Tην πρώτη φορά που βρέθηκα στο γραφείο ενός ψυχολόγου ήμουν μόλις 14 ετών, με μια εκρηκτική εφηβεία να ξεχειλίζει στα λόγια και στις πράξεις μου. Θυμάμαι τη μητέρα μου έντρομη –για πρώτη φορά– να μην μπορεί να χειριστεί αυτό που μου συνέβαινε. Με πήρε από το χέρι και, σχεδόν σαστισμένη, με οδήγησε στον ειδικό. Ο άνθρωπος μου μίλησε με κατανόηση, κατεύνασε το θυμό μου και κατηύθυνε τη σαστιμάρα μου με ένα τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού. Αποκρίθηκε με συγκατάβαση στις όλο ανησυχία απορίες της μητέρας μου πως έχω «μπλοκάρει» εν μέσω εφηβείας μην βρίσκοντας την ιδανική επιλογή σταδιοδρομίας σπουδών και εργασίας. Το χαρτάκι που αποφαινόταν για τις κλίσεις μου το έχω κρατήσει αναμνηστικό των χρόνων εκείνων. Ο πρώτος μου ψυχολόγος δεν διείδε κανένα σημαντικό προς διερεύνηση θέμα- πρόβλημα. Ίσως όμως, ακόμη κι αν το είχε δει, δεν ήταν ειδικός στο να το αντιμετωπίσει. Δεν ήταν δηλαδή ψυχοθεραπευτής.

Ψυχίατροι, ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές
Η κοινώς αποδεκτή ελληνική ρήση «είσαι ό,τι δηλώσεις» εκφράζει μια πραγματικότητα αλλά επισημαίνει και το κενό κρατικού ελέγχου. Εκατοντάδες, ίσως και περισσότερα, τα παραδείγματα ψυχολόγων, ψυχιάτρων, κοινωνικών λειτουργών, νοσηλευτών, οικογενειακών συμβούλων ή και άλλων συναφών επαγγελματικών κλάδων που αυτό- προσδιορίζονται ως ψυχοθεραπευτές ή και ψυχαναλυτές. Χιλιάδες οι ασθενείς που θεωρούν πως ακολουθούν ψυχοθεραπεία, αλλά στην πραγματικότητα χάνουν χρόνο και χρήμα και κυρίως καταθέτουν την ψυχή τους σε λάθος αποδέκτη.
Η επιστημονική κατάρτιση του ψυχολόγου ή του ψυχιάτρου δεν τον καθιστά αυτόματα και ψυχοθεραπευτή. Πέρα από τις σπουδές της Ψυχολογίας ή της Ψυχιατρικής, για να είναι κάποιος ψυχοθεραπευτής θα πρέπει να έχει κάνει και ο ίδιος ψυχανάλυση ή κάποια άλλη μορφή ψυχοθεραπείας επί μακρόν, να έχει αποκτήσει εμπειρία κάνοντας εποπτεία και να έχει επιτύχει να είναι ένας ισορροπημένος άνθρωπος. Η κυρία Θεοτοκά τονίζει πως εξίσου σημαντικό με την εκπαιδευτική και επαγγελματική κατάρτιση είναι να πρόκειται για έναν άνθρωπο με καλοσύνη και ηθικές αρχές.
Τη δεύτερη φορά που χτύπησα την πόρτα ψυχολόγου –που σήμερα πλέον γνωρίζω πως δεν ήταν ψυχοθεραπευτής– έζησα την τραυματική εμπειρία ενός ανεπαρκούς «θεραπευτή» και επιπλέον ενός κακού ανθρώπου, που όχι μόνο δεν μου έκανε καλό αλλά φεύγοντας, σχεδόν τρέχοντας, από το γραφείο του είχα επιβαρυνθεί με επιπλέον προβλήματα από αυτά που είχα αρχικά. Έπειτα από αυτό άργησα πολύ να εμπιστευθώ οποιονδήποτε ειδικό. Ενήλικη πλέον, και με συστάσεις φίλων ειδικών, βρέθηκα στο ιατρείο ψυχιάτρου – ψυχοθεραπεύτριας προσπαθώντας να βάλω επιτέλους σε τάξη όσα επί χρόνια με φόβιζαν και βίαια εκδηλώνονταν με κρίσεις πανικού. Και αυτή η προσπάθεια οδηγήθηκε σε αποτυχία. Δεν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος, αυτός που ταίριαζε στη δική μου ιδιοσυγκρασία, για να τηρήσω το συμβόλαιο.

Θεραπευτικό συμβόλαιο
Η έναρξη της σχέσης μεταξύ ασθενή και ψυχοθεραπευτή πρέπει να καθορίζεται από ένα συμβόλαιο, ένα πλαίσιο δηλαδή που καθορίζει τον αριθμό των συνεδριών (συναντήσεων) σε εβδομαδιαία βάση, καθώς και την οικονομική συμφωνία. Ο καθορισμένος χρόνος και η τήρησή του σε σταθερή βάση καθώς και το χρηματικό ποσό που δίνεται για το χρόνο αυτό «δεσμεύουν» θεραπευτή και ασθενή, αλλά συμβάλλουν και σε ένα αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας. Τυπικά, αυτό που ισχύει, τόσο στην περίπτωση της ψυχανάλυσης όσο και σε όλες τις άλλες μορφές ψυχοθεραπείας, είναι ότι ο ασθενής πληρώνει ακόμη κι αν ακυρώσει συνεδρία, ενώ ο χρόνος είναι προκαθορισμένος και δεν πρέπει να τροποποιείται. Στην ψυχανάλυση ο εβδομαδιαίος χρόνος συνεδριών καθορίζεται στις δύο με τρεις φορές, ενώ η όλη διαδικασία διαρκεί αρκετά χρόνια, ανάλογα με την ψυχική διαδρομή του αναλυόμενου. Στις άλλες μορφές ψυχοθεραπείας ο εβδομαδιαίος χρόνος ορίζεται συνήθως στη μία φορά και πάντα ανάλογα και σε συμφωνία με το αίτημα του «ασθενούς», ενώ ο συνολικός χρόνος ψυχοθεραπείας καθορίζεται κατά περίπτωση. Σε γενικές γραμμές όμως, όταν κάποιος νιώθει πιο καλά, μπορεί να σταματά και να ξεκινά πάλι όταν νιώθει ότι το έχει ανάγκη.

