- Γενικά παρουσιάζει ασυνήθιστη συμπεριφορά

ΠΗΓΗ:www.tlife.gr

Το προσέξατε ότι μετά από ένα καλό γέλιο νιώθετε καλύτερα και πιο χαλαροί;

Παρατηρήσατε ότι όταν στο περιβάλλον εργασίας σας, υπάρχει καλή διάθεση, καλό χιούμορ και άφθονο γέλιο κατά τη διάρκεια της εργάσιμης μέρας, τότε οι δουλειές γίνονται καλύτερα, η απόδοση αυξάνεται και η παραγωγικότητα πολλαπλασιάζεται;

Το γέλιο, το χιούμορ και η καλή διάθεση θωρακίζουν το σώμα και την ψυχή σας και τους επιτρέπουν να αμύνονται καλύτερα στις αντιξοότητες της ζωής.

Οι ευεργετικές επιδράσεις, προεκτείνονται και στον επαγγελματικό σας τομέα:

-Προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες για την πρόοδο, ανέλιξη και ευημερία σας.

-Διευκολύνουν τη διαπροσωπική επικοινωνία και τις αλληλεπιδράσεις.

-Κτίζουν σχέσεις.

-Μειώνουν το στρες.

-Δίνουν νέα ενέργεια στους εργαζόμενους σε όλα τα επίπεδα.

-Συμβάλλουν στην αύξηση της παραγωγικότητας και κερδοφορίας ενός οργανισμού.

Έρευνες στις Ηνωμένες Πολιτείες, έδειξαν ότι απολύσεις εργαζομένων γίνονται στο 15% των περιπτώσεων λόγω ανεπάρκειας και στο 75% λόγω προβλημάτων σχέσεων με συναδέλφους. Γι’ αυτό, οι ειδικοί σε θέματα ανθρώπινου δυναμικού, θεωρούν ότι έχουν σημαντικό πλεονέκτημα οι εργαζόμενοι που διαθέτουν μαζί με τα άλλα προσόντα τους, καλό χιούμορ. Πιστεύουν ότι το χιούμορ σχετίζεται με ψηλότερο δείκτη νοημοσύνης και είναι στοιχείο που προσθέτει στο ενεργητικό ενός οργανισμού.

Το χιούμορ, το χαμόγελο και το γέλιο, διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ υπαλλήλων και προϊσταμένων. Δημιουργούν ένα περιβάλλον χωρίς απειλητικό χαρακτήρα όπου οι εργασίες διεξάγονται αποτελεσματικότερα.

Η συνοχή του προσωπικού και η ομαδικότητα, ισχυροποιούνται από το χιούμορ και το γέλιο, που επιτρέπουν την ωφέλιμη αποφόρτιση από την ένταση της δουλειάς. Μειώνουν το στρες το οποίο είναι από τις κυριότερες αιτίες ασθενειών στο χώρο εργασίας.

Το στρες εάν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα σε ψυχολογικό επίπεδο, μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, θυμό, ζήλια, φθόνο και εργασιακή εξουθένωση με άσχημες συνέπειες. Σε σωματικό επίπεδο, είναι αιτία μυϊκών και καρδιαγγειακών παθήσεων (πονοκέφαλος, ψηλή πίεση, μυοσκελετικοί πόνοι).

Το γέλιο στην εργασία καταπολεμεί το στρες και προάγει τη χαλάρωση των εργαζόμενων. Η καλή διάθεση και η χαλάρωση που προάγονται από το γέλιο και το καλό χιούμορ, αυξάνουν την αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα. Πρέπει βέβαια να τονίσουμε ότι τα ανέκδοτα και άλλες μορφές χιούμορ, δεν πρέπει ποτέ να προσβάλλουν οποιοδήποτε άτομο.

Σήμερα οι εργαζόμενοι, διαθέτουν όλο και περισσότερο από το χρόνο τους στο χώρο εργασίας. Δεν πρέπει να βρίσκονται συνεχώς σε εγρήγορση και ένταση. Αυτό απειλεί την ψυχική και σωματική τους υγεία.

