(autor: http://www.flickr.com/photos/scingram/)

Sierpień był wyjątkowym miesiącem – występuje w nim pięć niedziel, pięć poniedziałków i pięć wtorków. Mówi się, że zdarza się tylko raz na 823 lata, ale to miejska legenda – każdy miesiąc, który zaczyna się niedzielą i ma 31 dni będzie miał taką samą konfigurację. Czy wyjątkowy miesiąc przełożył się na wyjątkowe rezultaty? Czego się możesz nauczyć na moich doświadczeniach z sierpnia? O tym w dzisiejszym podsumowaniu.

Blog

Sierpień był na pewno wyjątkowy pod względem rozwoju bloga – 5 sierpnia ogłosiłem, że będę publikował wpisy znacznie rzadziej niż do tej pory – zamiast publikować nowy wpis co 3 dni, obecnie publikuję nowy wpis co 6 dni. Co z tego wynikło?

Mogłoby się wydawać, że zmniejszenie częstotliwości w znacznym stopniu wpłynie na liczbę komentarzy (spadła zaledwie o kilkanaście procent), odwiedziny na blogu czy przyrost nowych subskrybentów, ale nic takiego się nie stało.

Liczba odwiedzin nie spadła nawet o 1% – zaledwie o 0,14%, a liczba wyświetleń zaledwie o 0,75%. Kiedy zacząłem rzadziej publikować, każdy wpis jest po prostu czytany przez więcej osób, co doskonale przedstawia poniższy wykres porównujący sierpień do lipca (każdy wzrost to dzień publikacji i dzień po publikacji nowego wpisu):

Czego się możesz nauczyć #1: częstotliwość publikowania na blogu nie ma dużego wpływu na ruch, chociaż dla tych, którzy prowadzą bloga dopiero kilka miesięcy, zalecałbym jednak większą częstotliwość, aby zbudować tzw. cornerstore content – fundamenty bloga w postaci najważniejszych wpisów.

W sierpniu, oprócz podsumowania, opublikowałem 5 wpisów:

1. Mniej znaczy więcej – zmieniam priorytety i co z tego wyniknie
2. Squeeze pages: 10 pytań, na które chciałbyś poznać odpowiedź
3. Mam mniej niż 100 rzeczy, czyli jak zostać minimalistą w 3 dni
4. „Pewności siebie nie znajdziesz ukrytej w książkach”, czyli wywiad z Bennym Lewisem
5. 7 moich najlepszych sposobów na traffic (plus 3 gościnne wypowiedzi)

Wpis o moim minimalistycznym eksperymencie zaowocował największą liczbą komentarzy, najwięcej osób podzieliło się nim też na Facebooku. Również wywiad z Bennym Lewisem, mimo, że mniej komentowany, do tej pory aż 20 osób przekazało dalej klikając „lubię to”.

Czego się możesz nauczyć #2: wpisy oparte na własnym doświadczeniu, najlepiej w formie dziennika/opowiadania/relacji oraz wywiady są często przekazywane dalej poprzez przycisk „lubię to”.

Po kliknięciu tego przycisku na profilu osoby wyświetla się informacja o tym, że lubi ona dany wpis. Jeżeli przeciętny użytkownik Facebooka ma 130 znajomych, to po 20 kliknięciach „lubię to” informacja o Twoim wpisie może dotrzeć aż do 2600 osób, owocując wieloma nowymi odwiedzinami.

Misja: 2000 czytelników RSS

Więcej o tej misji tutaj.

Pod koniec lipca pisałem o mini-misji: moim celem było 200 członków grupy na Facebooku. Cel zrealizowałem i to nawet z dużym zapasem: 31 sierpnia w grupie było 213 osób – dziękuję wszystkim jej członkom! W ciągu jednego miesiąca do grupy dołączyły 93 nowe osoby, odbyło się również kilka ciekawych dyskusji (sprawdź tutaj). Jak widać z poniższego wykresu przyrost jest coraz szybszy:

Dlatego też kolejna mini-misja to 300 osób do końca września. Kliknij tutaj i dołącz do grupy, aby otrzymywać nie tylko powiadomienia o nowych wpisach, ale także dodatkowe mini-artykuły i brać udział w dyskusjach!

Czego się możesz nauczyć #3: kiedy zacząłem oferować na Facebooku dodatkową wartość w postaci ekskluzywnych dodatkowych mini-artykułów, grupa stała się o wiele bardziej aktywna. Coraz częściej zaczęły też dołączać nowe osoby. Pamiętaj, aby dać potencjalnym członkom grupy dobry powód, by do niej należeć.

Licznik subskrybentów również coraz szybciej idzie w górę: 31 lipca wskazywał 943 subskrybentów, 31 sierpnia 1152. Jest to rekordowy miesięczny wzrost o 209 subskrybentów.

Jak widać zmiana częstotliwości wyszła temu blogowi tylko i wyłącznie na dobre. A i mnie również, bo miałem znacznie więcej czasu aby skupić się na misji numer dwa, czyli…

Misja: 100 dolarów

(autor: http://www.sxc.hu/profile/mokra)

Więcej o tej misji tutaj.

Mini-misja do zrealizowania do 15 sierpnia brzmiała 100 subskrybentów na każdej z list. Tej misji niestety nie zrealizowałem, ponieważ nie znałem jeszcze konkretnych danych dotyczących przyrostu subskrybentów. Przez to wyznaczony przeze mnie cel był mało realistyczny. 15 sierpnia na jednej z list miałem zaledwie 14 osób, na drugiej 18.

Nie znaczy to jednak, że ich rozwój słabo mi idzie – druga połowa sierpnia, kiedy zacząłem korzystać z Facebook Ads, była dla mnie przełomem jeżeli chodzi o generowanie trafficu i pozyskiwanie nowych zapisów.

Już dwa tygodnie później, 31 sierpnia, na jednej z list miałem 41 osób, na drugiej 69. I rozwój jest coraz szybszy, ponieważ każdego dnia udaje mi się pozyskać od 5 do 15 nowych subskrybentów. Spora część zapisów pochodzi z Facebook Ads, ale pewna część jest też generowana przez inne źródła trafficu, które opisałem we wpisie 7 moich najlepszych sposobów na traffic (plus 3 gościnne wypowiedzi).

Nauka na błędach

Sierpień był dla mnie miesiącem bolesnej nauki na błędach – Google AdWords okazało się beznadziejnie mało efektywne – wydałem około 150 zł z bardzo marnymi rezultatami (i tyle maksymalnie planowałem przeznaczyć).

Na Facebook Ads również wiele pieniędzy przeznaczyłem na naukę – mogłem za 5–10 razy mniej pieniędzy pozyskać taką samą albo i większą liczbę subskrybentów. Na czym polegał błąd? Licytowałem za sugerowaną przez system stawkę (i płaciłem więcej za każdy klik), kiedy mogłem ją obniżyć kilkukrotnie (ograniczając liczbę wyświetleń), ale dalej pozyskując tyle samo albo i więcej zapisów.

Czego się możesz nauczyć #4: wyznaczając maksymalne CPC na Facebook Ads, zaczynaj bardzo nisko. Jeżeli nie satysfakcjonują Cię wyniki, przetestuj różne warianty reklam, a dopiero potem myśl o zwiększeniu maksymalnego CPC. Gdy ustawisz wyższe CPC, zanotujesz większą liczbę wyświetleń, ale niekoniecznie przełoży się to na lepszy CTR i konwersję.

Dalsze plany

Jestem zadowolony z tego, że listy zaczęły się rozwijać coraz szybciej. Nauczyłem się na błędach, zebrałem więcej danych i mogę teraz wyznaczyć sobie znacznie bardziej realistyczny, ale i ambitny cel na 30 września – 300 subskrybentów łącznie na obu listach.

Aby osiągnąć ten cel, muszę utrzymać średnią dzienną liczbę zapisów na poziomie co najmniej 7 nowych zapisów. Ostatnie dni notowały co najmniej tyle zapisów dziennie, więc wierzę, że uda mi się osiągnąć ten cel.

A jak chcę pozyskiwać nowych subskrybentów? Koncentruję się na tym, co działa najlepiej: Facebook Ads oraz article marketingu. We wrześniu planuję wysłać co najmniej kilkadziesiąt nowych artykułów na Ezinearticles, planuję również wysłać co najmniej kilkadziesiąt artykułów na inne katalogi artykułów – dla dodatkowego ruchu oraz dodatkowych backlinków. Eksperymentuję jeszcze z kilkoma innymi formami promocji, ale główny nacisk kładę na wspomniane dwa źródła ruchu.

Planuję też w ciągu najbliższych tygodni (w zależności od tego jak będą się rozwijały dwie obecne listy) stworzyć jeszcze jedną listę mailingową.

Efekty

Jedna z moich squeeze pages po 4 miesiącach istnienia (najpierw była ministroną, potem ją przerobiłem) w końcu przebiła się pod wybraną frazę w wynikach wyszukiwania w Google do top10. Znajduje się na razie na 10 miejscu, ale już zauważyłem wzrost liczby odwiedzin z tej frazy. Mam nadzieję, że dodatkowe backlinki pozwolą mi dotrzeć do top5 w ciągu najbliższych paru miesięcy.

Jak więc widać wysiłek zaczyna się opłacać i jest to potwierdzenie, że m.in. rady Glena Allsoppa dot. SEO  z Cloud Living oraz z jego bloga sprawdzają się w praktyce. Mimo, że wybrałem dosyć trudną frazę (o czym się przekonałem dopiero później po analizie w Market Samurai), to jednak zaczynam osiągać coraz większe sukcesy w SEO.