Αυτό το συμβόλαιο, στη δική μου περίπτωση, στην τρίτη κατά σειρά προσπάθεια ψυχοθεραπείας, δεν ήμουν έτοιμη να το «υπογράψω». Δεν είχα πειστεί για τη σχέση που μπορούσα να αναπτύξω μαζί της. Ένιωθα πως το πρόσωπό της δεν με ενέπνεε για να αφεθώ, να ανοιχτώ και, κυρίως, αισθανόμουν καθαρά διαισθητικά πως «ακουμπούσα» σε μια ψυχρή επαγγελματία. Αυτό για κάποιους μπορεί να είναι επιθυμητό, σε εμένα λειτουργούσε αρνητικά. Ακύρωνα συνεδρίες, δεν ήμουν ειλικρινής, δεν κατέθετα τις σκέψεις μου, δεν έλεγα αυτά που σκεφτόμουν ή αισθανόμουν. Κάποια στιγμή έφυγα και από εκεί τρέχοντας. Η ανακούφισή μου όταν της ανακοίνωσα πως δεν την είχα ανάγκη ήταν μεγάλη. Δεν ήθελα και αυτή –ως πρόβλημα– στη ζωή μου.

Ιδανικός είναι αυτός που μας ταιριάζει
Την πρώτη φορά που θα επισκεφτούμε τον ψυχοθεραπευτή που μας έχουν συστήσει θα πρέπει και να κρίνουμε αν είναι ο κατάλληλος για εμάς. Καταρχάς, μπορούμε να τον ρωτήσουμε για τις σπουδές του, την κατάρτισή του, την κατεύθυνσή του και θα πρέπει να περιμένουμε να μας απαντήσει χωρίς δισταγμό ή δυσφορία. Είναι επίσης απαραίτητο να ζητήσουμε πληροφορίες για την ψυχοθεραπεία, να πάρουμε χρόνο για να σκεφτούμε αν νιώθουμε οικεία μαζί του και να ακολουθήσουμε το ένστικτό μας.

Έως τα 30 μου είχα συγκεντρώσει μια αδιάφορη και δύο αποτυχημένες προσπάθειες για ψυχοθεραπεία. Kι όμως δεν σταμάτησα ποτέ να νιώθω έντονα την ανάγκη να αφιερώσω χρόνο στον εαυτό μου για τη θεραπεία της ψυχής μου, που ένιωθα πως δεν μπορούσα από μόνη μου να ανακουφίσω. Οι δύσκολες καταστάσεις, οι συνηθισμένες, αναμενόμενες δύσκολες στιγμές της καθημερινότητας, φάνταζαν όγκος προβλημάτων ικανός να με αποσυντονίσει και να με φοβίσει υπέρμετρα. Η τέταρτη προσπάθειά μου για ψυχοθεραπεία στέφθηκε με επιτυχία. Είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο που όχι μόνο το ένστικτο αλλά και η λογική, το συναίσθημα και η εμπειρία μου μού επιβεβαίωσαν από την πρώτη στιγμή πως είναι ο κατάλληλος άνθρωπος – ψυχοθεραπευτής για εμένα. Πολλές φορές έχω την ανάγκη να είναι η φίλη μου, η καλύτερή μου φίλη, αλλά τελικά προτιμώ να παραμείνει αυτό που είναι, η ψυχοθεραπεύτριά μου, ένας «δικός μου» άνθρωπος, πάντα εκεί, έτοιμος να μου δώσει το χέρι που θα με σηκώσει, θα με ανακουφίσει, θα κατευνάσει τους φόβους μου, θα με καθοδηγήσει σωστά, χωρίς ιδιοτέλεια, με αγάπη. Μια αγάπη διαφορετική, που δεν εντάσσεται σε κάποια άλλη σχέση, αλλά παραμένει εξίσου ουσιαστική για τη ζωή μου.

Ψυχοθεραπεία: διαδικασία ζωής
Όλη η ζωή είναι μια θεραπεία, τονίζει η κυρία Θεοτοκά. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ψυχικά ασθενής για να ακολουθήσει ψυχοθεραπεία. Όταν νιώθουμε ψυχολογική δυσφορία, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε θέματα σε σχέση με τον εαυτό μας ή με τις σχέσεις μας με τους άλλους, όταν δεν νιώθουμε ευχαριστημένοι με τη ζωή μας και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλαγές, δεν βρίσκουμε τον τρόπο να αλλάξουμε αυτό που δεν μας ευχαριστεί, όταν δεν νιώθουμε ελεύθερα με τον εαυτό μας, όταν έχουμε φοβίες, άγχος, χαμηλή αυτοεκτίμηση, κατάθλιψη ή ακόμα και όταν βρισκόμαστε σε ένα δίλημμα ψυχολογικό και δυσκολευόμαστε να το χειριστούμε, τότε μπορούμε –και πρέπει, θα πρόσθετα με έμφαση– να απευθυνθούμε σε έναν ψυχοθεραπευτή, αρκεί να νιώθουμε την ανάγκη να το κάνουμε, να θέλουμε.

Σχολές ψυχοθεραπείας
Οι ψυχοθεραπευτές, ανάλογα με την εμπειρία τους και την ευελιξία που αυτή τους παρέχει και σύμφωνα με αυτό που ταιριάζει στον κάθε ασθενή, συνήθως χρησιμοποιούν στοιχεία από διάφορες σχολές ψυχοθεραπείας.

