Het fotoverslag begint op 22 november 2010, de dag waarop we Niesky bereikten. Hier logeerden we in een bed and breakfast en dit zou ook onze uitvalsbasis blijven voor de rest van de week.

De eerste dag werd de omgeving verkend, inclusief het grensstation in Horka, waar de tractiewissels plaatsvonden. Later op de avond werd er nog een houttrein gefotografeerd op het baanvak Cottbus – Görlitz, waar de vooruitgang al iets meer was doorgedrongen.

Woensdag 24 november bleven we in Duitsland en begonnen we de dag in ‘het bos’. Het stuk enkelsporig lijn tussen Horka en de grens met Polen (langs Poolse zijde is de lijn dubbelsporig en geëlektrificeerd!). Daarna verkenden we de lijn ten westen van Niesky, in de richting van Hoyerswerda. De spoorlijn kende echter zoveel fotomotieven dat Hoyerswerda zelf nooit bereikt werd.

In Klitten ontmoetten we een spoorwegbeambte die die dag een overweghuisje bediende. We mochten er op de koffie (het huisje was net groot genoeg) en hij nodigde ons uit om ‘s anderendaags de bediening van het station Klitten mee te maken. Een uitnodiging waar we met plezier op ingingen. We eindigden de dag in Horka, met enkele nachtopnames.

Op de voorlaatste dag ging het van Horka, vervolgens naar Niesky, dan naar Klitten om uiteindelijk in Wegliniec depot te eindigen. De dag begon zonnig en in zowat de enige ietofwat vrije opening in het bos fotografeerden we een PKP kolentrein richting Wegliniec. Ondertussen moesten we op zon niet meer rekenen. Op weg naar Klitten maakten we een tussenstop in Niesky (we begonnen er onze weg op den duur wel te kennen – danku Bart!) voor een DB 232 met een intervorming.

In Klitten zelf ontmoetten we opnieuw de spoorwegbeambte. Hun dienst wisselt regelmaltig en vandaag moest hij het station bedienen: seinen openzetten, wissels bedienen, overwegen bedienen. En allemaal nog met de hand. Ongelooflijk dat we dit nog mochten meemaken. Hij vertelde dat er nog wel wat goederentreinen op komst waren, die fotografeerden we dan eerst wat verderop, aan een ander seinhuisje. Hoewel de man daar ons kwaad toeriep, trokken we er weinig van aan en deden we ons ding…Opwarmen konden we in het station en volgden we met open mond ein ganz normaler Tag in Bahnhof Klitten! Handig natuurlijk als je iemand mee hebt die goed Duits spreekt (danku Kristof!).

Tegen de avond verlieten we Klitten en reden naar Wegliniec. Communiceren was niet zo evident aangezien we echt geen woord Pools spraken, en Polen om een of andere reden geen Duits willen verstaan. We probeerden ook op allerlei mogelijke manieren duidelijk te maken dat we geen Duitsers waren! Maar uiteindelijk waren de mannen daar wel vriendelijk, en we mochten dus in het depot fotograferen. Altijd leuk, zo’n onbekend terrein opstuiven. Het was het begin van de nachtshift, er was dus wel wat bedrijvigheid op en rond de draaischijf.

Vrijdag 25 november 2010. Rond de middag stond de terugreis gepland. In de voormiddag probeerden we nog wat te fotograferen maar het treinverkeer leek maar niet op gang te komen. We groetten nog de spoorwegbediendes in Horka, die ons de voorbije dagen steeds vriendelijk te woord stonden en ons een schat van info verschaften!

Enkele maanden later zou de spoorlijn (tijdelijk) dichtgaan en volledig gerenoveerd worden. De electrificatie was niet meer af te wenden. Veel lokale jobs stonden zo ook op de helling. Men kreeg wel de mogelijkheid om in het ‘hoofdkwartier’ te werken, maar voor veel werknemers was dat opeens wel 30 of 40 km verder rijden. Het zorgde wel voor wat ongerustheid daar. We hopen alleszins dat er voor iedereen nog een goede oplossing is gevonden.

