Redlog.pl - Manchester United - blog fanów

To już jest koniec

pan_opticum — Sun, 19 Jul 2009 05:32:58 +0000

Koniec transferów oczywiście. Worek z kasą nie pękł a sir Alex wydawał forsę jak na Szkota przystało. Pierwszy skład wzmocnili Michael Owen i Antonio Valencia. Z pewną taką nieśmiałością, ale i nadzieją pukać doń będzie Gabriel Obertan. Może i do niego wskoczy, diabli wiedzą Francuza. Tylko czy to wystarczy? Zamiast głośnych nazwisk mamy nieznanego Ekwadorczyka i wypalonego gwiazdora po przejściach, którego drużyna spadła do Championship.

Transfer Dioufa niczego nie zmienia w kwestii sprowadzania nowych graczy na Old Trafford. Po pierwsze przejdzie do nas dopiero w zimę. Po drugie, kupiono go tylko ze względu na zainteresowanie innych klubów młodym Norwegiem. Jeśli więc Bayern nie pozwoli odejść Ribery`emu na zasadzie wolnego transferu nie należy spodziewać się jakichkolwiek ruchów w kierunku wzmocnień.

Valencia to za mało?Z jednej strony może właśnie tak być. Jest szybki, dobry technicznie i nie traci głowy. Przyda mu się ona, bo czasami trzeba nią rozwalać niezły mur na połowie przeciwnika. Przejście do drużyny takiej jak Manchester oznacza wskoczenie na wyższy poziom i konieczność sprawnej rozbiórki zasieków. Przed Wigan nikt nie stawiał autobusu, więc kwestią otwartą jest to czy Antonio poradzi sobie z tym sprawnie, mniej sprawnie lub sprawnie inaczej.

Z o wiele większą ufnością przyjąłem transfer Owena, który jest przecież hitowy. Otrzymaliśmy bardzo dobrego napastnika, który będzie mógł pełnić rolę jokera. Lepszego dowodu od wczorajszego meczu z Malezją nie potrzeba. Jeśli nie o klasę piłkarską to o zdrowie Owena wszyscy się zamartwiają. O to również jestem spokojny. Więcej niż pewnym jest że przeszedł gruntowny przegląd a wszyscy ciągle pamiętają kruche kości Louisa Sahy.

Gabriel Obertan został swego czasu obwołany cudownym dzieckiem francuskiej piłki. Tytuł tak mu się spodobał, że nie bardzo starał się o awans na światowej klasy wymiatacza i postrach bramkarzy. Jednym z jego plusów jest to że jest Francuzem, a oni zawsze są mile witani na Old Trafford. Drugi plus to jego potencjał. W wydobywaniu go sir Alex jest mistrzem i jeśli on nie zdoła wydobyć z Gabriela tego co najlepsze, to nikt nie potrafi.

Czy jednak te wzmocnienia wystarczą? Pominąwszy drużyny z Manchesteru (United i tę drugą), w Anglii okienko jest bardzo spokojne. Chelsea wzmacnia się Żirkowem i młodym Sturridgem, dla którego w rozbuchanym ataku City nie ma miejsca. Arsenal zakupił Vermaelena, bo Arsene Wenger ciężej chyba odchorował odpadnięcie z Champions League (w którym musiał stawiać na niedoświaczonego Gibbsa- nie każdy rodzi się Evansem) niż forsę wydaną na Holendra. Dodatkowo tracą Adebayora zyskując trochę świętego spokoju w szatni. Jeszcze rok temu można by pomyśleć że Francuz wyruszy na kidnaperkę i wróci z naręczem dzieciaków, ale mógł mu się spodobać zimowy transfer Arszawina. Jeszcze Glen Johnson, który zasilił szeregi Liverpool u i to wszystko jeśli chodzi o rywali z wielkiej czwórki. Oczywiście jest to stan z 17 lipca i wiele się jeszcze może wydarzyć, jednak te transfery nie są jakoś zabójczo groźne i nie rokują nowej jakości wymienionych drużyn.

Tymczasem City, chociaż nie kupiło Messiego, Ronaldo, Torresa, Kaki, Ribery`ego dokonało poważnych wzmocnień. Do napadu dołączyli Adebayor, Tevez i Santa Cruz, w pomocy obok Irelanda biegał będzie Barry. Może jeszcze nie teraz, ale wkrótce pod bokiem może wyrosnąć nowa i silna drużyna. Transfery City dowodzą też że to poważny projekt sportowy a nie zabawka szejków.

Sir Alex wierzy w naszą szeroką, silną i młodą kadrę bardziej niż niektórzy kibice. Przyznać muszę że jest bardziej ufny ode mnie. Bardzo rozczarowała mnie wiadomość że to już, że koniec i ma nie być żadnych starań o świetnego skrzydłowego jakim jest Ashley Young. Skrzydła nie wyglądają zbyt groźnie, nawet przy założeniu że Nani w końcu wyjdzie z cienia Ronaldo i dowiedzie że wieści o jego talencie nie były przesadzone.

Bez Cristiano „Nie wracam po piłke” Ronaldo problematyczna staje się kwestia Parka. Niepotrzebny staje się pracuś przechwytujący piłki i biegający tam i z powrotem z groźnie nastawionym kopytem. Ani Valencia ani Nani nie dostaną wolnej ręki od Fergusona. Co prawda, Nani i bez tego jest kiepawy jeśli chodzi o defensywę, ale to inna rzecz.

Okienko rozczarowujące jeśli chodzi o skrzydła, zadowalające natomiast jeśli chodzi o atak. W tym drugim wypadku wszystko pięknie gra. Owen otrzymał dwuletni kontrakt, w czasie którego ładnie do dorosłej piłki dorosną nasze talenciaki- Macheda i Welbeck. A jak załapie kontuzję to też więcej pograją, więc wszystko wielce spoko.
Nie wiem natomiast kto wielki rośnie nam na skrzydle. Przecież nie Zoran Tosić. Co prawda, naszą Akademią interesuję się w sposób umiarkowany, ale o materiale na świetnego skrzydłowego poinformawałby na pewno Michał. Tymczasem on sam zauważa że po bokach zieją dziury ponure niczym gra Chelsea.

Nie wiem czy te transfery, które zostały przeprowadzone wystarczą do utrzymania Manchesteru na szczycie. Pozostaje zaufać komuś kto niedawno zdobył osiemnasty tytuł mistrzowski dla United. Ja nawet w FM-ie tylu nie miałem.

transfery,

Copyright © 2009 Redlog.pl Manchester United - blog fanów. Ten kanał RSS jest przeznaczony tylko do użytku niekomercjalnego. Jeśli nie czytasz go w agregatorze wiadomości RSS, strona na którą patrzysz łamie prawa autorskie. Prosimy o kontakt legal@redlog.pl aby podjąć odpowiednie działania.

Podobne wpisy:

Miłe złego początki: Malaysia XI – Manchester United

Zdzichu — Sat, 18 Jul 2009 12:32:51 +0000

Zwycięstwem 3-2 rozpoczął Asia Tour Manchester United. Spotkanie nie było jednak tak proste, jak mogliśmy przypuszczać. Wręcz przeciwnie dla podopiecznych sir Alexa Fergusna potyczka z gwiazdami lig malezyjskiej okazała się drogą przez mękę. Na szczęście zwycięstwo w ostatnich minutach uratował nowy nabytek Manchesteru, Michael Owen, co z pewnością jest jednym z najbardziej optymistycznych akcentów tego spotkania.

Mecz rozpoczął się nieźle, już w 9 minucie po sprytnej akcji i dośrodkowaniu Gibsona, Wayne Rooney skierował piłkę do siatki rywala. Na podwyższenie wyniku nie musieliśmy długo czekać. W roli głównej ponownie wystąpił Anglik, znakomicie zbiegł z piłką z lewej strony boiska, dograł do Naniego, a ten bez większych problemów umieścił futbolówkę w siatce. Niestety potem było już tylko gorzej, „Czerwone Diabły” miały problemy ze stworzeniem dogodnych sytuacji, incydentalne dobre podania Scholesa czy Gibsona otwierały drogę do bramki naszym napastnikom jednak nic z tego nie wynikało.

Koniec końców tuż przed przerwą M.A. Yahyah zauważył wysuniętego Edwina van der Sara i przelobował Holenderskiego bramkarza z ok. 20 metrów. Po zmianie stron na boisko wszedł Ben Foster jednak i ten nie ustrzegł się błędu – nie zdołał przyjąć podania od obrońcy i po raz kolejny piłka znalazła się w siatce za sprawą M.A. Yahyaha. Sir Alex Ferguson dokonywał zmian, wchodzili kolejno Fabio, Brown, Tosic, Owen, Giggs i Macheda jednak w niewielkim stopniu odmieniło to obraz gry. Dopiero w 85 minucie małe zamieszanie wykorzystał nie kto inny jak Michael Owen i skierował piłkę do bramki na straży której stał już jedynie obrońca. Wynik do końca spotkania nie zmienił się lecz piłkarze nie wyglądali na specjalnie zadowolonych z tego zwycięstwa.

Do 30 minuty gra wyglądała nieźle, dyrygentem był Wayne Rooney, bardzo dobre spotkanie rozgrywali Nani a nawet przeważnie niewyróżniający się Gibson. Ten ostatni grał jednak na przyzwoitym poziomie mimo, że został przesunięty ze swojej nominalnej pozycji środkowego pomocnika na prawe skrzydło. Co prawda jego gra nie przypominała szaleństw Cristiano Ronaldo ale jako, że było to pierwsze spotkanie młodego piłkarza na tej pozycji można je zapisać zdecydowanie na plus. Reprezentant Irlandii Północnej który z pewnością zaimponował trenerowi bramką w spotkaniu z Hull City wykorzystał swoją szansę i powinien teraz częściej pojawiać się na boisku.

Pochwały jednak należały się całej drużynie – braku Ronaldo w moim odczuciu właściwie nie było widać – gra się kleiła, mieliśmy sporo składnych, zespołowych akcji, czekaliśmy tylko na kolejne bramki Manchesteru. Jednak po 30 minucie wszystko zaczęło się sypać, Manchester atakował bez pomysłu, zdarzały się incydentalne błędy w defensywie aż w końcu Edwin, który myli się przecież niezwykle rzadko, dał się przelobować niczym przeciętny bramkarz. Nikogo nie zaskoczyła więc zmiana bramkarza od razu po przerwie, niestety Foster potwierdził, że forma bramkarzy podczas Asia Tour 2009 do najwyższych nie należy… Kuszczaka na ławce niestety nie było, jednak jeżeli Edwin oraz Ben wciąż będą popełniać takie błędy, Polaka z pewnością będziemy oglądać częściej.

Myślę jednak, że nie powinniśmy panikować, błędy się zdarzają, „Red Devils’’ dopiero wchodzą w sezon, a bramkarze z czasem nabiorą pewności w swoich interwencjach. W drugiej połowie ciężko było pochwalić któregokolwiek piłkarza MU za wybitnie dobrą grę jednak kibice zdawali sobie sprawę, że w pierwszym spotkaniu nie należy oczekiwać od piłkarzy zbyt wiele. Koniec końców udało się jednak wywalczyć zwycięstwo, w swoim debiucie bramkę strzelił Michael Owen co z pewnością ogromnie cieszy wszystkich jego zwolenników. Kto wie, być może już wkrótce częściej będziemy oglądać Owena strzelającego bramki dla MU w ostatnich minutach?

Reasumując gra „Czerwonych Diabłów’’ z pewnością nie była porywająca, jednak zwycięstwo po tak długiej przerwie od gry naszych ulubieńców z pewnością cieszy. Zapraszam do przedstawienia własnych opinii na temat dzisiejszego meczu oraz prognoz na dalsze spotkania podczas Asia Tour 2009.