Czego się możesz nauczyć #5: generowanie trafficu wymaga czasu. Jeżeli zdecydujesz się na darmowe metody, wprowadź rutynę i trzymaj się jej. Jeżeli zdecydujesz się na płatne źródła ruchu, zaakceptuj fakt, że Twoje pierwsze kampanie prawdopodobnie pochłoną za dużo pieniędzy w stosunku do efektów. Testuj różne sposoby promocji,  testuj różne reklamy, pogłębiaj wiedzę, a generowanie trafficu stanie się dla Ciebie coraz łatwiejsze.

Prawdopodobnie jedna z list przyniosła już pierwsze 30 dolarów (i pokryła półtoramiesięczny koszt używania Awebera). Piszę „prawdopodobnie”, bo zakup został dokonany parę dni po kliknięciu linka, a E-junkie póki co nie pozwala na nadawanie identyfikatorów linkom partnerskim. Z tego powodu nie wiem czy prowizja na 100% pochodziła z listy mailingowej czy nie z innego miejsca (otrzymałem prowizję dzięki zapisanemu ciasteczku), ale na 90% stawiam na listę mailingową.

Wiedza

(autor: http://www.sxc.hu/profile/nkzs)

Zamiast tradycyjnego wpisu miesiąca postanowiłem w dzisiejszym podsumowaniu podzielić się dwoma nowoodkrytymi blogami. W sierpniu przeczytałem e-booka Reality Switch (też autorstwa Glena Allsoppa, ale we współpracy z Budem Hennekesem), który nie tylko dostarczył mi kilku nowych pomysłów i motywacji, ale także skierował na bardzo ciekawego bloga Dereka Siversa, twórcy CD Baby.

W e-booku wspomniano o jego prostej filozofii, która bardzo do mnie przemówiła:

Those of you who often over-commit or feel too scattered may appreciate a new philosophy I’m trying: If I’m not saying “HELL YEAH!” about something, then say no.

Więcej możesz o tym przeczytać w tym wpisie.

Myślę, że to bardzo prawidłowe podejście nie tylko do zarabiania pieniędzy, ale też do całego życia. Po co masz coś robić, jeżeli w pełni Cię to nie pasjonuje?

W sierpniu trafiłem także poprzez Twittera na bloga The Life Thing o tematyce lifestyle design. Przede wszystkim polecam przeczytać wpis 3 Months In The Life Of A Travelling Entrepreneur oraz How To Bankroll Traveling The World And Living Your Dreams Without Being A Freeloading Little Rich Kid.

Przy okazji informuję, że stworzyłem podstronę zasady użytkowania. Zawarłem tam także akapit o promowanych przeze mnie produktach.

Niedługo pojawi się nowy numer Equity Magazine, do którego napisałem artykuł o promowaniu się na Facebooku.

Mam nadzieję, że nowa formuła podsumowań jest jeszcze bardziej wartościowa i użyteczna.

Sierpień był 20 miesiącem mojej drogi do niezależności. Myślę, że najbliższe kilka miesięcy będzie kluczowe jeżeli chodzi o realizację mojego celu. To, co obecnie robię, jest dla mnie zdecydowanie “HELL YEAH!” i codzienne efekty również są “HELL YEAH!”. Czy to, czym zajmujesz się obecnie, jest dla Ciebie “HELL YEAH!”?

–

Konkurs

Na początku sierpnia we wpisie o minimalizmie ogłosiłem konkurs. Tak jak pisałem, to czytelnicy głosami zadecydują kto otrzyma książki. Oddaj głos już teraz! Kliknij „pokaż” i zobacz zgłoszenia i ankietę (jak czytasz ten wpis w czytniku RSS to być może będziesz musiał/a wejść na bloga).

POKAŻ

Kliknij i przeczytaj także:

1. Podsumowanie: lipiec 2010
2. Podsumowanie: maj 2010
3. Podsumowanie: czerwiec 2010

(autor: http://www.sxc.hu/profile/spekulator)

Traffic dla strony jest jak krew krążąca w żyłach. Bez trafficu nie ma czytelników, zapisów na newslettery, sprzedaży. Pozyskiwanie ruchu jest dla wielu osób najtrudniejszym etapem rozwijania e-biznesu. Jakie są najlepsze metody na pozyskiwanie trafficu?

Przez ostatnie 20 miesięcy prowadzenia bloga oraz ostatnie 4 miesiące działania w affiliate marketingu wiele się nauczyłem jeżeli chodzi o pozyskiwanie ruchu. W dzisiejszym wpisie przedstawię 7 do tej pory najlepiej działających dla mnie metod. Podkreślam, że te metody działają najlepiej dla mnie i niekoniecznie mogą być tak samo skuteczne dla Ciebie.

Nie zamierzam tworzyć tutaj kolejnej listy „101 sposobów na traffic”, jeżeli tylko kilka z nich przynosi widoczne i wymierne w stosunku do nakładów efekty. Podaję tylko metody, które z mojego doświadczenia są najlepsze (te, które testowałem i uznałem za efektywne).

Wpis podzieliłem na trzy części: traffic na bloga (polskojęzycznego), traffic na squeeze pages/ministrony (affiliate marketing – opisuję metody na anglojęzyczny rynek) oraz gościnne wypowiedzi innych osób działających w Internecie. Skupiłem się na metodach na ruch i nie wspominam we wpisie o takich oczywistych kwestiach jak wysoka jakość tekstów, oprawa graficzna czy USP (szczególnie w przypadku blogów).

Blog

(autor: http://www.flickr.com/photos/thomashawk/)

1. Networking

Postanowiłem to wszystko spiąć pod jednym hasłem „networking”. Co mam na myśli?

Udzielanie się w swojej niszy i budowanie relacji z innymi blogerami – komentowanie na blogach, gościnne wpisy, wspominanie innych blogów w swoich wpisach (i w zamian otrzymywanie tego samego).

Jest to moja ulubiona forma ruchu, bo przyciąga czytelników już siedzących w temacie (skoro czytają innego bloga na podobny temat). Ponadto czytelnicy odesłani z innego bloga spędzają na nim zwykle więcej czasu niż przeciętny użytkownik i częściej zostają stałymi czytelnikami.

O ile gościnne wpisy w Polsce nie działają tak dobrze jak w anglojęzycznej blogosferze (bo jest mało blogów, a jeszcze mniej popularnych blogów i nie da się tak szybko rozwinąć bloga), to komentowanie i odsyłanie do innego bloga działają świetnie.

Sprawdziłem od samego początku tego bloga do 27 sierpnia 2010 roku ile blogów znajduje się w top10 wszystkich źródeł ruchu. Znajduje się ich aż pięć (od najwyższego miejsca): Oszczędzanie, App Funds, Finanse domowe (niedziałający już od listopada 2009 roku), Milion z tysiąca oraz Student inwestujący (również nieaktywny). Miejsce 11 i 12 też zajmują blogi: Inwestycje giełdowe oraz Zarabianie na blogu. Jak więc widać blogi odpowiadają u mnie za olbrzymią ilość ruchu, dlatego stawiam to źródło ruchu na pierwszym miejscu.

Wadą tego sposobu jest to, że nie we wszystkich niszach jest dużo blogów, z którymi można współpracować. Często też współpraca wcale może nie być taka łatwa – z moich doświadczeń wynika, że w polskiej blogosferze trudniej współpracować niż w anglojęzycznej, chociażby z powodu małego zainteresowania social media. Tam większość blogerów dobrze się zna co najmniej przez Twittera i Facebooka i często się wzajemnie promują, w polskiej niestety tak nie jest.

2. SEO

Zgadnijcie, kto jest na drugim miejscu w Google zaraz pod Wikipedią pod hasłem „rentier”. Wprawdzie uzyskałem tę pozycję zupełnie nieświadomie (na starcie w ogóle nie miałem pojęcia o SEO), ale teraz miesięcznie kilkaset wizyt zawdzięczam właśnie tej pozycji. Dodatkowe odwiedziny pochodzą też oczywiście z różnych innych słów kluczowych, w tym z wielu long taili. Najważniejszy jest tytuł wpisu – jeżeli możesz, postaraj się w nim zawrzeć jakiegoś long taila.

W Polsce nie działa to tak dobrze jak w anglojęzycznym Internecie z powodu znacznie mniejszej liczby użytkowników, ale zawsze jest szansa, że pozycja w top10 pod bardziej popularnego long taila może Ci przynieść chociaż dodatkowe 50–100 wizyt miesięcznie.

Gdybym teraz uruchamiał bloga, zrobiłbym najpierw keyword research – sprawdziłbym, które słowa kluczowe mają większy ruch oraz małą konkurencję i zastanowiłbym się jak wpleść je w nazwę bloga.

Nie jestem zwolennikiem nazywania blogów poprzez słowa kluczowe (np. Niezależność finansowa), bo ciężko w ten sposób zbudować markę, ale sprytne połączenie słów kluczowych z nazwą może być świetnym posunięciem. Dobry przykład: blog Pata Flynna o nazwie Smart Passive Income – łatwa do zapamiętania i brandingu nazwa, a przy okazji pomaga w pozycjonowaniu pod popularne słowo kluczowe „passive income”.

Stosuję także jedną prostą sztuczkę, która zajmuje 16 miejsce w źródłach ruchu: ruch z wyszukiwarki grafiki Google. Każde zdjęcie do wpisu optymalizuję dodając myślniki (wiem, że niektórzy uważają myślniki w adresach za złe) i nazywając tak samo jak wpis (można by to ulepszyć nazywając samymi słowami kluczowymi). Wprawdzie jakość ruchu jest dosyć niska – wysoki współczynnik odrzuceń i krótki czas spędzony na blogu, ale przy małym nakładzie pracy zawsze jakaś część osób może zostać na blogu na dłużej.

