Martijn van Schaik vroeg mij: “Wanneer word je eigenlijk 30? Om klokslag 12 u tussen 6 en 7 juni, op de tijd dat je geboren ben, of is het een fase?”
Dit is een terugkerende vraag in bijna alle interviews die ik heb gehouden. Waarom zoveel waarde hechten aan dat getal. Jelle verwoordde het mooi door te stellen dat hij op zijn 29ste als 30 was geworden. Dat vind ik een mooi beeld. Uiteindelijk gaat het natuurlijk niet om de exacte leeftijd. Het is voor mij een symbolisch moment om terug te kijken en vooruit te blikken. Na mijn twee studies en vrijwilligerswerk voor de Jonge Socialisten ben ik inmiddels vijf jaar aan het werk, hebben we vier jaar geleden een huis gekocht en zijn we vorig jaar getrouwd. Ik heb het gevoel dat ik over ga in een nieuwe levensfase. Mooi idee wel eigenlijk.

Gwen Wilshaus vroeg mij: “Wat zijn jou toekomst plannen nu en wat ga je er echt mee doen in de praktijk?”
Daarop kan ik verschillende antwoorden geven. Op de HvA ben ik pas net begonnen met een promotieonderzoek dat vier jaar duurt. Daar ben ik dus nog wel even mee bezig. Ook werk ik sinds dit jaar in de propedeuse van onze opleiding en heb ik er erg veel plezier in om het onderwijs in die fase te blijven verbeteren. Een uitdaging voor mij is om dat nog beter in samenspraak met de studenten te doen. Daarnaast vind ik het erg leuk om actief betrokken te blijven bij de politiek, dat staat voor mijn gevoel op dit moment op een laag pitje en dat is ook prima. Ik weet nog niet op welke manier ik hieraan de komende jaren invulling wil geven. Mede naar aanleiding van de interviews die ik de afgelopen week hier publiceerde ben ik mij bewust van het feit hoe belangrijk goede vrienden en familieleden zijn. Ik wil er op letten hiervoor voldoende tijd vrij te blijven maken. Met Marleen zou het natuurlijk geweldig zijn om een paar kleine kabouters op de wereld te zetten.

Denise Groeneveld vroeg mij: “Waar komt die enorme gedrevenheid (die ik zo in jou bewonder) in alles wat je doet, vandaan?
Ja hallo, je leeft maar één keer hoor! Alhoewel ik graag alleen in een donker hoekje zit zo nu en dan, spring ik er ook heel graag uit om de boer op te gaan, om mensen te ontmoeten, andere culturen en gebruiken te leren kennen, vanzelfsprekendheden ter discussie te stellen. Op de een of andere manier heb ik het idee hiermee een beetje haast te moeten maken. Ik weet nog niet zo goed waar dát nu vandaan komt, maar telkens heb ik wel het idee dat het morgen ook zomaar voorbij kan zijn..

Maarten Carpay vroeg mij: “Waar denk jij als dertiger je tevredenheid in te vinden; hoe voorkom je spijt?”
Door niet alleen maar mensen om mij heen te verzamelen die mij opjutten, vrolijk mee rennen en mijn enthousiasme om van alles aan te pakken stimuleren. Maar ook mensen te verzamelen die af en toe nee zeggen, bij mij doorvragen of iets nu écht zo belangrijk is als ik denk, of dat ik de lasten van de hele wereld kan dragen.. Misschien heb ik nu nog wel vooral anderen nodig om mij bewust te maken van de waarde van al mijn werk en betrokken. Een mooie ambitie om dit in de komende tien jaar op eigen kracht te leren doen. Ondertussen vind ik mijn tevredenheid in de vrienden en familie om mij heen.

Edith Koevoets vroeg mij: “Hoe zie jij je zelf over 20 jaar en waar ben je dan mee bezig of wat hoop je te hebben bereikt, zowel privé als zakelijk?” Marga Wilshaus vroeg mij: “Hoe kijk jij dan vooruit? Hoe zie jij jezelf als je mijn leeftijd hebt?”
Over twintig jaar, dat is een lange tijd. Moeilijk te voorspellen met zoveel passies als dat ik heb. Misschien ben ik dan op een of andere manier bij betrokken bij de politiek en het openbaar bestuur. Of misschien werk ik dan nog wel nog steeds in het onderwijs om nieuwe generaties leraren op te leiden. Ik zou ook zelfstandig ondernemer kunnen zijn op het gebied onderwijs en politiek en online media. Of misschien heb ik een geniale uitvinding gedaan die ik schaamteloos aan het uitventen ben. Ik zou het het leukste vinden als ik met een stel goede vrienden kan samenwerken. Hopelijk hebben Marleen en ik tegen die tijd een stel kinderen die zo langzamerhand de puberteit beginnen te verlaten, die zelfstandige kritische en enthousiaste mensen zijn geworden waarover ik trots aan iedereen vertel.