Manchester United 3-2 Malaysia XI
Rooney 9’ Yahyah 45’ 52’
Nani 28’
Owen 85’

Michael Owen, Nani, Wayne Rooney,

Podobne wpisy:

Pierwszy przedsezonowy sprawdzian… – wideo z meczu Malaysia XI – Manchester United

Michalina Chabowska — Sat, 18 Jul 2009 04:29:27 +0000

Czas urlopów i słodkiego lenistwa piłkarzy dobiegł końca. Zaczęły się żmudne treningi, ćwiczenia i – ku uciesze kibiców – zaczynają się mecze. Pierwszy przedsezonowy sprawdzian już dzisiaj. “Czerwone Diabły” zagrają przeciwko najlepszej jedenastce zawodników występujących na co dzień w drużynie ligi malezyjskiej. Początek spotkania już o 11:30 czasu polskiego.

» Podyskutuj na forum: Manchester United – okres przygotowawczy do sezonu 2009/2010
» Malaysia XI – Manchester United – relacja wideo na żywo
» Malaysia XI – Manchester United – interaktywna relacja tekstowa

Jednakże, w kadrze meczowej nie ma sensu szukać nazwiska obrońcy Kuala Lumpur Plus, Norhafiza Zamania Misbaha czy napastnika Kelantan, Indra Putta Mahayuddina. Te – wierząc zagranicznym gazetom – wielkie gwiazdy nie zagrają w dzisiejszym spotkaniu. Także United nie wystąpi w pełnym składzie. Do Południowo-Wschodniej Azji nie poleciał Nemanja Vidić, Park Ji-Sung, Rafael da Silva oraz dwa nowe nabytki – Antonio Valencia i Gabriel Obertan.

Wielu sądzi, iż zespół Manchesteru United w porównaniu do poprzedniego sezonu jest mocno osłabiony. Powodem jest oczywiście odejście dwóch kluczowych zawodników, głównie Cristiano Ronaldo. Portugalczyk, jak wszyscy wiemy odszedł kilka tygodni temu do Realu Madryt, a w jego miejsce sir Alex Ferguson sprowadził Antonio Valencię. Ekwadorczyk jednak, nie przebywa z drużyną w Azji. Jest tam jednak sprowadzony w miejsce Carlosa Teveza, Michael Owen. Dzisiejsze spotkanie będzie zapewne wspaniałą okazją do debiutu Anglika w trykocie z diabełkiem na piersi.

Zapewne na trybunach Bukit Jalil National Stadium w Kuala Lumpur jak zawsze pojawią się tłumy kibiców. Tradycyjnie pewnie większość z nich przyodziana w barwy “Czerwonych Diabłów”. Zespół z Old Trafford cieszy się bowiem wielką popularnością i sympatią w Azji. Przykładem na to mogą być poprzednie wizyty obecnych Mistrzów Anglii na tamtych terenach. Tysiące rozdanych autografów, tysiące zdjęć, wspaniałe przyjęcie – to głównie spotkało United.

Wideo przedmeczowe

Wypowiedzi przedmeczowe

Moje doświadczenie z przeszłości podpowiada, że drużyny, z którymi będziemy grać podchodzą do tego bardzo entuzjastycznie. Dają z siebie wszystko a tego właśnie potrzebujemy przed sezonem – pomaga to znaleźć dobrą formę. Pamiętam, że potrzebowałem 3 – 4 meczów zanim moje płuca ponownie przywykły do takiego wysiłku. Właśnie z tego powodu jesteśmy właśnie tutaj. Muszę mieć pewność, że każdy z zawodników będzie na boisku odpowiednio długo. Mamy jeszcze przed sobą 2 mecze w Monachium gdzie dołączy do nas 1 albo 2 zawodników. Będę się starać pomóc zespołowi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. To bardzo ważna kwestia bo po odejściu Ronaldo muszę znaleźć piłkarza, który zajmie jego miejsce na boisku.

Sir Alex Ferguson

Kadry obu zespołów

Manchester United:
Edwin van der Sar, Tomasz Kuszczak, Ben Foster; Jonny Evans, Patrice Evra, Rio Ferdinand, Gary Neville, Wes Brown, John O’Shea, Fabio da Silva; Nani, Zoran Tosic, Darren Fletcher, Anderson, Darron Gibson, Paul Scholes, Michael Carrick, Ryan Giggs; Michael Owen, Dimitar Berbatov, Wayne Rooney, Federico Macheda.

Malaysia XI:
Mohd Farizal Marlias, Amar Rohidan, Mazlizam Mohamad, Baddrol Bakhtiar, Mohd Khyril Muhayameen Zambri, V. Thirumugan, Mat Sabree Abu, Mohd Amri Yahyah, Mohd Amirulhadi Zainal, Mohd Asraruddin Putra Omar, Mohd Aidil Zaquan Abdul Razak, Mohd Zaquan Adha Abdul Razak, S. Kunalan, Mohd Sharbinee Allawee Ramli, Indra Putra Muhayuddin, Norhafiz Zamani Misbah, Mohd Safiq Rahim, Mohd Bunyamin Omar, Mohd Azmi Muslim, Norshahrul Idlan Talaha, Stanley Benard Stephen Samuel, Syed Adney Syed Hussein, Mohd Muslim Ahmad, K.Gurusamy, Ahmad Shakir Ali, Farderin Kadir, G. Mahathevan, Kamarul Afiq Kamruddin.

Sędzia:

Relacja tekstowa

MANCHESTER UNITED – Malezja

Filmiki video z najciekawszymi akcjami spotkania

Bramki i skróty z meczu pojawią się już wkrótce!

Bramki do ściągnięcia:

[0 - 1] W. Rooney
[0 - 2] Nani
[1 - 2] M.A. Yahyah
[2 - 2] M.A. Yahyah
[2 - 3] M. Owen

Zapraszamy do dyskusji na temat meczu!

Manchester United,

Podobne wpisy:

Manchester United – sparingi zacząć czas

Czytelnik — Fri, 17 Jul 2009 17:36:51 +0000

Kiedyś, grając w Football Managera, stwierdziłem, że nie ma sensu rozgrywać dużej liczby sparingów. Zaplanowałem trzy spotkania z mało wymagającymi przeciwnikami, wystawiłem rezerwowy skład i na nowy sezon zapatrywałem się z uśmiechem na ustach. Faworyt ligi, wielki zespół – tak pisały media. Na koniec sezonu? Blamaż, United w Pucharze UEFA… Czemu? Otóż właśnie: brak sparingów.

» Podyskutuj na forum: Manchester United – okres przygotowawczy do sezonu 2009/10

Menedżerowie nie popełniają takich błędów. To nie trzy sparingi – to liczba oscylująca wokół dziesięciu sparingów w ciągu miesiąca. Zawodnicy po długim urlopie wracają do pracy. Najpierw treningi fizyczne, mające na celu dobre przygotowanie do długiego, wyczerpującego sezonu. Później to już gra z piłką przy nodze. Wszelkie dryblingi są szlifowane pod okiem trenerów. Również zagrania taktyczne są oceniane przez kilku-, a w największych klubach nawet kilkunastoosobowy sztab szkoleniowy. Następnie udoskonalone umiejętności zawodnicy starają się wykorzystać jak najlepiej w grach kontrolnych, by przypodobać się menedżerowi.

Ale sparingi to nie tylko przygotowanie do sezonu. To także pieniądz, który, chcąc – nie chcąc, stanowi najważniejszy element tej, zdawałoby się, prostej gry. Europejscy potentaci organizują tournee po krajach, których mieszkańcy są głodni piłki, ale tamtejsze drużyny nie są klubami godnymi wielkiej rzeszy kibiców. Są też tacy, którzy organizują raz po raz imprezy u siebie, różne puchary, na które publiczność chętnie przyjeżdża. Niezła atmosfera, dobra piłka, możliwość podziwiania swoich pupili… Czegóż chcieć więcej? Manchester United przed tym sezonem rozegra siedem gier kontrolnych, plus mecz o Tarczę Dobroczynności. Sparingpartnerzy zapowiadają się całkiem ciekawie…

Malaysia XI

Jak sama nazwa wskazuje, jest to jedenastka złożona z najlepszych piłkarzy ligi malezyjskiej. Nie zobaczymy wielkich gwiazd: Indra Putta Mahayuddin czy Norhafiz Zamani Misbah to nazwiska niewiele mówiące nawet dobrze zorientowanemu kibicowi piłki nożnej. Mecz odbędzie się już w najbliższą sobotę w Kuala Lumpur. Już o 11:30 na Bukit Jalil Stadium piłkarze obu drużyn wybiegną na murawę.

Super Liga XI

Z powodu zamachu terrorystycznego w Dżakarcie Manchester United odwołał mecz z Super Liga XI.

Usłyszeliśmy co się stało, gdy wylądowaliśmy. To wielka szkoda. Nigdy wcześniej nie byłem w Indonezji, a wiem, że ich federacja piłkarska pracowała ciężko, byśmy się tam znaleźli – mówi menedżer United. – To straszna wiadomość, ale podjęliśmy dobrą decyzję. Musimy chronić naszych piłkarzy.

sir Alex Ferguson

Poradziliśmy się odpowiednio. Spotkaliśmy się z Brytyjską Wysoką Komisją, która ma doświadczenie w tych sprawach. Nie podjęliśmy tej decyzji łatwo.

David Gill

FC Seoul

Klub ze stolicy Korei Południowej to pierwsza drużyna występująca na co dzień w jakiejś lidze. Mają dobrych kibiców, którzy potrafią najwyraźniej stworzyć wspaniałą atmosferę…
– Wiki. Mam do ciebie pytanie – z cwanym uśmieszkiem zaczął pan Wiesio, wuefista.
– Znasz jakiegoś piłkarza FC Seul?
Wiki miała poważny ból głowy. Nie potrafiła sobie nic przypomnieć.
– Nie wiem. – z bólem serca odrzekła.
– HA! I tu cię mam! – krzyknął wuefista z mściwym uśmieszkiem. – Trzy!

O ile Wiki z Polski na ten temat nic nie mogła nam powiedzieć, o tyle Wiki z Anglii może nam powiedzieć coś o kibicach tej koreańskiej drużyny. Otóż… kibice FC Seul mają własny numer! 12 jest zajęta przez kibiców. To naprawdę dobrze o nich świadczy, skoro noszą miano „dwunastego zawodnika”. Wicemistrz Korei Południowej ma w swoim składzie Francuza, Czarnogórca i Brazylijczyka, kolejno Hatchiego, Damjanovicia i Adilsona. Nie są to gwiazdy światowego formatu, ale Damjanović ma niczego sobie instynkt strzelecki – w dwóch spotkaniach w barwach pierwszej reprezentacji Czarnogóry strzelił dwie bramki. Jest jeszcze Kim Chi-Gon, obrońca, rezerwowy koreańskiej reprezentacji, kapitan FC Seul. Swoją drogą, Koreańczycy mają lepszego trenera, niż piłkarzy – to Senol Gunes, człowiek, który doprowadził Turcję do trzeciego miejsca na MŚ 2002 i w Pucharze Konfederacji 2003, a wcześniej był czołowym tureckim bramkarzem, legendą Trabzonsporu. Spotkanie to odbędzie się 24 lipca o 13:00. Będzie to pierwszy konkretniejszy sprawdzian Czerwonych Diabłów.

Hangzhou Greentown

W drodze powrotnej Red Devils wylądują w Hangzhou, gdzie zagrają z miejscowym Greentown. Klub ten dysponuje obiecującą młodzieżą – U15 Hangzhou Greentown wygrało Nike Cup. Natomiast drużyna seniorów nie błyszczy. Możemy co prawda natknąć się na obcokrajowców: Bułgar – Varbanov, Ghańczyk – Sakyi i Brazylijczyk – Otto. Nie stanowi to mieszanki wybuchowej, ale powalczyć mogą. W dziewiątym zespole chińskiej ekstraklasy grają także Wai Chiu – jeden z najsolidniejszych rezerwowych reprezentacji Hongkongu i Yan Song – zawodnik pełniący podobną rolę w nieco mocniejszej reprezentacji Chin. Menedżer także nie rzuca na kolana – Zhou Suian to najlepszy menedżer, ale wschodniej części Chin, tej mającej dostęp do oceanu. Regularnie obejmuje najlepsze tamtejsze drużyny. Greentown w porównaniu z FC Seul wypada raczej dość blado. Mimo to zapraszam do oglądania spotkania, które odbędzie się 26 lipca o 14:00. Będzie to ostatni sparing Red Devils na azjatyckiej ziemi.