Największą wadą SEO jest to, że często wymaga dużo czasu, a odniesione efekty mogą nie być zbyt zadowalające.  W Polsce wyszukiwań jest znacznie mniej niż w anglojęzycznym Google.

Przykładowo słowo kluczowe „niezależność finansowa” (przy ścisłym typie dopasowania) jest wpisywane w Polsce zaledwie 210 razy miesięcznie. Z badań ekipy Market Samurai wynika, że strona zajmująca pierwszą pozycję pod dane słowo kluczowe zdobywa 42% klików. W tym wypadku pierwsze miejsce pod słowo kluczowe „niezależność finansowa” to zaledwie dodatkowe 88 wizyt miesięcznie. Nie warto poświęcać czasu, by aktywnie pozycjonować bloga pod taką frazę mimo, że wydawałoby się, że jest popularna.

3. Social media

Długo byłem przeciwnikiem social media (dalej trochę jestem). Kojarzyły mi się z rozpraszaniem się podczas pracy (co jest prawdą) i miejscem na obnażanie swojej prywatności. Ale teraz uważam trochę inaczej, bo postanowiłem dać social media szansę. Efekt?

Facebook stał się jednym z najlepszych źródeł ruchu. Zajmuje 13 miejsce od samego początku bloga pomimo, że Facebooka podłączyłem pod bloga (poprzez stronę na Facebooku oraz przycisk „lubię to”) dopiero w maju. Osoby skierowane z Facebooka spędzają na blogu znacznie więcej czasu niż przeciętny użytkownik (o 57%) i duży procent wizyt to nowe wizyty (44%).

W kwietniu uruchomiłem też profil na Twitterze – zajmuje 24 miejsce i czas spędzony na blogu również jest sporo wyższy od przeciętnej. Niestety nie przyciąga on wielu nowych wizyt. Zaledwie 5% wizyt to nowe wizyty, ale wiem, że co najmniej parę nowych osób zostało stałymi czytelnikami bloga właśnie poprzez Twittera.

Szkoda, że Twitter nie przyjął się (przynajmniej jak na razie) w polskiej blogosferze – w anglojęzycznej odgrywa kluczową rolę w promocji bloga i budowaniu relacji z innymi blogerami oraz czytelnikami.

Największą wadą tego sposobu pozyskiwania ruchu jest czasochłonność. Ponadto strony takie jak Twitter czy Facebook, podobnie jak sprawdzanie maila, rozpraszają podczas pracy i trzeba pracować nad samokontrolą, by nie sprawdzać ich za często.

Affiliate marketing

(autor: http://www.sxc.hu/profile/kipcurry)

1. Article marketing

Czyli coś, co prawie nie istnieje w polskim Internecie. O article marketingu napisałem cały wpis. W skrócie: piszesz artykuły związane z tematyką Twojej strony i wysyłasz je na bardzo popularne, moderowane, dobrze wypozycjonowane katalogi artykułów, które pozwalają Ci na umieszczenie w stopce linka do Twojej strony.

Największą zaletą tego ruchu jest to, że jest bardzo ściśle stargetowany – jeżeli ktoś przeczytał cały artykuł na dany temat, to jest bardzo duża szansa, że jest mocno zainteresowany daną tematyką. Średni CTR wynosi w moich artykułach około 11–12%, co znaczy, że z każdych 100 osób 11–12 trafia na moją stronę. A konwersja (zapisy na newsletter) jest wysoka – wynosi około 20–30% (ale trzeba pamiętać, że konwersja jest też w dużej mierze zależna od strony, na którą trafia użytkownik).

Największą wadą article marketingu jest sam proces pisania artykułów – wprawdzie napisanie 250-300 wyrazowego artykułu po odrobinie wprawy trwa 15–20 minut, ale trudno jest ciągle pisać na ten sam temat w inny sposób. A artykuły muszą być unikalne, bo te podobnie brzmiące na najlepszych katalogach artykułów nie zostaną zaakceptowane.

2. Facebook Ads

Czyli powód, dla którego obecnie uwielbiam płatny ruch. Facebook Ads pozwala w bardzo prosty i szybki sposób dotrzeć do ściśle określonej grupy docelowej.

Możliwości jest pełno: można targetować nie tylko płeć czy wiek, ale także konkretne kraje, miasta (nawet wliczając okolice konkretnego miasta), języki czy często bardzo ściśle zawężone zainteresowania (a jest ich pełno dla każdej niszy).

Dodatkowymi zaletami Facebooka jest wysoka konwersja – w moim przypadku przeciętnie około 20% – oraz niskie stawki (trzeba tylko ustawić maksymalne CPC znacznie niżej niż sugerowane). Bardzo szybko (jeżeli ma się budżet) można pozyskać wiele nowych odwiedzin/zapisów na listę.

Największą wadą jest duży ad blindness wśród użytkowników – aby utrzymać wysoki CTR, trzeba często zmieniać kreacje reklamowe.

3. Kreowanie wizerunku eksperta i pomoc innym

Mam na myśli pomaganie na forach i portalach w stylu Yahoo! Answers. Naczelna zasada takiego sposobu pozyskiwania ruchu: polega on na pomaganiu ludziom, a nie autopromocji. Udzielaj pomocy, a promocję swojej strony ogranicz do sygnatury.

Konwersja, podobnie jak w przypadku article marketingu, jest wysoka (w moim przypadku wynosi około 15–20%) i są to również osoby ściśle zainteresowane tematem (skoro czytały temat o jakimś problemie).

Dodatkowym plusem tej formy promocji jest to, że na pytanie, na które udzieliłeś już odpowiedzi, może później trafić ktoś inny (np. Yahoo! Answers zajmuje w Google dobre pozycje pod long taile) i również trafić na Twoją stronę. Pod tym względem jest to podobne do article marketingu.

Największą wadą jest to, że odpowiadanie na pytania może zajmować sporo czasu. Mówię tutaj o szczerym zainteresowaniu tematem i szczerej chęci pomocy – odpowiedziach na co najmniej kilkanaście zdań. Stosunek nakładów do efektów niekoniecznie będzie tak dobry jak w article marketingu. Mam tu na myśli procent osób klikających w link w sygnaturze w porównaniu do resource boxa w article marketingu i liczbę wyświetleń tematu/pytania w porównaniu do wyświetleń artykułu.

4. SEO

Ponownie SEO, ale w nieco innym wykonaniu. Dla ministron głównym źródłem ruchu jest zazwyczaj jedno słowo kluczowe, pod które zoptymalizowana jest cała strona. Najważniejsze to pozyskać domenę z dokładnym słowem kluczowym w nazwie (np. howtobakebread.com). Całym sekretem jest znaleźć często wpisywane słowo kluczowe, ale i słowo kluczowe ze słabą konkurencją (polecam do tego Market Samurai).

Z natury ministrony czy squeeze pages mają mało podstron (co wpływa na wyniki w Google) i skupiają się na zachęceniu użytkownika do jednej akcji (np. zapisu na listę), ale można wykorzystać prostą sztuczkę, by zwiększyć liczbę zaindeksowanych podstron i otrzymać trochę dodatkowego ruchu z long taili.

Wystarczy stworzyć podstronę „artykuły” i na niej zebrać linki do kilku-kilkunastu podstron (im więcej, tym lepiej) z artykułami wypozycjonowanymi pod long taile z chociaż paroma wyszukiwaniami dziennie. Pod koniec artykułu wystarczy odesłać do strony głównej i mamy dodatkowy stargetowany ruch. Tę taktykę można nawet ulepszyć wykorzystując kategorie, o czym pisał niedawno Glen w tym artykule.

Wady: w niektórych niszach znalezienie popularnego i łatwego słowa kluczowego graniczy z cudem – wtedy albo trzeba rezygnować albo zaakceptować to, że o wiele dłużej będzie trzeba czekać na efekty. Ponadto SEO wymaga zwykle sporo czasu i nie jest stałe – jeżeli przestaniesz dodawać backlinki, po pewnym czasie może się pojawić konkurencja, przez którą spadniesz w wynikach w Google.

Gościnne wypowiedzi

Co 4 głowy to nie jedna. Dla każdego może działać coś innego i nie każdy przetestował wszystkie dostępne sposoby. Zapytałem 3 osoby działające w Internecie o najlepszą według nich metodę na pozyskiwanie ruchu na strony. Oto ich odpowiedzi.

Paweł Kata

W Internecie działa od około 10 lat, od 5 lat jest blogerem. Paweł w pełni utrzymuje się z dochodów generowanych w Internecie, w tym z dochodów pasywnych. Jest autorem bloga Oszczędzanie oraz Neominimalizm.

Z mojego doświadczenia wynika, że fundamentem generowania ruchu na blogach jest właściwy wybór domeny i tytułu serwisu, tak, by zawierały wyszukiwane słowa kluczowe, mocno związane z tematyką bloga. Nie jest to konieczne i tak istotne w późniejszej fazie życia serwisu, gdy mamy już zbudowaną solidną bazę backlinków i pozycję w wyszukiwarkach, ale na początku daje zauważalnego „seo-kopa”.

Bardzo ważnym czynnikiem jest również bezinteresowne (czyli bez sprzedaży i bez korzystania z SWL’ów) wymienianie się linkami z blogami ściśle powiązanymi tematycznie. Należy zadbać o to, by link do serwisu wyświetlany był możliwie na jak największej ilości podstron serwisu, z którym współpracujemy w tym zakresie.

Do tego sugeruję częste branie udziału w dyskusjach na konkurencyjnych blogach i najpopularniejszych forach powiązanych z naszym serwisem tematycznie. Zaskakujące jak wiele osób po przeczytaniu wartościowej wypowiedzi, chce zobaczyć o czym jeszcze pisze jej autor. Osobiście na swoim blogu o oszczędzaniu pieniędzy aż 35% ruchu czerpię właśnie w ten sposób.