Είναι καλύτερα τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες, να κατανοήσουν καλά τη δύναμη που τους δίνει το γέλιο, το χιούμορ και η καλή διάθεση. Σε ατομικό επίπεδο βοηθούν την αποτελεσματικότητα, πρόοδο και ανέλιξη. Σε εταιρικό επίπεδο, μειώνουν τις απουσίες λόγω ασθένειας, βελτιώνουν την παραγωγικότητα και την κερδοφορία.

ΠΗΓΗ:www.newsbeast.gr

Σε μελέτη που πραγματοποίησαν με 79 ασθενείς διαπίστωσαν πως όσοι ακολουθούσαν αντικαταθλιπτική αγωγή και χρησιμοποιούσαν μουσική για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, παρουσίασαν μεγαλύτερη βελτίωση της ψυχικής τους διάθεσης σε σύγκριση με όσους υποβάλλονταν μόνο στην κλασική αγωγή.

Όπως γράφουν στην «Βρετανική Επιθεώρηση Ψυχιατρικής», όλοι οι ασθενείς υποβάλλονταν σε ψυχολογική θεραπεία και έπαιρναν τα κατάλληλα φάρμακα. Σε 33 από αυτούς προσφέρθηκαν και 20 συνεδρίες με έναν εκπαιδευμένο μουσικοθεραπευτή, στη διάρκεια της οποίας έπαιζαν μουσικά όργανα όπως τα drums.

Έπειτα από τρεις μήνες, αυτοί οι 33 ασθενείς είχαν μεγαλύτερη βελτίωση σε τεστ αξιολόγησης του άγχους και της κατάθλιψης απ’ ό,τι οι υπόλοιποι.

Μετά από 6 μήνες, ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων.

«Η μελέτη μας έδειξε πως η μουσικοθεραπεία, σε συνδυασμό με την κλασική αγωγή, μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους ασθενείς κατά τα πρώτα στάδια της νόσου τους», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Κρίστιαν Γκολντ, από το Πανεπιστήμιο τηςJyväskylä.

«Η μουσική έχει συγκεκριμένες ιδιότητες που επιτρέπουν στους ανθρώπους να εκφράζονται και να επικοινωνούν με μη λεκτικό τρόπο – ακόμα και όταν βρίσκονται σε ένα σημείο όπου αδυνατούν να εκφράσουν με λόγια όσα νιώθουν».

ΠΗΓΗ:http://ygeia.tanea.gr

Η κατάσταση στη χώρα μας έχει επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο από το 2010 και μετά, σύμφωνα με πιο πρόσφατα στοιχεία τα οποία παρουσιάστηκαν στη Βουλή.

Επιστήμονες από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ διαπίστωσαν ότι την περίοδο 2007-2009 αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες σε εννέα από τις 10 χώρες που εξέτασαν.

Οι αυξήσεις κυμαίνονται από 5% έως 17% στις ηλικίες κάτω των 65 ετών και ακολουθούν μια περίοδο συνεχούς πτώσης των περιπτώσεων αυτοχειριών, γράφουν στην ιατρική επιθεώρηση «The Lancet».

Η αύξηση κατά 17% αφορά την Ελλάδα, ενώ η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα που έχει πληγεί περισσότερο από την κρίση, η Ιρλανδία, παρουσίασε αύξηση των αυτοχειριών κατά 13%.

Σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), στη χώρα μας καταγράφηκαν το 2010 σχεδόν 6,5 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους.

Το 2007, όμως, είχαν καταγραφεί 328 θάνατοι από αυτοχειρίες και αυτοεπιβαλλόμενες κακώσεις, ενώ το 2009 είχαν ανέλθει σε 391, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ).

Οι ερευνητές λένε πως κλειδί για την μείωση των αυτοκτονιών έως το 2007 ήταν η ευημερία. Σύμφωνα, μάλιστα, με τη μελέτη τους, από τους παράγοντες της ευημερίας ο πιο σημαντικός είναι η δυνατότητα απρόσκοπτης εργασίας (και όχι τόσο η παροχή επιδομάτων όπως το επίδομα ανεργίας).

