενειακός της περίγυρος.

Σήμερα η κατάσταση είναι περισσότερο ορατή. Τα αποτελέσματα επιδημιολογικών μετρήσεων μας δείχνουν ότι τα τελευταία 20 χρόνια υπάρχει σαφής αύξηση στην κατανάλωση οινοπνεύματος από το γυναικείο πληθυσμό. Από το 8% που ήταν η εκτίμηση για την γυναικεία κατάχρηση αλκοόλ το 1966, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 35% το 2000. Ταυτόχρονα όμως διαπιστώνεται τάση μείωσης της χρήσης από νεότερη σε μεγαλύτερη ηλικία, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη, ενώ τα περισσότερα προβλήματα σχετιζόμενα με τη χρήση του αλκοόλ αναφέρονται από γυναίκες ηλικίας 21 έως 34 ετών (Greenfield, 2002), όπως υποστηρίζει η κλινική ψυχολόγος Βαλέρια Πομίνι σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και προσθέτει ότι σύμφωνα με την επιδημιολογική έρευνα του ΕΠΙΨΥ το 2004 στο γενικό πληθυσμό, φαίνεται ότι στην Ελλάδα οι γυναίκες πίνουν γενικά λιγότερο και πιο σποραδικά από τους άνδρες, σε αναλογία περίπου 1:3.

Γιατί πίνει μια γυναίκα;

Μια γυναίκα καταφεύγει στο αλκοόλ για διαφόρους λόγους. Οι περισσότερο κοινοί είναι οι παρακάτω όπως τους περιγράφει η κ. Πομίνι στην «Ελευθεροτυπία»:

Υπερφόρτωση υποχρεώσεων

Οι πολλαπλοί κοινωνικοί ρόλοι της σύγχρονης ενήλικης γυναίκας, ειδικά όταν είναι εργαζόμενη, σύζυγος και μητέρα, μπορεί να συνδέονται με μια κατάσταση
υπερφόρτωσης υποχρεώσεων ή και με σύγκρουση ρόλων, καταστάσεις που μπορούν να την οδηγήσουν στη συχνότερη αναζήτηση χαλάρωσης ή και αποφυγής των προβλημάτων, μέσω της χρήσης οινοπνεύματος.

Μίμηση ρόλων

Η μειωμένη κοινωνική εξουσία που ακόμα η γυναίκα διαθέτει και η πίεση να
προσαρμόζεται σε «ανδρικά» πρότυπα, χωρίς να έχει απαλλαχτεί από τις παραδοσιακές «γυναικείες» υποχρεώσεις. Υψηλότερος βαθμός άγχους συχνά συνδέεται με αυτήν την κατάσταση, όπου η κατάχρηση αλκοόλ μπορεί να αναπτύσσεται στα πλαίσια γρηγορότερης προσπάθειας προσαρμογής και «μίμησης» του ανδρικού ρόλου ή ως «παρηγορητική» συνήθεια που μειώνει την αίσθηση άγχους, ανασφάλειας, ανεπάρκειας, κ.λπ.

Αλκοολικός σύντροφος/βία

Η κατάχρηση οινοπνεύματος από το σύντροφο/σύζυγο θεωρείται σημαντικότατος παράγοντας κινδύνου αναφορικά με την ανάπτυξη της κατάχρησης οινοπνεύματος στις γυναίκες. Εν τούτοις το να είναι θύματα σωματικής βίας αποτελεί συχνή εμπειρία για τις γυναίκες που κάνουν κατάχρηση αλκοόλ και κυρίως στα πλαίσια της σχέσης με το σύντροφό τους. Το αποτέλεσμα συχνά καταλήγει και πάλι σε μια κατάσταση φαύλου κύκλου. Από τη μία πλευρά όταν η γυναίκα πίνει αυξάνεται ο κίνδυνος να γίνει θύμα σωματικής κακοποίησης, από την άλλη το να έχει υποστεί βία αυξάνει τον κίνδυνο να κάνει η ίδια κατάχρηση αλκοόλ.