Polecam również tradycyjne wpisy gościnne. Ten sposób doskonale sprawdza się w przypadku „raczkujących” blogów, pozwalając na zdobycie regularnie wracających subskrybentów kanału RSS. Umożliwia również „wymianę” subskrybentów w sytuacji, gdy symultanicznie publikujemy wpisy gościnne z zaprzyjaźnionym blogiem/serwisem.

Na koniec sugeruję zebrać wokół siebie społeczność autorów i co pewien czas publikować tzw. karnawały, w których bloggerzy z danej niszy wymieniają się między sobą linkami do najciekawszych artykułów u konkurencji. Jest to doskonały, wymagający niewiele wysiłku, sposób na zyskanie okresowego wzrostu odwiedzin oraz powiększenie bazy stałych czytelników.

Lech Baczyński

Utrzymuje się z dochodów generowanych z programów partnerskich. Lech prowadzi bloga Fioletowy partner. Jego dochody są w pełni pasywne i zarabia do kilku tysięcy złotych miesięcznie nawet nic nie robiąc na wakacjach.

Według mnie dwa najlepsze źródła to:

1. Wyszukiwarki – głównie oczywiście Google oraz, w mniejszym stopniu, inne czyli np. Onet, Bing, Yahoo. Zaletą tego źródła jest jego darmowość – albo raczej niewielki jednorazowy koszt. Wystarczy że raz poświecę czas lub pieniądze na stworzenie strony WWW, zoptymalizowanie jest pod kątem SEO i dodanie do wyszukiwarek, a potem zainteresowani ludzie sami wchodzą na strony. Świetna sprawa. Czasami jednak zdarzają się zmiany algorytmu Google albo inne dziwne rzeczy (kary od Wujka Googla) które mogą sprawić że ruch się znacznie zmniejszy. Cóż, trudno.

2. SEM-PPC – czyli też wyszukiwarki, ale płacenie im za kliki. Konkretnie mam na myśli Google AdWords – jest to największa tego typu usługa. Wadą jest to, że za ruch (czyli kliki) trzeba płacić. Zaletą jest to, że można mieć ruch SZYBKO – w jeden dzień, albo nawet w kilka godzin, i dość DUŻO. Więc jeżeli jesteś gotowy płacić za odwiedziny, to jest to dobry sposób.

Oba te systemy mają jedną wadę – są w dużej mierze zależne od Wujka Googla. Ale niestety Google jest teraz tak potężnym graczem na rynku, że nie można lekceważyć jego możliwości – czyli tego ile ruchu jest w stanie wysłać. Dla bezpieczeństwa warto też budować inne źródła ruchu – na wypadek gdyby Google nagle zmieniło swój humor. Jednak jeżeli pytasz o najlepsze źródła, to właśnie te dwa są najlepsze – Google oraz Google AdWords.

Piotr Synowiec

Właściciel dynamicznie rozwijającej się agencji interaktywnej JustCreate.pl. Piotr obecnie zajmuje się rozwojem i promocją swojej agencji. Prowadzi także bloga o życiu project managera PiotrSynowiec.pl.

Metoda, która daje świetne rezultaty w pozyskiwaniu ruchu – zwłaszcza skierowanego na blogi/serwisy bardzo ścisłe tematycznie – to pomaganie innym w sieci.

W Internecie jest wiele miejsc, w których znajdują się potencjalni czytelnicy naszych serwisów. Aby ich pozyskać, wystarczy im pomóc w rozwiązaniu problemu z dziedziny, w której Ty jesteś specjalistą. Biorąc pod uwagę fakt, że przeciętny temat na forum jest czytany przez minimum kilkadziesiąt osób, które nie bez powodu otworzyły dany wątek w swojej przeglądarce, masz ogromne szanse na skierowanie sporego ruchu na serwis, który zamierzasz promować.

Jak wygląda proces pozyskiwania takiego ruchu? Na początku warto znaleźć fora i blogi w sieci, które dotyczą Twojej tematyki. Następnym krokiem jest wyszukanie artykułów lub wątków, w których czytelnicy tych serwisów – ludzie zainteresowani Twoją dziedziną – mają jakiś problem. Kiedy już znajdziesz taki wątek przygotuj dobrej jakości odpowiedź, zawierającą cenne informacje, które pomogą w rozwiązaniu tych kwestii.

Oczywiście, sama pomoc innej osobie nie skieruje ruchu na Twój serwis. Aby do tego doszło musisz zamieścić pod swoim komentarzem linka do serwisu, na który zamierzasz kierować ruch. Jeżeli chcesz, aby zainteresowanie Twoim linkiem było spore, możesz to osiągnąć kończąc swoją wypowiedź pozdrowieniami i podpisem pełnym imieniem i nazwiskiem. Poprzez wysoką kulturę wypowiedzi połączonej z cenną pomocą zyskasz nie tylko ruch wywołany zainteresowaniem Twoją osobą, ale także wiarygodność i szacunek innych.

–

Jakie są najlepsze źródła ruchu z Twojego doświadczenia?

Kliknij i przeczytaj także:

1. Na czym polega article marketing i co to są long taile?
2. Jak zmniejszyć współczynnik odrzuceń i zdobyć nowych czytelników? 7 sposobów
3. Nowa strona: g-funk

Brazylia

O Bennym Lewisie, irlandzkim poliglocie, pisałem pierwszy raz na blogu w marcu 2010 roku. Benny jest doskonałym przykładem osoby niezależnej od lokalizacji.

Benny od wielu lat prowadzi mobilny styl życia. Przez pierwsze lata pracę znajdował w miejscu, do którego akurat trafiał – pracował m.in. jako nauczyciel angielskiego, francuskiego, hiszpańskiego, matematyki, menedżer w sklepie, recepcjonista w hostelu młodzieżowym, fotograf czy przewodnik wycieczek.

Później został cyfrowym nomadą – zaczął pracować na zlecenia jako tłumacz tekstów technicznych. Dzięki temu pracę mógł wykonywać na laptopie w dowolnym miejscu na świecie.

Obecnie Benny utrzymuje się z pomagania innym ludziom jak szybko i w efektywny sposób uczyć się języków obcych.  Prowadzi bloga Fluent in 3 Months. Sprzedaje swojego ebooka The Language Hacking Guide oraz oferuje konsultacje.

Zadałem Benny’emu 13 pytań dotyczących mobilnego stylu życia oraz języków obcych.

Jak pewnie już się orientują stali czytelnicy, dbam o poziom angielskiego wśród czytelników często odsyłając do różnych materiałów właśnie w tym języku.

Uważam, że znajomość angielskiego to jedna z podstawowych umiejętności i trzeba go ćwiczyć tak często, jak się da. Postanowiłem więc opublikować wywiad w dwóch wersjach: w oryginalnej angielskiej wersji i w polskim tłumaczeniu. Zachęcam do przeczytania oryginalnej wersji.

Kliknij tutaj, aby przeczytać angielską wersję/Click here for the English version (czytelnicy RSS mogą od razu widzieć obie wersje):

POKAŻ

—

A tutaj tłumaczenie:

1. Podróżujesz już ponad 7 lat i lubisz nazywać się „technomadą” (osoba, która prowadzi mobilny styl życia dzięki nowoczesnej technologii). Jakich cech potrzeba, aby zostać „technomadą” lub długoterminowo podróżować? Czy trudno Ci było podjąć taką niepewną decyzję – wyjechać z Irlandii i zostać osobą niezależną od lokalizacji?

Jedyne co potrzebujesz, by zostać „technomadą”, to znać się na komputerach i mieć ducha przygody. Często używam Internetu, aby uprościć moje podróże: kupuję bilety online, uczę się języków, trzymam kontakt ze wszystkimi, a szczególnie poznaję nowych ludzi przez portale społecznościowe takie jak Couchsurfing.

Wyjazd z Irlandii nie był trudny – Irlandczycy mają w zwyczaju trochę podróżować po skończeniu studiów. Zazwyczaj po „gap year” wracamy do domu, ale ja utrzymałem impet. O wiele łatwiej utrzymać impet niż podejmować niepewne decyzje .

2. Większość ludzi wychwala mobilny styl życia. Czy są jakieś wady takiego stylu życia?

Główne wady mają związek z życiem społecznym. Jak nawiązać na trasie trwałą przyjaźń? Jak dopasować się do kultury nie tracąc swojego poczucia tożsamości? To były interesujące wyzwania, z którymi powoli nauczyłem się sobie radzić i dalej się uczę. Można by znaleźć wady także w innych sferach życia, ale podróżowanie ma swoje unikalne wyzwania. Dzięki nim jest ono bardziej interesujące!

3. Przez ostatnie trzy lata pracowałeś jako wolny strzelec – tłumacz. Czy mógłbyś podzielić się radami z freelancerami, którzy chcą rozpocząć mobilny styl życia? Czy trudno Ci było wykonywać zlecenia kiedy podróżowałeś?

Technicznie rzecz biorąc nie „podróżuję” dużo. Uznaję to raczej za regularne przeprowadzki. Urządzam się w ładnym mieszkaniu z biurkiem do pracy i nazywam to domem. Potem mam przejściowy okres, kiedy szukam kolejnego biurka. Kiedy już się urządzę (aczkolwiek tymczasowo), praca jest tak samo łatwa i tak samo trudna jak gdziekolwiek indziej. Muszę tylko usunąć z otoczenia wszystko, co mnie rozprasza i utrzymać koncentrację.

4. Przeprowadzanie się z jednego miejsca do drugiego wymaga umiejętności społecznych – umiejętności szybkiego poznawania nowych przyjaciół i dopasowywania się do nowej kultury. Co robisz, aby poznać nowych ludzi – szczególnie jeżeli nie jesteś płynny w języku, którego się używa w danym miejscu – i sprawić, abyś czuł się jak w domu?