We logeerden voor deze trip in hotel Eden, vlakbij het station van Neufchâteau. We focusten ons vooral op het gedeelte van lijn 15 tussen Neufchâteau en Chalindrey. Nog geen 100km lang, maar zoveel mogelijkheden dat je wel enkele weken zoet bent om er op uit gekeken te raken, voor zover dat ooit mogelijk zou zijn.

Hieronder een selectie van beelden van onze vierdaagse reis:

A la prochaine!

…alleen al de prachtige omgeving bracht je in vervoering. En dan kwam het treinverkeer er nog eens bij…Meerdere goederentreinen per uur, een steevaste Wiener Lokalbahn met een goederentrein in de namiddag, IC-treinen, Railjets die je op de duur bent beu gezien, 1142′ers die veelvuldig rondrijden, de laatste 1044 die actief was, de laatste 1142′ers in oranje kleurstelling, … Het was kortweg een treinvakantie die er ‘boenk’ opzat.

Een kleine anekdote wel! Aan het Kalte Rinne viadukt is een platform aangelegd naast één van de vele baanwachtershuisjes die de spoorlijn rijk is. Er staan enkele picknickbanken en er hangt een grote gele vlag te wapperen met reclame voor bahnaustria.at – een online spoorwegmagazine. Aangezien dat toch precies voor de spoorwegfotograaf was aangelegd, hebben we dinsdagmorgen ons gezellig op één van die banken gezet en ontbeten, terwijl onze camera’s op statief schietklaar stonden. Toen we het voor bekeken hielden en al op weg waren naar de wagen kwamen de bewoners van het baanwachershuis de weg opgereden. Maar niets aan de hand, fotografen worden nu wel eens vaker gesignaleerd in de omgeving.

Toen we echter op donderdag teruggingen, waren de bewoners net buiten aan het werk. Toch maar eventjes gevraagd of we vanop het platform foto’s mochten maken, maar wat kregen we als verrassend antwoord – met een lang gezicht : “dit is privé-terrein” WTF!?

Maar anders niets als vriendelijke mensen tegengekomen hoor, het is er echt waar één grote speeltuin.

Ziehier de foto’s:

OBB verwent zijn fans, niet alleen werden de pendeldiensten tussen Semmering en Payerbach verzorgd door een 4020 in oude kleurstelling (er waren er zo’n twee), maar ook de laatste 1144 in oranje livrei en 1044 waren er frequent te zien voor een cargo! Maar voor deze foto’s zal je de volgende reportage moeten afwachten.

Zonder het goed te beseffen lag er nog iemand op mijn kamer in de jeugdherberg in Dachau die iets met treinen te maken had, een spoorwegfotograaf uit Keulen.
De morgen nadien aan de praat geraakt met de vraag waar ik zou kunnen fotograferen. Liefst ergens waar het rustig is, mooi landschap, goederentreinen. Had geen zin om die platgefotografeerde lijnen te doen. Iets anders!

“Neem de trein naar Ingolstadt, stap daar over op de RE richting Nürenberg. In Dollstein is een mega bekend punt!” Ik dacht, daar moet nog wel iets anders te doen zijn dan die rots. Bon, daarheen.
Wijs gevoel, onbekende spoorlijnen. Toen was de spoorlijn onderbroken! De bus op dan maar. Door kleine dorpen met typische Oerduitse namen, de max gewoon. Die busrit mocht nog wel een uur duren, ik was op mijn gemak. De camera lag niet ver weg. In Ingolstadt nog rap even de brug over kijken en wat beelden schieten van de goederentrein yard
Stoptrein richting Dollnstein, ik ben welgeteld 3 stations verder geraakt, aangezien dan het landschap mooier en mooier werd, kon ik het niet meer aan. Fuck Dollnstein ik stapte uit en dan wel NU!
Opeens stond ik op het perron en als mijn trein weg was keek ik eens waar ik was: Eitensheim.

Yo Eitensheim!

