Najwygodniejszym miejscem do rozpoczęcia spływu jest nowa przystań kajakowa przy moście w osadzie Kamieńc. Przy przystani zlokalizowany mały parking, gdzie można wygodnie zostawić samochód. Już przygotowując kajak można zachwycić się wyniosłym ukształtowaniem terenu i wartko płynącą Kamienicą. Zaraz po zwodowaniu na pokonanie czeka pierwsza przeszkoda. Trzeba spłynąć kilkudziesięciocentymetrowy spadek przy pozostałościach po jazie. Dosłownie kawałek dalej warto zwrócić uwagę na jedno z najciekawszych drzew całej doliny Kamienicy. Na lewym brzegu pręży się majestatyczny, pomnikowy dąb szypułkowy.

Na pierwszych kilometrach spływu spadek rzeki jest z perspektywy kajaka wyraźnie zauważalny

Na początkowym etapie spływu Kamienica płynie całkiem szybko. Siedząc w kajaku można odnieść wrażenie, że płynie się lekko w dół. I nie jest ono mylne. Dolina ma zauważalny spadek. Żwawo płynąca woda co jakiś czas napotyka przeszkody w postaci powalonych drzew oraz większych i mniejszych kamieni. Rzeka jest umiarkowanie kręta. Są zarówno długie, proste odcinki, sprzyjające rozwijaniu prędkości, jak i zamaszyste zakręty, które dają radość z manewrowania kajakiem. Po mniej więcej jednym kilometrze od startu Kamienica z prawej strony przyjmuje dopływ starej Słupi. Wody przybywa a kierunek spływu zmienia się na moment na północno zachodni.

Cały odcinek szlaku Kamienicy z Kamieńca do Gałąźni Małej płynie przez zaciszny las. Z jednej strony szlak Kamienicy odsłania przyrodnicze scenerie, z jakimi trudno spotkać się na co dzień. Z drugiej jest całkiem wymagający i trzeba spodziewać się wielu uciążliwości. Na pokonanie czekają dziesiątki zalegających w nurcie drzew wszelakich rozmiarów i kombinacji, bobrze spiętrzenia, meandry z pokaźnymi kamieniami (jak na Kamienicę przystało) i bystrza. Z jednej strony trzeba się napracować, żeby pokonywać kolejne kilometry, z drugiej – naturalność i brak ingerencji człowieka w wygląd odcinka dają możliwość oglądania doliny w zupełności tworzonej przez prawidła przyrody. I to jest na Kamienicy rzecz kapitalna. Na trasie nie ma żadnych sztucznych przeszkód w postaci jazów, progów czy elektrowni, które wymagałyby przenoszenia kajaka.

Odcinek Kamieńc – Gałąźnia Mała jest wymagający, ale pozwala też na wytchnienie. Fragmenty z szybszym nurtem i większą ilością przeszkód są przeplecione odcinkami, gdzie rzeka zdecydowanie zwalnia i nie stawia przed kajakarzem kolejnych trudności. Nie ma też wielkiego kłopotu ze znalezieniem miejsca na postój i obnoszeniem naturalnych przeszkód, które mogą okazać się nie do przepłynięcia.

Wielkie drzewa zawieszone nad taflą wody. Kolejny znak rozpoznawczy odcinka Kamieńc – Gałąźnia Mała

Na odcinek warto wybrać się także poza sezonem. Spływ we wrześniu, październiku lub kwietniu i maju zwiększa szansę na spotkanie z lokalną fauną. Kamienicę zamieszkają chociażby wydry i istnieje szansa, że płynąc w odpowiednim momencie, w małej grupie, Wam też uda się podejrzeć te fascynujące zwierzęta. Nie będzie też zaskoczeniem, jeśli podczas spływu do Gałąźni Małej natkniecie się na bobra lub sarnę. Odludność rzeki sprawia, że zwierzęta czują się w jej dolinie nad wyraz dobrze. Na całej długości szlaku z perspektywy kajaka nie widać żadnych zabudowań. Trasa doskonale pozwala też odpocząć od miejskiego krajobrazu.