Lubię przedstawiać się na internetowych społecznościach takich jak meetup.com, couchsurfing.org i innych lokalnych grupach zanim przyjadę do danego miejsca. Jeżeli mi się to uda, to zanim jeszcze przyjadę, będzie już trochę osób, które chciałyby się ze mną spotkać.

Nauczyłem się także w trudniejszy (i wolniejszy) sposób, że musisz pokonać strach związany z podchodzeniem do obcych ludzi i po prostu podejść do kogoś i powiedzieć „cześć”. To trudniejsze niż się wydaje, ale z czasem staje się łatwiejsze. Ludzie są przyjaźni na całym świecie, jeżeli tylko będziesz to dobrze robić.

5. Co trzy miesiące uczysz się nowego języka. Podzieliłeś się swoimi wskazówkami w swoim e-booku „The Language Hacking Guide”. Gdyby ktoś Cię spytał, jakie kroki powinien podjąć, żeby nauczyć się nowego języka, to co byś mu powiedział? Czy jest jakaś rutyna, według której uczysz się każdego nowego języka?

„Sekretem” mojej metody i fundamentem „The Language Hacking Guide” jest mówienie. Przestań tak dużo się uczyć i po prostu spotkaj się z rodzimymi użytkownikami języka lub innymi osobami uczącymi się danego języka i ćwicz. W ten sposób rozwijasz się szybciej.

Kiedy zaczynam się uczyć nowego języka, lubię nauczyć się nieco zwrotów i używać ich tak szybko, jak tylko mogę. Od zwrotów przechodzę do nauki słownictwa aż do momentu, kiedy mogę się wyrazić budując własne zdania. Przez cały czas stosuję społeczne techniki, aby jak najbardziej wystawić się na nowy język. To działa także jeżeli nie znajdujesz się w kraju, w którym dany język jest używany.

6. Mówisz płynnie w ośmiu językach. Czy jest jakiś język, który lubisz najbardziej? Które języki uważasz za najbardziej przydatne?

Jak na razie moim ulubionym językiem jest portugalski. Uwielbiam Brazylijczyków i brazylijską kulturę, a portugalski ma piękne brzmienie.

Nie lubię określenia „najbardziej przydatny”, bo to zależy do czego ma być przydatny. Wiele osób interesuje się językami tylko po to, by wpisać je w CV, ale ja używam języków po to, by poznawać ludzi. Z tego powodu zawsze wybiorę język, opierając się na tym jak bardzo jestem zainteresowany daną kulturą, a nie z powodu PKB danego kraju czy liczby jego użytkowników.

7. W jaki sposób wybierasz kolejny język, którego chcesz się nauczyć? Jakie są Twoje typowe powody, żeby zacząć się uczyć danego języka?

To bardzo proste: jeżeli chcę żyć w danym kraju. Na moją nową misję wybrałem węgierski, bo byłem bardzo ciekaw jak się żyje w Budapeszcie i bardzo chciałem poznać kulturę tego kraju. A żeby poznać kulturę, musisz poznać ludzi, którzy w nią wchodzą, a żeby to zrobić, musisz mówić danym językiem.

Wybór każdego nowego języka będzie zależał od ludzi i od tego, jak bardzo będę chciał z nimi mieszkać przez trzy miesiące.

8. Co byś poradził osobie, która uczy się nowego języka przez kilka lat i dalej nie czuje się zbyt pewnie używając go?

Po pierwsze takie osoby powinny przestać mówić, że uczyły się języka przez parę lat, bo to nieprawda. Spędzenie kilku lat na kilku godzinach tygodniowo w klasie to nie są lata, a zaledwie może kilka tygodni pracy bez poświęcania temu pełnej uwagi.

Mogę się nauczyć nowego języka obcego w trzy miesiące dlatego, że jestem w pełni poświęcony nauce przez te trzy miesiące. Każdy mógłby osiągnąć dokładnie to samo co ja, gdyby się tylko poświęcił temu tak samo jak ja. Musisz się zdecydować, że chcesz żyć tym językiem. Jeżeli będziesz dalej mówił, że nie jesteś zbyt pewny, to błędne koło dalej będzie się toczyć. Po prostu podejdź do rodzimego użytkownika języka i mów. Pewność przyjdzie z praktyką, pewności siebie nie znajdziesz ukrytej w książkach.

Burning Man, Black Rock Desert, Nevada

9. Byłeś w wielu miejscach na świecie. Do których krajów według Ciebie najlepiej się przeprowadzić na kilka lub więcej miesięcy? Które kraje lub miejsca najbardziej Ci się spodobały?

Tak jak powiedziałem wcześniej, wiążę kraje z językami, więc Brazylia jest moim ulubionym krajem. Ale to moja opinia. „Najlepszy” kraj zależy od Twojej osobowości. Dla wielu ludzi Tajlandia jest najlepszym miejscem do pomieszkania przez parę miesięcy. Podobało mi się tam, ale nie było to dla mnie osobiście najlepsze miejsce. Najlepiej spróbować spotkać się z mieszkańcami danego kraju zanim wyruszysz w podróż i zobaczyć, czy lubisz ich towarzystwo na tyle, żeby mieszkać z wieloma podobnymi ludźmi przez cały czas.

Generalnie uwielbiam kulturę latynoską, więc najbardziej podobały mi się Brazylia, Argentyna, Hiszpania i Włochy.

10. Myślę, że ludzie mogą Cię nazywać nie tylko „language hackerem” (osoba, która stosuje różne sztuczki i szuka ułatwień podczas nauki języków), ale także „travel hackerem” (osoba, która stosuje różne sztuczki i szuka ułatwień podczas podróżowania). Czy mógłbyś się podzielić z czytelnikami najlepszymi wskazówkami dotyczącymi taniego podróżowania?

Pozbądź się absolutnie wszystkiego co masz, oprócz tych rzeczy, bez których dosłownie nie możesz przetrwać. Podróżuję z moim laptopem, na którym pracuję, oraz ubraniami. Wszystko inne jest zbędne. Pozbyłem się książek, których nie czytam, pamiątek, które tylko zajmują miejsce itd. Kiedy masz mniej rzeczy, jesteś bardziej mobilny i nie musisz płacić dodatkowych opłat na lotnisku.

Kiedy podróżuję do szczególnych miejsc, zabieram ze sobą więcej rzeczy i wkładam to wszystko w moje kieszenie. Rozdarłem nawet swoją kurtkę, aby zrobić z całej kurtki jedną wielką kieszeń [w tym filmiku Benny wyjaśnia jak zabrać ze sobą ponad 40 kg bagażu – Marcin]. Dzięki temu nie płacę dodatkowych opłat latając tanimi liniami lotniczymi takimi jak Easyjet czy Ryanair kiedy jestem w Europie, mimo, że zabieram ze sobą cały swój dom.

Kiedy dotrzesz na miejsce, skontaktuj się z lokalnymi mieszkańcami przez Couchsurfing i Thorn Tree na stronie Lonely Planet i zadaj im wiele pytań – gdzie znaleźć mieszkanie, gdzie jeść, jak używać transportu publicznego itd. Rady lokalnych mieszkańców pozwolą Ci zaoszczędzić dużo pieniędzy.

11. Czego się nauczyłeś dzięki premierze swojego pierwszego produktu, The Language Hacking Guide? Czy jest coś, co zrobiłbyś inaczej?

Nauczyłem się, że faktycznie jest przekaz, którym mogłem się podzielić z ludźmi i że byli oni bardzo zainteresowani go usłyszeć. Jestem bardzo zadowolony z tego, jak przebiegła premiera i wiele się nauczyłem, co będę mógł wykorzystać w kolejnych premierach. Szczerze mówiąc, nie zrobiłbym nic inaczej. Zamiast ubolewać nad czymś, uważam to wszystko za proces nauki.

12. Ludzie, którzy żyją niekonwencjonalnie lub głoszą niekonwencjonalne idee, często spotykają się z wieloma głosami krytyki. Jak sobie z tym radzisz?

Na początku naprawdę bolało mnie to, ale można się do tego przyzwyczaić. Większa publiczność oznacza, że nieważne co powiesz, ludzie nie będą się z Tobą zgadzać. Niektórzy ludzie lubią się spierać tylko dla samego spierania się, więc nie dolewam oliwy do ognia i po prostu ignoruję ich, kiedy wiem, że do niczego to nie doprowadzi.

Teraz nawet nie przejmuję się, kiedy ludzie piszą o mnie złe rzeczy w Internecie. Anonimowość w Internecie oznacza, że wiele osób nie musi się zastanawiać nad tym, co pisze. Wciąż przykładam wagę do tego, co ludzie mówią mi w twarz, ale tekst w Internecie to tylko zestaw zer i jedynek. Jeżeli nie możesz znaleźć niczego pozytywnego w olbrzymiej ilości przydatnych informacji w Internecie, najlepiej to po prostu zignorować.

Moją misją życiową nie jest przekonywać wszystkich, że mam rację, ale raczej pomóc tym, którzy uważają, że moje rady mogą pomóc. Jeżeli ktoś uważa, że moje rady nie pomogą, to w porządku. Jeżeli piszą mi maila, żeby powiedzieć mi w jakim wielkim jestem błędzie, to problem może być rozwiązany prostym kliknięciem przycisku „skasuj”

13. Ostatnie pytanie. Przypuszczam, że wielu czytelników chciałoby poznać na nie odpowiedź: czy kiedykolwiek myślałeś, żeby nauczyć się polskiego? Czy planujesz się go nauczyć?