Boca Juniors

Nareszcie porządny rywal. Ekipa z Buenos Aires ma naprawdę dobrą drużynę. Abbondazieri, Ibarra, Palermo, Riquelme, Palacio, Gonzalez, Mouche czy Paletta – te nazwiska, w przeciwieństwie do piłkarzy poprzednich sparingpartnerów, nie są anonimowe nawet dla tych trochę gorzej zorientowanych w świecie kibiców. Są dawne gwiazdy (Ibarra, Abbondazieri), melodia przyszłości (Paletta, Mouche), są tacy, którzy teraz przeżywają formę życia (Palacio, Gonzalez), i są też ci, którzy utrzymują stałą formę i nie zawodzą kibiców (Palermo, Riquelme). Do tego Alfio Basile na ławce trenerskiej. Trzeba przyznać, że Boca zebrała silną pakę. Klub znany na całym świecie.

Varallo, Cherro, Maradona, Arruabarrena, Riquelme, Samuel, Solano, Abbondazieri, Palermo, Ibarra, Burdisso, Tevez, Gago – to tylko niektórzy z tych, którzy powinni być znani wszystkim fanom piłki nożnej. Bo są jeszcze Olarticochea, Gareca… Dla wszystkich Boca otworzyła drzwi do wielkiej kariery (no dobrze, Varallo został ściągnięty będąc już czołowym napastnikiem świata, a Cherro nie wyjechał za granicę). Mecz ten będzie rozegrany w ramach Audi Cup, pucharu organizowanego przez Bayern Monachium. Półfinał odbędzie się 29 lipca o godz. 18:30. Wielu kibiców wybiera się na te rozgrywki. Oby United przysporzyli wam dużo radości… Obojętnie jednak, jaki będzie wynik, następny mecz rozegramy z…

Bayern Monachium / AC Milan

Jak to w pucharach – nie sposób przewidzieć, kto zagra dalej (chyba że sędziują Polacy). W przypadku przegranej z Boca gramy z przegranym drugiego półfinału, a w przypadku wygranej gramy z wygranym… Ciekawiej zapowiadałby się pojedynek z Bayernem. Zemsta za finał LM 1999? Bayern nie przepuściłby takiej okazji. Zresztą monachijczycy mają silny skład. Spójrzmy: Rensing, Braafheid, Van Buyten, Demichelis, Ribery, Hamit Altintop, Toni, Olić, Ottl, van Bommel, Klose, Sosa, Lahm, Butt, Pranjić, Borowski, Lell, Schweinsteiger, Tymoszczuk, Gomez. Te nazwiska są nam raczej znane? I jeszcze ci mniej rozpoznawalni – Gorlitz, Breno, Baumjohann, Muller, Badstuber, Kraft. Można co prawda założyć, że Ribery odejdzie, ale i tak będzie to bardzo silny zespół. A biorąc pod uwagę fakt, że to Bayern jest gospodarzem, na pewno wystawią najmocniejszy skład.

Czy odpowiemy na cios ciosem? AC Milan? Brzmi nieźle. W przypadku odejścia Ribery’ego może nawet lepiej niż Bayern. Bayern i Milan mają zresztą coś wspólnego. Osobę Massimo Oddo. Włoch w zeszłym sezonie grał na wypożyczeniu w Bayernie i prezentował się, z tego co słyszałem, całkiem nieźle. Pod nieobecność Maldiniego może się przydać jeden obrońca więcej. Ale Milan to nie tylko Oddo. Podobnie, jak Bayern, Rossoneri mają nowego trenera, Leonardo. Choć w przeciwieństwie do Brazylijczyka, van Gaal nie jest nowicjuszem, a starym wygą, mającym duże doświadczenie w tej robocie. Ale Leonardo ma kim grać – gdyby nie odejście Kaki i Gourcuffa, środek pola Milanu (jest jeszcze Gattuso, Pirlo, Seedorf, Ambrosini, Flamini i Ronaldinho) byłby chyba najlepszym na świecie (no, może nie licząc Barcy z Toure, Xavim, Iniestą i Keitą). A i tak Milan środek pola ma świetny.

A to nie jedyny atut Milanu. Pato, Boriello, Inzaghi. Mało? Dodajmy młodego Viudeza. Jest Ronaldinho, który ma godnie zastąpić Kakę i możliwe, że tego dokona, Nesta (mający jednak problemy z kontuzjami), Zambrotta, wcześniej wspomniany Oddo, Jankulovski, Favalli, młody De Gennaro, nowy nabytek Onyewu, Antonini, Thiago Silva, Bonera, czy brat Kaki, Digao. Jeszcze Abate ściągnięty z Torino, a na bramce Dida i Abbiati. Nie zapominajmy też o Zeljko Kalacu. A jest jeszcze Cardacio, młody Darmian… Nazwiska robią wrażenie. Trzeba jednak pamiętać, że w większości wypadków są to wypalone gwiazdy, które resztkami formy utrzymują Milan na dobrej pozycji. Ku uciesze Milanu, Primavera pracuje intensywnie i wysyła kolejne talenty. Dlatego też Milan nie dominuje. Z kim byśmy jednak nie zagrali, mecz zapowiada się ciekawie. Ale to nie jedyne emocje w tym okresie przygotowawczym.

Valencia C.F.

Klub z Walencji, mimo problemów finansowych, ze znaczących piłkarzy pozbył się tylko Raula Albiola. Co prawda okienko dopiero się rozpoczęło, ale kluby wolą mieć zawodników u siebie już na starcie, co oznacza, że Los Ches rozpoczną następny sezon w mocnym składzie. Okazją do sprawdzenia swojej drużyny Unai Emery będzie miał 5 sierpnia na Old Trafford w meczu z gospodarzami.

Valencia ma Villę i Silvę. Tyle powiedziałby przeciętny znawca piłki nożnej. Fan Fify dorzuciłby pewnie Joaquina, Banegę, Matę, Vicente i Fernandesa. Ale naprawdę jest jeszcze Maduro, holenderski obrońca, Marchena, Baraja i Albelda, starzy wyjadacze, Angulo – można by rzec: legenda Palencii, Del Horno, którego pamiętamy z Chelsea, młody zdolny Carleto, Hernandez i Alexis, skrzydłowi (tyle, że Alexis to odpowiednik Evry, a Hernandez Parka), lewy obrońca Mathieu, ofensywny pomocnik Viana, snajper Zigić i obrońca Navarro. Na bramce Cesar Sanchez i Renan. Tak mniej więcej wygląda skład Valencii.

„Nietoperze” zagrają w nowym tworze UEFA, Lidze Europejskiej, gdzie będą mieli szansę dostać pewną przeprawę do fazy grupowej i trafić na drużynę pokroju Legii, Polonii czy Lecha. Dwa lata temu Inter, rok temu Juventus, teraz – Valencia. Co roku na Old Trafford przyjeżdża znana drużyna. 5 sierpnia o 21.00 zobaczymy, czy w ostatnim sparingu Czerwone Diabły pokonają Nietoperze.

Chelsea F.C.

Jak co roku, przed inauguracją Premier League, odbywa się mecz o Tarczę Dobroczynności, czyli Superpuchar Anglii (przekładając na polskie realia). Obrońcą tytułu jest – a jakże – Manchester United. W zeszłym roku po karnych odprawiliśmy z kwitkiem Portsmouth, triumfatora Pucharu Anglii. W tym roku, podobnie jak dwa lata temu, spotkamy się z Chelsea. Klub, którego właścicielem jest Roman Abramowicz, przegrał z nami wówczas po karnych. Świetny mecz rozegrał Edwin van der Sar, którego to obrony pozwoliły nam sięgnąć po to zaszczytne, aczkolwiek niezbyt prestiżowe trofeum (przynajmniej w porównaniu do innych pucharów, które mieliśmy okazje wygrać).

Teraz Chelsea z chęcią wykorzysta szansę, by się zemścić. Obydwa kluby będą już na finiszu okresu przygotowawczego, więc możemy się spodziewać niezłego spotkania. Chelsea z Ancelottim może zaliczyć niezły sezon, ale pamiętając Scolariego – początek nie jest ważny. Nowy nabytek – Zhirkov – z pewnością poszarpie, Sturridge w każdej chwili może zaskoczyć, a Turnbull? W kategorii „zagrożenia” nie można raczej go rozpatrywać. Chelsea potrafi być groźna. Branislav „Zguba Liverpoolu” Ivanović, Ashley „Cashley” Cole, Michale Essien, haruje, haruje, ale przynajmniej coś z tego wychodzi (nie to, co z roboty pewnego Argentyńczyka), Ricardo „Najlepszy obrońca Premier League wg Torresa” Carvalho, Lampard, Cole, który wraca po kontuzji, Drogba, który odrodził się pod wodzą Hiddinka, ale czy utrzyma formę pod dyrygenturą Ancelottiego, tego nie wiemy, Mikel i Ballack, Pizarro, który powrócił z Werderu i może pomóc „The Blues”, Malouda i Bosingwa, zawsze przydatni, Deco, który po dobrym początku zeszłego sezonu stracił formę wraz z kontuzją, Kalou, Terry, szanowany przez wielu kibiców, Alex z piekielnie mocnym strzałem, Beletti, który wygrał Ligę Mistrzów, Anelka, czyli król strzelców i Cech na bramce. Ciekawy skład, ale czy da zwycięstwo nad może nie odwiecznym, ale zaciekłym (choć nie zawsze) rywalem? Dowiemy się tego 9 sierpnia.

Znamy już naszych sparingpartnerów, znamy terminarz na przyszły sezon. Oby ten dosyć ciekawy pod względem drużyn, z jakimi przyjdzie nam zagrać, sezon przygotowawczy dał nam wreszcie świetny początek sezonu.

Wyrzucić Liverpool z ich „pieprzonej grzędy” i wyrównać rekord Arsenalu z sezonem bez porażki!

» Podyskutuj na forum: Manchester United – okres przygotowawczy do sezonu 2009/10

Autor: Paweł Brachaczek

Jestem Paweł Brachaczek. Wiele osób na pewno kojarzy mnie z Redcafe, gdzie piszę pod nickiem Intel. W przyszłości na pewno zwiążę się z piłką nożną, zapewne jako dziennikarz lub jako komentator, a może w słabszych klubach zasmakuję menedżerki…

Bayern Monachium, Chelsea Londyn,

Podobne wpisy:

Mame Biram Diouf – nowy nabytek Manchesteru United

radzio — Fri, 17 Jul 2009 10:13:43 +0000

Jeszcze nie tak dawno sir Alex Ferguson oświadczał: “To koniec naszej działalności na rynku transferowym, więc zapomnijcie o tym co piszą.” Jednak wczoraj szeregi “Czerwonych Diabłów” zasilił kolejny zawodnik.

Wczoraj podpisaliśmy kontrakt z młodym piłkarzem z Norwegii, którego rozwój śledziliśmy już od dwóch lat. Po ubiegłym tygodniu nie przewidywaliśmy już żadnych wzmocnień, uważamy, że posiadamy pełny skład. Jednak sprawa nabrała tempa, ponieważ swoje oferty zaczęły przedstawiać inne kluby. Musieliśmy zadecydować czy wchodzimy w to, czy też nie. Weszliśmy i tym samym będzie to ostatnia osoba, którą pozyskamy.

sir Alex Ferguson

Mame Biram Diouf urodził 16 grudnia 1987 roku w Senegalu. Zaczynał swoją karierę w zespole ASC Diara jednak w styczniu 2007 roku dołączył do norweskiego zespołu Molde FK. Rok później był łączony z przejściem do SK Brann, Arsenalu, Feyenoordu Rotterdam oraz West Bromwich Albion FC. Młody piłkarz 12 czerwca 2009 roku strzelił hat-tricka w przeciągu pierwszych 9 minut wygranego 5-2 meczu z SK Brann. W 27. minucie dołożył jeszcze jedno trafienie.