Κακοποίηση

Πολλαπλές μελέτες σε εξαρτημένες από το αλκοόλ γυναίκες συμφωνούν στο
εύρημα της αυξανόμενης συχνότητας επεισοδίων σεξουαλικής και σωματικής
κακοποίησης στη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής ηλικίας και κυρίως από άτομα που ανήκουν στο οικογενειακό περιβάλλον. Η κατάχρηση οινοπνεύματος στις γυναίκες με ιστορικό κακοποίησης παρουσιάζεται συνήθως σε νεότερη ηλικία. Σε αυτές τις περιπτώσεις το αλκοόλ, όπως και άλλες ουσίες, φαίνεται να λειτουργεί ως "φάρμακο" που απαλύνει τις βασανιστικές αναμνήσεις, τον ψυχικό πόνο και το αφόρητο άγχος, που συνήθως συνδέονται με τις τραυματικές αυτές εμπειρίες.

Οι επιπτώσεις

Η κατάχρηση οινοπνεύματος προκαλεί σημαντικές σωματικές και ψυχικές δυσλειτουργίες τόσο σε άντρες όσο και στις γυναίκες. Ο γυναικείος οργανισμός όμως ανταποκρίνεται τελείως διαφορετικά στο αλκοόλ απ’ ότι ο αντρικός. Οι επιπλοκές στις γυναίκες επέρχονται γρηγορότερα και με μικρότερες ποσότητες οινοπνεύματος κι αυτό γιατί η ικανότητα μεταβολισμού του οινοπνεύματος στο γυναικείο οργανισμό είναι σημαντικά μικρότερη απ’ ότι στον αντρικό.

Οι ηπατικές διαταραχές και η κίρρωση, η υπέρταση, η αναιμία, οι γαστρορραγίες, το έλκος στομάχου, ο καρκίνος του μαστού είναι μερικές από τις συχνότερες σωματικές παθήσεις που σχετίζονται με τη χρόνια κατάχρηση οινοπνεύματος στις γυναίκες. Σοβαρές επιπτώσεις διαπιστώνονται επίσης στη γονιμότητα και στο σύστημα αναπαραγωγής, όπως διαταραχές της ωορρηξίας, σεξουαλικές δυσλειτουργίες, καθώς και προβλήματα στειρότητας. Η υπερκατανάλωση οινοπνεύματος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης συνδέεται με την εμφάνιση ενός ευρέος φάσματος διαταραχών στους απογόνους.

Οσον αφορά τα νευρολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα που προκαλούνται από το αλκοόλ, ο Ι.Α. Λιάππας, αναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής, στην Ψυχιατρική Κλινική Αιγινήτειου Νοσοκομείου αναφέρει και πάλι στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»:

Νευρολογικές διαταραχές όπως οι επιληπτικές κρίσεις, τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, η ατροφία της παρεγκεφαλίδας, η συνδρομή Wernicke - Korsakoff, η μνημονική συσκότιση (black outs) και η αλκοολική άνοια αποτελούν συχνές επιπλοκές της κατάχρησης οινοπνεύματος.

Είναι γνωστό ότι ποσοστό 40-70% των αλκοολικών εμφανίζουν παράλληλα συμπτώματα και μιας άλλης ψυχιατρικής διαταραχής. Επίσης, ένα υψηλό ποσοστό εξ αυτών αναφέρει συμπτωματολογία η οποία εντάσσεται στα πλαίσια διαταραχής προσωπικότητας ή κάνει παράλληλη χρήση και άλλων εθιστικών ουσιών όπως για παράδειγμα της κοκαΐνης.

Οι συχνότερες ψυχιατρικές καταστάσεις που παρατηρούνται στους αλκοολικούς ασθενείς είναι οι αγχώδεις και καταθλιπτικού τύπου διαταραχές. Καταθλιπτικά συμπτώματα αναφέρονται σε ποσοστό έως και 80% των αλκοολικών, επεισόδιο όμως μείζονος κατάθλιψης καταγράφεται σχεδόν στο 20% εξ αυτών. Οι αγχώδεις διαταραχές που συχνότερα συνυπάρχουν στα άτομα με κατάχρηση οινοπνεύματος είναι οι κρίσεις πανικού, οι φοβίες διαφόρων τύπων και η γενικευμένη αγχώδης διαταραχή.