Zacząłem ten rok w Polsce. Mimo, że byłem tam, by spędzić czas z użytkownikami esperanto, byłem także zainteresowany poznaniem języka i kultury. W przemieszczaniu się przydała mi się znajomość podstawowego czeskiego. I uważam, że ludzie są bardzo przyjaźni!

Zwykle myślę tylko o mojej nadchodzącej misji (moja kolejna misja, która zacznie się w październiku, nie będzie dotyczyła polskiego, bo na zimę wybieram się na południową półkulę!) i pozostawiam podejmowanie decyzji na później. Problem jest taki, że takie pytanie jest mi zadawane odnośnie wszystkich języków: chińskiego, japońskiego, rosyjskiego itd., a szczerze mówiąc jeszcze tego nie wiem!

Ale jeżeli czytasz mojego bloga i jesteś na mojej liście mailingowej, pierwszy dowiesz się, kiedy tylko podejmę decyzję!

Benny, dzięki za podzielenie się cenną wiedzą!

–

Jeżeli uczysz się lub chcesz się szybko nauczyć języka obcego, przeczytaj recenzję The Language Hacking Guide. Przeczytaj także wpis „Jak efektywnie uczyć się języków obcych? 11 wskazówek”. Wiele cennych rad możesz też znaleźć na blogu Benny’ego.

Kliknij i przeczytaj także:

1. Wywiad: Karol Gajda

(autor: http://www.flickr.com/photos/davidchief/)

Tak jak niedawno pisałem, postanowiłem przeprowadzić eksperyment i zredukować liczbę rzeczy, które posiadam, do mniej niż 100. Jak to zrobiłem i co z tego wynikło?

Jakby jako motywacja do zabrania się za porządki przez całą sobotę 7 sierpnia nie działał mi Internet. Postanowiłem więc wykorzystać ten dzień offline i rozpocząć usuwanie z mojego otoczenia wszystkich tych rzeczy, które już nie są mi potrzebne albo korzystam z nich tak rzadko (i można je zastąpić czymś innym), że nie ma sensu ich trzymać (czyli prawie wszystko co mam). Był to pierwszy z trzech dni „minimalistycznych porządków”.

Reguły były proste:

1. Coś jest mi potrzebne (używam na tyle regularnie, że pamiętam, kiedy ostatnio używałem danej rzeczy) – zostawić.

2. Rzecz przestała pełnić swoją funkcję/nikomu się nie przyda (stare notatki, zeszyty) – wyrzucić.

3. Rzecz, która w ogóle nie jest mi potrzebna, a może się przydać komuś innemu (zabawki, książki, ubrania itd.) – postarać się komuś oddać, jak się nie uda – wyrzucić.

4. Maksymalny czas na podjęcie decyzji „zostaje/wyrzucam” – kilka sekund. Podczas porządków i tak doszedłem do wniosku, że praktycznie w ogóle nie jestem sentymentalny – nie miałem żadnych problemów wyrzucić rzeczy, z którymi wiązały się jakieś ciekawe wspomnienia.

Porządki podzieliłem na trzy dni, w czasie których zajmowałem się pozbywaniem się różnych rzeczy. Przez pozbywanie się rozumiem nie tylko wyrzucanie rzeczy, ale także rozdawanie ich tym, którym bardziej się przydadzą – minimalizm przynosi korzyść wielu osobom.

I gwoli ścisłości:

1. Tytuł wpisu jest trochę uproszczeniem, bo minimalistą nie zostaje się automatycznie mając mniej niż 100 rzeczy, ale o tym później.

2. W moje mniej niż 100 rzeczy nie wliczam rzeczy, które współdzielę lub nie są moje, ale z nich korzystam (co jest chyba logiczne).

Dzień 1

Postanowiłem zacząć od największego wyzwania: regału i okolic. Regał pełnił w moim pokoju rolę miejsca, na którym przechowuje się rzeczy, które „kiedyś mogą się przydać” (czytaj: prawie nigdy) lub „niech sobie stoją” (w tym rzeczy stojące tak od 10 lat). Przy każdym zwykłym sprzątaniu pomijałem je, ale tym razem reguły były inne.

Na początku zebrałem w reklamówki wszystkie stare gry planszowe/zabawki itd. (tak, trzymałem zabawki, mimo, że nie ruszałem ich od wielu lat – przetrwały każde sprzątanie w myśl „niech sobie stoją”) – zostaną przekazane dzieciom, którym przydadzą się o wiele bardziej niż mi.

Potem zabrałem się za książki, których nie czytam (90%) – zostaną przekazane do biblioteki lub wystawione na Allegro. Zadziwiające jak wiele książek stoi na regałach tylko po to, żeby stać. Sam zostawiłem sobie tylko 3 książki, do których często wracam: The 4-Hour Workweek, The 80/20 Principle oraz Vagabonding. Nie mogę się wciąż przekonać do wydań elektronicznych – nie lubię czytać na komputerze i nie ma to jak zwykła papierowa książka.

Pozbyłem się także gier komputerowych, płyt muzycznych i innych rzeczy, np. związanych z zajęciami, których już nie uprawiam. Wszystkie te rzeczy zostaną lub zostały już sprzedane/rozdane/wyrzucone. Dzięki temu powinienem na tym jeszcze trochę zarobić, a już na pewno uszczęśliwić przyjaciół rzeczami, które im się przydadzą, a mi nie są potrzebne. Wystarczy zapytać, a być może oddasz wiele rzeczy, których nie używasz, komuś innemu.

Wskazówka: jeżeli nie masz komu oddać jakiejś rzeczy, a jest mało warta, to po prostu ją wyrzuć. Twój czas jest cenniejszy niż próba sprzedania jakiejś rzeczy za 5 czy 10 zł.

Papier

Najbardziej uderzyło we mnie sprzątanie kolejnej półki – ze starymi zeszytami, notatkami, setkami luźnych kartek z notatkami, ćwiczeniami i tak dalej. To, ile papieru zostało zmarnowane, było absurdalne.

Nie chodzi mi tutaj o to, że nie wykorzystuję kartek zapisanych z jednej strony – jestem w tej kwestii oszczędny i wszystkie notatki piszę na kartkach już zadrukowanych z jednej strony.

Chodzi o to, że fizycznie nie byłbym w stanie zapisać po drugiej stronie wszystkich tych kartek, które znalazłem, nawet jakbym pisał na nich codziennie przez parę miesięcy. Zdecydowana większość papieru to były notatki, opracowania na egzaminy itd. Na szczęście nie będę już marnował na to papieru.

Tak czy inaczej teraz wiem, że powinienem jeszcze bardziej ograniczyć zużycie papieru i przenieść się na elektroniczne rozwiązania.

Wskazówka: jeżeli otrzymujesz jeszcze jakiekolwiek papierowe wyciągi bankowe/rachunki/inną pocztę, to postaraj się to ograniczyć tak jak możesz – zgłoś do banku/innych instytucji, że chcesz otrzymywać rachunki tylko pocztą elektroniczną, nie zgadzaj się na przysyłanie ofert papierowych. Około 60 kg papieru to podobno jedno drzewo – ile drzew jest codziennie bezsensownie ścinanych? (nie, nie jestem z Greenpeace, ale lubię chodzić do lasu właśnie dlatego, że są tam drzewa)

Na koniec tego dnia zostały mi jeszcze… czasopisma. Od dzieciństwa byłem typowym komputerowcem (znudziło mi się parę lat temu), więc miałem dużo czasopism komputerowych. Oprócz tego od jakichś siedmiu lat regularnie czytam Focusa (niedługo skończy się prenumerata i rezygnuję). Zebrało się też sporo Forbesów i innych magazynów finansowych. Zgadnij, ile ważyły wszystkie czasopisma.

40 kg. Dodając do tego resztę papierowych śmieci wyszłoby, że przyczyniłem się do ścięcia jednego drzewa. Nie jestem z tego dumny.

Na szczęście czasopisma nie poszły zupełnie na marne – oddałem je do schroniska dla zwierząt, gdzie makulatura jest skupowana, następnie hurtowo sprzedawana, a za uzyskane pieniądze jest kupowana karma dla zwierząt. Pisałem już, że minimalizm jest pożyteczny dla wielu osób? Dla zwierząt też.

Doszedłem do wniosku, że czytanie czasopism jest prawie tak samo bezużyteczne jak czytanie gazet. Wprawdzie czytanie jest przyjemne, ale z powodu nadmiaru informacji prawie wszystko szybko się zapomina, a przeczytane czasopismo, podobnie jak gazetę, można od razu wyrzucić do kosza.

Pierwszy dzień skończył się kojącym widokiem zupełnie pustego regału. I bólem pleców. Ale nikt nie mówił, że radykalne zmiany są lekkie i przyjemne.

Dzień 2

Na ten dzień wyznaczyłem oczyszczanie biurka i okolic. Efektem było wyrzucenie prawie wszystkiego co się w nim znajdowało – w tym m.in. kolejnych kilogramów papieru oraz kilkudziesięciu CD/DVD, które nie były mi już w ogóle potrzebne.

Mam tendencję do częstego archiwizowania różnych rzeczy i teraz już wiem, że zamiast trzymać backupy na płytach, lepiej je przerzucić na pojemnego pendrive’a i Dropboxa. Efektem będzie czyste biurko i wszystkie backupy w dwóch bezpiecznych i niezależnych od siebie miejscach.

Obecnie na moim biurku, oprócz komputera, znajduje się zaledwie kilka rzeczy i jest to zdecydowanie bardzo przyjemny widok. Zwykle było całe zawalone różnymi rzeczami, co nie ułatwiało koncentracji.

Wskazówka: przestań kupować CD i przerzuć się na DVD albo najlepiej przerzuć się na wirtualne dyski i dodatkowo pojemne i podręczne pendrive’y.