Rechts of links? links heb ik gezien uit de trein dus ga ik rechts.
Genieten, zon, warm, chocolade croissants, 111 met dubbeldekkers (knalrood in minimaal landschap: BOEM!), goederentreinen, niet teveel, juist gepast. vergelijkbaar met lijn 15 in Frankrijk.
Het landschap leek ook echt op de Franse lijn 15, maar dan de Duitse versie ervan.
Velden zover je kon zien.
Ik eindigde met mijn laatste beeld in Tauberheim, op het station. Er kwam maar één ding in me op, dat het hier verdomd mooi is!

Warme temperaturen, staalblauwe hemel, ideaal fotografeerweer voor de derde dag op rij. Highway 80 bracht ons in Echo Canyon, een erg mooie vallei waar het spoor nooit ver van de autosnelweg ligt. Dit maakte het mogelijk om enkele cargo’s in te halen en meerdere keren te fotograferen. We begonnen ons als echte ‘railfans’ te gedragen. Doordat we wel al in Nevada wilden overnachten hadden we helaas niet al te veel tijd om hier veel tijd te verliezen. Eens Echo Canyon verlaat te hebben reden we in één ruk naar de zoutmeren rondom Salt Lake City.

In Salt lake City was het een beetje gokken welke spoorlijn de meeste goederentreinen genoot. We kozen voor de meest zuidelijke spoorlijn, die in Wendover de grens met Nevada zou oversteken. Maar dat bleek dus niet de goede keuze, op een ballasttrein na kregen onze lenzen niets voorgeschoteld. Terwijl we in het heenrijden toch enkele treinen hadden ingehaald en we bijna twee uur lang in de verzengende hitte, omsingeld door schietgrage jagers, op een panoramisch uitzichtpunt geduld uitoefenden. Verkeerde keuze dus!

Na een tussenstop op de Bonneville race track, waar we onze huurauto tot het uiterste dreven, reden we Wendover binnen. Vanaf hier ben je in Nevada en daar kan je niet naastkijken. Het ene casino naast het andere kom je hier tegen. Erger was het volgende dorpje, waar de enige bewoonbare panden casino’s, hoerententen en fast-foodetablissementen zijn. De rest lag er vervallen bij, motels incluis. Dat lieten we dus maar snel achter ons. De spoorlijn zag er meer dan bereden uit, maar een trein hebben we niet meer gezien. We besloten maar zoveel mogelijk mijlen te rijden en zo eindigden we de dag in Winnemucca.

28 september, Donner Pass

De dag begon veelbelovend met de ene ‘horn’ na de andere. Eens we echter op de baan waren en een fotomogelijkheid vonden was het spitsuur al voorbij. Eén kolentrein konden we nog fotograferen, in Mill City, maar ‘t was eerder een panic shot. Daarna werd er enkel nog een maintenance voertuig op de rails gespot. Navraag leerde ons dat de spoorlijn voor de ‘next couple of hours’ buiten dienst werd gesteld. We wisten dus wat er ons te doen stond: kilometers afmalen en hopen om nog iets te kunnen fotograferen op de Donner Pass, de legendarische bergpas tussen Californië (Sacramento) en Nevada (Reno).

Amper voorbereid is een fotopunt vinden op deze bergpas nu ook wel geen evidentie. Daarbij komt ook nog maar eens de grilligheid van het goederenverkeer kijken. Op enkele fotopunten hadden we tevergeefs onze fotoapparatuur bovengehaald. We wisten wel ongeveer het uur van de Amtrakpassage (passeert éénmaal per dag in elke richting) dus dat was wel een shot dat quasi zeker was. Een geluk hadden we als we een uurtje later dan toch het geluid van een naderende cargo hoorden. Een double stack die de lange afdaling richting Sacramento had ingezet. Zonder twijfel een lijn met vele mogelijkheden, maar een gids zou welkom zijn om de moeilijk bereikbare plaatsen aan te wijzen. Je bent immers niet geneigd om aan een lange hike te beginnen als je niet zeker weet dat het ook iets gaat opbrengen, temperaturen waren erg hoog en je denkt toch ook constant aan de mogelijkheid om een encounter met een beer te hebben.