Η συμβουλευτική ψυχοθεραπεία έχει στόχο την παροχή συμβουλών, κάποιων πρακτικών απαντήσεων σε συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα άτομο ή μια οικογένεια. Η συμβουλευτική ψυχοθεραπεία αφορά συχνά σχέσεις και συμπτώματα που εμφανίζουν τα παιδιά ή οι έφηβοι (άρνηση σχολείου, φοβίες, χειρισμός σχέσεων με συνομήλικους κ.λπ.), αλλά και προβλήματα ενηλίκων που εστιάζουν σε συγκεκριμένες δυσκολίες, αλλαγές στην οικογενειακή ή επαγγελματική ζωή κ.λπ. Οι συνεδρίες είναι συνήθως λίγες, εστιασμένες στο συγκεκριμένο θέμα-πρόβλημα του «ασθενούς». Μπορεί μάλιστα να χρειαστεί και μία συνεδρία μόνο, από την οποία το άτομο να πάρει ό,τι του χρειάζεται για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που έχει. Στη συμβουλευτική ψυχοθεραπεία ο ψυχοθεραπευτής έχει ενεργό ρόλο και είναι αρκετά καθοδηγητικός, ενώ δεν υπάρχει συγκεκριμένο προφίλ «ασθενούς» για τη συγκεκριμένη μορφή θεραπείας.

Η συμπεριφορική γνωστική ψυχοθεραπεία αφορά κάποιες τεχνικές χειρισμού του άγχους και άλλων ψυχολογικών συγκρούσεων, όπως φοβίες και άλλους είδους νευρωσικές εκδηλώσεις. Εστιάζεται συνήθως στα προβλήματα και τις δυσκολίες τού «εδώ και τώρα» και βασίζεται στην αναγνώριση και την κατανόηση των προβλημάτων με βάση τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη σκέψη, το συναίσθημα και τη συμπεριφορά. Η σχολή αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να λειτουργήσει τόσο ατομικά όσο και ομαδικά, ενώ δεν υπάρχει προκαθορισμένο προφίλ «ασθενούς» για την επιλογή της. Στόχος της είναι να βοηθηθεί ο «ασθενής» να ανακαλύψει λύσεις στα προβλήματά του, να πετύχει τις επιθυμητές αλλαγές στον τρόπο που σκέφτεται, αισθάνεται και συμπεριφέρεται με την ενεργή καθοδήγηση του ψυχοθεραπευτή.

H υποστηρικτική ψυχοθεραπεία στοχεύει στην υποστήριξη των αμυνών του ατόμου, την ενίσχυση των καλών, των υγιών αμυνών που βοηθούν το άτομο να είναι λειτουργικό και ικανοποιημένο από τον εαυτό του. Απευθύνεται σε ενήλικες και αφορά όλη την γκάμα της ψυχοπαθολογίας, από ήπιες έως βαριές ψυχικές διαταραχές (π.χ. ψυχώσεις), ενώ η διάρκειά της ποικίλλει ανάλογα με την περίπτωση.

Η ψυχανάλυση, με ιδρυτή τον Σίγκμουντ Φρόιντ, είναι μια από τις βασικές και ίσως η παλαιότερη μορφή ψυχοθεραπείας, που έχει στόχο την ανάλυση των αιτίων της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσα από την κατανόηση των οποίων αντιμετωπίζονται οι ψυχικές συγκρούσεις και το άτομο ανακουφίζεται και θεραπεύεται. Βασικά της εργαλεία είναι οι ελεύθεροι συνειρμοί, η ανάλυση των ονείρων και η ανάλυση της σχέσης με τον θεραπευτή, η λεγόμενη σχέση μεταβίβασης. Στην ψυχανάλυση υπάρχει σαφής πολυετή δέσμευση του αναλυόμενου και παρουσία του δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Διαρκεί αρκετά χρόνια, περίπου 5 ή και περισσότερα, και απευθύνεται σε ενήλικες μόνο, οι οποίοι δεν πάσχουν από βαριές ψυχικές διαταραχές (π.χ. σχιζοφρένεια). Ο ψυχαναλυτής –στη χώρα μας υπάρχουν ελάχιστοι «πραγματικοί – πιστοποιημένοι» ψυχαναλυτέ .– δεν επεμβαίνει και η στάση του είναι ουδέτερη, μη παρεμβατική. Η ουδετερότητα αυτή επιτρέπει στον ασθενή να «καθρεφτιστεί» σε αυτόν για να δει τον εαυτό του, κάτι που χρησιμοποιείται και σε άλλα είδη θεραπείας.

Η ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία στηρίζεται στις αρχές της ψυχανάλυσης, αλλά, σε αντιδιαστολή με αυτήν, εστιάζει και στις τρέχουσες συγκρούσεις, στην παρούσα κατάσταση. Στην ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία ο ρόλος του ψυχοθεραπευτή είναι πιο ενεργός από το φαινομενικά «αμέτοχο» του ψυχαναλυτή, ενώ δίνεται λιγότερη έμφαση στους ελεύθερους συνειρμούς και στα όνειρα. Η συχνότητα των συνεντεύξεων στην ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία είναι μία έως τρεις φορές την εβδομάδα και η διάρκεια της θεραπείας από λίγες εβδομάδες έως και πολλά χρόνια.

Η βραχεία ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία βασίζεται στις αρχές της ψυχοδυναμικής ψυχοθεραπείας, αλλά είναι στοχευμένη σε συγκεκριμένα θέματα του ατόμου, τα οποία όμως συζητούνται από αναλυτική άποψη, δηλαδή εξετάζονται τα αίτια της συμπεριφοράς και συσχετίζονται με παρελθούσες εμπειρίες ώστε το άτομο να κατανοήσει καλύτερα τις αντιδράσεις του και να είναι πιο υποψιασμένο γύρω από αυτές. Αφορά 8-16 συνεδρίες περίπου και απευθύνεται σε ενήλικες που έρχονται για τον εαυτό τους ή και για οικογενειακά θέματα (σχέσεις με παιδιά κ.λπ.).

