رنگین‌کمانِ سفید

تولدت مبارک

علی⁯رضا زال — Thu, 17 May 2012 20:17:15 +0000

‌ـ آقا جواد مسافر داری. شوهره که از آن‌طرف حرف می‌زد خیلی نگران بود. بیچاره هُول کرده بود. حتماً بچه‌ی اول‌شان است. بیا این هم آدرس، فقط کمی عجله کن.
هنوز که هنوز است بعداز این‌همه مدت به این شب‌کاری عادت نکرده‌ام، فکر هم نمی‌کنم عادت کنم. پیکان عمو را باید ببرم فردا عصر تحویل‌اش بدهم. می‌روند کرج عروسی، عروسی پسر عموی زن‌اش. حتماً زن عمو از من هم دعوت می‌کند که: «بیا با ما برویم عروسی.» از همان تعارف‌های اَلکی، آخر خودش که می‌داند تنهایی نمی‌شود با آن‌ها بروم عروسی، آن هم کرج.
با چه رویی از عمو باز پول بخواهم؟ بیچاره خودش هم حتماً این ماه بابت همین عروسی کلی خرج‌های اضافه داشته، با آن زن اجق وجقی! همین⁯که ماشین‌اش را داده به من کار کنم خیلی لطف کرده، هر چند سود ماشین را نصف نصف با من آخر هفته تقسیم می‌کند. خوب حق هم دارد، ماشین‌اش است.
هنوز تا آخر ماه چند روزی مانده، اگر این رضا کاری را که قول‌اش را داده بود جور کند…، رضا در تهران آشنا زیاد دارد.
ـ الآن، الآن راه می‌افتم. فقط دو دقیقه، یک آبی به صورت‌ام بزنم.
نُه روز بود که از زن‌اش هیچ خبر نداشت. هرچه در این روزها به خانه‌ی پدرزن‌اش زنگ زده بود، یا پدر و مادرِ زن‌اش گوشی را برمی‌داشتند که فوراً از این‌طرف قطع می‌کرد، یا بردار کوچک‌تر زن‌اش، که اگر به او می‌گفت برو خواهرت را صدا کن، یا از آن‌طرف قطع می‌کرد یا اگر پدرش خانه بود می‌گفت: «دو دقیقه صبر کن»، بعد صاف می‌رفت به پدرش می‌گفت.
آخرین باری که داشت تلفنی حرف می‌زد، پدرزن‌اش گوشی را از دست دخترش گرفته بود:
ـ مرد حسابی پاشو بیا تکلیف دخترم را روشن کن. چرا سر قرار دادگاه نمی‌آیی. از اول‌اش هم به این‌ها گفتم این پسره‌ی دهاتی تکه‌ی ما نیست. با یک مدرک فکر می…
حتماً وقتی از این‌طرف قطع کردم خیلی عصبانی شده که ممنوع کرده زن⁯‌ام گوشی را بردارد. نُه روز که هیچ نُه سال هم طول بکشد حاظر نیستم این کار را بکنم. هر چه‌قدر هم دوست دارند بروند وقت دادگاه بگیرند.
هوا بد جوری ابری بود و تا حالا یک قطره باران هم از آسمان نچکیده بود. شاید هم چکیده بود، تاریک بوده کسی ندیده. شاید هم از زور گرما بین راه بخار شده و به زمین نرسیده. به آدرس نگاهی انداخت و زنگ یکی از واحدها را زد. خش‌خشی از آن‌طرف اِف اِف آمد. از این‌طرف جواد گفت: «ماشین خواسته بودید!» از آن‌طرف صدای زنانه⁯‌ای که با دشواری حرف می‌زد گفت: «بله بله فقط دو دقیقه… صبر کنید.» خش خش دیگری آمد و قطع شد. باز آدرس⁯‌اش را خواند، درست آمده بود پس منتظر ماند.