Sjoerd van den Berg vroeg mij: “Ik houd van statistieken, dus ik ben wel benieuwd naar enkele speciale momenten die je in jouw korte (20′er) leven hebt meegemaakt, zowel positief als negatief. En waarom deze momenten zo van belang zijn geweest. Wat heb je tot nu toe geleerd?”
Het belangrijkste dat ik heb geleerd? Koesteren wat dierbaar is, maar tegelijkertijd niet bang zijn wat te verliezen, een stap te zetten in het onbekende. Dat eerste gaat vooral om mensen, om familie en vrienden die dichtbij staan. Dat wordt natuurlijk zichtbaar als je mensen verliest die van belang zijn, of van belang zouden gaan worden. Maar dat wordt ook zichtbaar in de opbrengsten van hard werken, in veel tijd steken in het organiseren van feesten, politieke activiteiten, weekendjes weg. Dat geeft energie en dat levert blije en dankbare mensen op. Daarnaast heb ik geleerd af en toe van de gebaande paden te gaan, mezelf niet uit onzekerheid te vroeg terug te trekken uit interessante activiteiten of projecten. Ik heb daar meer dan eens spijt van gehad. Daarom heb ik mij zelf voorgenomen dat niet meer te doen als ik iets echt graag wil.

Henk Wilshaus vroeg mij: “Hoe kijk jij tegen mij aan, als jouw vader?”
Hoe ouder ik word, hoe ik mij er van bewust word hoeveel ik op mijn vader (en moeder) lijk en dat is mooi om mee te maken. Met Martijn zou ik een goede boom op kunnen zetten over dit fenomeen, over de manier waarop de cultuur van invloed is op de ontwikkeling van mensen. Dus de vraag hoe ik mijn vader zie lijkt wat mij betreft sterk op hoe ik mijzelf zie. Als een bedachtzame, nieuwsgierige, soms terug getrokken, soms uitbundig lachende, lieve en eerlijke man. Het beste voor met de mensen om hem heen. Dat ga ik ook doorgeven aan mijn (toekomstige) eigen kinderen.

Kim Putters vroeg mij: “Wat zou jij, over vijf tot tien jaar, doen als je de unieke kans hebt om je werkende leven geheel om te gooien en met Marleen samen een nieuwe weg in te slaan? Wat zou die weg kunnen zijn? Mijn tweede vraag luidt: waarin heb jij de afgelopen jaren zoveel geïnvesteerd dat je er de komende jaren voluit van gaat genieten?”
Tja, hoe zat het ook alweer met de four-hour-workweek? Ik zou meer mijn eigen tijd willen kunnen indelen, meer eigen baas willen zijn. Hier in Nederland op het snijvlak van onderwijs, politiek en bestuur. Maar tegelijkertijd ook wat meer buiten de stad willen wonen, met meer ruimte en groen om me heen. Concreter dan dit kan ik het helaas niet benoemen, ik blijf er op kauwen. Genieten ga ik de komende jaren vooral van de vriendschappen die ik in de afgelopen tien jaar heb opgebouwd. Ik vind het zo geweldig leuk dat dat zo’n gevarieerde groep mensen is, ieder met hun eigen kwaliteiten en eigenaardigheden. Met hun eigen vragen en manieren om mij uit te dagen en aan het denken te zetten.

Jelle de Ruyter vroeg mij: “Welke kans zou jij (als dertiger) nog graag willen krijgen?”
Ik zou het leuk vinden om in de komende jaren weer nieuwe delen van de wereld te verkennen, te werken, misschien een langere tijd in het buitenland te reizen, of een bijdrage kunnen leveren aan een ontwikkelingsproject. Weer nieuwe ideeën opdoen, nieuwe mensen te ontmoeten met andere culturele achtergronden. Ja, dat lijkt mij wel wat. Verder zou ik dolgraag beter stukken willen leren schrijven en mijzelf willen oefenen in de kunst van het debatteren. Een scherpe pen en tong. Graag ben ik de leerlingen van een oude meester die hierin een stuk samen met mij op wil lopen.

