HAKİKİ MUHABBET

UĞUR MUMCU

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Mon, 23 Jan 2012 22:00:00 +0000

Araştırmacı gazeteci Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993 Pazar günü arabasına bomba konularak katledildi. Mumcu, olası bir saldırıdan ailesini koruma maksadıyla arabaya önden binmişi. Arabası, Mumcu'nun karısı ve çocuklarının önünde paramparça olmuştu. O sokağa yayılan parçalar, deliller de bir güzel süpürülmüştü.

O günü hiç unutamadım ben, evimizdeki şoku üzüntüyü unutmadım. O günlerden kalma bir kartpostalım var, bunca yıldır kitaplığımda Can Yayınları rafında durur. Kaç yıl geçti aradan, kartpostal sarardı soldu eskidi, kaç hükümet geldi geçti, neler oldu, neler söylendi... ama Mumcu'nun failleri hala bulunmadı.

Uğur Mumcu'yu sevgiyle, özlemle anıyorum. Unutmuyoruz, unutmayacağız, unutturmayacağız diyorum.

Işık Kansu'nun yayına hazırladığı Uğur Mumcu konuşmalarından: ( Yazı dizisi Cumhuriyet'te yayınlanıyor olacak)

‘Onlar bir gün savcı olacak’

“İmam hatip okulları ne işe yarar? Bunlar imam hatip olmuyorlar. Yargıç, savcı oluyorlar, kaymakam oluyorlar. Yapılan bir araştırma kaymakam yetiştiren bölümlerdeki öğrencilerin yüzde 41’inin ilahiyat kökenli olduğunu gösterdi. 2000 yılına doğru baktığımızda vali ilahiyat fakültesi mezunu, emniyet müdürü İslam enstitüsü mezunu, kaymakam imam hatip mezunu olacak.”

‘Demokraside siyasi suç olmaz’
“Anayasaya koymuşlar ‘Kimse inancından, düşüncesinden dolayı kınanamaz.’ Doğru, kınanamaz, 15 yıla mahkûm olur. İnsanlar niçin hapis yatar, niçin acı çeker? Niçin Ziverbey köşklerinden, işkence karargâhlarından geçer? Bunun bir nedeni var. Daha iyi bir dünya, daha iyi bir demokrasi için.”

“Ben Atatürkçüyüm, ben cumhuriyetçiyim, ben laikim, ben anti-emperyalistim. Ben özgürlükçüyüm. Ben Bağımsız Türkiye’den yanayım. Ben insan hakları savunucusuyum. Ben terörün karşısındayım. Ben yobazların, hırsızların, vurguncuların, çıkarcıların düşmanıyım. Öyleyse, vurun, parçalayın! Her parçamdan benim gibiler, beni aşacaklar çıkacaktır.”

Altın Küre Güzelleri

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Tue, 17 Jan 2012 07:00:00 +0000

Tabii ilk önce Nicole'cüğümüze özel post yaptıktan sonra; Altın Küre ödül töreninde kim neler giymiş bir bakalım. Törenin tekrarını az önce izledim, karılar o sımsıkı korsajların içinde rahat yürüyorlar mı, şöyle başlarını geriye atıp, giysileri kendinden emin taşıyorlar mı iyice inceledim. Kırmızı halı fotoğrafları başka, elbisenin üstte duruşu başka tabii, içinde rahat hareket edemediğin elbiseyi çıkarıp kenara koyacaksın.

Bu sene kıyafetler çoğunlukla hoştu ama yine de birbirine benziyorlardı; kabarık etekler, kuyruklar, şu diz altına kadar dapdar gelip dizin altında volanlı volanlı açılanlar... Bu anlamda bence en farklı ve en hoş görünen isim Charlize Theron idi. Muhteşem Dior kıyafeti içindeki Charlize'e hayran kaldım :

Yine de en sevdiğim ve beğendiğim Natalie Portman oldu. O gerçek bir kraliçe, hem kuğular kraliçesi, hem İngiltere'nin hırs küpü kraliçesi Anne Boleyn, hem de çok uzaklardaki bir galaksinin cesur ve aşık kraliçesi Padme Amidala... Ayrıca en son yılların en güzel yüzlü kadını olduğunu düşünüyorum. Ben birine benzeyecek olsam onun gibi olmak isterdim. (Japon gözlü olduğum için iri iri çeki gözlere çok özeniyorum da dostlar) Natalie'nin çingiş pembe kıyafeti Lanvin'miş, bayıldım. Törende elbisenin içinde oldukça rahat görünüyordu ayrıca.

Diğer bir çarpıcı güzel de Angelina Jolie idi. Tabii biz Bugün Ne Giysem izleyerek saten giymenin ne denli zor olduğunu, satenin bütün hataları gösterdiğini vs vs öğrendik. Angelina belli ki bu programı izlemediğinden olacak, sımsıkı taş gibi üzerine oturan bir saten Versace giymiş. Kırmızı ruju da çakmış, bembeyaz mermer bir heykel gibi törene gelmiş. O kadar zayık ki, leğen kemiklerini görebiliyoruz elbisenin üzerinden. Ama ben pek sevmedim kıyafeti, törende ödül verirken de o boynu bir tuhaf göründü, bilemedim. Siz beğendiniz mi?

Habire elalemin giydiklerine laf atan Kelly Osborne, benim yorganıma benzer birşeye sarınıp gelmiş törene aahahah. O saçlar ne öyle kızım?

Mesela latin güzellerden Sophia Vergera da aynı tarz bir elbise giymiş, dize kadar dar, gerisi volanlı, ama o ne kadar güzel giyinmiş, çok beğendim:

Kate Beckinsale daha önce çok gördüğümüz tarzda bir elbise seçmiş ama esmerliğine ve teninin rengine uydurmuş elbiseyi, zaten çok güzel bir kadın, harika görünüyor.

Dünyanın en muhteşem vücutlu kadını The Body Elle McPherson ise herhalde dolapta sakladığı gelinliğini giyip gelmiş törene, o eteğin altından fırça gibi çıkan tüllerin başka bir açıklaması olamaz:

Tanımadığım bu çirkin kız çok sevimli bir elbise giymiş. hem de beline kemeri çakıp demode görünmekten kaçınmış. Elbisesi pek rahat, oh nereye gidersen giy çık, modeli de küçükken giymek istediğimiz kabarık etekli ama modern bir kesim.

Bak bu kız da küçükken hep hayallerimizi süsleyen kabarık etekli kıyafetlerden birini giymiş ama bu transparan, götünü gösteriyor. Olmamış.

Jessica Alba'nın elbisesinin rengini çok beğendim, tenine çok yaraşmış. Kıyafeti Gucci marka imiş.

Debra Messing'i severim, ama bu tarz kıyafetleri çok gördük, artık sıkıldım :

Emma Stone'un Lanvin'i de yumuşak, dökümlü, içinde rahat edebileceğimiz tarzda bir elbise. Belinde kemer detayı var da ben ondan pek emin olamadım.

Geçen hafta Cnbc-e kanalında çocukluk filmini izlediğim Evan Rachel Wood ise törene tavuskuşu kıyafeti ile katılmayı uygun bulmuş. Bu koyu yeşil tonunu törenin eğlenceli havasına mı yakıştıramıyorum nedir, içime sinmiyor bu renk kıyafetler. Hele o tüyler müyler, tam tavus!

Madonna bacımız ise iki beden küçük The Tudors özentili dekoltesi ve burgulu Osmanbey usulü eteğiyle yine her zamanki rüküş çizgisinden sapmamayı başarmış. Bravo Maddy!

Daha çok var amma yerim bitti:)) Siz kimleri beğendiniz, kimlere güldünüz dostlar?

xo xo

Nicole Kidman Golden Globes 2012 Red Carpet

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Mon, 16 Jan 2012 21:37:00 +0000

Oscar'ın küçük kardeşi Altın Küre ödülleri dün gece dağıtıldı dostlar, pırıltılı dünyanın en meşhur ve de botokslu yıldızları da birer birer kırmızı halıda yürüyüp salındılar, nefes kesici güzellikteki kıyafetlerini biz çekiştirelim diye göğüslerini gererek sergilediler. Hatta bizim Meltem Cumburlop Altın Küre sahnesine çıktı ve Türkçe "iyi akşamlar" dedi, vay be! Neden çuvala benzer birşey giyinip biraz yersiz bir barış mesajı verdiğini anlamasam da, o sahneden Türkçe 2 kelime duymak çok ama çok hoştu bence, aferim Meltoş.

Blogumuzun kıdemli moda ikonu Nicole Kidman tabii ki türkücü kocasını koluna taktığı gibi yeni cicilerini giymiş, soluğu kırmızı halıda almıştı. Çoğunluğun tercih ettiği kabarık etekli, kuyruklu muyruklu tuvaletlere karşılık, Nicole "ben bir tanrıçayım" buyurmuş ve vücudunu inanılmaz şekilde sımsıkı saran Versace kıyafeti ile "ve Tanrı kadını yarattı" edasıyla törene katılmıştı. Nicole artık o sıpsıska Nicole değil farkında iseniz, incecik beli yusyuvarlak poposu ile heykel gibi idi maşallah!

Kıyafet gri üzeri altın zımbalı bir tasarım. Ama ben yine aynı şeyi söyleyeceğim, keşke Nicole soluk renkler yerine canlı tonları tercih etse. Kıyafet altın rengi olsa mesela ne bileyim...zaten bembeyaz, kızıl saçlı.. böyle soluk renkleri çok sevmiyorum onun üstünde.

Fakat elbisenin fitini kim yaptıysa helal olsun, pes pes pes!

heykel gibiyim sanki

türkücü koca

çok fazla botoks:(

Nasıl buldunuz Nicole'ü?

Doğumgünü Yemeği ve Çişli Büyü Bozma Seansı

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Thu, 12 Jan 2012 20:31:00 +0000

Yeni yılın ikinci kızçeler buluşmasında Seval arkadaşımızın doğum pastasını kestik sevgili seyirciler. Aslında Kırıntı'ya gidecek idik amma karşıda oturan kızçeler eve rahat dönsünler diye buluşma yerini Mecidiyeköy Green Cafe olarak değiştirdik. Ben hiç gitmemiştim buraya daha önce, bazı arkadaşların dediğine göre eskiden çok loş bir mekanmış burası, elleşip öpüşmeye gelirmiş gençler buraya bol bol ahahah. Kayıtlara geçsin ki, biz gittiğimizde mekan gayet aydınlık idi:))

Green Cafe, Ortaklar Caddesinde, Mudo Outlet'in çaprazında imiş, hazır gelmiş, outlet bulmuşken buraya da bir uğradık Kübra'yla, kavanoz aldı Kübracık evine. Ben de kardan adamlı porselen kumbara beğendim, belki sonra alırım, çünkü bir kardan adam istiyorum epeydir. Boyner mağazasında bir tane ev süsü kardan adam görmüştüm ama onu alıp eve koysam Kedicik tırnak törpüsü olarak kullanarak parçalar zannediyorum. Bunları düşünerek mağazada dolanırken Deniz bizi yakaladı, hatta Fatoooş diye seslendi bana her zamanki gibi:))

Birbirimizi bulunca hemen çıkıp mekanı aradık, biraz ileride, kaldırım hizasından aşağıda, yerin dibindeydi gittiğimiz yer. Kafenin girişinde kocaman bir palmiye vardı; ortalık tropik orman gibiydi, kapının ağzına da kurbağa koymuşlar kocaman bitane; gelip geçen oldukça vırraklıyordu eleman.

Restoran kısmında, duvarın tavana yakın kısmına çepeçevre tren ağı döşemişler, arada sırada çuf çuf dönüp duruyor idi tepemizde, hoşumuza gitti.

Ben önceki bir yazımda bahsettiğim 1960'lar esintili kısa elbiseyi giymiştim, yollarda dondum bütün gün tahmin edersiniz ki bu kıyafetle; Lady Charlotte da oturduğumuz sırada "aaa götün görünüyor Judy" demesin mi, bilemedim artık, inşallah şirkette adım çıkmamıştır dostlar :((

En fazla övgüyü ise elbiseye uysun diye aldığım renkli boncuklar topladı tabii, ben de onları çok sevmiştim biliyorsunuz. Tanesi 10 liraya kaldıysa 2 tane daha alıp boynuma kat kat dolasam; çok mu Mr T gibi olurum, onu kestiremedim henüz.

Yemekte çok güldük, en çok da büyü bozma hikayesinde yerlere yattık. Birinin bir tanıdığı, adına Mişka diyelim; evini dayısının oğlunun arkadaşlarına mı, dıdısının bıdısına mı artık kimse, 7 tane ergen oğlana vermiş birkaç gün kalsınlar, iyilik olsun diyeymiş. Garsoniyer vermek ne zamandır sevap oldu anlamadım ama ahahaha:))) Neyse sonra bu Mişka evine döndüğünde ne görsün? Duvarlara biri elleriyle yağ sürmüş, (ya da ergenler çok mu eğlendiler acaba??) ödü patlamış Mişka'nın, aklına tek gelen birinin ona büyü yaptığı ve duvarlara domuz yağı sürdüğü olmuş. Yemeden içmmeden annesiyle beraber bir hocaya gitmişler, hoca da "ananla ikiniz aynı kaba işeyeceksiniz, evin duvarlarına o çişi dökeceksiniz, öyle bozulur büyü" demiş aaahahahahah:))))) Bunlar da eve gelip ana kız göt göte vermişler, Lombak gibi lan aynen, leğene işemişler şar şar, sonra da şırıngayla büyülü duvarlara çiş zerketmişler ahahahaha. Büyü bozulmuş mu bilmiyorum ama biz çok güldük bu olanlara:))) Acaba leğeni de hoca efendi mi tutuyordu onu da öğrenemedik, öyle ya adamın da bir karı olmalı idi bu işten hey yaleppim :)))

Yemekte antrikot, fileminyon, ızgara tabağı, mozarellalı bonfile seçtik. Izgara tabakları dopdolu idiler; antrikotlar kocamandı; fleminyon da gayet iyiydi... Bizim bonfileler ise cücük kadar geldi yeminle; berikilere bol keseden dağıtıp etin kalanını bize pay ettiler de ufacıcık mı kaldı bize anlamadım. Ben doydum tabii midem küçük olduğu için yine ama diğerleri epey bir söylendi:)) Benim de gözüm doymadı:)

iyi ki doğdun Sevalll:)

Ama asıl bomba filtre kahve idi, doğum pastasıyla içmek için kahve söyledik, ay amaannn french press'in yarısına kadar kahve koyup getirmişler, şoka girdim ben bir kahve bağımlısı olarak, bakakaldım. Ömrümde bu kadar az kahve görmemiştim dostlar. Garson küçük bir kızdı, "ben birşey bilmiyorum" dedi çıktı işin içinden. Biz de onun üstünü çağırıp bir posta olay çıkarttık; hızımızı alamayıp bir posta da hesap ödeme esnasında olay çıkarttık. Hesabı ayrı ayrı ödeyeceğiz dedik, tabii garson kızcağıza inme indi, 9 kişiydik, tek tek hesaplaması imkansızdı... Tabii biz her zaman hesabı kaç kişiysek bölüp öyle öderiz. Tek tek o bunu yedi, ben şunu yedim diye hesaplamayız. Bunu bilemeyen kızcağız gitti, geri geldi, süklüm püklüm bizi kasaya davet etti... O zaman ben de uzatmadan "pos makinesi getir, herkesten şu kadar çekeceksin evladım" dedim. Arzu niye parayı buçuklu söyleyip kızın başına iş çıkartmadım diye kızdı. "Ayol kızcağız senin yarı yaşında" deyince sustu ama:)))

Restorandan çıkınca yine üşüdüm, öff güzel olmak ne kadar zor kardeşim, şıklık uğruna titredim yahu zangır zangır. Neyse ertesi gün mis gibi uzun paçalı içdonumu giydim, sıcacık geldim işime de rahat ettim ohhh:)))

Aman dikkat, üşütmeyin kendinizi bu havalarda.

xo xo

NOT: yahu elimde değil, o işeme olayını her dinleyişimde aklıma şu görüntü geliyor ahahah:

Kate Alert : Tezekli Gala Gecesi

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Tue, 10 Jan 2012 08:00:00 +0000

Pazar gecesi, ailemizin çüküprensi William ile güzel düşesi Kate, Steven Spielberg'in yeni filmi WAR HORSE'un galasına katıldılar Londra'da dostlar. Film bir romandan uyarlama imiş, filmin müziğini de John Williams yapmış sağolsun canım benim. Filmin kahramanı bir at, dolayısıyla başrol oyuncusu da at ve bu atı da kırmızı halıda yürütmüşler, bol bol salmıştır hayvancağız artık halıya tezekleri ahahaah:))

Düşes Kate bu tezekli gala gecesinde, kırmızı halıda dantelli uzun bir tuvalet ile yürüdü (Kıyafet Temperley modaevinden imiş). Upuzun etekleri, dalga dalga saçları ve pırlantalı safir nişan yüzüğü ile Düşes hazretleri kırmızı halıda uçar gibi süzülürken; prens kocası da itinayla aman fönü bozulmasın diye karısına şemsiye tutuyordu:

Fönüm bozulacak Will! Doğru tut o şemsiyeyi!