Ωστόσο, η ανεργία και η επαγγελματική ανασφάλεια μαστίζουν πλέον τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

Στα τέλη Ιουνίου, ο υπουργός Υγείας κ. Ανδρέας Λοβέρδος είχε διαβιβάσει στη Βουλή έγγραφό του που ανέφερε πως τον τελευταίο καιρό καταγράφεται σημαντική αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα «η οποία μπορεί να αγγίζει το 40%».

Είναι ενδεικτικό πως μόνο στην Κρήτη έχουν σημειωθεί τον τελευταίο καιρό 20 αυτοκτονίες.

Η μελέτη

Η νέα μελέτη βασίστηκε σε στοιχεία του ΠΟΥ, που αφορούν την Αυστρία, τη Βρετανία, τη Φινλανδία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ολλανδία, την Τσεχία, την Ουγγαρία, την Λιθουανία και τη Ρουμανία.

Στην Αυστρία παρουσιάστηκε μείωση των αυτοκτονιών κατά 5% – αυτό αποδίδεται από τους ερευνητές στο ότι δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την κρίση.

Σε όλες τις άλλες χώρες, παρατηρήθηκε αύξηση από 5% και πάνω, με τη Φινλανδία να έχει τη μικρότερη (5%) και την Ελλάδα την μεγαλύτερη (17%).

Στη Βρετανία, τα ποσοστά αυτοκτονιών αυξήθηκαν από 6,14 ανά 100.000 κατοίκους σε 6,75 ανά 100.000 κατοίκους – μια αύξηση της τάξης του 10%.

Την ίδια περίοδο, η ανεργία σε όλες τις χώρες αυξήθηκε κατά 35%.

Κορυφή του παγόβουνου

Ο δρ Ντέιβιντ Στάκλερ, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ ο οποίος συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε πως «υπήρξε πλήρης αντιστροφή της κατάστασης. Οι αυτοκτονίες μειώνονταν πριν από την οικονομική κρίση και ξαφνικά άρχισαν να αυξάνονται ταυτοχρόνως σε όλες σχεδόν τις χώρες. Είναι βέβαιον πως η τάση αυτή οφείλεται στην κρίση».

Πρόσθεσε μάλιστα πως είναι πιθανό στο μέλλον να καταγραφούν και άλλες επιπτώσεις στην υγεία των Ευρωπαίων.

«Οι αυτοκτονίες είναι η κορυφή του παγόβουνου όσον αφορά τα προβλήματα ψυχικής υγείας», είπε. «Η αυτοκτονία ως συμβάν είναι σπάνια, αλλά όπου βλέπει κανείς αύξηση των αυτοκτονιών, υπάρχει πολλαπλάσια αύξηση στις απόπειρες αυτοκτονίας και στα κρούσματα κατάθλιψης».

Επιπλέον, «οι συνέπειες του άγχους και της ένδειας στην σωματική υγεία - λ.χ. στην καρδιοπάθεια και στον καρκίνο – θα γίνουν εμφανείς έπειτα από πολλά χρόνια», πρόσθεσε.

Η μελέτη έδειξε επίσης πως μειώθηκαν την ίδια περίοδο οι θάνατοι από τροχαία ατυχήματα, γεγονός που αποδίδεται από τους ερευνητές στο ότι σε περιόδους κρίσης ο κόσμος χρησιμοποιεί λιγότερο το αυτοκίνητό του, για να κάνει οικονομία στη βενζίνη.

ΠΗΓΗ:http://ygeia.tanea.gr

Η διάγνωσή της βασίζεται στην παρατήρηση της παρούσας ψυχικής κατάστασης του ασθενούς.Εκτιμάται η συνολική λειτουργικότητα,το περιεχόμενο και η δομή της σκέψης, η αντίληψη, το συναίσθημα, η βούληση, η ψυχοκινητικότητα  και οι γνωσιακές λειτουργίες.