مدت کوتاهی طول کشید تا چراغ راه‌پله روشن شد. بعداً سایه‌ی کسی از پشت شیشه‌های مات و باریکِ در نمایان شد. در تقه‌‌ای کرد و گوشه‌اش باز شد. دست ظریف و باریکی لبه‌ی در را گرفت. سپس در کاملاً باز شد. دست دیگرش زیر شکم بالا آمده‌اش بود. قامت‌اش کمی به جلو خم شده بود. معلوم بود دارد درد شدیدی را تحمل می‌کند. لباس صورتی‌رنگی داشت که تا نوک پاش پایین آمده بود. از روی آن مانتوی تیره‌ای پوشیده بود که دکمه‌هاش باز بود. صورت‌اش خوب دیده نمی‌شد، ولی معلوم بود جوان است، خیلی جوان؛ حتماً بار اول‌اش بود. از آن‌جایی که جواد نگاه می‌کرد چراغ راه‌پله درست پشت سرش قرار گرفته بود. برای همین هم صورت‌اش خوب دیده نمی‌شد. ولی رنگ روسری‌اش مشخص بود؛ زیتونی بود. هیچ کس کنارش نبود؛ حتی پشت سرش هم کسی نیامد. جواد خواست کمک‌اش کند از دو تا پله‌ی مقابل در بیاید پایین و برود طرف ماشین، ولی فکر کرد شاید ناراحت شود و یا شاید شوهرش که ممکن بود بیاید، ببیند و خوش‌اش نیاید که یک مرد غریبه زیر دست زن‌اش را گرفته. اصلاً چه‌طور شوهری است که پیش زن‌اش نیست؟ پیداش هم نشد. به هرحال فقط رفت و درِ عقب ماشین را باز کرد.
باران دیگر داشت با شدت تمام می‌بارید. زن روی صندلی عقب داشت از درد به خودش می‌پیچید و با صدای خفیفی ناله می‌کرد. فقط موقعی‌که ماشین می‌رفت روی دست‌انداز، آهِ بلندی می‌کشید. خود این هم عجیب بود که با آن درد شدید این‌قدر کم‌سروصدا بود.
آخر این چه کاری بود کردی ـ زنِ مردم را با این وضع تنها سوار ماشین کردی ببری کجا؟ بیمارستان ⁯ـ⁯ نگفتی برای خودت دردسر درست می‌کنی ـ لااقل باید یکی از همسایه‌ها را خبر می‌کردم همراه‌اش بیاید ـ اصلاً نفهمیدم چی شد ـ هول شدم نفهمیدم چی کار دارم می‌کنم ـ هرچند زیاد نمی‌شد منتظر ماند، باید زودتر می‌رسید به بیمارستان.
برف پاکن‌ها مدام از قطره‌های باران عقب می‌ماندند. یک لایه از آب باران روی شیشه‌ها را گرفته بود، مثل این⁯که پیکان زیردریایی بود و داشت زیر آب پیش می‌رفت. ماشین‌های دیگر نورهای موج‌دارِ قرمز و شیری‌رنگی بودند که دوتا دوتا دور و نزدیک می‌شدند. یک جفت از آن شیری‌رنگ‌ها که از بقیه بزرگ‌تر و پرنورتر بودند، بزرگ‌تر و پرنورتر شدند. آن‌قدر بزرگ‌تر و پرنورتر که داخل پیکان غرق در نور شد.
ـ ببین از این دو تا روسری کدام‌شان بهتره؟
ـ زیتونی قشنگ‌تره، فقط کمی عجله کن، توی خانه‌ی عمو منتظر ما هستند، تا کرج هم که راه کم نیست.
ـ باشه باشه، فقط دو دقیقه، این‌رو جلوی آینه سرم کنم.
ـ به نظر آماده می‌آیی.
ـ آماده‌ام.
ـ پس برویم.