Marleen Haage vroeg mij: “Je bent bevlogen docent, slimme onderzoeker, wow echtgenoot, lieve familieman, betrouwbare vriend… maar wanneer ga je nu eens echt iets doen met je tomeloze creativiteit?”
Je hebt gelijk, misschien komt dat nu wel onvoldoende naar voren in de activiteiten waaraan ik het meeste van mijn tijd besteed. Allereerst ligt de uitdaging om dat binnen mijn huidige (vrijwilligers)werk een betere plek te geven. In mijn onderzoek kan ik daar bijvoorbeeld al beter zelf invulling aan geven. Maar ik moet er ook op letten dat het niet te veel wordt, dat ik er niet compleet door in beslag wordt genomen. Daarom is het leuk en interessant om gedurende een aantal werken ergens heel intensief aan te werken, maar na zo’n periode ook weer even te kunnen afkoelen, nieuwe plannen te kunnen maken en de batterij weer op te laden.

Het is natuurlijk wel een beetje gek, om mijn eigen vrouw te interviewen en het hemd van het lijf te vragen. Maar voor de mensen die jou niet kennen. Vertel, hoe zag jouw leven er uit toen je ruim een jaar geleden 30 werd.
Een beetje gek, dat is er juist zo leuk aan om jouw vrouw te zijn. Je doet soms een beetje gek! Maar goed, ik werd dertig toen we moe en voldaan van ons fantastische huwelijksfeest aan het bijkomen waren in Bella Italia.

Net getrouwd, net geïnstalleerd als lid van de Utrechtse Gemeenteraad. Waarover droomde jij in die tijd? Wat zijn jouw idealen?
Ja, ik heb het nog net niet zo bont gemaakt als Denise. Maar er veranderde veel in die tijd. Het was in de gemeenteraad voor mij een spannende tijd. Niet alleen door de verkiezingen, maar vooral door het proces van coalitieonderhandelingen dat daarna kwam. Het was maar goed dat de trouwjurk al klaar hing, want al mijn tijd werd hierdoor opgeslurpt… En oh ja, werken deed ik ook nog. Voor jou misschien lastig om te zien hoe ik meer en meer buiten de deur was.

Maar waar droomde je toen over?
Over het verschil maken voor de Utrechters waarvoor we zo hard campagne hadden gevoerd. Over het veiliger maken van onze wijken. Over het mooi en groen houden van onze stad. Over op een eerlijke manier bezuinigingen doorvoeren en de rekening van de crisis goed verdelen.

Nu ben je inmiddels ruim een jaar lid van de Gemeenteraad. Zoals ik ook al met Kim Putters besprak: tussen droom en daad… Hoe staat het er voor?
Natuurlijk is het een cliché, maar de werkelijkheid is altijd weerbarstiger en processen duren langer dan in je dromen. Ik ben goed op weg om door die bureaucratische processen mijn weg te vinden. Daarbij probeer ik goed bij te houden wat ik nu eigenlijk echt heb bereikt. Soms word ik moedeloos van hoe weinig mogelijkheden je hebt om (nieuwe) initiatieven te nemen, omdat de gemeente er financieel niet rooskleurig voorstaat. Maar aan de andere kant zijn de thema’s uit mijn portefeuille ook van de lange adem en doorzetten op wat door voorgangers is ingezet. Zo kopte de krant vandaag: “Criminele junk bijna verdwenen”. Dat is echt resultaat van wat de Annie Brouwers en Hans Spekmannen uit onze partij op poten hebben gezet. Hard en sociaal: grenzen stellen en kansen bieden, ook aan mensen die anderen al hadden afgeschreven. Daar hebben we uiteindelijk allemaal meer aan.

In eerdere interviews werd nog wel eens in twijfel getrokken of 30 als getal nu echt zo van belang is. Of het niet veel meer gaat om de veranderende levensfase om en nabij de 30. Hoe zie jij dit?
Kijk eens naar al jouw eigen inzet om dit persoonlijke interview-project op poten te zetten: het doet iets met je! Ik heb het zelf ervaren als een moment om mijn zegeningen te tellen in ons leven. We hebben het echt zó goed samen! Als tiener ben je vooral bezig met het ontdekken van je identiteit. Als twintiger leer je op eigen benen te staan. En als dertiger denk je: ‘hoe ver staat het nu met mijn dromen? Kan ik nog bijsturen? Wat zijn dingen die je echt nog graag wil doen?’