17 lipca 2009 roku dołączył do Manchesteru United, jednak jeszcze przez najbliższe miesiące będzie na wypożyczeniu u swojego dotychczasowego pracodawcy – Molde FK. Na Old Trafford zawita dopiero w styczniu 2010 roku.

Najwidoczniej w walce o młodego piłkarza stanął jakiś inny europejski gigant (może Arsène Wenger ;-)) przez co sir Alex Ferguson musiał już teraz dokonać tego transferu. Jednak mnie osobiście ciekawi co stanie się w takim razie z Manucho i jak ten transfer wpłynie na ilość występów naszych obiecujących młodzików – Machedy oraz Welbecka?

Mame Biram Diouf w akcji

Zapraszam do dyskusji na temat nowego “Czerwonego Diabła”!

Mame Biram Diouf, transfery,

Podobne wpisy:

Podsumowanie sezonu 2008/2009 – defensywa

RedLucas — Fri, 17 Jul 2009 05:23:39 +0000

Sezon 2008/2009 już za nami, piłkarze wyjechali na zasłużone urlopy, a w mediach roi się od spekulacji transferowych. Ja jednak chcę jeszcze na chwilę wrócić do minionego sezonu i podsumować grę każdego z zawodników „Czerwonych Diabłów”. W niniejszym wpisie przedstawię swoje przemyślenia na temat gry każdego gracza odpowiedzialnego za bronienie naszej bramki, zaś w dwóch kolejnych poczynania pomocników i napastników.

» Podyskutuj na forum: Kadra Manchester United

Edwin van der Sar – to był kolejny fenomenalny sezon w wykonaniu Holendra. Owszem, można by doszukać się paru pojedynczych błędów, lecz ponownie Tomasz Kuszczak i Ben Foster nawet przez chwilę nie mogli robić sobie nadziei na „wygryzienie” 38-latka z podstawowego składu. Najlepszym dowodem na świetną postawę van der Sara w sezonie 2008/2009 jest ustanowienie fantastycznego rekordu 1311 minut bez straconej bramki! Jest to najlepszy wynik na Wyspach Brytyjskich!
Ocena: 9/10

Tomasz Kuszczak – dla Polaka był to na pewno trudny sezon. Tomek nie dostawał zbyt wielu szans, a w drugiej części sezonu był już tylko bramkarzem nr 3. Rozegrał zaledwie 8 spotkań, w których raczej nie zachwycał. Mimo to zapowiedział, że zostaje w United na kolejny sezon.
Ocena: 6/10

Ben Foster – w tym sezonie dostał nieco więcej szans i przeważnie je wykorzystywał. Nie popełniał głupich błędów, za to był w stanie rozegrać świetne zawody – tak jak finałowe spotkanie w Carling Cup z Tottenhamem – po których w mediach można było doszukać się wypowiedzi uznających Bena za przyszłego golkipera reprezentacji Anglii i Manchesteru United.
Ocena: 7/10

Gary Neville – no cóż… jemu ten sezon po prostu nie wyszedł. Zapewne niebagatelne znaczenie miały ciągłe urazy, które nie pozwalały naszemu kapitanowi wejść w rytm meczowy. Jednak ja za każdym razem gdy Gary był na boisku bałem się, czy za chwilę nie popełni jakiegoś głupiego błędu, który będzie kosztował utratę bramki.
Ocena: 6,5/10

Rafael da Silva – Brazylijczyk przebojem przebił się do pierwszego składu! Już w swoim pierwszym spotkaniu, w którym United towarzysko mierzyło się z Peterborough, zachwycił tysiące kibiców oraz, jak się później okazało, samego Sir Alexa Fergusona. Rafael posiada ogromny potencjał do gry ofensywnej, jednak zanim stanie się naszym podstawowym obrońcą musi poprawić grę w obronie. W minionym sezonie 19-latek dostał sporo szans i zdołał nawet strzelić debiutancką bramkę – która zapewne utknęła w pamięci wielu kibiców – w meczu z Arsenalem.

Ocena: 7,5/10

John O’Shea – jeśli ktoś na początku minionego sezonu powiedziałby mi, że John będzie naszym podstawowym prawym obrońcą, to po prostu bym go wyśmiał. Jednak, jak się okazuje, życie jest pełne zaskoczeń i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że John ma za sobą naprawdę dobry sezon. Nie był demonem szybkości, który raz po raz podłączał się pod nasze akcje ofensywne, lecz świetnie radził sobie w grze destrukcyjnej i, co najważniejsze, nie popełniał głupich błędów. Ocena: 8/10

Nemanja Vidić – serbska skała, której nie potrafili rozbić najlepsi napastnicy globu. Wraz z Rio Ferdinandem tworzyli duet (niemal) nie do przejścia. Moim zdaniem fantastyczny rekord van der Sara to przede wszystkim zasługa Serba. Można by powiedzieć, że Vidić w tym sezonie był nieomylny, niestety chyba każdemu siedzi w głowie spotkanie z Liverpoolem…
Ocena: 9/10

Rio Ferdinand – był minimalnie słabszy od swojego partnera ze środka obrony, jednak Rio to ciągle klasa światowa. W tym sezonie Anglika często nękały różnego rodzaju kontuzje (najczęściej pleców), przez co nie mógł zagrać tyle spotkań, ile by chciał. Urazy te nie pozwalały mu również na dobre wejść w rytm meczowy, właśnie dlatego Ferdinandowi zdarzały się słabsze mecze, jak choćby z Evertonem.
Ocena: 8,5/10

Jonny Evans – kolejne pozytywne zaskoczenie tego sezonu! Chyba nikt nie spodziewałby się, że Irlandczyk rozegra 34 spotkania i, mimo młodego wieku, wykaże się w nich niebywałą dojrzałością. To właśnie Jonny pod nieobecność Rio wskakiwał do pierwszego składu i zazwyczaj nie rozczarowywał. Będziemy jeszcze mieli z niego pożytek.
Ocena: 7,5/10

Patrice Evra – Francuz ma za sobą kolejny morderczy sezon. Na Old Trafford ciągle nie ma dla niego godnego zmiennika, który pozwalałby mu na chwilę wytchnienia. Jednak to nie przeszkadza Patrice’owi regularnie podłączać się pod akcje ofensywne i przy tym być skutecznym w obronie. Może w przyszłości nieco odciążać będzie go Fabio…
Ocena: 8,5/10

» Podyskutuj na forum: Kadra Manchester United

Zapraszam do komentowania i dzielenia się swoimi ocenami i spostrzeżeniami.

Ben Foster, Edwin van der Sar, John O'Shea, Nemanja Vidic, Patrice Evra, Rafael Silva, Rio Ferdinand, Tomasz Kuszczak,

Podobne wpisy:

Legia Warszawa : Olimpi Rustawi – doczekamy się polskiego zwycięstwa?

Wiktor Marczyk — Thu, 16 Jul 2009 17:21:48 +0000

Wczoraj kibice sceptycznie odnoszący się do polskiej myśli szkoleniowej mieli swoje małe święto, a optymiści i statystycy przecierali oczy ze zdumienia. Drużyna, która absolutnie zdominowała Ekstraklasę w mijającej dekadzie po raz kolejny pokazała się od bardzo złej strony w rozgrywkach europejskich. Dzisiaj na murawę przy Łazienkowskiej wybiegnie drużyna Legii, bardziej znana ostatnio z wybryków jej pseudokibiców niż z wyników. Czy tym razem sympatycy polskiej piłki w końcu będą mogli uśmiechnąć się inaczej, niż ironicznie?

Wszystko wskazuje na to, że łatwo jednak nie będzie. Zarówno statystyka, doświadczenie, jak i zdrowy rozsądek pozwalają przypuszczać, że pierwsze wrażenie dotyczące gruzińskiej piłki jest błędne. To wcale nie są rolnicy grający świńskim pęcherzem na krzywym boisku z drewnianymi bramkami. I choć nie należą do silnych piłkarsko państw często ich kaukaska determinacja i trudne warunki spotkań wyjazdowych wystarczą, by odesłać z kwitkiem teoretycznie silniejsze od siebie zespoły.

Głównym chyba błędem polskich piłkarzy popełnianym przy okazji rywalizacji z tak egzotycznymi piłkarsko państwami jak Gruzja, Azerbejdżan, czy, ekhem, Estonia jest kwestia psychicznego nastawienia. Pomimo wielu, powtarzanych jak mantra, deklaracji kopacze Ekstraklasy zdają się wiecznie ignorować przeciwnika. Przecież Gruzja to taki śmieszny mały kraj, którego nikt nawet nie kwapił się porządnie obronić, kiedy napadła ich Rosja, a znani są jedynie z wina, herbaty i Batumi rzecz jasna. Niektórzy pamiętają jeszcze, że stamtąd wywodził się Józef Stalin.

W historii spotkań legijno – gruzińskich dwa razy wygrywali ci pierwsi, dwa razy ci drudzy. Choć bilans bramkowy przemawia za wojskowymi – 7:2, to bezlitosna prawda dotycząca wszystkich dalekowschodnich państw może się sprawdzić także w tym dwumeczu – jeśli warszawiacy nie wypracują sobie w domowym pojedynku sporej zaliczki mecz na Kaukazie może okazać się więcej niż morderczym, a gruzińska determinacja poparta klimatem, do którego przywykli wystarczyłaby do pokonania silniejszych od Legii drużyn.

Olimpi Rustawi to chyba najmłodszy klub na europejskiej arenie. Powstał 3 lata temu z połączenia FC Tbilisi i Olimpi Tbilisi. Zdobył dotychczas jedno mistrzostwo kraju, już w rok po utworzeniu. Teraz zespół ze stolicy Gruzji zajął trzecie miejsce i ubiega się o miejsce w Lidze Europejskiej. Trudno powiedzieć coś więcej o zespole, gdyż jego strona została zrobiona w html-u i nie grzeszy bogactwem informacji, a na Wikipedii nic naprawdę ciekawego znaleźć nie sposób.

Legia natomiast to jeden z najsilniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich klubów piłkarskich. Choć we własnym kraju należy do czołówki znienawidzonych drużyn, ma wielu sympatyków na całym świecie – między innymi w holenderskiej Hadze (porozumienie z kibicami ADO Den Haag) i włoskim Turynie (porozumienie kibiców z Juventusem – całkiem ciekawe są reportaże kibiców Legii z wypraw na włoskie stadiony). Jednak wiele już czasu minęło od złotej połowy lat dziewięćdziesiątych, kiedy to warszawska drużyna co roku kończyła sezon z przynajmniej jednym zdobytym trofeum i bardzo dobrze, jak na polskie standardy, spisywała się w europejskich rozgrywkach. Obecnie triumfy Legii są raczej sporadyczne, a europejskie puchary to pasmo niepowodzeń i wybryków pseudokibiców. Mimo to, jest to wciąż młody, rozwijający się i silny klub, który należy do mocnej klasy średniej.

Legia w dzisiejszym spotkaniu będzie faworytem – ma wyższy współczynnik UEFA, przemawia za nią silniejsza pozycja finansowa i bardziej uznany, międzynarodowy skład, a także doświadczenie w europejskich eliminacjach i atut własnego boiska. Za rywalami z Kaukazu przemawia to, że już w tym sezonie rozgrywali spotkania, między innymi w eliminacjach europejskich pucharach. Na ich drodze stanęły drużyny z Kazachstanu i Wysp Owczych – żadna nie stanowiła dla piłkarzy z kraju wina i herbaty większego problemu. Dopiero w drugiej rundzie eliminacyjnej trafili na sporo silniejszy zespół.

W składzie Legii zabraknie najlepszego strzelca – Takesure’a Chinyamy, choć wielu kibiców przyjmie tę wiadomość z ulgą, bo ilość stuprocentowych okazji, jakie piłkarz z Zimbabwe potrafi zmarnować w jednym spotkaniu jest po prostu zatrważająca. Wraca natomiast do gry Sebastian Szałachowski, który zmagał się z długotrwałą kontuzją. Niestety, nie przywita go zbyt wielu kibiców, gdyż działa zaledwie jedna trybuna stadionu przy Łazienkowskiej. Pozostała część obiektu została poddana gruntownej przebudowie – zburzeniu i stworzeniu na nowo (swoją drogą, byliśmy tam dwa dni temu z Radkiem – ale chłopaki zasuwają! Będzie niezły stadionik :D).