H συστεμική ψυχοθεραπεία αφορά κυρίως την οικογένεια ή το ζευγάρι και τα προβλήματα αντιμετωπίζονται συστεμικά. Αυτό σημαίνει ότι η οικογένεια ή το ζευγάρι αντιμετωπίζονται ως σύστημα που νοσεί, τα ψυχολογικά όμως προβλήματα εκφράζονται μόνο σε ένα από τα μέλη της οικογένειας, το οποίο παίζει το ρόλο «αποδιοπομπαίου τράγου». Ο θεραπευτής έχει ενεργητικό ρόλο, εστιάζεται στο εδώ και τώρα και κάνει άμεσες παρεμβάσεις στις σχέσεις.

ΤΗΣ ΒΑΝΝΑΣ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ
ME TH ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΙΛΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΑ, KΛΙΝΙΚΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ-ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΛ ΙΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΑΙΓΙΝΗΤΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Πηγή: Myworld.gr

∆εν αρκεί όµως η δροσερή αίσθηση που αφήνουν. Το χρώµα τους κάνει και αυτό ουσιαστική διαφορά. Τα ωραιότερα συναισθήµατά µας τα εξασφαλίζουν κατά κανόνα τα ολόλευκα σεντόνια, καθώς µοναδική γαλήνη και χαλάρωση, σαν να κοιµόµαστε σε ένα µεγάλο απαλό σύννεφο!

Φ.Τ.

Πηγή: Myworld.gr

Το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να το αντιμετωπίζουν οι άνδρες ηλικίας άνω των 60 ετών αλλά ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι τα στοιχεία και για τους άντρες ηλικίας 40-50 χρόνων εκ των οποίων το 40% φαίνεται ότι δεν μπορεί να ολοκληρώσει τη σεξουαλική πράξη.

Οι περισσότεροι άνδρες ακόμη και όταν συνειδητοποιούν το πρόβλημα τους δεν προσφεύγουν σε ιατρικές λύσεις, αλλά προσπαθούν με ανορθόδοξους τρόπους να το αντιμετωπίσουν. Είναι αξιοσημείωτο ότι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις Ευρωπαϊκές χώρες ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί, από την εγκατάσταση του προβλήματος μέχρι την πρώτη επίσκεψη στο γιατρό είναι περίπου δύο χρόνια. Χαρακτηριστικά, μόνο το 5% των ανδρών που αντιμετωπίζει στυτικά προβλήματα απευθύνεται σε ειδικούς, ενώ θα μπορούσε να υπάρξει θεραπεία για το 95% των περιπτώσεων.

Τα οργανικά αίτια της στυτικής δυσλειτουργίας
Όπως συμβαίνει και για όλα τα σεξουαλικά προβλήματα, τα αίτια της νόσου μπορεί να είναι οργανικά, αλλά και ψυχογενή.
Στα οργανικά αίτια εντάσσονται και τα αγγειακά. Όταν τα αγγεία δεν λειτουργούν ικανοποιητικά, μειώνεται η ροή του αίματος προς το πέος ή υπάρχει αδυναμία του πέους να κρατήσει μέσα στους ιστούς του, το αίμα που έχει προωθήσει η καρδιά. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση αγγειακής ανικανότητας είναι

• το κάπνισμα,
• η υψηλή αρτηριακή πίεσης
• ο διαβήτης,
• οι καρδιακές παθήσεις
• οι υψηλές τιμές χοληστερίνης.

Νευρογενή αίτια είναι όταν τα νεύρα ( που σχετίζονται με την λειτουργία του πέους) δεν λειτουργούν ικανοποιητικά και προκαλείται διαταραχή στη μεταφορά του ερεθίσματος/μηνύματος από τον εγκέφαλο προς το πέος. Νευρολογικές παθήσεις όπως οι κακώσεις της σπονδυλικής στήλης και η σκλήρυνση κατά πλάκας, καθώς και χειρουργικές επεμβάσεις που γίνονται στην περιοχή της λεκάνης είναι νευρολογικά αίτια στυτικής δυσλειτουργίας.

Επίσης η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να οφείλεται και σε ορμονικά αίτια, όπως για παράδειγμα, στην έλλειψη “ανδρικών” ορμονών. Επιπλέον, η χρήση ή κατάχρηση φαρμακευτικών ουσιών. Αρκετά φάρμακα, κυρίως όμως αυτά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της υπέρτασης, των καρδιοπαθειών και των ψυχικών διαταραχών έχει βρεθεί πως μπορούν να επηρεάσουν την επίτευξη στύσης, όπως συχνά φαίνεται και στις ανεπιθύμητες ενέργειές τους

Τα ψυχογενή αίτια της στυτικής δυσλειτουργίας
Όσον αφορά τα ψυχογενή, πιο συχνή αιτία της στυτικής δυσλειτουργίας είναι η κατάθλιψη, που αποτελεί σύνηθες πρόβλημα για πολλούς ανθρώπους, και το άγχος απόδοσης. Γενικότερα, οποιαδήποτε μορφή άγχους μπορεί να διαταράξει την σεξουαλική επίδοση. “Με τον όρο άγχος απόδοσης, αναφερόμαστε στο άγχος που δημιουργείται την ώρα της σεξουαλικής επαφής ή και πριν από αυτήν. Σημαντικοί παράγοντες που επηρεάζουν την μείωση ή την αύξηση του άγχους απόδοσης, είναι επίσης η σχέση του ζευγαριού αλλά και η οικειότητα ανάμεσα στους συντρόφους
Ουσίες που προκαλούν στυτική δυσλειτουργία

• Καπνός,
• Αλκοόλ,
• Κοκαΐνη,
• Ηρωίνη,
• Χασίς,
• Ecstacy

Βοηθούν στη διατήρηση της “σωστής” στύσης

• Διακοπή καπνίσματος,
• Μείωση αλκοόλ,
• Σωστή δίαιτα,
• Γυμναστική,
• Μείωση του stress

“Καμπανάκι” καρδιαγγειακής νόσου η στυτική δυσλειτουργία

Οι άντρες που πάσχουν από στυτική δυσλειτουργία πρέπει να υποβάλλονται σε ιατρικό έλεγχο και για καρδιαγγειακά νοσήματα γιατί μπορεί να είναι πρώιμη ένδειξη αυτών σύμφωνα με μια ιταλική μελέτη που έχει δημοσιευτεί πρόσφατα. Η στυτική δυσλειτουργία λοιπόν, μπορεί να εκδηλωθεί νωρίτερα από την καρδιακή νόσο διότι η πεϊκή αρτηρία έχει μικρότερη διάμετρο από τις στεφανιαίες και πιθανά να είναι αυτή η αιτία που εμφανίζεται πρώτα η στυτική δυσλειτουργία.

Οι διαθέσιμες θεραπείες της στυτικής δυσλειτουργίας

Οι επιλογές της θεραπείας σήμερα τόσο για τη ψυχολογική όσο και για την οργανική στυτική δυσλειτουργία στηρίζονται αφενός στην εμπειρία του ιατρού αφετέρου στην επιθυμία του ασθενούς.

Τα χάπια που χορηγούνται για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας λειτουργούν αναστέλλοντας ένα ένζυμο στα σηραγγώδη σώματα του πέους, τη Φωσφοδιαστεράση Τύπου 5, διευκολύνοντας έτσι τη στύση. Εκτός από την σιλδεναφίλη, ουσίες που κυκλοφόρησαν πριν από λίγα χρόνια- η βαρδεναφίλη και η ταδαλαφίλη-, ήρθαν να συμπληρώσουν τα δεδομένα. Απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει σεξουαλικό ερέθισμα και επιθυμία.

Οι χειρουργικές λύσεις αφορούν μόνιμα οργανικά προβλήματα και οι συνηθέστερες επεμβάσεις είναι η χειρουργική προσθέσεων( πεϊκή πρόθεση) και η αγγειοχειρουργική . “Πεική πρόθεση είναι η ριζική χειρουργική λύση για τους άντρες με στυτική δυσλειτουργία που δεν έχουν ανταπόκριση στα φάρμακα. Τα ενδοπεϊκά ενθέματα δεν είναι ορατά και δίνουν ικανότητα στύσης και εκσπερμάτισης που δεν διαφέρει σε τίποτα από τη φυσική που οι περισσότεροι ασθενείς θα προτιμούσαν να επανακτήσουν.

Τα 5 βήματα της γυναίκας που “λύνουν” τα προβλήματα του άνδρα

1. Να τον ενθαρρύνει και να αναγνωρίζει την ανάγκη του για σεξουαλική επαφή και οργασμική ικανοποίηση
2. Να του δείχνει ότι η αρρώστια του δεν τον “ξόφλησε” σεξουαλικά και με το κάλεσμά της να ενισχύει τη σωστή ιατρική θεραπεία της νόσου, με την παράλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση της σεξουαλικής διαταραχής.
3. Να αισθάνεται τη παρουσία της ως επιθυμητή και θελκτική από τον σύντροφό της, κάτι που ο ίδιος το χρειάζεται και που τον κάνει να νιώθει επιθυμητός και σεξουαλικά ακμαίος.
4. Να μην του κόβει τα φτερά στην ερωτική διάθεση που εκείνος εκφράζει και να μην τον κάνει να αισθάνεται ότι η σεξουαλική του επιθυμία είναι μία «νοσηρή πολυτέλεια».

Ο Kendrick σε δήλωσή του επισήμανε πως η ήπια κατάθλιψη δεν υποδηλώνει και ήπια νόσο από τη στιγμή που μπορεί να οδηγήσει τον ασθενή εκτός δράσης ακόμη και για σειρά μηνών. Η μελέτη βασίστηκε σε 115 περιστατικά ασθενών που είχαν κατάθλιψη για τουλάχιστον οκτώ εβδομάδες και οι οποίοι δεν υπόκειντο σε καμία φαρμακευτική αγωγή ή ψυχοθεραπεία. Οι μισοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα ξεκίνησαν ψυχοθεραπεία για 12 εβδομάδες, ενώ οι άλλοι μισοί μαζί με τις συνεδρίες ψυχοθεραπείας ακολούθησαν και φαρμακευτική αγωγή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, όσοι υποβάλλονταν σε ψυχοθεραπεία και παράλληλα έπαιρναν αντικαταθλιπτικά φάνηκε ότι απέκτησαν καλύτερη ποιότητα ζωής στο τέλος των 12 εβδομάδων, με έναν στους επτά να παρουσιάζει θεαματική καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής του, σε σύγκριση με την ομάδα που δεν ακολουθούσε φαρμακευτική αγωγή.

Από τη Βάννα Μαρκέτακη

Πηγή: Myworld.gr

Σύµφωνα µε πρόσφατα στοιχεία, οι άνθρωποι που κινδυνεύουν περισσότερο να διαγνωστούν από κατάθλιψη ενώ πάσχουν από αυτή και να µην λάβουν την ενδεδειγµένη θεραπεία είναι εκείνοι που ζουν υπό συνθήκες οικονοµικής δυσπραγίας. Οι ειδικοί επισηµαίνουν πως οι µισοί από τους ασθενείς µε προβλήµατα ψυχιατρικής φύσης που προσέρχονται σε υπηρεσίες πρωτοβάθµιας περίθαλψης παραµένουν αδιάγνωστοι.

Όπως εξηγεί ο κ. Γεώργιος Χριστοδούλου, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Τµήµατος της Παγκόσµιας Οµοσπονδίας Ψυχικής Υγιεινής, «αυτό οφείλεται στην ανεπαρκή εκπαίδευση των γενικών γιατρών, στην ανυπαρξία προσωπικού γιατρού που γνωρίζει τα προβλήµατα του ασθενούς, στην έλλειψη παρακολούθησης του ασθενούς από την ίδια οµάδα θεραπευτών αλλά και στη δυσκολία αναγνώρισης ορισµένων ψυχικών νοσηµάτων που εκφράζονται µε άτυπα συµπτώµατα όπως πόνος, αλκοολισµός, αϋπνία, µείωση της libido, εξάρτηση από ουσίες κ.λπ.».