Het duurt nog maar even voordat ik jarig ben. Welke tips heb jij voor deze aanstaande dertiger? Graag gebaseerd op eigen ervaringen
Ga antwoord zoeken op bovenstaande vragen. Waar wil je nog bijsturen? Je hebt afgelopen jaar de bijzondere weg ingeslagen om aan een promotietraject te beginnen. Om je inzet en creativiteit bewonder ik je mateloos. We willen samen graag papa en mama worden. Zijn er nog andere dingen die je wil? Of bewaar je die tot je 60ste? Kijk naar je ouders die na het spitsuur van hun gezin een avontuur in Frankrijk zijn begonnen. Je/we hebben nog tijd genoeg. Dus: blijf ambities houden en ze waarmaken, maar loop jezelf niet voorbij.

Op 7 juni beantwoord ik vragen van de mensen die ik heb geïnterviewd. Wat is de vraag die ik van jou moet beantwoorden op mijn blog op 7 juni?
Je bent bevlogen docent, slimme onderzoeker, wow echtgenoot, lieve familieman, betrouwbare vriend… maar wanneer ga je nu eens echt iets doen met je tomeloze creativiteit?

Jelle, jij bent maar weinig ouder dan dat ik ben. We schelen ruim 15 maanden. Het moment dat jij 30 werd is daarom nog relatief kort geleden. Waar was jij op dat moment mee bezig?
Mijn antwoord op die eerste vraag lijkt een beetje op dat van Sjoerd denk ik. 15 maart 2010 (de dag dat ik dertig werd) is niet zo héél erg lang terug. Ik heb het toen in Bloemendaal gevierd waar ik met een stel huisgenoten woonde. Josette en ik waren toen bezig met de vraag of we gingen samenwonen. Bloemendaal bleek te duur, IJmuiden was wel lekker goedkoop. Ik ben alleen van mezelf niet zo’n IJmuidenaar, dus aan dat idee moest ik nog even wennen. Inmiddels wonen we er prima. Het was niet zo dat ik op mijn dertigste me ineens veel ouder voelde of anders. Dat gevoel had ik gek genoeg wel toen ik 29 werd. Toen had ik last van een soort quarterlife-crisis-achtig iets.

Sluit je je daarme aan bij de opvatting van Sjoerd dat het niet zozeer om de leeftijd gaat, als wel om de ‘levensfase’ waarin je zit?
Ja, precies. Ik denk dat ik op mijn 29ste al dertig ben geworden.

Ok, als je terugdenkt aan die tijd. Was je toen bewust bezig met plannen maken voor de tien jaar die daarop zouden volgen? Waar droomde je over?
Minder bewust dan nu. Ik had toen nog maar net een vriendin en in mijn omgeving waren nog niet zo veel mensen (van mijn leeftijd dus) getrouwd of met kinderen. Sinds vorig jaar ineens wel en ik merk dat ik nu veel meer bezig ben met vooruit plannen: gaan we een huis kopen, wanneer willen we trouwen en kinderen enzo… Toen ik dertig werd (of negenentwintig) was de situatie nog anders en dacht ik meer na over mijn carrière zonder daar direct tijdshorizons aan te verbinden en dergelijke. Dat is nu wel veranderd.

Je bent inmiddels voor jezelf begonnen. Een bewuste keuze om de carriere in eigen hand te nemen?
Ja, ik heb altijd gezegd dat als de kans zich voor zou doen om te gaan ondernemen, dat ik die dan met beide handen zou aangrijpen en die kans kwam eind vorig jaar.

Wat heeft het je opgeleverd om hiermee te beginnen? Waarom zou je anderen ook adviseren te gaan ondernemen?
Omdat je meer de vrijheid hebt om te doen wat je wil en te werken wanneer je wil. Het mooie is dat er steeds kansen op je pad komen die je direct kunt pakken. Nadeel is dat werk niet vanzelfsprekend is. Je moet naar mensen toe en uitleggen waarom jij zo fantastisch bent, wat zij beter kunnen doen als ze je inhuren of via via aan opdrachten komen. Dat moet je er wel voor over hebben. Overigens vind ik werken als zzp-er nog niet écht ondernemen, dat is het pas als je ergens in investeert en in meer of mindere mate financiële risico’s loopt. Daarvan is bij mij nog geen sprake, maar wie weet wat zich in de toekomst voordoet?

Mijn schoonzus deed eerder deze week haar beklag over de regeldruk vanuit de overheid op de kleine zelfstandige ondernemer. Zelf heb ik de belastinggids voor ondernemers ook wel eens opengeslagen en werd er niet direct vrolijk van. Hoe is jouw gemoedstoestand naar aanleiding hiervan?
Als jurist dubbel. Juristen leven bij de gratie van de complexiteit van regels. Als alles eenduidig was waren er geen juristen nodig. Als Europese subsidieregels simpel waren, dan had geen enkel waterschap, gemeente of provincie mij nodig om ze voor ze uit te leggen. Voor zzp-ers valt het nog wel mee vind ik. Het is meer de vraag wat je allemaal van de belasting af mag trekken enzo. Het rendeert om je daarvoor te laten adviseren (wat dus weer werk genereert voor een andere zzp-er). Voor de echte ondernemer, zoals mijn ouders bijvoorbeeld, is die regeldruk veel zwaarder. Het wordt allemaal veel complexer als je een eigen pand hebt, goederen in- en verkoopt, een bedrijfsauto rijdt of (het allerergst) personeel in dienst hebt.

In deze tijd rond mijn 30ste verjaardag vind ik het leuk om ook vooruit te kijken. Wat zijn jouw tips voor mij als aanstaande dertiger?
Ik ben niet zo heel lang dertiger, dus wellicht is het beter me deze vraag te stellen als ik veertig word, maar pak de kansen die je krijgt. Voor mij werkt dat prima voorlopig en ik denk dat het nu -in deze fase van je leven- relatief makkelijk is om ze te grijpen.

Op mijn verjaardag beantwoord ik de vragen van de mensen die ik deze periode heb geïnterviewd. Welke vraag van jou aan mij mag ik aan dat lijstje toevoegen?
Het zou een flauwe vraag zijn om te vragen “welke kansen zou jij nog willen pakken?”, omdat het maar net is welke kans zich voordoet, dus mijn vraag is: “Welke kans zou jij (als dertiger) nog graag willen krijgen?”

Je bent geboren in 1973 en sinds 2003 lid van de Eerste Kamer. Dat betekent dat je in het jaar dat je dertig werd toetrad tot de Senaat. Hoe ben je daar op zo’n jonge leeftijd beland? Wat deed je verder in die tijd?
De Eerste Kamer was niet een jongensdroom die uit kwam, maar een prachtig mooie uitdaging die op mijn pad kwam. Ik was al jaren politiek geïnteresseerd en actief in mijn woonplaats Hardinxveld-Giessendam, en ik kwam vanwege mijn promotieonderzoek naar marktwerking in de gezondheidszorg meer in aanraking met de landelijke politiek. Na wat gesprekken met mensen die mij vroeger of ‘de EK niets voor mij was’ heb ik mij erin verdiept en gesolliciteerd. Het leek mij goed te laten zien dat ook jongere mensen kunnen reflecteren en dat er ook in dat deel van onze volksvertegenwoordiging een jongere generatie aanwezig was. Na enkele plezierige gesprekken (ik was wel echt bloednerveus) kwam ik op plaats 13 van de lijst. We hadden bij de verkiezingen in 2003 zelfs 19 zetels. Ruim verkiesbaar dus. Ik was daarnaast universitair docent bestuurskunde aan de Universiteit van Tilburg.