مرداد هشتادوسه
(چاپ شده در شماره‌ی⁯ چهارده مجله‌ی «هفت»)

دسته‌بندی شده در: داستانِ کوتاه

از موندن تا رفتن

علی⁯رضا زال — Thu, 10 May 2012 08:37:55 +0000

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس

زمین و زمان

علی⁯رضا زال — Tue, 01 May 2012 19:16:49 +0000

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس

غبارِ نور

علی⁯رضا زال — Tue, 24 Apr 2012 09:27:37 +0000

+ Dan Busta

دسته‌بندی شده در: [انتخابی], طرح و عکس Tagged: Dan Busta

مخملِ آبی

علی⁯رضا زال — Sun, 15 Apr 2012 10:29:08 +0000

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس

سفر به صبح

علی⁯رضا زال — Sat, 07 Apr 2012 20:30:08 +0000

این‌جا چه‌قدر تاریک است. هرچه می‌گردم کلید برق را پیدا نمی‌کنم. آخرسر هم می‌روم پرده را می‌زنم کنار، هوا روشن شده ولی بیرون پنجره چیزی قابل تشخیص نیست، شیشه‌ها بخار نکرده‌اند، هواست که مه‌آلود است طوری‌که حتا وقتی پایین را نگاه می‌کنی، تشخیص نمی‌دهی این‌جا طبقه‌‌ی چندم ساختمان است. ولی نباید زیاد بالا باشد، دیشب هم با این‌که طبقات را نشمردم، از راه‌پله که می‌آمدیم بالا زیاد طول نکشید. وقتی پنجره را باز کردم تا هوای اتاق عوض شود، بخار سردی به صورت‌ام می‌خورد، خوش‌ام می‌آید مور مورم بشود، انگار که بعد از بیدار شدن، صورت‌ات را با آب سرد شسته باشی. هر چه‌قدر که اطراف اتاق را به نگاه می‌کاوم، چیزی را که این بو ممکن است ازش باشد نمی‌بینم. حتماً خیلی عجله داشته چون سویچ را با خودش برده. به‌علاوه یادداشت روی میز هم هست. با این‌که هیچ‌چیز از کلمات‌اش نمی‌فهمم، کاملاً معلوم است که با عجله نوشته شده.
رانندگی در این باران خیلی سخت است، به‌خصوص وقتی هوا تاریک باشد و نور چراغ‌های ماشین مقابل بیفتد توی چشم آدم. برای من که سخت است. تمام شیشه‌های ماشین بالا هستند، برای همین داخل ماشین دَم کرده. از پشت شیشه‌های بخارگرفته که از بیرون خیس باران‌اند، تابلوهای نئون با رنگ‌ها و شکل‌های مختلف جلوه‌ی خاصی پیدا می‌کنند. سینما، هتل، کازینو، سالن‌های نمایش، رستوران‌ها و فاحشه‌خانه‌ها.
وقتی پیاده شدم و آمدم بقیه‌ی پول‌ام را بگیرم، تازه متوجه شدم راننده زن است. بعداز این‌که تاکسی راه افتاد و رفت، یک ماشین پلیس با چراغ‌های گردان قرمز و آبی از مقابل‌ام آرام گذشت، من هم در پیاده‌رو راه افتادم تا به آن‌جا که می‌خواستم برسم. در لندن همه‌اش باران می‌بارد، این‌جا ولی پاریس است.
برف هنوز در حال باریدن است ولی خیلی ریز، طوری‌که زیر نور چراغ‌ها می‌توانی باریدن‌شان را ببینی و یا روی پوست صورت‌ات احساس کنی. به هرجا که در این شهر می‌شناسم سرمی‌زنم، حتا اداره‌ی پلیس و بیمارستان و آخرسر هم قبرستان. مثل یک روح سرگردان همه‌جا می‌گردم. در جاهای آشنا احساس غریبی می‌کنم و در جاهایی که مطمئن‌ام بار اول است را⁯ه‌ام به آن‌جا افتاده احساس به‌تری دارم.
