આ માસૂમ ચહેરો આ ગાલોના ખંજન
ભલે તું ન માને છે જન્નત અમારી

આ નટખટ નિગાહો આ શ્વાસોની સરગમ
ભલે તું ન માને છે જન્નત અમારી

આ રંગીન પુષ્પોમાં શબનમ સવારી
હવાની લહેરમાં છે ખુશબુ તમારી
જીગરમાં છે યારી નથી હું જુગારી
આ રૂહે મુહબ્બત છે મજબૂરી મારી

આ માસૂમ ચહેરો આ ગાલોના ખંજન
ભલે તું ન માને છે જન્નત અમારી

નથી મહેફીલો તોય નેપુર રણકતાં
સુરાહી છે ખાલી ને જામો છલકતાં
આ સંમોહનો છે તું માને ન માને
આ ધડકન છે તારી ને મદહોશી મારી

આ માસૂમ ચહેરો આ ગાલોના ખંજન
ભલે તું ન માને છે જન્નત અમારી

આ નટખટ નિગાહો આ શ્વાસોની સરગમ
ભલે તું ન માને છે જન્નત અમારી

ઓ શમણાંની રાણી હતી ક્યાં છૂપાણી
કારી છે ચોમેર પુરકાદ તારી
મિલનની ઘડીમાં ન કોઈ દિવાની
આ જન્મોજનમથી હું તારો પૂજારી

આ માસૂમ ચહેરો આ ગાલોના ખંજન
ભલે તું ન માને છે જન્નત અમારી

તમે શબ્દોમાં પોઢેલો મખમલીયો અર્થ
અમે પ્રશ્નો, ઉદ્ગાર ને વિરામ
તમે પળવાર પહોંચવાનો સીધો રસ્તો
અમે રસ્તામાં આવતા મુકામ
તમે કાગળ પર લાગણીની ખળખળતી ધાર
અમે હાંસિયાના જાણે કિનારા
તમે દરિયાની સમજણનો ઘેરો વિસ્તાર
અમે આછેરી ઝરણાની ધારા

તમે ચંદનના ઝાડવેથી ઝરતી સુગંધ
અમે સુક્કા તે બાવળની ડાળ
તમે આભ લગી જવાની ઉંચી કેડી
અમે કેડીનો ઉતરતો ઢાળ
તમે બાગના એ ફૂલોનો જાણે શણગાર
અમે માટીના કૂંડા ને ક્યારા
તમે દરિયાની સમજણનો ઘેરો વિસ્તાર
અમે આછેરી ઝરણાની ધારા

તમે શ્રધ્ધાની ઝળહળતી સોનેરી જ્યોત
અમે કોડિયામાં અંધારું ઘોર
તમે શબરીના હોઠ પર મલકાતું નામ
અમે શબરીના ચાખેલા બોર
તમે મંદિરની સન્મુખ છો ઝાલર રણકાર
અમે દૂર રહી વાગતા નગારા
તમે દરિયાની સમજણનો ઘેરો વિસ્તાર
અમે આછેરી ઝરણાની ધારા

વ્હાલમાં તારા લથબથ ભીંજુ, ભીંજુ અંદર બહાર,
સાજણ મારી આંખમાં છલકે ચોમાસું ચીક્કાર,
આજ એટલું લખતી લીખીતંગ, તને ચાહું છું હું.

રાતાં રાતાં છૂંદણે છાતી પર તેં ચીતર્યા મોર,
આજ ફરીથી નસનસમાં કંઈ કલરવતો કલશોર,
ના કહેવાતું ના સહેવાતું, થાતું શું નું શું?

આજ ફરી વાદળ ઘેરાયાં, આજ ફરી વરસાદ,
આજ આમ તો આંખને વાલમ અનરાધારે યાદ
આજ ફરી સઘળું ભીંજાયું, કોરી કેવળ હું.

સમી સાંજ દરિયાકિનારે જવું, તોયે દરિયા તરફ પીઠ રાખી,
એ લોકોને, ગાડીને જોયા કરે છે, આ માણસ બરાબર નથી.