Elbisenin yakasına bayıldım, gerdanımı açmayı sevdiğim için bu tarz yakalar çok hoşuma gidiyor. Keşke Kate saçlarını iki yandan elmaz tokalarla tutturup göğsünü bağrını biraz açsaydı. Saçları şahane ama bazen toplasa daha çok hoşuma gidebilirdi.

Düşes'in kadife çantası, geçen McQueen kadife tuvaletle taşıdığı çanta sanırsam.

Aynı Barbie bebekler gibi

Ben bu haberleri İngiliz boyalı don basınından takip ediyorum biliyorsunuz. İşte o "gaste" Kate'in bileziğine "gümüş" demiş, a gerizekalılar, elmas o elmas aahahaahah, kraliyet elması hem de:))

Ben bu tarz kıyafetleri pek sevmiyorum, Kate çok güzel ve uzun olduğu için ona yaraşmış, kibar ve zarif görünüyor. Ama bence çanta olmamış.

Siz ne dersiniz, beğendiniz mi Kate'in bu halini?

xo xo

Fatoş Alarmı ve İndirim Ganimetleri

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sun, 08 Jan 2012 10:05:00 +0000

Kızçeler ekibinde hepimizin 1 kod adı var, yani tek bir kod ismi hepimiz birden kullanıyoruz : Fatoş! Mesela kalabalık bir mağazaya girdik, herkes ayrı bir köşeye doğru uzaklaştı, birbirimize Fatooşşş! diye sesleniyoruz, Fatoş alarmını duyan ortaya geliyor ve mağazadan çıkıyoruz. Ya da geçen akşam olduğu gibi, Lady Charlotte ve ben geride kalmışız, diğerleri Starbucks'a gidip bir köşe bulmuşlar, biz içeri girince Fatoooş! diye sesleniyorlar, hemen buluyoruz birbirimizi. geçen akşam da Deniz seslendi bana Fatoooşş diye, tabii hemen dönüp bakınca, bizimkileri oturdukları ücra masada bulabildim. Tabii Charlotte canım şoke oldu, "fatoş diye sesleniyorlar niye dönüp bakıyorsun" diye:)) Deniz de "o adını biliyor" demez mi, aman ne güldük:))

Eee nasıl gidiyor yeni yıl, menun musunuz? Ben şimdilik pek değilim sanırsam. Yılbaşı ertesi pazar günü dilimde yara çıktı, hani aft gibi şeyler çıkıp ağzınızın tadının içine eder ya ondan. İlaç alıp sürmeyi akıl edene kadar 2 gün dilimi çiğnedim, ne pis bir şey şerefsiz aft. Hafta boyu da hep yorgundum, hem yoğun hem de gergin geçti yılın ilk iş haftası. Ne bileyim ondan herhalde, sürekli domuz suratlıydım bu hafta, pek az güldüm, kızçeler buluşmasında bile keyiflenemedim, hatta bu havada Starbucks'da dışarıda oturdular diye hepsini tersledim:)) Bir de üstüne Cumartesi işe gittim, telafi çalışması vardı borcumuzu ödedik. Hani geçen kurban bayramında 1 hafta evde yatıp yuvarlanmıştık ya, o fazladan tatil yaptığımız 2 günü telafi etmek için 2 cumartesi işe geldik. Biri Konya dönüşü yorgunluktan geberdiğim cumartesi idi, diğeri de dün oldu, bitti çok şükür borcumuzu ödedik.

Bunun dışında yılın ilk haftası indirimleri sömürdüm diyebilirim. Üstelik öten çantamla! Evet, 2 senelik çantamın alarmı mı canlandı ne oldu artık bilmiyorum Allahın belası, ben mağazalara girerken ötmeye başladı! Nasıl asabım bozuldu anlatamam. Her yerde ötmüyor bir de, bazı dükkanlarda ötüyor, her yere girerken bir sinir harbi yaşıyorum, ulan ya öterse diye.

İlk vaka Akmerkez Mango'da yaşandı, mağazaya girerken ciyuv ciyuv öttüm. Ulan bas geri çık di mi, yok panikle içeri girdim, gördüğüm ilk elbiseyi (tabii en ucuz olanını) alıp denemeden kasaya koştum, ödeme yapıp çıktığımda haliyle yine öttüm ciyuv ciyuv, kasada torba kontrol edildi, "burada alarm kalmamış" dediler, yani burada birşey çalmamışsınız ama herhalde başka bir yerde çalmışsınızdır manasında! Öte öte kaçtım oradan. Elbiseyi de bizim şirketin yılbaşı partisinde giydim, ama çok vücuda yapışan triko tarzı birşeydi, insanın götü göbeği meydana çıkıyor:

Sonra geçen hafta kızçelerle Zara'ya girerken yine öttüm covcovcov ... Seval deli kız kenardan "aaa hanımın çantası öttü, ne var acaba içinde " demez mi, sonra da "neden kızardın Aslı" diye dalga geçmez mi, ne kızarması mosmor oldum:))) Neyse bu işin çözümü çok kolaymış meğer, Seval'le kasaya gittik, çantayı verip alarmını öldürttük, ben de ondan sonra bütün mağazalara rahat rahat girip çıkmaya başladım:))

Bizim buluştuğumuz gün indirimlerin ilk günü idi, Cevahir'deki mağazaların rezilliğini, milletimizin görgüsüzlüğünü size anlatamam. Masalar, raflar, askılar yağmalanmış, kıyafetler üstüste yığılmış, yerlere dağıtılmış.. Herşey yerlerde sürünüyordu yazık günah. Ortalık pazar alanından beter, yağma var resmen, her bir mağazadaki 700 metrelik kuyruğu saymıyorum zaten. Mağazaları o şekilde görünce elimi sürmek istemiyorum, en ufak bir zevk kalmıyor bende.

O yüzden Cuma iş çıkışı eve dönerken Metrocity'e uğrayayım dedim. Burada mağazalar çok düzenli, öyle yağmalanmış görüntü olmuyor aklınızda bulunsun. Epey dolaştım, sonunda yine Zara'da buldum ganimetlerimi.

İşe giderken giymek için günlük, yünlü, insanı epey sıcak tutan bir elbise aldım. Sıcak olmak benim için çok önemli, şimdi zayıfladım diye hep güzel giyinmek istiyorum ama güzel giyinmenin genelde üşümek anlamına geldiğini öğrendim, o da asla bana uymayan bir durum, üşümeyi hiç sevmem. Hem sıcak hem hoş olmak için bu elbise ideal:

Bir de Pazartesi akşamı Seval'in doğumgününde giymek için elbise kaptım, aslında Seval'e hediye almaya gelmiştim, kendime çalıştım, tuhaf oldu:)))

Tabii bu havada elbiseyi çıplak tene giyemeyeceğim için beni bir düşünce aldı, nasıl giyerim nasıl ederim diye düşünerek mağazada dolaşırken, boğazlı ufacıcık kazakları gördüm, hah, elbisenin içine kazak, altına da Hotiç'ten aldığım yağmur çizmelerini giyeceğim:

Daha önceden aldığım karizmatik ağa çizmelerim yağmurda su çekince moralim bozulmuştu, ayaklarımın ıslanıp üşümesinden de feci şekilderahatsız olurum (aynen kediler gibi). Hotiç'tekilere göre de, deri ne olursa olsun su çekermiş, gözenekli olduğu için. Ben de nihayet bu botları aldım, altı yağmur çizmesi gibi su geçirmez, üstü deri, çizme gibi şık görünüyor. Böylece o ağır yağmur botlarından giyip balıkçı Ali gibi ortalıkta dolaşmama gerek kalmadı. Oh çok memnun kaldım. Kıyafetimi tamamlamak için de Accessorize indirimden upuzun renkli boncuk kolye aldım 2 tane, bunları boynuma dolayacağım, böylece 60'lı yıllar tarzına benzettiğim elbisemin konseptini tamamlamış oldum. (Bugün Ne Giysem'e katılıyorum sanki, salak:)))

Dün akşam da işten çıkınca Akmerkez'e uğradım, annemle kendime Calzedonia'dan yumuşak ve kalın ev çorapları aldım. Bu Calzedonia güzel ama pahalı bir dükkan, sezonda hiç birşey almam buradan, şimdi %50 indirimde, uğramakta faide görüyorum dostlar. Benim gibi opak çorap düşkünü iseniz ya da desenli külotlu çorap seviyorsanız bir bakın derim.

Yeni yılın bir haftası böyle geçti işte dostlar, gelecek haftalarda daha neşeli olup daha çok yazı yazmayı ümit ediyorum. Herkese güzel günler, bol indirimli alışverişler dilerim:)

xo xo

2011 Özet Geç Lan Piç Yazısı

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sat, 31 Dec 2011 16:00:00 +0000

Vay be, oturup 2010 senesinin özetini çıkarttığım gün dün gibi aklımda, aylar haftalar uçarak geçmiş o günün üzerine. Büyüdükçe zaman çok daha çabuk akıyor sanki.

2011 deyince aklıma gelen ilk şey Kraliyet Düğünü, ikincisi Bon Jovi konseri. Üçüncüsü de iş değiştirmem olsa gerek. Dostlarımla, kızçelerimle, biricik Lady Charlotte ile bol bol gezdiğimiz bir sene oldu bir de 2011; hafta içi, haftasonu Taksim Midpoint olsun, Cevahir AVM olsun her fırsatta biraraya geldik. Yeni yılın ilk haftası da buluşacağız inşallah:) Bir de 2011 fırsat kuponu kullanıp uygun fiyata bol bol suşi yedik Kübracımla:))

OCAK

2011'in ilk ayında 3 boyutlu Rapunzel çizgi filmini izledik. Ben senenin en etkilendiğim kitabı Tarihçi'yi okuyup; öteden beri çok ilgilendiğim Dracula üzerine 2 uzun yazı yazdım. (Meraklısına 1.yazı & 2. Yazı) . Sizlerle beraber Nicole Kidman'ı kırmızı halıda takip edip her giydiğini eleştirdik:) La Capitana'nın geleneksel ziyafetinde kendimizden geçtik. Bir de ben Keşan'a gidip -6 derecede kar altında kaldım. Kızçelerle bolca gezip içip eğlendik. Yani Ocak dolu dolu ve eğlenceli idi.

OCAK : La Capitana ziyafeti

ŞUBAT

Şubat ayında kuruyan gözlerim beni biraz üzdü, pomad ve damla peşinde koştum epeyce. Kıpır kıpır, canlı, enerjik Defne Joy Foster'ın ölümü ise çok sarstı beni, epeyce etkilendim ve üzüldüm. Birkaç gün sonra ise hayat devam ediyor dercesine İzmir Hayvanat Bahçesinin fili Begümcan'dan mutlu haberler geldi : Minicik 100 kiloluk bir yavrusu olmuştu Begümcan'ın :)) Şubat ayı aynı zamanda emektar kuaförümün bunayarak saçımın içine ettiği aydı . Neyse kızçelerle gezip tozarak kendimi neşelendirdim.

ŞUBAT : Begümcan ve yavrusu

MART

Doğumgünümü kutladığım kutlu doğum ayı olan Mart'ta en önemli olay, Bebek'teki 25 yıllık emektar kuaförümü terkederek Arnavutköy'deki genç bir mahalle kuaförüne kaçmam oldu. Sağolsun Aydın saçımı düzeltti, ben de Midpoint'te doğum pastamı kestim:)) Mart ayının diğer bir etkinliği de Zekish ve Lady Charlotte ile gezdiğimiz Rahmi Koç Müzesi'ndeki Görünmez Müzisyenler sergisi idi.

MART : Kutlu doğum ayı:))

NİSAN

Nisan ayı bu sene hayatımın değiştiği aydı. O günlerde çalıştığım şirketin patronu yurtdışından gelen ödemeleri iç etti, piyasadaki bütün çeklerini yazdırıp bize de hadi yallah dedi, ayazda zik gibi kaldık ortada. Ne karanlık günlerdi yarabbim. Panikle iş aramaya başladım, bir haftada 2 yere gidip yapamayacağımı anlayarak ertesi gün "dost kalalım" diyerek ayrıldım:))) Nihayet şimdiki işime başlamak üzere güzel bir anlaşma yaptım ve üzerimdeki karanlık kalkıp gitti.

Nisan ayının ve de senenin en unutulmaz olayı, Prens William ile sekiz yıllık sevgilisi Kate Middleton'ın şaşaalı düğünleri oldu tabii. Alexander McQueen modaevinden Sarah Burton'ın hazırladığı çok ince işçilikli gelinliği ile Kate hepimizi büyüledi. Kraliçe Elizabethi düğün hediyesi olarak William'a dükalık verince, Kate de "Her Royal Highness Catherine, Duchess Of Cambridge" oldu tabii, ben de Kate'i sıkı sıkıya izlemeye başladım.

NİSAN : Kraliyet Düğünü

MAYIS

Mayıs'ta yeni işime başladım, hala da oradayım şükür:)) Yıllar sonra bambaşka bir sisteme geçmek çok zorladı tabii, aylar sürdü yeni yere alışmam. Eski takoz laptopum artık iflas ettiği için çok yazı yazamadım. Karayip Korsanları serisinin son filmini izledim. Mayıs ayının en etkileyici olayı 20 sene sonra ortaokul sınıfımla buluşmam oldu.

MAYIS : 20 sene sonra buluşma

HAZİRAN

Haziran ayı 2 senedir korkarak beklediğim şey başıma geldi, şu hayatta en sevdiğim tek dizim olan EZEL final yaptı. Haftalarca her bir Ezel bölümü ardından methiyeler düzen bendeniz de boşluğa düştüm tabii. Hala özlüyorum bu diziyi, gerçekten. Yazın gelmesiyle yeni Cambridge Düşesi muhteşem kıyafetleri ile ortaya çıkıp salınmaya başladı. Biz de ısınan havayla kendimizi sokaklara atıp daha çok gezmeye başladık, Dolmabahçe'de mehtap seyrettik. Ayın sonunda ise ansızın gelen ilhamla evlere şenlik bir Kedim ŞİYİRİ yazmış bulundum:))

HAZİRAN: Ezel'in finali

TEMMUZ

Temmuz ayında nihayet yepisyeni HP notebook'uma kavuştum, oynayamadığım bütün oyunları cihaza yükleyip mutlu mesut yaşamaya başladım:)) Ama bu ayın büyük haberi, tabii ki yıllardır beklediğimiz, özlediğimiz, kendimizden geçerek sayıkladığımız 8 TEMMUZ 2011 BON JOVİ İSTANBUL KONSERİ idi. Hayatımın en muhteşem konseri idi herhalde. Kocaman gülümsemesi ve meşhur süpermen dövmesi ile Jon Bon Jovi kadın-erkek hepimizi bir kere daha kendine aşık etti:))

Harry Potter serisinin büyük hayal kırıklığı yaratan son filmini de Temmuz'da izledik. Üstelik o kadar iyi olabilecekken, son anda gidip sıçıp batırdığı için hırsımdan kendi kendimi yedim. Of be of!

Temmuz, kızlarla bol bol gezip tozup indirimlerden alışveriş ettiğimiz bir ay idi aynı zamanda. En güzel gezmelerimizden biri de Midpoint terastaki gel keyfim gecemiz olmuştu.

TEMMUZ : Bon Jovi Konseri

AĞUSTOS

Ağustos tatil ayı ve ramazan olduğundan sakin geçti. Ben tatil yapamadım o ayrı. Evde oturup müşterime yükleme yaptım maalesef. Yine de yeni işe girdiğim halde evde yatmak güzeldi. Bol bol Lego Harry Potter Years 1-4 ve Lego Karayip Korsanları bilgisayar oyunlarını oynadım. Fırsat bu fırsat, tekrar Ayasofya'yı ve ilk kez Harbiye'deki Askeri Müzeyi gezdim. La Capitana ile George Dalaras konserine gitmemiz, tam yaz tatiline yaraşır bir hoşluk idi. Ağustos ayında ilgimizi çeken bir diğer olay da senenin ikinci ama çok daha küçük kraliyet düğünü olmuştu.

AĞUSTOS : Ayasofya gezisi

EYLÜL

Tatilden işe dönüş ayı çok sakin geçti, kızçelerle buluşup mojito içmek ve Kübra ile bol bol suşi yemek dışında, bu ayın olayı Sahaf Şenliği idi kesinlikle. İki kere gidip bir sürü Agatha Christie toparladığım şenlikten çok memnun kalarak ayrıldım:))

EYLÜL : Sahaf Şenliği

EKİM

Ekim karanlık ay! Ayın başında çok hasta oldum, çırçırdan hastaneye kaldırılıp serum yiyerek iyileştim. Sonra yepyeni üç boyutlu Üç Silahşörler'i seyrettim. İstanbul Bienali'ndeki modern sanat eserlerini görünce az kalsın yeniden midem bozulacaktı. Ayın sonu son derece hareketli geçti, kızçelerimden Seval'in kınası oldu, ertesi gün eski arkadaşım Demet'in düğünü, sonraki gün Seval'in düğünü derken ayı göbek atarak kapattık.

