ТВОРБИ

СТО И ЕДНА / и последна / ПРИКАЗНА

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Tue, 7 Nov 2023 01:23:00 +0100

Помина ли преку 100,

првиот и последен,

секогаш е бројот еден...

Александар

ЧАСОВНИК

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sat, 21 Oct 2023 09:42:00 +0200

Се движеа сказалките, се движеа двете.

Двете во цел видокруг,

заедно и еднакво брзо...

Ги погледнав, застанаа двете,

секогаш се движат, знам за ова уште кога бев дете...

Седам, седам и ги гледам!

Неподвижно стојат, времето не го бројат!

И без да го бројат, самото тоа стои,,, нема број што може да се брои!

Во мигот ми исчезна негде,

дали ќе се врати, иLи ,,, иLи...не ???

Пак погледнав во часовникот:

ништо не се скрати, мигот нема да се врати !!!

Сказалките се движат, во времево стојат,

како ли исчезна, без пред да исчезне кај мене да дојде...?

Ловец со стрела, не е еден - двајца се,

две стрели со два лака,,,

ловејќи миг, и две стрели со два лака,

не ќе можат да застрелаат ниту една од сказалките,,,

- време со два кружни крака...

Исчезна негде, таму не ќе може да стаса нити оној што тоа го сака,

натаму трча кај што слуша еден,,, а шепотат два гласа !

Ниту времето го зема,

ниту негде се скри,

самиот се созеде, во само еден миг одеднаш згина,

ништо не остана, се изгуби и во истиот миг го снема!

Линија права, линија исправено права,
само еден агол дава...
заедно двете ист агол ги крена од дете,,,,,

Во четири реда, тргни од почеток се дур стасаш до косата седа...
еден допир во точката гледа,
еден четврт од едно цело, трите четврти, трите четврти стасаа до бело.

Стркалан во топка од круг, не ќе има никој, никој од овје четри реда,
кој и да ги гледа да се дрзне- и да си рече “ незнам и зошто овде, овде во точка кај судорот го прават овје четри реда,
стои и не мрда ко замрзнат мрамор, цврст камен и железо врело,,,

Александар

БОНТОН - седење покрај маса

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Fri, 11 Aug 2023 05:17:00 +0200

Од детството кај и да си,

достоинство, љубезност и пристојност нека Те краси.

Во поодминатите дни, тоа што не беше таков,

ниту ќе Те краси, ниту ќе мислиш дека од другите го скри.

Каков се виде, таков ќе останеш и така ќе биде...

Како Те видоа од малите нозе,

пристоен, љубезен, одмерен и стасит,

така ќе се вроди во Тебе се' што секого и треба да го краси.

Александар

СОЗВЕЗДИЕ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Fri, 4 Aug 2023 04:55:00 +0200

Шетам под Ленинградското ѕвездено небо, покрај рој од капки вода што течат во река.

Погледнав горе со двете очи:

темнината ја нема, дојдоа Бели ноќи!

Темнината згасна, светлината стана јасна!

Ми кажаа двете очи што ти биле Бели ноќи!

Да не ги видев не ќе сјаев, ниту пак за ова нешто бар малку ќе знаев.

Александар

НА КРАЈОТ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sat, 22 Jul 2023 06:09:00 +0200

Го погледав хоризонтот. Долга линија меѓу сводот и тлото.

Само што погледнав каде почнува а каде завршува, надвиснаа тешки и темни облаци.

Времето остана тешко, а во товарот на овие плеќи под сводот нечујно расветлија две сонца.

Ги распараа облаците, се провре светлината, ги расцепи на половина за светлината да загосподари на сводот

Пак погледнав, тој остана повторно скриен од мене,

не можев и вака, како и пред многу времиња, да го видам крајот на сводот.

На крајот, како секогаш, се запрашав:

Каде што почнува таму ли е крајот?

Да беше круг не ќе знаев дали сводот започнува од почетокот или од крајот...

Да беше линија, свиткај ја - од две споени глави,

не ќе остане ниту една, нити на почетокот, нити на крајот

Незнаен ми е крајот, да го знаев не ќе знаев ниту за темнината ниту за сонцата во сјајот.

Александар

ЧОВЕК

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sat, 1 Jul 2023 02:02:00 +0200

Vidim jednu sjenu,

Svjetla je, bas onoliko koliko je tamna.

Jeli to sjena nekog coveka,,, zapitah se?

Da, bila je to sjena nekog coveka

Munja u mislima mi odmah prodje, u isto vreme kako dodje:

Mi smo samo sjene,

Bozji covek nema sjenu, sjena bez coveka, i covek bez sjene...

Ne, ne, to se moze videt samo kod stjene...

bozji covek, jedna sjena, stena,

to vec ko da traje kroz sva vremena.