ન કુદરત, ન ઈશ્વર, ન દુનિયા, અરે સૌ સ્વજનથી યે છેટો રહે છે,
બસ પોતાને માટે જીવે છે, મરે છે, આ માણસ બરાબર નથી

દિવસના કલાકો પૂજા, પાઠ, સેવા ને કીર્તનમાં વીતે છતાં
ક્ષણોમાં જ એની શ્રદ્ધા ડગમગે છે, આ માણસ બરાબર નથી

જે લુચ્ચું હસે છે, જે ખંધુ હસે છે, જરા એથી ચેતીને ચાલો,
કે આખો શકુનિ એમાંથી ઝરે છે, આ માણસ બરાબર નથી.

નથી ઝંખના મારી ગમતી જો તમને,
તો એનું નિવારણ તમારું મિલન છે.
તમે આમ અવગણના કરતા જશો તો,
થતી રહેશે ઇચ્છા વધારે વધારે.

મરણ કે જીવન હો એ બન્ને સ્થિતિમાં,
‘મરીઝ’ એક લાચારી કાયમ રહી છે.
જનાજો જશે તો જશે કાંધે કાંધે,
જીવન પણ ગયું છે સહારે સહારે.

સિતમ કરનારની પાસે પ્રસારો ના કદી પાલવ
ક્ષમા સમજે નહીં તેને રહેમની વાત કરશો ના

તમે શું છો, તમે ક્યાં છો, બધીયે જાણ થઈ ગઈ છે
ખુદા ખાતર હવે કંઈ ભરમની વાત કરશો ના

નમનથી જેને મતલબ એને શું સુરત કે મુરતથી
કવિ પાસે કદી ‘નાઝિર’ ધરમની વાત કરશો ના

વેણીનાં ફૂલ જેવી ભરડાની ભીંસ,
ભીતરમાં ભંડારી લોહીઝાણ ચીસ;

પીડા ઘેઘૂર મને રંગે રે!
કાંઈ ફોરી લાગે કાંઈ ફોરી લાગે !
હે જી તાણો આ રેશમની ગાંઠો,
તાણો આ રેશમની ગાંઠો રે લોલ..

વાદીડે કેમ કર્યા મહુવરના ખેલ?
રાફડામાં પૂર્યાં કંઈ લીલા દિવેલ!

નીતરતું ઘેન મારે અંગે રે,
કાંઈ ભીનું લાગે, કાંઈ ભીનું લાગે!
મારે છલકાવું કેમ? નથી કાંઠો,
છલકાવું કેમ? નથી કાંઠો રે લોલ..

હવાયેલી સળીઓ જ ભીતર ભરી છે
અહીંના જીવન જાણે બાકસનાં ખોખાં

લચ્યા’તા જે આંખે લીલા મોલ થઈને
હવે એ જ સપના છે સુક્કાં મલોખાં

તું તરસ્યાને આપે છે ચીતરેલા સરવર
તને ટેવ છે તો કરે કોણ ધોખા

વહાવ્યા કરું આંગળીમાંથી ગંગા
કે ક્યારેક જો હાથ થઈ જાય ચોખ્ખા

લ્હેરે લ્હેરે અમે લ્હેરિયે
મૂળ ને માટી ગરથ,
ચારે બાજુ આભ વેરિયે,
ઉકલે ત્યારે અરથ,
તું જો ઝાકળ હોય તો અમથું પાંદ ઉપરથી દડ.

અમે આવડ્યું એવું ઉભા,
અડધા પડધા તડકે,
ઝીલેલું યે ઝલાય છે કયાં,
અડધું પડધું અડકે,
તું જો વીજળી હોય તો આવી આખેઆખું પડ.

છેડી છેડી થાક્યો તોયે,
મનથી મનનો તાર ન લાગ્યો
રાજ મળ્યું પણ સૂર મળ્યો નહીં,
ગાવા થાયો રાગ ન લાગ્યો,
આખર વીણા બેસૂરા વાગી.

મનને મનનો મેળ ન મળતો,
સૂરજ ગગને જાતો રે ઢળતો,
મનની આરત મનમાં રે મનમાં,
ધીરે ધીરે જાતી ભાંગી.