Υπολογίζεται  ότι  παγκοσμίως,κάθε χρόνο εμφανίζονται περίπου 2 εκατομμύρια νέα περιστατικά.Η συχνότητα και η νοσηρότητα της είναι υψηλότερες στον αστικό από ό,τι στον αγροτικό πληθυσμό. Ο επιπολασμός της νόσου είναι υψηλότερος στις χαμηλές κοινωνικοοικονομικές ομάδες. Η νόσος εισβάλλει  συνήθως μεταξύ των ηλικιών 15-35 και σπανίως πριν τα 10 ή μετά τα 40.

Τα αίτια της σχιζοφρένειας δεν έχουν εντοπιστεί πλήρως, αλλά είναι κυρίως βιολογικής, ψυχολογικής και κοινωνικής φύσεως. Η κυρίως έρευνα που διεξάγεται για την σχιζοφρένεια εστιάζεται κυρίως στους γενετικούς παράγοντες που φαίνεται πως παίζουν και τον πιο σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη αυτής της ψυχικής διαταραχής. Η σχιζοφρένεια σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις θεωρείται ελέγξιμη διαταραχή και μέσω της κατάλληλης θεραπείας τα άτομα που πάσχουν έχουν υψηλή πιθανότητα να επανενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο.

Πριν από την έναρξη της ασθένειας μπορεί να εμφανίζονται πρόδρομα συμπτώματα όπως άγχος, σύγχυση, φόβος και κατάθλιψη. Τα πρόδρομα συμπτώματα μπορεί να υφίστανται για μήνες πριν  τεθεί η διάγνωση.

Η κλινική αντιμετώπιση του ασθενούς μπορεί να περιλαμβάνει νοσηλεία και αντιψυχωσική αγωγή όπως και συμπεριφορική, οικογενειακή, ομαδική και ατομική ψυχοθεραπεία, καθώς και εκπαίδευση σε κοινωνικές δεξιότητες και θεραπείες αποκατάστασης. Η σχιζοφρένεια είναι χρόνιο νόσημα για το οποίο απαιτείται μακροχρόνια αντιψυχωσική θεραπεία για την πρόληψη των υποτροπών. Η δόση της θεραπείας μπορεί σταδιακά να μειωθεί μέχρι την ελάχιστη αποτελεσματική δόση ακόμα και 10-20% ανά μήνα. Οι ασθενείς και οι οικείοι τους θα πρέπει να εκπαιδεύονται στην αναγνώριση σημείων υποτροπής που συχνά εμφανίζονται με την μείωση της δόσης όπως αϋπνία, άγχος, κοινωνική απόσυρση και παράδοξη συμπεριφορά.

Από τον Βασίλειο Σιαπέρα-Ειδικευόμενος Ψυχίατρος

ΠΗΓΗ: Blog Ψυχοθεραπευτηρίου Λυράκου

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Βικτώρια, στο Γουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας, ανέλυσαν τα ευρήματα τριών διεθνών μελετών, στις οποίες είχαν συμμετάσχει περισσότεροι από 420.000 εθελοντές από 63 χώρες.

Όπως διαπίστωσαν, τα χρήματα μπορούν μεν να οδηγήσουν στην αυτονομία, αλλά λίγο επηρεάζουν το αίσθημα ευεξίας και την ευτυχία που νιώθουμε.

Στις μελέτες είχαν εφαρμοστεί τρία διαφορετικά ψυχολογικά τεστ:

* Το Ερωτηματολόγιο Γενικής Υγείας (GHQ), το οποίο αξιολογεί την ψυχική δυσφορία όσον αφορά το άγχος, την αϋπνία, τα κοινωνικά προβλήματα, την σοβαρή κατάθλιψη και τα σωματικά συμπτώματα της ψυχικής καταπόνησης (όπως οι ανεξήγητοι πονοκέφαλοι και ο πόνος στο στομάχι).

* Η Κλίμακα Άγχους Σπίλμπεργκ (SAI), η οποίο αξιολογεί πόσο αγχωμένος νιώθει κανείς μια δεδομένη στιγμή.

* Η Κλίμακα Εξάντλησης Μάσλαχ (MBI), που αναζητά την συναισθηματική εξάντληση, την αποπροσωποποίηση και η έλλειψη αισθήματος προσωπικής επίτευξης.