Sjena je oduvek ostala sjena

covek se oduvek krece zajedno sa sjenom.

Kad bi bila sjena, covek, stena,

i bila bi bozja vremena,

i bio bi covek od boga.

I tisina gluva postala bi sjajna,

ko sto tamnica sa svetloscu postaje jednaka i ramna.

Pitam svoju mladost, sta bi bilo veca radost?

Aleksandar

Sounds of..мелодии рецитали

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Mon, 12 Jun 2023 01:37:00 +0200

ГОЛАБИЦИ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Fri, 2 Jun 2023 16:14:00 +0200

На каменот стапнаа, мали ронки со клунот колваа,

во мирната тишина со крилјата затворени,

во сиви четири ангели сите беа претворени.

Не се плашеа, шетаа од камен на камен,

само шетаа, не зборуваа, сем кога со отворени крилја од каменот се збогуваа.

Одлетуваа и долетуваа, повторно раски колваа, крилјата затворени ми зборуваа,,,

со крилјата летаме, летаме и шетаме,

колваме и не зборуваме

сем со природата другаруваме

да бевте голаби и голабици ќе знаевте да летате,
без крилја кога летате во рози не ќе може да процветате

голаб и голабица, крилја, камен,,,
вистина ли е или лага,
без крилја во небото летање,

како од раска во црвена роза цветање.

Голабици со раските не се китат,

природата со крилјата ја сечат,

секогаш знаат слетани долу што нам да ни речат.

Покров на пресвета Богородица, Црква СвЈован Крстител-Скопје

Јуни, 2 2023

Александар

RAGACINI

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sun, 14 May 2023 19:28:00 +0200

Modigliani

Се насмеа зората во зори, рано порани дворјанинот,

за да почне со насмевки сите наоколу да ги двори.

Го препозна небото сино, штом погледна во светлото сјајно,

од сонца ко очите две го прекрија со нишките тенки,

светли нишки зраци, да го гледа секој - ништо не e тајно, секому и секаде ова стана знајно.

Ведрината полно сјајна, ко седефи везени со срма златно белена, бистра, проткаена од сонцата златни,

оваа тајна само ними им е знајна.

Не ќе згаснат сонцата, ведар и Ведран ќе сјае во бистрите сонца со очите две,

сино небо, ведар дух, челичен ко сјајната зора, ведар ко светол зрак,

еднаш виден, ќе го видиш ко секогаш повторно, во ова плаветнило сино, снажно и никогаш лажно.

Александар

VERONIKA

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sat, 11 Mar 2023 02:17:00 +0100

Бастунот ми падна од рака,

останав само на моите два крака.

Како шестар со една рака, сем кругови и линија права со него што се прави,

низ патишта што ме води, низ мирни и бурни води,

не ќе видам повеќе во животот што е мака...

Со рацеве две, без бастунот и само со двата крака,

во патишта безброј патот е еден,

живот еден без двојник отсекогаш повеќе бил вреден.

Александар Мај 28, 2023

ANELLA

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sun, 19 Feb 2023 02:46:00 +0100

ANELLA

**
She was sitting at sunset on the cafe terrace smiling brightly, holding the cocktail glass in her hand as if she were expecting someone to come.
The sharp incisors in the eyes hunted all the passers-by as if they wanted to devour their dreams.
She was a young, gorgeous, and feminine figure reflected in the sunset, alone and lustful, constantly looking for the sun's ray that ran away, unable to catch it.
"Hello Anela...he sat next to her, and she didn't seem to recognize him.
He raised his sunglasses and cleared his eyes...
Hello, I didn't know you, how are you?
I'm in a good mood today...
and so, they passed in ordinary conversation until dark, when his gray hair turned dark as if it had always been so.
Anella, he said confidently, how about we spend this evening together for a light dinner?
I would really like to be in your company, anyway, the boy is about to take exams. I agree!
Then I'll drop by your place at 9:00 a.m....and he looked at his Cartier. It's going to be fun.
OK, at 9:00, I'm waiting for you, and he got into his jeep, greeted her, and left."
She got up, leaving the day waiting for the night like every day, with excitement and joy in the embrace of her arms, and left.

*
You could almost hear the conversation between a boy and a girl in the bar, informally and decently dressed.
"Really, I would like to go somewhere for the weekend, what do you say?"
Well, yes, we don't have exams anymore, and the incidental fee will allow us!
Great....she hugged him, they paid, and they got up walking merrily through the darkness with the light of different colors."
_
The constellation was showered with a meek undisguised gentleness and excitement bewildered by nature and hung over the love of that girl and boy seated next to Anela.
But she went before them, to the urge of her undisguised joy without being touched by the gentleness of the star that was shining in one color.