Dzień 3

Ten dzień był najluźniejszy – przeznaczyłem go na sprzątanie szafy z ubraniami. Wyznaję zasadę, że lepiej kupić raz, ale porządnie. Dlatego też sprzątanie nie trwało specjalnie długo – pozbyłem się głównie starych i nienoszonych lub uszkodzonych ubrań i obecnie szafa jest prawie pusta, a dzięki temu bardzo dobrze zorganizowana. Ale nie mówię tutaj o hardcore’owych rozwiązaniach w stylu dwóch koszulek, dwóch par bokserek i dwóch par skarpet.

Wskazówka: w przypadku ubrań minimalizm jest doskonałym sposobem oszczędzania. Chcesz mieć mało rzeczy – musisz kupować rzeczy najwyższej jakości, a takie dłużej służą i ostatecznie o wiele lepiej wychodzi się na kupowaniu drogich (ale bez przesady) ubrań niż tanich.

Tydzień po

Pusty pokój jest bardzo odświeżający i ułatwia koncentrację. Prawdopodobnie nigdy więcej nie będę musiał przeprowadzać takich wielkich porządków. Ponadto ryzyko, że będę miał bałagan, którego posprzątanie zajmie więcej niż 15 minut, jest minimalne. Już samo to jest bardzo dobrym powodem, żeby pozbyć się 80–99% tego, co się posiada.

Od kiedy zrobiłem porządki, nie było mi potrzebne nic z rzeczy, które wyrzuciłem. A to dowodzi, że naprawdę  nie potrzebowałem większości tego, co miałem. Obecnie posiadam jeszcze trochę rzeczy, których używam rzadziej (ale używam), ale przypuszczam, że będę się ich również sukcesywnie pozbywał.

Wskazówka: zrób sobie przez tydzień test i sprawdź z ilu rzeczy tak naprawdę regularnie korzystasz. Wątpię, że ta liczba przekroczy 100. Po tym prostym teście będziesz wiedział/a co wyrzucić.

Minimalistyczne zasady zastosowałem też do komputera zyskując kilka gigabajtów miejsca i usuwając dziesiątki zakładek z przeglądarki. Na pulpicie liczba ikon od dawna nie przekracza 15.

Czym minimalizm jest, a czym nie jest

(autor: http://www.flickr.com/photos/tambako/)

Termin „minimalista” i cały „minimalizm” czasami wydaje mi się kolejną krótkoterminową modą – tym razem polegającą na tym, kto ma mniej.

Większość ze znanych minimalistów uznaje za jedną rzecz na przykład swoje skarpety i bokserki (czyli jak ktoś ma 10 par skarpet i 10 par bokserek, to uznaje je za 2 rzeczy – nie pytaj mnie dlaczego, bo sam tego nie rozumiem), żeby tylko móc napisać, że zamiast 73 rzeczy mają ich 55. Brzmi to trochę zabawnie i wygląda jak próba konkurowania „kto jest bardziej minimalistyczny” czy raczej „kto ma mniej”.

Myślę, że nie o to chodzi w minimalizmie. Dlatego nie lubię określenia „minimalista” – kojarzy mi się z osobami, które na siłę chcą udowadniać jak mało mają wszystkiego.

Nie określałbym od razu jako minimalisty osoby, która żyje z mniej niż 100 rzeczami, bo nie chodzi tutaj o określoną przez kogoś liczbę. Minimalista to po prostu według mnie osoba, która bardziej skupia się na „żyć”, niż na „mieć”. To osoba, która nie definiuje się przez to, co posiada, a przez to, kim po prostu jest. To osoba, która odsuwa nieważne (rzeczy), aby skupić się na ważnym (doświadczenia).

Warto pamiętać, że minimalizm to żadna nowa myśl. Jego elementy można znaleźć chociażby w filozofii stoickiej. Proponuję przemyśleć zawarte w tym wpisie cytaty, które są doskonałą definicją minimalizmu.

Nie jesteś tym, co masz

Jeżeli życie z wieloma rzeczami jest dla Ciebie komfortowe – w porządku. Warto się jednak zastanowić, czy nie przywiązujesz za dużej wagi do tego, co masz.

Niektórzy ludzie widzą w swoich drogich garniturach swój prestiż, w dziesięciu parach butów sportowych swój image sportowca (nieważne, że 9 z nich nie założyli więcej niż raz), a w drogiej komórce widzą się jako człowieka na czasie. Ale buty sportowe nie czynią sportowcem, a garnitur nie czyni VIP-em. Nie trzeba mieć tych rzeczy, aby żyć komfortowo i żadna z tych rzeczy nie jest Tobą.

Ale z drugiej strony: uważam, że nie ma nic złego w posiadaniu/marzeniu o posiadaniu dużego domu z basenem, siłownią, biblioteką, kinem domowym i tak dalej, tak długo, jak osoba, która posiada te rzeczy, nie postrzega ich jako swojej definicji. Napisałbym nawet, że posiadanie tych wszystkich rzeczy nie przeszkadza w tym, żeby być „prawdziwym” (cokolwiek to znaczy) minimalistą. Pozbycie się większości rzeczy to po prostu ułatwienie, pewna forma wyzwolenia się, a także bardziej radykalna forma minimalizmu.

Ale mimo to jestem daleki od radykalnych „minimalistycznych” poglądów i nie uważam, że minimalista z 50 rzeczami jest „lepszy” od tego, który ma ich 250.

Minimalistyczne korzyści

Jeśli chodzi o mnie, minimalistą według tej definicji byłem już od dawna, bo nigdy mi specjalnie nie zależało na tym, by kupować dużo rzeczy (czasami do takiego stopnia, że niektórzy mogą mnie postrzegać za skąpca) i nie przywiązywałem do tego specjalnej wagi. W moim przypadku pozbycie się wszystkich rzeczy przyniosło mi sporo korzyści, ale nie uczyniło mnie minimalistą samo z siebie, bo minimalizm zaczyna się w głowie.

Po pozbyciu się większości rzeczy poczułem po prostu ulgę. Łatwo mi teraz zachować porządek i nauczyłem się, że to, co mam, w żaden sposób nie wpływa na mnie jako człowieka. Ponadto gdybym miał gdzieś teraz wyjechać na dłużej, po pozbyciu się pewnej części rzeczy mógłbym wszystko zabrać w jednym 45-litrowym plecaku.

Obecnie mam około 80 rzeczy. Licząc każdą parę skarpet/bokserek/długopisy/pisaki itd. pojedynczo. Gdybym miał liczyć wg „standardów” znanych minimalistów, mógłbym się lansować, że mam 50 rzeczy. Ale nie o to chodzi. Uważam, że mało ważne jest to, czy mam 56 czy 84 rzeczy.

Czy uważasz się za minimalistę? Jak myślisz, co definiuje prawdziwego minimalistę?

–

PS. W związku z porządkami mam do rozdania trzy książki. Ogłaszam konkurs. Do wygrania:

1. „The 4-Hour Workweek” pierwsza edycja biało-złota (w oryginale – po angielsku) – chyba nie muszę tłumaczyć o czym to jest (jak ktoś nie wie, to odsyłam chociażby tu i tu)

2. „The 22 Immutable Laws of Marketing” Ala Riesa i Jacka Trouta (w oryginale – po angielsku) – podstawowa wiedza marketingowa w pigułce.

3. „The Tipping Point” Malcolma Gladwella (w oryginale – po angielsku) – książka o tym, jak powstają i rozprzestrzeniają się m.in. nowe idee.

Zasady są proste:

Dołącz do grupy na Facebooku, jeżeli jeszcze tego nie zrobiłeś/aś, i napisz pod odpowiednią notką (tytuł „Konkurs”) na Facebooku (nie tutaj!), co rozumiesz pod pojęciem „niezależność”. Termin udzielania odpowiedzi: do 31 sierpnia włącznie.

Wybiorę kilka lub kilkanaście najciekawszych odpowiedzi i w podsumowaniu sierpnia, które pojawi się na blogu 4 września, pojawi się ankieta – to czytelnicy zdecydują, które odpowiedzi są najciekawsze. Osoba z największą ilością głosów będzie mogła wybrać, którą z trzech książek chce otrzymać, osoba na drugim miejscu będzie mogła wybrać jedną z dwóch pozostałych książek, a osoba na trzecim miejscu dostanie tę książkę, która zostanie.

Proszę o wzięcie udziału tylko osoby, które chcą wykorzystać wiedzę z tych książek w praktyce. Chcę oddać te książki osobom, którym naprawdę się przydadzą.

Kliknij i przeczytaj także:

1. Mniej znaczy więcej – zmieniam priorytety i co z tego wyniknie
2. Rentier świergocze + dowiedz się rzeczy, o których nie wiedziałeś
3. Prawo Parkinsona, czyli jak zrobić więcej w mniej czasu

(autor: http://www.flickr.com/photos/fofurasfelinas/)

Money is in the list (pieniądze są w liście) to stara prawda marketingowa. Kilkadziesiąt lat temu budowa i zarządzanie listą była o wiele trudniejsza, bo do wyboru była tylko tradycyjna poczta. Koszty przygotowania i wysyłki listów do setek czy tysięcy osób były olbrzymie, co skutecznie utrudniało wejście na rynek.

Obecnie, dzięki rozwojowi Internetu, nie trzeba zajmować się tym wszystkim, a koszty są o wiele mniejsze. Tworzenie list mailingowych ułatwiają autorespondery oraz squeeze pages (brak polskiej nazwy).

Jak wspominałem już parę razy na blogu, zajmuję się teraz budowaniem list mailingowych za pośrednictwem squeeze pages. Kilka osób pytało mnie o tego typu strony i postanowiłem stworzyć wpis w formie FAQ z podstawowymi informacjami na ten temat.

