Helaas, na nog een paar hele fijn weken in Maleisie was het dan toch zover. We hebben het vliegtuig vanuit Kuala Lumpur, via Londen, terug naar Nederland gepakt en zijn inmiddels weer thuis. Ook niet helemaal erg natuurlijk, maar wel even wennen. Maar natuurlijk zijn jullie nog wel heel benieuwd naar de verhalen en foto’s van onze laatste weken Singapore en Maleisie, dus bij deze het allerlaatste reisverslag van onze trip die uiteindelijk 9,5 maand heeft geduurd. En ja, dat vloog voor ons ook om!

Vanuit Jakarta vlogen we eind juni naar Singapore. De schoonste en meest geordende stad in Azie. Dat mag wel gezegd worden. Maar je loopt hier toch niet altijd zo lekker rond aangezien je boetes van tientallen tot honderden euro’s voor alles en nog wat kan krijgen. Kauwgom kauwen op straat (wordt overigens nergens verkocht hier, kun je alleen op recept krijgen), roken, papier in het water gooien of durian meenemen in de metro. Van alles. Maar we lieten ons hier natuurlijk niet door tegenhouden en we zijn een paar dagen de stad gaan verkennen. Natuurlijk stond Little India, zoals de naam al zegt het India van Singapore, op ons programma. Want als groot fan van het Indische eten, smachtten we al naar een masala dosa, papadam of chicken malai tikka. Heerlijk! De buurt zelf deed ons natuurlijk minder aan India denken. Zeg maar gerust, 2 tegenovergestelde werelden. Verder hebben we wat musea bezocht, waaronder het Red Dot Design Museum. Leuk om even een blik in de toekomst van de technische wereld te werpen. En hebben we een wandeling gemaakt door China Town en de Botanic Garden. De laatste is erg mooi, dus zeker een aanrader!

Maar na 3 dagen Singapore hadden we het gevoel dat ons geld veel te hard ging, want ja, duur is het toch wel en vertrokken we naar Maleisie. Melaka stond als eerst op het programma. In deze stad hebben de Nederlanders jaren terug veel invloed gehad bij de opbouw, dus je ziet erg veel Nederlands aandoende huizen en gebouwen. Je waant je eventjes thuis. Daarnaast scheen je er erg lekker te kunnen eten en dat was niet gelogen. Met de eigenaar van het guesthouse hebben we 2 avonden achter elkaar een fietstocht door de stad gedaan waar we, naast wat sightseeing, het lekkerste eten hebben geproefd. Erg leuk! Verder wat gewinkeld en nog even naar de bioscoop geweest. Kost hier 2 euro, dus lekker om even bij uit te rusten tussen het winkelen door .

Daarna werd het tijd voor onze 5 weekse zonsessie. Jawel, als je 9,5 maand reist heb je gewoon tijd om 5 weken lang met je reet op het strand te liggen! Haha! Hoe goed is dat. Omdat het regenseizoen was aan de westkust van Maleisie zijn we naar het oosten vertrokken. Op aanraden van wat andere backpackers zetten we onze tocht in naar Pulau Tioman. Dit is een bounty eiland zoals op de ansichtkaarten, heerlijk! We planden om een weekje te blijven, maar dat werden er 2. Mede doordat het WK aan de gang was en Nederland toch wel steeds verder bij de overwinning kwam. En ja, als je op het strand met je voeten in het zand en goedkoop bier (duty-free eiland) op een heel groot scherm het WK kan volgen, dan ga je niet weg natuurlijk. Nee, dan blijf je zitten waar je zit. Daarnaast hadden we een leuk Duits stel ontmoet die, vooral Michiel, bijgestaan hebben bij de wedstrijden en andersom. Erg leuk! En naast zonnen, beetje eten, beetje boekje lezen enzovoorts hebben we nog een erg mooie snorkeltrip gemaakt. Haaien gezien, een baracuda (goed dat ik pas later hoorde dat die zo je arm eraf had kunnen bijten), mooi koraal, 100000 vissen en op de koop toe nog een school dolfijnen! Voor mij zeker leuk om eens wat meer van de onderwaterwereld te zien aangezien ik niet duik. Michiel wel en die heeft hier dan ook z’n Padi Advanced gehaald, zodat hij nu met een buddy dieper mag duiken.

Omdat je het na 2 weken wel gezien hebt op zo’n eiland, was het tijd om naar de volgende te gaan. Eigenlijk zou dat Pulau Kapas zijn, een wat kleiner en rustiger eiland, maar we hebben ons laten overhalen om naar Pulau Redang te gaan. Dit scheen nog mooier te zijn. Helaas kun je hier alleen via een (duur) pakket naartoe en ben je aangewezen op een resort, waarbij je dag al voor 12 uur is volgepland. ’s Ochtends vroeg ontbijt, dan een snorkeltrip, lunch, weer snorkellen, tea break en dan diner. Tja.. voor gezinnen of locals misschien fijn, maar ik ben blij dat we dit nooit een andere keer hebben gedaan want het viel wat tegen. Al waren de bedden hemels!

Na 3 dagen dus maar gauw door naar de Perhentians. Met eerst een tussenstop in Kuala Terrenganu, wat niet meer dan een saaie stad is met heel streng-gelovige moslims die je maar blijven aanstaren. Gauw maar een bus gepakt naar Kuala Besut om vervolgens met de boot naar Perhentian Kecil te gaan. Dit is onderdeel van een van de bekendste eilanden in Maleisie en we hadden gepland hier nog 2 weken te blijven. En wow! Dit was echt wel waar we ons hoopten te bevinden in de laatste weken van onze reis! Prachtig mooi wit strand, blauw water dat 30 graden is en wat palmboompjes hier en daar. Super dus! Het plekje waar we onze hut hadden, Bintang View, was ook prima. Helaas was er elke dag wel wat regen, maar meestal ’s avonds dus daar hadden we weinig last van. Elke dag om 22-23 uur ons bed in, om weer om 9 uur wakker te worden en naar het strand te gaan. Niet verkeerd! En ook hier hebben we gewoon niets meer gedaan dan een boekje lezen, af en toe wat eten en alleen maar zonnen. Kortom, we hebben een klein beetje kleur opgedaan.

Maar ook aan al het goede komt een eind. We hadden nog maar 4 dagen te gaan en die hebben we in Kuala Lumpur doorgebracht. Hier waren we al 2 keer geweest voor een tussenstop, maar van de stad zelf hadden we nog weinig gezien. En nog steeds niet. Onze voornaamste doel was om hier onze laatste inkopen te gaan doen. Nog wat kleding en nog wat cadeautjes voor de thuisblijvers. Uiteindelijk gaan we met zakken vol naar huis en hebben we keihard geshopt. Dat vond ik natuurlijk helemaal niet erg ! Naast het shoppen hebben we nog een klein beetje sightseeing gedaan. Even naar de twin towers van KL geweest en het vlinderpark gezien. En natuurlijk wat rondgewandeld door Chinatown. En niet te vergeten onze buik volgegeten met sushi! Michiel is inmiddels ook verslaafd!

En nu is het toch echt over. Als ik zo terugkijk op de reis die we samen gemaakt hebben is het wel echt geweldig geweest. Het hoogtepunt is toch wel India, althans het zuiden/midden want meer hebben we niet gezien. Ook Maleisie vonden we erg mooi. En natuurlijk kunnen we onze motortrip door Vietnam ook nooit meer vergeten. Daarnaast hebben ook de geschiedenis van Vietnam en Cambodja ons erg aangegrepen en laat dat ook wel sporen na in ons geheugen. Helaas minder mooie, maar wel zeer leerzame. En het lekkerste eten hebben we toch wel in India en Thailand gegeten. De mooiste bezienswaardigheden zijn de tempels in Madurai (India), het terracotta leger in Xi’an (China) en de Borobodur in Yogjakarta (Indonesie). En als we straks thuis zijn bedenken we vast nog veel meer mooie dingen en hebben we nog veel meer mooie herinneringen. Ja, dit zou iedereen eens in zijn/haar leven gedaan moeten hebben. Er gewoon een paar maanden op uit trekken en doen waar je zin in hebt. Niks moet, alles kan. Het gevoel van vrijheid dat je ervaart is zo fijn, dat is niet in woorden te bevatten of uit te leggen. Gewoon doen dus!

Dat was het dan. Bedankt dat jullie met zoveel plezier en interesse hebben meegelezen en zulke leuke reacties hebben geplaatst. Dat geeft een goed gevoel. Ik zou zeggen, op naar de volgende keer en dan hoop ik dat jullie dan net zo graag onze reisverslagen lezen!

Liefs,
Michiel en Denise

P.S. We hebben genoten van het feestje de 7e, ondanks de regen. Fijn jullie allemaal te zien en leuk dat er zoveel van jullie waren! En voor de vakantiegangers, bedankt voor alle lieve kaartjes!

12►

Hoog tijd voor een nieuw reisverlag! Jawel, het is inmiddels alweer een aantal weken geleden dat we iets van ons hebben laten horen, dus bij deze een update.

Na afscheid te hebben genomen van mijn zus in Padang, vloog zij terug naar Jakarta en wij gingen op zoek naar wat zon, zee en strand in Lombok. Helaas bleek bij aankomst onze bagage kwijt te zijn, maar relaxed als we zijn na 7 maanden reizen, doet dat ons niets. Even formulieren invullen en dan maar zonder bagage naar het hotel. En nog geen dag later waren we alweer eigenaar van onze tassen, maar weer een helaas want de backpack van Michiel was in de tussentijd rustig open- en dichtgemaakt en ze hebben ons van wat spullen ontdaan. Die de verzekering helaas ook niet terug ging betalen zo bleek later.. maar ach. Zo was ik wel weer een dagje in de weer met politiebezoekjes en dergelijke terwijl Chiel aan z’n PADI duikcursus begon.

Een paar dagen later dan gepland vertrekken we met de boot naar de welbekende Gili-eilanden, voor de kust van Lombok. Onze keuze valt op Gili Trawangan, zodat Chiel z’n duikcursus daar kan afmaken en ik ondertussen lekker op het strand kan liggen. Niet verkeerd! Al snel zijn we een leuke groep mensen tegengekomen uit alle hoeken van de wereld (NL, Duitsland, Nieuw-Zeeland, Australie, noem maar op) waarmee we elke avond zijn gaan eten en bar hangen. Heel gezellig en dus blijven we hier lekker plakken. Maar aan al het moois komt een eind, Michiel was niet in staat om z’n Advanced dive-course af te ronden vanwege verkoudheid, bloedneuzen en weet ik het wat allemaal (is duiken wel gezond vraag je je af?) dus wij gaan door naar Bali.

Onze eerste stop in Bali is Kuta/Legian, want we zijn inmiddels al toe aan een visum-verlening. Dit is sinds januari 2010 mogelijk en dat was voor ons goed nieuws. Zij het niet dat ze hier 7 werkdagen over doen (in ons geval gelijk 12 kalenderdagen) en je 3 keer langs het immigratiekantoor moet gaan om 1 je aanvraag in te dienen, 2 te betalen, 3 je visum op te halen. En dan niet te vergeten, je hebt een ticket nodig waarmee je bewijst het land ook echt te verlaten. Al met al wat gedoe en mocht iemand ooit overwegen z’n visum in Indonesie te laten verlengen raad ik diegene aan dit in Lombok (Mataram, vliegveld) te doen. Je kunt hier de ambtenaren omkopen voor 15 euro en dan fixen ze het gewoon allemaal in 1 dag. Ideaal! Maar goed, dat hebben wij niet gedaan, dus we genieten maar van al het goeds dat Kuta te bieden heeft. Lekkere sushi, super de luxe spa’s en natuurlijk het strand (en de golven om te surfen voor Chiel). Al had wat meer zon wel fijn geweest.

Aangezien we niet 12 dagen in Kuta willen blijven plakken gaan we door naar Ubud, de cultuurstad van Bali. Overal zie je kunstwerken en mooie kleding. Ja je kunt hier je ogen uitkijken bij al het moois wat ze te bieden hebben. Helaas voor ons dat we nog 2 maanden moeten reizen en geen overload aan spullen mee kunnen nemen. Maar ook hier hebben we ons op onze eigen manier vermaakt, lekker rondtouren op een brommer op zoek naar mooie rijstvelden en natuurlijk weer.. lekker eten. Helaas merken we hier wel dat het toerisme al zo ver is doorgedrongen dat je overal genaaid wordt met de prijzen. Bij het bezoeken van een tempel moet je vooraf een verplichte donatie geven en bij andere bezienswaardigheden betalen locals niks maar buitenlanders hoge prijzen. Kortom, na 1 poging cultuur snuiven gaven we het op.

Na ons paspoort te hebben opgehaald gaan we door naar Munduk. Hier wachten mijn oom en tante Martien en Mimin en babytje Fleur-Anne van 6 maanden ons op. Naast dat het super fijn is om weer wat familie om je heen te hebben en lekker in de watten gelegd te worden door je lieve tante (dankjewel Mimin!) is ook de omgeving hier heel mooi. Munduk ligt dichtbij de 3 grote meren van Bali waar we een wandeling met m’n oom hebben gemaakt. Hij verzorgd wandel- en fietstochten over heel Bali (en zelfs Java op verzoek) dus hij weet de mooie plekjes wel op te zoeken! Daarnaast hebben we erg van de vrolijke Fleur genoten. Een heel levendig kind met super grote mooie ogen (zie foto’s). Ja je kunt wel zien dat ze erg gelukkig zijn met hun kindje!

Omdat voor ons de tijd inmiddels al wat begon te dringen zijn we na 3 dagen rust en reinheid doorgegaan naar Java. Na een lange reis, pech onderweg en wat rip-offs onderweg was het tijd om de veelbesproken Bromo vulkaan te gaan bekijken. Vroeg uit de veren om de zonsopgang te zien en daarna heel actief de berg op klimmen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de omgeving rondom de vulkaan, waar er in de vruchtbare grond in de dalen van alles en nog wat wordt verbouwd.
Vervolgens weer snel door naar Yogjakarta. Onderweg komen we een geweldig aardige man uit Nieuw-Zeeland tegen, die ons voor onze volgende trip (natuurlijk moet je die vast in je hoofd hebben om het reizen dragelijk te maken, haha ) heeft uitgenodigd in z’n huis aan zee. Niet verkeerd, al zeg ik het zelf. Met hem en een jongen uit Engeland hebben we wat sightseeing gedaan rondom Yogja. Met uiteraard als hoogtepunt de Borobudur (Buddha) en Prambanan (Hindu) tempels. Inmens grote bouwwerken die tot in de kleinste details zijn uitgewerkt. Ja, een hoog wow-factor-gehalte! En eindelijk weer tempels die ons konden boeien. Verwend? Nee, hoezo?

Onze laatste dagen in Indonesie hebben we bij m’n zus in Jakarta doorgebracht. Ze bood ons haar appartement aan, met huge zwembad op de 10e verdieping dus we konden hier nog even goed van onze rust genieten. Al delen ze hier ook gratis bier uit als je de plekken kent, dus voor een feestje moesten we af en toe ons stulpje verlaten. Haha. O en natuurlijk niet te vergeten als je in Jakarta bent: de zondagsbrunch in het Four Seasons Hotel. Man.. dit is denk ik wel de beste brunch die je ter wereld kunt krijgen. Ze hebben alles! Echt waar! Een kleine indicatie: sushi, salades (x10), brood, crepes, kaasfondue, raclette, alle soorten vlees, teriyaki plates, eieren, fruit juices en een mega grote chocholadefontein inclusief allerlei lekkere desserts. En dat voor zo’n 20 euro pp! Kortom, 3,5 uur lang vreten en dan lekker bij het zwembad hangen, luxe luxe! Ik zeg, zeker niet overslaan mocht je ooit in Jakarta zijn op een zondag!

Maar aan al het goeds komt een eind en op 21 juni vloog m’n zus naar Nederland voor een kort bezoek en stapten wij het vliegtuig in naar Singapore (waar we inmiddels ook goed genieten, maar dat later). Wat er verder nog precies op ons programma staat weten we niet. Het voelt nu echt alsof de tijd gaat dringen en dat terwijl er nog steeds super veel te zien en ontdekken is hier. Gaan we nog naar Borneo? Of toch nog terug naar Cambodia? Myanmar? Of de laatste weken chillen op het strand in Thailand. Ja.. keuzes maken is lastig! Maar ik weet zeker dat we van onze laatste 7 weken nog flink gaan genieten!

Tot de volgende keer !
Liefs,
Michiel en Denise

P.S. helaas lukt het me niet om van alle foto’ s kleine voorbeelden te krijgen (Vin? Was vorige keer ook zo..). Maar als je de foto’s aanklikt krijg je ze gewoon te zien. Enjoy!

12►

Na onze chill-twee weken in Thailand was het tijd om naar Indonesie te gaan. Het land met de meeste moslims (en dus moskeeen) ter wereld. Daar zouden we m’n zus, Iris, ontmoeten om samen 2 weken te gaan reizen. Het plan was om op 29 april te vliegen, maar na aankomst op het vliegveld in Phuket bleek onze geboekte vlucht niet te bestaan. Fijne maatschappij die AirAsia. Na wat onderhandelen konden we de dag erna vliegen en een fijn onderkomen vinden in een 4/5 sterren resort aan de kust. Ook niet verkeerd.. Helaas zat m’n zus al wel in Medan dus we moesten haar daar laten wachten.

Goed, de dag erna ging de vlucht gelukkig wel en troffen we Iris op het vliegveld van Medan aan. Hoewel, de locals waren op de hoogte van haar aanwezigheid en wisten haar binnen enkele seconden op te snorren toen ik vermelde dat we geen taxi nodig hadden omdat m’n zus ons op kwam halen. Ja zo werkt dat hier, iedereen weet wat de bule’s (buitenlanders) doen hier. Grappig.
Gauw naar het hotel om de spullen te droppen en eens wat te zien van deze fijne stad. Nou ja fijn.. Sumatra deed ons nog het meest aan India denken. Ten eerste het straatbeeld en ten tweede de smerige hotels hier. Het verschil met India is wel (want vergeet niet, dat staat nog steeds op nummer 1 van onze bezochte bestemmingen) dat de mensen hier klootzakken zijn en je bij alles proberen te naaien. En dan niet een beetje, zoals in de andere Aziatische landen, nee gewoon zonder schaamte het 10-dubbele vragen van wat een local betaalt. En dat zelfs terwijl Iris Indonesisch spreekt. Kortom, mensen zijn NIET aardig. En de prijzen van het vervoer en de hotels zijn belachelijk hoog. Echt, 25 euro betalen voor een kamer waar je je kont niet in kunt keren, waar je 10 euro voor een extra bed (lees: smerig matras op de grond) betaalt en waar je gewoon nog moet kakken in een gat in de grond en douchen met emmers koud water.. Nee dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Maar goed, we kwamen om leuke dingen te doen, dus je legt je er maar bij neer.

Als eerst op het programma stond een bezoek aan Bukit Lawang. Een dorpje in de jungle om tijdens een jungle trek wat apen te spotten, waaronder de oerang oetan. Na een dag vol regen hadden we geluk dat de zon scheen tijdens onze jungletrek. En dat we dit keer geen enge spinnen zijn tegen gekomen (pak van m’n hart). En uiteraard hebben we wat apen gespot! Een Thomas leaf monkey, wat gibbons en oerang oetans. Super schattig! Op de terugweg met een vlot over de rivier terug naar de accomodatie. Erg heftig na die regenval, maar leuk!

De grote aanrader van Henk, Lake Toba, stond daarna op het programma. Dit is een van de grootste (misschien wel grootste) vulkaanmeren van Azie, met een mooi eiland in het midden. Prima lokatie om even bij te komen van de activiteiten in de jungle. Iris had via een kennis een goede accomodatie doorgekregen en inderdaad, op de crapy kamer na, een prachtige plek. Lekker de eerste dag liggen zonnen op een strand bedje en een duik gewaagd in het meer dus. Daarna nog een brommer gehuurd om een rondje om het eiland te maken en wat mooie foto’s te schieten van de prachtige natuur. Jawel, het mag gezegd worden, in Indonesie weten ze wel goed te zorgen voor de natuur. Je ziet overal niets anders dan groen op je heen! Een verademing na het kale Laos en noorden van Thailand waar ze alle bossen maar kappen/in de fik steken.

Na het toba meer was het tijd voor ‘echt’ strand. Iets waar we al weken naar uitkeken, je bent tenslotte in warm Azie. Via Medan vlogen we naar Banda Aceh om daar de boot te pakken naar Pulau Weh. Een paradijselijk eiland dat vooral toeristen aanttrekt die gaan duiken/snorkellen. Aangezien duiken niet m’n hobby is werd het voor mij snorkellen, maar Michiel en Iris waagden zich wel aan een duik. En kwamen vol enthousiast weer boven want de onderwater wereld is hier, ondanks de tsunami, prachtig. Daarnaast hebben we hier lekker gechilled, wat in de zon gelegen, lekker gegeten en twee leuke avonden gehad met Nick en Stephan uit Londen. O en niet te vergeten onze eerste aarbeving gevoeld. Gelukkig niet al te heftig, maar wel erg bizar! Je zit lekker je boek te lezen en ineens denk je, goh.. de grond lijk te trillen ben ik de enige die dit voelt? Maar nee, je ziet alle locals de kinderen uit de zee roepen en uit hun huizen rennen (niet de veiligste plek om te schuilen bij een aardbeving natuurlijk). Gelukkig was het gevaar snel geweken.

Helaas waren de tickets om door te vliegen naar Padang al geboekt en dus moesten we dit mooie eiland na 4 dagen alweer verlaten. Maar niet voordat we op aanraden van Nick nog even de ramptoerist hadden uitgehangen in Banda Aceh. De plek waar de grote tsunami destijds is ontstaan en enorm veel schade heeft aangericht. Vijf kilometer landinwaarts lag een enorm schip van 60 bij 20 meter groot die destijds door het water het land is ingedreven. Dat maakt wel indruk moet ik zeggen, zeker als je vanaf de boot verderop (en dat lijkt best ver vanaf daar) de zee ziet liggen. Daarnaast lag een klein museum met wat horror-foto’s van de slachtoffers en dan sta je wel even te rillen bij de gedachten wat voor leed hier heeft plaatsgevonden. Een ding weet ik wel, mocht er ooit een aardbeving/tsunami zijn, je moet schuilen in de moskee. In de 5,5-6 kilometer land dat verwoest is door de tsunami (gezien vanaf de zee) was alles weggevaagd, behalve de moskee. Puik bouwwerk.

Goed, na wat heen en weer gevlieg landden we in Padang. Helaas was het al donker, wat het zoeken naar accomodatie moeilijker maakt. Bij ons eerste hotel schrokken we ons dood van de prijzen. 32 euro voor een kamer (lees krot-kamer). Doe normaal! De reden: in september 2009 is hier een grote aardbeving geweest waardoor enorm veel huizen en hotels zijn ingestort. Kortom, bijna geen kamers beschikbaar in de stad, dus kun je torenhoge prijzen vragen aangezien de toeristen toch geen keus hebben. Ook daar leg je je dan maar bij neer. En het plan werd gemaakt om zo snel mogelijk naar Bukkitingi te gaan, 2 uur rijden van Padang. Deze stad ligt tussen 3 vulkanen in, op ongeveer 1 kilometer hoogte. Lekker koel dus ’s avonds en een hoop moois om te zien. Ik noem: rijstvelden, traditionele huizen, zilverwerk en natuurlijk de vulkanen.

Helaas is het na 2 drukke weken (jullie zien, genoeg te vertellen want het verslag wordt al aardig lang) tijd om afscheid te nemen van Iris. Die vliegt morgen naar Jakarta om met een nieuwe baan te beginnen en wij vliegen naar Lombok om nog eens van de tropische stranden op de Gili-eilanden te genieten (worden jullie al jaloers??). Laten zullen we Iris nog opzoeken in Jakarta, maar dat zal hopelijk pas na wat weken strand en zon in Lombok en Bali zijn.

Jullie horen later hoe het ons daar bevalt! Voor nu, veel liefs van ons!

12►

Na een wat tegenvallend Laos hebben we onze reislust weer hervonden in Thailand. Het noorden van Thailand wel te verstaan. Een bewuste keus aangezien we maar  voor 15 dagen een visum konden krijgen aangezien we overland de grens over gingen. Kortom, niet racen door Thailand maar gewoon later weer terugkomen om het zuiden te doen.

Enfin, terwijl we nog bij de grenspost stonden kwamen we al een andere groep mensen tegen (waaronder twee hele gezellige Nederlanders) die op weg wilden naar Chiang Mai en een minibus wilden regelen. Eigenlijk was ons plan om naar Chiang Rai te gaan voor een overnachting en dan door te gaan naar Chiang Mai. Onderweg vanuit Laos naar de grens was er al van alles misgegaan, echt waar, geen vriendelijk gedag van het land en de mensen in Laos, waardoor we wat ‘vertraging’ hadden opgelopen. Maar goed, niet lang getwijfeld en mee gegaan in de minibus, op naar Chiang Mai!

Achteraf een goede keuze want de 15^e, de dag nadat we waren aangekomen begon hier het Thais Nieuwjaar, ook wel waterfestival genoemd. Ja de naam zegt het al, je komt niet droog van dit festival terug. Nee beter nog, helemaal driedubbel doorweekt tot aan je onderbroek. Maar wel leuk! En fijn, want met de hitte (ja het is hier nog steeds zo’n 40 graden gemiddeld, warmer dan het ooit in Nederland is geweest trouwens maar dat even als by-the-way’tje) is dat lekker verkoelend.
Na deze natte dag was het tijd om weer eens wat activiteiten te gaan ondernemen, want het 3 weken ‘stil zitten’ in Laos was wel even genoeg rust.

Als eerst stond een Thaise kookcursus op het programma. Erg leuk om weer eens te doen. Op een organic farm hebben we zes gerechten klaargemaakt, Chiel net wat andere dan ik, waardoor we een half kookboek aan Thaise gerechten kunnen maken. Jawel, dat bespaart straks wat kosten doordat we op vrijdag niet meer naar de Thai hoeven, maar het gewoon zelf kunnen maken J. Erg lekker!
’s Avonds hebben we aan onze shop-behoeften voldaan met Brian en Michelle, de gezellige Nederlanders uit de minibus naar Chiang Mai. Met tassen vol kwamen we terug, zodat we weer een pakketje konden maken om naar huis te sturen. Heerlijk om voor bijna gratis te kunnen winkelen!

De volgende dag was het de beurt aan de olifanten. Jawel, in Chiang Mai moet je minstens een keer een olifantendag hebben. Wij zijn naar het Elephant Nature Park geweest, een opvangkamp voor mishandelde olifanten. Inmiddels is dit kamp uitgegroeid tot zo’n 70 olifanten, die allemaal een eigen verhaal hebben. Een olifant was op een landmijn gestapt, een ander heeft 2 jaar lang niet geslapen en op speed geleefd om 24 uur per dag in de houtkapperij te kunnen werken en er zitten veel olifanten die gered zijn van de organisaties die regelen dat je op een olifant kunt zitten en rijden. Nadat je hier bent geweest wil je dat in ieder geval nooit doen. Want als je ziet hoe slecht ze behandeld worden.. afschuwelijk! Wij hebben op deze dag dan ook niet op een olifant gereden, maar hebben ze te eten gegeven en gewassen in de rivier. Echt een hele leuke ervaring. Zeker omdat er 2 kleine olifantjes waren van ongeveer 1 jaar oud, en dan wel alvast 300 kilo, die je kon aaien.

Omdat we veel goede verhalen hadden gehoord over Pai zijn we daar een aantal dagen later naartoe gegaan. Dit is een heel relaxed dorpje aan de rivier (die droog stond natuurlijk), waar je lekker tot rust kunt komen, naar live muziek kunt luisteren of gewoon lekkere shakes kunt drinken. Wij waren nog zo in de ontspannen sfeer van Laos dat we ons aan een yoga-cursus gewaagd hebben. Voor mij niets nieuws, maar voor Michiel wel. Maar het beviel goed en we zijn de volgende dag nog maar een keer teruggegaan voor een les.
Maar na een bijna dood-ervaring door de enge honden hier, echt waar, ik dacht serieus dat we door ze opgegeten zouden worden, besluiten we nog even te blijven en maar weer terug te gaan naar Chiang Mai.

Eenmaal aangekomen staat er een rugmassage cursus op ons te wachten. Bij Remco, een Nederlander die hier al een paar jaar woont. Erg leuk om te leren hoe je elkaar zo veel mogelijk pijn kunt doen. Want een ieder die wel eens een Thaise massage heeft gehad dat dit geen aaien is. Maar wie na deze opmerking nog steeds een massage van ons aandurft, vanaf augustus kunt u zich inschrijven voor een heerlijke martelmassage tegen een kleine vergoeding . Haha.

Na al deze drukte was het tijd voor wat dagen boeken uitlezen, verkopen en nieuwe inslaan (ja we zijn inmiddels al 4 keer in de boekenwinkel geweest om de voorraad te verversen) en een tempeltour. Jawel, het stikt hier van de mooie tempels in Chiang Mai! Daarnaast nog even plannen gemaakt voor onze trip naar Sumatra. Daar vliegen we morgen heen en ontmoeten we mijn zus Iris op het vliegveld in Medan. We hebben er zin in! En, niet geheel onbelangrijk, het strand komt weer onze kant op!

Liefs,
Michiel en Denise

P.S. voor de mensen die het leuk vinden om te zien welk traject we inmiddels al hebben afgelegd: http://maps.google.nl/maps/mm?hl=nl&ie=UTF8&ll=52.469397,5.509644&spn=1.800253,7.064209&z=7

Check m’n google map (helaas minder overzichtelijk doordat er meerdere pagina’s zijn, maar toch).

12►

Onze reis door Laos zit er bijna op, dus van onze kant weer even een update.

Vanaf Hanoi hebben we heel luxe het vliegtuig naar Vientiane, de hoofdstad van Laos, genomen. Simpelweg omdat we geen zin hadden om in een ‘hell-bus’ die er 24-36 uur over doet om in Vientiane aan te komen. Een ding hebben we afgesproken, we nemen geen nachtbussen. Krijg er al de gruwels van als ik er aan denk.

Het voordeel was, dat we vanaf Vientiane gelijk door konden met de bus naar Vang Vieng. Het eerste toeristische plaatsje in Laos, dat vooral bekend staat om het zogenaamde tuben. In een band de rivier afzakken. Nu is dat niet helemaal het voornaamste doel voor de meeste mensen die gaan tuben (gemiddeld 150-200 per dag). Nee, die mensen gaan vooral om veel te drinken, heel veel te drinken. Langs de rivier zitten namelijk allerlei barretjes, waar je glijbanen, kabelbanen en hoge duikplanken hebt om in het water te springen. En daarnaast krijg je genoeg gratis shots Lao Lao whisky en ‘buckets’ met zooi om je van het hele avontuur de dag erna niets meer te herinneren. Leuk als je met een groep vrienden bent, of net klaar bent met je middelbare school. Maar voor ons toch niet iets waar we naar zochten. Zeker niet aangezien ik net weer 3 dagen ziek op bed had gelegen en het zo’n 38-45 graden was buiten. Kortom, wij gaan heel netjes, na 1 biertje, de rivier af in onze band. Maar ja, nu het hier dry season is, loop je al na een uur vast in je band en mag je over de rotsen, met de band onder je arm een stuk gaan lopen. Haha, ja lekker verhaal! Gauw terug met de tuk-tuk naar het dorp.
Verder hebben we in de 7 dagen dat we in Vang Vieng hebben gezeten echt niks gedaan. Behalve eten, drinken, alle seizoenen van Friends en Family Guy kijken (sorry Nien, je had ons gewaarschuwd ) en boeken lezen. Ook niet verkeerd hoor! Zeker niet.

Na Vang Vieng hebben we de bus gepakt naar Luang Prabang, verder naar het noorden dus. Dit stadje staat op de werelderfgoedlijst van Unesco, dus je hebt hier nog een hoop schattige huisjes en tempels. En elke dag een night market om lekker te gaan shoppen! Haha! De cadeautjes zijn opgestuurd, hoeven we daar gelukkig niet mee te slepen !
In Luang Prabang is een nadeel dat de warmte nog ondraaglijker wordt door de rook die boven/in de stad hangt. In Laos geven ze niks om hun natuur, die inmiddels al niet zo mooi is, en kappen ze alle bomen die ze kunnen vinden om aan China te verkopen. Alle ‘resten’ van het bos steken ze vervolgens in brand dus overal in het noorden van Laos waar je komt hangt diezelfde rooklucht rond. Met als gevolg, prikogen, niezen en de warmte blijft hangen.
Ja ik weet dat we eigenlijk niet mogen klagen, maar echt waar als je zelf bij het lezen van een boek, terwijl je zit, enorm begint te zweten.. dan ga je verder dus niks doen! Dus inderdaad, ook hier hebben we weinig anders gedaan dan boeken lezen, af en toe kleine stukjes lopen en dat was het wel.
Wel zijn we af en toe met een stel opgetrokken dat op de fiets door zuid-oost Azie gaat. Een jongen uit Canada en een meid uit Italie, die elkaar onderweg zijn tegengekomen en verliefd zijn geworden. Aaah, wat romantisch! We zijn zelfs een avond met ze uit geweest, als is het uitgaan in Laos (Vang Vieng uitgezonderd) niet heel denderend. De restaurants en barren sluiten om 23.00 uur en dan heb je als enige optie om nog wat door te ‘feesten’ de: BOWLINGBAAN! Yeah! Leuk dachten we, laten we ’s nachts gaan bowlen. Maar helaas bleek het seizoen net over te zijn en ging het feest niet door.

Aangezien we echt met de dag leven in Laos en niks plannen (zo niet mij.. I know) kijken we rond wat onze mogelijkheden zijn. Of we gaan al naar Thailand met de boot, of we gaan nog wat verder het noorden in. Helaas valt het zuiden sowieso af aangezien ze hier alle vliegvelden lijken te renoveren en, zoals ik al zei, de nachtbus geen optie is. Plus we willen in het noorden van Thailand beginnen.
Na wat wikken en wegen besluiten we dat het wel erg zonde is om niet nog een beetje van Laos te zien. De tijd hebben we immers wel. Dus we pakken de bus naar Nong Kiaw, op aanraden van Maike. Een heel klein plaatsje aan de rivier, waar je het ‘echte’ Laos nog ziet. Helaas begint hier het toerisme wel al op gang te komen, maar het is nog wel heel relaxed. We vinden al snel een leuke bungalow met uitzicht op het water. Heel schattig. En de jongen die de toko runt nodigt ons uit om Laos-nieuwjaar met het dorp mee te vieren dat 2 dagen later zal plaatsvinden.
Eerst twee dagen in de hangmat liggen, boeken lezen en een beetje praten met wat andere reizigers. Heerlijk niks doen! Het enige spannende dat er gebeurde was het spinnenavontuur. Na India checkt Michiel altijd de ‘onbetrouwbare’ badkamers, maar dit keer zag hij een mega-reuzen-spin over het hoofd. Ja ik zit op de wc, denk.. goh, als dat de poten van een spin zijn is ie echt heel groot. Buk om te zien of het inderdaad een spin is en ja hoor. Man! Dikke stress natuurlijk, maar gelukkig maakt Chiel hem zonder moeite af. De spin doemt echter nog lang op voor m’n ogen, net zoals wanneer je in de zon kijkt en je de zon voor je ogen ziet dansen als je ze dicht doet. Enfin, een slapeloze nacht later besluiten we om hier dan maar niet al te lang te blijven. Maar goed ook, want we zijn omringd door die beesten, ze duiken overal op!
We hebben wel beloofd om het denderende nieuwjaarsfeest mee te maken, dus dat zien we nog even. We zijn niet heel verbaasd om te zien dat er vooral veel kleine kinderen zijn en jongens van 12-14 jaar die heel stoer zo veel mogelijk bier proberen te drinken. Vette shit ouwe! De dag erna barst het feest echt los als de bootrace begint. We zien net de start en pakken daarna de bus naar Luang Nam Tha, met een overstap in OdomXay.
Wat we al wisten, maar nu echt meemaken, is dat er in Laos veel water wordt gegooid voor het nieuwjaar. Kortom, ramen dichthouden of je raakt doornat. Gelukkig gaat het zoontje van de buschauffeur mee met z’n waterpistool, dus kunnen we iedereen terugpakken.

Na een lange, hete rit komen we aan in Luang Nam Tha. Gauw een hotel scoren en wat eten. De toeristen komen naar Luang Nam Tha om te gaan trekken of hiken. Dit is zo’n beetje de enige plek in Laos waar ze de bossen niet kappen, of waar dat al gebeurd is, ze opnieuw aanplanten. Maar omdat hiken niet een van onze favoriete bezigheden is, besluiten we maar weer lekker niks te gaan doen. Ja.. weer niks.
Behalve wat plannen maken voor het laatste deel van onze reis. We hebben nog 4 maanden te gaan, want zoals de meesten van jullie vast al gehoord hebben komen we op 6 augustus terug. De tickets zijn geboekt! Net op tijd om de 7e m’n verjaardag thuis te vieren .
Maar voordat we naar huis gaan, gaan we eerst 2 weken het noorden van Thailand verkennen, waarna we de 29e naar Sumatra vliegen om een stukje met m’n zus te gaan reizen. We zijn benieuwd! Hopelijk dat we wat meer enthousiast worden van Thailand en Indonesie dan dat we nu van Laos zijn. Helaas niet helemaal ons land, maar dat heeft deels te maken met het seizoen en vooral de temperatuur. Bij gemiddeld 42 graden functioneert een mens niet zo goed meer zijn we achter gekomen. En door alle rook die in de lucht hang zijn de uitzichten ook niet echt om over naar huis te schrijven (zie foto’s).

Nou voor zover. Hopelijk bij ons volgende verslag weer wat meer avontuur!

Liefs,
Michiel en Denise

Het is alweer een maand geleden sinds de laatste update, dus jullie zullen wel benieuwd zijn hoe het ons vergaan is. Dubbel zoveel foto’s en een extra lang verhaal. Geniet er van!

Begin maart hebben we Martijn opgehaald van het vliegveld in Saigon. Klaar voor een avontuur met z’n drieen dit keer. Na al die kou in NL, moest hij wel even wennen aan de 37 graden in Vietnam. Maar gelukkig ging dat snel genoeg met wat verkoelend biertjes.
Snel een plan maken voor de 4 weken die ons te wachten stonden.

Als eerst zijn we ons in het War Remnants Museum gaan verdiepen in de oorlog die hier in de jaren 70 gewoed heeft. Na Cambodja komen we erachter dat ook hier vreselijke dingen zijn gebeurd in het verleden. In het museum zijn honderden foto’s te zien van de gruwelijkheden, maar wat vooral veel indruk maakte is om te zien wat de gevolgen zijn van de Agent Orange (chemische wapens) die Amerika heeft ingezet. Jaren na de oorlog zijn er nog misvormde kinderen geboren, met de meest bizarre afwijkingen. En vaak worden die door de familie afgestoten, dus komen in weeshuizen terecht. Zelf ondervonden wij een triest geval van de na-effecten van Agent Orange tijdens onze motorbike-trip, later in Dalat. Het zoontje van een van de bikers heeft op heel jonge leeftijd kanker gekregen. En zijn toekomst is nog onzeker. Heel triest.
Na het museum kon een bezoek aan de Cu Chi-tunnels natuurlijk niet uitblijven. Nou ja voor Tinus en Chiel dan, want met mijn claustrofobie kruip ik die mini-tunnels onder de grond echt niet in!

Vanuit Saigon hebben we vervolgens een dagtrip geboekt naar de Mekong Delta. Een groot gedeelte van het zuiden van Vietnam leeft rondom de Mekong-rivier en je ziet hier dan ook van alles op het water plaatsvinden. Er zijn floating marktes, floating houses, floating schools et cetera. Verder verbouwen ze veel groenten en fruit dus het is hier super groen.

Na de stad is het tijd voor strand, Mui Ne is onze keus. Als we aankomen zien we het ene na het andere resort. Iets waar we niet echt op zitten te wachten aangezien het publiek ons dan wat minder bevalt. Na een lange zoektocht komen we ergens terecht waar het niet belachelijk duur is, maar toch hebben we het er na 3 dagen wel gezien. Helaas hebben de Russen het hier al aardig verpest, net als in Goa en Cambodja. Wat een pestvolk is dat zeg!

Vanuit Mui Ne reizen we vervolgens naar Dalat. Een plekje in de Central Highlands van Vietnam. Dat het hoger ligt merken we wel, want we moeten zowaar een vest aan ’s avonds. In Dalat kom je de een na de andere motorrijder tegen die je aanbiedt om je achterop te nemen en door de bergen te rijden om wat van de omgeving te zien. Tja.. laten we dat maar doen zeggen we tegen elkaar. En na een dag de omgeving van Dalat te hebben gezien, zijn we eigenlijk heel enthousiast over deze manier van reizen. We worden overgehaald om een trip naar Hoi An te boeken met Yang, Vu en Ocean. Dat betekent 6 dagen achterop de motor, door de bergen touren. In totaal hebben we 900 kilometer afgelegd, hebben we super mooie uitzichten gehad, heel veel geleerd over de oorlog, het leven van Vietnamezen, de landbouw, natuur en nog veel meer. En vooral hebben we een super week gehad met deze drie gasten. Lees voor een uitgebreider verslag Michiel z’n dagboek maar .

Als we worden afgezet in Hoi An lig ik helaas 2 dagen ziek op bed, maar kunnen de jongens lekker naar het strand. Ook niet verkeerd! Als ik opgeknapt ben maken we een plan voor de laatste dagen die ons restten in Vietnam en ga ik lekker mee naar het strand. Ook kan ik het natuurlijk niet laten om in een van de tientallen tailorshops 2 mooie jurken op maat te laten maken. Voor 15 USD krijg je binnen 12 uur een prachtig, op maat gemaakt kledingstuk. Het ontwerp kun je zelf aanleveren of kiezen van een van de vele voorbeelden, de stof kies je uit en vervolgens wordt alles binnen no time voor je gemaakt. Wow, paradijs voor een vrouw! Verder genieten we van de laid-back sfeer die hier hangt, voordat we het vliegtuig pakken naar Hanoi. Dat is ons iets te ver met de (nacht)bus.

Hanoi is weer een vieze stinkende stad, waar je eigenlijk niet te lang wilt blijven. Gelukkig hebben we onze tour naar Halong Bay al geboekt en vertrekken we naar betere oorden. Op een boot varen we langs de 1969 eilanden die voor de kust in de zee opreizen. Het doet Michiel en mij denken aan Yangshuo, waar je ook tussen de karstgebergten zit. We hebben een leuke groep, waarmee we de een nacht op de boot doorbrengen. Daarna door naar Cat Ba Island, maar helaas zit het weer niet mee dus zijn we niet super enthousiast.

Sapa is ons door veel mensen aangeraden dus we hebben na terugkomst in Hanoi direct de nachttrein gepakt. Al vroeg stappen we uit de trein en zien helaas dat het hier (ook) mistig is. Daar gaat ons mooie uitzicht! We bezoeken een van de bergdorpjes rondom Sapa, maar erg authentiek is het niet meer. De vrouwen lopen hier wel in traditionele klederdracht en de huisjes zijn erg armoedig, maar de toeristische invloeden stralen er toch duidelijk vanaf. Gelukkig gaat de zon wel schijnen dus kunnen we wat mooie plaatjes schieten.
Helaas doet het niet zoveel met ons, maar misschien komt dat ook wel doordat we onze beste indruk van Vietnam al hebben opgedaan tijdens onze motorbike trip door de Central Highlands. En we zijn de tours een beetje zat.

We pakken de nachttrein weer terug naar Hanoi, en na wat inkopen pakt Tinus het vliegtuig terug naar huis. Helaas, de 4 weken zijn super snel omgegaan en we vinden het erg jammer om afscheid van hem te nemen.

Wij zetten onze reis voort naar Laos. Over een paar uur pakken we het vliegtuig naar Vientiane, waarna we gelijk doorreizen naar Vang Vieng. Ik ben benieuwd wat ons te wachten staat!

Liefs,
Denise (en natuurlijk van Michiel en Tinus)

12►

Na een paar medailles (en een flinke misser) op de Olympische Spelen en eindelijk weer temperaturen boven de nul voor jullie is het tijd voor ons verslag over Cambodja. Ja de tijd vliegt voor ons ook om!

Na India is het reizen in zuidoost Azie wel even wennen. En dan vooral de manier waarop het gaat. Je boekt hier gewoon je busticket bij het guesthouse waar je verblijft en je wordt voor de deur opgehaald en met wat geluk ook weer afgezet. Kortom, geen avontuur meer maar vooral veel gemak. Dat is enerzijds fijn, maar aan de andere kant mis je wel een beetje avontuur.
Ook stikt het hier van de toeristen, zeker vergeleken met India. Overal kom je Engelsen, Amerikanen, Fransen, Duitsers, Italianen enzovoorts tegen. Contact met de locals heb je weinig. Jammer hoor!

Enfin, Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, was ons startpunt voor onze reis van drie weken door Cambodja. De stad staat vooral bekend om het Tuol Sleng museum en de killing fields. Met verbazing en afschuw hebben we gelezen over de bloedige historie die hier in de jaren 1975 tot en met 1979 heeft plaats gevonden. Destijds heerste Pol Pot (afkorting van Political Potential) met zijn companen, beter bekend als Khmer Rouge, het land. Het streven van de Khmer Rouge was om van Cambodja een zelfvoorzienend land te maken, maar daarvoor moest er eerst even een zuiveringsactie onder de inwoners worden gehouden. Allereerst werd de hele hoofdstad ontruimd, mensen werden naar het platteland gejaagd en alle hoger opgeleiden (leraren, artsen, politici et cetera) werden vermoord. Inclusief het hele gezin. Daarna werden er werkkampen gemaakt waar veel Cambodjanen onder erbarmelijke omstandigheden moesten werken aan de nieuwe toekomst. Er moest genoeg rijst worden geproduceerd voor alle inwoners + voor de export. Een doel dat sowieso niet haalbaar was, maar dat terzijde. Diegenen die het interessant vinden moeten maar eens googelen. Het is bizar dat men zo weinig van deze binnenlandse ‘oorlog’ afweet. Te meer omdat het zo kort geleden heeft plaats gevonden, er naar schatting 2 miljoen mensen (dat is ¼ van het toenmalige inwonertal van Cambodja) zijn vermoord en de VN zelfs de Khmer Rouge heeft gesteund in hun plannen. Schandalig.

Even buiten de hoofdstad liggen de killing fields, een begraafplaats voor de grootste groep slachtoffers. Je kunt hier tussen de graven doorlopen en op de wandelpaden zie je zelfs nog de kleding en botten tussen het zand uitsteken. Dit omdat er nog steeds veel lichamen worden gevonden op plekken die tot nu toe nog niet zijn uitgegraven. Ja dat laat wel een indruk achter kun je begrijpen. De guide vertelde ons over de wijze waarop de baby’s vermoord werden. Ze werden met hun hoofd tegen een boom doodgeslagen, terwijl ze aan de benen werden vastgehouden. En veel jonge kinderen moesten hun eigen ouders vermoorden voordat ze zelf vermood werden. Gewoon omdat de Khmer Rouge-leden het ‘zat’ waren om zelf iedereen te vermoorden of het leuk vonden om de mensen nog meer te kwellen. Vreselijk ja.

Na deze schokkende introductie tot de geschiedenis van Cambodja was het tijd om wat meer van het land te gaan zien. We hebben de bus gepakt naar Kampot. Daar hebben we twee dagen met twee Nederlanders opgetrokken en hebben we een tour gedaan naar het Bokor National Park. Inclusief jungletrek op slippers.. Ja we waren niet helemaal goed geinformeerd over het programma, maar zo zie je maar dat alles kan op slippers. Schokkend moment voor mij was toch wel de zijdespin die van een tak op m’n arm vloog. Nee, zo overwin ik m’n angst voor spinnen niet. Hij was groot! Daarna hebben we de spookstad gezien op de top van het national park. Doordat je hier zo hoog zit vliegen de wolken om je oren en  doen de oude gebouwen die hier staan spookachtig aan. Erg mooi.

Na cultuur en natuur is het dan eindelijk tijd voor strand. In Sihanoukville op Otres Beach hebben we 10 dagen heerlijk niks gedaan. We sliepen in een kamer letterlijk op het strand. Je hoorde de golven ’s nachts ruisen en bij het ontwaken nam je een sprintje van zo’n 4 meter en dook je in de zee. Heerlijk! En het uitzicht was adembenemend (foto’s zeggen meer dan woorden in dit geval). Je kunt bedenken dat je daar niet zo graag weg wilt. Zeker niet omdat de sfeer heel ontspannen was en we veel lieve mensen hebben ontmoet. Kortom, voor iedereen die het strand wil opzoeken in Cambodja, ga naar Otres Beach in Sihanoukville!

Maar ook aan het strand moest een eind komen omdat we de Angkor Wat nog op het programma hadden staan. Kortom even een bus naar Siem Reap gepakt en met een lijst vol met tips op stap gegaan naar de tempels. Allereerst hebben we de Angkor Wat zelf gezien, een enorme tempel (de grootste ter wereld), die vooral erg indrukwekkend is door z’n grootte. Daarna hebben we Ta Phrom, Preah Neak Pean, Preah Khan, Bayon en Banteay Srei gezien. De ene tempel was groter of gedetailleerder dan de ander, maar allemaal erg mooi. Zeker een bezoekje waard!
Verder hebben we in Siem Reap weinig gedaan, behalve nog even ons lijstje afgewerkt met dingen doen voor het goede doel: Chiel heeft bloed gegeven in een kinderziekenhuis (en weet nu gelijk z’n bloedgroep), we hebben een massage gekregen van blinden en hebben in een restaurant gegeten waarvan de opbrengsten naar een weeshuis gaan. Ja, wat een straf zeg.

Nu is het tijd voor Vietnam. We halen morgen Martijn op van het vliegtuig en gaan dan zo’n 4 weken samen met hem reizen. We kijken er enorm naar uit! Tot de volgende update maar weer!

Liefs,
Michiel en Denise

Tijd voor weer een update en een afsluitend verslag van onze belevenissen in India. Maar allereerst wil ik nog een keer benadrukken hoe leuk we het vinden om zoveel reacties van jullie allemaal te krijgen. Fijn te horen dat jullie ook een beetje meegenieten met ons .

Na onze spannende wildlife avonturen was het tijd voor wat meer cultuur. Op naar Hassan met de bus om daar vervolgens de tempels in Halebid en Belur aan te doen. Deze eeuwenoude tempels worden gekenmerkt door prachtige sculpturen van Kamasutra-achtige afbeeldingen. Voor India is dat best apart aangezien je nu geen enkele naakte of halfnaakte vrouw uit India op straat zal zien. Maar blijkbaar was het toentertijd kunst.
Naast deze mooie tempels was het ook leuk om te zien hoe de natuur veranderde. Van de provincie Kerala zijn in de provincie Karnataka beland en daar lijken de wegen een beetje op de duinen in Noordwijk. Het voelde even alsof we thuis waren!

Vanaf Hassan hebben we een enorme rit achter de rug naar Hampi. Ja, volgens de man van het tourist office zou het maximaal 5 uur duren om er te komen, maar aangezien wij 3 keer van bus zijn verwisseld kostte het ons 10 uur. En dan kom je eindelijk aan, is er een een festival gaande. Nu waren we gewend aan het feit dat er in elke stad waar we aankwamen wel een festival was, maar dit was een grooot festival. Duizenden mensen waren op de been en de kans om een hotel te vinden was niet zo groot. Gelukkig hielp het om wat andere reizigers te raadplegen en wisten we dat er aan de overkant van de rivier plek zou zijn om te slapen. Na een paar keer een gratis plekje op de grond aangeboden te hebben gekregen vonden we inderdaad een schattig hutje om in te slapen.
Jullie zullen begrijpen dat we de dagen daarna heerlijk hebben gechilled, want dat kan in Hampi perfect, om bij te komen van deze trip. Hampi kenmerkt zichzelf door het landschap van grote keien. Overal waar je om je heen kijkt zie je de enorme blokken op de meest vreemde wijze opgestapeld liggen. Alsof een reus ze gewoon op elkaar heeft gestapeld. Natuurlijk is dat niet zo, de blokken zijn zo geformeerd door erosie. Heel bizar en mooi.
Het avontuur in Hampi was echter nog niet over, want onze trip terug naar het station, aan de overkant van het water, verliep wat anders dan gepland. Michiel zal het wel in een prachtig verhaal in zijn dagboek hebben uitgelegd, dus ik wijd er niet te veel over uit maar ik kan in ieder geval zeggen dat je onder stress dingen doet waar je zelf versteld van staat. Even een duikje nemen in het frisse (ahum) water van India en op blote voeten door het bananen (lees: spinnen) veld. Wow!

Eenmaal in de trein naar Goa was ik na een uur of 8 wel weer opgedroogd en konden we de omgeving daar verkennen. Zoals jullie allen wel bekend is Goa de staat in India waar alle hippies in de jaren 60 zijn neergestreken om te feesten, drugs te gebruiken en van het strand te genieten. Dat laatste hebben wij ook gedaan. Lekker een paar dagen op het strand gezond en wat souvenirs gescoord. Aangezien we de goedkoopste slaapplaats in India in Goa hadden gevonden (wonderbaarlijk inderdaad) kon dat er wel vanaf.

Omdat er nog maar een paar dagen in India restten hebben we een slaaptrein naar Chennai genomen om snel weer in de buurt van het vliegveld te komen. Onze Belgische vrienden Tim en Caroline die we in Varkala hadden ontmoet verbleven op dat moment in Pondicherry. Dus gelijk maar door in de bus om naar hen toe te gaan. Pondicherry is stad waar veel van de invloeden van de Fransen heerschappij is te zien. Het stratenplan is netjes in een grid-plan georganiseerd, de straatnamen zijn zelfs in het Frans, en je kunt hier croissants en pain au chocolat als ontbijt krijgen. Prima! Met Tim en Caroline hebben we daarnaast 2 dagen van de Franse keuken kunnen genieten, heerlijk!
Dichtbij Pondicherry ligt een plaats genaamd Auroville. Hier is in de jaren 70-80 een zelfvoorzienende gemeenschap gesticht door een Franse vrouw genaamd ‘The Mother’. Haar gedachtengoed was dat er in de wereld een plaats moet zijn waar mensen van elke afkomst, samen met elkaar in vrede moeten kunnen leven. Zonder enige geloofsovertuiging, ja want waar krijg je snel oorlog van? Inderdaad. Omdat de gemeenschap zelfvoorzienend is, moesten de mensen die er in het begin kwamen wonen iets bij kunnen dragen aan de gemeenschap. Er moest een leraar zijn, een bakker, een timmerman et cetera. Uiteindelijk is het dorp enorm gegroeid en wonen er nu zo’n 2.000 mensen samen. Huizen worden samen gebouwd, het water wordt hier zelf gezuiverd en al het eten wordt hier zelf gekweekt. Interessant om te zien. Plus.. het is hier als enige in India rustig! Ja, geen getoeter of herrie. Naast de rust en de mooie omgeving komen de meeste toeristen hier om de Matri Mandir te bewonderen. Dit bouwwerk, dat het middelpunt van Auroville vormt, is een prachtige gouden koepel die er heel futuristisch uitziet. Het stelt een zon voor, dat in het zonnestelsel ook het middelpunt van alles is. Hier kunnen mensen in mediteren om zelfbewustzijn te creeeren. Iets wat belangrijk is als je een inwoner van Auroville bent. Naast de Matri Mandir staat een enorme Banyanboom (zie foto’s). Deze boom kan wel tientallen meters breed worden en kenmerkt zich doordat er vanuit de takken nieuwe boomstammen naar de grond groeien en zich daar in wortelen. Het lijkt dus alsof er een bos aan bomen staat, maar in werkelijkheid is dat slechts een boom.

Na Pondicherry was het tijd om terug naar Tiruchirappalli te gaan, daar waar we onze trip door het zuiden van India gestart zijn. Om daar vervolgens een laatste overnachting te maken in een kamer vol met kakkerlakken. Iehl! Ja, echt tientallen kakkerlakken.. Niet echt een goede afsluiter, maar ja. Na al dat moois dat we gezien hebben en al die aardige mensen die we ontmoet hebben zullen we dat hopelijk snel vergeten.

Resumerend kunnen we maar een ding concluderen en dat is we het super naar ons zin hebben gehad in India. Ondanks alle negatieve verhalen en de spanningen voordat we vertrokken is het ons allemaal enorm meegevallen. Zoals al vaker benadrukt valt toch wel het meeste op dat de mensen zo ontzettend aardig en hulpzaam zijn. Het eten is goed, het weer perfect (niet al te vochtig), reizen gemakkelijk en de natuur en culturele bezienswaardigheden zijn prachtig. Ja, dit is wel een aanrader!

Nu is het tijd om ons in zuid-oost Azie te gaan begeven. Onze trip daar begint in Cambodia, waar we plannen om 3 weken te blijven zodat we begin maart Tinus, Michiel z’n neef, zullen ontmoeten in Vietnam. We hoeven lekker nog lang niet naar huis!

Liefs,
Michiel en Denise

P.S. Henk, je mag blij zijn dat geen Indier bent, want het kost hier een hoop geld om al die dochters te laten trouwen . Nog meer dan dat het je nu al kost!

[fb-share]

Na twee weken in Incredible India te zitten is het weer tijd voor een verslag. Ik weet niet of een van jullie ooit de reclame hebben gezien waarbij er snapshots van India worden getoond om het land te promoten, waar na wordt geeindigd met de slogan ‘Incredible India’. Nou ja, het is niet zoals de snapshots, maar incredible is het wel!

Wat een verademing om hier na de drukte van Hong Kong aan te komen. In het begin wel even spannend omdat er altijd genoeg verhalen de ronde gaan van mensen die het niets vinden, al die viezigheid, stank en armoede. Nou ik moet zeggen, daar keken wij na 1 dag al overheen. Natuurlijk is het niet zo lekker om een warme walm van afvallucht in te ademen, alsof je in de zomer achter een vuilniswagen fietst zeg maar. Maar als je ziet hoe mooi de natuur (overal palmbomen), de tempels en de kleding van alle mensen is, ach dan merk je die viezigheid en stank niet meer. Daarnaast zijn alle mensen super aardig, als je de weg wilt weten nemen ze je bij de hand om het te wijzen en als je iets wilt vragen staan ze altijd voor je klaar. Een groot voordeel in India is dat ze goed Engels spreken. Dit komt voornamelijk doordat in de verschillende provincies in India een eigen dialect wordt gesproken dat zo veel van elkaar afwijkt, dat de Indiers uit de verschillende provincies onderling Engels spreken.
Als laatst nog even een vermelding over het eten. Ja dat mag niet onbesproken blijven. We hebben de stokjes voorlopig even opgeborgen om in India met onze handen te gaan eten. Nou ja handen, alleen de rechter. Links gebruik je voor vieze dingen, rechts voor eten. Ja dat is nog wel eens lastig, hoe scheur je je roti met 1 hand? Oefing baart kunst J. Vaak bestel je hier een roti, naan of ander soort pannenkoek-achtig deegwaar, die je vervolgens in een curry, chutney of ander soort sausje doopt. Allemaal lekker tot nu toe! En in het zuiden van India, waar de meeste Hindi leven, zijn bijna alle mensen vegetariers dus voor mij, Denise, is het hier prima vertoeven. Michiel verlangt af en toe naar een lekkere rookworst of biefstuk. Maar biefstuk kun je hier natuurlijk wel vergeten aangezien de koeien heilig zijn.

Enfin, wat hebben we zoal gedaan in India? Met het vliegtuig zijn we in Tiruchirappalli geland, hoe je dat nou precies uitspreekt weten we ook nog niet, maar afgekort heet het Trichy. Een stad in de provincie Tamil Nadu, in het zuid-oosten van India. Om ons een beetje aan de warmte te laten wennen, hebben ze daar eerst voor wat bewolking gezorgd. Heerlijk. Even een tempeltourtje gedaan in de stad. De meeste tempels hier zijn van de Hindi, dat betekent heel veel kleuren en hoge torens met alle goden erop. Ze hebben er 36.000.000, dus allemaal kleine beeldjes van de verschillende goden. Meestal vereren ze een paar van die 36 miljoen goden per tempel, anders moeten ze wat veel altaren et cetera bouwen. Voordat je de tempel in gaat moet je je schoenen afgeven en als je de tempel verlaat, krijg je voor 1 roepia (dat is 1,5 eurocent) een zegen van de tempelolifant. Je geeft hem het geld in z’n slurf, je buigt je hoofd vervolgens en hij raakt je hoofd aan met z’n slurf. Leuk toch?

Na Tiruchirappalli zijn we naar Thanjavur gegaan voor een andere tempel en zijn we richting het zuiden gedaan naar Madurai. Ook weer een tempel.. Ja ze hebben er veel! Daarna op naar het zuidelijkste puntje van India: Kanyakumari. Vier uur voorin de bus zitten betekent hier dat je zo’n beetje doof de bus uit stapt. In China kunnen ze er wat van met die toeter, maar in India weten ze nog beter waar die zit. En hij is nog eens 10 keer zo luid. Kortom, de herriestoppers te voorschijn halen is geen overbodige luxe.
Het bijzondere aan Kanyakumari is dat je zowel de zonsopgang als zonsondergang in de zee kunt zien. En dan nog een combinatie van de Indische Oceaan en de Arabische Zee. Wow! Het weer werkte niet helemaal mee, maar bijzonder was het wel. Daarnaast zie je hier nog wat restanten van de verwoesting van de tsunami, die in 2004 ook het zuiden van India trof. Er zijn een hoop huizen verwoest en mensen, vooral vissers, omgekomen destijds.

Omdat we na al die weken sightseeing in China wel toe waren aan wat rust, zijn we met de trein vertrokken naar Varkala. Het openbaar vervoer kost hier echt niks, voor 4 uur in de trein (of bus) betaal je omgerekend zo’n 50-60 eurocent per persoon. Wil je wat luxer, betaal je wat meer, maar het blijft goedkoop. Goed voor het budget dus!
In Varkala hebben ze een super mooi, relaxed strand. Reden genoeg om een weekje vakantie in de vakantie te houden en hier lekker uit te rusten en te zonnen. We zijn hier tevens een leuk stel uit Belgie tegengekomen waar we de meeste dagen mee zijn opgetrokken. Heel leuk om zulke mensen te ontmoeten waarvan je hoopt dat je ze nog eens tegenkomt later in je leven.

Na Varkala weer tijd voor iets meer actie, Fort Kochin stond op het programma. Dit is een eiland voor de kust van Ernakulum (in de provincie Kerala, land of the coconut), waar veel Europeanen hebben huisgehouden. Waaronder de Nederlanders. Je hebt hier dus kerken in plaats van tempels en je hebt er zelfs een Dutch Palace. Dat eigenlijk is gebouwd door de Spanjaarden, als cadeau voor de koning van Kochi omdat ze zijn tempel hadden verwoest. Maar nadat de Spanjaarden waren vetrokken en de Nederlanders bezit hadden genomen van Fort Kochin hebben ze het paleis gerenoveerd en heeft het de naam Dutch Palace gekregen. Ja zo doen wij Nederlanders dat.
Naast dat het leuk is om hier gewoon rustig rond te lopen, zijn de backwaters een grote attractie. Dat zijn allemaal kleine en grotere riviertjes, van in totaal zo’n 180 vierkante kilomter in oppervlakte, die tussen allemaal eilandjes en stukjes land doorlopen. Kortom een bamboeboot huren en er lekker doorheen varen. Heerlijk om zo rustig tussen de mooie natuur en kleine huisjes van de locals door te varen.

In India heb je ook een hoop natuurparken, wildlife sanctuaries. Daar moesten we er in ieder geval een van bezoeken natuurlijk. De staat waarin we verbleven heette Kerala, het land van de kokosnoten. Het verhaal over deze staat is dat, toen God (welke van de 36 miljoen?) de wereld en India schiep, hij Kerala voor zichzelf heeft geschapen om te kunnen ontspannen. Het heeft daarom de bijnaam Gods Own Country. En in een staat vol met stranden, palmbomen, mooie wateren en dierenparken lukt dat aardig. Volgens de lonely planet moest het park wat wij bezocht hebben ‘The Garden of Eden’ zijn. Daar moest ik me natuurlijk wel thuis voelen. We hadden het geluk een Nederlands stel tegen te komen waarmee we samen een tour konden maken en zo de kosten konden delen. En wat voor dieren hebben we dan gespot? 1. Herten, 2. Zwijnen, 3. Eekhoorn en 4. een pauw. Ja. Dat dachten wij ook, dat heb je in Nederland ook. Een beetje teleurstellend dus. Maar de mooie omgeving maakte een hoop goed; heel veel theeplantages, wat rijstvelden en verder super veel mooie bomen en planten. Kortom een dagje in de natuur, dat doet een mens goed!

Hiermee wil ik dan ook eindigen. We maken ons op voor nog wat cultuur in de staat Karnataka en dan een paar daagjes meer strand in Goa. Daar horen jullie later meer over.

Liefs,
Michiel en Denise

P.S. de hondjes in China op de foto dienden niet als ontbijt, ze werden gewoon weggegeven aan vrienden .

Allereerst nog een heel gelukkig, gezond, voorspoedig en fijn nieuwjaar voor iedereen! Bedankt voor alle nieuwjaarswensen vanuit Nederland.  Al vieren ze het in China niet, we hebben op 31 december een gezellige avond gehad.

Met het vorige verslag zijn we in Kunming geeindigd. Van daar zijn we al snel naar Dali gereisd. Na al die grote steden van China werd het tijd om de mooie natuur en warmte op te zoeken. En mooi is het daar zeg! Dali ligt op 2 kilometer hoogte, tussen de bergen. Dat betekent overdag goed insmeren en ’s nachts lekker met je electric blanket onder de wol. Naast dat we hier op een super mooie plek zaten hebben we ook eindelijk een beetje kunnen uitrusten van de drukte. Naast de mooie bergen is er een ook groot meer, best bijzonder op zo’n grote hoogte. Kortom een prima plek om leuke mensen te ontmoeten, uit te rusten en van het lekkere eten en de Coconut Milk Tea (heaven!) te genieten.

Na Dali zijn we per bus door de bergen naar Lijiang gereisd. Veel Chinezen zijn wagenziek, dus dat was een leuke trip kun je je zo bedenken (je moest in ieder geval je raam lekker dicht laten). Lijiang ligt nog iets hoger dan Dali en hier heb je zelfs sneeuwtoppen op de hoogste bergen die deel uitmaken van het uitzicht vanuit het stadje. Hestadje staat op de Unesco werelderfgoedlijst en je kunt hier nog veel van het ‘oude’ huizen van China zien. Maar de huizen mogen dan nog wel behouden zijn in originele staat, de begane grond dient gewoon als toeristenshop. Nagenoeg elk huisje heeft rokken, kettingen, thee en andere souvenirs te koop. Er zijn veel toeristen naar Lijiang getrokken omdat het zo wonderbaarlijk was dat deze oude huisjes nog recht overeind stonden na een zware aardbeving in de jaren negentig. Er zijn toen bijna geen doden/gewonden gevallen en dat terwijl de huisjes er niet zo stevig uit zien van de buitenkant. Om wat van de verdere omgeving te zien hebben we een fiets gehuurd. We hadden het geluk om wat locals tegen te komen, die ons (echt heel aardig) hebben meegenomen naar een dorpje verderop (Suhe) en ons hebben rondgeleid. We hebben een traditioneel theekransje bijgewoond, heerlijk gegeten en natuurlijk veel over de omgeving gehoord. Een leuke ervaring!

We hadden achteraf gezien gehoopt dat we nog wat langer in Lijiang waren gebleven, want je kunt hier nog een hoop mooie tours maken naar meren, grotten en bergen. Maar omdat de kerst naderde en we dat op een plek wilde vieren waar meer backpackers zouden zijn, hebben we het vliegtuig gepakt naar Guilin, waar vandaan we naar Yangshuo zijn gegaan. Midden in het karstgebergte (zie de foto’s, prachtig) is dit een favoriete plek voor backpackers om te vertoeven. We zijn gauw op de fiets gestapt om wat van de omgeving te verkennen. Een dag later zijn we met een bamboe bootje over de Li River gevaren. Uiteraard weer genoten van de omgeving, maar na 2 uur regen en wind kwamen we zo’n beetje bevroren de boot af en waren we er wel even klaar mee. Tijd om voor een binnen-activiteit te kiezen: een kookcurcus! Na weken chinees eten werd het wel tijd om eens te zien hoe dat nu wordt klaar gemaakt. Allereerst een rondleiding over de markt, waar je uiteraard ook het gevreesde hondenvlees tegenkomt, en daarna aan de slag. Dat koken een grote hobby van Michiel is was terug te zien in zijn kookkunsten, hij was de beste van de klas.

Na een weekje relaxen was het tijd om weer terug te gaan naar Guilin. Weer een Chinese stad, maar gelukki g een die goed te overzien is. We hebben hier vooral veel gezellige dagen gehad in het hostel, veel gepraat met andere reizigers en geleerd over hoe de Tweede Wereldoorlog in China is ervaren. Ja daar leren we niets over met onze geschiedenislessen in Nederland, maar er zijn miljoenen Chinezen vermoord door de Japanners in die tijd. Dat gaat ze nog steeds zwaar aan het hart, zeker aangezien de Japanners niet willen erkennen dat het daadwerkelijk gebeurd is. Erg sneu..
Verder hebben we hier erg lekker gegeten. We hadden het geluk om hier op de eerste dag een geweldig maal tegen te komen, in plaats van wat je normaal pas op delaatste dag hebt als je op vakantie bent. Kortom, elke dag dezelfde noodles gehaald voor lunch en op hetzelfde plein opgegeten met dezelfde muziek. Waarom iets veranderen als het goed is?

Omdat ons vliegtuig naar Kuala Lumpur op 7 januari vertrok, zijn we de 4^e de trein in gestapt richting Shenzhen. Vandaar kun je heel makkelijk de grens over naar Hong Kong per metro. In Hong Kong hebben we weinig meer aan sightseeing gedaan. Mede omdat Denise daar als is geweest en het regende toen we er waren. Daarnaast wilden we hier een netbook kopen en had Michiel een knipbeurt nodig. En niet te vergeten, het is hier stukken duurder in vergelijking met de rest van China. Je betaalt in Hong Kong voor een super kleine kamer (lees: op 6 vierkante meter heb je je bed- en badkamer) zo’n 20-25 euro. Dat is 10 keer meer dan in veel hostels in China. Na 2 dagen Hong Kong gauw per boot naar Macau, waar we een glimp van hebben opgevangen voordat we het vliegtuig hebben gepakt. Een einde aan onze reis van 5 weken door China maar met India in het vooruitzicht was dat niet zo erg.

Als we terugblikken op het Chinese volk, wat nog wel een uitwijding waard is aangezien we tussen die mensen hebben geleefd voor  5 weken, zijn we toch tot de conclusie gekomen dat Chinezen (oke, misschien niet allemaal maar veel wel) wel vies zijn, sorry Wout, aangezien ze zelfs in restaurants naast je tafel op de grond spugen, hun neus snuiten zonder zakdoek en roken. Kortom overal. Verder lijkt het een beetje alsof ze in een hele kleine ruimte leven, zoals ze denken, lopen en autorijden. Ze denken heel erg in hokjes, iets is zoals het is, je kunt het niet veranderen. Ze kunnen niet vooruit kijken of denken en zijn heel erg in zichzelf gekeerd. Ze doen, zonder te denken lijkt het wel. Misschien ligt dat wel aan de hoogte van het IQ van de Chinezen..
Maar natuurlijk is niet alles zo negatief, we zijn ook een heleboel behulpzame en aardige Chinezen tegen gekomen. Die je gewoon aan de hand meenemen om de weg naar je hostel te wijzen als je verdwaald bent, of die even de vliegmaatschappij opbellen om je te helpen met het cancellen/boeken van je vliegticket. In Dali was de manager van het hostel wel een uitzondering. Zij had zelfs een lekkere hotpot (groente, vlees etcetera dat opgewarmd wordt in bouillon) voor ons klaar staan die we met de andere gasten van het hotel konden delen. Dat is nog eens een warm welkom!

Hoe dat in India zal zijn horen jullie later. Over een week of 2 volgt er weer een update hoop ik (hier hebben ze geen wifi in alle hotels, dus internetten is wat lastiger). Voor nu: geniet van het lange verslag en de foto’s, na Michiel z’n dagboek.

Veel liefs uit Tiruchirappalli (ook namens de heilige koeien),
Michiel en Denise