March 16, 2014
Aleksandar

ТИВКО ЧЕКОРЕЊЕ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Tue, 13 Sep 2022 03:57:00 +0200

Зачекори напред уште еднаш, уште еднаш да види и проба како чекорот пополека ќе се претвора во три напред - па трите како еден, и така како во кас од ждребе дали ќе се сторел во еден чекор - секој чекор како вчерашен прекор...

Пробав и Јас, зачекоривме не само тој - заедно со него и пробав и јас...

Лесно се движам, каска тој, каскаа и тој и јас.

Полесно воздух земам, кога трчал сам требало и јас да знам, за полесно воздух да земе од ова мирно светло време

не требало да чекори сам, требало со него да чекорам и јас.

Двајцата, и тој и јас, чекориме во ист строј, јас и заборавив и кој е кој...

двајцата сме на број

ко водата тивка брегови што рони, една река низ корито плови, една од две страни два брега кон себеси ги клони.

Како се шири така мирно во едно место стои и напред не води, низ вирови ко чекори што тропаат во дождови води одиме кај таа не води, и одиме како таа што оди.

Тивко чекорење, уште потивко зборење, чекорите не враќаат во некое познато време,,,

Чекорејќи така кон тоа старо убаво време, водава ми откри што чекорот ми скри...

па Тој сум бил јас...не сме двајца еден до друг во чекор да се следат, сам сум бил, чекорите самите се редат.

Тивок бран низ реката се движи, и кога чекорам тогаш и гледам, и кога гледам мижам...

прогледа низ тивко чекорење и тивко зборење,,,

видов не сме двајца туку само јас,,,

Чекорењето ме внесе во едно бреме, бреме што ме носи во убаво време...

хоризонтот е светол и поширок од денес, влегов во едно време што ми стана мирно, тивко, со лисја што покрај река шумат од дрвјата нанижани во расфрлан строј, зеленила бујни покрај река од зелени се прават во златни - па ќе ги снема што белило од златото ги зема.

Во водата најдов лист, зелен е и златен колку што е чист...

Јас и вака чекорејќи останав ист

La double vie de Véronique (Original Motion Picture Soundtrack)

Александар

УТРЕ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Wed, 7 Sep 2022 01:09:00 +0200

УТРЕ ^ SUTRA

00:00 h 7-ми Септември

Само што седнав дошол денешниот ден.

Вчерашниот, мислејќи на утрешниот, не ни знаев дека бил денес, кога посакував утредента да просветли зрак, зрак посветол од вчера но не потемен од утре...

Така седнат, седејќи помислив:

ќе ја скротам мислата со узда, не да седи и да трча по утрата од вчера, кој знае без узда каде ќе ме тера...

дојде и се врати, и така којзнае колку пати.

Ко пламен од свеќа, ни напред ниту назад оди... само пламенот тивко и мирно и гори.

Ја погледнав утрешниот ден што вчерашен беше, до мене стои, ниту трепери, ниту збори...

само пламенот и гори.

Мислата почна да ми збори, само денес пламенот и гори,,,

Мислејќи стасав и до зората рана, гледам на тревата се родила слана...

Во есента рана зимата пролет стана, летото од лани по есента ги собрало сите зраци од сонцето ожнеани од лани.

Па зошто да седам, мисла по мисла да редам...

Годината ден да ја сторам, ко пламенот од свеќа да горам,,,

Сега ќе имам што да зборам...

Не ќе го бркам утрото рано, за да видам што ќе е таму да бидам...

тука сум и тука ќе бидам, сега кога тука ќе бидам, ќе видам што било сега, од сегде да идам и сега таму и тука да бидам.

Александар

СОНЧЕВ ОБЛАК

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Fri, 3 Jun 2022 23:39:00 +0200

“

Тргнав низ градската толпа полна со возила, велосипеди и пешаци, со чувство на метеж кој нема свој компас да ги насочи таму каде тргнале.

Немав ни јас компас, но се провирав низ толпата за да го почувствувам немирот на градскиот метеж, да се обидам да стасам каде тргнав, да вдишам некаков светоказ, да го следам и ја пратам неговата патека.

Барав место, место каде ќе се скрасам во овој метеж за мирно да го следам ритамот на пулсирањето на оваа врвулешница.

Помислив, зар ѕвездите имаат компас кога во нивната исконска хармонија пулсираат, прашувајќи се за нивниот видоглед, тивок, незнајно устроен, близок колку и далечен, со почеток или без него, без крај или со него, но секогаш тие светли дамки од хармонија ми ја побудуваат мислата како да се сместам како таков тих, чиниш подвижен спокој.