29 september, pech onderweg

We waren vol goeie moed om nog wat cargoverkeer op de Donner Pass te fotograferen. Maar de angst dat onze Kia Sorento het zou begeven werd werkelijkheid toen we op een ietwat steile helling onze auto in beweging wilden zetten. Geen beweging meer in te krijgen (overbrenging had het begeven) en we moesten op enkele passanten beroep doen om de auto naar een oprit te duwen. We zagen het immers niet zitten om via de telefoon een uitleg beginnen te doen over waar we nu precies waren.

Na een dik uur werden we dan door een takelwagen opgepikt. Al de bagage in en op de takelwagen gemonteerd, auto aangehaakt en dan chasen richting garage. Dan werd het telefoonspelletje verder gezet…De chauffeur van de takelwagen had ons eigenlijk naar een filiaal van de verhuurmaatschappij moeten brengen, maar die man had dat niet door. Dus hebben we langer dan voorzien zitten koekeloeren in de garage. Vervolgens werden we terug opgepikt door dezelfde takelwagen, terug al de bagage in alle mogelijke holtes gestopt en afgezet aan een filiaal. Maar dan bleek dat die geen wagen meer hadden. Uiteindelijk nog door een werknemer naar een ander filiaal gebracht waar we uiteindelijk een witte ‘van’ kregen met 100km op de teller. In ieder geval, ‘t was ondertussen 17u, we hadden reuze honger en van fotograferen was die dag totdantoe niets in huis gekomen. Een burger in de in-n-out moest onze dag snel vergeten! Bij valavond slaagden we er dan toch nog in om een trein te fotograferen, een typische commuter train. We stopten voor een frisse pint in het studentenstadje Davis, ooit de meest fietsvriendelijke stad van Californië.

30 september, going home

Onze Air France vlucht richting Parijs vertrok iets na de middag. We wilden eigenlijk nog een opname maken die ons de eerste dag niet was gelukt: een foto van een cargo langs San Pablo Bay. We kregen er helaas enkel passagierstreinen voorgeschoteld, en net als we in de auto stapten zagen we de double stack freight train onze neus passeren. Het geluk zat ons dus echt niet meer de laatste dagen…

Uiteindelijk hebben we ons zeker wel geamuseerd, heel wat mooie dingen gezien…De natuur blijft echt overweldigend. De uitgestrekte landschappen is toch iets dat je je niet kan voorstellen als je nog nooit buiten Europa hebt gereisd (Scandinavië niet meegerekend denk ik wel). Misschien achteraf gezien wel iets te veel willen doen, waardoor je op geen enkele plek echt ten volle kan genieten. Daarnaast is ook wel duidelijk gebleken dat je afhankelijk bent van het weer, en dat je dat nu eenmaal niet in de hand hebt…

Maar we gaan terug, that’s a fact!

Vanuit Billings reden we recht naar het zuiden via Highway 90. We volgden hier ook de BNSF spoorweg die Billings, MT verbindt met Gillette, WY, dat net ten noorden van de uitgestrekte open koolmijnen gelegen is.

We moesten tanken in Shendan, waar we een graantrein richting Montana zagen voorbijkruipen. Eentje dat we wel met gemak konden voorblijven en ons nog de tijd gaf om rustig een punt te zoeken. We slaagden erin om deze op relatief korte termijn 3 keer te fotograferen. De opdrukkers van deze cargo zouden ook gebruikt worden om een volgende kolentrein de helling mee te helpen bedwingen. Het werd een aardig drukke namiddag dus!