Myślę, że nauczeni swoimi przygodami w pucharach a także ostrzeżeni przykładem Wisły Legioniści pokażą się od bardzo dobrej strony i wypełnią plan, pokonując Gruzinów. Pozostaje tylko kwestia tego, czy polska drużyna będzie w stanie wypracować sobie bezpieczną przewagę przed rewanżem w odległym Rustawi.

Przed meczem powiedzieli:

Dariusz Kubicki – prowadził Legię, gdy ta wygrała w eliminacjach do Pucharu UEFA z FC Tbilisi.

Wczorajszy mecz Wisły Kraków z Levadią Tallin oraz ubiegłotygodniowa porażka Polonii Warszawa pokazały, że w ostatnich latach poziom futbolu na europejskiej arenie wyrównał się. Ciężko dzisiaj strzelić jakiemukolwiek zespołowi kilka goli. Rywale polskich drużyn, nawet we wstępnych rundach, prezentują niezłe umiejętności. Trzeba być bardzo czujnym, żeby nie zaprzepaścić szansy przez jakąś głupią wpadkę.

Dzisiaj legioniści muszą odnieść wysokie i przekonujące zwycięstwo, ponieważ rewanż będzie bardzo trudny. Kiedy prowadziłem Legię w meczu z FC Tbilisi pamiętam, że w stolicy Gruzji było upalnie i duszno. Klimat nam nie sprzyjał, ale wygraliśmy 1:0. Mam nadzieję, że zespół Jana Urbana już w pierwszym spotkaniu wypracuje odpowiednią zaliczkę, aby ze spokojem udać się na Kaukaz. Legioniści muszą wykorzystać atut własnego boiska oraz doping kibiców.

Dariusz Kubicki

Adrian Paluchowski – piłkarz Legii, który będzie miał dzisiaj okazję zadebiutować w europejskich pucharach.

Dzisiaj stanę przed szansą debiutu w europejskich pucharach, jednak o tym, czy zagram zadecyduje trener. Bardzo spokojnie podchodzę do tego spotkania. Dobrze przepracowaliśmy okres przygotowawczy i cały zespół prezentuje niezłą formę. Potwierdziliśmy to w meczach sparingowych. Mam nadzieję, że dyspozycję ze spotkań towarzyskich przeniesiemy na starcie z Olimpi.

Chociaż jesteśmy faworytem, to nie możemy lekceważyć przeciwnika. Nie tak dawno Wisła Kraków przegrała z Dynamem Tbilisi, a GKS Bełchatów miał poważne problemy z Ameri Tbilisi. Chcemy odnieść pewne zwycięstwo, aby wyjazd do Gruzji był tylko formalnością. W Rustawi warunki atmosferyczne będą bardzo trudne, dlatego nie możemy sobie pozwolić na jakąkolwiek wpadkę.

Adrian Paluchowski

Kibu, drugi trener Legii

Dzisiaj rozpoczynamy rywalizację w Lidze Europejskiej. Do meczu podchodzimy z nadziejami na dobry wynik. Jesteśmy zadowoleni z pracy, którą wykonaliśmy podczas okresu przygotowawczego i wiemy na co nas stać. Udanie zaprezentowaliśmy się podczas meczów sparingowych. Wszyscy liczymy na dobry występ w europejskich pucharach. Pierwszym rywalem w międzynarodowych rozgrywkach będzie Olimpi Rustawi. Widzieliśmy ich w dwóch meczach z zespołem B36 Thorshavn. Zespół najczęściej gra w ustawieniu 4-4-2. Najgroźniejszą bronią Gruzinów są stałe fragmenty gry – rzuty wolne i rożne. Musimy zwrócić na nie szczególną uwagę. Jednak to my jesteśmy faworytem i chcemy to dzisiaj potwierdzić. Licząc na coś więcej musimy awansować.

Kibu

Varlam Kilasonia, trener Olimpi Rustawi

Chciałbym podziękować za bardzo miłe przywitanie. Dziękuję także za zaproszenie na tę konferencję prasową. Uważam, że Legia Warszawa jest bardzo silnym zespołem. Olimpi Rustawi jest nową drużyną, dopiero w trakcie kompletowania. Mamy jednak nadzieję, że pokażemy tu dobry futbol ku radości kibiców obydwu klubów.

Zdajemy sobie sprawę z faktu, że to Legia jest faworytem. Pomimo tego, przyjeżdżanie i mówienie od razu o porażce nie miałoby sensu. Obiecujemy, że damy z siebie wszystko.

Najlepszym rezultatem w Warszawie byłoby z pewnością zwycięstwo, o co postaramy się powalczyć. Równie dobrym rezultatem byłby także remis lub jednobramkowa porażka. Damy z siebie wszystko, ponieważ kibicuje nam cała Gruzja.

Varlam Kilasonia

Jan Urban, trener Legii Warszawa

W meczu przeciwko Olimpi Rustawi dowiemy się, czy dobra postawa w sparingach ma przełożenie na mecze mistrzowskie, bo tak można nazwać spotkanie z drużyną gruzińską. Jeśli chodzi o doświadczenie piłkarzy w w pucharach międzynarodowych, to wątpliwości mam tylko wobec Paluchowskiego i Ostrowskiego. Pozostają debiutantami, pozostali piłkarze zdążyli już grać na tym szczeblu.

Nie boję się zespołu z Gruzji. W piłce nożnej nie ma miejsca na strach przed rywalem, choć oczywiście podchodzimy do każdego meczu z szacunkiem wobec przeciwnika. W czasie okresu przygotowawczego dużo myśleliśmy o tym pierwszym spotkaniu.

W meczach z Legią Warszawa przeciwnicy często stwarzają zagrożenie przy stałych fragmentach gry, stanowi to naszą bolączkę. Uważam jednak, że jeśli w meczach przeciwko słabszym drużynom Gruzinom stałe fragmenty gry wychodziły dobrze, to wcale nie musi to oznaczać, że tak będzie także jutro.

Jutro chcielibyśmy zagrać jak w dotychczasowych sparingach. Naszym celem jest dominacją od samego początku spotkania. Mamy na boisku dyktować warunki i stwarzać sobie sytuacje. Nie możemy czekać na to, co zrobią Gruzini. Wydaje mi się, że w perspektywie meczu rewanżowego na wyjeździe dobrą zaliczką byłby wynik 2:0 lub 3:0.

Jan Urban

Legia Warszawa, Liga Europejska, Polska, Puchar UEFA, UEFA,

Podobne wpisy:

Dimitar Berbatow – niedoceniany maestro

Szymcio — Thu, 16 Jul 2009 05:05:33 +0000

Odkąd 1 września 2008 roku Dimitar Berbatow zasilił szeregi Manchesteru United, trwają niekończące się dyskusje na temat jego przydatności w drużynie mistrza Anglii. Setki argumentów, kłótni, wyzwisk i dowodzenia swoich racji – kibice Czerwonych Diabłów podzielili się na dwie strefy: antagonistów Bułgara i jego obrońców. Co ciekawe, dopóki Carlos Tevez nie postanowił zdradzić czerwonej koszulki na rzecz niebieskiej, wrogów przypominającego tyczkę napastnika było zdecydowanie więcej…

Dimitar zadebiutował w United 13 września w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z Liverpoolem. Jak można było się spodziewać, Bułgar nie był w tym meczu pierwszoplanową postacią, ale zanotował piękną asystę. Widać było jednak, że – paradoksalnie – nie czuje się zbyt dobrze w walce o górne piłki będąc piłkarzem ustawionym najbliżej bramkarza rywali. Tak oto Berbatow wkroczył do nowej drużyny. Jako piłkarz niezbyt waleczny, flegmatyczny, ale za to obdarzony świetnym przeglądem pola i znakomitą techniką. Okazało się, iż w opinii pewnych osób to trochę za mało.

Jego przeciwieństwem był i jest Carlos Tevez. Mały, korpulentny i uwielbiany przez kibiców za heroiczną postawę, poświęcający się dla dobra drużyny, hasający po całym boisku. Argentyńczyk bardzo często stosował pressing na obrońcach zmuszając ich do błędu. A obok niego wysoki Berbatow nie przepadający za zbyt wielkim wysilaniem się, opanowany i mający oczy dookoła głowy. Stanowili dwie skrajności – tak wielkie, że wielu fanów MU nie potrafiło przyjąć do wiadomości, iż ktoś może uważać „drewnianego” Bułgara za lepszego od „świetnego” Argentyńczyka.

W sezonie 2007/2008 Wayne Rooney wraz z Carlosem Tevezem byli postrachem bramkarzy nie tylko na Wyspach ale i w Europie. Obaj niscy, obdarzeni niezłą techniką, potrafiący przeprowadzić wespół dynamiczną i piękną akcję. Często zdarzały się mecze, w których Apacz przyćmiewał Rooneya. Nic dziwnego – gdy tylko zaaklimatyzował się w nowym zespole, błyskawicznie wkomponował się w styl gry United i zapewniał drużynie mnóstwo arcyważnych bramek. Sympatycy Czerwonych Diabłów cieszyli się na wieść o zakupie Dimitara B., mając nadzieję, że zostanie zastosowany sprawiedliwy system rotacji i cała trójka napastników będzie miała czas na pokazanie swoich umiejętności.

Niestety, oprócz jakże ważnych spotkań przedsezonowych i kilku pierwszych meczów w sezonie Tevez grał z reguły fatalnie. Sądzę, że miała na to olbrzymi wpływ psychika gracza – w minionych rozgrywkach miał właściwie zapewnione miejsce w pierwszym składzie, teraz musiał o nie walczyć z innym graczem i chyba nie wytrzymał napięcia. A Dimitar powoli zaczynał grać na miarę możliwości. Mimo niepochlebnych opinii fanów na jego temat, ten absolutnie się nimi nie przejmował i prezentował się coraz lepiej. Wystarczy wspomnieć rewelacyjny występ przeciwko Hull czy niesamowitą asystę w batalii z West Hamem.

Bardzo mnie denerwowało, gdy Dimitar nadal był przez użytkowników rozmaitych portali poświęconych Manchesterowi mieszany z błotem. „Bo nie biega, bo nie strzela, bo za wolny, bo się nie cofa”. Każdy argument głupszy od poprzedniego, ale ich wyznawców jest nadal bardzo wielu. Z upływem czasu zaczynałem podejrzewać, że wielu z tych ludzi ma po prostu spaczony umysł. Spaczony wizerunkiem dwóch napastników wspomagających nie tylko pomocników ale i obronę, wracających, walczących, tworzących zasieki. A przecież takich atakujących w Europie jest strasznie mało. Właściwie oprócz Rooneya i Teveza nie widzę innego gracza formacji ofensywnej robiącego dla drużyny to, co wyżej wymieniona dwójka. Szkoda, że antagoniści Bułgara nie zastanowili się nad tym, że on inaczej nigdy grać nie będzie. Zawsze pozostanie niedocenianym dyrygentem podającym z wielką precyzją i olbrzymią gracją. Zagrywającym tak, by obrońcy rywali nie połapali się o co chodzi. Nigdy nie będzie walczył i biegał tyle co Tevez. To po prostu zupełnie inny typ zawodnika – pokuszę się o herezję, że nawet lepszy od wspomnianego argentyńskiego pracusia.