در یکی از کوچه‌های قدیمی می‌خورم به یک مردِ لب‌شکری، شانه‌ها⁯مان می‌خورد به هم، ولی او حتا سرش را بلند نمی‌کند که به من نگاه کند، انگارنه‌انگار، او خودش را پیچیده لای یک پالتوی تیره که یکی دو شماره هم به‌اش بزرگ است. کمی قوز کرده و یک دست‌اش، دستِ چپ‌اش را کرده توی جیب⁯ پالتوش و در دست دیگرش یک پاکت نامه‌ی بزرگ آبی‌رنگ گرفته. می‌بینم که قطره‌ی آبی، نمی‌دانم از کجا، از آسمان یا شاید از ناودان، می‌افتد روی پاکت نامه‌اش و باعث می‌شود جوهر قرمزرنگ نوشته‌ی روی آن، تا لبه‌ی پاکت شره کند به پایین. با این‌که هوا هنوز کاملاً روشن نشده، این منظره را زیر نور چراغ خیابان، وقتی آن مرد از زیرش می‌گذشت، به‌وضوح می‌بینم. هم‌رنگ همان پاکت، کاغذهای پاره‌پاره‌شده⁯ای داخل سطل مقابل یکی از ساختمان‌ها می‌بینم، قبل از این⁯که مأمور جمع‌آوری زباله سطل را بردارد، دست می‌کنم داخل‌اش و یک ⁯تکه از آن‌ها را برمی‌دارم. کمی جلوتر زیر نور چراغ بعدی نگاهی به آن می‌اندازم. از نوشته‌های روی آن همان‌قدر می‌فهمم که از اشکال هیروگلیف یا خطوط میخی. گوشه‌ی کاغذ شکل برج ایفل با خطوط ساده و خیلی کوچک دیده می‌شود که احتمالاً باید مارک کاغذ باشد. تکه کاغذ را تا می‌کنم می‌گذارم داخل جیب‌ام.
تازه همین الآن آفتاب درآمد. تا حالا هوا ابری بود. سایه‌ی برج ایفل بزرگ‌تر از خودش افتاده روی زمین سنگ‌فرش. خوب هرجا که باشد بالاخره می‌آید این‌جا، پس منتظرش خواهم ماند. مردی با لباس بابانوئل پاهاش را جمع کرده توی شکم‌اش و به پهلو روی نیمکت خوابیده ، مثل بچه‌ها، مثل جنین در زهدان مادر. آن⁯طرف‌تر روی نیمکت دیگری پیرزنی نشسته و دارد بستنی می‌خورد. با دقت و وسواس ته لیوان بستنی را با قاشق تمیز می‌کند. وقتی بالاخره به تمام‌شدن بستنی رضایت می‌دهد، لیوان کاغذی را می‌اندازد داخل سطل کنار نیمکت و قاشق پلاستیکی را بعد از آن⁯که حسابی لیس‌اش زد، با دستما‌ل‌اش پاک می‌کند و می‌گذارد داخل کیف‌اش.
سال‌ها قبل یک بابایی جمعیتی را پای برج جمع می‌کند و خودش با چیز⁯هایی شبیه به بال که به پشت‌اش بسته بوده می‌رود بالای برج و اعلام می‌کند که می‌خواهد بپرد، یعنی پرواز کند، این کار را هم می‌کند، ولی مثل یک ⁯تکه سنگ می‌افتد پای برج، درحالی⁯که هنوز قسمتی از بال‌اش که از پارچه‌ی براق سیاهی بوده در آسمان این‌طرف و آن‌طرف می‌رفته. احتمالاً این کارش فقط به درد اثبات قوه‌ی جاذبه می‌خورده، ولی اشتباهی عوض پیزا رفته بالای ایفل.
شاید این‌جا که ایستاده‌ام همان‌جایی است که فرانسوا ایستاده بوده، شاید هم اسم‌اش ژان‌پیر یا ژان‌لوک بوده. نمی‌دانم، هر چه. چترم را باز می‌کنم و دست‌هام را مثل بال دو طرف‌ام می‌گیرم، باد خوبی می‌وزد، چترم را می‌برم بالای سرم و می‌پرم. سایه‌ام را آن پایین می‌بینم، همه برام دست تکان می‌دهند، من هم براشان دست تکان می‌دهم ولی حواس‌ام هست با آن دست‌ام، دست چپ‌ام که چتر را گرفته‌ام، دست تکان ندهم. سعی می‌کنم با حرکات دست و پا سرعت و جهت حرکت‌ام را کنترل کنم و بعد از مدتی مهارت خاصی در این کار پیدا می‌کنم. او را هم در میان جمعیت می‌بینم، ولی او دست تکان نمی‌دهد. شاید هنوز من را ندیده باشد، دو دستی براش دست تکان می‌دهم تا متوجه بشود.