Ama aslında Ekim ayı hiç göbek atmalık bir ay değildi, arka arkaya felaketler yaşadık, onlarca gepegenç askerimiz şehit oldular. Yasa girdik, hükümetin yas ilan etmesini bekledik, etmediler. Ardından korkunç bir acı daha vurdu ülkemizi, Van depremle yerle bir oldu, insanlar karda kışta evsiz kaldılar, yuvalarını ailelerini yitirdiler. Hala çadırlarda yaşamaya çalışıyorlar ve hemen hergün o buz gibi çadırları ısıtmaya çalışırken yangından, dumandan ölen bir vatandaşımızın, bebeklerin haberini alıyoruz. Hükümet gidip Cumhuriyet Bayramımızın kutlamalarını iptal etti. Cumhuriyet tarihinde ilk kez! Bu kabul edilemez bir durumdu. Ekim ayı, hala verdiği acıların sarılmadığı bir ay olarak tarihimizde yerini aldı.

EKİM : Seval'in düğünü

KASIM

Kasım ayında 1 haftalık muhteşem bir bayram tatilimiz oldu. Tatilde yesyeni laptopumun bozulması dumur etse de HP servisi cihazı evden alıp 1 haftada tamir ederek yine eve geri yolladılar, kalbimi kazandılar. Tatili fırsat bilip annemi Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm filmine götürdüm. Kasım'ın güzel olayı 30. İstanbul Kitap Fuarı idi, bu sene de bir sürü kitap alabildim çok şükür. Lady Charlotte ile fal baktırma maceramızla bu ay da sona erdi.

KASIM : 30. TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı

ARALIK

Ve işte son saatlerini yaşamakta olduğumuz yılın son ayına geldik. Aralık ayına damgasına vuran macera hiç şüphesiz Lady Charlotte ile Mevlana şenliklerine katılmak için Konya'ya gittiğimiz haftasonu oldu. Yedik, içtik, sema ayini izledik, bol bol gezdik. Üşümemize, yorulmamıza değmişti bu gezi. Onun dışında Düşes Kate'in muhteşem gece elbisesi ile bir organizasyona katılması gözlerimize bayram ettirdi. Bir de kitap kulübümüzle Taksim'de buluşmamız, Midpoint'te saatlerce yiyip içip sohbet etmemiz ayın en mutlu olaylarındandı.

ARALIK : Konya seyahati.

İşte bir yıl böyle geçmişti sevgili izleyenlerim. 2012'de sağlıkla, keyifle bol bol gezelim, dikkatle yiyip içelim (kilo almadan) , gönlümüzce alışveriş yaparak istediğimiz kıyafetleri, kitapları, dvd'leri alalım inşallah.

Sağlık, sevgi, dostluk ve bolluk dolu mutlu bir sene dilerim.

MUTLU YILLAR!

Mutlu yıllar miyavvvv

Yeni Yıl Hediyelerim Geldiii

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sat, 31 Dec 2011 12:59:00 +0000

Sabah balkabağı gibi kendi halimde otururken kapı çaldı ve Yurt İçi Kargo elemanı kılığına girmiş bir elf (kara yağız, göbekli bir elf :))) bana Tekirdağlı Noel Ana Zoimin yılbaşı hediyelerini getirdi dostlar. Biliyorsunuz geçen yıl Zoikuş bir email kitap kulübü kurmuştu, ben de ilk üye ve de başkan yardımcısı olmuş idim:)))) Kulübümüzde hem kitap paylaşımı hem de bol bol geyik yaparak çok güzel muhabbetler kurduk. Ve de Zoican kulübün birinci yılı şerefine bir çekiliş düzenlemeye karar verdi. En sevdiğimiz alıntıları paylaştığımız bu çekilişi ben kazandım, ne güzel değil mi?

(Merak edenler varsa, İstanbul Hatırası'ndan idi benim alıntım : "Balat'da doğdum, Haliç kıyısında... Sevdiklerimin mezarları da orada. En yakın arkadaşlarım bu şehirde, en güzel anılarım da öyle, gördüğünüz gibi işim de burada. Ve kısmetse bu şehirde ölmeyi isterim." )

Bu sabah da kocaman bir paket dolusu hediyelerim bana ulaştı. Her birini tek tek düşünerek, öyle özenle seçmiş ki Zoim... Ve her birinde hediyeler kadar güzel bir minik not... Ne kadar mutlu olduğumu anlatmaya kelimeler yetmez, çok teşekkür ederim düşünceli, güzel arkadaşım.

Veee işte hediyelerim:

Tea Obreht'den ödüllü bir kitap, Kaplanın Karısı. Balkanlar'da geçen çok meraklı bir konusu var, hemen okumak istiyorum


Kaplanın Karısı

Bir kişisel gelişim kitabı (Nota dikkat lütfen) Kitabı açınca ufak bir şok geçirdim, yazılar başaşağı idi. Meğersem tersini çevirip öyle okumak gerekiyormuş bu kitabı. Çok merak ettim doğrusu:

Bul karayı al parayı:))

Penguen 2011 yıllığı, muhteşem bir hediye ama bana değil, gelecekteki kızancıklarıma imiş bu albüm:))

Gelecekteki kızancıklarıma Zoi teyzelerinden bir mesaj

Bir karatahta fincan! Hiç böyle bir şey görmüş müydünüz dostlar? Fincanın yanında tebeşiri var ve fincanın üzerine istediğin gibi yazıp çizebiliyorsun! Harika!

Zoicanım, ne kadar düşüncelisin.

Veeee Kuddusi'den sümsük kızım Kediş'e, bir paket enfes mi enfes kedi maması heyyoooo:)) Teşekkürler Kuddiş:)

nomnomnomnom

Yeni yılda mis kokulu banyolar için duş kremi. Yarın ayılma duşumda kullanicim hemen:

Ve de bronz renkli çok güzel bir oje, hemen sürdüm:))

Oje şişesinin güzelliği de ayrı bir konu:)

Bu kadar düşünülmüş, özenilmiş hediyeler için ne desem, ne kadar teşekkür etsem az. Seni öpüyorum,seviyorum Zoim.

xo xo

Parlak Yeni Yıl Işıkları

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Wed, 28 Dec 2011 20:41:00 +0000

Dün akşam Kübra arkadaşım ile yeniyılı kafamıza göre kutlamaya karar verdik ve iş çıkışı kendimizi Nişantaşı'na attık dostlar. Bu sene herkes Nişantaşı'ndaki yılbaşı süslemelerini anlata anlata bitiremiyordu, biz de çok merak ediyorduk tabii. Meraktan Topshop'u bile gezmedik, hızlı hızlı yürüdük ve köşeyi dönüp Abdi İpekçi caddesi karşımıza çıkınca nefesimiz kesildi , en vahşi hayallerimizden bile güzeldi cadde, şahane süslenmişti. Işıkları görünce "heeyyy" diye bağırıp zıpladık önce caddenin girişinde:)))

Cadde boyu renkli ışıklardan taklar yapmışlar, takların altından aşağıya doğru bakınca rengarenk bir tünel gibi görünüyordu ve çok hoştu. Kaldırımlara da beyazlı gümüşlü kocaman sempatik heykeller dizmişler, işte peri kızı, noel dede filan enteresan figürler. Tabii cadde vıngır vıngır kalabalık ve herkes çılgınlar gibi fotoğraf çekiyor idi. Şu heykellerden biriyle foto çektirene kadar epeyce sabretmem gerekti:)))

Kaldırımdan aşağı, lüks mağazalara karşı cikletimizi balon yapa yapa yürüyüp meydana geldiğimizde bir daha çığlığı bastık: meydanda ışıklardan yapılmış, gökkuşağı gibi kocaman müthiş bir ağaç vardı. Bir de altın yaldızlı fayton çekmişler ağacın altına ahahaha, herhalde fotoğraf çekmek içindi o fayton!! Nihayetinde caddede trafik vardı, beygir de huysuz huysuz kişniyordu. faytona binip tur atmak mümkün görünmüyordu hiç. Neyse, en azından depiklenmeden arabanın yanında durup prensesler gibi fotomuzu da çektik:))

Atın poposu çıkmış ahahah:)))

Atiye sokaktan yukarı kıvrıldık, Teşvikiye'yi de görelim diye. Atiye tipik olarak ağzına kadar dolmuş taşmış, buz gibi soğuğa aldırmayan titrek vatandaşlar masalarda yayılmış içiyor, bir o kadarı sıra bekliyor idi.. Valla bence hava dışarıda oturulmayacak kadar soğuk ve ayazdı. O yüzden fazla düşünmeden eski gözağrımız Kırıntı'ya gittik. Kapıda kuyruk olmuştu millet, sanki bedavaya her yer nasıl kalabalık hafta içi, şaşırtıcı değil mi? Bize ne tabii, biz kendimize bakalım, neyse çok beklemedik, hemen yer bulundu bize. Üstelik beklerken 2 tane bende olmayan bardak altlığı da çaldım oracıktan, iyi oldu, güzel oldu:))

oohhh hayat bana güzel

Biz bu gece hovardalık yapmaya, yeni yılı yeni umutları kutlamaya gelmiştik Kübracık ile, oohh bir şişe kalecik karası açtırdık... Etli nachos ve peynir tabağı getir dedik garson kardeşe, sonra bir de ambulans getir diye şakalaştık, soframızı donattık.

Kırıntı'nın nachosu öyle bir tabak cips üzerine peynir eriteyim oh oh kolay çabuk birşey değil. Bir tabakta 8-10 tane nacho var sadece, fakat her biri inanılmaz imce ve kıtır; üzerlerinde peynir, mantar, et eriyip birbirine karışmış; müthiş bir tat geçişmesi. Mutlaka tavsiye ediyorum.

Kırıntı - Etli Nachos

Nachos ile nefsimizi körelttikten sonra şarabımızı yudumlarken peynir tabağındaki enfes lezzetlerin tadına baktık. Ayak kokan en güzel Fransız peynirleri; brie ve rokfor harikaydı. Bir tane Konya'ya giderken yediğim isli peynire benzer bir peynir vardı, onu da beğendim. Bir de yumuşak bir cins vardı, ama peynir değil adeta kaymak, kar öbeği.. ağızda eriyor.. Mükemmeldi. Tabakla gelen erik marmelatına ise kafamı gömesim geldi, o kadar lezzetli idi.

Kırıntı Peynir Tabağı

Peynirlerin son kırıntısı yutup, şarabın son damlasını içtik; birbirimize üniversite yıllarının karşılıksız aşk maceralarını ve rezilliklerimizi anlattık. Sürekli güldük tabiii, hem yiyeceklerden hem de muhabbetten dolayı tadı damağımızda kalan bir gece oldu.

Bu yıla böyle veda etmek çok hoşuma gitti, yeni yıl da yılbaşı süsleri gibi pırıltılı ve rengarenk olur inşallah:))

City of blinding lights

Bu fotoyu görünce kendime U2'dan şarkı gönderesim geldi : Oh you look so beautiful tonight, in the city of blinding lights:))

xo xo

Kate'in ilk Noeli ve Aşure

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sun, 25 Dec 2011 22:38:00 +0000

Cambridge Düşesi Catherine, bu haftasonu ilk kez kraliyet ailesi ile Noel'i kutladı. Ailecek kraliçenin özel mülkü Sandringham'da artık ne yaptılar ne ettiler bilmiyoruz. Okuduğuma göre günde 5 kere kıyafet değiştirmeleri gerekiyormuş, işte sabah kahvaltısı, kuşluk bilmem nesi, öğle yemeği, kokteyli, akşam resmi yemeği derken özel tasarım kıyafetleri giyinip giyinip soyunuyorlarmış. Bir de bunlar çok zengin ya, birbirlerine hiç pahalı hediye almazlarmış, ucuz ve de gülünç hediyeler almak makbülmüş Windsor'larda, bir gün gidersek aklımızda bulunsun. Yazık kız, geçmişte Prenses Diana bunlara kaşmir kazaklar filan aldı diye yerlerin dibine geçmiş, o esnada at suratlı Anne, abisi limon suratlı Charles'a yumuşak klozet kapağı vermekte imiş basuruna iyi gelsin diye.. Turuncu kafa Prens Harry bir seferinde kraliçe 2. Elizabeth'e laylondan duş bonesi almış, üzerinde de "ain't life a bitch" yazıyormuş bonenin ahahaha:))

İşte bunlar Pazar sabahı ailecek malikhanenin yakınlarındaki bir kiliseye gidip Noel duasına katılmışlar. Binlerce insan da Kate'i, William'ı ve de Harry'i görmek için kilisenin etrafına doluşmuş. Geçen senelerde 1000 kişi kadar kalabalık toplanırken, bu sene sabahın köründe 4000 kişi bekliyormuş bizimkileri görmek için. Ne de olsa süperstar oldu Kate artık. Ama ben olsam sabahın köründe tatlı uykumdan kalkıp gitmezdim valla açık konuşayım. Hiç birşey pazar sabahı uykusu kadar tatlı olabilemez.

Kate yeni bir palto giymiş, tasarımcı bağımsız bir İngiliz, yani öyle büyük bir moda evi değil. Şapkasının modelini geçen aylarda Anma Gününde giydiği siyah şapkaya çok benzettim:

Benzettiğim şapka da bu idi :

Paltonun altında kısa siyah elbise ve füme sandığım opak çoraplar var. Yaşasın opak çorap kardeşliği:)

Evet, evet füme rengi çoraplar

William & Kate

Hazır yazmışken geçen geceki resimleri de koyayım. William ve Kate geçen gece Londra'da evsiz gençlere destek veren bir kurumu ziyaret ettiler, gençlerle kurabiye pişirip sohbet ettiler. O gece Kate Ralph Lauren'dan triko bir elbise giymişti. Ben de ertesi gün işe giderken Mango'dan aldığım kırmızı triko elbiseyi giydim hemen, Ay delirdim herhalde:))) Kate'in elbisesi 400 pound benimki 40 tele idi ahahah:)))

Barbie bebek mi, Kate mi?

Düşes Catherine, Prens William

Catherine, Cambridge Düşesi

O değil de, bişey oldu, bir türlü anlatamadım, halbuki bloga mutlaka yazmak istiyordum. İşte : Evvelki hafta kızçeler toplantısı olmuştu, Bakırköy Capacity'deki Midpoint'te buluştuk, büyük ahşap masanın etrafına dizildik, güzel güzel yemek yedik, deli deli güldük, tuvalete gitmek için önümüzden gelen geçenin kıçına başına laf söyledik, kaynanalık yaptık:))) Sonra inanılmaz ama masaya bir kutu aşure koyduk... Arzu bize aşure yapmış, aşureyi de bildiğin plastik yoğurt kabına doldurmuş, Midpoint'e getirmiş ahahaah:))) Valla açtık kutuyu, plastik kaşık da getirmiş, çalakaşık gömüldük kutuya, hapır hıpur aşure yedik ama o kadar lezzetli yapmış ki anlatamam size. Hatta laf etmesin, kızmasın diye rüşvet olarak garson kardeşe de aşure verdik, adam masaya geri gelip Arzu'yla tokalaştı, arkadaşımızı müthiş leziz, şekeri tam kıvamında aşuresinden ötürü tebrik etti, düşünün artık. 2011'in en hoş anılarından biri olarak bende kalacak bu minik hikayeyi de bloga kaydetmek istedim. Aha işte kutu da bu :

Yılın son yazısında görüşmek üzere, güzel bir hafta geçirmenizi dilerim benim sevgili seyircilerim:)

xo xo

Kate Alert

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Mon, 19 Dec 2011 21:15:00 +0000

Canımız, bir tanecik prensesimiz Catherine, Cambridge Düşesi; bu gece, yaşlandıkça babasına benzeyen keltoroş kocacığı ve havuç kafa şirin kaynıyla resmi bir davete katıldı dostlar.

Siyah kadife straples tuvaaaalet Alexander McQueen, elmaslar ise düğün hediyesi imiş, herhalde kraliyet ailesinden gelmiştir. Kate sanki vücut çalışmış gibi, kolları kaslanmış gibi görünüyor, maşallah. Bense kendinden geçmiş ezine peyniri gibi löp löp oturuyorum.

Ay içim daraldı vallahi gözlerim şaşı oldu ya, o nasıl bir elbise, nasıl elmaslar oy oy oy

Hı hı, evet, az önce bibuçuk Mevlana pidesi yedim

Etli ekmek, pide, Sedat dürümcüsünden yiyorsun yiyorsun... Sonra böye oluyorsun cicim!

Yok yok valla kıskanmadım... Kate zaten çok aşırı zayıf... Hem kocası yakında kel kalır... Elmaslar da çok parlamıyor zati... işte... neyse... eeee meh meh .... miv? .... HÜÜÜÜÜÜÜÜÜ !!!!

beğendik mi Kate'i?

xo xo

Konya Mevlana Seyahati 4. Bölüm : Yöresel yemekler, Etli Ekmek, Mevlana Pidesi, Bamya Çorbası, Tandır

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sun, 18 Dec 2011 08:30:00 +0000

Konya seyahatimiz, muhteşem yöresel yemekler yediğimiz efsane bir gurme gezisi oldu dostlar. Yerel mutfak anlatılanlara göre defalarca ödül almış, niye diye hiç şaşırmadım. Yediğim herşey olağanüstü lezizdi.

İlk gün Havzan pidecisinde etli ekmek ve mevlana pidesi yedik. Bu restoran zaten Türkiye'nin en iyi pidecisi seçilmiş. Turla gelen misafirler kapılardan bacalardan taşıyor; inanılmaz bir kalabalık çok katlı restoranın her tarafından fışkırıyor idi. Buna rağmen restoran çok iyi organize olmuş, tak tak gayet organize şekilde önümüze geldi yemekler, servis saat gibi tıkır tıkır işledi:))

Etli ekmek ve emektar fotoğraf makinemin kılıfı

Çorba ve salatayı saymıyorum, onları geçelim, assolistlere gelelim:))) Önce etli ekmek geldi sofraya, upuzun ince bir lahmaç gibi, yağlı, ancak mideyi kesinlikle rahatsız etmiyor... O kıyması, hamuru damakta buhar olup eriyor adeta... Nefis bir lezzet.

Mevlana pidesi ise artık bir cennet yemeği filan gibiydi dostlar, incecik upuzun, kenarları hafif kıtır pide kıymalı ve peynirli idi, keçi peyniri ya da tulum peyniri ullanmışlar tuzlu tuzlu... emin olamadım. Ucundan tutup başladım yemeye, muhteşemdi kesinlikle.

Mevlana pidesi

Yağlı yağlı pideler, etli ekmekler.. Bu nefasetin üzerine bir tatlı patlatmaz isek olmazdı. Konya'nın saç arası meşhurmuş, bir tane isteyip paylaştık Lady Charlotte ile:)

Aman yaleppim... İncecik, arasına kaymak konup kızartılmış hamurun içine fıstık doldurmuşlar... Ama ne doldurmak dostlar, taşıyor fıstıklar hamurun içinden... Harikulade bir lezzet şelalesi ağzımıza dökülüyor adeta...

Saçarası

Sadece belki biraz daha şerbetli olabilirdi bu tatlı, orta kısımlaı daha lezzetli geldi bize, kenarları kupkuru idi. Fakat damağımızda esen fıstık lezzeti fırtınası unutulmazdı:)))

Havzan'da yediğimiz bu menü kişi başı 12 TL tuttu.

İkinci gün yemek için Konak Konya Mutfağı'na gittik. Çok güzel, içi kuzinelerle ısıtılmış, düzenli bir mekan idi burası. Yemekten sonra içeceğimiz çayın bardağına kadar herşey sofrada diziliydi. Ayrıca salata ve süzme yoğurt vardı masada.

Konak ziyafeti, Konya'nın meşhur bamya çorbası ile başladı. Iy mıy sümüklü bamya deyip içmeyenler muazzam bir lezzet zevkinden mahrum kaldılar maalesef. Ben bamya sevmem, içine düştüm çorbanın. Minicik kuru bamyalardan yapılan koyu çorba enfesti. Garson kardeş "bu çorba düğün çorbası, düğünlerde yaparız" diye bir bilgi verdi, demek ki Konya'da düğün yapacaksanız bu çorbadan pişireceksiniz.

Bamya çorbası

Çorbanın ardından minicik sarılmış etli sarmalar geldi ve lüp lüp yuttuk bunları yoğurtla. Valla bir tabak olsa yerdim açık konuşayım bu lokmacık sarmalardan. Lokum gibiydiler.

Etli yaprak sarma

Ve büyük finalde ana yemek fırın kebabımız nihayet sofrayı şenlendirdi. Etin yağını çekerek yumuşacık olmuş pidenin üzerinde fırında helmenerek lokumsu bir mertebeye erişmiş olan yumuşacık kuzu eti, yanında mis gibi bir parça soğan ile servis edildi. Soğanı da yedik, pideyi de yedik, eti yalamadan yuttuk. Nomalde alışkın olmadığımız yağlar ile piştiği halde en ufak bir rahatsızlık vermedi fırın tandır bize. Et ile pidenin karışımından gelen yağlı rayiha ile adeta kendimizden geçtik:))

Fırın kebabı

Daha bitmemişti, yemeğin üzerine tatlılarımız geldi. Höşmerim dedikleri helvaya benzer, damağa yapışan bir tatlı ve yine sofraların sultanı saçarası birlikte servis edildi, ikisini de yedik:))

Benim bildiğim höşmerim daha başka tür bir tatlıydı, bu yediğimiz un helvası gibiydi.

Höşmerim

Sofraların sultanı, başımızın tacı saç arasına gelince; bu sefer tatlımızın şerbeti müthişti ama bunun içindeki fıstığı azdı. Havzan'ın hamurdan taşan fıstık şelalesi ile Konak'ın kıtır hamuru ile şerbetini birleştir, işte sana mükemmel saçarası:)))

Saç arası

Konak Konya Mutfağı'nda yediğimiz bu menünün fiyatı kişi başı 24 TL idi. İstanbul'da bu menüye kaç para vermek gerekirdi sizce? :))

Konya mutfağı, enfes lezzeti ile aldığı tüm ödülleri hakeden müthiş bir Türk mutfağı örneği; gittik ve yedik, en ufak bir pişmanlığımız yok:)) Herkese de tavsiye ediyoruz:))

Miss Judy Abbott & Lady Charlotte yemek ziyafetinde:)

Afiyet olsun.

xo xo

Konya Mevlana Seyahati 3. Bölüm : Sille ören yeri, Karatay Medresesi, İnce Minare, Alaeddin Tepesi, Konya Çarşısı ve alışverişlerimiz

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Fri, 16 Dec 2011 08:30:00 +0000

Sema töreninin ertesi günü, yani Pazar sabahı uyandığımızda hala yorgunduk. Söylene söylene toparlandık; erkenden kalktığımız halde oramızın damlası, buramızın melhemi derken kahvaltıya zor yetiştik:))) Kahvaltıdan sonra da otobüsümüze binerek Konya'nın Sille denen bir ören yerine gittik.

Sille'nin özelliği Kapadokya'ya benzer dağlara kazılmış mağaraları imiş. Tabii bu mağaralara tırmanmadık. Köyün in ile cinin top oynadığı yegane caddesinden yürüyerek restore edilmekte olan bir küçük kiliseye baktık, sonra da geri döndük. Restorasyon devam ettiği için kilisenin içine de giremediğimizden, anlamsız bir ziyaret olmuştu bence Sille köyü.

Aya Elena Kilisesi

Kiliseyi gördükten sonra, köyün bomboş ve ayaz altında titreten ana sokağından otobüsümüze yürüdük. Birkaç tane seramik dükkanı gördük bu yol üzerinde. Demek buralarda el işi seramikler makbul imiş.

Yüzyıllarca önce kayalara oyulmuş kiliselerle bezeli kocaman tepenin yamacında ufacıcık bir köydü Sille.

Yolun sonunda otobüse geldiğimizde rehberimiz haydi kalkıyoruz diyerek bizi araca oturttu ama birden soğuktan mıdır nedir, acele çiçek toplamamız gerekti. Rehber de "gidiyoruz şimdi, burada tuvalet de yok" diyerek inmemize müsaade etmedi ama geç kalan birkaç kişi bir türlü gelmek bilmediler. Biz de artık dayanamadık, hemen berimizdeki ahşap, ufak binaya daldık.

Sille'de gizlenmiş güzel bir kahvaltı mekanı

Şok şok şok! Dışarıdan hayalet kasabada bir ölü evi gibi görünen restoranda meğersem şenlik varmış, içerisi resmen kopuyordu dostlar. Müthiş bir açık büfe serpme kahvaltı, şarkılar türküler eşliğinde eğlenip kahvaltı eden insanlar, ahşap ağırlıklı otantik dekorasyon, canlı hayat!... Ne kadar şaşırtıcı bir görüntü!

Otantik mekanda çocukluğumun üzerinde çaydanlıkla su ısıtılan sobası

Kapısında WC değil HELA yazan tuvalette çiçek topladıktan sonra nihayet otobüse doluşup Sille'ye bay bay dedik ve çabucak merkeze geri döndük. (seviyorum merkez değil Konya merkez annem) İlk önce Karatay Medresesi'ni ziyeret ettik.

Muazzam çini işçiliği ile Karatay Medresesinin kubbesi

İçeriye girdiğimiz anda kendimden geçtim dostlar. Dörtköşe, ufak, üzerine bir kubbe kondurulmuş sade bir Selçuklu medresesi idi burası. Fakat binanın içi gördüğüm en şahane çinilerle bezenmişti. O parlak turkuvaz renk asırlardır parlaklığını kaybetmemiş, capcanlı renkleriyle gözlerimizi kamaştırmaktaydı.

Türk üçgenleri

Sade bir kare formu olan medresenin kubbesi, Türk üçgeni denen bu teknikle binanın üzerine oturtulmuş. Selçuklular devrinde matematik ve astronomi eğitimi veren medrese, Osmanlı döneminde de bir süre kullanıldıktan sonra terkedilmiş. Cumhuriyet döneminde ise Çini Eserleri Müzesi olarak tekrar hizmet vermeye başlamış.

Medresede, günümüze kalıntıları gelmiş olan Kubadabad sarayından kalma enfes çiniler de sergilenmekte.

Medresenin çini bezemelerinin içinde dualar ve kutsal kişilerin isimleri gizlenmiş

Karatay Medresesi bence Konya'da görülmeye değer yerlerin başında geliyor. Nefes kesici güzellikler barındıran, ufacık ama unutulmaz bir müze burası.

Alaeddin Tepesinde koruma altındaki Selçuklu saray duvarı

Karatay'dan çıkıp tıngır mıngır yürüyerek Alaeddin Tepesine geldik. Tabak gibi dümdüz Konya'nın merkezi olan bu höyük ve çevresi; şehrin en canlı, en hayat dolu yeri. Tramvay hattı bu tepenin etrafında dolanıyor. Tepede ağaçlıklı bir park, çay bahçeleri ve Alaeddin Camii bulunmakta. Aynı zamanda eski Selçuklu sarayından kalan son duvar da koruma altına alınmış.

Alaeddin Camii

Cami, meşhur Selçuklu sultanı Alaeddin Keykubad tarafından yaptırılmış.İçi sütunlarla dolu ava duvarları çıplak, öyle müstesna bir güzelliği yok idi. Yalnız mihrapta güzel bir çini işçiliği görülüyordu. Belki de caminin içi de eskiden çini bezeliydi de günümüze gelememişti, kim bilir?

Alaeddin Camiinin çinili mihrabı

Ama caminin en büyük güzelliği, artık yokolmaya yüz tutmuş Kündekari sanatıyla yapılmış olan minberi idi. Abanoz ağacından, tek bir çivi kullanılmadan, birbirine geçirme yöntemiyle yapılmış olan minberin işçiliği nefes kesici idi.

tek bir çivi kullanılmayan Kündekari tekniği ile yapılmış...

Abanoz minber

Caminin avlusunda bulunan türbede ise tam sekiz Anadolu Selçuklu Sultanı'nın yattığı söyleniyor. Türbe taş işçiliğiyle yapılmış süslemelerle bezenmiş.

Selçuklu sultanları türbesi

Alaeddin Tepesinin üstü, gayet güzel ağaçlandırılmış ufak bir park, çaybahçeleri var, gençler burada takılıyor. Görünüşte Konya'nın hem en yeşil hem de en canlı yeri idi Alaeddin Tepesi.

Alaeddin tepesi

Tepenin üstünden yuvarlanarak diğer tarafa indiğimizde ise karşımıza Konya'nın bir diğer küçük mücevheri İnce Minare çıktı dostlar.

İnce Minare

İnce Minareli Medrese, yine Selçuklular devrinde yapılmış, bu sefer çini değil taş işçiliğinin en güzel eserleri ile bezenmiş bir medrese. 1956'dan beri Taş ve Ahşap Eserler Müzesi olarak hizmet vermekteymiş.

İnce Minare

Medresenin taç kapısı, müthiş detaylı süslemeleriyle herhalde Selçuklu dönemi taş işçiliğinin en güzel örneğidir. Taş işçiliğinin güzelliği harikulade idi.

Taç kapı

Medresenin minaresi 1901 senesinde düşen bir yıldırımla yıkılmış. Yine de minareden kalan kısmı, turkuvaz renkli taşlarla örülmüş, harika bir eser.

İnce Minare

Medresenin kubbesi de renkli taşlarla örülmüş ve harika işçiliği ile oldukça çarpıcı idi.

İnce Minare'nin taş işçiliği kubbesi

Medresede Selçuklu devrinde ait taş kitabeler, Konya Sarayından gelme rölyefler, ahşap cami kapıları da sergileniyor. Benim en çok sevdiklerim Selçuklu simgesi kartal ve melek kabartmaları oldu.

Kitabeler

Melek

Selçuklu Kartalı

Bu medreseden sonra artık yavaş yavaş turumuzun sonuna geliyorduk. Rehberimiz de alışveriş edelim, iç turizme katkıda bulunalım diye bizi Konya Çarşısına bıraktı. Gelenler görenler bilir, adımbaşı bir Necati mağazası var Konya'da, her tür hediyelik hatıra eşya bu mağazalardan alınabilir. Biz de bol bol Konya şekeri, derviş figürü, magnet vs aldık Necati'den.

Kediyi çağırmak için semazenli çanım

Alışverişimiz sonunda Necati mağazalarından biri tarafından hediye edilen Sikke yaka iğnem

Dervişim

Alışverişden sonra çarşıda şöyle bir tur attık ve çok güzel minareleri ile gözümü alan Aziziye camisini panoramik olarak gezdik:) Zaten çarşı dediysem birbirini kesen birkaç minik sokaktan oluşmuş, o sokaklarda da Necati mağazalarından başka birşey yok, 2 adımda bitti çarşı.

Aziziye, Osmanlı devrinde yapılmış bir camii, mimarisi o yüzden çok hoşuma gitmiş olacak. Gerçekten çok oturaklı ve zarif bir eserdi.

Aziziye Camii

Camiyi görüp başladığımız yere geri dönünce ne görelim? Bizim tur arkadaşlarımız ufak bir çay ocağı bulmuşlar kahve içiyorlar. Kahveeee! sadece 1 TL'ye köpüklü mis gibi Türk kahvelerimizi höpürdettik, o kadar lezzetli geldi ki bize o kahveler anlatamam. Sonra da çok merak ettiğimiz gümüşçü dükkanlarına bakmak için meydana döndük.

Dervişli bileklik ve kolyem

Bana kalsa Konya'da gümüşçü dükkanına gitmek aklıma gelmezdi, sağolsun Handan'cım son dakikada mutlaka bak diye harika bir tavsiye vermiş... Allahımmmm, o kadar güzel takılar vardı ki girdiğimiz dükkanda (Osmanlı Gümüşçüsü) ... Kalan vaktimizin tamamını orada yüzüklere, kolyelere, bilekliklere bakarak geçirdik. Lady Charlotte şahane bir takım aldı, ama böyle güzel bir işçilik görmemiştim. Ben de turkuazlı dervişli bileklik ve kolyesi ile; minik bir yüzük ve ona uygun bileklik aldım. Yüzüğü o kadar sevdim ki, sürekli takmak istiyorum. Tam parmağıma göre idi kendisi. (9,5 numara imiş parmak ölçüm) Bileklikler de şaşırtıcı derecede tam ince bileklerime göreydi, misal ben hiç bilezik alamam, hep çok büyük gelirler, elimden çıkarlar. Halbuki bunlar tam bana göreydi:)))

Yeşil taşlı yüzüğüm ve bilekliğim

Birer kültür turu parasını gümüşçüde bırakıp buluşma noktasına geri döndük. Tabii hemen yeni yüzüklerimizi taktık ve öğle yemeği yiyeceğimiz restorana gittik. O ziyafetten de en son yazacağım gurme yazımda bahsedeceğim:)))

Yemekten sonra artık Konya'dan ayrılıp kalabalık ve gürültülü,çıldırtıcı ama hayat dolu İstanbul'a geri dönme zamanı gelmişti. Yola çıktığımızda saat 2'ye geliyordu yanılmıyorsam. Gece 11'de İstanbul'da idik. (Yolda bolca çiçek topladığımızı söylemek lazım). Pazar gecesi o saatte şehre girip kalabalık trafiği görünce sevinçten gözlerim doldu:))))) Oh be dünya varmış, hayat budur işte dedim valla:))) Hava da 15 derece ateş gibi idi. Yani gitmek, görmek, yenilikler deneyimlemek çok zevkli olsa da her seyahatin en güzel tarafı İstanbul'a geri dönmek idi dostlar:))

Konya yazı disimin son bölümünde yöresel yemeklere sıra geliyor:) Muhteşem bir "gırtlağıma hakim olamamıştım" yazısı için bizi izlemeye devam edin benim canımdan çok sevdiğim seyircilerim:)

xo xo

Konya Mevlana Seyahati 2. Bölüm : Mukabele-i Şerif (Sema)

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Wed, 14 Dec 2011 09:30:00 +0000

Cumartesi gecesi otelde yediğimiz yemeğin ardından otobüse doluşarak, Mevlana Kültür Merkezi'ne doğru yola çıktık sevgili izleyenlerim. Mukabele-i Şerifin yapıldığı 3000 kişilik bu yeni bir yapı inşa edilmeden evvel Şebi-i Aruz töreni spor salonunda icra ediliyormuş, rezalet.

Kültür Merkezi, onlarca otobüsün getirdiği binlerce insan ile dolup taşmıştı. Salt Sema değil, çeşitli sempozyumlar da düzenleniyor idi Vuslat Haftası şerefine. Binanın içinde çeşitli el sanatları ve çini sergileri açılmış, bol bol broşür dağıtılıyordu.

Tur şirketinin 1 sene öncesinden ayırttığı yerlerimiz G bloğunda ve Sema meydanının hemen önünde idi. Heyecanla yerlerimize yerleştikten sonra açılış konuşması yapıldı, sonra klasik olarak Ahmet Özhan ve ekibinden canlı ilahiler dinledik. O hakim yaka gömleklerine bildim bileli gıcık olurum bu adamın da, neyse.

İlahilerden sonra davudi sesli bir amca konuşma yaptı. Ardından tekrar tören esnasında flaş patlatmamamız ve tören bittikten sonra alkışlamamız için uyarılar geldi. Aşağıdaki fotoğraflrı flaşsız çektim, o yüzden net değiller ama çok tuhaf, adeta mistik görünüyorlar:))

Ve nihayet yüzlerce yıllık geleneklere dayanan, her biri ayrı manalar taşınayan sembolik ritüellerle bezeli Mukabele-i Şerif başladı.

Önce, klasik Türk müzik altleri ile derviş saz heyeti sahneye çıktı, bütün ayin boyunca sufi müziği çaldılar.

Semazenler, yani dervişler ağırbaşlı hareketlerle salona girdiler. Etkilendim onların hallerinden ve tabii kılıklarından. Dervişler uzun tennurelerinin üzerine siyah hırkalar giymişlerdi, bu hırka mezarı temsil ediyormuş. Başlarındaki uzun sikke dedikleri keçe başlık ise mezartaşını...

Salona giren her bir derviş tek tek baş kesti, selam verdi, aralarında 2 tane minik oğlan da vard dervişlerin. Biz onlara "baby Mevlevi" adını taktık:)

Sema edilecek yuvarlağın ucunda dervişlerin postları diziliydi, her biri postunun üzerine gitti.

Dervişler

Postların beri tarafında ise, şeyhin kırmızı postu var idi, kırmızı post mevlevilikte en yüksek makam imiş. Kırmızı postun sahibi, mevlevihanenin şeyhi ve de Mevlana'nın yeryüzündeki temsilcisi imiş. Şeyhin sikkesinde yeşil bir kuşak sarılı idi ama onun manasını unuttum. Şeyh, salonun girişinden, kırmızı posta giden en kısa hayali çizgiden yürüyerek dervişlerin başına geçti.

Kırmızı postuna yürüyen şeyh

Şeyh ve dervişler postlarında secde edip, sema edecekleri yeri öptüler. Bundan sonra semazenlerin 8 tanesi ve şeyh; birbirlerine üç kere selam verip baş keserek kırmızı postun etrafında döndüler. Buna "Sultan Veled Devri" deniyormuş. Semanın sıkıcı kısmı burası idi. Eğer usulünce tüm semazenler bu devri dönselerdi, ayin iyice uzardı. Ama sadece 8 tanesi bu devri yaptı.

Sultan Veled Devri

Ney taksimi geçti, biz de dalmış kendimizden geçmişken dervişler aynı anda yere kapandılar, sonra ayağa kalkıp hırkalarını üzerlerinden attılar. Dervişlerin hırkaları omuzlarının üzerinde duruyordu, sadece Şeyh kollarını geçirmişti hırkasına.

Dervişler ellerini omuzlarında birleştirmişler, bu Allahın birliğine inandıklarını gösteriyordu. Kollarını açmadan tek tek şeyhin önünde eğildiler elini öptüler, o da onların başlarını öptü, sema izni verdi, izni alan dervişler ağır ağır dönerek yavaşça ellerini açtılar.

Yukarı bakan sağ elleriyle aldıkları Allah ihsanını, yere bakan sol elleriyle bize dağıtıyordu dönen dervişler.

Dervişler sema için 1 sene eğitim alıyormuşlar, dönerken bir ayak sabit - sanırım sol- sadece sağ ayağın 2 hareketi ile bir tam tur atıyorlarmış. Her adımda Allah Allah Allah diye zikrediyorlarmış.

Baby Mevlevi

Şeyhten izin alarak semaya başlayan dervişler

Dervişlerin seması 4 bölümden, yani 4 selamdan oluşuyor. Müziği takip ederek bir süre sema ettikten sonra duruyorlar, kenarlara çekiliyor, yanyana geliyorlar. Ardından alanın etrafında tek sıra yürüyüp tekrar şeyhin elini öperek izin alıyor ve bir sonraki tura, yani selama başlıyorlar.

Bir sonraki selama başlamak için tekrar şeyhin elini öperek izin alan dervişler

Semazenlerin başları mazlumca sağa yatık

Baby Mevlevi

Dervişler tam 4 selam dönüyorlar...

Allahın birliğine şehadet eden dervişler

Sema bitince, dervişler yine postlarının üzerinde dizildiler, siyah hırkaları ile bembeyaz kelebekler gibi tennurelerini örttüler. Şeyh dualar etti; peygamberler, şehitler ve bütün insanların ruhuna bir Fatiha gönderdi, en sonunda devletin selameti için bir dua okudu.

Duaların ardında şeyh selam vererek kısa adımlarla, postundan girişe giden en kısa çizgi üzerinden yürüyerek sema alanını terketti. Ardından tüm dervişler tek tek baş kesip selam vererek salonu terkettiler. En sona kalan baby mevlevi için salondan bir alkış koptu.

Sema ayininden sonra dervişler ve şeyh, kimseyle konuşmadan dergahdaki hücrelerine kapanarak meditasyon yaparlarmış. Tabii biz Kültür Bakanlığı'na bağlı semazen ekibini izlediğimizden, onlar soyunup dökünüp evlerine gitmişlerdir. Bu durumda, finalinde Kur'an-ı Kerim okunduğu halde, maaşlı sanatçılar tarafından icra edilmiş bir performans izlemiştik. O zaman alkışı haketmiyorlar mıydı?

Bir sonraki yazıda Konya'yı medreseleri, ören yerlerini gezmeye devam ediyoruz...

xo xo

Konya Mevlana Seyyahati 1. Bölüm: Şems-i Tebrizi Türbesi, Mevlana Müzesi, Meram Mesireliği, Tavus Baba Türbesi, Ateşbaz Veli Türbesi

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Mon, 12 Dec 2011 20:54:00 +0000

Haftasonu Lady Charlotte ile Pronto Tur'un Konya Mevlana Turuna katıldık sevgili izleyiciler. Bu katıldığımız ilk Pronto turu olduğu gibi ilk yurt içi turumuz da oldu. Yurtdışı turlarından oldukça farklı bir karakteri varmış yurtiçi turlarının, bunu öğrendik. Turda bol bol Konya'yı gezdik, yöresel yemeklerle kendimize ziyafet çektik, Necati mağazalarından alışveriş yaptık ve tabii Mukabele-i Şerif törenini izledik. O yüzden bunları tekmili birden 4 ayrı yazı ile anlatmaya karar verdim.

Cuma gecesi işten koşturarak eve gelip ufak valizimi kaparak acele acele Şişli Pronto'ya gittim. Otobüs beni buradan alacaktı amma Pronto tur kapı duvar, eğer siz de buradan bir tura katılacak olursanız merak etmeyin, otobüs oradan alıyor, apartmanın önünde (Namlı Hipermarketin orası) bekliyorsunuz.

Otobüs gelince Lady Charlotte ile neşeli seyyahatimize başladık. Kadıköy Evlendirme Dairesi önünden diğer yolcuları alınca rehberimiz Hasan mikrofona geçti ve turun açılışını yaptı. Hasan, ufacık tefecik, yaşı da bizim kadar minik bir adamdı. Çok güleryüzlü ve esprili idi, yol boyu sıkılmayalım diye elinden geleni yaptı. Yurt içi tur jargonunu da bize öğretti, biz bilmiyoruz ya, ilgincimize gitti bu bilgi:)) Meğersem sıkıştığınızda rehbere "çişim geldi" denmezmiş, "çiçek toplamak istiyorum" denirmiş. Rehber de "acil çiçek toplama molası" verip otobüsü durdururmuş. Ondan sonracığıma otobüsteki herkes tek tek kalkıp mikrofon başında kendimizi tanıttık. Bu usulü de ilk kez görmüştük. Sıra bize gelince kendimizi "profesyonel seyyah" olarak tanıttık ahahahaha:)))

Konya'nın girişindeki bir tesiste, tostçu büfesi üzerinde dev Semaze

Sonrasında rehberimiz durmamacasına konuşup Konya'yı, mevleviliği, Mevlana'yı anlatırken birkaç kere mola verdik. Bolu Köroğlu Park'a geldiğimizde yollar bembeyaz yerler buz kesmişti. Hava sıfırın altında ve dondurucu bir ayaz vardı. Yavaş yavaş kara iklimine geçiş yaparken rehberimiz eğitici filmler ile bizi Mevlevilik hakkında bilgilendirmeye devam etti. İlk film kısaydı ve dervişlerin mevlevihaneye nasıl alındıklarını anlatıyor idi, ikincisi ise baştan sona sembolik ritüeller ile bezeli Mukabele-i Şerif (Sema) hakkındaydı ve uzundu . İşte o filmde artık dayanamadım, içim geçti dostlar :))

Sabah 5:30'da kahvaltı etmek için durduk. Küçük bir tesiste isli peynir yedik, çay içtik. Peynir mideme dokunur mu diye biraz tırstım ama birşey olmadı neyse:)) Sonra sanırım o eğitici cd tekrar gösterildi, tabii yine içim geçmiş benim... Göz alabildiğine dümdüz uzanan, uçsuz bucaksız Konya ovasında güneş doğarken kendime geldim. Dışarısı -4 derece idi, hava pırıl pırıl, bulutsuz ve güneşli olduğu halde Konya'nın ayazı çarpıcıydı. Birkaç saat sonra şehre vardık.

Sadrettin Konevi Camii

Otele ancak akşam üzeri girebiliyorduk. O yüzden ilk durağımız Şems-i Tebrizi Türbesi'ni ziyaret ederek gezmeye başladık. Konya'nın eski valilik binasının, mağazaların, bankaların bulunduğu yolda (Konya Çarşısının karşısında), güzel bir parkın içinde idi bu türbe. Türbeye giderken Sadrettin Konevi Camii'ni de dışarıdan gördük.

Şems-i Tebrizi Türbesi'nin bulunduğu park alanı


Türbenin çeşme ve havuzu

Çeşmeden detay

Şems-i Tebrizi'nin türbesinin bulunduğu Şems parkı eskiden mezarlık alanı imiş. O yüzden böyle uyarılar koymuşlar:

Edep Buranın Heryanı Mezarlık

Şems-i Tebrizi Türbesi ve Camii

Şems-i Tebrizi Türbesinin içi. Küçücük bir türbe idi.

Şems-i Tebrizi Türbesi. Cami ve türbe birbirine bitişik.

Şems'in ardından artık Mevlana Müzesine gitme vakti gelmişti. Zaten şehre girer girmez o çarpıcı yeşil rengi ile 16 dilimli KUBBE-İ HADRA en baskın manzara idi.

Kubbe-i Hadra

Dervişan kapısından müzeye yani dergaha girdik, yanlış anlamadı isem Hamuşan yani Ölmüşler Kapısından da çıkmamız gerekiyormuş ama bu düzeni değiştirmişler sanırsam. Neyse, dergahın bulunduğu alan, eskiden Selçuklu Sarayının gül bahçesi iken Sultan Alaeddin Keykubad tarafından Mevlana'nın babasına hediye edilmiş. Babası ve daha sonra Mevlana vefatlarından sonra buraya gömülmüşler.

Dervişan kapısından girip bahçede yürüdük

Mevlana Müzesi

Geniş bahçeden geçip ulaştığımız dergah-müze; küçük bir avlu etrafında kümelenmiş yapılardan oluşmuş. Ortada bir şadırvan ve ufacık havuz var, Şeb-i Aruz havuzu imiş. Meydanın bir kenarında mutfak, bir tarafında derviş hücreleri sıralanmış. Diğer kenarda da işte bu yeşil kubbe ile örtülü türbe var; türbede Mevlana ile babası en büyük sandukaların altında yatıyorlar. Türbenin içi sayısız detay ve sembollerle dolu, çok da süslü ve zarif. Çarpıcı büyüklükte sandukaları görünce içim bir hoş oldu, epey duygulandım.

Türbenin girişi

Türbede Mevlana'nın yeleği, o dönemden kalma Mesnevi, Kur'an-ı Kerimler, Osmanlı işi ipek seccadeler de sergileniyor.

Türbenin önünde Yavuz Sultan Selim tarafından yaptırılan şadırvan

Dergahın mutfağını, dervişlerin çile çıkarttıkları küçük odaları da gezmek mümkün ancak odalar için tuhaf bir düzenleme yapmışlar. Daracık kapıdan kafanızı uzatıp içeride oturan maketlere bakmanız gerekiyor. O kalabalık ve sıkışıklıta adeta imkansız ve çok rahatsız bir durum, bu sistemi beğenmedim.

Derviş hücreleri

Şebi-i Aruz Havuzu

Türbenin arkasındaki mezartaşları

Müzeyi gezip bitirince Lady Charlotte ile kendimizi mağazaya attık. Önce mağazada çalan ulvi müzikten etkilenip birer Tekke cd'si ; sonra magnet, anahtarlık, kolye, mavi süslü kutuda lokum, püsküllü teneke kutuda damla sakızlı Türk kahvesi aldık. Kendimize de birer filtre kahve ısmarladıktan sonra güneşli havanın tadını çıkarttık.

magnetlerim

çinili lokum kutusu (içi dolu:))

anneme damlasakızlı Türk kahvesi

kolyelerim, dervişlerim

koleksiyonuma anahtarlık

Mevlana müzesinden sonra öğle yemeğine gittik, Konya'da yediğim enfes yemekleri en son ayrı bir yazıda anlatacağım.

Yemeğin ardından kendimizden geçmiş vaziyette otobüse doluştuk ve hala otele gidemediğimiz için Konya'nın mesire yeri Meram Bağlarına götürdü rehberimiz bizi.

Meram

Yol boyu süslü ve güzel, birkaç katlı villalar yapılmıştı ama şehrin geri kalanı gibi buralarda da hiç hayat belirtisi yoktu. Meram bağları ise dere boyuna kurulmuş; çay bahçeleri, takı tezgahları, restoranlarla dolu bir mesire yeri idi. Hatta şehrin en yeşil, ağaçlıklı yeri de burasıydı.Gelgelelim soğuk hava yüzünden dere donmuş, çay bahçelerinde ise in ile cin top oynuyordu.

Tavus Baba / Tuz Baba Türbesi

Otobüs bizi tepede bıraktı, burada Şeyh Tavus Mehmet-el Hindi'ye ait olan Tavus baba Türbesini görme imkanımız oldu. Turun evde kalmış koca bekleyen kızları da tuz bastılar sanırım türbeye, çünkü tuzumuz yok filan diye birazcık söylenmişlerdi gelirken

Lady Charlotte

Efendim, vakti zamanında bu türbenin bulunduğu tepeden şehre çok güzel bir kadın sesi yayılırmış. Mevlevi dergahından bu sesi işiten dervişler merak edip tepeye geldiklerinde birkaç tavus tüyünden başka birşey bulamamışlar. Erenlik, babalık payesini bir kadına atfetmeyi uygun görmeyince buraya bir erkek adı verilmiş, Şeyh Tavus Mehmet-el Hindi türbesi denmiş, Tavus adı halk arasında söylene söylene Tuz haline dönüşünce Tuzbaba türbesi olmuş çıkmış burası, genç kızlar da koşa koşa tuz basmaya gelmişler:))

Meram

Türbeden aşağı, donmuş dere boyunca yürüdük, dere boyu gerçekten yeşillikti ve çok güzel düzenlenmişti ama hayat, canlılık yoktu etrafta. Çaycılar kapalıydı, kahve diye inledik ama sesimizi duyan olmadı. Bir Starbucks yoktu koca Konya şehrinde yaleppim:))) Hararetten içimiz yanarak otobüse geri doluştuk.

Meram'da dere donmuş

Meram bağlarında çay içip vakit geçiremeyince, rehberimiz bizi başka bir türbeye götürdü. Burası da Ateşbaz Veli Türbesi idi. Mevlana'nın aşçısı olan bu zat, Mevlana'ya yemek pişireceği bir sırada odun bitince ayaklarını ateşe verip yemeği pişirmiş. Türbesi ufacıcık, sapsade bir yapı idi.

Ateşbaz Veli Türbesi

Bu ziyaretten sonra artık saat 4 olmuştu, nihayet otele giriş yapabilirdik. Biz, şehrin en eski otellerinden Özkaymak'ta kalıyorduk. Otele gelir gelmez şiş ayaklarımız, sızlayan bacaklarımızla yataklara devrilmişiz. Alarmı saat 6'ya kurmuştuk, ama Lady Charlotte kaldırmasa ben bütün gece uyuyacakmışım, bangır bangır çalan alarmı duymayacak kadar kendimden geçmişim dostlar:))

Algının kapıları

Otelin verdiği yöresel olmayan yani bahsetmeye gerek görmediğim akşam yemeğinden sonra otobüsümüze bindik, rehber biletlerimizi dağıttı ve Mkabele-i Şerif'i izlemek üzere Mevlana Kültür Merkezi'ne doğru yola çıktık. Bu çarpıcı töreni bir sonraki yazıda anlayacağım kısmetse:)

Konya izlenimlerime gelince; şehir adeta bir hayalet kasaba. Şehir planlaması çok düzgün ve ferah yapılmış, alçak apartmanlardan oluşan siteler gayet düzenli bir planla sıralanmışlar. Çarpık varoş bir yerleşim yok. Ama sanki hayat da yok. Belki soğuktan insanlar evlerine çekilmişti, belki çok kalabalık ve kaldırımlarda adım atamadığım bir şehirden geldiğim için bana öyle gelmişti.... Ama bence sokakta yaşam yok Konya'da. Bir kafe, bir Starbucks bulamadım dostlar:)) Bir kahve içemedim, içimde kaldı yahu:)))

Konya sokakları

Sokaklarda kadın yok

Arkası yarın...

xo xo

Neler Neler, Maydonozlu Köfteler

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Thu, 08 Dec 2011 21:07:00 +0000

Basiretim mi bağlandı, nazar mı değdi, biri ellerim tutulsun da tek kelime yazmayayım diye beddua mı etti, pis günahları boyunlarına, artık ne olduysa kaç gündür yazamıyorum dostlar. Halbuki geçen Cuma akşamı olanları anlatmayı çok istiyordum, yuh aradan 1 hafta geçti, ancak yazıyorum.

Geçen Cuma akşamı Pelinsu'nun doğumgünü vardı. Aslında kuzu 16 Eylül doğumlu, Sibelcim aileyi ta bu zaman toparlayabildiği için yeni yaptık kutlamayı. Ben de önce ırın kırın etmiştim ama tabii Cuma akşamı işten çıkınca, "insan ailesi için nelere katlanıyor yaleppim" diye söylene söylene metröbüste resmen sosisli sandövicin turşusu pozisyonunda karşıya geçtim, Kadıköy'den de tükkanlara baka baka Bahariye'ye yürüyüp abimlere geldim.

Oooh Sibel bi masa kurmuş evlere şenlik; köfteler, börekler, yaprak sarmalar, efendime söyleyeyim kocaman peynir tabağı...Masanın üstünde yer kalmamış yani... Bir de elleriyle pasta yapmış süslü püslü... Bardakları da dizmiş, onun babasıyla benim babam yani dünüşler karşılıklı rakı içecekler; herşey hazır. Bu esnada Pelinsu ve Pelinsu'nun küçük kuzenleri; tombilik çok güzel bir kız bebek ile, henüz yürüyemediği halde azmaktan geri kalmaya toştoş oğlan... Bu ufaklıklar da ortalarda yuvarlanıp "aaaaaaaa uuuuuuuuuu eeueeeee" gibilerden bolca sesler çıkartıyorlar... Birisi açmış Amına Fena Koydum, aman işte Adını Feriha Koydum dizisini, vıyvıyvıy Feriha zırlıyor... Herkes aynı anda konuşmakta... Ben yardım dilenen gözlerle etrafıma bakıyorum, biri bir yudum bira mira etil alkol filan verse de acılarım sona erse diye... Abimin de müşterisi arayacağı tuttu, arka odaya gitti... Tam o karambolun içinde Sibel gelip çay mı kola mı rakı mı diye sordu ortaya.. Ben rakı dediğini duymadım amma babam duymuş, sonradan o söyledi:))) Sonra Sibel'in gelinlerden biri getirdi çayı dayadı tak tak hepimize.. babaların rakısı ayvalara geldi böylece ahaaha:))) Sonra da olay çıktı tabii, abim Sibo'ya "niye çay verdinnn" didi, ne yapsın kız o karmaşada, herşeyi mükemmel hazırlamış, babalar da "biz çay izmeyiz rakı isterik" deselermiş, yabancı evdeler mi sanki???

Böylece herkes önüne bakarak çaylarını; ben de mucize kabilinden bulduğum Tuborg %100 maltı içip, "üzülme Sibo, napalım fiyasko oldu fiyasko" diye zevzeklik ederken, aaaaa Sibel birden hüngür sümük ağlamaya başladı! Babalara bak, rakı içmediler kızı ağlattılar ya! Amannn ödüm bokuma karıştı, canım Sibelim benim zevzekliğimden ağlıyor diye o kadar üzüldüm ki, ağzıma geleni söyledim, "minik" dedim, "her bir köfte aynı büyüklükte yuvarlanmış" dedim, "her bir paçanga böreği eşkenar üçgen kesilmiş" dedim, zavallıcık hem ağladı hem köftesini yedi Sibel kuzu.

Yetmez tabii bu kadar olay, Pelinsu da gitti, dayısının getirdiği hediyeyi açtı. Kocaman Gamze bebek, dünyanın en çirkin oyuncağı yaleppim:))) Böyle bir et kafa, konuşuyor, siz ne deseniz cevap veriyor, o pis ağzı burnu yamuluyor bir de konuşuyor, Allah cezasını versin. "Bu gece kalkar, hepimizi doğrar" dedim, dinlemediler. "Merhaba" dedi Gamze bebek. "Çok çirkinsin" dedim, "anlamadım" dedi. "Sen keko musun?" diye sordum, "hayır ya sen?" demesin mi, kahrettin beni Gamze bebek:))))

Pelinsu bebeğine sarılıp odasına gitti, cırcırcır başladılar konuşmaya, Allah muhafaza, pek yaklaşmayın oralara, bitmez o çene artık:))) Ben de oyuncak yazarkasa almış idim, neyse onunla da oynuyormuş, çang çong öttürüyormuş her akşam:))

Bu gecenin üstüne Sibel de abim de hasta oldular, yorgan döşek yatıyorlar. Pelinsu da Gamze bebekle muhabbette:)) Bana da gel bizde kal filan diyorlar aman aman haahahah Ya ben ya Gamze bebek ulan! :))))

İşte bir aile fiyaskosunun öyküsü de böyleydi benim canımda çok sevdiğim izleyenlerim. Günlerdir başkaca kayda değer birşey olmadı. Amaaa bu haftasonu için Lady Charlotte ile süper planlarımız var, Cuma akşamı gidip Pazar günü geleceğiz, kısmetse Pazartesi yazarım maceramızı :))

bize iyi yolculuklar dileyin:)

xo xo

Neyse Halim Çıksın Falim

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Mon, 28 Nov 2011 09:29:00 +0000

Cumartesi günü havanın soğuk ama kuru olmasını fırsat bilerek Lady Charlotte ile kendimizi İstiklal'e attık dostlar. Bizim en eski şirketten sevdiğimiz bir arkadaşımız da bizimleydi, Yaya diyelim ona.

Yaya İstanbul'da oturmuyor amma bu yedi tepeli kadim şehirdeki bütün falcıları, cinli hocaları, üfürükçüleri bilir. Fal baktırmayı çok sever, sık sık bizim burnumuzun dibinde olduğu halde adını sanını duymadığımız falcılara kaderini kısmetini okutturur. Ara sıra sonuçtan çok memnun kaldıysa ikinci seansa bizi de çağırır.

Yaya ile gittiğimiz falcıların en bombası Remziye idi. Remziye abla Küçük Çekmece'de, derme çatma bir evde oturuyor idi, ev o kadar eskiydi ki, tuvalet bahçede idi düşünün, tam eski romanlardaki ayakyolu muhabbeti:)) Ama işte Remziye öyle ver parayı bur karayı bi falcı değildi, giderken yanımızda çiçekler, lokumlar götürür; kadını bir güzel okkalar, rica minnet fal baktırırdık. Üste para bayılmak ayrı, saygıda kusur etmemişsen 20 lira mı neydi vizitası:))) Remziye'nin tipi de evlere şenlik, tövbeler olsun yaleppim, günah yazma kınamıyorum valla billa çok ürkütücüydü, böyle bizi teker teker arka odasına alıp falımızı fallarken yüzüne pek bakmamaya çalışırdım, çarpılırım marpılırım diye tırsardım. Bütün bunlar yıllar yıllar önce olan işlerdi. Şimdi Remziye bu yazılarıma malum olup cinlerini bana musallat etmez işalla yaleppim dinimiz amin.

İşte cumartesi günü Yaya arkadaşımız bizi son keşfettiği falcıya götürmeyi önerdi. Bu sefer İstiklal'deki sıra sıra fal kafelerden birine gidecektik, haa iyi bunlar ciddi değil, gayet geyik olur eğleniriz diyerek kabul ettik. Melekler Kahvesi (Kafe Dezanj)'nin karşısındaki Sembol kafe'de NESİL bakacaktı bu sefer kaderimize kısmetimize. Yaya saatler öncesinden arayıp sıraya yazdırmıştı bizi.

Dükkanları gezip, yemek yedikten sonra pahalı kahvelerimizi içmek üzere Sembol Kafe'ye gittik. Neyse çok fena değildi kahveler. Sonra Nesil sırayla bizi kabul etmeye başladı. Önce Yaya çıktı, o meğersem daha önce gelmiş, tasdik etmiş onaylamış, bizi o yüzden getirmiş Nesil'e:)) Falı fallanan Yaya pürtelaş heyecanla geri döndü, Lady Charlotte gitti bu sefer fallanmaya. Merakla bekledik, aaa o da bir heyecan geri dönmesin mi, amanın işte benim sıram gelmiş idi.

Merak içimi kemirirken, heyecanımı bastırmaya çalışarak daracık ahşap merdivenlerden Falcı Nesil'in yanına çıktım. Aaaa! Gencecik eli ayağı düzgün sevimli bir delikanlı idi bu. Ne bileyim Nesil bey diye Yaya öyle bir babalamıştı ki adamı, böyle Oz Büyücüsü gibi bir tip karşıma çıkacak zannediyor idim:)) Önce o cihetten bir şaşkınlık yaşadım.

Nesilcik benim fincanı açıp kenara koydu, yani fincana bakmadı hiç, yüzüme bakıp falımı söylemeye başladı, makineli tüfek gibi takır takır konuşuyordu, tuhaf cümleler kuruyordu... Öyle sana 3 vakitte deve yüküyle kısmet var gibi basmakalıp falcı lakırdıları etmiyor, daha ütopik ve de metafizik takılıyordu:))) Bir de bu cihetten şaşırttı beni.

Nesil bana önce işimle ilgili falımı söyledi. Yaptığım işte belli bir müfredat varmış, problem çözmeye yönelikmiş, yaratıcı zekamı kullanamıyormuşum, çok sıkılmışım, gün dolduruyormuşum işyerinde vs vs. Aferin doğru bilmişti. "Geçen dokuz yıla bakıyorum" gibi konuştu falımı söylerken, peki ama nereye bakıyordu? Çok merak ettim:) Nesil benim hep çalışacağımı, sakın işi bırakmamamı, ama 2012'de iş dışında yaratıcı zekamı kullanabileceğim bir ek iş gibi fırsat yakalayacağımı söyledi.
Sonra da gönül işlerine geçti, yine hızlı hızlı konuşarak sevgilim olmamasının sadece benim suçum olduğunu; sevgililik müessesesinin gereksiz olduğuna inandığım ve ortak ilgi alanı bulamadığım, ayrıca da çabucak ilgimi kaybettiğim için kimseleri beğenmediğimi söyledi. İyi aferin bunlar da güzel. Nesil lafları ardı ardına hızla sıralarken bana çıkıştı adeta, sonra da dedi ki, "mesela adamın biri geldi sana, beraber birşeyler yapalım dedi, ne diyeceksin?" Ben de yapıştırdım hemen "Star Wars izleyelim!" Ahahahaah çocuk puahahaha diye gülmeye başlamasın mı? Ondan sonra falım geyiğe döndü, "tabii küçük Anakin'in büyümesini izlersiniz, üzerine Yüzüklerin Efendisi, bir de Avatar patlatırsınız" dedi, aaa böyle deyince Nesilcik gözüme pek sevimli göründü birden dostlar, hem şirin hem Star Wars seviyor, kafamdan "canım gel sana Star Wars koleksiyonumu göstereyim, hem de hepsi orijinal" diye geçirmeye başladım, belki zihnimi okur, Nesil'le çıkarım ben de fena mı olur diye düşünüyordum bir yandan ahahahaah:))) O kadar eğlendim ki anlatamam dostlar. Sonunda yeni yılda isminde A-L-E-M olan biriyle tanışacağımı öğrendim. Sülalem mi mesela ahahahah:))) Polat Alemdar olmasın da:)))

Böyle geyiklerle bir fal seansının da sonuna geldik dostlar, ben birşey anlamadım faldan ama finalde Nesilcik merak etmememi, Star Wars seven birini bulabileceğimi söyledi, eh iyi madem o zaman:)))

Var mı sizin de unutamadığınız fal maceralarınız?
xo xo

İyi uykular tatlı prens : FREDDIE MERCURY

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Wed, 23 Nov 2011 22:03:00 +0000

Sadece 24 Kasım'da değil, mütemadiyen Queen dinlerken bazı şarkılarda; Wembley konserini izlerken bazı anlarda içim hep cız eder, çok samimi söylüyorum, öyle gözlerim filan dolar... Bu denli şahane, yaratıcı, beyninin içi rengarenk gökkuşakları ve binbir samanyolu ile dolu bir adamın ölüp gitmesi, o dahi Brian'ın, bitirim Roger'ın, sessiz ama derin John'un Fred'in gidişiyle dağılmaları... Bu adamların bir daha bir araya gelip müzik yaratamamaları korkunç bir kayıp bence, bu kayba yanarım. O sesin sönüşüne, o parlak gözlerin ve muhteşem dişlek tebessümün solup gitmesine üzülürüm.

Ölmeseydin Freddie, keşke ölmeseydin, keşke şarkı yazmaya, şarkı söylemeye devam etseydin de QUEEN grubu Deaky'siyle, Fred'iyle, Bri'siyle, Roger'ıyla... dünyanın en uyumlu, en zeki, en yaratıcı, en armonik grubu olarak üretmeye devam etseydi. Bir bas, bir gitar, bir davul ve bir vokal ile yarattığınız inanılmaz müzikle bizleri büyüleseydiniz yine.

I STILL LOVE YOU

The Miracle şarkısını yazdığında Freddie AIDS hastalığına yakalandığını ve yakında öleceğini biliyordu. Ve bunu bile bile, canının bedeninden çıkıp gittiğini herkes apaçık görürken, o nasıl bir şarkı yazmıştı? Buram buram yaşama sevinci dolu, geleceğe dair en güzel umutları taşıyan pırıl pırıl THE MIRACLE şarkısını tabii:)

Ancak Freddie öyle bir durumda bu umut dolu şarkıyı yazabilirdi.

1984 yılında,; Freddie, gençlik güzellik ve şöhretin doruğunda, Queen rock aleminin zirvesinde idi. Freddie The Works albümü için IT'S A HARD LIFE şarkısını yazmıştı. Bütün dünyaya sahip olduğu halde en çok istediği tek şeyi bulamayan, korkunç bir yalnızlık çeken Freddie'nin belki en samimi, en vurucu, en lirik şarkısıydı It's A Hard Life. Queen'in de en şaaşalı videosu idi şüphesiz:

Breakthru Roger'ın yazdığı bir Queen şarkısı, sadece introsunu Freddie yazmış. Bu da The Miracle albümünden. Yani bu klip çekilirken Freddie hasta olduğunu ve yakında öleceğini biliyordu, fiziksel olarak AIDS hastalığı etkisini göstermeye başlamıştı. Zayıflığını gizlemek için Freddie sakal bırakmıştı. O günlerde bütün grup üyeleri zor dönemler geçiriyorlardı, yanlış hatırlamıyorsam Bri karısından boşanmış, akabinde babasını kaybetmiş, epey bir sarsılmıştı. İşte hepsinin başında böyle dertler var, Freddie hasta, gruba söylememiş hastalığını ama çocuklar birşey seziyorlar, yine de dışarıya asla kimse tek laf etmiyor. Bir iki seneye karşılaşacakları büyük kaybın gölgesi üzerlerine vurmaya başlamış...

İşte bu durum ve ruh hali içerisinde, Breakthru'ya klip çekerler. Şarkının melodisi Roger'a trenleri anımsatmaktadır, o yüzden videoyu bir trenin tepesinde çekmelerini önerir, berikiler kabul eder. Bütün dertlerini geride bırakıp karanlık Londra'dan güneşli, pırıl pırıl kırlara gelirler ve Miracle Express adını verdikleri trende videoyu çekerler. Hepsinin yüzü gülmektedir, şarkı zaten bir dinleyişte bağımlılık yapan, pozitif enerji ve mutluluk aşılayan şahane bir parçadır. Klipte elemanların gülen yüzlerinden bütün o güzel enerjiyi alıp paylaşabilirsiniz. Freddie ise sanki hiç ölmeyecek gibi capcanlı ve hayat doludur. O, içinde kalan son damla canını sonuna kadar kullanmış, son ana kadar şarkı söyleyip kayıt yapmış, hayatını dibine kadar yaşamayı bilmiş biridir ne de olsa.

BREAKTHRU:

Lego Star Wars The Complete Saga

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Wed, 23 Nov 2011 11:29:00 +0000

Neye niyet neye kısmet dostlar, dün akşam iş çıkışı D&R'a gittim, yeni çıkan oyunlara bakmaya. Öylesine bir oyun almaya gitmemiştim, Lego Harry Potter Years 5-7 çıktı mı ona bakacaktım. Ama sanırım bu oyunun PC versiyonu toplatılmış Amerika'da, çıkışı gecikecek, Wikipdia öyle yazmıştı. Olsun ben yine de gittim baktım.. göremedim:)) Onun yerine fırsat dvdlerinden Shutter Island filmini aldım. Fuardan kitabını da almıştım, birbirini tamamlasın dedim:) Sonra yine fırsatlardan Vampirle Görüşme'yi aldım. Severim bu filmi, arşiv olsun dedim, hem de adam gibi bi vampir izleyeyim, dengem düzelsin istedim. Hoş buradaki vampirler de zavallı Edward'a burnunu yedirtecek kadar yakışıklılar, Tom Cruise ve Brad Pitt'ten bahsediyoruz. Bonus olarak esmer severlere Antonio Banderas da var. Kara kuru, angut tam benim tipim ahahah. (yıllar önce abim beni böyle azarlamıştı, sen de hep kara kuru angut tipleri beğeniyorsun!! demişti:) )

Bir de bunların üzerine oyun standında ne görsem beğenirsiniz LEGO STAR WARS THE COMPLETE SAGA. Biliyorsunuz, Lego'nun iki SW oyunu var, Lego Star Wars (1-2-3. filmlerin oyunu), Lego SW The Original Trilogy (4-5-6. filmlerin oyunu). Ben de ikisi de var, ama Lego Star Wars'ı asla oynayamadım, oyun çok eski olduğu halde, istediği özel bir teknolojiden ötürü eski bilgisayarım çalıştırmıyordu bunu, yeni HP de oynatmamıştı, oyun öylece kutusunda eskiyip gitti. Bir de Windows 7'de bazı eski XP oyunları çalışmıyor. Neyse işte, Lucas Art almış bu iki oyunu birleştirmiş. Tam 6 filmi oturup baştan sona oynayabildiğin bir paket yapmışlar, gözlerime inanamadım. DVD'nin üzerinde Windows XP ve Vista uyumlu olduğu yazıyordu, acaba Win 7'de çalışacak mıydı, bunu bilemiyordum. Vista'yla çalışıyorsa Win7 ile de çalışır, hem Star Wars'la alakalı birşeyi de arkamda bırakamam diye düşündüm. Ha, Clone Savaşları komple 1. sezon dvd'sini kol gibi fiyatıyla gayet arkamda bıraktım o ayrı:))) Dualar eşliğinde oyunu aldım, eve geldim. Anneciğim salata hazırlamış sağolsun, hatur hutur ağzımda büyüdü lokmalar, bir türlü o havuçları bitirip odama kaçamadım )) Sonunda odama gidip bilgisayarı açınca daa (Heeyy, HP 1 haftada hard diskini değiştirip geri gönderdi benm cihazı) , aman yaleppim, Windows'un yedibin tane güncelleme indirip paketleri uygulaması vb vb gerekti, şansa bak.

Sonunda bilgisayar açılınca dvd'yi taktım yine dualar eşliğinde, ve oleyyyyy, çalıştı ! Oyun yüklendi, Episode 1'den başladım oynamaya. En eski Lego oyunu düzeneğinde gidiyor, kontroller aynen bildiğim gibi. (Yeni nesil Lego Harry Potter ve Karayip Korsanları'nın oynanışı daha farklı). Qui Gon Jin olarak, peşimde Obi-Wan Kenobi, bolbol droid doğradım, force kullanıp lego kazandım, etrafı yıkıp döktüm, C-3PO'yu kurtarıp özel kapıları ona açtırdım filan. Gayet basit, öyle ahım şahım grafikleri olmayan ama işte klasik Star Wars hikayesiyle, filmleri birebir takip edişiyle taptığım bir oyun. özellikle Qui Gon olarak oynarken droidlere force uygulayıp bowling kukaları gibi beşini onunu devirme hareketine bayıldım. Force'u doğru noktada uygulayınca patlattığım droid savrulup etrafındakileri de patlatıyor, mükemmel!

Tam kendimi kaptırmış deliler gibi oynar, Kraliçe Amidala'yı kurtarıp Naboo'dan kaçarken oyun dondu :)) Bu gece tekrar denerim artık, inşallah takılmaz. Win7 için yapılmış yeni oyunlarda (Lego Hary Potter Years 1-4, Lego Pirates of the Caribbean) böyle bir problem olmamıştı. Ama işte PC oyunu değil mi, illa bi yamuk yapacak, can sıkacak peeh.

Sizin son zamanlarda oynadığınız güzel oyunlar hangileri ?

xo xo

Dünyanın en kötü filmi : Breaking Dawn Part 1

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sat, 19 Nov 2011 07:52:00 +0000

Twilight filmlerinin kalitesi, aynen kitaplardaki gibi yokuş aşağı paldır küldür iniyor. Ve dün gece bir kez daha kötü kitaptan iyi film olmaz sözünün ne kadar doğru olduğunu anladım sevgili izleyenlerim. Breaking Dawn birinci bölüm hayatımda izlediğim en sıkıcı, en bayık, en kötü filmdi. Hala şaşkınım bunu ne cesaretle film diye çekip, izleyelim diye vizyona koymuşlar???

bayık bayık bayık, bildiğin pembe dizi

Filmin problemi şu, aşırı derecede uzun ve aynen pembe dizi gibi, hiç birşey anlatmıyor!!! Salt Kristen Stewart ile Robert Pattinson'ın öpüşmelerini izliyoruz, evlendiler öpücükler, balayına gittiler öpücükler.. .Filmin ilk yarısı zaten böyle bomboş öpüşme izleyerek geçti. Kristen Stewart yine Medyum Keto gibi titreme nöbetleri geçiriyor oynarken. Ayol saralı gibi ne titretiyorsun o kafayı, kafasına sert bir cisimle vurasım geldi! Robert Pattinson ise ayrı bir alem, tipini s**tiğimin vampiri, filmin yapımcıları bu çocuğun büyüyünce çirkinleşeceğini hesap edememişler. Adam bildiğin çirkin! Nerde o kitapta habire mermer heykel diye tabir edilen , ilahlar gibi yakışıklı Edward; nerede bu kıtipiyoz, yamuk burunlu, a*cıkağızlı Edward? Saçları embesil gibi, bi de kıllı, göğüs kıllarını izledik balayı sahnesinde bravo. Oyunculuk namına da bir varlık göstermedi, gayet silik ve ruhsuzdu filmdeki Edward.

Filmin en kötü tarafı, daha ilk saniyede başlayan, son derece yavan, adi müzikti. Zaten filmin enerjisi çok düşük, her sahnenin altına gıygıy pembe dizi müziği döşeyince film gerçekten bayağı bir hal almış, iyice iç sıkıcı olmuş. Bu da hayrete şayan, Twilight filmleri daima sağlam müzik seçimleriyle bilinir. Arada çalan birkaç hareketli şarkı biraz durumu toplasa da, filmin bütününe yaydıkları bayık müzik maalesef işleri iyice kötüleştirmişti.

Daha önceki filmlerde sevdiğimiz Alice'in saç tuvaletini değiştirmişler, olmamış. Onun kırpık, sivri uçlu saçları olması lazım, kısacık traşlı değil. Zavallı Jasper'ın 2 cümlesi filan ancak vardı herhalde. Emmet şöyle bir göründü. Dünyanın en muhteşem sarışını olması gerekirken epesmer bir oyuncu tarafından canlandırılan Rosalie, ilk filmde okside sarı saçları ile gözümüzü acıtmış; ikinci filmde sarı peruk-kara kaş kombosuyla günümüzü şenlendirmiş, üçüncü filmde ise nihayet kendini bulup sarışın havasını yakalamıştı. Bu filmde Rosalie'nin yine perukası değişmiş, bu sefer de bizim röfle hastası umutsuz ev kadınlarına benzemişti. Röfleli Rosalie yuh! Nasıl Edward daima ilk filmdeki gibi görünmeli idiyse, Rosalie de daima üçüncü filmdeki haliyle kalmalıydı. En güzel, en doğru hali oydu. Geçmişler olsun artık. Carlisle desen, film yıldızları gibi görünmesi gereken baba vampir, iğrenç sarı peruğunu kafasına yapıştrıp küçük kızların çişli donlarını koklayarak kendinden geçen bir sapık gibi görünüyordu.

Vampirlerin yüz karası

Bella'nın babası Charlie'yi canlandıran Billy Burke, filmdeki en iyi oyuncudur herhalde, çok sıcak, ifadeli bir yüzü var. Onu da harcamışlar, o eğlenceli tek satırlık vurucu replikleri yoktu bu filmde, eksikliğini hissettik.

Hiç bir zaman Team Jacob taraftarı olmadığım halde, Taylor Lautner sayesinde sonunda Jacob taraftarı oldum sanırım. Kendisi bu donuk, cansız, bomboş, sünepe filmde tek izlemeye değer varlıktı. Samimi ve sıcak; gayet doğal buldum, oyunculuğunu izlemekten zevk aldım.

Ya da film o kadar kötüydü ki, Taylor Lautner'in oyunculuğundan zevk alır hale geldim bilmiyorum. Bana da yazık!

Neyse ki Jacob vardı

Böyle hım hım giden film nihayet sonlara doğru azıcık canlandı. Upuzun bomboş filmin son 10 dakikasında biraz hareket, kan, vahşet gördük neyse. Orada da Lady Charlotte, Bella'ya kendi grubu olan 0 negatif kan içirildiğini görüp kusmak üzere dışarı çıktı, düşünün, bu filmden kelimenin gerçek anlamıyla kusmuş idik dostlar:)))))))))

Filmde hakkını vermem gereken bir nokta, vampir kocasından hamile kalan Bella'nın o korkunç makyajı idi. Evet kıza süper makyaj yapmışlar, bilgisayar efektleri ile de karnındaki şeytan çocuk tarafından iliği kemiği vve de kanı sömürülen Bella'yı çok başarılı bir şekilde ekrana geirmişler. Tabii Bella'nın çirkin geberik halini görmek için sinemaya gitmeye değer mi, ona siz karar verin artık.

Finalde kayan yazılardan sonra sürpriz bir sahne var, meraklısına duyurulur. Artık illa gidip bu rezillik senfonisi izlediyseniz, onu da bekleyip görün.

Gitmeyin, gitmeyin, gitmeyin... Yazık günah, para israfı bir film. Bu filmin yayınında ve yapımında emeği geçen herkesi eşşekler kovalasın çıkmaz sokaklarda. Ayıp ayıp, film diye çekilir mi bu, git Cesur ve Güzel çek, beşgen çeneli , siyah slip mayolu Ridge Forrester izleyelim daha iyi!!!

7 sayısını hep sevmişimdir zaten

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Thu, 17 Nov 2011 20:20:00 +0000

7... ne bileyim böyle güzel bir rakam... ince uzun, zarif güzel... yazılışı da rahat, düz düz çizgiler çekerek yazıyoruz, öyle eğikler, yuvarlaklarla uğraşmıyoruz. Sonra bir takım anlamları var 7'nin, çeşitli dinlerde mukaddes şeylerle bağdaştırılmış; işte kainatın 7 katı; kutsal şamdanın 7 kolu... böyle de esrarlı bir rakam 7. Sonra bildiğimiz bir sürü şey; bir haftanın 7 günü ; İstanbul'un 7 tepesi; Pambık prensesin 7 cücesi, gökkuşğının 7 rengi, dünyanın 7 harikası... Büyücü aleminde de derin anlamları var 7'nin, Harry Potter serisi 7 şahane kitaptan oluşuyor mesela... Lord Voldemort ise ruhunu 7 parçaya bölmüştü. Sihirli rakam 7.

Benim doğumgünüm 14 Mart, 14'ün yarısı 7 :)) O yüzden hep sevmişimdir 7'yi.

Hakiki Muhabbet blog 7 yaşını doldurdu:)

Vay perükamın başına gelenler!

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Tue, 15 Nov 2011 20:57:00 +0000

Yahu şu aylarca hayalini kurduğum, yeni işe girip kredi kartımın borcunu biraz öder ödemez hemen tekrar borçlanarak büyük umutlarla aldığım HP Pavilion dv6 laptopum bozuldu sevgili dostlar. Evit, temmuz ayında alınmış, daha borcu bitmemiş, ne bileyim stickerları sökülmemiş gıcır gıcır laptop, Ekim ayında bir sabah açmamla SMART DISK ERROR 301 mesajını verdi. Püü, başımdan aşağı kaynar sular döküldü tahmin edersiniz ki, işin içinde hard disk varsa o iş piçe sarar netekim.

Neyse, hata mesajı veriyordu da, cihaz çalışmaya da devam ediyordu. Baktım ettim neymiş bu error diye, ecnebi formlarda epey bir buldum, bu HP dv6 modeller patlakmış, bu hata sık karşılaşılan bir durummuş 301 error, filan fıstık. Aletin servise gitmesi gerekiyor!

HP web sayfasına girdim, garanti kapsamında olduğumdan oradan bir form doldurdum, 2 gün sonra HP müşteri ilişkilerinden Salih bey email ile geri dönüş yaptı ve bir test uygulamamı istedi. Bilgisayarı açarken Bios'a düşüp o testi yaptırdım, aman saatler sürdü, uykum geldi, gittim yattım, sonucu da sabah aldım. Sonuç şu idi : SMART DISK ERROR 301

Bu error neymiş derseniz, anladığım kadarıyla, bu zeki Smart kardeşin bir uyarısı, hard disk henüz çökmemişken "her an çökebilir, sen de ayvalardasın" demeye çalışıyor. Ayvayı yemeden yedeklerini al demek istiyor. "Ülen daha yeni bilgisayar, içi boş zaten, oyun oynamaktan da soğudum, bütün hevesimi kaçırdın bilgisayar, alacağın olsun" diye söylene söylene aletteki fotoğrafları cd'ye aktardım, sonra da sildim hepsini. Neme lazım tamire gider de, tamirci kardeşler şapkalı fotoğraflarımı sapık emellerine alet ederler filan :))))) ben ne olur ne olmaz sildim fotoşlarımı:)

Test sonuçlarını Salih'e bildirdim. Pek hoş, bilgisayarın servise gitmesi gerekiyor, servis İzmir veya Ankara'da var, İstanbul'da yok. Ne de olsa İstanbul bilgisayar kullanımında geri kalmış küçük bir kasaba, gerek görmemişler burada bir merkez açmaya. İzmir ya da Ankara'da olmadığım için Salih benden kargo bilgilerimi istedi, HP kargo gönderip kendi alacaktı bilgisayarı. İyi peki, bayramda evdeyim, lazım olur, bayram sonrası yollayayım diye karar verdim.

Bayram haftası bizim şirket komple tatil olmuştu, yani Perşembe-Cuma günleri işe gitmemiştim. Perşembe günü bilgisayar kafayı yedi, hiç çalışmamaya başladı, benim de canım tak etti, "eeeh gelin alın bunu beee" diye Salih'e adresimi, telefonumu filan verdim.

Cuma akşam üzeri manda gibi yayılmış, Barbaros Şansal'ın kıyafet yarışmasını izliyorken, cırt bir sms geldi, HP benim için bir kayıt oluşturmuş, cihazımı aldıracakmış. Aaaa demeye kalmadı, UPS'ten mesaj geldi, kurye size yönlendi diye! Ama öyle ki, kurye geldiğinde adama garanti belgesi ile faturanın fotokopisini vermem gerekiyor. Ay nasıl giyinip evden çıktım, Arnavutköy'de bir kırtsiyede fotokopi çektirip kan ter içinde geri koştum bilmiyorum, sinirden ter boşalttım resmen, son anda mı haber verilir yahu??

Tabii yanlış alarmmış, UPS kargo, ta ertesi gün öğlen geldi:))) HP cihazı paketlemem için bir kutu yollamıştı. HP'den gelen mailde, "kutudan bir veri bilmemnesi yazısı çıkacak, onun önünü arkasını imzalayıp yollamaz iseniz, tamir etmeden gerisin geri göndeririz bilgisayarı haa!" diyordu. Ama dostlar, kutudan yazı mazı çıkmadı tabii, ben öylece paketledim gönderdim, içimden ne küfürler etim , "3 ayda bozulan bilgisayar yapan HP, tamir etmeden gönderecekler bilgisayarımı hüüüü" diye ağlandım. Sonra HP'ye mail attım öyleyken böyle, form çıkmadı kutudan diye. Birkaç gün sonra cevap geldi, anam bunlar daha hala cihazı servise yönlendiriyorlarmış, o form gerekirse bana haber verilecekmiş falan filan, cart curt.

Ben de dolabın üzerine atılmış, eski takoz, tuşları eksik, space'i iyi basmayan hakiki IBM laptopumu çıkarttım (lenovo değil ibm), işte onunla yazıyorum bu yazıyı. Takoz dedim, çirkin diye aşağıladım, hor gördüm ama hala çalışıyordu işte naber?

Vay arkadaş, bu bilgisayarlardan çektiğimiz nedir ya, ne zaman bitecek bu???

xo xo

30. İstanbul Kitap Fuarı Macerası

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sun, 13 Nov 2011 08:00:00 +0000

Bugün biraz gecikmeli olarak 12'yi çeyrek geçe fuara gitmek üzere evden çıktık dostlar, fazla zaman kaybetmemek için taksiyle Zincirlikuyu'ya çıkıp metrobüse atladık. Taksi parasını babam verdi sağolsun:)) Metrobüsten son durak Avcılar'da indik, buradan İETT otobüsleri kalkıyor Beylikdüzü Tüyap fuar alanına... Kuyruk olduk, hava buzzz gibi, titreye titreye otobüsün açılmasını bekledik, sonra da içeride oturup kalkmasını bekledik. Ay ama hava gerçekten feci soğuktu, içime külotluçorap giyip taa yukarı kadar çekmediğime çok pişman oldum:))))

Fuar alanında fırtına kopmuş deli gibi esiyordu, ama o bayrakların dalgalanmaları, kocaman içi kitap dolu fuar binasını görmek yine de beni heyecanlandırdı. Haydi bakalım başımıza ne gelecekse gelsin diyerek içeri girdik, bildik sistematik yöntemimizle koridorlarda yürümeye başladık.

Fuara ilk günü gitmek çok iyi bir fikirmiş, okul çocukları gelmemişlerdi, nispeten daha rahat gezdik fuarı. Akın akın ortada dolaşan okul grupları açıkçası iyice zorlaştırıyor standlara yaklaşmayı. İyi oldu böyle.

Fuarda %20-25 civarı indirim yapıyor kitapevleri. En çok indirimi %50 ile Martı Kitabevi'nde buduk. Babam 2 tane Harlan Coben aldı, ben de 4 tane Tess Gerritsen aldım. Bunlar kalın sert ciltli özel basımlardı, tanesi 25 TL idi ama fuarda 15 liraya satılıyorlardı, pek güzel!

Bu standa gelmişken okuoku.com sitesini sordum, evet bu site Martı Kitabevi'ne aitmiş. Ben fiyatların diğer internet kitapçılarına göre neden daha ucuz olduklarını merak ediyordum, acaba korsan kitap mı satıyorlar diye şüpheleniyordum, açıkça bu şüphemi dile getirdim. Meğersem bunlar yayınevi olduklarından diğer yayıncılardan daha ucuza kitap alıyormuşlar, ondan sebep idefix'den daha ucuza kitap satabiliyorlarmış. Bir de kendi dağıtım firmaları olduğu için kitaplar daha ucuza geliyormuş. Eh bana mantıklı geldi.

Epsilon Yayınevi standında da bir yönetici ile epey sohbet ettim. Serileri yarım bıraktıklarından ve özensiz çevirilerinden şikayet ettim:)) Haklısınız dedi, işe alırken çok başarılı çeviri yapan biri kitap çevirirken fena halde çuvallayabiliyormuş. Bu adam bana almayı düşünmediğim bir kitap gazladı, edisyonunu kendi yapmış, çevirisi çok güzelmiş falan feşman. Ne yapayım aldım gitti.

Şimdi aldığım kitaplara geçebiliriz, işte hepsinden tadımlık bir kuple ile en son Kitap Fuarı ganimetlerim:

Travma, Steve Hamilton, Koridor Yayıncılık. Özgün içeriğiyle en iyi roman dalında 2011 yılının Edgar Ödülü'ne layık görülen Travma; karakterleri yalnızca belleğinize kazımıyor, aynı zamanda kombinasyonlar ve olasılıklar akkında sizi kışkırtıcı bir yolculuğa davet ediyor.

Soygundan sonra Lito Amcam gidip kendine bir silah aldı. Bir tabanca almıştı ama kesinlikle hırsızın kullandığından farklı bir şeydi.

Psiko Analist, John Katzenbach, Koridor Yayıncılık. Doktor Starks'ın kaderi, intikamını dolambaçlı yollardan almak isteyen ürkütücü derecede zeki bir psikopatın ellerindedir.

Tek bir takvim yaprağı. Ağustos ayının ilk günü olan o tarihe kocaman bir X atılmıştı.

Zindan Adası, Dennis Lehane, Artemis Yayınları. Uğultulu Tepeler atmosferinde geçen psikolojik bir gerilim, şiddet ve şeytanın romanı.

Ada, denizden bakıldığında pek bir özelliği yokmuş gibi gözükürdü. 1954 Eylül'ünün o sakin sabahında, Teddy Daniels'ın onu nasıl gördüğünü hayal edin.

Sekiz, Katherine Neville, Pegasus Yayınları. Bir yanda, Fransız Devrimi'nin en hareketli günlerinde sır dolu bir satranç takımı etrafında örülen, müzikten mitolojiye, felsefeden matematiğe, simyadan kimyaya uzanan kıyasıya bir mücadele. Diğer yanda, petrol şirketlerinin ve diğer çok uluslu şirketlerin dünyaya damgasını vurmaya başladığı 1970'lerde şekillenen ve kökenleri tarihin derinliklerine uzanan "canlı bir satranç oyunu".

O bahara le Printemps Sanglant, Kanlı Bahar diyorlardı. O yıl kiraz ağaçları, yüksek dağ zirvelerindeki karlar erimeden çok önce çiçek açmıştı.

Temizlikçi, Paul Cleave, Pegasus Yayınları. Kanınızı donduracak bir seri katil romanı.

Saatime baktım. Onunla yolculuk güzel olurdu ama cesedini nereye atacaktım?

27 Kemik, Jonathan Nasaw, Pegasus Yayınları. Kemiklerinize kadar işleyecek soluk kesici bir gerilim.

Meşalenin ışığı titreyerek mağaranın tavanına doğru yükselen yağlı bir is çıkardı. Emily Epp yerde duran çarmıhtaki cansız bedenden geriye yalpaladı.

Oda, Emma Donoghue, Doğan Kitap. Oda Jack'in yuvasıdır, oysa Anne için burası yedi yıldır kapatıldığı zindandan başka bir şey değildir.

Öteki gezegenlerde, çok büyük ve yakın olanlar dışında, çoğunlukla yüzlercesi birlikte ekrana sığabilen kişiler var.

Ruh Koleksiyoncusu, Tess Gerritsen, Doğan Kitap. Bir Rizzoli & Isles polisiyesi.

Maura adama bir çift eldiven uzattı, kendisi de ellerine lateks eldivenleri geçirdi. Maura çarşafı kaldırmak için uzandı, örtü açılırken Jane karşılaşacağı görüntüye kendini hazırlamaya çabaladı.

Mefisto Kulübü, Tess Gerritsen, Doğan Kitap. Bir Rizzoli & Isles polisiyesi.

Duvarın üstünden bakınma riskine riskine girip sokağa göz attı. Hiç kimse yoktu.

Canım Erdalım Sevgili Babacığım, Can Dündar tarafından yayına hazırlanmış. Can Yayınları. İsmet İnönü ile Erdal İnönü'nün mektuplaşmalarından oluşan bir kitap.

Erdal, sevgili oğlum,

Bu mektubu trende, Polatlı'dan Ankara'ya giderken yazıyorum. Bugün dördüncü gün ki Ankara kazalarını dolaşıyorum. Cumhuriyet'in 25. yıldönümünü resmi törenden evvel kutlamak için.

Çırak, Tess Gerritsen, Martı Kitabevi. Bir Rizzoli & Isles polisiyesi.

Rizzoli, adama cevabını vermemek için kendini zor tuttu, ortam zaten yeterince gergindi.

Günahkar, Tess Gerritsen, Martı Kitabevi. Bir Rizzoli & Isles polisiyesi.

Fare Kadın. İşte yaşamının bittiği yer diye düşündü Maura masada yatan cesede bakarken.

İkiz Bedenler, Tess Gerritsen, Martı Kitabevi. Bir Rizzoli & Isles polisiyesi.

Rizzoli, Maura'nın çalışma masasının yanına bir sandalye çekip oturdu ve ellerini göbeğine yasladı.

Siliniş, Tess Gerritsen, Martı Kitabevi. Bir Rizzoli & Isles polisiyesi.

Ceset aniden gözlerini açtı.

Tatlı Rüyalar, Alper Canıgüz, İletişim Yayınları. Psiko-absürd romantik komedi.

25 yaşında, iyi eğitimli, iki yabancı dil bilen sağlıklı genç, geri kalanını temin edebilmek amacıyla hayatının bir bölümünü satıyor.

Gizli Ajans, Alper Canıgüz, İletişim Yayınları. Eğlenceli, heyecanlı ve kışkırtıcı bir absürd roman.

Patronumuz Şeytan Bey'dir ve sizden de çok hoşlandığını söyleyebilirim.

Oğullar ve Rencide Ruhlar, Alper Canıgüz, İletişim Yayınları. Polisiye, fantastik ve mizahi edebiyatın tatlarını ustaca kaynaştıran bir roman.

Beş yaş insanın en olgun çağıdır, sonra çürüme başlar.

Kaos, Leonard Rosen, Epsilon Yayınları. Yıldırımlar ile ağaç dalları, kan damarları ile şehir sokakları arasındaki benzerliklere hiç dikkat ettiniz mi? Sizce kuralları kim koyuyor?

Ravensplein Otel'in lobisi Poincare'ye genç bir delikanlıyken uzak durduğu sokak köşelerini düşündürdü.

Altın Kuşun Mezarı, Elizabeth Peters, Epsilon Yayınları. Bir Amelia Peabody polisiyesi. Mısır'da geçen, arkeolojik polisiye serisinden yeni bir macera.

Howard Carter Luxor tüccarlarını ziyaret ettiğinde Emerson kendini kontrol etmeye çalışıyordu. Cyrus'un isteğiyle Batı Vadi'deki kazılarına devam etmeyi kabul etti; ama kalbi başka yerdeydi.

Kadın Dedektif, Alexander McCall Smith, Epsilon Yayınları. Bir probleminiz var ve kimse size yardım edemiyorsa yolunuz Botswana'nın tek kadın dedektifi Mma Ramotswe'nin bürosuna düşecektir.

Mma Ramotswe'nin Afrika'da, Kgale Tepesi'nin eteklerinde bir dedektiflik bürosu vardı. Büronun tüm mal varlığı küçük beyaz bir kamyonet, iki masa, iki sandalye, bir telefon ve eski bir daktiloydu.

Kedilere Dair, Doris Lessing, Metis Kitabevi. Has yazar Doris Lessing'in hayatına girmiş kedilere dair bir güzelleme.

Ah kedi; derdim, daha doğrusu tapınırdım: Güzeeeel kedi! Nefis kedi! Zarif kedi! İpek kedi! Tüylü baykuş gibi yumuşacık kedi, kelebek patili kedi, süslü kedi, inanılmaz kedi! Kedi, kedi, kedi, kedi.

Kitapları yüklenip kara kara eve nasıl döneceğiz diye düşünerek fuardan çıktık. Neyse, dönüşümüz korktuğum kadar çileli geçmedi. Çıkışta hemen direkt Taksim'e gelen bir dolmuş bulduk oh, otura otura 45 dakikada Taksim'e, oradan da bir otobüsle evimize geldik. Eve geldiğimde dilim damağıma yapışmış ve açlıktan midem kazınıyor idi. Yemek yedim, şimdi de kitaplarımı dizip sevip okşamaya başladım:))

Önce hangisini okusam?

xo xo

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Sat, 12 Nov 2011 08:00:00 +0000

Dizisini bayılarak izlediğim Behzat Ç'nin nihayet çekilen uzun metraj filmini de izleyebildim dostlar. Filmimiz, Emrah Serbes'in yazdığı ikinci Behzat macerası Son Hafriyat'dan uyarlanmış. Gayet de güzel olmuş. Ekip televizyondaki kısıtlamalardan kurtulmuş, amanın film boyu dere tepe düz giderek bütün bildik bilmedik küfür kombinasyonlarını özgürce kullanmışlar. Filmin 13 yaş ve üzerine yönelik olmasını doğru buldum o yüzden.

Filmimizin konusuna gelecek olursak, Ankara'da ruh hastası bir seri katil türemiştir. Kendine Red Kit adını veren bu adam kurbanlarını canlı canlı gömmekte, sonra da cinayet büroyu arayıp haber vermektedir. Gençlik Parkına bir anne gömdüm, çok az zamanınız var gibilerden. Ekip de koskoca parklarda bahçelerde harıl harıl tabut aramaktadır. Bu arada Behzat Ç. hala kızının ölümüyle başa çıkamamakta, beri yandan da Red Kit'i yakalamaya uğraşmaktadır. Gömülen insanların polis yakını olmaları ise Behzat'ın yine teşkilat içi üzeri örtülmüş derin meselelere bulaşmasına sebep olacaktır.

Filmde pek çok detay çok hoşuma gitti. Misal dizinin jenerik müziğiyle başlayan çok hızlı açılış sahnesine bayıldım, daha filmin başında enerjim yükseldi. Sonra, Behzat'ın vaka ile uğraşırken dengeleri bozulan elemanlara verdiği öğütler çok hoşuma gitti. Red Kit'in gömdüğü tabutları ararken asabı bozulan Akbaba'ya "eve git, bol bol bira iç" ; bizzat tabutun alındığı yeri bir türlü bulamayan Hayalet'e "günde 5 kere votka, bi sabah, bi öğlen, 3 tane de akşam" :))) Hayalet'in tabut peşinde bu başarısız girişimlerini anlattığı geri dönüş sahnelerini ayrıca çok sevdim.

Filmin anlatımında bolca flashback kullanılmış. Hatta flashback için flashback bile gördük. Bu da bana Ezel'in film ve dizi sektörüne yaptığı büyük bir katkı olarak göründü açıkçası. Hatırlarsak Behzat Ç dizisinin de finali Ezel gibi ters köşeli ve flashbackli bir şekilde yapılmış idi.

Cansu Dere'yi beğendim

Behzat, Hayalet, Harun, Akbaba'nın oyunculukları her zamanki gibi keyif verdi. Çok özel bir tip olan Pembo'yu ise Rıza Kocaoğlu oynamış, Allah razı olsun, harikaydı bayıldım:)) Tahsin müdürümüzü de diziden daha aktif gördük filmde, Eray Eserol'u çok sevdim, çok samimi bir oyuncu. Behzat'ın Şevket abisi Ege Aydan ise ufacık bir sahnede, hani ayıp olmasın diye filme eklenmiş gibiydi, yazık.

Nedense sözlükde eğreti bulunan Cansu Dere'yi filmde çok iyi buldum, neden beğenmemişler anlamadım. Songül tipi ile misal Eyşan'ın hiç alakası yoktu, aferin diyoruz. Kendini Ahmet sanan Süleyman'ı oynayan Hakan Boyav da ustalığını konuşturdu, çok doğru bir seçim olmuş gerçekten.

Bugüne dek hiç ısınamadığım Tardu Flordun ise filmin yıldızı idi şüphesiz, mükemmeldi oyunculuğu. Keşke film Behzat'ın bitmek bilmeyen bunalımından ziyade Red Kit'e daha çok adansa ve bu film bir Red Kit filmi olsa idi.

Yaşasın cinayet masası

Sonuç olarak Behzat Ç. seviyorsanız, ya da polisiye müptelası iseniz gidin izleyin. Yoksa hassas kalplerin pek hoşlanacağını sanmıyorum bu filmden. Ben filmi çok sevdim, ama dürüst olmak gerekirse bir noktada film bizi küfürlerle güldürmeye çalışıyormuş gibi hissettim.. tabii öyle değildi ama ben çok güldüm:))))

Yazan : EMRAH SERBES

Yöneten : SERDAR AKAR

Erdal Beşikçioğlu - Behzat Ç.
Fatih Artman - Harun
İnanç Konukçu - Hayalet
Berkan Şal - Akbaba
Tardu Flordun - Red Kit
Cansu Dere - olay yeri inceleme amiri
Hakan Boyav - Kendini Ahmet sanan Süleyman
Ege Aydan - Şevket Ç.
Canan Ergüder - Savcı Esra
Hazal Kaya - Berna Ç.
Ayda Aksel - Tübitak uzmanı
Rıza Kocaoğlu - Pembo

Nicole Kidman CMA Red Carpet

noreply@blogger.com (Judy Abbott) — Fri, 11 Nov 2011 08:00:00 +0000

Yeni kırmızı halı sezonu var gücüyle devam ederken, Nicole Kidman'ı bu sefer de Country Müzik Ödülleri töreninde kocasının kolunda görüyoruz. Nicole'ün kıyafeti ve ayakkabıları Jean Paul Gaultier.

Elbiseyi beğendim... Nicole de incecik görünüyor... Ama kollarının iki yanından, göğüs kenarından o etler neden ve nasıl pörtlemiş, oradaki mantık beni aştı... Tel kadar kadın, orasında yağ mı var anlamadım:

Ay aman o kocasının dar pantülünün hali ne dostlr, ağı sıkmış sanki biraz ahahaha

Daracık pantüllü Keith Urban acaba rahat mıydı? Donu araya kaçmamış mıydı?

Aşk bakışı

Nicole da yaşlandı işte dostlar

Nicole'ün kocası Keith Urban, gecenin en büyük ödülünü kazanamadı, törende Yılın Sanatçısı Taylor Swift seçildi. Kendisinin prenseslere layık J.Mendel tuvaletini çok beğendim.

Valla denizkızı gibi olmuş ne diyelim, maşallah. Ödülü kazanamayan dar pantüllü Keith Urban da araya kaçan donunu çeke çeke kasabasına geri dönmüştür herhalde.

Beğendiniz mi?