We wilden natuurlijk ook nog in Gillette geraken die dag. We fotografeerden nog een ‘mixed freight’ (geen denderende foto en dus niet gepubliceerd) en volgden dan de Big Horn Sub, BNSF’s sectie tussen Sheridan en Gillette, via de Ulm Road, een onverharde weg van 50 mijl lang. Ongelooflijk hoeveel fotomogelijkheden je hebt, spijtig genoeg is er gewoon veel te weinig treinverkeer om al die punten ook uit te proberen, en dan zeker niet als vakantieganger die een fototour van 7000km lang heeft uitgestippeld voor een vakantie van 3 weken. We konden op deze prachtige lijn slechts één kolentrein fotograferen vooraleer het te donker werd…

Na een stevig ontbijt in de ‘Village In’ (aanrader), begonnen we onder een grijs wolkendek aan de kolenvallei bij uitstek. De verwachtingen waren erg hoog gespannen, en ook het weer zou in de namiddag omslaan naar helder blauwe hemel en aangename temperaturen!

Via onverharde wegen volgden we de Powder River Sub richting Bill. Het was wel wat zoeken, enkel gewapend met een atlas in de hand, omdat je hier niet zomaar overal het spoor kan volgen. De spoorlijn ligt immers vaak op terrein van de kolenmijnen zelf, waar een gewone sterveling niet kan komen. Verkeersborden wijzen er ook op dat dynamietexplosies mogelijk zijn en dat het op sommige wegen verboden is om te stoppen.

Zo vroeg op de dag bleken veel treinen nog geladen worden in immense laadinstallaties. Het is een eenvoudig principe, de hele trein rijdt er stapsgewijs doorheen en anderhalf uur later kan de cargo de hoofdlijn op en richting bestemming denderen. De eerste mijlen volgden we de Timber Creek Road, waar we al snel prijs hadden met een kolentrein richting Gillette. Het leuke is ook dat je hier nog vaak locomotieven tegenkomt in de oude kleurstelling, zowel van BNSF als Union Pacific.

We reden verder richting Little Thunder. Ook dit is weer een belangrijke kolenhub langsheen de lijn. Twee beladen treinen stonden vertrekkensklaar terwijl twee onbeladen treinen de siding binnenreden. En dat allemaal op een moment dat de zon definitief door het wolkendek heen brak. We volgden eventjes de rangeerbewegingen maar toen we zagen dat meer en meer volle kolentreinen de vallei verlieten, gingen we terug langsheen de hoofdlijn staan.

Logan Hill

In de namiddag bereikten we een fameuze helling langsheen de River Powder Sub. Laat daar ook nog eens een leuke bocht in liggen en je krijgt een redelijk bekend fotopunt zo bleek achteraf. Logan Hill was een plezier voor het oog, en voor het oor. Treinen van meer dan 100 wagens kruipen letterlijk de helling op, het uiterste wordt gevergd van de locomotieven om hun trein in beweging te houden. Naarmate de zon zakte, gingen wij ook verder hellingafwaarts om wat andere punten te proberen…dat maakte de terugtocht naar de wagen in het donker wel wat onaangenamer. Je moet weten dat we al een adder hadden zien liggen in de grond…Uiteindelijk slechts één keer opgeschrikt door een stinkdier dat net voor onze neus wegschoot, gelukkig hield hij zijn staart omlaag!

Slapen deden we die dag in de buurt, in Wright, zodat we ‘s anderendaags nog wat van de lijn konden genieten.

Bill

In alle vroegte reden we richting Bill, niet dat je je meteen een dorp moet voorstellen, er staat éénn huis, een school, er is een winkel en een U.S. Post Office. Maar er liggen ook een 15-tal opstelsporen van BNSF en Union Pacific. Het was hier constant een af-en aangaan van cargo’s. Fotogeniek misschien niet zo meteen, maar het is prachtig om alleen al die bewegingen te aanschouwen. We fotografeerden wat in de buurt, maar later reden we nog verder richting het zuiden, om dan ook de Powder River Sub te verlaten. We fotografeerden nog een cargo in Lost Springs, dat welgeteld 1 inwoner telt! Hierna reden we verder in de richting van Glendo State Park. Het geluk dat we vorig jaar misten kregen we nu wel dubbel en dik terug: een cargo met een “Warbonnet” op kop, de gehele ‘engine consist’ bestond uit locomotieven met nog de oude Santa Fe schildering, dit was zelfs meer dan dat we in onze stoutste dromen wensten.

Medicine Bow

Vooraleer we letterlijk konden gaan dromen moesten we wel nog mijlenver rijden. Het oorspronkelijke plan was om in een motel in Laramie te overnachten, wisten wij veel dat er die avond een football-wedstrijd gepland stond. Alles volgeboekt natuurlijk. Uiteindelijk tegen middernacht in Medicine Bow aanbeland, waar we net één van de laatste kamers hadden. De overige kamers waren bevolkt door jagers, zo merkten we ‘s anderendaags.

Het leuke was dat we pal naast de transcontinentale Union Pacific lijn zaten. En van meet af aan was er veel activiteit te bespeuren! We moesten dan ook niet ver rijden om onze eerste cargo’s te fotograferen. De eerste opnames werden op een boogscheut van Medicine Bow gemaakt, langsheen Highway 30.

Fort Steele

Het volgen van de spoorlijn bracht ons bij Fort Steele. Opgebouwd in 1868 om de Union Pacific spoorlijn te beschermen tegen aanvallen van de Indianen. Gevechten zijn er echter nooit geweest, en het fort werd na enkele jaren ook al weer verlaten. Uiteindelijk is heel de boel in vlammen opgegaan, zodat er nu enkel nog wat funderingen zijn terug te vinden. We beperkten ons dan ook vooral op het vastleggen van het treinverkeer…

Into the desert

Het was namiddag, we voelden de grens met Utah dichter en dichter komen, maar Wyoming had ons totnutoe zo bekoord dat we nog eventjes alles uit de kast wilden halen! Na een snelle stop in de Tacos Bell van Rawlins volgden we nog eventjes Highway 90, om deze dan ergens in het midden van de woestijn te verlaten, op goed geluk.

En dan zat de dag er weer op…’s Anderendaags zouden we de grens met Utah oversteken!

Na lange tijd terug op pad om spoorwegfotografie te gaan beleven, dit voor drie dagen in het
Ruhrgebied… Bestemming Bochum!

Ijskoud weer met een heel mooi winterlicht, diep zonlicht beloofde het af te zien worden en mij
toe te leggen in functie van het licht! Wijs dus! Eerst nog wat rondgehangen in Köln-West en enkele beelden gemaakt, gewoon genoten van de passages. Uit Köln ging het met de IC naar Bochum waar ik overnachtte in de Jeugdherberg. Avonds al wat beelden bekijken en rust.

Die avond een kaart gekocht van de regio en besloten naar Bochum Langendreer te gaan met de S-Bahn, zou een Yard moeten zijn. Schitterend, toekomen en de eerste Cargo komt er al aan, camera boven… twas toch dat niet . Dan maar op zoek naar een punt waar ik wat wijze beelden kon maken en gevonden, zo ging het de ganse dag door, verder gaan en niet terugkeren, geen idee waar je bent of loopt, de spoorlijn volgen…brengt rust en creëert een intense maar zalige spanning. Wat is het volgende, zo kom je heel erg creatief en stond ik op punten waar ik vroeger nooit zou gestaan hebben, fotografeer dan ook heel stuk anders en het beleven ervan is zalig!

4km voor Witten heb ik ergens op aanraden van een landbouwer een tram genomen richting Witten station waar er wel warme koffie zal zijn! Zalige tramrit! Te weinig beelden!

Buiten Witten ligt dus een groot viaduct, bon dat moet ik toch nog eens deftig gaan doen
‘s morgensvroeg, of terug bij mooi winterlicht!

De dag nadien voor ik naar huis ging nog een naar Wanne Eickel gereden! Dat is nog eens een
vorming om “U” tegen de zeggen!

Witten, Wanne Eickel, Bochum… Ruhrgebied.
Ontdekking

De lente komt! Later gaan slapen…

Kristof

Kootenai Forest

De eerste mijlen in Montana beleefden we in het Kootenai Forest op Highway 2. We volgden hierbij de BNSF Kootenai Sub en slaagden erin om een graantrein bij te halen. Het snelheidsverschil was opvallend klein, een foto-opname konden we de eerste mijlen dan ook vergeten. Door de vele bomen was het er ook verre van eenvoudig om een goeie stek te vinden. Het weer was trouwens erg donker en regenachtig.

Na een vieruurtje (lees: McDonalds) in Libby ruilden we Highway 2 in voor de 37, om de spoorlijn binnen het vizier te houden. Na een twintig mijn verlieten we ook deze Highway om een forest road te volgen die zowat parallel met de spoorweg liep, en dat voor de volgende 50 mijl. Dat zijn zo van die wegen waar je hoopt geen autopech tegen te komen: als je al mensen tegenkomt zie je ze gewapend met kruisboog de bosjes uitspringen richting hun pick-up truck. Erg vreemde sfeer! In het laatste licht van de dag konden we dan nog wel de eerder ingehaalde graantrein fotograferen.

Het werd al erg donker toen we terug bij de wagen kwamen, en de laatste mijlen op deze weg vergde toch wel opperste concentratie. Je zag onnoemelijk veel ogen glinsteren in de berm van de weg, allemaal hazen en herten die het geschikte moment afwachten om de weg over te steken. Ongelooflijk! En dan moesten we ook nog op zoek gaan naar een motel. Geen sinecure als je nergens een vorm van menselijke aanwezigheid tegenkomt. We waagden onze kans in Eureka en we hadden er geluk, een motel met een Subway. Ons ontbijt was al verzekerd!

‘s Anderendaags was het een typisch Belgisch herfstweer. Koud, nat, wat wind. Het notificatielichtje op onze Kia Sorrento waarschuwde constant voor aquaplanning. Ideaal weer om onze regenoutfits uit te proberen! We verlieten Highway 93 in de buurt van Olney, reden onze 4×4 tot op een plek waar we enkel nog maar te voet verder konden, en trokken toen in onze regenkledij het bos in, tot we de spoorweg tegenkwamen. We installeerden onze camera op het statief, en dan wachtten we maar, en luisterden naar geluid van naderende cargo, naderende dieren,…maar het enige wat we hoorden was de regen die op de bomen viel. Na een uur hoorden we dan toch gedonder, en niet veel later kregen we een container/autotrein voor onze lens geschoteld. Maar dan brak er weer voor een lange periode stilte aan, en in onze verbeelding werden we ook meer en meer ingesloten door hongerige beren. Toen daarna een inspectievoertuig van de BNSF passeerde hadden we niet meer veel zin om te blijven wachten. Dit was immers een teken dat de lijn gesloten was voor alle treinverkeer.

Montana Glacier Park…Bear country

Wat we zoiezo wilden doen op deze vakantie was het Montana Glacier National Park bezoeken. Beroemd om zijn prachtige natuur en de vele grizzlies. Het was toen de laatste dag dat je de Going-To-The-Sun Road kon afleggen. Daarna ging de bergpas voor enkele maanden toe voor onderhoudswerken. We begrepen waarom. Via het Nationaal Park staken we op een wel erg schitterende wijze de Rocky Mountains over om in East Glacier uit te komen (including an Amtrak station!). We slaagden er in om bij valavond toch nog onze tweede trein van de dag te scoren, met de indrukwekkende Rocky Mountains op de achtergrond. Een mooie afsluiter van de dag (zie laatste foto vorige gallery). We vonden hierna wel niets meer om te eten, ondanks het toeristische karakter in het dorp sloot alles er weer erg vroeg…Ze mogen dan wel ‘the biggest purple spoon‘ hebben staan, iets deftigs om de innerlijke mensen te versterken hebben ze vooralsnog niet.

Maandag, cargodag?

De nieuwe week startte droog, met zonnige momenten. We waren op tijd op gestaan om de Empire Builder – de dagelijkse nachttrein van Portland/Seattle naar Chicago – te fotograferen. Het was omstreeks 9u toen de nachttrein ons in een deugddoend zonnetje ons voorbij reed, terwijl de Rocky Mountains hun best deden om de donkere wolken in de achtergrond te houden.

Hierna bleven we nog eventjes in de omgeving, maar naast een graantrein die we even later halt zagen houden in de omgeving van Browning, leek ook nu weer de lijn gesloten voor onderhoudswerken. We besloten dan maar om de gestopte graantrein terug in te halen, in de hoop dat die de volgende uren toch wel weer zou vertrekken (meestal wordt een sectie van de lijn voor hoogstens 2 uur gesloten). We ontmoetten op een gegeven moment zelfs enkele Engelse trainspotters die terugkwamen van de Montana Rail Link. Zij verwittigden ons dat ook op die lijn weinig treinen te fotograferen vielen. Nu trokken wij ons daar wel weinig van aan, de Montana Rail Link stond zoiezo op het programma en lag op de weg naar de kolenvallei van Wyoming. De graantrein fotografeerden we dan nog in het bijzijn van de Engelse collega’s, zij bleven echter niet meer wachten terwijl nog wel hoopten om een trein richting Browning te fotograferen. En zo geschiedde…Aan een slakkengangetje passeerde ons een intervorming, die even later ook zou moeten stoppen wegens onderhoudswerken aan een wissel. We maakten er dan ook een heuse fotoshoot van…

Platteland

We lieten de Rocky Mountains definitief achter ons en vertrokken richting de weidse vlaktes waar Montana zo om bekend is. Via Cut Bank (brug over de Cut Bank Creek) volgden we de BNSF’s Hi-Line Sub richting Shelby. In dit stadje takt de lijn af richting Helena, de hoofdstad van Montana, via de zogeheten Laurel Sub. In Shelby waren enkele rangeringen aan de gang met graanwagens, maar treinen stonden er niet meteen vertrekkensklaar. We volgden de Hi-Line Sub nog via Highway 2 tot we aan de horizon frontlichten zagen opdoemen. Niet dat je dan meteen hoeft te stressen…Dankzij het uitgestrekte landschap en de snelheid van de cargo heb je nog gemakkelijk een kwartier de tijd om je positie in te nemen!

Het treinverkeer begon wel op gang te komen, helaas zoals zo vaak, begon de zon onder te gaan. We reden terug naar Shelby, nuttigden een avondmaal in de plaatselijke diner, en vervolgden onze reis naar Helena, de hoofdzetel van de Montana Rail Link spoorwegmaatschappij!

Montana Rail Link

We ontwaakten in de hoofdstad van Montana en begonnen de dag met melk en donuts. De hoofdzetel van de Montana Rail Link is  in Helena, en waar kan je dan beter aan first-hand informatie geraken? Zo gezegd, zo gedaan en bij het depot gaan navragen wat we vandaag zoal konden verwachten van treinverkeer. We bleken op een goed moment te zijn aangekomen! De tunnel op de Mullan Pass, op de toevoerlijn van en naar Helena ging om 12uur terug opengaan nadat er de voorbije 3 dagen onderhoudswerken werden in uitgevoerd. Er zouden in de namiddag dan ook drie treinen doorrijden. Mooie vooruitzichten en toch nog de nodige tijd om op verkenning te gaan!

Het was bijna 14u toen we eindelijk in de verte het geclaxonneer van locomotieven hoorden. Beetje jammer dat de BNSF machines op kop zaten, en ook wat extra jammer dat ze de tweede trein tegelijkertijd met de eerste meestuurden. De eerste poging om Montana Rail Link machines op kop van een trein te fotograferen was bij deze dus ook mislukt. Maar toch niet ontevreden van de opname, waarvan je de video-versie trouwens op YouTube kan bekijken!

De overige treinen fotografeerden we in de buurt…Het licht wou weer niet helemaal meespelen, Montana Rail Link ook niet trouwens. De rest van de treinen werden allen door BNSF machines gesleept. We waren dan ook genoodzaakt om Montana te verlaten zonder een deftige foto van de Montana Rail Link!

Maar niet getreurd, het hoogtepunt van de vakantie was nog niet bereikt: de kolenvelden van Wyoming! Stay tuned for part 4!

Hieronder een impressie door de ogen van fotograaf Kristof aka Cargonaut!