Śmieszą mnie niebywale „ostatni obiektywni”, próbujący wmówić innym, że Berbatow jest beznadziejny, natomiast Tevez to gracz genialny, którego należało zatrzymać za wszelką cenę. Wyszukiwanie potknięć Bułgara jest wybitnie żałosne, ale niektórzy „fani” robią to podczas każdego meczu, by następnie pisać o tym na rozmaitych portalach. Apogeum wylewania kubłów pomyj na głowę Dimitara nastąpiło po półfinałowym meczu Pucharu Anglii z Evertonem. Wówczas, w serii jedenastek były golkiper United Tim Howard zdołał sparować nogami uderzenie z wapna Berbatowa. Nikt nie skupiał się na tym, iż Rio Ferdinand również spudłował – liczył się fakt pokazania przez Berbę, jak wielkim transferowym niewypałem jest…

Middlesbrough, Bolton, Newcastle – to pierwsze z brzegu ligowe przykłady spotkań, w których bohater mojego artykułu ratował United skórę. I co? I często i tak nie został za to należycie pochwalony. Kto w spotkaniu z Boltonem w 89. minucie dograł mu piłkę na głowę? Tevez. Kto otrzymał za tego gola największe brawa od specjalistów na wielu polskich portalach? Tevez. A Berbatow? OK., strzelił (ledwo, ledwo!), ale co z tego, skoro nie biegał?

Dla mnie Berbatow jest piłkarzem – nie boję się tego słowa – wspaniałym. Gdy ktoś pisze, że nie pasuje on do stylu gry United, zaczynam się śmiać. Ustawiony jako cofnięty napastnik Bułgar precyzyjnie i bardzo mądrze rozgrywa. Kiedy trzeba – przetrzyma piłkę, a ten który próbuje mu ją odebrać, musi się liczyć z naprawdę ciężkim orzechem do zgryzienia. Jego technika jest godna pozazdroszczenia. Nie chodzi tu oczywiście tylko o różne triki, czy inne piłkarskie efekty specjalne, ale o przyjęcie, umiejętność podania na różne sposoby, minięcie rywala. Berbatow jest w tych aspektach o kilka klas lepszy od wielu napastników w Europie ograniczających się do wyczekiwania na swoją okazję w pobliżu szesnastego metra.

Oczywiście, Dimitar ma również swoje wady. Na przykład, czasem zbyt długo przygotowuje sobie piłkę do podania lub strzału, przez co zostaje mu ona odebrana. Wypadałoby również, gdyby ruszył w pościg za tym, który mu łaciatą zabierze. Co ciekawe, Bułgar mimo słusznego wzrostu rzadko strzela bramki głową – w MU ta sztuka udała mu się tylko raz, we wspomnianym meczu z Boltonem.

Teraz, gdy już wiemy, iż Tevez nie będzie graczem United w przyszłym sezonie, no i że będzie prezentował barwy City, kilku jego dawnych wielbicieli zaczęło właśnie go określać „zdrajcą” i wychwalać pod niebiosa zasługi Bułgara, dowodząc, że w przyszłych rozgrywkach dopiero pokaże na co go stać. I ja w to wierzę. A także w to, iż zostanie on w końcu należycie doceniony – bo absolutnie na to zasługuje.

Czas odrzucić wypłowiały kult Teveza i zacząć darzyć szacunkiem tych, którzy na niego zasłużyli…

Wybitne umysły są zawsze gwałtownie atakowane przez miernoty, którym trudno pojąć, że ktoś może odmówić ślepego hołdowania panującym przesądom, decydując się w zamian na odważne i uczciwe głoszenie własnych poglądów.

Albert Einstein

Carlos Tevez, Dimitar Berbatov,

Podobne wpisy:

Gdzie te wzmocnienia?

Majlosz — Wed, 15 Jul 2009 05:29:26 +0000

“Gdzie są nowi piłkarze?” – Takie pytanie z pewnością zadaje sobie dziś trener Maciej Skorża. Wisła Kraków już dzisiaj zmierzy się w II rundzie eliminacyjnej Ligi Mistrzów z Levadią Tallin. Transmisja na żywo od godziny 20:30 w TV4 i Polsacie Sport.

Tuż po zakończeniu sezonu ligowego, w którym Wisła Kraków obroniła tytuł mistrza Polski, wiadomo było, że z zespołem pożegna się kilku ważnych piłkarzy. Wśród nich Marcin Baszczyński i Marek Zieńczuk. Biorąc pod uwagę aspiracje właściciela klubu, Bogusława Cupiała do wprowadzenia Wisły do Ligi Mistrzów, w Krakowie pojawił się spory problem kadrowy.

Trener Skorża wraz z ostatnim gwizdkiem rundy wiosennej, zaczął rozmyślać nad kształtem drużyny pod kątem eliminacji do najważniejszych klubowych rozgrywek europejskich.

Głównym problemem Wisły Kraków jest obecnie formacja defensywna. Po odejściu Marcina Baszczyńskiego i kontuzjach Arkadiusza Głowackiego oraz Petera Singlara, trener Skorża ma do dyspozycji zaledwie trzech nominalnych defensorów, z czego żaden z nich nie jest typowym prawym obrońcą. Singlar doznał urazu w trakcie trwania obozu przygotowawczego w Austrii i prawdopodobnie nie zagra do końca rundy. W tej sytuacji na lewej obronie będzie musiał wystąpić testowany już w tej roli Wojciech Łobodziński.

Wojtek świetnie radzi sobie na tej pozycji. Nie kręci nosem i pozytywnie zaskakuje formą. Jeśli z Levadią zagra dobrze, to niewykluczone, że na dłużej zostanie na prawej obronie. Ale może w tym okienku transferowym trafi do drużyny rasowy prawy obrońca

Maciej Skorża

Jeszcze większym problemem zdawał się być środek obrony, gdzie zabraknie Arkadiusza Głowackiego. Kapitan Białej Gwiazdy nabawił się urazu mięśnia dwugłowego i choć istniałaby możliwość wystawienia go do gry na środkach przeciwbólowych, sztab medyczny mistrza Polski wyraźnie daje do zrozumienia trenerowi że może się to zakończyć poważnymi konsekwencjami. Dlatego kibiców bardzo może ucieszyć fakt, że Wisła porozumiała się ze swoim byłym piłkarzem, Mariuszem Jopem, któremu udało się rozwiązać kontrakt ze swoim byłym klubem – FK Moskwa.

- Ostatni tydzień Mariusza stał od znakiem podróży, a nie treningów. Mam jednak nadzieję, że kilka dni pomoże na tyle, by mógł zagrać od pierwszej do ostatniej minuty na dobrym poziomie – mówił w wywiadzie dla Gazety Wyborczej trener Skorża. – Inna sprawa, że nie pamiętam meczu, przed którym miałbym tyle znaków zapytania. I nie chodzi tylko o nazwiska, ale też o ustawienie. Mam mało czasu, by odpowiedzieć na pewne pytania, ale liczę, że efekt będzie zadowalający.

Dzięki Jopowi dziura w środku obrony została załatana, tyle że w przypadku kontuzji któregokolwiek defensora, Maciej Skorża nie bardzo ma kim go zastąpić.

W przypadku środkowej Formacji Wisła problemów ma znacznie mniej. Praktycznie wszyscy zawodnicy są zdrowi, a na mecz z Levadią wróci również Radosław Sobolewski, jeden z filarów drużyny z Krakowa. Po sezonie kibice martwili się stratą Marka Zieńczuka, teraz wiadomo już że ma godnego następcę – 25-letniego Andraza Kirma. Słoweniec już zdążył pokazać się z dobrej strony, zaliczając w meczach sparringowych kilka asyst. Warto też wspomnieć o Łukaszu Gargule, który tego że z Levadią na pewno nie zagra, trenuje z coraz większym obiążeniem i z dnia na dzień czuje się lepiej.

- Trudno mi jednoznacznie okreslić kiedy będę mógł zagrać. Pracuję codziennie ciężko nad tym, aby doprowadzić się do pełnej dyspozycji. Idzie to w dobrym kierunku, ale nawet orientacyjnego terminu nie mogę teraz podać – mówił podczas konferencji prasowej na której został wraz z Kirmem oficjalnie przedstawiony jako piłkarz Wisły Kraków.

W kadrze Białej Gwiazdy na więcej szans do gry czeka zawsze gotowy Tomasz Jirsak, któremu talentu nie brakuje, wciąż jednak nie może do siebie w pełni przekonać Macieja Skorży. W obliczu obecnych problemów kadrowych mistrza Polski, młody Czech musi być jednak w pełni zmobilizowany.

Wisła może również narzekać na spore braki wśród napastników. Co prawda Bogusław Cupiał nie pozbywa się jak narazie najlepszego strzelca Białej Gwiazdy – Pawła Brożka, ale nieoficjalnie mówi się o sporym zainteresowaniu piłkarzem ze strony Fulham. Bez względu na to jak potoczą się jednak rozmowy między klubami, Paweł Brożek w pierwszym spotkaniu przeciwko Levadii zagra. Jego partnerem najprawdopodobniej będzie Piotr Ćwielong, który niestety nie może pochwalić się takim doświadczeniem jak Brożek. Podobna sytuacja jest na ławce rezerwowych, gdzie zmiennika z odpowiednim ograniem po prostu nie ma.

Klub z Krakowa przez długi czas poszukiwał wysokiego napastnika, który mógłby powalczyć o górne piłki, ale jednocześnie potrafiłby się zastawić i zagrać tyłem do bramki. Przez cały poprzedni sezon testowany pod tym kątem był Beto, okazał się jednak kompletnym niewypałem i musiał opuścić zespół. Jego następców brak.

Bez wątpienia piłkarsko Biała Gwiazda prezentuje się znacznie lepiej od mistrza Estonii i każdy inny wynik niż wygrana Wisły będzie sensacją. Mimo problemów kadrowych Maciej Skorża pozostaje optymistą:

Wiemy jak zagrać z Levadią i widzę możliwość zaskoczenia tego zespołu. Pierwszy mecz zawsze jest pewną niewiadomą, ale patrząc na to jaką pracę wykonaliśmy, i jak zawodnicy zachowywali się w sparingach, to jestem optymistą przed środowym spotkaniem.

Nie czujemy strachu czy respektu przed Levadią, ale na pewno nie wyjdziemy na boisko zdekoncentrowani. Chcemy wyrobić sobie jak największą przewagę przed meczem rewanżowym.

Maciej Skorża

Liga Mistrzów, Maciej Skorża, Wisła Kraków,

Podobne wpisy:

Bohaterowie drugiego planu

kingmike — Tue, 14 Jul 2009 05:00:13 +0000

Ostatnie wydarzenia, które odbyły się z udziałem Manchesteru United, skłoniły wielu z nas do rozpatrzenia podstawowych wartości kierujących współczesnym futbolem. Wiele akapitów poświęcono granicy pomiędzy gwiazdą, idolem a legendą; nie zabrakło również burzliwych komentarzy po „pyskatych odzywkach” Carlosa Teveza. Po dość długiej przerwie chciałbym powrócić dziś z tematem, w którym będę chciał przeciwstawić się stereotypom współczesnego świata piłki nożnej, a jednocześnie połączyć w całość wszystkie te czynniki, które w ostatnich dniach szokowały zapewne niejednego kibica Czerwonych Diabłów.

W przyszłym sezonie chcę strzelić United bramkę. Przysięgam, że nie będę cieszył się przed kibicami „Czerwonych Diabłów”, ale wykrzyczę moją radość Fergusonowi prosto w twarz.

Dokładnie 10 dni temu przebudziłem się w okolicach godzin południowych i nieświadom niczego zasiadłem przed komputerem w celu dokonania szybkiego rozeznania wśród porannych informacji. Zastanawiałem się ,czy przypadkiem sir Alex nie dokonał jakiegoś zaskakującego transferu, czy nie pojawiły się interesujące nazwiska na łamach prasy brukowej spekulującej bez ustanku. Jakież zaskoczenie ogarnęło mnie, gdy odwiedzając jeden z portali natrafiłem właśnie na te słowa wspomnianego już wcześniej Carlosa Teveza. Powyższa wypowiedź skłoniła mnie do poruszenia tematu… tematu, który mam nadzieję uwidoczni różnicę pomiędzy mięczakami a bohaterami współczesnego futbolu.