Η ανάλυση των στοιχείων αποκάλυψε ότι «οι κοινωνικές αξίες της ελευθερίας και της αυτονομίας αποτελούν τον καλύτερο προάγγελο ευεξίας και ευτυχίας», σημειώνουν οι ψυχολόγοι δρες Ρόναλντ Φίσερ και Νταϊάνα Μπερ στην «Επιθεώρηση Προσωπικότητας & Κοινωνικής Ψυχολογίας» (JPSP).

Αντιθέτως, «δίχως τις αξίες αυτές, όσος κι αν ήταν ο πλούτος, τα αισθήματα ευεξίας και ευτυχίας εξαφανίζονταν».

ΠΗΓΗ:http://ygeia.tanea.gr

• οι συγκρούσεις μεταξύ των γονέων
• η αδιαφορία ή η κακοποίηση (λεκτική ή σωματική) από τους γονείς
• τα ψυχολογικά προβλήματα των γονέων (κατάθλιψη, άγχος, φοβίες, εθισμοί κ.α.)
• τα οικονομικά προβλήματα
• οι μετακομίσεις
• οι δυσκολίες στο σχολείο
• η κοινωνική απομόνωση
• η συνεχής εναλλαγή φροντιστών

Όταν η παιδική ηλικία χαρακτηρίζεται από μία ή περισσότερες από τις παραπάνω τραυματικές καταστάσεις αυξάνεται η πιθανότητα εκδήλωσης αγχώδους διαταραχής. Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο εξοικειωμένοι με το άγχος που δεν αντιλαμβάνονται ότι τους διακατέχει. Ενδείξεις αυξημένου άγχους καθιστούν:

• οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις (π.χ. το συνεχές χτύπημα του ποδιού)
• οι σωματικοί πόνοι και ειδικά στο κεφάλι, τον αυχένα και την πλάτη
• το δάγκωμα των νυχιών
• οι διαταραχές ύπνου
• τα τικ
• η υπερφαγία ή η απώλεια όρεξης για φαγητό
• το κάπνισμα
• η κατανάλωση αλκοόλ
• η ευερεθιστότητα/ εκνευρισμός
• τα στομαχικά/ εντερικά προβλήματα
• η αυξημένη αρτηριακή πίεση

Ακόμη και αν δεν έχει αντιληφθεί κάποιος ότι πάσχει από χρόνιο άγχος πολλές φορές βρίσκει μια δική του ‘θεραπεία’ που τον ανακουφίζει τις περισσότερες φορές προσωρινά (όπως π.χ. η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφής, το συνεχές κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ ή άλλων ουσιών). Το άτομο ανακουφίζεται παρωδικά όμως δεν αντιμετωπίζει ουσιαστικά το πρόβλημα και μακροπρόθεσμα οδηγείται σε σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά και σε έκπτωση στην ποιότητα ζωής του. Τα προβλήματα στη ζωή του ατόμου δεν λύνονται, αντιθέτως πολλαπλασιάζονται.
Άλλοι συνηθισμένοι τρόποι διαχείρισης του άγχους είναι η απόσπαση της προσοχής (π.χ. με δραστηριότητες όπως ο αθλητισμός, οι τέχνες, η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο) ή η χρήση του χιούμορ, οι  οποίοι συμβάλλουν στην ανακούφιση από τα συμπτώματα του άγχους όμως δεν αποτελούν ουσιαστική λύση.
Ο ουσιαστικός τρόπος αντιμετώπισης του άγχους είναι:

• η ανίχνευση των στρεσογόνων παραγόντων στη ζωή του ατόμου
• η επίλυση των προβλημάτων στο βαθμό που είναι δυνατή
• η λειτουργική ερμηνεία των γεγονότων
• η αντιμετώπιση των εσωτερικών συγκρούσεων στο άτομο

Τα παραπάνω βήματα γίνονται με τη βοήθεια ψυχολόγου που είναι εκπαιδευμένος στις απαραίτητες ψυχοθεραπευτικές τεχνικές. Συνοψίζοντας, δεν επιλέγει κάποιος να έχει ροπή προς την εκδήλωση του άγχους όμως μπορεί να επιλέξει να το διαχειριστεί αποτελεσματικά.