این‌جا چه‌قدر تاریک است. یک بویی هم در هوا پیچیده، دست‌ام، دست چپ‌ام که خواب رفته را جا⁯به‌جا می‌کنم، دست‌ام می‌رود در یک ماده‌ی لزج، چند لحظه همین‌طور می‌مانم. احساس می‌کنم در یک ماده‌ی سیاه سنگین غوطه‌ورم و دارم آرام آرام می‌روم پایین. بالاخره بلند می‌شوم و با دست‌کشیدن به در و دیوار، می‌روم کلید برق را پیدا و چراغ را روشن می‌کنم. اولین چیزی‌که می‌یینم، دست خون‌آلود خودم است روی کلید برق. روی دیوار جابه‌جا جای دست خودم را می‌بینم. «کاغذ دیوار گل‌وبته⁯ی سرخ و پشت گلی دارد، فاصله به فاصله‌ی آن دو مرغ سیاه که جلوی یکدیگر روی شاخه نشسته‌اند، یکی از آن‌ها تک‌اش را باز کرده، مثل این است که با دیگری گفت‌وگو می‌کند.»* روی تخت وسط ملافه‌ی ساتن مشکی، یک لکه‌ی بزگ خون است که داخل‌اش جای دو تا دست افتاده، گوشه‌ی اتاق هم یک چاقوی خون‌آلود می‌بینم، ولی هر چه می‌گردم سویچ ماشین را پیدا نمی‌کنم. همین‌جا روی میز بود. ماهی قرمز داخل تنگ از وسط مثل کمان خم شده آمده روی آب. کاغذ یادداشتی روی میز است که بالاش با حروف چاپی نوشته شده «رنگین‌کمان». با مداد روش نوشته‌اند «این فقط یک یادآوری است». پام گیر می⁯کند به چیزی، دست زنانه‌ای که از زیر تخت زده بیرون، مثل چوب، خشک و مثل تگرگ سرد است. برای درآوردن سویچ از مشت‌اش مجبور می‌شوم دوتا از انگشت‌هاش را بشکنم. کف دست‌اش در میان لخته‌های خون با خودکار سبزرنگ نوشته شده «صبح زود».
فقط تا آن‌جا که چراغ‌های ماشین روشن کرده‌اند را می‌شود دید. همه‌ی پلیس‌های شهر دنبال‌ام هستند. صدای آژیرها⁯شان گوش آدم را کَر می‌کند. توی آینه چراغ‌های گردان قرمز و آبی‌شان را می‌بینم. خیال ندارم گیرشان بیفتم، حتا اگر تا ته دنیا دنبال‌ام باشند.
نقطه‌ی سفیدی در انتهای جاده نمایان می‌شود، شاید نور چراغ‌قوه⁯‌ی مأمور ایست‌وبازرسی باشد، یا دوچرخه‌سواری که دارد در مسیر مخالف پیش می‌آید. مطمئناً من زودتر به او می‌رسم.

*برگرفته از «زنده‌به‌گور»/ صادق هدایت
فروردین هشتادوپنج

(چاپ‌⁯شده در شماره‌ی سی مجله‌ی «هفت»)

دسته‌بندی شده در: داستانِ کوتاه

Kill/Kiss

علی⁯رضا زال — Wed, 28 Mar 2012 13:41:23 +0000

+ بی‌نهایت [∞]

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس

سالِ نو مبارک

علی⁯رضا زال — Tue, 20 Mar 2012 07:32:20 +0000

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس

آخر زمستون

علی⁯رضا زال — Tue, 13 Mar 2012 11:57:33 +0000

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس

بی‌برگی

علی⁯رضا زال — Thu, 08 Mar 2012 00:17:46 +0000

دسته‌بندی شده در: [ع⁯ ر ز], طرح و عکس