Zacząłem od osoby Carlosa Teveza, więc podążę już tym wątkiem. Wszyscy wiemy, jak wyglądały ostatnie dni Argentyńczyka na Old Trafford, ale… czy wszyscy pamiętają jego początki? Postanowiłem odświeżyć sobie pamięć i cofnąć się o 2 lata wstecz, gdzie saga napastnika w klubie z Manchesteru miała dopiero się rozpocząć…

17 lipca 2007r.: Chcę bardzo szybkiego rozwiązania. Moim pragnieniem jest gra dla Manchesteru United, lecz również chcę w pozytywny sposób opuścić West Ham, ponieważ ten klub był dla mnie bardzo dobry przez ostatni rok, kiedy grałem w Anglii.
17 sierpnia 2007r.: Czuję się bardzo szczęśliwy, ponieważ dołączyłem do najlepszego klubu na świecie z najlepszymi piłkarzami. Nie jest trudno dostrzec jakości, którą posiada każdy gracz
11 września 2007r.: Jestem zachwycony mogąc pracować z takim fachowcem jak jest Sir Alex Ferguson. To wspaniały człowiek, cały czas mnie wspiera.
21 października 2007r.: Muszę przyznać, że kiedy przybyłem do Manchesteru tego lata, miałem wątpliwości, jak zostanę przyjęty przez kolegów z zespołu. Dawno nie byłem tak zdenerwowany, jak tamtego dnia. Jednak tacy zawodnicy, jak Ryan Giggs, Paul Scholes i Rio Ferdinand zrobili wszystko, żeby mi pomóc. To było niesamowite. Naprawdę to doceniam, bo kiedy pierwszy raz pojawiłem się w Anglii, w szatni West Hamu, nikt nie okazał mi jakiegokolwiek wsparcia.
18 maja 2008r.: Naprawdę bym chciał przedłużyć mój kontrakt, ponieważ jestem tutaj niezwykle szczęśliwy. Jeśli byłaby taka konieczność to mógłbym go podpisać teraz. Od pierwszego dnia pobytu wszyscy są bardzo życzliwi dla mnie, a kibice krzyczą ‘Argentyna’. Jestem z tego bardzo szczęśliwy.
22 maja 2008r.: Sir Alex Ferguson zawsze daje mi pewność siebie. Wiem, o czym myśli i wiem, czego potrzebuje. Zawsze dyskutujemy na temat decyzji, jakie podejmie. Od zawsze mnie wspierał i jestem mu za to bardzo wdzięczny.

2 września 2008r. – transfer Berbatowa

17 września 2008r.: Od momentu, kiedy tu przyszedłem wiedziałem, że będę chciał podpisać z klubem długoterminowy kontrakt. Ostatni sezon był dla nas bardzo dobry i jeśli prezes dałby mi do podpisania nową umowę, to byłoby wspaniale. Jeśli to zrobi, to na pewno ją podpiszę.
20 września 2008r.: Nie wyobrażam sobie, bym miał odejść z Manchesteru. Wszystko mi tu odpowiada. Moja rodzina jest szczęśliwa w Anglii, a ja żyje w świetnych stosunkach z klubem. Moim najlepszym przyjacielem jest Patrice Evra. Zresztą wsparcie i poczucie tej wielkiej piłkarskiej rodziny to coś, czego nigdy w życiu nie zaznałem. Chcę podpisać kontrakt i zakończyć tu swoją karierę.
10 października 2008r.: Muszę teraz walczyć jeszcze bardziej zacięcie. Kiedy dostaję szansę i wchodzę na boisko, muszę pokazać się z jak najlepszej strony.
26 października 2008r.: Myślę, że mała rywalizacja nam nie zaszkodzi. Dla mnie to dodatkowa motywacja, by być zawsze gotowym i czekać na decyzję trenera. Najważniejsze bym nie zawodził, gdy jestem potrzebny. Mam w głowie wszystko ułożone i realizuję swoje założenia, liczę że w tym sezonie jeszcze wam coś udowodnię.
17 grudnia 2008r.: Czuję się tutaj szanowany zarówno przez piłkarzy, jak i pozostałych pracowników klubu
02 stycznia 2009r.: Dla mnie to trudny sezon i nie ma sensu tego ukrywać. Nie gram tak często jakbym chciał, gdyż mamy niesamowitą konkurencję w ataku. Napastnikom naprawdę nie jest łatwo dostać się do pierwszego składu. Nie oznacza to jednak, że chce odejść.
18 lutego 2009r.: Miałem dobry start w Manchesterze i chcę tutaj zostać jeszcze kilka lat. Ciężko byłoby opuszczać jeden z największych klubów na świecie. Rozmawiałem z działaczami Manchesteru United, ale jeszcze nie z sir Alexem Fergusonem.
21 lutego 2009r.: Wobec Manchesteru United i kibiców żywię gorące uczucie. Fani sprawiają, że czuję się fenomenalnie. Na chwilę obecną nie wiem jednak czy zostanę. Nie dlatego, że nie chcę, ale dlatego, że to nie ode mnie zależy. Od działaczy Manchesteru United zależy czy będą chcieli mnie zatrzymać w zespole. W tym sezonie często siedzę na ławce i trudno mi to zrozumieć, bo nie gram przecież źle.
03 kwietnia 2009r.: Tutaj rządzi sir Alex. Nie ma wątpliwości, kto tu dowodzi. Ale jest on także prawdziwym dżentelmenem. Od momentu kiedy tu trafiłem traktuje mnie z szacunkiem. Najlepsze u niego jest to, że wszystkich zawodników traktuje równo i nie ważne czy kosztowali miliony czy są też to młodzi zawodnicy.
22 kwietnia 2009r.: Nawet jeśli strzelisz trzy czy cztery gole, to nie grasz w następnym meczu. Jest tutaj wielu bardzo dobrych zawodników, ale ja muszę grać. Trenuję każdego dnia i nigdy nic nie mówię złego na moich kolegów.
10 maja 2009r.: Nie byłem traktowany jak członek rodziny. Oczywiście fani mnie szanowali, ale zarząd United nie podpisał ze mną kontraktu, więc nie szanują mnie, jako piłkarza.
16 maja 2009r.: To mogło być pożegnanie. To jest naprawdę trudne. To było wzruszające. Kocham Manchester United i kocham fanów tego klubu.

czerwiec 2009r. – Tevez oficjalnie poza United

26 czerwca 2009r.: Nie wiem, gdzie będę grał w najbliższym sezonie, ale mogę powiedzieć, że nie będzie to Manchester United. Gdy tutaj przyszedłem to, jak każdy zawodnik, musiałem walczyć o miejsce w składzie. Pierwszy sezon był dla mnie dobry. Grałem w pierwszym składzie, ewentualnie wchodziłem z ławki. Respektowałem to. W drugim sezonie sprawy potoczyły się inaczej, bowiem, po pojedynku z Liverpoolem, menedżer już na mnie nie stawiał. Fani cały czas mnie wspierali. Cały czasy, gdy grałem prezentowałem się dobrze. Jestem przecież profesjonalistą. Nie czułem żadnego wsparcia od zarządu po zakupie Berbatowa. To ja wciąż musiałem wykonywać zadania, które miał wykonywać Bułgar. W zeszłym sezonie, po Ronaldo, byłem najlepszym strzelcem zespołu. Zdobyliśmy teraz dwa trofea (Puchar Ligi i Mistrzostwo Anglii), ale wciąż nie wiem czemu mnie tak potraktowano. Nie rozmawiali ze mną o przedłużeniu kontraktu. Ferguson prosił mnie, abym nie przejmował się transferem Berbatowa, ale ja wówczas zostałem odstawiony na boczny tor. A ja byłem gotów oddać życie za koszulkę Manchesteru United
05 lipca 2009r.: Jeśli zagram dla City, nie sądzę żeby sympatycy United uważali mnie za zdrajcę. Z tego co pamiętam, zostałem wyrzucony z klubu i teraz muszę wybrać najbardziej korzystną dla mnie ofertę. Moje odejście było spowodowane sportową sytuacją w United, z którą nie byłem w stanie się pogodzić. Mój pierwszy sezon był wspaniały pod każdym względem. Często grałem i czułem się szanowany przez trenera, jednak w kolejnym sezonie stało się coś, czego do końca nie rozumiem. Po meczu na Old Trafford, kiedy Liverpool pokonał nas 4-1, Ferguson całkowicie mnie ignorował, tak jakby porażka była tylko moją winą. Tak naprawdę The Reds przeważali w każdym aspekcie gry. Fani stali po mojej stronie, jednak Ferguson nie chciał tego słuchać, ponieważ on zawsze wie najlepiej. Dałem Manchesterowi wszystko, co miałem i ludzie to wiedzą. Choćby dlatego nie zasłużyłem sobie na to, jak mnie potraktowano

Carlos Tevez zaskarbił sobie sympatię kibiców nie tylko pełnym zaangażowaniem na boisku, ale także całkowitym oddaniem dla zespołu. Przyznam się bez bicia, że ja również postrzegałem go jako uosobienie ducha walki Czerwonego Diabła i dałbym sobie rękę uciąć w sprawie jego przyszłości na Old Trafford. Niestety… życie pokazało mi bezlitośnie, że wielkie słowa, afiszowanie się ze swoją domniemaną miłością do klubu i ludzi z nim związanych to tylko jedna wielka gra, a ja… dziś nie miałbym ręki.

Argentyńczykowi nie można odmówić umiejętności ani talentu, w końcu wielokrotnie byliśmy świadkami jego świetnych wyczynów na murawie i wielu kluczowych goli, które ratowały nam skórę. Pierwsze dni, miesiące na Old Trafford zapowiadały wspaniałą karierę tego zawodnika; kilku zasłużonych ekspertów światka piłkarskiego wróżyło mu nawet status legendy u boku takich tuz jak Eric Cantona czy sir Bobby Charlton. Koledzy z drużyny, nawet sam sir Alex Ferguson nie szczędzili mu pochwał; znalazłem po drodze wiele cytatów w krótkich odstępach czasowych wychwalających “pod niebiosa” wyczyny Carlosa. Zdecydowanie Carlitos mógł czuć się pewnie, w końcu był bardzo lubiany przez diabelskie środowisko i stał się jednym z filarów drużyny z sezonu 2007/2008. Ten błogi stan upadł wraz z przybyciem jednego człowieka – Dymitara Berbatowa…

Rywalizacja o miejsce w podstawowej jedenastce jednego z najlepszych klubów na świecie to chleb powszedni. Transfer Bułgara oznaczał, że klub z Old Trafford nie tylko będzie miał okazję do wypróbowania nowych wariantów taktycznych, ale także zabezpieczy się na wypadek kontuzji, które – ze względu na wyczerpujący sezon i siłowy styl gry na Wyspach – również są częścią tej całej układanki. Dla Teveza była to jednak nowość, gdyż od samego początku kariery w Teatrze Marzeń mógł liczyć na regularne występy w pierwszym składzie i trudno wówczas było mówić o szerokiej kadrze napastników. Pierwsze wypowiedzi Argentyńczyka i samego trenera wskazywały, że cała maszynka „Manchester United” działać będzie bez zarzutów, a drużyna konsekwentnie będzie niszczyć każdego rywala, który stanie jej na drodze. Wszystko w teorii zapowiadało się pięknie, ale praktyka sprowadziła nas wszystkich na ziemię, gdyż zawiodła… natura człowieka.

Miłość do klubu, miłość do piłki nożnej, miłość do kibiców… wszystko to zaczęło schodzić na drugi tor. Dlaczego? Do umysłu napastnika zaczął pukać egoizm, frustracja i zazdrość. Każdy z nas dobrze wie, o co chodzi, w końcu każdy z nas niejednokrotnie doświadcza właśnie takiego rozdarcia. To właśnie zniszczyło Argentyńczyka – nie potrafił przezwyciężyć pokusy wyniesienia siebie na piedestały kosztem dobra drużyny. Efektem tego były desperackie wypowiedzi pod adresem fanów. Zamiast walczyć jak lew o miejsce w składzie, pogodzić się z rywalizacją, z którą przecież zmaga się każdy w takim klubie, Tevez o swój kontrakt postanowił walczyć słowem, a nie czynami. Spójrzcie, ile zmiennych cytatów można odnaleźć wyżej, jak zmienna jest natura człowieka.