MSc  Χριστίνα Χελιώτη
Ψυχολόγος / Ψυχοθεραπεύτρια

ΠΗΓΗ: Blog Ψυχοθεραπευτηρίου Λυράκου

Ειδικά για τη γυναίκα οι αλλαγές ξεκινούν ήδη από το σώμα της. Πέρα από τις ορμονικές αλλαγές, οι οποίες την καθιστούν ευάλωτη και ευερέθιστη, υπάρχει και το ζήτημα της απώλειας των κιλών της εγκυμοσύνης. Σε αυτό το σημείο η μητέρα ίσως αισθανθεί ότι χάνει τη θηλυκότητά της, ένα στοιχείο πολύ σημαντικό για τη γυναικεία ταυτότητα. Μπορεί να αισθανθεί ότι δεν είναι πλέον ποθητή και αυτό να επηρεάσει την αυτοεκτίμησή της αλλά και την ερωτική της ζωή με το σύντροφο. Ένα στα δυο ζευγάρια το πρώτο διάστημα μετά τη γέννηση του παιδιού αραιώνει σε μεγάλο βαθμό τη συχνότητα των ερωτικών επαφών του. Σε αυτές τις περιπτώσεις η γυναίκα αφιερώνεται αποκλειστικά στο ρόλο της μητέρας, με συνέπεια να παραμελεί αυτόν της συζύγου. Ο άντρας όντας στο περιθώριο, νιώθει ότι δεν μπορεί να συμμετέχει σε αυτή τη δυαδική σχέση και έτσι απομακρύνεται κι αυτός. Αυτός ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται μπορεί να σπάσει όταν η γυναίκα αποφασίσει να ενσωματώσει το σύζυγο στη σχέση μητέρας-βρέφους και να δεχτεί τη βοήθειά του, ώστε να βρει κι εκείνη το χώρο-χρόνο να αγαπήσει το αλλαγμένο σώμα της και να επαναφέρει τη θηλυκότητά της.

Άλλη μια σημαντική απώλεια στη ζωή της μητέρας είναι αυτή του προσωπικού χρόνου. Οι προτεραιότητες αλλάζουν ριζικά. Πλέον τον πρώτο λόγο έχουν οι ανάγκες του παιδιού και οι ατομικές έρχονται δεύτερες.  Οι βόλτες με φίλες, τα χόμπυ, τα ταξίδια, ακόμα και η ξεκούραση στον καναπέ δεν μπορούν πια να γίνουν με την ίδια ευκολία. Ένα παιδί, ειδικά αν είναι σε βρεφική ή προσχολική ηλικία έχει ανάγκη ακόμα και από την εικοσιτετράωρη προσοχή της μητέρας! Επίσης, οι δουλειές του σπιτιού δεν τελειώνουν ποτέ, καθώς το σπίτι δεν θα είναι ποτέ καθαρό και ταχτοποιημένο όταν υπάρχει ένα παιδί μέσα. Όλα αυτά οδηγούν στην απώλεια της ενεργητικότητας, οπότε ακόμα κι αν υπάρχει λίγος χρόνος ή κάποια εξωτερική βοήθεια, η μητέρα νιώθει εξαντλημένη και μια έξοδος ή άλλη δραστηριότητα φαντάζει πολύ δύσκολη.

Πέρα από τα παραπάνω, μια σημαντική πρόκληση για τη μητέρα είναι ο συνδυασμός εργασίας (καριέρας) και οικογένειας. Γυναίκες που κατείχαν υπεύθυνες θέσεις πριν γίνουν μητέρες, ίσως τώρα με τα νέα δεδομένα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τους. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε λόγω του γεγονότος ότι θα θέλουν να επιστρέφουν νωρίτερα στο σπίτι, είτε λόγω συνειδητών ή ασυνείδητων ενοχών ότι έχουν εγκαταλείψει το παιδί. Ο συνδυασμός καριέρας-οικογένειας είναι μια τεράστια πρόκληση και η επίτευξη της ισορροπίας εξαρτάται και από την υποστήριξη του οικογενειακού και εργασιακού περιβάλλοντος. Σε περίπτωση που οι γονείς της ή ο σύντροφος δεν είναι υποστηρικτικοί οι τύψεις ολοένα και μεγαλώνουν.

Αν η γυναίκα δεν καταφέρει να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις αλλαγές στη ζωή της, τότε μπορεί να νοσήσει σωματικά ή ψυχικά, είτε με την εκδήλωση ψυχοσωματικών παθήσεων, είτε με συμπτώματα κατάθλιψη ή κρίσεων πανικού. Υπάρχουν ορισμένοι επιβαρυντικοί παράγοντες, οι οποίοι δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο τη μητέρα να αντιμετωπίσει τις απώλειες που προκαλεί ο νέος τρόπος ζωής της. Αυτοί μπορεί να είναι το ιστορικό κατάθλιψης στην οικογένεια, η χαμηλή αυτοεκίμηση, η επιλόχεια κατάθλιψη, το χαμηλό κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο, η έλλειψη υποστήριξης, το έντονο άγχος, προβλήματα υγείας του παιδιού και η μονογονεϊκή οικογένεια.

Η γυναίκα που γίνεται μητέρα αναλαμβάνει πλέον άλλο έναν σημαντικό ρόλο. Καλείται να ενσωματώσει αρμονικά τους ρόλους της μητέρας, συζύγου, εργαζόμενης και της νοικοκυράς. Αυτός ο συνδυασμός, αν και αρχικά μπορεί να προκαλέσει άγχος και εκνευρισμό, με την κατάλληλη υποστήριξη από το οικογενειακό και κοινωνικό της περιβάλλον και την ατομική προσπάθεια για αυτογνωσία, μπορεί να επιτευχθεί αρμονικά και να προσφέρει αισθήματα ικανοποίησης και ολοκλήρωσης.

Γράφει η Μηλιόρδου Χρυσή

ΠΗΓΗ:www.healthierworld.gr

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου Brigham Young, οι οποίοι εξέτασαν συνδυαστικά μεταξύ τους σχεδόν 150 δημοσιευμένες μελέτες για τις πιθανότητες επιβίωσης και τον κοινωνικό ιστό.

Οι μελέτες αυτές είχαν συμπεριλάβει πάνω από 300.000 εθελοντές από τέσσερις ηπείρους.

Όπως έδειξε η ανάλυση των στοιχείων, το να έχει κανείς ένα ευρύ δίκτυο καλών φίλων και γειτόνων αυξάνει κατά 50% τις πιθανότητες επιβίωσης σε όλες τις ηλικίες – ίσως διότι όταν φροντίζουμε τους φίλους μας κι εκείνοι εμάς, τελικά φροντίζουμε ο καθένας από τη μεριά του και τον εαυτό μας.

Όμως, οι ερευνητές του Brigham Young επισημαίνουν πως έτσι όπως δουλεύουμε σήμερα, προσπαθώντας να ισορροπήσουμε καριέρα και οικογένεια, χάνουμε σταδιακά τον κοινωνικό ιστό μας.

Και προειδοποιούν πως όσοι αποξενώνονται από τους φίλους τους λόγω οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων, μειώνουν τις πιθανότητες να φτάσουν έως τα βαθιά τους γηρατειά όσο θα τις μείωναν και αν ήταν παχύσαρκοι ή δεν γυμνάζονταν συστηματικά.

Στη μελέτη συμμετείχαν εθελοντές όλων των ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων. Ωστόσο, τα ευρήματα ήταν για όλους τα ίδια – και μάλιστα ανεξάρτητα από την κατάσταση της υγείας των εθελοντών, όταν είχαν πρωτοδηλώσει συμμετοχή στις διάφορες μελέτες.

«Το όφελος από τους φίλους δεν περιορίζεται στους ηλικιωμένους», λέει ο ερευνητής δρ Τίμοθυ Σμιθ. «Οι φιλίες δημιουργούν δίχτυ προστασίας γύρω μας σε όλες τις ηλικίες. Δυστυχώς, όμως, ο σύγχρονος τρόπος ζωής και η τεχνολογία κάνουν πολλούς να πιστεύουν πως η πρόσωπο με πρόσωπο επαφή δεν είναι απαραίτητη. Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα.