Sinds 2003 ben je volksvertegenwoordiger voor de PvdA. Wat waren jouw dromen, idealen en ambities? Wat was jouw belangrijkste reden om je aan te melden als kandidaat Eerste-Kamerlid?
Mijn idealen vat ik altijd samen onder het aloude adagium ‘eerlijk delen en gelijke kansen’. Iedere burger heeft recht op meedoen, op een gezond leven en op kansen om er in opleiding, werk en leefomgeving iets van te maken. Daar waar mensen door achterstelling die kansen niet krijgen is er voor de overheid en semi publieke organisaties een taak weggelegd om die kansen wel te bieden, daar wilde ik een bijdrage aan leveren. Daar heeft bij mij altijd een keerzijde aan gezeten: mensen moeten ook bereidheid tonen die kansen te benutten, en mogen daarop aangesproken worden. Als ze dat niet doen, of misbruik maken van voorzieningen, dan geldt daar ook de strengheid van de rechtvaardigheid. De belangrijkste reden voor mij om mij aan te melden als EK lid was om aan deze idealen in de zorg een bijdrage te leveren. Dat is een sector waarin de vraag ongelimiteerd is en de middelen beperkt. Dan komt het er echt op aan om eerlijk te delen, kansen te bieden en mensen aan te spreken. Daar valt in de zorg nog een wereld te winnen. Meer breed wilde ik de PvdA meer smoel geven, niet alleen op de zorg, maar door te laten zien dat ook jonge PvdA’ers in de EK een kritisch geluid laten horen en zich zorgen maken over ontwikkelingen in de samenleving, zoals de ongebreidelde vermarkting van voorzieningen, groepen die achterblijven, nieuwkomers, en de groeiende werkloosheid die in mijn kamerperiodes omvangrijker is geworden.

Het spreekwoord zegt: “Tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren”. Letterlijk gezien heb je in de Eerste Kamer natuurlijk van alles over wetgeving te zeggen. Wat is er van jouw idealen terecht gekomen?
Het is een processie van Echternach: je doet een aantal stappen vooruit, denkt er bijna te zijn, en dan moet je weer een paar stappen terug doen. Per saldo ga je vooruit, maar het gaat langzaam. Zo ervaar ik ook het kamerwerk. Ik denk dat ik op terreinen als zorg, milieu, onderwijs en binnenlandse zaken toch steeds (soms beperkte) bijsturing heb kunnen plegen. Een eerlijker regeling rond het eigen risico in de zorg door goede compensatie voor chronisch zieken en gehandicapten te regelen (die kunnen er immers niets aan doen dat ze ziek zijn, naar de dokter moeten, al hoge zorgkosten hebben en dan ook nog eens een eigen risico per definitie kwijtraken). Maar ook op milieu terrein hebben we natuur en gezondheid beter weten te verankeren in het regeringsbeleid dat steeds meer de economie en de mobiliteit centraal stelde. Samen met Margriet Meindertsma heb ik daar keer op keer op gehamerd en ook borging van natuur- en milieu weten te bewerkstelligen. Dat is dan in wetgeving, want in de uitvoering is het weer wat anders. Ik heb gemerkt dat van Kamerleden continue alertheid gevraagd moet worden op wat de regering en uitvoerders nu eigenlijk met de politieke wensen doen. Soms kom je bedrogen uit. Ik ben zeer alert geworden op uitvoerbaarheid van wetgeving. Daar schort het namelijk vaak aan.

Terug naar mijn verjaardag. Helaas word ik geen lid van de Eerste Kamer dit jaar Ik beschouw je als mijn persoonlijke vertegenwoordiger daar. Welke (ludieke) tips heb je voor mij als aanstaande dertiger?
Dertig is een prachtige leeftijd. Tip 1: kijk uit naar 33, want dat vind ik de meest geweldige leeftijd die ik ooit had. Waarom weet ik niet, maar 33 voelt heerlijk. Verder is een tip om nu – na je investering van de afgelopen 15 tot 20 jaar in jezelf – na te denken wat je ermee gaat doen. Neem de komende jaren om de match tussen jouw eigen ontwikkeling en die van jouw directe omgeving te zoeken. Sta jezelf toe daarin out of the box te denken. Tussen 30 en 40 is het heerlijk om steeds meer te kunnen handelen op ervaring, maar ook om stiekem na te denken over welke nieuwe dingen je daarna zou willen gaan doen. Nieuwe uitdagingen. Maar geniet dus vooral ook van wat je hebt geïnvesteerd in jezelf en in anderen. Dat is mijn belangrijkste conclusie over de dertiger jaren

Op 7 juni beantwoord ik op mijn blog vragen van de mensen die ik in de afgelopen dagen heb geïnterviewd. Wat is jouw vraag aan mij in verband met mijn naderende dertigste verjaardag?
Mijn vraag zou in het verlengde daarvan dus zijn wat jij, over vijf tot tien jaar, zou doen als je de unieke kans hebt om je werkende leven geheel om te gooien en met Marleen samen een nieuwe weg in te slaan. Wat zou die weg kunnen zijn? Mijn tweede vraag luidt: waarin heb jij de afgelopen jaren zoveel geïnvesteerd dat je er de komende jaren voluit van gaat genieten?