Ένα ποσοστό έως και 5% των χρόνιων αλκοολικών μπορεί να εμφανίσει ψυχωσικού τύπου επεισόδια. Η αυξημένη συννοσηρότητα ανάμεσα στις ψυχιατρικές διαταραχές και τον αλκοολισμό επιβαρύνει την πρόγνωση της εξάρτησης από το οινόπνευμα και απαιτεί ιδιαίτερους θεραπευτικούς χειρισμούς.

Ο εφησυχασμός καταστρέφει

Όπως γράφει η Μάρθα Φωστέρη, Ειδική Βοηθός του διευθυντή του ΚΕΘΕΑ, στην «Ελευθεροτυπία», η έγκαιρη και σωστή διάγνωση του προβλήματος του αλκοολισμού βοηθά στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του. Οι διαφορετικοί τύποι των εξαρτημένων και οι διαφορετικές φάσεις «αλκοολικής διαδρομής» μάς οδηγούν στη δημιουργία πολλαπλών θεραπευτικών προσεγγίσεων.

Η ολιστική προσέγγιση στη θεραπεία της εξάρτησης από τον αλκοολισμό έχει στόχο, πέρα από την αποχή, τη νοηματοδότηση και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής του ατόμου.
Όταν το άτομο βρίσκεται στη φάση της επιβλαβούς χρήσης, αρχίζει να παρουσιάζει ελαφρά σωματικά και ψυχικά προβλήματα. Στη φάση της κατάχρησης, οι επιπτώσεις στην υγεία του είναι εντονότερες. Εμφανίζει στερητικό σύνδρομο, αποσύρεται από επαγγελματικές και κοινωνικές δραστηριότητες, παρουσιάζει προβλήματα στις οικογενειακές του σχέσεις και έχει προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ελέγξει τη χρήση. Στη φάση τής αλκοολικής εξάρτησης, η δυσλειτουργία του ατόμου επιδεινώνεται περαιτέρω τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο.

Ορισμένοι, υποτιμώντας την ψυχολογική εξάρτηση του ατόμου από το αλκοόλ, πιστεύουν ότι η σωματική αποτοξίνωση σε κάποια κλινική θα λύσει το πρόβλημα. Η διακοπή της χρήσης οινοπνεύματος είναι ένα πολύ ουσιαστικό βήμα, αλλά για να μπορέσει το άτομο να σταθεροποιήσει την αποχή απαιτείται και η ψυχική του απεξάρτηση σε ένα υποστηρικτικό πλαίσιο. Η ατομική ψυχοθεραπεία, οι ομαδικές ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις, οι ομάδες αυτοβοήθειας των Ανώνυμων Αλκοολικών, οι οικογενειακές συνεδρίες και άλλες τεχνικές τον βοηθούν στο να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση και τον εκπαιδεύουν να διαχειρίζεται με λειτουργικό τρόπο τα προβλήματα που παρουσιάζονται.

Σημαντικό ρόλο στη θεραπεία του εξαρτημένου ατόμου παίζει και η οικογένειά του. Καλό θα είναι, το άτομο να κατανοήσει το οικογενειακό του σύστημα και τους παράγοντες που συνέβαλαν στην εξαρτητική συμπεριφορά του, και να προσπαθήσει να αναπτύξει λειτουργικές σχέσεις με την οικογένειά του. Στις περιπτώσεις που το άτομο αρνείται να αναζητήσει θεραπεία, η ψυχολογική υποστήριξη της οικογένειας είναι αναγκαία προκειμένου να συνεχίσει να είναι λειτουργική και να μη διαλυθεί.

Στη σελίδα της Ψυχογνωσίας: "Γραμμές SOS" μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα τα περισσότερα τηλέφωνα και διευθύνσεις με τους φορείς κατά των εξαρτήσεων.

250.000 Έλληνες "πνίγονται" στο οινόπνευμα

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 27 Feb 2007 09:49:00 +0000

Ανησυχητικά είναι τα στοιχεία για την εξάρτηση από το οινόπνευμα στη χώρα μας. Πάνω από 250.000 άνθρωποι θεωρούνται αλκοολικοί, ενώ περίπου 1.200.000 έχουν προβληματική σχέση με το ποτό και το 40% των θανάτων από τροχαία οφείλεται σε κατανάλωση οινοπνεύματος.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν την περασμένη Παρασκευή στο διεθνές σεμινάριο με θέμα: «Αλκοολισμός: Προβλήματα και αντιμετώπιση», που διοργάνωσε το ελληνικό τμήμα της ITACA.