»Ούτε πρέπει να θεωρούμε δεδομένες τις σχέσεις μας. Η συνεχής αλληλεπίδραση και φροντίδα είναι αυτές που μας ωφελούν ψυχικά αλλά και σωματικά».

ΠΗΓΗ:http://ygeia.tanea.gr

Πώς όμως να διαχωρίσεις τον έρωτα από την καχυποψία; Δεν πάνε αυτά μαζί; Πώς είναι δυνατόν να είσαι ερωτευμένος και να μη φοβάσαι ότι ο άλλος θα σε απατήσει, ότι θα σε εγκαταλείψει; Εδώ τα όρια ανάμεσα στη φυσιολογικότητα και την ψυχοπαθολογία μοιάζουν θολά, δυσδιάκριτα.

Νοσηρή είναι η ζήλεια όταν η συμπεριφορά μας είναι δυσανάλογη με τις υπάρχουσες συνθήκες, όταν μεταφράζουμε κάθε ερέθισμα ώς απειλή και παγιδευόμαστε τυφλά μέσα στο ιδιότυπο κελί που οικοδομεί τη ζήλεια.

Ποια είναι όμως τα συνήθη αίτια που μας κάνουν να ζηλεύουμε;

* Χαμηλή αυτοεκτίμηση

* Πρώιμο οικογενειακό περιβάλλον που καλλιεργεί στο παιδί τη δυσπιστία για τον έξω κόσμο, για τα κίνητρα των άλλων και εδραιώνει μέσα του μία στάση μόνιμης «επιφυλακής» απέναντι στη ζωή και στα ενδεχόμενα απρόβλεπτα απειλητικά σενάριά της.

* Τραυματικά γεγονότα ζωής που μας οδηγούν σε ψυχικό τραυματισμό, σε αισθήματα απόρριψης και προδοσίας.

* Αποχωρισμοί στην παιδική ηλικία που μας έκαναν να νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι, με αποτέλεσμα όποιος έρχεται κοντά μας να συμβολίζει τον πηγαίο μας φόβο, τον άνθρωπο εκείνο που πάντα θα φεύγει μακριά και θα μας αφήνει μόνους.

Πόσο εύκολο είναι να καταλήγεις να ζεις μέσα στον φόβο, η προσοχή σου να είναι επιλεκτική σε αυτό που σε φοβίζει, και έτσι να νιώθεις κάθε στιγμή στο χείλος της προδοσίας; Εδώ, το ουδέτερο παύει να υπάρχει και μεταμορφώνεται σε μία επισκιάζουσα απειλή, το φαντασιακό συγχέεται με το πραγματικό, η οργή και θλίψη επικρατούν και το κενό μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο.

Το φαινόμενο και οι παρενέργειες της παθολογικής ζήλειας έχει εμπνεύσει λογοτέχνες και δημιουργούς, παραδειγματική φιγούρα ο Οθέλλος του Σαίξπηρ, το «Τούνελ» του Ερνέστο Σάμπατο, η «Ολέθρια σχέση». Η κατάληξή της μπορεί να είναι μοιραία οδηγώντας στην καταστροφή του άλλου ή την αυτοκαταστροφή του ίδιου του ατόμου.

Το χτίσιμο της εμπιστοσύνης δεν είναι μία εύκολη ούτε αυτονόητη υπόθεση. Αλλωστε για πολλούς εκείνη συνάδει με την εγκατάλειψη, το ψέμα, τη δυσπιστία, την κακοποίηση. Εδώ οι επιλογές μας είναι καθοριστικές στο σπάσιμο του φαύλου κύκλου αλλά και το να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό που φοβόμαστε ότι θα χάσουμε, αν σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τη ζήλεια σαν άμυνα απέναντι στους βαθύτερους φόβους μας.

Της Μυρσινης Κωστοπούλου,Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια

ΠΗΓΗ:http://ygeia.tanea.gr