Барајќи да го видам светоказот, вечната тивка треперлива хармонија ја затскри еден облак, а тоа како да ме уплаши дека без овој патоказ ќе се внесам во метежот, без компасот да ме води онаму каде до каде мислата ми фрлаше дострел.

Долго го гледав за да видам кога ќе ми го отвори видокругот, па така гледајќи го стана сончев, со сончев зрак, со светло кое почна да го разводнува за пополека денот да го замени со сјајната ноќ закитена со сончевиот облак.

Како да ми олесни, и навистина ја вдишав н оваа светло темна шир, го вдишав мирот на хармонијата на пулсирањето на светогледот.

Се стопив во ова чувство, а мислата ми стана чиста и мирна, и спокојна и светла, и през денот и през ноќта.

“

Се сепнав, беше ли ова сонот мој, или сонот мој на јаве?

Веќе го здогледав огледалото, види се во него-Облак, нека Те погледне-Сонце...

Па реков ќе го гледам двогледалото низ дурбин, - сончевиот облак и облачното сонце.

Како да беа различни, а секогаш исти, а јас различен, никогаш ист.

Погледнав низ дурбинот, и различни, останав натаму ист, вметнат во таа тивка незабележлива мирна хармонија...

Не ќе беше ни потребно да гледам низ двогледало, и низ него погледот низ дурбинот ме стори секогаш ист.

Александар Јуни, 3 2022

ВИР

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Tue, 5 Apr 2022 07:07:00 +0200

Некаде далеку, далеку на часовникот пред којзнае колку кругови, започна да врти сказалката нанапред.

Ми го правеше денот подолг од еден двоен круг и ме туркаше во трк да ја стасам, да се преклопам со неа за да се движам низ времето што го мери еднакво со неа.

Не можам да ја стасам.

Исцрпувачки обиди да одам во нејзиниот чекор ме фрлаа во се подалечен и подвоен расчекор, но продолжив не можејќи да ја вратам сказалката наназад и да ја спојам со мојот движечки од.

Како да бев во вода втурнат во вир кој ме влечеше се подлабоко и подлабоко од површината на водната шир.

Се дрзнаа и ветриштата да ја брануваат водата, а во мене сеуште гореше оган кој ме тераше да го стасам часовникот, да излезам од вирот, да влезам во моето избегано бреме небаре таму било поинаку.

Природава ли ме клава во овој трк, секому ли го мери со сказалките поривод да ги стаса па заедно со нив едно двојно едновремено насочено спокојство да го поместува миг по миг во неосознаените неизмерени движења.

Се свртев одеднаш наназад, а скзалката продолжи да оди напред и да бега небаре ќе продолжам да трчам по неа.

Нека оди.

Во слепилото барајќи очи, застанувајќи видов, вртејќи се наназад, како часовникот не ни го влечел дострелот кон кој итав, а тој, тој бил вгнезден во мене во една мирно неподвижна пространа временска тишина, тишина од сознанието за часовникот кој оди по нас, а не ние по него, оди и напред и назад а всашност нити се движи ниту нешто мери ниу пак не придвижува на тој трк по неумитното поместување на неговите сказалки.

Броило!

Не можеше веќе да ме движи во непроменливата временска тишина а јас, јас продолжив онака како беше за мене потребно да итам, излегов од вирот кој ме фрли од дното на водата надвор, и почнав да го дишам, незабрефтан, воздухот од природата кој и понекојпат беше се што ми е потребно.

Во еден ден ми се зби една година а во неа долго време на итање по тактот на часовникот кој го напуштив без ниту да трепнам со окото.

Часовникот продолжи да мери, јас останав тука курдисувајќи го секој ден како би се сетил дека продолжил да мери.

И така, и вака, времето не бега.

Застани во безвремената просторна тишина, ништо не ќе ти тежи, ништо нема да те стега.

Александар

ТРАГА

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Tue, 1 Mar 2022 02:48:00 +0100

Погледнав надолу гледајќи ја бистрата езерска вода.

Тивко трепереше од ветерот, тивок колку и водата.Како заедно да играа танц, танц во ритамот на мојот поглед од нивниот отсјај.

Ми навјаса желба да ги запечатам вака, во овој танц, баш тогаш кога се спремав да го пречекам чувството на убавиот ден, еден ден поубав од матните протечени води низ речното корито.

Ми наликуваше на живот, живот во постојано сронување на коритото од речниот тек.

Отаде некаде дојдоа три коњи, црн, бел и црвен Ат.

Низ темница ги гледав низ месечевото светло како каскаат по еден кривулив пат, покрај низот од тополи кон еден низик рид.

Како горди бојлии, не можев да одгатнам кој е што и кој е кој. Каскаа ко во бескрај а по патот ниту трага од силните копита.

Го тргнав погледот и мислата ми скршна на танцот од езерскиот и ветровит спој, спој низ погледот мој.

Зедов камен, камен исфрлен на брегот од езерото и го фрлив во него. Сакав да оставам траг на тоа водно поле но веднаш го снема за да почнат, од кај што падна, да се шират се поголеми и поголеми кружни треперливи знаци кој се повеќе се ширеа бегајќи од мојот поглед.

Не успеав, а остана дамка во мене, трага отсликана во кружниоте прстени што еднакво се ширеа во бескрајот и непознатата далечна шир.

Се запечати, ме жигоса трагата пресликана од бистрината на езерскиот мир и тивкиот ветер.

Оставив трага, ми остана нејзиниот знак жигосан и неизбришлив за повторно да ми појде мислата низ реката што бреговите ги рони, и коњите во три бои.

Тополите беа тука, патот ист, ридот затскриен во темно, свиоци по патот кој како само арслани да го газат.

Се остана онака како што беше така.

Александар

КРСТОПАТ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Mon, 21 Feb 2022 05:11:00 +0100

Седнав на каменот, висок колку да седнам, а горе над мене беше темно плаветнило.

Се криеше по некој облак, дури и бел, а јас продолжив да седам и гледам во овој молк на природата.

Природата се движеше иако јас седев на истиот камен, неподвижен и јас ко него, незнаејќи дека мислите престанаа да ми врват и течат како темното плаветнило низ кое се движеа белите облаци.

Каква глетка!

Мирна и тивка, спокојна, и длабочината почна да ми станува плитка.

Ми се стори лесно, ми беше еднакво тивко прашувајќи се дали се движи темното плаветнило или пак светлите облаци...

Сеуште седев и мирно го гледав движењето на сводот за најпосле да ми се стори дека се движи и плаветнилото и светлите облаци низ него.

Се зачудив, па зарем и јас се движам на овој неподвижен камен кога и тој и јас сме тука, тука скаменети на истото место како со пуштени корени од кои сме изртиле во овој ширен свод.

Дали е некоја замка или каменот е неподвижен и неизгорлив од жежок пламен...

Да тргнам ли или да останам на овој камен, се запрашав во тишината од плаво обоениот свод.

Пред мене гледав само еден пат, беше крстопат.

Мислата ми беше спокојна и мирна, на секој крстопат има од исто место само по еден пат...

Без да затрепери сводот или окото мое, тргнав станувајќи од каменот кон тоа место од кое насекаде од тие страни води по еден пат.

Стасав во лесно движење вдишувајќи ја глетката од природата, дојдов до тоа место, до тој крстопат и веднаш тргнав по пат.

Не се сепнав што не се завртев ко карусел, не ме натежна сомнеж по кој пат да тргнам од ова место на тој крстопат.

Тргнав по пат...

Александар

DUO L&L

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sun, 30 Jan 2022 22:57:00 +0100

Двое друзей, прогуливаясь днем, вернулись домой поздно.

Был уже поздний, поздний вечер, и они сказали друг другу: Мы собираемся исцелиться сейчас, или мы собираемся получить что-то еще в разговоре?

Другой говорит ей: давай спать!

Потом они оба легли в свои мягкие постели,

Одна закрывает глаза, а другая открывает их, чтобы увидеть Млечный Путь, сияющий в окно в ту темную ночь...

Она видела луну, она знает, что луна защищает ее, она знает, что снаружи дует ветер, и она знает, что звезда сияет

оно недалеко и там оно сияет, сияет и всегда постоянно.

Она пытается уснуть, открывает глаза, чтобы не смотреть на подземелье, так начинает видеть темноту, как проходит коза исона и выходит из окна, как она дает или забирает свет через луну, не только ее - всех!

Она знала, что луна ее оберегает, она ни от кого этого не скроет...

месяц ничего скрывать не будет, сказала...

История разговора двух существ, как днем, так и ночью.

Дарья дарит, Дарья дарит, Дарья красивая...

два духа, одно сказочное, благодатное поле....

каждый мечтает о каждом сне.

Александр

Dve prijateljice setajuci danju, vratise se kasno kuci.

Vec je bilo kasno, kasno vece i jedna drugoj rece:

ocemo li sada leci, ili cemo nsto drugo u razgovoru steci?

Druga joj kaze:

ajmo da legnemo!

Onda obedve legnuse u svoje krevete meke,

Jedna zatvori oci a druga ih otvori da vidi kako kroz prozor sjaje mlecni put u toj tamnoj noci...

Vidjela je mesec, zna da mjesec nju cuva, zna da vetar napolju duva i zna da zvezda sjajna

nije daleko i tamo sija, sija i uvek je trajna.

Pokusa da spava, otvori oci da ne gleda tamnicu pa poce da gleda tamninu kako koz isona prolazi i iz prozora dolazi, kako kroz mesec ili svjetlo daje, ili ga uzima,,, ne samo njoj - svima !

Znala je da mesec nju stiti, to nece od nikoga kriti...

nece mesec nista kriti-rece ona...

Prica o razgovoru dva bica, i danju i u nocnom dobu.

Darja dariva, Darja daruje, Darja krasiva...

dva duha, jedna skazna, plodna njiva....

svaka svakoj snove sniva.

Aleksandar

GAVRAN I U NOCI I PREZ BJELI DAN

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Mon, 10 Jan 2022 17:15:00 +0100

Sto putevi nama pisu, sto to bjese sto to tako ljudi grese, i kad grese i tada se smjese.

sta god bilo,,, sta ce biti, to od sebe niko nece znati skriti.

Citao je kako negde pise: nikad vise, nikad vise...

Rece sebi:

Jeli gavran rece ovo Tebi ko i samom sebi?

Vidjese se oka dva, kad ih vidis,,, nema zla - jel to rekoh sebi ili rekoh tebi?...

rece gavran necujno i samome sebi.

Idi sada - poletese dva krila, cudna noc se zbila,,, govoreci gavran sebi, ne, drugome i reko ne bi.

Kad izade sotona iz crnoga mraka, davo kad pocne da svira - zapuhace svetla tama, svetla i stalno sa nama - ona nikad nece biti sama...'

'rece gavran...

Pogledah ga, i jos jednom,,,

uistinu, taj od tamnine crne strah, svelost ga zbrisa odjednom i u isti mah.

Rekoh sebi ili to rekoh tebi - rece gavran u mislima svojim, govoreci nemo da bi misao dosla tamo gde je svetlom odsaljemo,,,

Put ostade kakav jeste, nema vise ni zraka od crnoga mraka,...

'nikad vise...

Nikad vise, ne, gavran ne laze,,,

nikad vise,,, sve je mirno i sve tise....

S koje strane i da budes' sve je isto - gavran srecu uzeti ti nece,,,

sa njegove i tvoje strane duh oboje lik im krasi...svetao je i prez dan i po noci,,,

I zivot i srecu- ne samo njemu, i njemu i samome sebi,,,

nece uzet ono sto je dato Tebi,,,

Rece gavran,,, nikad vise, nikad vise...i oblaci i tama odjednom se skrise.

Aleksandar

ВЕТЕР

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sun, 26 Dec 2021 23:30:00 +0100

Седев во чамецот, ги држев обете весла, а водата, водата мирна и сјајна без да трепери од макар мали бранови немаше крај, сем во хоризонтот што ја двоеше една линија од сводот на небото.

Небо, целото светло и плаво пронижано со мали облачиња беше мирно, сем што пополека го движеа тие облачиња некаде во непознато...

Зраци од сончевата светлина прожимаа низ облачињата и стрелаа во моите очи со блесок кој ме заслепуваше.

Па веќе можам да тргнам во непознатата далечина за да го сретнам хоризонтот прекршен од мирот на водата и плаветнилото на небесниот свод.

Тргнав, почнав да ги движам веслата со двете раце во ист ритам како и облачињата што го движеа небото,,, пополека, тивко, да не чуе природата како веслата ја сечат водената шир.

Минав така долго време, долго колку мислата ми ја претечуваше сенката од малото стапче со знаменце движејќи се сосем пополека, но движејки се дури не се поместив од местото каде почнав да веслам,,, сенката пак од малиот јарбол скоро да направи повеќе од четвртина вртејќи или надесно, или налево...

не можев да спознаам во таа водена шир кон каде ја движат сончевите зраци.

Одеднаш во оваа глува шир, плаветнило и сјај отпочна да дува ветре,,, се претвораше пополека во ветер кој благо и пријатно се насочуваше де во еден, де во друг правец...

Чувство на пријатен спој на се околу мене пронижено со ветер ме облеа како свежа капка дожд во сончева жега.

Знае природата да создаде восхит, не пушта да спознаеме мир во немир, радосен од безнадежен птичји клик, изненадувачки восклик....

Не чувствував потреба од итање да ја стасам што побргу далечината,,,

знаев и пополека а и брзо и побрзо да ја сечам водната шир, таму кај тргнав ќе стасам, природава не ме остава побудата ниту да ја пламтам, ниту да ја гасам.

Се сетив на моето шамивче кое стално го носев, четвороаголно преклопено преку себеси.

Имаше во него капнато и солза радосница, и солза од бол, и солза од јад, од животот во склад и во несклад.

Го отворив целото, стана мало едро, ги кренав веслата, го зедов со двете раце и го раширив кревајќи го над мене,,, јас јарбол, тоа едро...

Дувна ветерот...

Му се препуштив нему држејќи го моето едро во рацете.

Почна, и без да знам, да ме води низ водената шир онака како дуваше во смерот кој го давав со моето кормило.

Ветерот беше добар за пловидба водејќи ме кон пресекот на хоризонтот каде гледав водата како плива а небото во неа се слива...

Тој продолжи да дува, јас продолжив да пловам,,, правецот да го ковам.

И водата, и огнено сонце, и копното зад мене и ветрето што едрото што дува, во мир и во немир ко природата не чува...

Не ја оставив никојпат тишината глува

Скопје 26.12.2021

Александар

ПЕСНА

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Sun, 28 Nov 2021 22:53:00 +0100

Ја здогледав како стои на еден камен покрај крајните езерски бранови.

Светеа во очиве три бои на сонце,

пурпур, плаветнило јасно и жолтата угасена златна...

Гордо стоеше, скоро и да не се покрена а одеднаш слушнав глас од пој,

затрепери дури и езерската шир.

Исчезна сета бука оставајќи го звукот од пој да трепери тивко низ сводот

заплискувајќи ме со природата на пурпурниот тробоен отсјај од песната и тој од неа пој.

Во миг исчезна од видот, оставајќи ја песната да звони и сјае со пурпурот од три бои.

Таа како птица, ни крилјата ги отвори, ни гласот го разлеа во песна, а песната остана над езерската шир да едри и го покрива воденото небо под неа.

Исчезна а пак е тука, негде во далечна далечина, а блиску ...

Птица ко пламен, ни таква жена не е рамна на таа искра што незнајно пламна.

Беше ли таа или беше пламен, еднаш роден, по втор пат престорен во камен.

Заплискаа езерските нитки, од каменот сторија пламен,,, си реков.'

' ќе дојде и тој час оваа птица, жена од камен претворена во пламен,

брановите нитки да заплиснат во нас,

низ светлите бои и птичјиот пој,

над водата во шир и целиот свод ко пчели во рој,,,

Александар

КВАДРОБОЈ

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Wed, 3 Nov 2021 23:23:00 +0100

Блешти темнината, црната темнина извлечена од светлоста.

Бујна роза, црвена бујна роза, црвена како капка крв капна од височина,

ја допре бујната роса на постелата од младата зелена трева.

Низ цела ледина, низ целата таа ледина пораснало едно мало тенко стебло камилица...

Блескава жолта точка во средината, бели лебедово бели листови во целокруг.

Пат во целокруг, тргнал од назад кон напред, од црнилата во зеленото вишно небесе,

до зракот златен и пожолтен од пламен, кај мир во белилото бело, цело во бело што не обзема секогаш во цело.

И низ овој пат рамен, не, не сум ни јас од камен.

Скопје Ноември 3, 2021

ПРИКАЗНА

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Tue, 31 Aug 2021 17:49:00 +0200

Во еден изгубен облак, изгубен од оково во сводот, се роди плаветнило, плаветнило заборавено кога за него се сетив.

Не можам да се сетам што заборавив тогаш'.

Исчезнат заборав, барам да го видам-го нема, а таа, таа плава сончевина од зраци стои, стои празна од сјај...

Па Тебе некој те зема?!

Продолжив да гледам и чекорам, не, не можам да се сетам!

Избегана мисла, избегана, не можам да ја фатам,,,

попусто ќе трчам, дали уште да трагам?

Па и да ја најдам не ќе можам да се сетам како сега со неа да се снајдам...

Седнав на еден камен, ладен, и наместо плаветнило што ветер пирка, до мене една искра запали пламен...

Веднаш падна капка вода, ми капна на дланка, грабнав грст од земјата стара и посеав ко низ сито на оганот семе, за земјата стара огнот да го стивне.

Стремежот за мислата што во заборав ми згина, нит се гаси ни сака да здивне...

Нека кружи во тие триаглести свода, изгубена во тој круг од земја, воздух, пламен и вода...

Се сепнав од заборав да згинам, не ќе сум бил јас, да ти била мисла што сенавек скита и стално негде ита.

'замислив роза, две очи сјајни, заробени од незнајни тајни'

neka plovi misao svetla, nek se oko od svetlosti ne krije, neka leti radost svodom, nek se zrak u sebi zgnezdi, nek otvori porte gde ne ide niko, ko da ova tajna samo njoj je znajna'

'таа,,

Александар

ДУРБИН

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Wed, 21 Jul 2021 02:21:00 +0200

Се загледав во жолтото летно поле, пченица полно, златна како руво од лавовска грива.

Кренав поглед, светло небесно плав хоризонт, но не можам јасно да видам.

Зедов дурбин, го ставив на окото па здогледав во тоа сјајно плаво белило една ѕвезда, сјајна, седефна, не беше затемнета од златниот сјај на зраците изродени од сонце.

Ех, си реков, оково што гледа дурбин не ќе може да види...

Го оставив за оково да гледа во сјајот од ѕвездата, за повторно да не го ставам да ме остави слеп, да излезе зеницата од оково мое од едно мало заоблено тркало што не пушта небесната шир да сјае во златната рува, да отвори во очите свод од мирис на поле, поле до кај простира мислата моја, и светлината зад неа не со еден, трча да ја стаса со повеќе броја.

Сјајот и во тишина е гласен, дурбин, дурбин мислиш од слепило си спасен.

И во вера и во не-вера...

ДЪРБИН

Загледах се в жълтото лятно поле, пълно с жито, златно като лъвска грива.

Погледнах нагоре, ярко синьо небе на хоризонта, но не виждах ясно.

Взех бинокъл, сложих го на окото си и видях в тази лъскава синя белота звезда, блестяща, перлена, не помрачена от златния блясък на слънчевите лъчи.

Ех, казах си, окото, което вижда бинокъл, няма да може да види ...

Оставих за окото да погледне сиянието на звездата, за да не го поставя отново, за да ме остави сляп, за да излезе зеницата на окото ми от малко заоблено колело, което не позволява на небесната простор да блести вътре златният поток, за да отвори в очите си свод с мирис на поле, поле до мястото, където мисълта ми се разпространява, а светлината зад него, а не с едно, тича, за да стигне до него с повече числа.

Сиянието е силно дори в тишина, бинокли, бинокли, мислите, че сте спасени от слепота.

Както във вярата, така и в невярването ...

Скопје Јули 21 2021

Александар

BOVA

noreply@blogger.com (Aleksandar Pulejkov) — Fri, 9 Jul 2021 04:47:00 +0200

Samo sto sam zaplivao u modro plavom moru obuze me topla hladnoca lakih talasa, savladivajuci ih jedan posle drugog, polako prateci njihov ritam da ih dostignem onamo gde idu pa se opet vracaju natrag.

Nisam ni sam znao gde plivam, idem li ka kopnu ili se vracam pucini...

Kao da sam plovio plivajuci sa ispunjenom lakocom, krasan spoj moje udahnute spokojne mirnoce i taj pogled u modrilu mora i plavetnilo nebesnog svoda.

Vidio sam rez modrila vode i plavetnilo nebesnog svoda, a odjednom videh loptastu okruglinu, i to bas, bas na tom rezu, pa zaplivao da se udaljim blize njemu,,, sta li to tamo stoji gde ne moze da se stane...

Stigoh do te neznane okrugline pa mi se pogled zbistri i otkri mi tajnu senku iz predjasnjeg oka moga'''

BOVA!!!

Eto, preko nje se ne moze, granicnik u sirnom moru, ni ka kopnu ni ka pucini.

S jedne strane nasuprot druga, sa druge strane nasuprot ova prva,,,

Pa kako se ne radovati Bovi, zakucala me ko klin na sred sjajne bistroce mora, da me posle laki talas iznedri iz bolnog klina i baci me na laznom kopnu u neveru da opet hodam...

I znam i ne znam, dali Bova od mene coveka htede da iskova,,,

Kovati se covek moze, tako se i Bove mnoze.

I ne znadoh gde to plivam, i ne voleh Bove, i ne znadoh u spokojnom mome domu da ce krov da bude ne na javi, da ce biti u ugasle snove...

Sepnem se i sebi kazem:

jel to ja i sebe lazem?

Stavih Bovu u me i u moje snove, prode dan i dode vece, nikad niko nece dirnut od vrecice moje da i dalje Bove cuvam, da granicu na oduvam...

Odjenom otvorih oci, sjaj i svetli zraci, peva ptica, zora radja zlatni dan...

Pa je sam li ja u zivotu snove snio, pitah sebe,,, a mozda i u "smrti provejao jednu neprespavanu noc"

Ko zna, zivot ko more, Bove od svakog jutra do naredne zore...granicu cuvaju, plovci, plovci mirno se opiru vetrovima koji duvaju.

Uzdahnem i stanem, udisem svezinu mirisne hladnoce, pa zakoracah da radim to sto hocu i to sto oni hoce...

Gde god idem znam kad krecem, nikad ne znah kada taj pocetak srecem..

Eto to je znanost sto radoscu svojom placam, koracam i koracam... zeleci da "vecno traju koraci"

Skopje Jul 9, 2021

Aleksandar