Oczy dookoła głowy… I można natknąć się na niecodzienny widok

Przepięknym fragmentem trasy są jej ostatnie kilometry. Rzeka przebiega tutaj przykryta cieniem pagórków porośniętych bukowiną. W korycie zalegają ogromne drzewa, które można sprytnie opływać dzięki wykrotom. Oglądanie z perspektywy kajaka bujnej przyrody i efektownego ukształtowania terenu w pobliżu rezerwatu Dolina Huczka to kolejne rewelacyjne klisze z jednodniowego spływu Kamienicą. Sam rezerwat jest objęty zakazem pływania od 2021 r. ze względu na ochronę krasnorostu hildenbrandia rzeczna. W związku z tym nie można ukończyć odcinka dopływając bezpośrednio do przystani kajakowej w Gałąźni Małej.

Przed rezerwatem “Dolina Huczka”. Brzegi stają się coraz bardziej wyniosłe

Spływ Kamienicą z Kamieńca można zakończyć na dwa sposoby. Pierwszy wariant to zakończenie spływu już po 4 km, przy betonowym moście. Dociera tutaj droga, którą można przetransportować się z powrotem. Opcja druga to zakończenie trasy przed rezerwatem Dolina Huczka. Około 2 km przed przystanią w Gałąźni Małej. W tym wypadku trzeba wyjść na dziki brzeg, przejść ok. 300 metrów do drogi i przewieźć się np. do wspomnianej przystani, skąd można dalej kontynuować spływ szlakiem Słupi.

Dla nieco bardziej doświadczonych kajakarzy spływ Kamienicą jest propozycją wręcz genialną. Prawdziwa “ukryta perełka” Pomorskich Szlaków Kajakowych!

Łeba to jedna z rzek, którą warto polecić miłośnikom kajakarstwa z pewnym doświadczeniem. 19-kilometrowa trasa z Paraszyna do Łęczyc ma w sobie mnóstwo magii i uroku, ale jest też wyzwaniem. Pokonanie trasy zajmie cały dzień i z pewnością pochłonie nieco energii. Przed zwodowaniem warto zaopatrzyć się w odpowiedni zapas kalorii. Spływ dobrze jest zacząć odpowiednio wcześnie i zostawić sobie zapas czasowy.

Łeba. Pokonywanie kolejnych przeszkód

W Paraszynie znajduje się przestronna i dobrze wyposażona przystań kajakowa. To najwygodniejsze miejsce do rozpoczęcia spływu odcinkiem.

Łeba rozkręca się bardzo szybko. Po kilkuset metrach od startu rzeka wpływa w zagłębienie, zaczyna meandrować, a w korycie pojawiają się pierwsze przeszkody. Klimat pierwszym kilometrom nadają sporych rozmiarów olchy zacieniające dolinę, krzewy trzmieliny i kaliny oraz pędzący nurt. Zalegające w wodzie pniaki i wartko płynąca woda tworzą na tym etapie kilka wymagających uciążliwości. Czeka Was także pokonywanie bystrzy i jedna przenoska – przy betonowym spiętrzeniu.  Od strony wschodniej Łeba przyjmuje kilka małych dopływów. To niewielkie strumienie spływające z obszaru rezerwatu „Wąwozy Paraszyńskie” – wyjątkowego pod względem liczby źródlisk w skali całego Pomorza. Fragment do trasy S6 jest bardzo bujny i dziki. Łatwo tu o spotkanie z zimorodkiem albo sarną – szczególnie, kiedy płynie się po sezonie.

Trzmielina pospolita

Za trasą S6 Łeba przepływa przez dwie osady – Bożepole Małe i Bożepole Wielkie. Czekają tutaj trzy przenoski: przy elektrowni wodnej w Bożympolu Małym (prawa strona, ok. 700 m) i podobna, w Bożympolu Wielkim (lewa strona, ok. 100 m). Na odcinku przepływającym przez obie miejscowości możecie spodziewać się płycizn i zwałek. Warto też rozważyć postój w Bożychpolach. Znajduje się tutaj przystań kajakowa, dzięki której można wygodnie zejść na brzeg. W miejscowościach są sklepy spożywcze, gdzie można uzupełnić zapasy (jedyne na całej trasie) oraz można także odnaleźć ruiny dwóch pałaców, w tym ruiny pałacu Rodziny von Lantosch.