Όπως αναφέρει σχετικό ρεπορτάζ της Ελιζαμπέττας Καζαλόττι στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», το πρόβλημα του αλκοολισμού τείνει να αναδειχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της παγκόσμιας κοινότητας και αφορά νέους ανθρώπους στις πιο παραγωγικές ηλικίες.

Το "ακόμα ένα ποτηράκι" οδήγησε 250.000 Έλληνες στον αλκοολισμό και 1.200.000 άλλους σε κατάχρηση οινοπνεύματος με ολέθριες συνέπειες για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Στην Ευρώπη καταναλώνεται η μισή περίπου ποσότητα αλκοόλ σε σχέση με την παγκόσμια κατανάλωση, ενώ όπως είπαμε στη χώρα μας οι 250.000 εξαρτημένοι από το οινόπνευμα έχουν αυξητικές τάσεις. Σύμφωνα μάλιστα με πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες το 10% με 15% των ατόμων που κάνει κατάχρηση αλκοόλ είναι ανήλικοι.

Γερά ποτήρια οι έφηβοι

Συγκεκριμένα από έρευνα ESPAD που διενήργησε το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) στο μαθητικό πληθυσμό, προκύπτει ότι η κατανάλωση αλκοόλ από τους Έλληνες μαθητές αυξήθηκε την πενταετία 1998 – 2003 και το ίδιο συνέβη με τα περιστατικά μέθης. Η κατανάλωση οινοπνεύματος ξεκινά στην ηλικία των 13 ετών, ενώ ορισμένες φορές και στα 11 (7% των παιδιών αυτής της ηλικίας πίνουν συστηματικά μπύρα και 14% κρασί), ενώ το πρώτο περιστατικό μέθης καταγράφεται στην ηλικία των 14 ετών.

Όσον αφορά τις γυναίκες το ποσοστό των αλκοολικών γυναικών στην Ελλάδα από 8% που ήταν το 1966, αυξήθηκε στο 35% το 2000.

Ο γυναικείος αλκoολισμός θα μας απασχολήσει στο επόμενο post.

Η επιστροφή

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Mon, 12 Feb 2007 09:38:00 +0000

Οκτώ μήνες ακριβώς πέρασαν από τότε που το ιστολόγιο της "Ψυχογνωσίας" παρουσίασε το τελευταίο του κείμενο. Ένα καλοκαίρι, ένα φθινόπωρο και μισός χειμώνας δηλαδή.

Σ' αυτές τις δυόμιση εποχές πολλά συνέβησαν και αρκετά άλλαξαν. Όχι όμως και η διάθεση της ενημέρωσης για τα ψυχικά ζητήματα που απασχολούν ολοένα και περισσότερους συνανθρώπους μας.

Αυτή τη φορά, ελπίζω πως ήρθαμε για να μείνουμε και για να τα λέμε όσο μπορούμε τακτικότερα.

Καλώς σας βρήκαμε λοιπόν και καλώς μας δεχθήκατε και πάλι!

Το World Cup 2006, οι... ζόρικοι τύποι και το αλκοόλ

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Mon, 12 Jun 2006 18:09:00 +0000

Τις πρώτες του ημέρες διανύει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι στους γερμανικούς δρόμους θα διεξαχθούν οι γνωστές σκηνές με νεαρούς οπαδούς να καταναλώνουν υπέρμετρα αλκοόλ και να προκαλούν τους πάντες. Μια συμπεριφορά που φαίνεται ότι μπορεί να προκαλείται από ένα αίσθημα ανεπάρκειας και έλλειψης αυτοπεποίθησης, σύμφωνα με μια νέα μελέτη.

Μια βρετανική έρευνα με θέμα την υγεία των ανδρών και την ανδροπρέπεια, υποδηλώνει ότι οι νεαροί που δεν παίζουν ποδόσφαιρο ή άλλα ομαδικά αθλήματα μπορεί να επιζητούν το αίσθημα του «ζόρικου τύπου» πίνοντας πολύ ενόσω διαρκεί το παιχνίδι.

Ερευνητές της ψυχολογίας διενήργησαν τη μελέτη σε δείγμα 31 νεαρών ηλικίας 18 έως 21 ετών, λαμβάνοντας από αυτούς εκ βαθέων συνεντεύξεις. Οι εθελοντές ήταν διαφορετικού κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου και διαφορετικής εθνικότητας.

Ανδρική ανασφάλεια

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνδρες μπορεί να χρησιμοποιούν μια μορφή της τυπικά ανδρικής συμπεριφοράς για αναπληρώσουν μια άλλη. «Για παράδειγμα, οι άνδρες που δεν έχουν αυτοπεποίθηση για τις αθλητικές τους ικανότητες μπορεί να προσπαθούν και να αναπληρώνουν το αίσθημα αυτό πίνοντας υπερβολικά», γράφει ο δρ Ρίτσαρντ ντε Βίσερ από το Πανεπιστήμιο του Σάσεξ, επικεφαλής της μελέτης. «Σκοπός της έρευνας είναι να εξεταστεί πώς οι άνδρες χτίζουν μια ταυτότητα ανδροπρέπειας, με το σύνολο των χαρακτηριστικών που συνθέτουν την τυπική εμφάνιση και προσωπικότητα του άνδρα μέσω υγιών και επικίνδυνων συμπεριφορών», αναφέρει.

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να είναι κάποιος ανδροπρεπής και μια σειρά από τρόπους με τους οποίους οι άνδρες ελέγχουν ή επιδεικνύουν τα αρρενωπά χαρακτηριστικά τους: ορισμένοι από τους τρόπους αυτούς είναι υγιείς (όπως η συμμετοχή στα σπορ) και άλλοι δεν είναι (όπως η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά)», σημειώνει και διευκρινίζει: «Δεν υπάρχει μια απλή σχέση μεταξύ της ανδροπρέπειας και της επιβλαβούς συμπεριφοράς. Όλα εξαρτώνται από το πώς οι άνδρες αντιλαμβάνονται και χρησιμοποιούν την ανδροπρέπειά τους».

Στη μελέτη επίσης διαπιστώθηκε ότι οι άνδρες μπορεί να χρησιμοποιούν μια κατά κάποιο τρόπο «εγγύηση» σε έναν ανδρικό τομέα για να αντέξουν στην πίεση να υιοθετούν άλλες «αρσενικές συμπεριφορές». Για παράδειγμα, οι αθλούμενοι λένε ότι μπορούν να αντέξουν στην πίεση να πιουν από αρκετά έως υπερβολικά, σύμφωνα με το δρα ντε Βίσερ.

Η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι οι άνδρες που νιώθουν ότι δεν είναι αρρενωποί, μπορεί να καταφύγουν σε επικίνδυνες συμπεριφορές όπως στην κατανάλωση αλκοόλ, ώστε να προσδώσουν στον εαυτό τους μια εικόνα «ανδρικής εγγύησης», προσθέτει ο βρετανός ερευνητής.

Η προτροπή προς τους άνδρες να υιοθετούν υγιείς συμπεριφορές, προβλέπει ο δρ ντε Βίσερ, θα περιορίσει μια διακρινόμενη ανάγκη να υιοθετούνται από τους νέους επικίνδυνες συμπεριφορές, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στην παρεμπόδιση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που μπορεί να επιδεικνύουν, όπως το ποτό μέχρι μέθης, η άσκηση βίας και η χρήση ναρκωτικών.

Τα πλήρη αποτελέσματα της έρευνας θα δημοσιευθούν στα τέλη του έτους.

Πηγή: ΑΠΕ και Reuters

Οι... ευεργετικές ιδιότητες του κουτσομπολιού

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Tue, 23 May 2006 12:00:00 +0000

Αν αφορά το πρόσωπό μας μάς ενοχλεί. Αν αφορά άλλους τότε πιθανόν να συμμετέχουμε κι εμείς… Μιλάμε βέβαια για το «ευγενές σπορ» της… κοινωνικής κριτικής, δηλαδή το κουτσομπολιό.