ΦΛΩΡΕΝΣ ΤΟΚΑΤΛΙΑΝ

Πηγή: Myworld.gr

Eπιμέλεια: Ο. Φιλιππίδη, Ε. Γεμελιάρη, Φ. Ευθυμίου

Πηγή: Myworld.gr

Σκεφτείτε λογικά
Αν µια κακή σκέψη αφορά κάτι που δεν είναι στο χέρι σας να συµβεί ή όχι (π.χ. φόβος για τη σωµατική σας υγεία), πρέπει να προσπαθήσετε να υποβαθµίσετε τη σηµασία της. Για να το καταφέρετε πείτε στον εαυτό σας ότι είναι κάτι το οποίο δεν µπορείτε να ελέγξετε και γι’ αυτό καλό είναι να το βάλετε στην άκρη. Ή σκεφτείτε: αν όντως γίνει κάτι, θα αξιολογήσω τότε πώς θα το αντιµετωπίσω. Μπορείτε επίσης να ανατρέξετε σε πρόσωπα ή στιγµές που αγαπάτε ή να ασχοληθείτε µε πράγµατα που σας χαλαρώνουν, π.χ. ένα χόµπι, γυµναστική κ.ά.

Αν επιμένει
Κάποιες φορές οι αρνητικές σκέψεις µπορεί να καταντήσουν επίµονες και βασανιστικές σε βαθµό να µην µας επιτρέπουν να συγκεντρωθούµε στις καθηµερινές µας δραστηριότητες. Σε αυτή την περίπτωση µιλάµε πλέον για ιδεοληπτικό ψυχαναγκασµό (ιδεοληψία) και θα πρέπει να απευθυνθούµε σε έναν ψυχολόγο, καθώς (ανάλογα µε την περίπτωση) απαιτείται ψυχοθεραπευτική προσέγγιση και φαρµακευτική αγωγή. Αν λοιπόν οι ιδέες αυτές σάς βασανίζουν µε µεγάλη συχνότητα και ένταση και για πάνω από ένα µήνα και αν νιώθετε ότι η ατοµική προσπάθεια δεν αρκεί, στραφείτε σε έναν ειδικό που µπορεί να σας βοηθήσει σηµαντικά.
Της ∆ήµητρας Βγενοπούλου

ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ∆Ρ ΊΛΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΑ, ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ – ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑΣ
ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗMΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, ΑΙΓΙΝΗΤΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟMΕΙΟ

Πηγή: Myworld.gr

Η Μαρία πήγε σήμερα με τους γονείς της βόλτα στο εμπορικό κέντρο. Πέρασε όμορφα και ήρθε η ώρα να καθίσουν στο εστιατόριο για φαγητό.

‘Μαρία θέλεις να σου πάρω μακαρόνια που σου αρέσουν;’ Ρωτά η μαμά.

‘Όχι δε θέλω’.

‘Μήπως θέλεις τότε κοτούλα;’

‘Όχι, θέλω γλυκό.’

‘Πρέπει να φας φαγητό, να παραγγείλω κεφτεδάκια;’

Η Μαρία αρχίζει να αντιδρά, στριφογυρίζει στο καρεκλάκι της, γκρινιάζει, θέλει να φύγει. Η διάθεση όλων έχει χαλάσει και προβλέπεται μια δύσκολη ώρα.

Η Δανάη είναι συνομήλικη της Μαρίας. Οι γονείς της κάθισαν σε ένα άλλο εστιατόριο του ίδιου εμπορικού κέντρου. Η μαμά συνέχισε να παίζει με τη μικρή που καθόταν στο καρεκλάκι της, ενόσω ο μπαμπάς αποφάσιζε για την παραγγελία. Όταν έφτασαν τα πιάτα, η μαμά είπε:

‘Δανάη μου σήμερα έχουμε μακαρόνια και κοτούλα. Ακόμα πήραμε κεφτεδάκια και σαλάτα’ και χωρίς να περιμένει απάντηση τοποθέτησε ένα – δυο κομματάκια από κάθε τι στο τραπεζάκι της μικρής.

‘Αυτό είναι το κουταλάκι σου. Μπορείς να διαλέξεις τί θέλεις να φας. Με το χεράκι, με το κουτάλι, όπως θέλεις’.

Στο βλέμμα της Δανάης διακρίνει κανείς έξαψη, ενόσω εκείνη σκέφτεται πιο κομματάκι να πάρει πρώτο και τί άλλο να ζητήσει. Το πράγμα προχωράει έτσι και στο τέλος όλη η οικογένεια φεύγει από το εστιατόριο χορτάτη και ικανοποιημένη.

Συζήτηση

Εδώ βρίσκουμε έναν πολύ σπουδαίο γενικότερο κανόνα, που αφορά στο χειρισμό ενός νηπίου στους περισσότερους τομείς, όχι μόνο στο θέμα της διατροφής, και έχει να κάνει με το δικαίωμά του στην επιλογή. Από τη μια, το νήπιο που νιώθει υποχρεωμένο να κάνει ο,τιδήποτε τού ζητάμε θα εναντιωθεί, θα επαναστατήσει ανάλογα και με την ιδιοσυγκρασία του, πάντως δε θα το δεχτεί θετικά, δε θα το κατανοήσει σε βάθος. Από την άλλη, ο εξωτερικός κόσμος για το μικρό παιδί είναι χαοτικός, η βούλησή του ενστικτώδης και μπερδεμένη. Οι απλοί κανόνες που επιβάλλονται από τους γονείς θέτουν ένα πλαίσιο και είναι συχνά ανακουφιστικοί. Ποιά λοιπόν να είναι η τακτική μας; Η απάντηση είναι: η οριοθετημένη επιλογή.