Poniżej Bożegopola Wielkiego Łeba przedstawia się z nieco innej strony. Dalszy fragment trasy nie będzie już prowadził przez las. Co prawda rzeka płynie w cieniu drzew, ale dolina znajduje się pośród pól i łąk. Zadrzewione jest jedynie samo koryto. Aż do Łęczyc Łupawa wyraźnie meandruje. Na pokonanie czeka kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt zakrętów o promieniu 180 stopni. Zakola Łeby, od wewnętrznej strony są najczęściej bardzo bujnie porośnięte, co tylko potęguje wrażenie doświadczania bliskiego kontaktu z naturą. Spływ drugą połową odcinka można by określić mianem przeprawy przez wodny busz. Miejscami roślinność wręcz kipi z brzegów i atmosfera przebywania w dzikim miejscu udziela się dobitnie. Przyroda rozwinęła w dolinie Łeby wiele warstw, które wpływają na widokową atrakcyjność odcinka. Stare drzewa obrośnięte są bluszczami, podwodna roślinność wypełnia przestrzenie pomiędzy kolejnymi zwałkami, liczne krzaki i powalone pnie tworzą ze spływu Łebą namiastkę eksploracji nieodkrytego zakątka Ziemi. Bez problemu można dostrzec ślady działalności bobrów albo śledzić wzrokiem krążące nad doliną żurawie.

Odcinek za Bożympolem Wielkim widziany z lotu ptaka

Fragment od Bożegopola Wielkiego do Łęczyc jest spokojniejszy pod względem nurtu, ale bardziej wymagający, jeśli wziąć pod uwagę ilość przeszkód, jakie pozostają do pokonania. Natomiast początkowy etap spływu, od Paraszyna do Bożegopola Małego, nie ma tak wielu powalonych drzew, ale jego płynne pokonanie częściej wymaga umiejętności technicznych. Dwie twarze Łeby stanowią doskonałe, całodniowe wyzwanie dla wytrwałych kajakarzy poszukujących niebanalnych szlaków wodnych.

Przed Łęczycami do pokonania pozostają jeszcze dwie przenoski. Jedna przy spiętrzeniu, na wysokości Wielistowa (prawy brzeg, ok. 30 m) oraz druga, przy małej elektrowni wodnej w samych Łęczycach (lewy brzeg. ok. 40 m). Jednak po pokonaniu dziesiątek powalonych drzew na ostatnich kilometrach trasy, przenoski nie sprawiają już żadnego kłopotu. Spływ kończy się na nowej i wygodnej przystani kajakowej w Łęczycach. W Łęczycach, ok. 1 km od miejsca zakończenia spływu znajduje się stacja kolejowa. Ta informacja może przydać się kajakarzom pływającym własnym sprzętem, w szczególności kajakami pneumatycznymi oraz packraftami.

19-kilometrowa trasa z Paraszyna do Łęczyc to wyśmienity pomysł na całodniową przygodę, po której każdy schabowy czy rosół będzie smakował niczym najbardziej wykwintny przysmak z dionizosowego stołu.

City breaki to często podstępna forma zwiedzania. Niby to krótkie wypady, więc powinno być łatwo zamknąć wyjazd w niewielkiej kwocie. Wszystko jednak zależy, a o nieplanowane wydatki lub wydanie większej kwoty niż ta założona zaskakująco łatwo. Zwiedzając miasta nietrudno się zapomnieć. Często też wyjeżdżamy nieświadomi możliwości na oszczędne zwiedzanie i okazje do zaoszczędzenia po prostu umykają. Jak zatem planować weekendowe zwiedzanie miast, by było możliwie najtaniej?