Όσοι έχετε την τάση να κουτσομπολεύετε τους γύρω σας ίσως αισθάνεστε άσχημα. Να όμως που έρχεται μία έρευνα που «αποενοχοποιεί» τους ανά τον κόσμο «κριτικούς» των συνανθρώπων τους. Μάλιστα σύμφωνα με την μελέτη, το να μοιράζεται κανείς αρνητικά σχόλια με άλλους ασκεί ευεργετική επίδραση τόσο στον ίδιο όσο και στους συνομιλητές του επειδή με τον τρόπο αυτό «δένεται» μαζί τους ευνοώντας τη δημιουργία φιλίας.

Όπως υποστηρίζει η δρ. Jennifer K. Bosson (καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα) και οι συνεργάτες της στη δημοσίευση της μελέτης τους στην επιθεώρηση «Personal Relationships» (τεύχος 13, Ιούνιος 2006), το κουτσομπολιό με αρνητικά σχόλια για τρίτους αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο μεταξύ φίλων, ενώ μπορεί να ευνοήσει τη δημιουργία φιλίας και μεταξύ αγνώστων.

Αν και οι ερευνητές παραδέχονται ότι το αρνητικό κουτσομπολιό δεν είναι ό,τι το καλύτερο από ηθικής πλευράς, τονίζουν ότι μπορεί να δημιουργεί ή και να εντείνει την διαπροσωπική οικειότητα αρκεί να είναι κόσμιο και να συμφωνούν και οι δύο πλευρές με αυτό.

Όλα αυτά προέκυψαν από τη μελέτη δύο ομάδων εθελοντών οι οποίοι εκλήθησαν από τους ερευνητές να μοιρασθούν μεταξύ τους θετικά και αρνητικά σχόλια για άλλους. Η μελέτη διεξήχθη σε δύο στάδια. Στο πρώτο, οι εθελοντές μίλησαν για τα κουτσομπολιά που έκαναν με τους πιο στενούς φίλους τους και οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτά συνήθως περιείχαν αρνητικά σχόλια για τρίτα πρόσωπα.

Στο δεύτερο στάδιο της μελέτης, οι ερευνητές έφεραν τους εθελοντές σε επαφή μεταξύ τους, διαπιστώνοντας ότι όσοι από αυτούς μοιράζονταν τις ίδιες αρνητικές σκέψεις για τρίτα πρόσωπα είχαν περισσότερες πιθανότητες να δηλώσουν τελικά ότι αλληλο-συμπαθούνται.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το μοίρασμα των αρνητικών σκέψεων φέρνει κοντά τους ανθρώπους επειδή διεγείρει την αυτοεκτίμησή τους, τους κάνει να χαίρονται που βρίσκουν μία «αδελφή ψυχή» και τους επιτρέπει να ανταλλάσσουν πληροφορίες. Πάντως, διευκρινίζουν ότι όλες αυτές οι διεργασίες γίνονται υποσυνείδητα, καθώς όλοι οι εθελοντές, όταν ρωτήθηκαν, είπαν ότι κατά την άποψή τους τα θετικά σχόλια είναι αυτά που τους φέρνουν πιο κοντά με τους ξένους και τους δένουν με τους φίλους τους!

Εμείς πάντως θα ευχόμαστε την έρευνα της δρος Bosson να μην την πάρουν τοις μετρητοίς οι… επαγγελματίες του είδους (περιοδικά και εκπομπές) αν και όπως έχει δείξει η πράξη, προ πολλού οι εν λόγω κύριοι και κυρίες γνωρίζουν τις… ευεργετικές ιδιότητες του κουτσομπολιού.

Πηγές:
ΑΠΕ/ΜΠΕ
Επιθεώρηση: "Personal Relationships"

Ο εθισμός στο internet βλάπτει σοβαρά τις σχέσεις

noreply@blogger.com (Βεατρικη) — Fri, 19 May 2006 09:42:00 +0000

Όταν το έτερον ήμισυ σάς ζητήσει να «ξεκολλήσετε» από τον υπολογιστή σας και η απάντηση είναι: «…ακόμα ένα λεπτό», η φράση σας αυτή ισοδυναμεί με το: «ένα ποτηράκι ακόμα…», ενός αλκοολικού.