Οι πρώτοι γονείς της ιστορίας μας, στο ήδη μπερδεμένο από τα πολλαπλά ερεθίσματα του εμπορικού κέντρου κοριτσάκι τους προσέθεσαν το βασανιστικό ίσως ερώτημα ‘τί θα φας;’. Οι δεύτεροι γονείς ‘συμμάζεψαν’ το παιδί τους, τού έδωσαν χρόνο στο τραπέζι, πήραν στα δικά τους χέρια το ερώτημα ‘τι θα φάω;’ Και προσέφεραν στη μικρή πλήθος μικρών επιλογών, πάντα μέσα στο πλαίσιο των δικών τους οριοθετημένων αποφάσεων. Με τον τρόπο αυτό και το μικρό νιώθει πως έχει την εξουσία να ελέγχει πτυχές της κατάστασης, και οι γονείς καθορίζουν την συνολική εικόνα και αποτρέπουν χαοτικές ανασφάλειες. Η Δανάη πιστεύει ότι αποφασίζει  η ίδια για τον εαυτό της ποιο κομμάτι θα διαλέξει και με ποιον τρόπο θα το πάρει; Οι γονείς της έχουν ορίσει το περίγραμμα για μια ασφαλή και ευχάριστη οικογενειακή εμπειρία.

Ευθείες ερωτήσεις που παίρνουν μονολεκτική απάντηση είναι πάντα αγχωτικές για ένα νήπιο: ‘Τι θέλεις για φαγητό;’ ‘Θες εκείνο;’ ‘Θέλεις να κάτσουμε στο εστιατόριο;’. Είναι καλό να τις αποφεύγουμε όσο μπορούμε. Έχει σημασία να θυμάστε τον εξής γενικό κανόνα, ως προς το φαγητό ενός νηπίου:

Οι γονείς αποφασίζουν το ‘Πού;’, το ‘τι;’ Και το ‘πότε;’

Το παιδί αποφασίζει το ‘Πόσο;’

Γονείς και παιδιά αποφασίζουν από κοινού το ‘Πως;’

Τι σημαίνει αυτός ο κανόνας; Για να το δούμε ανάποδα, δε μπορεί το μωρό σας να αποφασίζει κάθε μέρα ότι θα φάει κεφτεδάκια, το αγαπημένο του φαγητό. Εσείς ελέγχετε το ζήτημα, του προσφέρετε αυτά που πιστεύετε ότι πρέπει να υπάρχουν στο διαιτολόγιό του. Πιθανό να του δώσετε και μια εναλλάκτική επιλογή κάθε φορά ή τη δυνατότητα να ελέγξει μικρές αποφάσεις: ‘Να φάω κίτρινο τυρί ή άσπρο;’ ‘Αγγουράκι ή καρότο για σαλάτα;’ Σε ανώδυνα ζητήματα αφήστε του τον έλεγχο; Το γενικό όμως πλαίσιο το καθορίζετε εσείς.

Επιπλέον, δε μπορεί να ελέγχει ο μικρός σας την απόφαση του ‘πότε’ τρώμε, κάθε μια ώρα ή καθόλου όλη μέρα, ανάλογα με τα τερτίπια του. Εσείς ορίζετε τις ώρες φαγητού για όλην την οικογένεια, πάντα με μια σχετική ευκαμψία. Ακόμα δε θα έπρεπε να ενδίδετε στη μικρή που δε θέλει να κάτσει στο τραπέζι αλλά να παίζει στην αυλή τρώγοντας ή να ξαπλώνει στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση μασουλώντας.

Ο έλεγχος της ποσότητας που θα καταναλώσει το παιδί από τους γονείς αποτελεί  ακόμα μεγαλύτερο σφάλμα. Είναι η μόνη απόφαση που πρέπει να αφεθεί εξ’ ολοκλήρου στο μικρό. Εσείς παρέχετε ένα πλούσιο, υγειινό γεύμα και , όπως ένας εστιάτορας, δε σας ενδιαφέρει αν ο πελάτης θα αδειάσει τα πιάτα.

Τέλος το ΄πως’ τρώει το νήπιό μας το επιλέγει σε μεγάλο βαθμό το ίδιο; Αν θέλει με τα χέρια, με το κουτάλι, με το πιρούνι, με τη βοήθεια της μαμάς. Εμείς όμως το ενθαρρύνουμε κάθε φορά να κάνει αποτελεσματικότερους χειρισμούς, να προοδεύσει ώστε να φτάσει τελικά στον τρόπο που τρώει ένας ενήλικας.

Ένα συμπέρασμα

Δώστε στο νήπιο σας το δικαίωμα σε μικρές, ανώδυνες επιλογές, πάντα οριοθετημένες σε ένα γενικότερο πλαίσιο που έχετε προκαταβολικά ορίσει. Αποφύγετε επιθετικές ερωτήσεις, αγχωτικά διλλήματα, χαοτικά αδιέξοδα.

Συντάκτης: Παπαβέντσης Στέλιος (Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Πηγή: Healthierworld.gr

Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε κάποιους ανθρώπους που υποφέρουν από μια κατάσταση που περιγράφεται ως κοινωνική φοβία. Η φοβία αυτή, γνωστή και ως αγχώδης κοινωνική διαταραχή, αναγνωρίστηκε ως ψυχική νόσος τη δεκαετία του 1980 και, σύμφωνα με κάποιους ψυχιάτρους, ακόμη και σήμερα δεν έχει τη θέση που της αρμόζει, δεδομένης της σοβαρότητάς της. Αρκετοί ειδικοί θεωρούν πως το αίσθημα ντροπής, ακόμη και αν είναι οξύ, αποτελεί φυσιολογική συμπεριφορά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Πότε λοιπόν η ντροπή μετατρέπεται σε ψυχικό πρόβλημα; Σύμφωνα με το Royal College of Psychiatrists, η κοινωνική φοβία είναι βασικά ο φόβος κάθε κοινωνικής εκδήλωσης που κατακυριεύει το άτομο ακόμη και όταν έρχεται σε επαφή με το στενό του οικογενειακό κύκλο. Τα συμπτώματα της νόσου στις σοβαρές εκφάνσεις της είναι εξουθενωτικά, αφήνοντας τον «ασθενή» ανίσχυρο να εκτελέσει ακόμη και τις πιο απλές καθημερινές δραστηριότητες.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την αντιμετώπισή της, σύμφωνα με τον καθηγητή Ψυχιατρικής David Clark, είναι πως τις περισσότερες φορές δεν διαγιγνώσκεται, με αποτέλεσμα στην Αγγλία μόλις ένα 5 με 10% να λαμβάνει θεραπεία, ποσοστό πολύ χαμηλό αν λάβουμε υπόψη μας πως ο αντίκτυπος από αυτή την ψυχική διαταραχή είναι σημαντικός για τη ζωή των πασχόντων.

