Het is gigantisch druk bij de EHBO en overal waar je kijkt liggen mensen. Hier wordt Lonneke, gelukkig, na een tijdje in een twee persoonskamer geplaatst. Er worden nieuwe longfoto’s gemaakt en een infuus aangebracht. Na twee uur wachten wordt Lonneke naar boven gebracht en het Operation Theatre ingereden. Hier moet ze nog heel even wachten, waarna ze wordt klaargemaakt voor het plaatsen van de drain. Dit gebeurd onder plaatselijke verdoving. De drain zal er voor zorgen dat het vocht om de long eruit kan en de long zich weer langzaam kan vullen.
Wij wachten ondertussen geduldig af. Het zou ongeveer een half uur duren. Na drie kwartier komt er echter iemand dat het nog een half uur duurt en na anderhalf uur zijn we het wachten zat en blijkt Lonneke ineens al een half uur in de recovery room te liggen. Fijne communicatie hier in het ziekenhuis. In de recovery room had Lonneke veel pijn. Vooral als ze iets beweegt en het ademen zorgden voor extra pijn. De drain zit in haar linkerzij op borsthoogte. De buis loopt naar een glazen fles die voor onderdruk zorgt. Na 1,5 uur wordt ze overgeplaatst naar de longafdeling. Als we aankomen rijden staat er binnen no-time een groep van meer dan 20 Vietnamezen om ons heen, allemaal naar Lonneke te staren. Wij proberen zoveel mogelijk voor Lonneke te staan en haar te beschermen als echte bodyguards. Lonneke wordt geplaatst in een kamer waar nog twee andere patienten liggen. Eigenlijk zou ze worden overgebracht naar de foreigners afdeling, maar deze is vol. De eerste nacht zal ze dus echt hier moeten doorbrengen. Inmiddels is het half negen ‘s avonds we gaan in verschillende shifts ‘lunchen’. Gerrit-Anne blijft vanavond bij Lonneke. Inge, Femke en Marije geven Lonneke een hele dikke nachtzoen en gaan dan naar het hotel om de hoek, wat de gids, Koen, inmiddels voor ons heeft geregeld.

Van slapen komt niet veel deze nacht. In het ziekenhuis blijft het licht aan. De gangen liggen vol met mensen die bij hun dierbaren blijven slapen. Om 5 uur komt iedereen tot leven. Iedereen gaat zijn patiënt wassen. GA en Lonneke hebben totaal een uur geslapen. Om 8 uur staan Inge, Femke en Marije weer in het ziekenhuis. Lonneke heeft een kleine bloeding aan haar wond. Dit wordt gauw verholpen en dan begint het wachten tot de overplaatsing naar de 10e verdieping (foreigners). Helaas gaat dit in Vietnamese style en duurt het ontzettend lang. Wel komt er regelmatig een zuster langs om een nieuw flesje aan Lonneke haar infuus te hangen. Ook is er een zeer lieve vrouw van de buurman, die Lonneke onder haar hoede neemt. Ze trekt haar lakens recht, versnelt haar infuus en houdt een oogje in het zeil. Als Lonneke moet plassen staan we voor een dilemma. Eerst worden we niet begrepen en dan zeggen ze, dat ze naar het toilet kan. Lonneke kan echter niet op of neer. We vragen om een steek. Maar de zelfverzorging in dit ziekenhuis gaat ver en Gerrit-Anne moet de stad in om een steek te scoren (we hadden ons toch iets anders voorgesteld bij souvernirs). Ook worden we geëntertained door de buren op de gang. Hierbij is o.a. een Cambodiaan. Deze meneer is een klein beetje de weg kwijt en begint soms aan een wandelingtje. Zijn vrouw en haar zus raken dan in paniek en nemen hem gauw weer mee naar zijn bed. Hij mag alleen af en toe, even bij Lonneke komen kijken van hen. Omdat Lonneke dicht bij de toiletten ligt komen er heel wat mensen langs die dan gerust blijven staan staren. Het wegsturen hiervan hebben we maar opgegeven. Als middagprogramma komt de fotodokter. Voor zich uit rijdt hij het röntgenapparaat. Hij gaat bed na bed af, want er zijn veel mensen met hetzelfde als Lonneke of andere longproblemen. Hij schuift een plaat onder de mensen, pakt de afstandsbediening, verstopt zich ineengedoken achter zijn loodjas en drukt dan op de knop. Zo gaat dit ook bij Lonneke en haar buurman. Om 4 uur wordt ze eindelijk overgeplaatst naar de 10e verdieping. Hier komen we terecht in een éénpersoonskamer met 2 stoelen, een stretcher, koelkast, eigen toilet, douche én een beweegbaar bed (maar die doet het niet). Met zuster Inge, zuster Femke en zuster Marije zorgen we dat de patiënt weer helemaal fris en fruitig ruikt. ‘s Avonds komt er bezoek: Koen komt een vitamineshot aan fruit brengen. GA blijft nog een nachtje.

27 April

Doordat het bed niet werkt, heeft Lonneke pijn in haar rug en benen. ‘s Nachts heeft ze even geprobeerd op haar zij en buik te liggen, maar hier werd ze erg misselijk van. Zodra wij weer in het ziekenhuis zijn proberen we een nieuw bed te regelen. Het wisselen van bed kost Lonneke erg veel energie en levert ook veel pijn op. Maar ze heeft dan nu wel een bed waarin ze een klein beetje kan zitten. Het enige is dat het bed scheef is, links is een stuk lager dan rechts en er bevinden zich wat vreemde bobbels. Als de dokter komt, heeft ze goed nieuws. De drain mag er uit en ook het infuus wordt verwijderd. Na twee uur stilliggen voor de hechtingen komt Lonneke volledig tot leven. Ze loopt naar de wc, krijgt praatjes en kan ook makkelijk zelf gaan zitten in bed. Wat een vooruitgang! Ook meldt de chirurg dat Lonneke een maand niet mag vliegen. Er komt weer bezoek: Koen, Miepie en Mr. Bean nemen lekkere Rice soup en fruit voor Lonneke mee en zijn allemaal erg lief. Nachtzuster Marije installeert zich en waakt vannacht over Lonneke.

28 April

Al om 5 uur staan Gerrit-Anne en Inge weer in het ziekenhuis. Marije gaat nog even naar het hotel om verder te slapen. Er zijn twee doktoren die verschillende dingen hebben gezegd: De één zei een maand niet vliegen en de ander zei je kan vliegen als je uit het ziekenhuis bent. Uiteindelijk hebben ze overleg gehad en is er besloten dat er over 2 weken nog een CT-scan gemaakt wordt. Aan de hand van de uitslag wordt bepaald wanneer ze mag vliegen, of niet. Ook vandaag wordt er een CT-scan gemaakt. Gerrit-Anne en Marije sjouwen alle spullen over naar een ander hotel. Een hotel waar Lonneke naartoe kan en genoeg kwaliteit heeft. Ondertussen kruipt Lonneke onder de scan door. Er worden heel wat telefoontjes gewisseld met verzekeringen, om moe van te worden. Femke en Marije kruipen bij Lonneke in bed en kijken een filmpje. Omdat dit de laatste dag is dat we de gids en driver hebben, vindt er een afscheidsfeestje plaats vanavond. We halen allemaal lekkere dingetjes waaronder broodjes bakpao, fruit, koekjes en zoutjes. We nemen afscheid en bedanken ze. Koen is de komende dagen nog in Saigon en is voor ons beschikbaar als dat nodig is. Zuster Marije heeft vanavond weer dienst. Lonneke en Marije sjanzen nog met de dokters en gaan dan lekker slapen.

29 April

In de ochtend krijgen we van de behandelend arts te horen dat Lonneke nog voor lange tijd in het ziekenhuis zal moeten blijven. Balen, want ze voelt zich goed en weigert inmiddels alle pijnmedicatie die de zusters haar proberen toe te dienen. Ze tikken op een voorhoofd en verklaren Lonneke helemaal voor gek, maar zij voelt zich prima.
Gerrit-Anne verhuist vandaag alle spullen wéér naar een ander hotel en samen met Inge verdiept hij zich de rest van de dag wéér in verzekeringskwesties. Het schiet nog niet echt op.
Patiënt Lonneke, zuster Femke en zuster Marije slapen de hele ochtend. Tegen het eind van de middag hebben we nog steeds geen uitslagen van de CT-scan en zuster Inge gaat even informeren. Lonneke’s eigen artsen zijn op vakantie, dus wordt er bij een andere arts geïnformeerd. Deze zegt dat eigenlijk alles goed is en de eerst volgende vraag van zuster Inge is: ‘Oh, kan ze dan misschien al naar het hotel?’ Na wat ge-euhm en gesteun geeft deze dokter zowaar toe. Morgen mag Lonneke naar huis, als ze haar antibiotica maar inneemt. Een goed vooruitzicht!
Deze nacht is het de beurt aan nachtzuster Femke. Lonneke maakt een prima nacht, maar Femke wordt wakker van een gillende man die op de gang heen en weer loopt. De zusters roepen zelfs nog wat om door de intercom, maar dat is natuurlijk in het Vietnamees.

Na een vrij lange nacht voor Femke, staat ‘s ochtends vroeg de rest alweer in de kamer. Het wachten op het ontslag duurt en duurt. Rond een uur of 10 informeren we zelf maar naar het hoe en wat. Het gevolg is dat er weer een andere dokter is en deze weer komt kijken of het echt wel kan dat ze het ziekenhuis verlaat. Na wat overleg met Inge en Marije begint de arts aan de ontslagbrief. Typen is niet zijn sterkste kant en Engels typen al helemaal niet, dus neemt Marije het gauw over. Uiteindelijk is Lonneke om 11.00u definitief uit het ziekenhuis ontslagen!
Met een taxi gaan we naar het hotel. Daar aangekomen duikt Lonneke meteen haar bed in. Ze is niet de enige die moe is en iedereen slaapt door tot 17.00u. Daarna eten we in het hotel, spelen een spelletje, skypen en duiken weer ons bed in voor de nacht.

1 mei

Vandaag vroeg op om nog even met de behandelend arts in het ziekenhuis te praten. Het duurt niet lang en al gauw zijn GA, Inge en Lonneke terug in het hotel. Lonneke duikt meteen weer haar bed in, want het is toch wel een vermoeiende tijd geweest in het ziekenhuis. De rest leest wat, doet de was en ruimt de kamer op. Als Lonneke wakker wordt is het alweer tijd voor de lunch, die we scoren in een heerlijk koffietentje vlakbij het hotel. We lopen nog een blokje om en crashen weer neer in het hotel, spelen een spelletje, computeren wat en kijken tv. Na een heerlijke Vietnamese barbeque maaltijd gaan we weer op tijd naar bed.

Het ziekenhuis

Graag willen we met jullie onze ervaringen uit het ziekenhuis delen. We doen dit door middel van tekst en beeld. Maar de geuren, geluiden en massa’s mensen zijn niet te beschrijven of goed over te brengen op foto’s.

Het ziekenhuis, Cho Ray, waar Lonneke lag is een echt Vietnamees staatsziekenhuis. Behalve dat het bijzonder was voor de patiënten om een Westerse in het ziekenhuis te zien, was het voor de artsen ook nogal ongewoon. Een voorbeeld: Femke staat in de lift, een onbekende arts maakt een praatje met haar en zegt dat ze zeker naar de 10e verdieping gaat. Femke knikt. De dokter vervolgt zijn verhaal: ‘Jij gaat naar je vriendin, met de klaplong!’ Daarnaast werden wij altijd de lift ingewenkt, terwijl Vietnamezen aan hun oren de lift uitgesleurd werden. Zij mochten helemaal niet naar boven of werden met de trap gestuurd. Wij hebben ons zeer vaak gegeneerd over het feit dat we voorgetrokken werden. Dat voelt heel raar. Waarschijnlijk kijken ze op tegen mensen uit het westen en behandelen ze ons als een echte gast.

Verder is het in het ziekenhuis de hele dag door ontzettend druk. Niet een beetje druk, maar héél druk. Vlak voor de bezoekuren staan er lange rijen mensen te wachten met voedselpakketten. Overal in het ziekenhuis liggen mensen verspreid op rieten matjes op de grond. Het pad om te lopen is vaak moeilijk te vinden. ‘s Avonds verdubbelt dit zich en liggen mensen zelfs buiten en in de aankomsthal te slapen. Er is weinig verschil te zien tussen de straat en de gangen in het ziekenhuis, alleen zijn er in het ziekenhuis geen winkeltjes aanwezig.

Emergency hall
De emergency hall is een grote hal van 50x100m. Alle emergencies die met de ambulance aankomen worden hier binnen gereden en worden hier geplaatst. Gemiddeld ligt er 1,5 persoon in één bed/brancard. Het is niet vreemd als er twee mensen of meer in één bed liggen. De bedden zijn zij aan zij geplaatst, er is zelfs geen ruimte om tussen de bedden door te lopen. De mensen die hier liggen zien er allemaal zeer slecht uit, maar het ziet er niet naar uit dat ze snel geholpen zullen worden.

Longafdeling
Op de longafdeling zijn grote zalen, er horen 8 patiënten op één kamer. In iedere kamer bevinden zich echter veel meer mensen. Er zijn bedden tussen andere bedden geschoven en er staan bedden in de gangpaden. Ook staan er bedden op de gang, deze mensen staan hier niet tijdelijk, maar ze hebben hier hun vaste standplaats. Al het bezoek van de patiënten overnacht in het ziekenhuis. De gangen zijn afgeladen met rieten matjes op de grond en er is nog net een pad waar je kunt lopen.

Operation Theatre
Mensen worden hier aan de lopende band naar binnen gebracht. Achterin de zaal zijn verschillende kleine hokjes waar patiënten geholpen worden. De deuren stonden open, dus je kon de overbuurman zien.

Recovery room
In de recovery room werd iedereen weer bed aan bed geplaatst. Er lagen pruttelende, kreunende en snurkende mensen. Bezoek was niet toegestaan, maar wij mochten in doktersjas en met slofjes een voor een naar binnen.

Verzorging
De verzorging van de patiënten ligt vooral in de handen van familie. Dit komt neer op het zorgen voor eten, drinken, dekens, kussens,pijnstillers, steek, wassen, overplaatsen naar een ander bed, het infuus in de gaten houden en zelfs het verwisselen hiervan deden sommige Vietnamezen zelf. Het ziekenhuisleven begint iedere ochtend om 05.00 uur als de zuster haar eerste ronde maakt.

Geld
Er moet iedere keer betaald worden, voordat er uberhaupt iets gebeurt aan onderzoek. GA moet eerst betalen, voordat er van Lonneke een rontgenfoto wordt gemaakt. Ook moest er een voorschot worden betaald om op de afdeling te mogen liggen. Later werd gekeken wat het echt gekost had.

Hoe nu verder?

Voorlopig zitten we dus nog in Vietnam. Woensdag 4 mei worden de hechtingen en klemmen van de wond, waar de drain gezeten heeft, verwijderd. We hopen op een net wondje, maar we vrezen dat het er meer uitziet als een piratenhechting. Gerekend vanaf vandaag (1 mei) wordt er over twee weken nog een CT-scan gemaakt die zal uitwijzen of Lonneke mag vliegen. Als alles goed is (waar het nu wel naar uitziet) kan dan een ticket geboekt worden en komen we naar huis. Helaas vinden de artsen het geen goed idee als Lonneke nog verder reist. Ze vinden het te vermoeiend. Lonneke moet binnen een halfuur in een ziekenhuis kunnen zijn en moet naar Nederland voor verder onderzoek. Marije en Femke hebben besloten dat ze liever ook naar huis gaan in plaats van de reis voort te zetten.

De komende weken zullen we in Saigon blijven en ons vermaken met korte uitstapjes, shoppen, ijskoffies drinken en vooral zorgen voor nog een leuke afsluiting van onze reis. Al met al komen we niet veel eerder thuis dan gepland, want als alles goed verloopt zijn we eind mei pas weer op Nederlandse bodem.

Jullie hoeven je geen zorgen te maken om Lonneke. Ze heeft geen pijn, veel praatjes en huppelt inmiddels rond. Er wordt goed op haar gelet en Femke en Marije zorgen ervoor dat ze genoeg rust.

P.s. Lees vooral ook het verslag van de eerste drie weken van Vietnam!

P.p.s. Onze mobieltjes doen het niet in Vietnam.

Wist je dat…?

…er ook positive dingen aan dit verhaal zijn
…we het echt vietnamese leven nu hebben gezien (in het ziekenhuis)
…Lonneke een mooie ziekenhuispyjama kreeg
…we nu weten hoe je een steek moet gebruiken (vooral niet verkeerd om)
…we nu weten dat als je bloemen geeft aan iemand die in het ziekenhuis ligt, de Vietnamezen zeggen ”maar ze is toch nog niet dood?”
…we Saigon/Ho Chi Minh City nu helemaal kunnen gaan verkennen
…we nu ons Vietnamees kunnen verbeteren
…we na lange tijd in een heel goed en mooi hotel slapen (vooral ook schoon en geen enge beesten)
…we nu kunnen gaan shoppen, we hoeven het immers niet meer lang mee te sjouwen
…we eerder kunnen genieten van het mooie weer, kaas, hagelslag en een broodje kroket in Nederland
…we eerder al onze lieve trouwe fans weer kunnen knuffelen
…Lonneke en Marije weer snel in een boot zullen zitten
…dat Vietnamezen altijd blijven lachen, en wij dat dus ook maar doen
…en dat Femke en Marije het tijd vinden dat Lonneke nu voor hun gaat zorgen

De volgende ochtend worden we heerlijk wakker: kabbelend water, ochtendzonnetje en een aangename temperatuur. We hebben een relaxmomentje en daar genieten we van. Om 13.00u worden we weer aan wal gezet. Hier staat als het goed is een busje met chauffeur, een gids, Tony (van het hotel in Hanoi) en onze bagage op ons te wachten. Het busje met chauffeur en Tony hebben we gauw gevonden, de rest is nog ver te zoeken. We krijgen te horen dat ze per ongeluk in alle haast onze bagage zijn vergeten. Fijn! Meneer Tony had wat problemen met het vinden van een gids en chauffeur (terwijl hij ze al aan ons beloofd had). Iets vertraagd vertrekken we dan, gelukkig mét chauffeur en gids, richting Lang Son. Onze bagage wordt hier naartoe gebracht. Deze avond slapen we in ons eerste Pauper Paradijs!

Na een noodle ontbijtje gaan we weer op pad. Het wordt een lange reisdag en we maken heel wat kilometers. Af en toe maken we een stop. Di Dai, happy hour! (Dit betekent zoiets als ik moet plassen) Dan stopt de chauffeur op een prachtig natuur stukje en wijst de gids op de milimeter nauwkeurig aan waar we het kunnen doen. Als we arriveren in het Ba Be National Park begint het te schemeren. De gids Koen (Cuong) klimt nog in wat paaltjes om de hoogte belemmeringsbalken op te tillen, zodat de bus er onderdoor kan. We slapen vannacht in een homestay. Er is één grote zaal met aan de rand allemaal bedden. Je krijgt wat privacy door een gordijntje. Omdat het erg druk is krijgen wij met zijn drieeën een tweepersoonsbed, dwarsdekken dus. Alle chauffeurs en gidsen slapen op de grond op matrassen.

14 April

We ontbijten met heerlijke Vietnamese pannenkoeken. Hierna gaan we op pad. We gaan met een boot naar een grote grot, waar 7000 vleermuizen wonen. Helaas zien we ze eigenlijk niet, alleen Lonneke weet een kwakkie op te vangen! Dan varen we nog naar een waterval en genieten van het uitzicht. We wandelen nog wat rond in het dorp en plannen de komende dagen. Dan gaat er echter iets mis. De chauffeur is nogal koppig en wil niet wat wij willen en hij besluit ons alleen nog terug naar Hanoi te rijden.

De volgende dag gaan we dus op weg naar Hanoi. Het is een lange rit en er is niet veel te beleven. Eind van de middag komen we aan bij het hotel van Tony. Hij gaat een nieuwe chauffeur voor ons regelen. ‘s Avonds neemt Tony ons mee uiteten. We genieten aan de straat van een heerlijke Hotpot (soep waar je groente en vlees in laat gaarkoken) en we sluiten de avond af met een heerlijke lipton ice tea (verse!). Ook doen we nog een klein dansje in de Temple Bar.

16 April
Vanaf vandaag is Mr. Bean (Binh) onze chauffeur. Hij brengt ons naar Thien Cam. Het is een uitgestorven badplaats, want het hoogseizoen is nog niet begonnen. Gelukkig is er nog net een tentje waar we wat kunnen eten. We slapen weer heerlijk in een Pauper Paradijsje. De vietnamesen blijven verrassen, want onderweg stapte opeens de vriendin Miepie (Van Ann) van onze gids in en zij blijkt twee weken met ons mee te gaan?! Dat is wel even wennen.

De volgende ochtend gaan we na het ontbijt naar een markt. Hier kijken wij onze ogen uit, maar ook de mensen op de markt genieten van ons bezoek. We maken heel wat foto’s en dat vinden de mensen fantastisch. Na het inslaan van wat heerlijk fruit gaan we verder. Vandaag is het bloedheet. Het lijkt wel alsof je 10 km hebt gerend, maar niet kan afkoelen. Eind van de middag komen we aan in Hue en ‘s avonds genieten we van een heerlijke vegetarische hotpot.
Het komt nogal eens voor dat de gids ons niet begrijpt of ons niet wil begrijpen. Wij vragen vandaag: Hoe vaak bidden boeddisten per dag? Antwoord Koen: Ik kom zo’n 5 keer per jaar in een vegetarisch restaurant met toeristen. Gesprekken op hoog niveau dus!

18 April
Regen! Maar wel een heerlijk ontbijt: muesli, yoghurt, heel veel fruit & een fruitshake! Dat smaakt goed. We beginnen de ochtend vroeg met een boottocht (Koen: Hully hully ,L=R) naar een pagoda. Ons dagje cultuur wordt vervolgd met een bezoek aan de Forbidden City en een tombe. Vervolgens rijden we verder richting Hoi An. Onderweg kopen Lonneke & Femke een vietnamese puntmuts. We komen laat aan in Hoi An, maar we hebben het meteen druk met winkeltjes zoeken om kleren te laten aanmeten. Lonneke scoort al een blazer. We sluiten de dag af met z’n vijven en een heerlijke fles franse wijn.

De ochtend begint goed met een heerlijke baquette. Om 09.00 uur trekken de mannen zich terug op een fiets en begint de stressdag shoppen voor de vrouwen. Rondkijken, passen, rennen, passen, haasten, driedubbele afspraken, rennen, nog een afspraak, passen, betalen! Resultaat: zes jurken, twee jumpsuits, een blazer en een rok. Ondertussen zijn Lonneke & Marije zelfs nog naar de kapper geweest voor een nieuw aziatisch kapsel. Het knippen duurde 10 minuten, maar de hoofd- en gezichtsmassage duurde drie kwartier.

20 April
06.30 uur: Waar is onze schone was? Op z’n vietnamees komt het pas drie kwartier later. Net aangekleed rennen we de stad in om onze laatste kleding op te halen en te ontbijten. Snel terug naar het hotel, waar Koen al weer staat te stressen: Hully hully! Op pad naar My Son: veel toeristen, vergroende ruïnes en natuurlijk: Hully hully. Daarna zijn we naar een minority village vlakbij Kon Tum gehobbeld in de auto. In het donker komen we aan en slapen we in een traditioneel huis op palen. Het toilet is langs de rivier met een nature view en heeeeeeeeeeeeel veeeeeeel blaffende honden: geen optie dus!

De volgende ochtend worden we vroeg wakker (gemaakt). We bezoeken een schooltje bestaande uit vier lokalen, waar we Jip & Janneke stickers, puzzeltjes en kleurpotloden uitdelen. Heel veel gelukkige gezichtjes! We maken een wandeling met gids Sam, die ons goed begrijpt en veel verteld. Ook bezoeken we nog twee minority dorpjes, waar we genieten van het contact met de mensen. In Kon Tum drinken we cola uit een zakje, want we mochten de glazen flesjes niet meenemen en gaan op weg naar Pleiku. Daar nemen we een lekker douche, na twee dagen niet douchen.

22 April
Die dag moeten we weer veel rijden (lees: hobbeldebobbeldebobbeldebobbel).Eind van de middag komen we aan in Ban Don. Een mooie plek: niet druk, een brede waterval, touwbruggetjes en hutjes op palen. Hier komen we even heerlijk tot rust. Wij genieten die middag lezend bij de waterval. ‘s Avonds bij het eten heeft mr. Bean weer een ‘lekker’ alcoholisch drankje: een fles waar een slang en schorpioen inzitten. Dat klinkt erg verleidelijk, maar wij hebben toch gekozen voor een Heineken biertje! Er wordt nog een potje shithead gespeeld, waarna iedereen zijn hutje opzoekt.

Om 05.00 uur de volgende ochtend is het alweer feest: muziek, rochelen, bouwwerkzaamheden. We houden het uit tot 07.00 uur als de wekker gaat. Een half uurtje later hebben we afgesproken met Koen om te gaan ontbijten. Even later is hij er en gaan we op pad om te hiken. Inge blijft bij de rivier om wat mooie tekeningen te maken. We hebben een aardige gids (Joy). Onderweg is het erg warm, maar we zien wel grote wandelende takken(30cm), planten, koeien, bomen, een hertenspoor, planten, buffels, bomen en wat mensen. Halverwege stoppen we bij een waterval waar we ook lunchen. Daar eten we de meest lekkere mango tot nu toe! Op de terugweg komen we nog een dode felblauwe slang tegen. Als we eind van de middag terug zijn bij de hutjes, besluiten Lonneke, Marije & Femke zich te gaan wassen in de waterval. Dat doet de lokale bevolking immers ook, dus wij willen ons wel een beetje aanpassen. Wat een ervaring: kijkende mannen, bijna wegspoelen, maar wel schoon!

24 April
Vrolijk pasen iedereen!
Om 05.00 uur is het happy hardcore tijd! En om 06.30 uur gaat de wekker weer. Koen is weer in zijn ritme terug: hij komt kloppen op de deur (Hully hully). Om 07.00 uur rijden we weg. GA heeft ‘s ochtends een kikker in het toilet gespot. We rijden heel de dag en uiteindelijk besluiten we nog wat verder door te rijden. We slapen in de buurt van Ho Chi Minh City. Lonneke droomt van Jackfruit (fruit dat stinkt en vies is, maar er wel heel mooi uit ziet).

Vanaf HonkyKong vlieg ik op Bali, heerlijk, paradijselijk Bali. Een toevalstreffer: De goeikoopste vlucht maakt een stopover op Denpasar. I know that place #yeah! Ik arriveer om 20:00, reizend met louter handbagage sta ik snel buiten. Ik trek nog even een miljoen uit de muur en ga in op het aanbod van ‘my friend’ 60.000 Rupia! (6 eu) De taxi chauffeur vraagt 70.000. Maar hey, hij is toch mijn ‘friend’? You my friend, 60.000 good price! Schorvoetend gaat hij accoord. Mooi spelletje is dat toch

Voor ik het weet sta ik op Kuta Legian… owww de quiksilver, Billabong, Ripcurl en andere merkshops en advertisements stralen me tegemoet. Hey Boss, hey Boss!?! Ja ook de straatverkopers zijn weer aanwezig als altijd. Suda ata, thanks mate glimlach ik ze toe. Met een lokaal woordje zijn ze snel gestild. Prima. Ik sla wat goodies in en verhuis naar de Starbucks. Een iced frappuccino hmmmm smaakt nergens zo lekker als in een tropisch oord. Ik zeg het leven is mooi ik overzie de nacht. Ik vlieg om 7 uur door naar yogya. Nou dan drinken we de rest van de nacht vissekommen leeg in de Bounty en mengen we ons tussen de locals en surftourist tot een uur of 5. Dan sluit de tent toch en is het de hoogste tijd weer naar de airport te vertrekken. Met de handbagage op de rug en een vissekom in de hand maken we een dansje en een praatje en voor ik er erg in heb is het al weer tijd. Op de luchthaven aangekomen ervaar ik dat niet eten en verschillende soorten alcohol niet echt een goede combi zijn. Met een brak lijf wacht ik op mijn vlucht, vechtend tegen de slaap ben ik blij als ik dan eindelijk kan boarden. Stoeltje bij de safety exits. Nice. Extra beenruimte. De lol is er snel af als blijkt dat deze windowseat geen verstelbare rugleuning heeft… voor ik me erg serieus aan kan ergeren ben ik vergaan in een diepe powernap )

Na een ruim uur land ik, nog even brak ,op Yogya. Ik heb geeneens zin een plaatje te schieten of in te checken. F#ck ik! LAAaaat me slAaapennnn! En zo gaat het. Ik verslaap de halve dag… who cares we’re on a holiday baby ik besluit de hotelkamer is te verlaten. Leuk hotelletje eigenlijk. Het doet authentiek aan, zit aan een smal steegje van de sosromenduran en voor de deur zit een vrouwtje sateh te grillen… hmmmm dat ruikt lekker! Ze wappert de kooltjes aan en het gangetje staat geregeld wit van de rook. Het ruikt lekker. Ik neem plaats teggenover het vrouwtje, de hoteleigenaar beveelt me de sateh aan… 10.000 Rupia…. weet je wat ik probeer het wel voor 5.000 te regelen voor je
Ik krijg een proefstokje… hmmmm lekker! Maar na anderhalve dag vrijwel geen eten en bergen alcohol vast geen goed idee…. ach who cares. Ik bestel een bananenblad vol kipsateh en samengeperste rijst… hmmm lekker! Ontspannen hang ik in het steegje en geniet van de sateh.

Eenbovenmatig dikke Javaan waggelt voorbij en maakt een compliment over de tatoeage op mijn been. I like your tattoo, it’s small but nice! Deelt ie me mee met een jamaicaans accent. De oude raegaemuffin… Hij moest is weten ) maar het typeert de sfeer hier… relaxt! easygoing. De vrouw legt weer een nieuw setje sateh op de gril, locals en touristen slenteren voorbij, de buurman zet zijn scooter binnen en opa settled zich tegenover mij. Vriendelijk glimlachend, een tandenloze smile onthullend… yep ik blijf nog ff hangen… lekker niks doen en hangen… ze hebben hier alle tijd en ik? Ik nu ook

Het is tijd voor een Chinees pretpark. We gaan naar The Minority Village en bekijken de verschillende klederdrachten, huisjes en levenswijzen van alle verschillende volkeren die in China wonen. Aan het eind krijgen we nog een show met dans, muziek en zang.
‘s Avonds gaan we uiteten en eten we HotPot. Een soort fonduën in een kokende soep. Erg lekker!

1 April

Met de bus gaan we naar de Yuantong Temple. Na de tempel lopen we door naar het Green Lake Park en genieten van het lekkere weer. Het is er ontzettend druk en veel mensen zijn in grote groepen aan het dansen, gymen, zingen en muziek aan het maken. Wij besluiten onze danspasjes te testen en gaan meedoen met een groepje dansende opa’s en oma’s. Wij vinden het hilarisch om mee te doen, maar de Chinezen vinden het minsten zo leuk.
Na onze workout halen we ons visum op en maken we ons in het hostel klaar voor onze volgende ervaring: Een overnight sleeper bus naar Lijiang.

Dat hebben we geweten. Het is een gewone touringbus, maar in plaats van stoelen zijn er stapelbedden. Voor zover je het bedden kan noemen… Het zijn hele smalle, veel te korte (chinezen maat) matrassen in een stalen frame. In de bus zijn maarliefst 32 bedden, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er maar 32 mensen in kunnen slapen. Bedden kunnen best nog gedeeld worden met kinderen.
We hebben van de 10uur durende rit, misschien wel 1,5uur geslapen. De rest van de tijd hebben we vooral heel veel gaten en hobbels in de weg gehad.
Om 7.00u arriveren we gebroken in Lijiang. Na heel wat moeite komen we in ons Hostel aan en krijgen we een heerlijk ontbijt van Mama Naxi. De rest van de dag dwalen en verdwalen we in het oude Lijiang. Geweldige oude huisjes en ontzettend veel souvenirwinkeltjes en toeristen.

3 April

Fietsen huren! We gaan naar een dorp, Baisha, buiten Lijiang fietsen. De 20 minuten durende fietstocht duurde voor ons 1,5 uur. We werden door iedereen de verkeerde kant opgestuurd en reden alleen maar langs bouwplaatsen. Op het moment dat we denken nu toch echt op de goede weg te zitten, houdt deze plotseling op. Aangekomen in Baisha hebben we wat rondgelopen en zijn na niet te lang weer aan de terugtocht begonnen. Gelukkig hebben de goede weg terug gevonden en nog wel even kunnen genieten van het boerenland met in de verte de Snowy Mountains.

De volgende dag is het vroeg op. We gaan vandaag beginnen aan onze twee-daagse tocht in de Tiger Leaping Gorge. In de bustocht daar naar toe ontmoeten we een Zuid-Afrikaans meisje, Daniëlle en een Chineese jongen, Tony, die hetzelfde gaan doen als wij. Om 11.00 kwamen we aan en begonnen we met zijn vieren te lopen. Wat een uitzicht! Het hoogste punt waar wij liepen was 2670 meter hoog en we keken uit over bergen van wel 5500 meter hoog. De eerste dag was een klim van 900 meter en duurde totaal 7 uur.
De dag erna waren we al na twee uur wandelen bij het einde van de track. We besluiten nog een extra wandeling te maken naar de rivier. Nog een flinke wandeling, met aan het einde een ladder omhoog. We lopen vandaag in totaal 6 uur.
Uitgeput stappen we in de bus terug naar Mama Naxi en eten ‘s avonds in een restaurantje heerlijk yakmeat.

6 April

De eerste dag van het lange reizen. Vandaag hebben we een bustocht naar Dali van 5 uur. We komen aan het einde van de middag aan in de stad. Nog even wat tijd om een beetje in het oude deel van de stad rond te lopen. Helaas begint het na al het mooie weer van de laatste dagen te regenen. We geven het rondkijken gauw op en gaan op tijd ons bed in. Morgen is het weer vroeg op.

Omdat er wat mis ging met het ontbijt, rennen we naar onze bus die ons op tijd naar Kuming moet brengen, want daar moeten we vanavond een nachttrein nemen. De bustocht duurt 6 uur en gesloopt komen we aan in Kunming. Een paar uur wachten bij het hostel waar we eerder verbleven en dan naar het station. Geleerd van de vorige treinreis hebben we nu een boven en onder bed en uiteraard weer softsleeper. We hebben geluk en delen een coupé met zijn tweeën.

De treinreis naar Nanning duurt 14 uur en we komen om 5.30u aan in de onbekende stad. Gelukkig is het internationale busstation in de buurt. Om 7.30 begint de 8 uur durende reis naar Hanoi, Vietnam. Dit met een goed verzorgde busmaatschappij met gratis watertje, gratis lunch om 10.30u, Engelse film en elektrische karretjes bij de grensovergang. Vietnam inkomen duurt gelukkig maar een uur en dan weer in de volgende bus.
Om 16.00u komen we gelukkig aan in het hotel en gaan helemaal gebroken, maar toch ook wel een beetje zenuwachtig ons bed in. Want…

… morgen komen een papa, een mama en Femke!!

Als we door de douane zijn, lijkt of alle Engels sprekende mensen spontaan zijn verdwenen. We hebben uit de Lonely Planet een Hostel uitgezocht waar we willen overnachten. Maar we weten niet hoe we hier komen. Na heel wat gebaren weten we naar welk metrostation we moeten gaan. Hier aangekomen is het nog de vraag welke richting we heen moeten. Er is een jongeman die ons wil helpen en hij spreekt redelijk goed Engels. Hij belt een vriend en dan gaan we lopen. Hij loopt gezellig met ons mee. Halverwege komen we een mevrouw tegen, die zegt dat we volledig de verkeerde kant uit lopen. De mevrouw loopt ook met ons mee. Bij de laatste hoek zwaaien we onze helpers uit en na een uur lopen bereiken we het hostel. Eerst die rugzak af!
De rest van de middag lopen we een rondje door de buurt en we gaan ergens lekker wat eten.

De volgende dag nemen we een kijkje in de Contemporary Art Terminal. Dit is een gebied waar allerlei designwinkeltjes en -studio’s zitten. In een theepottenwinkeltje krijgen we een heerlijk kopje thee aangeboden. ‘s middags gaan we naar het marktgebied. Het is niet een gewone markt maar een groot gebied met heel veel winkels en straatverkopers. Al snel zijn we de drukte zat en gaan we naar het hostel. Hier doen we de was en rusten wat uit.

13 Maart 2011

Vandaag gaan we richting Guangzhou. We kopen een treinkaartje en wachten tot we het perron op mogen. Als we de trein in gaan blijkt een van onze stoelen al bezet. Maar daar is onze reddende engel Peter (een vriendelijke Chineese jongeman). Hij regelt het even, en plotseling blijkt de halve coupé op de verkeerde stoel te zitten. Peter spreekt ook een aardig woordje Engels. Hij reist met zijn zus en die heeft in Guangzhou gewoond. Via Peter krijgen wij tips: hoe het hotel te vinden en wat te doen in Guangzhou. Omdat Peter en zijn zus in het Chinees communiceren voelt de rest van de coupé zich geroepen ook tips te geven. Het is een hoop chinees gewouwel en wij genieten van het schouwspel. Aan het eind van de treinreis hebben we drie bladzijden vol tips en routes (waar we eigenlijk al niets meer van snappen omdat het zo chaotisch opgeschreven is). Peter en CK (de zus) wijzen ons de weg naar de metro. Zo bereiken we vandaag vrij snel het hotel. ‘s Middags nemen we een kijkje op Shamian Island. Een heel rustig eilandje midden in de stad.

Vandaag begint met Morning Tea. Een tip van Peter. We vinden het restaurantje wat hij had opgeschreven en gaan lekker zitten, met links van ons een paar heerlijke roggels op de grond en rechts van ons een oudere mevrouw. Ook gaan we volledig mee in hetgeen wat Peter ons vertelde: De thee is niet belangrijk het gaat om het eten! We kiezen wat lekker uitziende dingetjes uit en gaan dan genieten. Als we beginnen aan het schaaltje wat wij uitgekozen hadden als beef (dat werd ons verteld), begint de mevrouw vogel gebaren te maken en naar boven te wijzen. Weer een ontdekking: ze hebben vliegende koe in China. Na ons zalige ontbijt gaan we richting de Chen Clan Ancestral Hall, de Guangxiao Temple, de Temple of the Six Banyan trees, het Mausoleum of the Manyui King en de Church of Our Lady of Lourdes. Op de weg terug naar het hotel eten we lekkere dingetjes van de stalletjes op straat.

15 Maart 2011

Vandaag willen we naar Zhaoqing of Dinghu Shan. We gaan één metro halte verder (zoals Peter ons had verteld) en daar op zoek naar de bus. Maar we komen niet ver, we worden van de ene kant van de straat naar de andere gestuurd. Van het Chineese kastje naar de Chineese muur. Van de ene bus naar de andere en uiteindelijk blijkt dat we nog twee haltes verder moeten met de metro om bij een groot busstation te komen. Hier aangekomen (al 2 uur na ons vertrek uit het hotel) kopen we snel een kaartje voor de bus en moeten nog heel even wachten. We weten alleen niet of we nu naar Zhaoqing of Dinghu Shan gaan, maar dat zien we wel. Na ongeveer 1,5 uur worden we de bus uitgezet. We weten niet waar we zijn of waar we heen moeten. Er staat een meneer met een motorcylce te lonken dat we in moeten stappen. Maar als je niet weet waar je bent, kan je ook niet vragen of hij je ergens afzet. Aan de overkant zien we een College of Tourism, we verwachten dat daar wel iemand Engels moet spreken. Er wordt een hoop heen en weer gerend en uiteindelijk verschijnt daar de Engels docente. Zij helpt ons en belt een motorcylce (diezelfde meneer van eerst). Terwijl we op de motorcycle wachten gaan we met de docente mee naar haar lokaal. Veel van haar leerlingen hebben nog nooit een toerist gezien, laat staan twee blonde toeristen.
De motoman zet ons af aan het begin van het Dhingu Shan park. Vanaf hier moeten we nog 10 minuten lopen en bereiken ons hostel. Het Engels in dit park beperkt zich tot Hello, het duurt even voordat we iets gevonden hebben waar we kunnen eten. Ook de menukaart is niet meer in het Engels. We laten ons adviseren en dat hebben we geweten. Vandaag staan er heerlijke kippenpoten op het menu. En dat zijn niet de kippenpootjes uit Nederland, maar echte kippenpoten, geheel in tact inclusief nagels. Na wat kluiven gaan we terug naar het hotel en kruipen onder de wol, het is hier heel koud!

16 Maart 2011

Omdat we gisteren hebben ondervonden dat hier wat weinig eten te krijgen is, kopen we als eerst een soort notenkoekjes. Dan gaan we onderweg naar de Quingyun Temple. Onderweg probeert een Chineese mevrouw ons iets te vragen en ze geeft niet op. Uiteindelijk denken wij, dat zij denkt dat we tweeling zijn. Maar dat weet je nooit. Als we de tempel bereiken, na een heleboel traptredes, genieten we eerst van een ontbijtje, tofupudding met suikerwater. Dan gaan we de tempel in, er zijn 100 gebouwen. We zien verschillende tempels waaronder de temel met de zeven budha’s, de slapende budha, de tempel met 500 budha’s en een vijver vol met schildpadden. (Het brengt geluk als je een muntje op z’n kop gooit.)
Als we weer terug zijn op het centrale punt nemen we een elektrisch wagentje naar het grootste ding van de wereld. Ja, dames en heren een DING is iets. We bezichtigen veel dingen/dinges/dingetjes. Ook nemen we een kijkje bij het Ding Lake. Als we genoeg gedingest hebben, halen we de bagage op en verlaten het park. Hier ontmoeten we een mevrouw die ons herkend van gister. In haar beste Chinees verteld ze ons dat er een bus komt die we moeten hebben. In Zhaoqing vinden we heel gemakkelijk het hotel. Het is erg luxe, 2 super grote bedden, douchecabine, zeeën van ruimte, stoelen, thee en een grote tv.
17 Maart 2011

Vandaag gaan we uitzoeken hoe we in Huangyao kunnen komen, een klein, 900 jaar oud dorpje in de volgende provincie, Ghuangxi. Dit is een flinke klus. Of we er gaan komen en hoe, dat duurt ongeveer de hele dag. We worden voor de zoveelste keer van het Chineese kastje naar de Chineese muur gestuurd. Uiteindelijk wordt ons door meerdere mensen geadviseerd om de bus naar Hezhou te nemen en daar dan te kijken of er een bus is naar Huangyao.
‘s Middags maken we een wandeling langs het meer, richting het Seven Star Crag Park. We eten deze avond bij een fantastisch restaurantje. Vooral het servies is prachtig. Ook ontmoeten we nog twee studenten die heel goed Engels spreken, we maken een praatje en ze helpen ons nog even met het plannen van de reis van morgen.

18 Maart 2011

Om 6 uur gaat de wekker. Om 7 uur checken we uit en stappen we in een taxi richting een busstation buiten de stad. Hier kopen we de kaartjes naar Hezhou en om 8 uur vertrekken we. Onderweg zien we prachtige taferelen, maar het is erg koud in de bus en de ramen beslaan snel. Na vijf uur komen we aan en dan wordt ons duidelijk gemaakt dat er geen bus gaat en dat een taxi de enige oplossing is. Door een trotse taxichaffeur met Chineese hardcore muziek worden we naar Huangyao gebracht. Als we hier aankomen weten we ineens waarom we hier zo graag heen wilde, het is prachtig!
Volgens de Lonely Planet is hier een leuk guesthouse. We vragen de weg en worden weer heen en weer gestuurd. Maar naar één straatje worden we elke keer weer teruggewezen. Op het huisnummer uit het boek is echter niemand aanwezig. Gelukkig kunnen we een deur verder ook terecht. We worden vriendelijk ontvangen door een meneer. We krijgen direct thee (cha) aangeboden en bekijken de kamers. Het ziet er zeer verzorgd en aangekleed uit dus we besluiten te blijven (waarom zou je nog twijfelen voor 5 euro met zn tweeën per nacht?). Omdat het de rest van de dag regent dat het giet, blijven we lekker binnen in de ‘woonkeuken’ van het guesthouse. Meneer heeft één van zijn vrienden opgebeld die een beetje Engels kan, om een babbeltje met ons te maken. Verder gaat de communicatie vooral met handen en voeten, ons point-it boekje en opschrijven/tekenen. ‘s Avonds komt de vrouw des huizes thuis en zij maakt een geweldige maaltijd voor ons. We worden door meneer na het eten uitgenodigd thee te drinken. Dit is een heel ritueel. Ook komen er wat vrienden en maakt mevrouw speciale ‘om-lekker-te-slapen-thee’ (soep).
Als we helemaal ‘uitgetheed’ zijn gaan we lekker ons bedje in. We kleden ons dik aan, kruipen in onze lakenzak, slaapzak en onder twee dikke warme dekens, met z’n tweeën in één bed en liggen alsnog te rillen van de kou!

De volgende ochtend maakt meneer een ontbijtje voor ons klaar. Heerlijke noodles! Dan regelt hij de toegang voor ons tot het dorp en kunnen we beginnen. Eerst kopen we een souvenirtje in het winkeltje van mevrouw. (We mochten niet voor het ontbijt betalen, dan maar zo!) Daarna gaan we het dorp verkennen. Het is prachtig opgebouwd uit kleine huisjes, smalle steegtjes en prachtige portiekjes. Overal rennen lieve boefjes rond en er zijn winkeltjes, kraampjes, stalletjes met leuke, mooie en lekkere dingen. We genieten!
Ook is er deze dag een bijzondere attractie aanwezig in Huangyao. Je kan er gratis mee op de foto en als je het aanraakt brengt dat geluk! Je hoeft geen Engels te kunnen spreken, maar lief lachen helpt. Voor de chinezen is dit echt een feest! Er lopen twee blonde, Westerse, jonge meiden in het dorp! Yeaah! Aan het eind van de dag konden we nog maar met moeite een lach tevoorschijn toveren. We lunchen bij onze Engels sprekende vriend.
‘s Avonds slooft mevrouw zich weer voor ons uit in de keuken. We worden door meneer uitgenodigd een avondwandeling te maken. Er is vanavond ook een Chinees stelletje aanwezig in het guesthouse en de jongeman spreekt wat Engels. Toch fijn de helft vertaald te krijgen. Meneer showt zijn andere 7 huizen in het dorp en neemt ons dan mee naar een bar. Hier drinken we een biertje. Als de flesjes op tafel komen, schrikken we ons een hoedje die zijn groot! Dat zijn we niet meer gewend! Maar dan komen er ook glaasjes op tafel en die zijn net zo groot als de theeglaasjes, 1 slok en ze zijn leeg.
Na onze avondwandeling worden we door mevrouw uitgenodigd nog een keer van haar thee te genieten. Nu krijgen we ook te horen dat je er nog mooier van wordt!
We krijgen van het stelletje nog een Chineese naam: Lonneke gaat door het leven als Ai Li en Marije als Ai Fang. Beide met de betekenis ‘Beautiful Girl’. Wij dopen deze twee lieve Chinezen om tot Kees en Bep.

De volgende ochtend staat er weer een heerlijke ontbijtje met soyamilk en zoete bakpao broodjes voor ons klaar. Omdat deze mensen zo lief zijn voor ons en we ze geen fooi mogen geven (dat hoort niet hier), besluiten we onszelf te verwennen met mooie armbandjes uit het winkeltje van mevrouw. Maar omdat wij niet afdingen, voelt mevrouw zich schuldig en krijgen we allebei een zakje thee extra. Dan geven wij mevrouw twee hollandse klompjes als bedankje en krijgen wij nog lekkere koekjes uit haar winkel toegestopt. Hierna geven we het maar op en nemen we afscheid. Rond twee uur brengt meneer ons naar de bus, die ons naar Yangshuo gaat brengen.
Hier aangekomen zien we HEEL VEEL blanke mensen, we waren gewaarschuwd het zou hier toeristisch zijn. Ook worden we aan alle kanten aan ons mouw getrokken of we een hotel zoeken, een bambooboot ritje willen maken, een fiets willen huren, geld willen geven enz.. Ook dit keer worden we weer van het kastje naar de muur gestuurd als we vragen naar ons hostel. Vandaag kunnen we het even allemaal niet aan en geven snel op. Lekker de taxi!
In ons hostel krijgen we 3 maaltijden per dag en vlak na onze komst krijgen we het heerlijke diner voorgeschoteld. Samen met de eerste backpackers die we spreken/onntmoeten in China, genieten we van het heerlijke eten. Yum!
21 Maart 2011

Regen, regen, regen, regen en nog wat druppels. In de ochtend laten we ons verschrikkelijk oplichten. We zijn opzoek naar een wasserette want we hebben niks meer schoon en lopen al vier dagen ongedouchd in hetzelfde kloffie. We vinden er echter maar één en je betaald per kledingstuk. Dit komt neer op een totaal bedrag van 21 EURO! In NZ en OZ deden we nog geen machine was als het 4 dollar kostte. Maar als je in nood zit (drogen duurt namelijk 3-4 dagen hier) kan je niet anders.
Als het na de lunch een beetje droog is gaan we het centrum in. Het is gelukkig niet zo druk vanwege de regen! We hoppen van winkeltje naar winkeltje en laten een Chineese naam stempel maken. Na het eten kruipen we lekker in ons bed en kijken wat tv.
22 Maart 2011

Het is droog en we gaan fietsen! We huren een fiets en na 3 seconden weten we al dat we morgen zere billen hebben, maar dit mag de pret niet drukken. We fietsen door allemaal kleine dorpjes, over heerlijke modderpaadjes. Langs de Yulong River met de bamboo bootjes hebben we prachtige uitzichten. Kinderen zijn helemaal uitgelaten als we langs fietsen en roepen ‘Hello’en zwaaien enthousiast. We fietsen naar de Dragon Bridge en gaan aan de andere kant van de rivier terug. Hier is ons pad echter niet meer te fietsen. We hebben een weggetje tussen al het akkerland van de boeren door. De boeren kijken er niet raar van op en begroeten ons vriendelijk en wijzen allemaal in de richting van Yangshuo. Het laatste stuk fietsen we weer, maar niet zittend op onze zadels (ja, zadelpijn en 2 dagen later nog!) We brengen de fietsen terug en gaan naar het hostel.

Na een heerlijk ontbijt, toast met pindakaas en twee schalen fruit, gaan we naar de Farmers Trade Market. Hier hebben ze fruit, groenten, kruiden, noten, dingen waarvan we niet weten wat het is, vissen en heel veel dieren in hokjes en erger…
Na de markt nemen we de bus naar de Moon Hill. Hier beklimmen we even 800 treden. Maar het uitzicht is het zeker waard. We verwennen onszelf nog met een heerlijke, warme, handgemaakte sjaal. Ook nemen we lekkere warme gingerthee en we lepelen een passievrucht uit. ‘s Avonds kijken we een filmpje, omdat de box van de tv niet geweldig is zetten we de Engelse onder titeling ook maar aan. Hier gaat echter iets mis. De onder titeling komt TOTAAL niet overeen met wat er gezegd wordt. Zelfs als tekst in beeld komt wordt dit anders vertaald (23 minutes earlier wordt vertaald als 3 minutes before), namen zijn anders en er is geen kloppende zin te vinden. Veel hilariteit, maar het maakt het volgen van de film is niet gemakkelijk.

24 Maart

Vandaag slapen we lekker uit, pakken de tassen in en gaan onderweg naar Guilin. Hier hebben we ons hostel snel gevonden. We verkennen het centrum en eten wat lekkere dingen van de straat.

Als we wakker zijn nemen we allereerst een heerlijke douche, waarna we opzoek gaan naar een ontbijtje. We zitten zo lekker te kletsen dat het al half 12 is, als we daar weg gaan. We maken een wandeling over het terrein van de Solitary Beauty Peak en beklimmen de berg midden in de stad. Onderweg zijn we weer life entertainment voor de chineese toeristen. Foto hier, foto daar, foto met iedereen alleen, foto met iedereen…. Terug beneden lunchen we heerlijke noodles en dan gaan we naar de Fubo Hill. Nog een berg beklimmen zien we niet helemaal zitten, maar er schijnt hier ook een grot te zijn met muurtekeningen. Het blijkt dat het in de foldertjes allemaal iets mooier beschreven is, dan dat het daadwerkelijk is. We drinken voor het eerst een milk tea met gekke zwarte jelly beans onderin. Eind van de middag gaan we naar het hostel om een plan te maken ‘Wat te doen met de rest van de tijd in China?’.

Voor vandaag was er één hoofddoel. Foto’s op een cd’tje branden en naar huis sturen. Dit doel is echter helaas niet behaald. We hebben ongeveer alle internetcafe’s in Guilin gehad. Maar je moest of een Chineese ID-card hebben, of ze hadden geen cd-drive. Eind van de dag hebben we onszelf nog geprobeerd op te vrolijken, door een kijkje te nemen bij de Elephant Hill. Dit was leuk. Hierna wilden we ook nog een panda gaan bekijken in de dierentuin. Maar daar waren we helaas te laat voor, de dierentuin ging 10 minuten later sluiten. Alles bij elkaar opgetelt een goede flopdag. Die moeten er ook zijn.

27 Maart 2011

Vandaag gaan we naar de Dragon’s Backbone Rice Terraces. We nemen een bus richting Longshen. Halverwege worden we er uitgezet en staat er een vriendelijke meneer met een busje klaar. Deze brengt ons naar Dazhai, één van de bergdorpjes. Hier aangekomen worden overspoelt door prachtig aangeklede vrouwen, ze hebben vanalles te koop en willen onze tassen dragen. Wij besluiten het allemaal zelf te doen. Een lieve mevrouw wijst ons de weg naar het guesthouse wat we zoeken. Het zijn vooral heel veel trappen op. We krijgen een mooie kamer. In de middag besluiten we een kleine wandeling te maken. We volgen een pad, dit blijft echter maar stijgen en stijgen. Voordat we het weten staan we boven op één van de hoogste bergen. Wat een prachtig uitzicht! Onderweg komen we veel sjouwende paarden, boeren, spelende kinderen en in klederdracht geklede vrouwen tegen. Alle vrouwen hebben hier ontzettend lang haar (lees: tot over de billen). Als we weer beneden zijn genieten we van een heerlijk chinees biertje voordat we de laatste paar treden naar ons guesthouse op klimmen. Hier eten we wat en gaan daarna ons bed in. Het is namelijk verschrikkelijk koud! In dikke pyjama, lakenzak en slaapzak gehuld kruipen we samen onder 3 dekbedden! Brrr.

Als we wakker worden schijnt de zon! Yeaah! We ontbijten lekker westers met yoghurt, pannekoeken en ei met spek. Dan beginnen we aan de wandeltocht van vandaag. Er is niet veel meer over na onze flinke tocht van gisteren, maar het is genieten. Met de zon erbij is alles nog veel mooier. Ook vandaag komen we weer veel lieve mensen tegen. Als we terug zijn in Dazhai eten we noodles en gaan vervolgens onze tas in pakken. We nemen de bus terug richting Guilin. Helaas lukt het niet om in één keer door te gaan naar Kunming, we missen de trein. Hierdoor hebben we een verplichte rustdag in Guilin. Even bijkomen van al het moois.

29 Maart 2011

Vanmiddag om 16.56u nemen we de trein naar Kunming, in de provincie Yunnan. We zijn inmiddels begonnen met de malariatabletten. Nu moeten we alleen nog even boodschappen doen, want voor een treinreis van 19 uur heb je wel proviant nodig.

Liefs,

Ai Li en Ai Fang

Na 12 uur slapen worden we wakker. We nemen een snelle douche en gaan opzoek naar een ontbijt. De airport heeft het hotel gebeld en de tassen zullen deze middag pas arriveren. Na een ontbijt (twee heerlijke broodjes) gaan we nog even naar het hotel om te internetten en een plan te maken voor vandaag. Als we daar zitten komen daar plotseling onze backpacks aan! We zijn nog nooit zo gelukkig geweest! We zijn gelijk weer gaan douchen en schone kleren aan gaan doen. Dat voelt fantastisch!
De middag spenderen we bij de Chinese ambassade. Allereerst maken we een rondje door de stad met de bus. We hebben namelijk de bus de verkeerde kant op genomen. Dan gaan we met de ferry naar Wan Chai. Als we de ambasade gevonden hebben sluiten we achteraan in de rij, maar 71 wachtende voor ons…
Die avond eten we in een heel leuk restaurantje van 3m2 groot, waar niemand Engels spreekt en we gaan voor het eerst naar een winkeltje die allerlei gedroogd fruit, noten en vis (chineese snacks) verkoopt.

4 maart
We ontbijten bij een bakkertje op de hoek en gaan weer terug naar het hotel om een plan voor die dag te maken. Het wordt de Victoria Peak met mooi uitzicht over de hele stad (wat ervan te zien is door alle smog). Hierna gaan we alweer terug richting Kowloon, de wijk waar we zitten, laten ons nog een geweldig chinees kapsel aanmeten (vooral heel erg STEIL) en eten we allerlei dingen van de kraampjes op straat. Voordat we weer helemaal uitgeput in het hotel aankomen gaan we nog langs onze grote vriend met de chineese snacks en halen we nog wat gedroogd fruit.

Vandaag op zoek naar ontbijt! We lopen naar het ‘centrum’ van de buurt waar wij zitten. We nemen een keer een andere straat en komen uit op een klein marktje. Met niks in onze magen misschien niet zo’n best idee: ingewanden, vissenkoppen, paardenstaarten, levende kippen, gefrituurde kippen, levende visen, gedroogde vissen etc. Alles wat je op een lege maag niet wilt zien, hebben wij die ochtend gezien. Uiteindelijk hebben we een broodje bapoa en rode bonen pannenkoekjes gegeten.
Na ons ontbijtavontuur gaan we met de metro naar de Sik Sik Yen Wong Tai Temple. Wat een drukte! Het is zaterdag en ontzettend druk. De tempel (Taoïsme/Daoïsme) is ontzettend mooi en precies zoals je een chineese tempel voor je ziet. Iedereen steekt wierrook aan en bid daarmee naar de verschillende beelden. Door middel van stokjes bekijken ze hun toekomst. We eindigen de middag bij de Chi Lin Nunnery en de Nan Lian Garden. Prachtig en wat een tegenstelling met al die skytowers op de achtergrond.

6 maart
We komen langzaam op gang en lopen via de Ladiesmarket naar de Gold Fish Market. Zoals de naam al zegt, héél veel (goud)vissen, maar ook andere huisdieren als honden, katten en schildpadden. We kijken onze ogen uit. Via de Flower Market naar de Birds Market. De namen zeggen het al.
Eind van de middag doen we rustig aan in het Kowloon City Park. Zien wat Kong Fu en relaxen wat in het bomvolle park.

Zon!! Wat een heerlijke warme dag, dat hebben we gemist na Australië! We nemen de bus naar Stanley. Dit is op Hong Kong Island en duidelijk een rijkere buurt. Zelfs de Chineese kinderen spreken Engels met elkaar. We lunchen aan de boulevard, bekijken het Murray House en de Stanley ‘tourist’ Market.
Als we de bus terug nemen komen we langs Aberdeen. Wat een tegenstelling ten opzichte van Stanley! De hele rivier ligt vol met bootjes. Kleine bootjes, grote bootjes, niet zulke mooie bootjes, nog minder mooie bootjes, maar ondertussen zijn ze stuk voor stuk geweldig.
Die avond bekijken we in Tsim Sha Tsui de Avenua of the Stars. We lijken zelf wel the Stars, want we zijn interessanter dan de tegels van Bruce Lee en Jackie Chan. Iedereen wil met ons op de foto. Om 20.00u kijken we naar de recordhoudende lasershow ‘Symphony of Lights’, wat een beetje tegenvalt.

8 maart
De dag beginnen we op de Catstreet, Hollywood road en in Soho. Allemaal leuke kleine marktjes gallerijen en boetiekjes. Ook passeren we de Man Mo Temple. Het doet zeer aan je ogen om hier rond te lopen, zo blauw staat het van de wierrook. We lunchen in een tentje met allemaal chinezen aan tafel, waar we ons weer echt een attractie voelen.
‘s Middags halen we ons Chineese visum op bij de ambassade, dit ging heel wat soepeler dan toen we ons visum wilden aanvragen. In 10 minuten staan we buiten met een visum voor 30 dagen.
Via de Temple Street en de Jade Market op zoek naar iets te eten. Vandaag staat varkensdarm op het menu: verbazingwekkend lekker! We snacken nog wat chineese lekkernijen en gaan weer terug naar het hotel.

9 maart
Woensdag: horseracing. De eerste races zijn vroeg in de avond en we gaan op weg naar de Happy Valley Race Course. Wat een drukte! Wij, als echt goktalenten, hebben geen idee hoe dit werkt en vragen een chinees om wat hulp. Meneer geeft zelfs tips, wat de echte professionals hebben gezegd om op te gokken. We bekijken de statistieken en kiezen een paard uit: Nummer 10, met een grote kleine witte meneer op zijn rug. Er wordt in totaal meer dan 40.000.000HKD gegokt, per race en 8 races op een avond. Dat kunnen we natuurlijk wel gebruiken, al is het maar een deel ervan! We hebben heel veel vertrouwen in nummer 10, maar helaas.. niet eens in de top! We proberen het nog een keer, maar weer geen geluk. We kijken nog wat races en gaan dan doodmoe terug naar het hotel. Natuurlijk vergeten we niet onze dagelijkse portie gedroogd fruit bij onze meneer. Hij kan al een paar woorden Engels!

Inmiddels zijn we al aardig aan de Hong Kong-cultuur gewend. We kijken nog wel vies om als er iemand loopt te roggelen, maar we kijken niet meer gek op van het ‘rare’ voedsel. De varkensdarmen waren hartstikke lekker!
Vandaag, donderdag, hebben we een recovery-day. Na een hele week nachten van 10-11uur, zijn we toch een beetje moe.

Op naar het ‘echte’ China!

aLi en Van Es

P.S. Facebook zit er even niet in voor ons, deze website is namelijk geblokkeerd in China…

2 Februari 2011
We hebben de wekker vroeg gezet. Zo vroeg dat we zelfs de zonsopgang zien. Vandaag rijden we echt de Nullabor op. Al snel komen we er achter dat het hier normaal is om naar de tegenliggers te zwaaien en het is erg leuk! We maken verschillende stops bij de  borden met kangaroos om foto’s te maken en om even een loopje te hebben. Ook maken we verschillende stops bij prachtige uitkijken langs de kust. Vlak voordat we de border over gaan eten onze laatste sinaasappels op. We mogen geen groente en fruit meenemen over de grens. Bij de grens worden de auto en de coolbox gecontroleerd waarna we door mogen rijden. Ook is de klok hier 3 kwartier terug gegaan. Omdat het nog vroeg in de middag is rijden we nog maar lekker door. Het eerste stuk na Eucla zijn er allemaal versierde bomen. Er zijn schoenen bomen, t-shirt bomen, BH bomen, flipflop bomen enz. We maken wat foto’s en vlak voor Madura parkeren we op een restarea om de nacht door te brengen.

3 Februari 2011­­­
Als de wekker gaat kijken we elkaar raar aan. Het is nog donker buiten. Als we na 10 minuten iets beter wakker zijn, komen we er achter dat we de wekker nog niet 3 kwartier hadden teruggezet. Dus het is kwart over 6 als we opstaan. Ook vandaag maken we weer verschillende stops. We passeren Caiguna waar de klok nog 3 kwartier terug gaat. Al vroeg komen we langs Balladonia, dit was volgens de planning onze eindbestemming, maar we rijden nog even lekker door! Bij Norseman halen we de ‘Ik heb de Nullabor gedaan” certificaat. In het visitors centrum vertellen ze ons dat we nog een uur extra hebben. Er is hier geen zomertijd. In totaal hebben we dus al 2,5 uur tijd gewonnen vandaag. We rijden verder en besluiten naar Esperance te gaan. Maar dan krijgen we plotseling een lekke band! We verwisselen hem en rijden weer verder. We gaan naar een camping, douchen en koken in het donker! We schrikken wel even als het hier al rond 7 uur donker wordt, dat voelt niet als zomer! Maar na een 13 uurige reisdag vinden wij het niet erg om om half 8 in bed te liggen!

4 Febuari 2011
Als we wakker worden bellen we meteen de autoverhuur, want we hebben een nieuwe band nodig. We gaan naar een bandenbedrijf, die onze banden gaat verwisselen. Na de platte band gezien te hebben zegt hij dat we geluk gehad hebben dat de band niet geëxplodeerd was. De meneer checkt meteen de andere banden en schrikt. We hadden niet nog een dag langer met één van de andere banden kunnen rijden, want dan was die ook geklapt! Uiteindelijk rijden we weg met twee nieuwe banden en een volledige check. Dat geeft weer wat vertrouwen.
Aan het eind van de ochtend komen we aan in Cape le Grand. We hebben de auto nog niet geparkeerd of de eerste twee kangaroo’s zitten al bij de auto. De rest van de middag liggen we aan de blauwste zee, met het fijnste, witste zand en de liefste zonnende kangaroo’s.

Omdat een aantal Aussies ons toch hebben aangeraden een stukje om te reizen naar The Wave Rock, besluiten we de dag erna naar Hyden te rijden. Wat een saaie lange weg. Aangekomen bij The Wave Rock valt die ook nog heel erg tegen. Minder groot en minder mooi als op alle foto’s die we gezien hebben. We nemen nog een ‘duik’ in een poeltje dat 6x zouter dan de dode zee schijnt te zijn en vermaken ons de rest van de avond op de camping.

Nog steeds niet gewend aan de 2.5uur extra staan we de ochtend erna alweer om 6.30u naast de auto. We zoeken een andere weg uit terug richting de kust en rijden weer de rest van de dag. Gelukkig is het een stuk minder saai dan de heenweg en uiteindelijk stranden we op een gratis camping bij Cosy Corner Beach.

7 Februari
De eerste stop is vandaag in Denmark. Tussen alle hippies die in deze stad rondlopen voelen we ons echte backpackers. We drinken een heerlijke Mocca met een hartige scone en gaan weer verder op pad. De volgende stop is bij een chocolaterie. We kopen een paar bonbons, maar krijgen van de aardige gastvrouw nog twee keer zoveel bonbons gratis en een kop verse muntthee: heerlijk! Die dag rijden/proeven/kijken we nog bij een imker, een toffeefabriek, een uggmaker, een beadshop en een olijvenboer. Tonnetje rond komen we aan bij onze camping Crystal Spring, rijden nog even door naar Mandalay Beach. Hier zien we een grote schaduw in het water: dolfijn, haai?

De dag erna worden we wakker van de regen. En niet een beetje regen.. We rijden naar Augusta en kijken bij Cape Leeuwin. We stoppen die dag in Hamelin Bay en aaien enorme pijlstaarroggen in de zee! In eerste instantie durven we niet zo goed, iedereen weet wat er met Steve Irwin is gebeurd, maar een vrouw vertelde dat je alleen voor de staart moet uitkijken en dat ze verder heel vriendelijk zijn. De rest van de middag vermaken we ons goed met deze enorme beesten.

De volgende ochtend willen we nog een keer bij de roggen kijken voordat we weer verder rijden. Op dat moment komt er net een visser terug en die vraagt of we de roggen niet willen voeren. Natuurlijk willen we dat! We krijgen vissenkoppen en moeten die voor de beesten houden. De beesten zijn enorm sterk en zwemmen over je arm, tot voorbij je elleboog, want op die hoogte zit hun mond pas. Dan happen ze het van je hand en zwemmen ze weer weg. We rijden vandaag langs Margaret River en informeren naar surflessen. We eten onderweg een ijsje bij Simmo´s ijsfabriek waar ze zelfs dropijs hebben! We nemen nog een kijkje bij Cape Naturaliste en rijden dan door naar Bunbury.

In Bunbury staan we vroeg op. We hebben namelijk gehoord dat hier ´s ochtends dolfijnen naar het strand komen. We wachten… en wachten… ergens heel ver zien we er één springen maar dat is alles. Na 2 uur geven we het op en vervolgen we onze weg naar Perth en rijden langs de levende fossielen: thormbolites. In Perth zoeken we een camping en zetten de tent op! Dat is lang geleden maar zo kunnen we alvast de auto uitruimen. Ook is dit de laatste nacht dat we in de auto kunnen slapen.

11 Februari 2011
Vandaag staat voornamelijk in het teken van schoonmaken. We beginnen bij de ´doe het zelf´ wasstraat en proberen daar al het stof van de buitenkant te krijgen. Daarna gaan we naar de stofzuiger en proberen we al het zand uit de auto te krijgen. Als finishing touch gaan we nog even de ramen zemen en nemen we alle dorpels af. Wij vinden hem schoon genoeg. Afgetankt en wel brengen we de auto met even veel deuken als aan het begin weer terug naar de dealer. Om onszelf over dit grote afscheid heen te zetten duiken we een koffietentje in waar we een verwenmomentje hebben. We drinken een heerlijke koffie met croissantje en een bananabread. ´s Middags duiken we de bieb in om op een rijtje te zetten wat we de laatste 2,5 week gaan doen. Eind van de middag rollen we de bieb uit en hebben we een auto gehuurd voor de komende 10 dagen.

De volgende dag gaan we vroeg onze nieuwe auto halen. Dit blijk een fantastische witte Suzuki Swift te zijn. Er is geen krasje of deukje te vinden. Er staan maar 9000 km op de teller. Maar er is één nadeel we moeten weer schakelen. Dit is even wennen, maar gaat al gauw goed. We halen de tent op, doen boodschappen en vertrekken dan naar het noorden. We rijden tot het bijna zonsondergang is en eindigen in Port Gregory. Dit is een dorpje met 65 inwoners. We gaan naar de zonsondergang kijken (dit doet iedereen daar iedere avond) en kletsen wat met locals.

De volgende dag rijden we via Kalbarri naar Monkey Mia. We stoppen onderweg bij Eagle Bluff. Hier kijken we vanaf een grote klif naar beneden en zien wat haaien zwemmen. Ook maken we een stop bij de Stromalites. Het is hier in het noorden extreem warm. En er zijn hier extreem veel vliegen. Deze vliegen prefereren het vooral om in je ogen, neus, mond en oren te zitten. We zijn erg blij dat we vliegennetjes voor over ons hoofd hebben, want anders zouden we helemaal gek worden! Via Denham rijden we uiteindelijk naar Monkey Mia. Het enige wat we daar nog doen is: Bikini aan en de zee in! Vlak voor de zonsondergang zien we de eerste dolfijnen. Ze zwemmen langs het strand heen en weer.

Al om half 7 branden we de tent uit. Het is op dat moment werkelijk waar niet meer uit te houden. Volgens de auto is het om 8 uur ‘s ochtends dan ook al 35 graden! We trekken onze bikini’s weer aan en gaan naar de dolfijnen. Iedere ochtend worden ze gevoed op een vast tijdstip. Beide mogen we een dolfijn een vis voeren. De rest van de dag wilden we graag op het strand liggen. Het is echter veel te heet om op het strand te liggen en we brengen de ochtend door in de zee. (Die ook heel warm is) Verschillende keren komen de dolfijnen langs gezwommen. En ze komen zelfs zo dichtbij dat ze ons aanraken! Ook zien we een hele grote zeeschildpad. De middag brengen we door in het heerlijk koude zwembad in de schaduw! We hebben allebei al te veel zon gehad voor vandaag en het zwembad is heerlijk verfrissend. Eind van de dag gaan we nog één keer naar de zee en aanschouwen daar een prachtige weerlicht show. ‘s Nachts moeten we de tent uit rennen, omdat het plotseling begint te regenen. Omdat het zo warm was sliepen we alleen in de binnentent. Als de buitentent er uiteindelijk om heen zit en we weer liggen, stopt de regen en begint het keihard te waaien. Dus wij weer de tent uit, maar dan om alle scheerlijnen vast te zetten. En als we dan eindelijk weer liggen houdt het waaien op en liggen wij beide klaarwakker in ons bed.

16 Februari 2011
Vandaag beginnen we aan de tocht back down south. We rijden langs dezelfde weg (anders is er niet) weer terug naar Geraldton. Hier bezoeken we het Shipwreck museum, met allemaal informatie over de Batavia en andere gestrande VOC schepen. Daarna rijden we via de kust richting The Pinnacles. Dit is een grote zandvlakte met allemaal ‘stenen pilaren’. We zijn hier met zonsondergang en dat geeft veel leuke schaduwen. In het donker rijden we terug naar een plaatsje daar vlakbij om een camping te zoeken. Het is toch wel spannend in het donker want bij elke schim, denken we dat het een kangaroo is. Maar zonder er één te raken komen we veilig op de camping aan.

De volgende dag zijn we in één keer door gereden naar Margaret River. Ja idd, hier zijn wel al geweest. Maar dit keer gaan we hier een aantal dagen zitten en gaan we lekker surfen! Eind van de middag komen we aan. De temperatuur is hier aangenaam (we vinden het ‘s avonds zelfs koud, maar 25 graden!) en er zijn geen vliegen!

1e Surfdag
Om kwart voor 11 staan wij helemaal gereed op het strand. We krijgen een board, wetsuit en rashy. Samen met onze surfdude Aaron gaan we de golven in. Al snel staan we allebei en het is een heerlijk dagje. ‘s Middags huren we de boards om zelf ook nog wat te proberen. Helemaal uitgeput gaan we terug naar de camping. Als we boodschappen aan het doen zijn komen we onze Hollandse vrienden weer tegen (Al in NZ ontmoet en eerder in Australie).

2e Surfdag
Vandaag is het wat heftiger, meer wind, meer golven. Maar het gaat elke keer beter en we vermaken ons goed, de groep is groot en dat betekent ook meer instructeurs. En die surfdudes zijn niet verkeerd! Helemaal wit van de zonnebrand gaan we de zee in en we smeren ons wel 4 keer, in twee uur, in. Toch komen we nog met rood verbrande gezichtjes het water uit aan het eind van de middag.

Vandaag hebben we een lekkere rustdag. De buren op de camping hadden een feestje en er is meerdere malen om stilte gesmeekt. Uiteindelijk gaven ze het om 6.30u op en begonnen ze weer om 07.00u. Dus we hadden wat uurtjes slaap te kort en hebben lekker de hele dag NIETS gedaan.

Laaste dag surfen!
Vandaag is het weer een perfecte dag! Heerlijke golven. We genieten nog één keer van het surfen en nemen afscheid van de surfdudes. Toch jammer dat we ze niet mee naar huis kunnen nemen;) We maken de dag perfect met een after surf biertje en marsmallows bij het kampvuur!

21 Februari 2011
Vandaag moeten we alweer afscheid nemen: van het fantastische Margaret River en van onze heerlijke boodschappenkar, de Suzuki Swift! Met veel pijn en moeite leveren we hem dan toch maar in! We instaleren ons op de camping in Perth, maar het voelt toch wel gek, alleen zo’n tentje. En de heflt van onze spullen past er niet eens in!

De laatste dagen in Perth hebben we veel dingen geregeld. We hebben een deel van onze garderobe vervangen. Gaten, vlekken alles was aanwezig. Ook hebben we de laatste voorbereidingen voor Azie gedaan. We hebben een Klamboe aangeschaft en de malaria tabletten gekocht.

25 Februari 2011
Vandaag staat een dagje Perth gepland. En dan niet zoals voorgaande dagen dingen regelen, vandaag doen we alleen maar leuke dingen! We brengen een bezoekje aan de Art Gallerie. Ook gaan we een koude cola drinken in een heel chique restaurant. De cola is veel te duur. Maar het is het allemaal waard. Het restaurant bevindt zich namelijk op de 33ste verdieping van een Skytower en draait rond! In anderhalf uur hebben we de hele stad rond om gezien. Eind van de middag gaan we een kijkje nemen bij Bell Tower en gaan daar even met de voetjes in de fontijn zitten. We eten iets in de stad en gaan dan naar het grote plein. Hier is een Straat Circus: Les Giraffes. Na de voorstelling gaan we nog naar Perth Festival hier is een NZse band aan het optreden. Uiteindelijk nemen we de laatste bus terug naar de camping en gaan lekker dromen van deze heerlijke dag.

26 Februari 2011
Al vroeg stappen we de bus in en gaan we op pad naar Fremantle. Dit is in het zuiden van Perth. Er hangt een heerlijke sfeer. We bezoeken de markt en shoppen wat. ‘s Middags gaan we naar de Shipwreck Galleries en bekijken een deel van de opgedoken Batavia en allerlei opgedoken voorwerpen. We eindigen de dag aan de haven bij de Fish Markets. We genieten nog één keer van de heerlijke Fish en Chips en nemen een ijsje toe.

27 Februari 2011
Zwembad dag. Zwembad in, zwembad uit, zwembad in, zwembad uit enz.

28 Februari 2011
De laatste dag. We wassen alles en gaan nog even lekker de geairconditionde bieb in. Vanavond eten we nog één keer ons echte backpackersmaal NOODLES Yum!

Morgenochtend wordt een drama. We hebben in de auto namelijk heel wat spullen verzameld. Onze garderobe is vertweevoudigd. We hebben stapels boeken enz. Morgenochtend moet alles weer in de rugzak! Dat wordt heel wat spullen weggooien en dan nog wordt het krap, maar het komt wel goed! En dan vliegen we naar ons volgende avontuur! Vliegen jullie met ons mee….?

Liefs!

We kwamen aan in Port Augusta, een saaie stad. We bezoeken eerst het information centre en daarna verdoen we onze middag in een airconditioned supermarket. Blikvoer inslaan voor onze trip door the Outback. Nog een keer tanken, want je kan maar beter met een volle tank vertrekken! Klaar voor onze grote reis door niets, komen we aan op een camping. Een stinkcamping, maar gelukkig hoorden we dat de andere camping hier nog meer stonk.
We parkeren de auto ergens op een rustig, afgelegen plekje, waar toevallig drie bomen staan. Heerlijk die schaduw en die rust. Heerlijk even naar het zwembad. Een vies zwembad met beestjes en smerig water, maar met die hitte is dat het zelfs al waard!
Na het zwemmen hebben we in de keuken met airconditioning gekookt en op het moment dat we de afwas staan te doen gebeurd er iets geks….

Trip trip trip… De deur slaat open…
Er komt een meisje binnen rennen. Een jaar of 20 en helemaal in paniek. Ze is aan de telefoon en brabbelt wat onverstaanbare woorden. We kijken op en als ze ophangt begint ze in paniek het verhaal te vertellen.
‘Een jongen…,’ zegt ze geshockeerd, ‘een aboriginal jongen van een jaar of 10. Hij heeft mijn sleutel gestolen!’ We kijken haar verbaasd aan, maar ze gaat verder. ‘Toen ik er wat van zei, liep hij op me af en zei dat hij ook een mes bij zich had…’ De tranen springen in haar ogen. ‘Hij dreigde dat hij me zou steken.’
Het duurt een tijdje voordat ze helemaal bedaard is. Gelukkig zijn er in de keuken nog een aantal sterke mannen en een paar Nederlandse meisjes. De meisjes schrikken op en bedenken plotseling dat ze de auto open hebben laten staan. Gelukkig is één van de sterke mannen zo aardig om met ze mee te lopen.

Binnen vijf minuten is de politie er gelukkig al. Ze zoeken het hele terrein af, maar kunnen het aboriginal jongetje niet vinden. Ze vertrekken en komen na een paar minuten weer terug met de hoop meer geluk te hebben, maar helaas..

Wij bedenken ons plotseling dat we straks terug moeten naar ons ‘heerlijk rustige plekje, waar we drie bomen schaduw hebben’, in the middle of nowhere. De Nederlandse meisjes willen wel even met ons mee lopen om de auto naar een wat drukker gebied te verplaatsen. Nu is de politie nog op het terrein, dus het perfecte moment om dat even te doen.
We lopen richting onze auto en worden vergezeld met het geluid van een langskomende trein.. Kedeng kedeng kedeng.
Aangekomen bij de auto, bouwen we deze in het donker om, proppen ons vieren tussen alle bagage. Klaar om weg te rijden.
We starten de auto: Toef toef toef.. stilte. Nog een keer. Toef toef toef.. niks. We kijken elkaar aan, wat is dit nu? Iemand anders probeert het nog een keer. Toef toef toef.. We proberen het wel tien keer, maar zonder succes. Is het de accu? We hebben geen lichten of radio aan laten staan. Toch twijfelen we aan onszelf.

We lopen terug over het donkere terrein, maar gelukkig blijkt de politie nog aanwezig te zijn. Ze staan onder de open moterkap van het bestolen meisje. ‘Hebben jullie ook problemen met de auto,’ vragen wij. ‘Ja, we kunnen hem niet meer open krijgen,’ antwoord de agent. ‘Jullie ook?’ We leggen het hele verhaal uit, maar ze kunnen ons helaas niet helpen. Morgen maar de RAA (Australische ANWB) bellen.

Inmiddels gelukkig al wat gerustgesteld kruipen we terug in onze auto. We vallen uiteindelijk in slaap, maar zweten de hele nacht van de warmte, want met de autodeuren open durven we toch niet echt te slapen.

De volgende ochtend bellen we de RAA voor wat startkabels. Om 8 uur staan ze al op de stoep. Helaas, het werkt niet. Hij probeert nog wat, maar zonder succes. Wat nu? Wegslepen… maar eerst het verhuurbedrijf nog bellen.

Inmiddels is het middag en zitten we bij de McDonalds. We zijn net gebeld dat de auto gemaakt is! Benieuwd wat het is. We zullen kijken hoe ver we vandaag nog kunnen komen!

** Het verhaal is misschien ietsje spannender dan het daadwerkelijk was, maar er zijn geen stukken bij verzonnen!