Δηλαδή η ενασχόληση με τους Η/Υ και το διαδίκτυο είναι εθισμός;

Ναι, απαντά η δρ. Νταϊάνα Βίλαντ επίκουρος καθηγήτρια στη σχολή Νοσηλευτικής του Πανεπιστημίου La Salle στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. Παρότι ακόμη δεν έχει οριστεί ως γνήσιος εθισμός, πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από τις συνέπειες του πάθους τους ή της ιδεοληψίας τους με την χρήση του internet. Μια ενασχόληση που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή ζωή του χρήστη, προειδοποιεί η αμερικανίδα ερευνήτρια.

Το cybersex αιτία διαζυγίου

Για ορισμένους ανθρώπους το διαδίκτυο μπορεί να προάγει εθιστικές συμπεριφορές και απατηλές στενές διαπροσωπικές σχέσεις, σημειώνει η δρ. Βίλαντ στην επιθεώρηση «Προοπτικές στην Ψυχιατρική Μέριμνα». Τέτοιες επαφές στον κυβερνοχώρο, τονίζει, είναι ικανές να επιφέρουν διαταραχές όπως εικονικές σχέσεις που εξελίσσονται σε διαδικτυακή συζυγική απιστία (cybersex) ή ακόμα σε σεξουαλικά καταναγκαστικές συμπεριφορές μέσω του διαδικτύου.

«Η εμμονή του χρήστη για το διαδίκτυο και η μεγάλη επιθυμία του να περνά τη μέρα του μπροστά στον υπολογιστή του, τον παρασύρει τόσο ώστε αμελεί τις προσωπικές σχέσεις που έχει στην πραγματική ζωή, φθάνοντας έως και στο σημείο του διαζυγίου», αναφέρει.

Όσον αφορά το πόσο συχνά εθίζεται ο χρήστης στο διαδίκτυο, είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να αποτιμηθεί επί του παρόντος, προσθέτει. Ωστόσο προσπαθώντας να εξάγουμε συμπεράσματα από το ποσοστό της συχνότητας στους άλλους εθισμούς, η δρ. Βίλαντ εκτιμά ότι ποσοστό 5% έως 10% των χρηστών του διαδικτύου είναι πολύ πιθανό να βιώσουν την εμπειρία του εθισμού.

Σημάδια εξάρτησης

Οι ενδείξεις και τα συμπτώματα του εθισμού στο διαδίκτυο περιλαμβάνουν:

γενική αμέλεια για την υγεία και την εμφάνιση
έλλειψη ύπνου επειδή ο χρήστης περνά πάρα πολύ χρόνο μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή
μειωμένη σωματική άσκηση
έλλειψη κοινωνικής επαφής

Οι εθισμένοι στο διαδίκτυο μπορεί επίσης να εμφανίζουν:τρέμουλο ή να κάνουν κινήσεις με τα δάκτυλά τους σαν να πληκτρολογούν, ακόμα και όταν έχουν κλείσει τα κομπιούτερ τους και έχουν απομακρυνθεί από αυτά.

Η ξηροφθαλμία, το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα και οι επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί στα χέρια και τα δάκτυλα, λόγω των μονότονων κινήσεων επίσης είναι πολύ συνηθισμένα προβλήματα.

Πολλά άτομα εθισμένα στο Internet έχουν ιστορικό κατάθλιψης, χρήσης ναρκωτικών, αλκοολισμού και αγχώδους διαταραχής, σύμφωνα με τη δρα Βίλαντ.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους είναι ότι «αρνούνται πως έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να εθιστούν σε ένα μηχάνημα», προσθέτει. «Ωστόσο η φράση τους “ένα ακόμη λεπτό” ως απάντηση σε αυτόν που τους ζητά να κλείσουν το κομπιούτερ είναι συνήθης - και παρόμοια με τη φράση “ένα ακόμη ποτό” ενός αλκοολικού».
Για την αντιμετώπιση του εθισμού στο διαδίκτυο χρησιμοποιούνται νοητικές συμπεριφορικές θεραπείες - συχνά σε συνδυασμό με ψυχοθεραπεία και λήψη φαρμάκων όπως τα αντικαταθλιπτικά. Η συμβουλευτική σε θέματα οικογένειας και γάμου, καθώς και η συμμετοχή σε ομάδες υποστήριξης επίσης ωφελούν, ιδίως όταν στο θέμα του εθισμού εμπλέκεται η online συζυγική απιστία.

Πηγές:

ΑΠΕ/ΜΠΕ
Πρακτορείο Reuters/Health News