ΒΑΝΝΑ ΜΑΡΚΕΤΑΚΗ

Πηγή: Myworld.gr

Μια κατάσταση που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα όλων, χωρίς καμία διάκριση, κ τις περισσότερες φορές χωρίς καμία προειδοποίηση. «Έτσι ξαφνικά!»

Κανένας δεν είναι προετοιμασμένος ότι αυτό μπορεί να συμβεί «στο δικό μου» παιδί.

Για όλους τους γονείς, αποτελεί μια έντονα τραυματική ψυχική εμπειρία. Η οποία δημιουργεί έντονα αισθήματα θυμού, ενοχής και αποτυχίας.

Παρόλα αυτά ο στόχος θα πρέπει να είναι: να ενεργήσουν γρήγορα, με ψυχραιμία & νηφαλιότητα. Αρνητικές σκέψεις όπως «εγώ φταίω, εσύ φταις, κλπ» δεν βοηθούν το παιδί/έφηβο/νέο. Η αυτοενοχοποίηση, ή η ρίψη ευθυνών σε τρίτους, δεν βοηθούν στη λύση του προβλήματος, αντιθέτως σας αποδιοργανώνουν κ η κατάσταση διαιωνίζεται.

Ο θυμός, η επιθετικότητα και απογοήτευση εναντίον του παιδιού, θα πρέπει να αντικατασταθεί με αγάπη, κατανόηση, υποστήριξη κ φροντίδα για αυτό. Θα πρέπει να αποτελέσουν μια σταθερή κατάσταση για να αισθανθεί ασφάλεια κ σιγουριά δίπλα του,  «μια Ιθάκη». Είναι σημαντικό να του προσφερθεί ενθάρρυνση και επιδοκιμασία.

Ποια είναι όμως τα σημάδια ότι παίρνει ναρκωτικά;

Συνήθως σε συνδυασμό, υπάρχουν ενδείξεις που θα πρέπει να κινήσουν την προσοχή ότι κάτι δεν πάει καλά, όπως:

• Απομόνωση: Ένα παιδί που ενώ μέχρι πριν από λίγο διάστημα ήταν κοινωνικό, τώρα απομακρύνεται και κλείνετε στο δωμάτιό του. Τα παιδιά που χρησιμοποιούν ναρκωτικά θέλουν να το κρύψουν. Με την απομόνωση θέλουν να αποφεύγουν τις ερωτήσεις για το τι έχεις, που ήσουν, τι έκανες;
• Αλλαγές στην προσωπικότητα και τη συμπεριφορά: Η απότομη & σημαντική μείωση της απόδοσης στο σχολείο, η έλλειψη ενδιαφέροντος για οτιδήποτε, η αδιαφορία για το σχολείο. Επίσης εμφανίζονται εξάψεις θυμού ή ευφορίας, το παιδί έχει γίνει πολύ πιο ευερέθιστο, υπάρχουν απότομες αλλαγές στη διάθεση του. Οι αλλαγές στη προσωπικότητα του παιδιού μπορεί να είναι απότομες ή σταδιακές.
• Σωματικές αλλαγές: Η απώλεια βάρους, η αδυναμία που φαίνεται στο πρόσωπο, η απουσία του ενδιαφέροντος του παιδιού για τη σωματική του εικόνα, οι δυσκολίες συγκέντρωσης και συντονισμού και γενικά μια όψη του παιδιού που έχει αλλάξει και δεν φαίνεται υγιής.
• Αλλαγές στους φίλους: Εάν ξαφνικά το παιδί σταματήσει να βλέπει τους καλύτερους του φίλους, εάν διακόψει με τους παλιούς του φίλους και εμφανιστεί κάποιος άλλος, ταυτόχρονα με την αλλαγή στη συμπεριφορά του.
• Αλλαγές στα οικονομικά του. Αν ξαφνικά δεν του φτάνει το εβδομαδιαίο η μηνιαίο χαρτζιλίκι. Αν ζητά όλο κ περισσότερα χρήματα όλο κ πιο επίμονα. Σκαρφίζεται χίλιους δύο τρόπους για να πάρει περισσότερα χρήματα, ενώ το ένα ψέμα διαδέχεται το άλλο. Λείπουν χρήματα από το πορτοφόλι σας ή ακόμα κ πράγματα από το σπίτι.
• Αλλαγή στην ατομική του υγιεινή. Θα σταματήσει να προσέχει τον εαυτό του, θα φορά τα ίδια ρούχα για μέρες. Δεν θα ξυρίζετε, πλένει τα δόντια του ή θα φτάνει στο σημείο να μην κάνει μπάνιο για μέρες.

Απευθυνθείτε σε κέντρα αποτοξίνωσης, ή/κ σε ειδικούς, να μάθετε τι είναι τα ναρκωτικά. Ξεπεράστε τους φόβους σας, νικήστε την ανασφάλειά σας κ βοηθήστε όσο πιο γρήγορα γίνεται το  παιδί σας.

Συντάκτης: Χιώνη Ασημίνα (Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτρία)

Πηγή: Healthierworld.gr