To wszystko jeszcze można przeboleć; jestem w stanie zrozumieć, że zawodnik jest zdesperowany, by grać w każdej ligowej kolejce, spędzać jak najwięcej czasu na boisku. Carlos Tevez udowodnił jednak, że tak naprawdę nie dorósł do świata sportu na najwyższym poziomie. Po oficjalnym odejściu z Old Trafford, kiedy był już z dala od ludzi związanych z klubem, rozpoczęła się wielka kampania przeciwko United. Tevez skrytykował nie tylko sztab zespołu, ale także samego sir Alexa Fergusona, którego piłkarski autorytet mało kto odważyłby się podważyć. Mało tego… zapowiedział także, że gdyby miał przyjemność w przyszłości zdobyć bramkę przeciwko United, to wykrzyczy swoją radość prosto w twarz Bossa. Na dodatek Argentyńczyk wyznaczył sobie ten incydent jako cel, który będzie jego najważniejszym piłkarskim dokonaniem. To wszystko przypomina reakcję małego dziecka, które zostało pozbawione lizaka… Szczerze mówiąc mam nadzieję, że tę bramkę rzeczywiście zdobędzie, ale… w meczu przegranym 1:5. Z zapartym tchem będę oczekiwał tej wspaniałej celebracji, którą wyśmieje całe Old Trafford z samym sir Alexem na czele. W ten oto sposób zapowiadana legenda o Tevezie stanie się… zwykłą fraszką.

Kolejną zmorą kibica Manchesteru United już od dłuższego czasu była transferowa saga Cristiano Ronaldo. Nie będę w tym wypadku tworzył kalendarium, gdyż wiele wpisów posłużyło już za ocenę jego wypowiedzi (I’m legend?, Opluta Legenda). Sprawa tego piłkarza jest o tyle inna, iż od samego początku krążyło wiele plotek na temat wielkiego marzenia Cristiano Ronaldo, a sam zainteresowany nie kwapił się, by osobiście wypowiedzieć się w tej kwestii. Portugalczyk także nie zdobył takiej rzeszy fanów, jaką mógł się pochwalić Carlos Tevez. Może ujmę to inaczej; najlepszy piłkarz świata poprzedniego roku miał także, w przeciwieństwie do Teveza, duże grono przeciwników. Złożyło się na to wiele czynników: życie poza boiskiem, nonszalanckie wypowiedzi, gra i (nieraz dziecinne) zachowania pod publiczkę.

Ronaldo zapewniał nas, że pragnie w przyszłości zostać legendą Manchesteru United, a jego celem jest trafić do annałów bogatej historii tego klubu. W tym czasie Florentino Perez szykował nikczemny plan objęcia pieczy nad Realem Madryt, gdzie miała się odbyć wielka rewolucja z udziałem najlepszych piłkarzy globu. Tak też się stało, do zarządu angielskiego klubu trafiła gigantyczna oferta 80 mln funtów i z dnia na dzień słowa o legendzie zostały zastąpione wypowiedzią w stylu „ja już zdobyłem tu wszystko, czas na nowe wyzwania”. Osobiście rozbawiła mnie informacja mówiąca o tym, że Cristiano Ronaldo pomimo gigantycznej tygodniówki zażądał bodajże 55% dochodów ze sprzedaży koszulek i umów marketingowych (o 5% więcej niż było to w umowie). Wszyscy wiemy, w jakim tempie sprzedają się trykoty z nazwiskiem Portugalczyka na plecach. Czyżby Ronaldo celował w dziesiątkę najbogatszych na świecie?

Pomiędzy tymi dwoma przypadkami jest jednak zasadnicza różnica. Cristiano Ronaldo przeprosił za całe zamieszanie transferowe związanego z jego osobą i przyznał, że była to wyłącznie jego wina. Wiele ciepłych słów wypowiedział także pod adresem kolegów, sir Alexa Fergusona i samego pobytu na Old Trafford, który wykształtował go nie tylko, jako gracza, ale także, jako człowieka. Portugalczyk zdobył się na to, do czego nie dojrzał Carlos Tevez.

Trochę się już rozpisałem, ale powyższe przykłady są tak jakby prologiem do zagadania kluczowego w tym tekście. Opisałem przypadki, o których prasa huczy codziennie, słyszymy i czytamy o nich dosłownie na okrągło. Czy to znaczy, że są bohaterami? Czy to oznacza, że są lepsi od innych? Stanowczo trzeba sobie odpowiedzieć – nie! Medialność w obecnych czasach przysłania osoby, które na uznanie zasługują znacznie bardziej. Zainteresowanie mediów nie wiąże się jednak z dobrym sercem piłkarza, ale z jego nocnymi wybrykami czy najrozmaitszymi zachciankami. To odsuwa prawdziwe wartości na drugi tor. Dziś chciałbym poświęcić uwagę właśnie tym ludziom, którzy – można by rzec – są ukryci za „kurtyną sławy”, a odgrywają znaczącą rolę dla klubu i dają mu coś, na co w powyższych przykładach liczyć nie mogliśmy – prawdziwą miłość i wierność.

Na treningach pracować muszą dziesięciokrotnie, by ciężką i wytrwałą pracą osiągnąć poziom, którym innym dzięki wrodzonemu talentowi dużo łatwiej i szybciej osiągnąć. Mimo teoretycznie słabszych predyspozycji nie marnują ani minuty, by dojść do jak najlepszej możliwej dyspozycji. Każdą szansę występu w barwach Manchesteru United starają się wykorzystać do maksimum. Nie załamują się, gdy regularna gra staje się odległym marzeniem, a zadowolić muszą się rolą rezerwowego. Wybierają ciężką pracę, pot i łzy na treningach po to, by stan ten zmienić. Dobro zespołu stawiają ponad wszystko, a rywalizację w składzie przyjmują z godnością i honorem. To są właśnie prawdziwi bohaterzy drugiego planu, tyrani pracy, o których się nie dyskutuje, ale – gdy przychodzi co do czego – stawia się wobec nich niewyobrażalne wymagania.

Można powiedzieć, że mecz rozegrany dla Manchesteru United jest warty dwóch innych spotkań gdzie indziej. Tak naprawdę jest on jeszcze bardziej wartościowy. Chcę stawiać sobie wyzwania każdego dnia i poprawiać moją grę. To dlatego tutaj jestem. Tak długo jak menadżer będzie widział we mnie część składu, tak długo tutaj będę.

Nikt nie lubi być poza składem, gdyż każdy z nas chciałby grać w pierwszej jedenastce. “Lecz każdy gracz przyjmuje do świadomości decyzje menedżera, ponieważ on wie co będzie dobre dla drużyny. Chcę zagrać w tylu meczach, w ilu będzie to możliwe, lecz dla mnie ważniejsze jest pomaganie drużynie, aby ta dobrze sobie radziła.

Co roku, od kiedy przybyłem na Old Trafford, jacyś zawodnicy są przypisywani na moją pozycję.

Spodziewam się tego. To jest typ wyzwania, któremu musisz stawić czoło, jeśli przechodzisz do tak wielkiego klubu. Kiedy nowy piłkarz przybywa, musisz poprawić swoją grę. To właśnie manager chce ujrzeć, to przyspiesza tempo w drużynie i podnosi wyniki.

Czyje to słowa? Oczywiście ich autorem jest John O’Shea. Piłkarz, który dla mnie jest wzorem człowieka dążącego do celu bez względu na wszelkie przeciwności. Przez ostatnie lata słyszałem wiele opinii, które sprowadzały się do stwierdzenia, że John nie prezentuje poziomu godnego Manchesteru United. Być może jest w tym trochę racji, być może Irlandczyk nie należy do graczy z najwyższej półki, ale… Jestem wręcz przekonany, że honorem, wykonywaną pracą, miłością do futbolu, przywiązaniem do klubu bije na łeb niemal każdego ze współczesnych bożyszczy piłki kopanej.

John swoją wierność drużynie okazywał już wielokrotnie. Szczególnie wtedy, gdy pojawiały się poważne problemy. Kto wtedy był lekarstwem? Otóż był to właśnie nasz niepozorny Irlandczyk, który był w stanie zmienić swoją nominalną pozycję tylko po to, by drużyna mogła nadal wygrywać w ciężkim dla niej okresie. Któż z nas nie pamięta sytuacji, w której John O’Shea był zmuszony stanąć… na bramce, gdzie na dodatek spisywał się wyśmienicie. Właściwie źle to ująłem; on nic nie musiał, to on postanowił wziąć na swoje barki to brzemię.

Ostatnie lata, w których John wiernie służył drużynie jako świetny rezerwowy w końcu zaowocowały na jego korzyść. W minionym sezonie Irlandczyk wybiegał na boisko ponad 50 razy! Fantastycznie zastępował kontuzjowanego Patrice’a Evrę w pierwszej połowie sezonu na lewej stronie obrony. W dalszej fazie rozgrywek powrócił na swą nominalną pozycję, gdzie skutecznie rywalizował z piłkarzami pokroju Zlatana Ibrahimovica.

Świadkami podobnej historii jesteśmy w przypadku Darrena Fletchera. Skromny Szkot nigdy nie marudził na łamach prasy, że rola rezerwowego jest dla niego czymś strasznym i na nią nie zasługuje. Darren przez lata ciężko pracował i zawsze był dobrym zmiennikiem dla swoich kolegów. Rzadko kiedy ‘czarna robota’ wykonywana przez niego była zauważana czy doceniana na tyle, na ile być powinna.

Piłkarz pokroju Fletchera, to skarb dla każdej drużyny. Bardzo często pozostaje niedostrzeżony przez fanów, ale można się założyć, że każdy z jego klubowych kolegów doskonale wie jak cennym jest zawodnikiem.

Sammy McLlroy – były pomocnik

W poprzednim sezonie Szkot był bardzo ważną częścią zespołu, występował w wielu kluczowych spotkaniach i nieraz stanowił o sile środka pola drużyny z Old Trafford. Mnie osobiście zawodnik ten zaimponował postępem, który poczynił w ostatnich latach. Gra Darrena naprawdę mogła się podobać i kto wie, czy to właśnie nie ten zawodnik w ostatnim czasie rozwinął się najbardziej.

Co różni graczy pokroju Ronaldo czy Teveza od tych zawodników? Przede wszystkim ich wrodzona skromność. Wystarczy odwiedzić pierwszy lepszy serwis internetowy o Czerwonych Diabłach, by przekonać się, jak dużo informacji pojawia się na ich temat. Darren lub John nie biegną do prasy z płaczem, gdy coś nie idzie po ich myśli; nie tworzą skandali tylko po to, by następnego dnia pojawić się na okładce porannych brukowców; nie chwalą się przy każdej możliwej okazji swoimi postępami i osiągnięciami.

Oni wychodzą z założenia, że kontakt z prasą nie jest im potrzebny do kreowania własnego wizerunku. Oni skupiają się na tym, co kochają. Wiedzą, że są ludzie, którzy docenią ich za trud, ciężką pracę i wynagrodzą im to. Wierzą, że zostaną zapamiętani jako solidni piłkarze o wielkim sercu, honorze i duchu walki.

W obecnych czasach ciężko o chwałę dla tych, którzy na to naprawdę zasługują. Niestety, z roku na rok to media stają się tym czynnikiem, który kreuje wizerunki idolów dla współczesnej młodzieży. Pieniądze, rywalizacja, wcześniej wspomniane media to płaszczyzny, którym stawić musi czoła piłkarz XXI wieku. Cieszę się, że mimo tak trudnej sytuacji, gdzie radość z gry i honor odchodzą do lamusa, są jeszcze ludzie, którymi kierują te najważniejsze wartości godne naśladowania.

Pamiętajmy o tych, którzy są z dala od tego medialnego cyrku. Pamiętajmy o tych, którzy ciężką pracą, wytrwałością, honorem i miłością potrafią osiągnąć tak wiele. Pamiętajmy o cichych bohaterach, którzy wbrew pokusom pozostają dobrymi ludźmi.

Carlos Tevez, Cristiano Ronaldo,

Podobne wpisy: