Hieronder een impressie door de ogen van fotograaf Kristof aka Cargonaut!

De eerste 5 prototypes van deze reeks werden gebouwd in 1964 en 1965. Op basis van deze locs werd dan 2x een bestelling van 15 locs geplaatst. De oorspronkelijke nummering was 126.101-126.115 en de livrei was groen. De vierassige locomotieven werden vooral ingezet op de zware goedendiensten in Wallonië. Al snel werden ze uitgerust om in treinschakeling te rijden met locs van de reeks 23. Op het einde van hun carrière was de reeks 26 ook nog te vinden op kop van P-treinen.

Onderstaande foto’s zijn genomen in de laatste jaren van hun loopbaan. Ze werden vaak gespot voor de ertstreinen naar Blanchisserie, treinen die ondertussen ook al enkele jaren van het spoorwegnet verdwenen zijn.

We zijn zaterdag 31 oktober 2011. Zürich ontwaakt in een dikke mist, maar dat blijkt hier een alledaags verschijnsel dankzij de Zürichsee. Van hieruit is het nog een dik uur rijden tot het spectaculaire ‘mountain railroading’. We waren niet al te fanatiek begonnen, het was al bijna middaguur toen we postvatten in de buurt van Wassen. Een uitgelezen plek leek ons wel de overkant van de vallei, van waaruit je de trein op de drie niveaus de bergwand ziet overwinnen.

Tegen 16u30 zakten we af naar Silenen en eindigen deden we in Amsteg.

Zaterdag 18 september begon moeizaam…Het was al 9u voorbij toen we het motel verlieten. We beslisten rechtstreeks naar Providence Hill te rijden, toch nog een goeie 30 mijl verder. Ondertussen konden we ook de lijn wat verkennen. Tijdens de autorit kruisten we geen enkele cargo, en vooraleer we de eerste trein konden fotograferen op Providence Hill was er ook al een uur voorbij. De trein reed dan ook nog eens in de verkeerde richting. Nog een goed uur later hoorden we dan eindelijk wat gedonder aan de horizon, echt waar het enigste geluid dat er te horen was. Providence Hill is totnutoe dé stilste plaats waar ik ooit geweest ben! Het duurde dan nog een halfuur vooraleer de cargo uiteindelijk aan een slakkengangetje de lens voorbijgleed, en natuurlijk verloor de zon net op dat moment haar kat en muis-spelletje met de wolken…Maar ach, we hadden ons shot.

Hierna reden we enkele mijlen terug, om een van de typische graanliften als fotomotief te gebruiken. De lijn leek toch weer veel rustiger dan gedacht (density 5 my ass), maar de opnames die we er dan konden maken vielen al bij al wel mee. Mogelijkheden genoeg, maar je moet dus wel een trein hebben om er iets mee te doen. Een groot deel van de lijn was ook enkelsporig, wat de capaciteit enorm omlaag haalt. Tegen de avond begonnen er meer en meer treinen te rijden…We eindigden de dag opnieuw op Providence Hill.

Hierop volgde een autorit van een honderdtal mijl richting Sandpoint, Idaho. Sandpoint is een kruispunt van spoorwegen, en wordt zo ook de “Funnel” genoemd. Zowel de Union Pacific spoorlijn richting Noorden heeft er een aansluiting met Oreille Valley Railroad, alsook de BNSF heeft er een aansluiting met de Montana Raillink en heeft ook haar continentale lijn verder naar het noorden (Bonners Ferry) waar dan richting Montana wordt gereden. Voeg daar veel water aan toe, enkele mooie bruggen en een lekker weertje en je krijgt een schitterend visueel orgasme. In ieder geval, zoek op railpictures.net en je vindt wel wat aardige plaatjes voor Sandpoint.

Het avondeten was een snelle hap en daarvoor deden we deze maal beroep op Chili’s. Echt lekker eigenlijk. Vervolgens volgde nog een 40-tal mijl Highway 95 om uiteindelijk in Sandpoint te arriveren. Het was bijna middernacht toen we een hotel vonden, een soort lodge, alles in hout en nogal gericht op de skiërs, die rondom Sandpoint aan hun trekken kunnen komen. We polsten nog eens naar de weersvoorspelling en kropen het bed in…

‘s Anderendaags begon met een “continental breakfast” (Bah, en de Amerikanen kunnen zo’n lekker vettig ontbijt maken) en vervolgens reden we richting het Pend Oreille meer, waar een knappe spoorwegbrug over het meer ligt. De Funnel…één van de drukste spoorwegknooppunten van Noord-Amerika was toch weer opvallend rustig op een zondagmorgen. De Amerikaanse economie draaide toch nog niet op zo’n hoog pitje zo bleek…Maar we kregen toch wel wat aardige treinen voor onze lens, zo’n kolentrein is altijd wel een lust voor het oog.

Na een tweetal uur hadden we het daar wel gezien, en besloten we de Union Pacific lijn richting Canada eens te gaan checken. Wie weet zouden we er zo’n rode Canadian Pacific locomotief kunnen fotograferen…De spoorlijn bleek dichte wouden te doorkuisen, gaf ons niet de indruk om drukbereden te zijn, maar bleek wel uiterst spectaculair. We zijn uiteindelijk ergens in the middle of nowhere uitgekomen waar het spoor enorm steil omhoog ging. Hoe machtig het daar niet moet zijn om zo’n kilometerslange cargo omhoog te zien kruipen…We beslisten om dan ook minstens 2 uur te wachten, maar helaas, het mocht niet zijn. Om het wachten nog wat pijnlijker te maken hoorden we in die tijd wel cargo-activiteit op de BNSF-lijn, die zowat enkele honderden meters van dit punt lag. Er rest enkel een zwart-wit opname van een spoor zonder trein…

Het was ondertussen al middag en we besloten dan maar richting Montana te rijden. Misschien hadden we daar meer geluk. In Bonners Ferry draaiden we rechtsaf, richting het oosten, richting de staat Montana! De rest volgt in deel 3!

Het historisch monument beschikt over 36 opstelsporen, allen voorzien van bovenleiding. De loods herbergt een grote verscheidenheid aan materieel: naast de locomotieven die tot op heden nog ingezet worden in de reizigers-en goederendiensten, is er ook een deel van het historisch materieel van de SNCF ondergebracht. Onderstaande foto’s dateren van september 2011.

Part 1: San Francisco – Columbia River Gorge

Op 13 september landden we rond de middag op de luchthaven van San Francisco. Het weer was zoals je altijd wel associeert met Californië: zonnig en warm! De eerste nacht logeerden we nog in een hotelletje in Geary Street. Al was het maar om een adres te hebben waar men achtergebleven bagage kan opsturen, niet dat dat al ooit gebeurd is. Dit gaf ons ook de gelegenheid om wat in de stad rond te kuieren, wat inkopen te doen en ook wat topografische atlassen te kopen van de staten die we zouden aandoen.

‘s Anderendaags, zondag 14 september, maakten we van onze jetlag gebruik om ‘s ochtendsvroeg op te staan. Het was amper 6 uur of we zaten al in het ‘Olympic Cafe’ een echt Amerikaans ontbijt te verorberen. Al die calorieën, heerlijk!

Eerste stop wilden we houden aan de San Pablo Bay, waar het spoor langsheen het water loopt. Naast de passagierstreinen richting Oakland en San Francisco, zit er ook wel wat Union Pacific goederenverkeer richting Oakland op. Eén probleem echter, het typische Californisch weer liet ons in de steek. Hierdoor verloor de ruwe kustlijn wel pracht en besloten we niet te veel tijd te verliezen en meteen door te rijden richting noorden. We hadden immers nog een grote afstand af te leggen richting de Columbia rivier.

Onderweg verlieten we Highway 5 om een spoorlijntje van de Californian Northern Railroad van nader te bekijken. Vanop de snelweg konden we een lokale goederentrein met gemak inhalen. We verlieten Highway 5 en konden via de oude snelweg de spoorlijn gemakkelijk volgen. We volgden de trein tot aan Lurline Avenue, tussen Delphos en Cortena. Hier ontmoetten de northbound en de southbound elkaar en werden goederenwagens uitgewisseld. Vervolgens keerde iedere locomotief met de opgehaalde wagens terug naar zijn stelplaats. We maakten een laatste foto in Williams, vervolgens stopten we nog eventjes in Delevan om een reserve locomotief van de Californian Northern Railroad te fotograferen in originele kleurstelling.

Na dit intermezzo vervolgden we onze weg richting Oregon. We overnachtten in de Dunsmuir Lodge, even voor Mt Shasta. Opvallend grote bedden, ongetwijfeld op athentieke manier vervaardigd. In de winter is dit een skioord, nu was het er eerder kalm. Een Union Pacific spoorlijn loopt er in de achtertuin, maar druk cargoverkeer was er niet. Dat merkten we maar al te goed ‘s anderendaags. Eén Z-trein konden we zien rijden, maar dit was meteen de laatste van de dag, de lijn bleek tegen de grens met Oregon gesloten te zijn wegens onderhoudswerken. Hadden we dat maar eerder geweten toen we begonnen aan anderhalf uur wachten langsheen de spoorlijn in een bos, met ontegensprekelijke afdrukken van berenpoten in de zandgrond. Spannend!

De laatste mijlen in Californië heeft ons dus geen treinfoto meer opgeleverd. Had Oregon ons meer te bieden op dag 3? Om te beginnen niet echt. Je kan er natuurlijk blijven genieten van het landschap…Oregon had ons in eerste instantie veel water te bieden: Klamath Falls, de eerste grote stad die je tegenkomt langs Highway 97, is omringd door meren. Spoorwegactiviteit was er niet zo erg, er stonden enkele UP treinen te wachten, maar aangezien de lijn gesloten was, waren we niet zo happig om te wachten. We vervolgden onze weg dan ook verder richting het Noorden. Rond middernacht kwamen we aan in The Dalles, op de grens tussen Oregon en Washington!

Het was bijna middernacht en het eerste motel was volgeboekt. We reden verder richting het oude centrum en bij het volgende motel dat we probeerden, Oregon Motor, hadden we meer geluk. Een vriendelijke Indiër bezorgde ons de sleutel van een vrij oude maar degelijke kamer. De ietofwat speciale geur moesten we er maar bijnemen.

Dag 4 begon weer erg vroeg, nog steeds profiterend van de jetlag waar we geen moeite voor deden om vanaf te geraken. Om 6 uur reden we de Columbia rivier over richting Lyle. We zouden voor het eerst in de staat Washington fotograferen! Langs deze oever van de Columbia River ligt de enkelsporige BNSF-spoorlijn. Het weer was wisselvallig en dat zou de rest van de dag zo blijven. We probeerden enkele van de talloze fotopunten uit. Aangezien het een enkelsporige lijn betreft kan je niet echt druk verkeer verwachten. De overkant, de dubbelsporige UP-lijn had heel wat meer containertreinen te bieden, maar ligt dan weer in het net iets minder spectaculaire landschap. Keuzes moesten dan ook gemaakt worden en voor dag 1 werd dit alleszins de BNSF-spoorlijn:

Na een avondmaal bij Denny’s en een nieuwe nacht in de ‘Oregon Motor’ was het de bedoeling om opnieuw langs de oevers van de Columbia River te vertoeven, zij het ditmaal langs de Union Pacific spoorlijn. Het weer was er echter niet op verbeterd en een onderhoudsploeg op de sporen deed ons al het ergste vermoeden. We deden dan nog maar enkele pogingen langs de BNSF spoorlijn, al hadden we daar weer veel pech met wolken, en kick-ass treinen die je dan vanuit je wagen ziet passeren. De buit was dan ook maar magertjes tijdens de laatste uren lansgheen de rivier Columbia. We eindigden de fotografeertaak in Kennewick, nog een redelijk groot bolwerk van de BNSF. In Finley volgden we nog een rangering ter hoogte van een industrieterrein, waar er zelfs een filiaal van de Tessenderlo Group was gevestigd. Zo dachten we ook nog eens aan het thuisland . Hieronder het resultaat van dag 2 langsheen de Columbia River.

We waren ondertussen toch ook weer enkele mijlen verder geraakt op onze roadtrip. Overnachten deden we in Connell, WA. De volgende dag stond immers een andere BNSF spoorlijn op het programma: de BNSF Pasco East main. Stay tuned for part 2!

De meeste goederentreinen die in België vertrekken zijn afkomstig uit de havens (Antwerpen, Zeebrugge, Gent) of uit de grote industriesteden zoals Luik en Charleroi. Daarnaast heb je ook nog de treinen die rechtstreeks bij de klant worden opgehaald.

Hieronder een greep uit het archief van de voorbije 5 jaar.

Montzen is één van de drukste stations in België, en dan wordt het spoorwegcomplex nog maar uitsluitend gebruikt door goederentreinen die van of naar Duitsland denderen. Tot december 2009 was een tractiewissel meer regel dan uitzondering. Door de elektrificatie van het viaduct van Moresnet en de hiermee gepaarde homologatie van de Traxx-locomotieven van de reeks 28 kon er echter rechtstreeks gespoord worden tussen Aachen en de rest van het binnenland. Veel activiteit is hier dan ook verloren gaan.

Buiten België:

Sfeeropnamens :

Dag 1. Via Luxemburg trokken we op maandag 1 juni de grens over in Frankrijk. Via Metz, Nancy en Toul maakten we een eerste fotostop langsheen “Ligne Quinze”, de spoorlijn die Metz met Dijon verbindt. Het treinverkeer op een maandagmorgen stelde eigenlijk niet te veel voor…

…waardoor we al snel doorreden naar Lijn 4 Parijs – Chalindrey – Basel voor een goede portie CC 72000 met Corails!

Dag 2. Na een overnachting in Vesoul reden we nog niet meteen door richting de Rhône. We wilden eerst nog een gepast afscheid nemen van de “Paris – Bâle” treinen. De laatste foto langs lijn 4 werd zodoende genomen in Saulx waar met enkele minuten vertraging de CC72000 met 7 corails passeerde (laatste foto bovenstaande fotobalk).

Vanuit Saulx reden we richting Rhône-vallei. Onderweg verlieten we nog voor Lyon de “Autoroute du Soleil” om over te gaan naar de “Route Nationale 86″ die voor een groot deel de spoorlijn richting Zuiden volgt. We maakten enkele fotostops in de buurt van Tournus. We dachten een rustig plekje uitgekozen te hebben op een landweg, ingesloten tussen bos en spoorweg, maar al na een half uur vonden we dat er iets niet pluis was… Redelijk wat auto’s kwamen het bos uitgereden, telkens een man achter het stuur en een schaarsgeklede vrouw op de passagierszetel. We bevonden ons letterlijk tussen bospoepers! Straatprostitutie leek daar in ieder geval goed ingeburgerd…Wij hadden jammer genoeg geen plekje meer vrij in de wagen

Dag 3. Na een overnachting in Montélimar vatten we post langsheen de Rhône. We focusten ons op één oever van de rivier, een gelijkaardige keuze als die dat een fotograaf in de Rijnvallei moet maken. We kozen unaniem voor de rechteroever, omdat daar ook de meeste goederentreinen zouden op zitten richting de Spaanse grens. Het treinverkeer was zus & zo. Enkele prachtige cargo’s (Lorry-Rail!), maar toch ook niet echt superdruk. De sybicfans mochten echter toch niet ontevreden zijn. We eindigden de dag met natte voeten in Saint-Robert, om het treinverkeer op linkeroever te fotograferen.

Dag 4. Met de nodige opgedane ervaring besloten we nog een dag rond Montélimar te vertoeven. Het weer beloofde mooi te zijn, het was een donderdag, traditioneel wel een drukke cargodag. Ideaal voor een extra Ambrogio’tje! We probeerden natuurlijk enkele andere fotomotieven uit. We begonnen de dag langs de linkeroever, niet zo ver van ons hotel. Maar al snel hielden we het daar voor bekeken en gingen we achter cargo jagen. Een goeie keuze, want omstreeks 11u30 kregen we zowaar een Ambrogio voor onze lenzen geschoteld! Ok, geen ideale opname, maar de trein is te mooi om jullie te onthouden. ( In de namiddag kregen we zelfs nog een herkansing )

Tegen de avond begon het wat grijzer te worden. Na de opnames vanop het kasteel in Rochemaure begonnen we aan onze laatste étappe richting de Middellandse Zee!

Dag 5. We overnachtten in Narbonne, vlakbij ons einddoel van de vakantie: Port-La-Nouvelle. We hadden het ons echter wel anders voorgesteld: het regende zowaar! We namen een ontbijt in het station van Narbonne, en enigszins ontmoedigd vertrokken we dan toch richting Port-La-Nouvelle. Eigenlijk een overbekende plek, maar enig mooi. De spoorweg loopt er als het ware over de zoutwatermeren. En om nog wat meer zout in de wonde te gooien was het domein met dé fotolocatie, gelegen in het midden van het meer, afgesloten wegens stormschade. Maar we hadden nu ook geen 1000km gereden om dan door een marginale assistente van de boswachter (sorry- maar zo was het) tegengehouden te worden op een km van het eindpunt. En toen ze eventjes niet alert was, trokken we onze stoute schoenen aan met volgend resultaat:

Zeldzame opnames nietwaar? Port-La-Nouvelle in miezerig weer? Ongezien…

Na enkele uren hielden we het voor bekeken, en trokken richting het strand om de toerist uit te hangen: zwemmen, eten, drinken. De tocht naar het Zuiden zat erop.

Donderdag 23 april arriveerden we op de uitvalsbasis van de vierdaagse fototocht: de jeugdherberg in Lindau. Enkele Duitse collega’s zouden ons begeleiden op deze fotosafari. Zij hadden de nodige contacten en geraakten zo aan zinvolle informatie over de rijtijden van de geplande goederentreinen op de lijn.

Lindau Reutin. De jeugdherberg is niet alleen economisch gezien een ideale overnachtingsplek, maar ook nog eens vlakbij het goederenstation van Lindau gelegen. Hoewel Lindau Reutin duidelijk zijn beste tijd heeeft gehad, is het op momenten als deze dat er wel weer wat activiteit te bespeuren valt. Tractiewissels van goederentreinen hebben er immers plaats. Gedurende onze driedaagse periode ter plekke hebben we er wel enkele uren doorgebracht…

Enkele kilometers verder, op het eiland in de stad, ligt Lindau Hauptbahnhof. Een kopstation in de Bodensee. Op de eerste avond van ons verblijf hebben we het station verkend.

Exploring. Voor de eerste fotouitstap langs de lijn kozen we voor de trein als vervoermiddel. De meeste reizigersdiensten worden uitgevoerd door ALEX, herkenbaar aan hun wit-blauwe livrei. Bestemming was Günzach, voorbij Kempten. Een aardig eindje rijden, maar een ideale eerste kennismaking met de spoorlijn.

Op één van de hoogste punten van de Allgäubahn bevindt zich een piepklein dorpje van 1440 inwoners. In het verleden was hier een grote papierfabriek gevestigd, getuige de goederenloods en opstelsporen in het station. Tegenwoordig is er echter weinig activiteit te bespeuren. Wij lieten Günzach al snel achter ons en begaven ons te voet richting Mittelberg. Het duurde niet lang vooraleer de eerste goederentrein zich aankondigde. De rest van de namiddag spendeerden we in dezelfde buurt. Zon en wolkenvelden wisselen elkaar constant af.

No casual Friday. Voor dag en dauw liep de wekker af, we hadden met onze Duitse collega’s afgesproken in Maria Thann. We waren er niet de enigste….Je moet het je maar proberen in te beelden: 6u30, de hemel kleurt blauwer en blauwer, de zon zal weldra tevoorschijn komen, een hoeve toornt boven het landschap uit. De bewoners liggen nog te slapen maar rondom de hoeve krioelt het van de mannen. Mannen gewapend met fototoestel en statief, op zoek naar de beste plek met zicht op het viaduct. Waarvoor we allen daar staan? Twee omgeleide nachttreinen die normaliter over de Arlbergbahn rijden, en een cargo richting München.

Na dit ontbijt deden we een poging om 60km verder een volgende cargo richting Lindau te fotograferen. Al racend ging het in het zog van een Golf met Duitse nummerplaat richting xxxx, om daar op de valreep DB 225 026 met een nietig treintje te kunnen platen. Vervolgens reden we terug richting Bodolz, waar we diezelfde cargo nog eens konden fotograferen. Verder kregen we ook nog een stoptrein tussen Memmingen en Lindau voorgeschoteld, met DB 218 469 op kop.

In de namiddag reden we naar Harbatshofen, dat we verder te voet verkenden. Mogelijkheden genoeg om hier een namiddag door te brengen in het lichtglooiend landschap. We eindigden onze wandeling in Heimhofen.

Op terugweg naar onze uitvalsbasis kregen we nog een fototip: er zou een goederentrein op komst zijn vanuit Lindau op weg naar Memmingen over Kissleg. Dit is een enkelsporige lijn die aftakt in Hergatz, met de telegraafpalen nog steeds aanwezig. Een te mooie kans om te laten schieten…In het allerlaatste licht van de dag konden we de cargo platen langs de oevers van de Schwarzensee.

Early morning start. Na een korte nachtrust stonden we tegen zonsopgang alweer langs het spoor. De omgeleide nachttreinen waren een goede motivatie. De opnames zijn tot stand gekomen in Bodolz, enkele kilometers buiten Lindau.

In de namiddag trokken we dan weer verder de lijn op, richting Herbatshoven (autotrein), Mutten (beeld 2 t/m 4) en Heimhofen. Je kan haast zeggen dat in Heimhofen alle fotografen samentroepten voor de laatste goederentrein van de dag. Taak volbracht kan je wel stellen en het zal jullie dan ook niet verbazen dat we met de bende op een terrasje zijn terechtgekomen in Schönau.

In de vooravond geraakten we nog op tijd aan de Bodensee om de eerder gefotografeerde cargo te platen. Langs de oevers van de Bodensee maakten we onze laatste foto van de vakantie.

Met een hellingsgraad van 2,2% is de Mullan Pass een van de grootste uitdagingen voor de treinbestuurders. Deze bergpas bevindt zich in de Rocky Mountains van Montana, ten westen van Helena. De uitbater van de spoorlijn is Montana Rail Link die er met hun eigen treinen over rijden, maar ook BNSF maakt gebruik van deze machtige spoorlijn.

Op de dag dat wij de spoorlijn bezochten, 22 september 2010, ging de lijn in de namiddag net terug open voor het treinverkeer na onderhoud in de Mullan tunnel. Er werd veel verkeer voorspeld, maar op een enkelsporige spoorlijn moet je dat altijd wel wat relativeren. En als ze hun treinen dan ook nog eens aan elkaar koppelen heb je er als fotograaf niet echt veel aan.

Het eerste deel van de trein is een intervorming tussen Kansas City en Pasco. Deze trein hebben we ‘s morgens zien aankomen in Helena. In de namiddag, eens de MRL inspecteurs de lijn veilig hadden verklaard, was dit de eerste trein in 4 dagen die de Mullan Pass bedwong. Uiteindelijke bestemming van de halfafgewerkte vliegtuigen is een Boeing-fabriek in Seatlle.

Als u onze video’s leuk vindt, geef een rating, commentaar en volg ons op ons YouTube kanaal http://www.youtube.com/rail4life