Nie jestem (jeszcze!) ekspertem w tej kwestii, a zaledwie początkującym, dlatego dzielę się podstawowymi informacjami – rzeczami, których się nauczyłem przez ostatnie tygodnie. Wszystkie odpowiedzi oparłem na własnym doświadczeniu i własnym researchu. Oto 10 pytań i 10 odpowiedzi!

1. Co to jest squeeze page?

Squeeze page to strona, której jedynym celem jest zachęcenie odwiedzającego do zapisania się na listę mailingową. Squeeze pages są tak skonstruowane, aby odwiedzający albo zapisał się na listę albo wyszedł ze strony. Takie rozwiązanie sprzyja wysokiej konwersji, czyli procentowi zapisów do odwiedzin (jeżeli ze 100 osób 20 zapisuje się na Twoją listę, konwersja wynosi 20%.

2. Jak wygląda squeeze page?

Squeeze page zazwyczaj składa się z trzech głównych elementów – nagłówka, tekstu/wideo zachęcającego do zapisu oraz formularza zapisu. Im mniej dodatkowych elementów na stronie (brak menu, dodatkowych przycisków), tym większa konwersja.

Oto squeeze page Jonathana Volka, eksperta od affiliate marketingu (kliknij, aby wejść na stronę):

Inny przykład, squeeze page Gideona Shalwicka, eksperta od wideoblogów:

3. W jaki sposób stworzyć squeeze page?

Squeeze page można zbudować na kilka sposobów. Najprostszy to zwykłe użycie darmowego szablonu CSS bez kolumn bocznych i umieszczenie w nim nagłówka, tekstu i formularza zapisu.

Możesz także użyć WordPressa i znaleźć skórkę opartą na jednej kolumnie, która będzie mogła stanowić podstawę squeeze page’a.

Sam korzystam ze skórki Squeeze Theme (promuję tę skórkę linkiem partnerskim, bo jestem z niej bardzo zadowolony). Ostatnio został wypuszczony Squeeze Plugin pozwalający na stworzenie squeeze page’a na każdej skórce, ale nie testowałem go. Squeeze Theme ułatwia budowę squeeze pages poprzez cztery gotowe szablony oraz szybką i łatwą konfigurację wielu elementów na stronie.

4. Jak zarządzać adresami mailowymi?

Nie można zbudować listy mailingowej nie posiadając autorespondera, czyli platformy, która pozwala na zbieranie adresów mailowych i automatyczne wysyłanie follow-upów (cyklu maili, który jest wysyłany do każdego z użytkowników przy określonej częstotliwości) oraz broadcastów (wiadomości wysyłane naraz do wszystkich użytkowników).

Dzięki autoresponderowi możesz łatwo zarządzać swoją listą i zautomatyzować cały proces wysyłania e-maili.

Sam korzystam z Awebera (link partnerski, uważam to narzędzie za niesamowite) i większość ekspertów takich jak Darren Rowse, Brian Clark czy Jeremy Schoemaker również korzysta z tego narzędzia i poleca je.

5. Co jest najważniejsze w dobrym squeeze page’u?

Konwersja na squeeze page’u jest zależna od wielu elementów. Najważniejsze z nich to:

1. Nagłówek – nagłówek to pierwsza rzecz, którą widzi osoba odwiedzająca squeeze page. Słaby nagłówek spowoduje, że użytkownik nie przeczyta dalszego tekstu i nie zapisze się na Twoją stronę. Nagłówek musi przyciągać uwagę, ale i jasno informować o czym jest strona. Kompletny przewodnik po nagłówkach znajduje się na Copybloggerze.

2. Tekst – tekst zachęcający do zapisu zazwyczaj nie jest za długi (wystarczy kilka-kilkanaście zdań). W dobrym tekście zawarte są takie elementy jak:

• Korzyści – korzyści, jakie odniesie osoba z zapisu (dostanie darmowego e-booka/lekcje/program itp.).
• Rozwiązanie problemu – jaki problem rozwiązuje Twoja lista i jakie uczucie wywoła rozwiązanie tego problemu (satysfakcja, podziw, większa pewność siebie itd.)
• Okazja – jeżeli nie dasz jasno do zrozumienia, że użytkownik musi zapisać się teraz i tylko teraz (bo np. lista ma limitowaną liczbę miejsc, niedługo będzie płatna itd.), to ktoś może pomyśleć, że skoro nie musi się spieszyć, to może zapisać się później i… oczywiście nie wraca na Twoją stronę.

Tekst musi kończyć…

3. Wezwanie do działania – czyli najważniejszy po nagłówku element na stronie. Call to action powinien jasno określać czego chcesz od użytkownika – w tym wypadku chodzi o to, żeby użytkownik zapisał się na listę.

4. Formularz zapisu – formularz powinien być mocno widoczny i nie wymagać zbyt wielu danych – imię i adres e-mail wystarczy. Im wymagasz więcej danych, tym zanotujesz mniej zapisów.

5. Wiarygodność – w dobie codziennego otrzymywania ofert o powiększaniu penisa o trzy cale i 7,5 milionowych spadków czekających w Burkina Faso, podawanie swojego maila nieznajomym czasami nie jest zbyt dobrym pomysłem. Dlatego musisz pokazać użytkownikowi, że jesteś normalną osobą oraz że jego adres mailowy będzie bezpieczny. Elementy strony, które zwiększają wiarygodność to:

• Strona „o stronie/o autorze” – podaj swoje imię i nazwisko, zdjęcie, opisz kim jesteś.
• Polityka prywatności oraz zasady użytkowania – bez tych dwóch stron reklamowanie się w sieciach reklamowych takich jak Google AdWords może być niemożliwe. Istnienie tych podstron przekazuje, że prowadzisz poważną stronę, a czasami jest nawet wymagane przez prawo.
• Kontakt – podaj do siebie adres mailowy. Adres fizyczny dodatkowo zwiększa wiarygodność. Możesz podać adres skrytki pocztowej, jej założenie to kilkanaście złotych. Jeżeli działasz na anglojęzycznym rynku, adres fizyczny musisz podawać w każdym mailu wysyłanym do subskrybentów.
• Referencje – wypowiedzi (najlepiej znanych) ekspertów na temat Twojej listy/oferowanego produktu. Dobrym przykładem jest wspomniany wyżej squeeze page Gideona Shalwicka.

Pierwsze trzy podstrony można umieścić w stopce, która nie będzie widoczna póki użytkownik nie zjedzie na dół (nie rozproszy to jego uwagi). Referencje powinny uwiarygadniać tekst zachęcający do zapisu, a więc powinny znajdować się na głównej stronie.

6. Dlaczego warto zainteresować się squeeze pages?

1. Tworząc listę mailingową tworzysz bazę klientów, którym możesz oferować produkty tak długo, jak długo są na Twojej liście.

Nie znaczy to jednak, żeby ich zasypywać promocyjnymi mailami, bo z takiej listy każdy szybko się wypisze. Chodzi o oferowanie od czasu do czasu produktów, które są wysokiej jakości i rozwiązują problemy Twoich subskrybentów. Dzięki temu jedna osoba zapisana na Twoją listę może kupić nawet kilka produktów zamiast jednego jak ma to miejsce na ministronach.

2. Listy mailingowe ułatwiają budowę zaufania. O wiele więcej osób otworzy i przeczyta maila niż nowy wpis na blogu. Maile są bardziej osobiste. Możliwości personalizacji – np. zwracanie się po imieniu – również pozwalają na łatwiejszą budowę zaufania. A im większe zaufanie i wiarygodność, tym łatwiej przekonać Twoich subskrybentów, że promujesz wartościowe produkty.

3. Listy mailingowe można zautomatyzować poprzez wykorzystanie follow-upów – wiadomości, które będą automatycznie wysyłane np. co 3 dni. Tworzysz kurs, przygotowujesz maile, zdobywasz adresy i wszystko działa samo bez Twojego nadzoru.

7. Jakie są wady squeeze pages?

1. Budowa squeeze pages jest droższa niż tworzenie ministron czy prowadzenie bloga. Dodatkowym kosztem jest autoresponder (chyba, że zdecydujesz się na tani autoresponder z jednorazową płatnością, ale nie polecam oszczędzać w taki sposób na narzędziach pracy).

2. Budowa squeeze page wymaga znacznie większego wysiłku niż budowa ministrony – należy przygotować kurs czy ebooka, przygotować maile, stworzyć odpowiednio zachęcający tekst. Taki proces może zająć nawet parę tygodni (np. gdy piszesz dłuższego ebooka). Ministrony można stworzyć w parę godzin.

3. Squeeze pages są trudniejsze do pozycjonowania, ponieważ zawierają mało tekstu. Można jednak ten problem rozwiązać tworząc dodatkową podstronę z artykułami (pozycjonowanymi pod long taile), które nie tylko zwiększą liczbę zaindeksowanych podstron, ale także przyciągną dodatkowy ruch.

8. Jak zarabiać na squeeze pages?

Swoje squeeze pages tworzę według opisanego przez Johna Chowa procesu składającego się z siedmiu kroków.

Idea jest prosta: oferujesz użytkownikowi coś darmowego i wartościowego – ebooka, kurs, program, materiał wideo, audio w zamian za zapis na listę. Uruchamiasz także na liście cykl przydatnych maili budujących zaufanie. Po kilku mailach możesz od czasu do czasu polecać subskrybentom jakieś produkty i otrzymywać prowizje od sprzedaży (lub nawet sprzedawać własne produkty).

Konwersja na listach mailingowych jest znacznie wyższa niż na blogach, co przekłada się na wyższe dochody (Gideon Shalwick podaje, że w jego przypadku wyniosła nawet 7%).

9. Ile można zarobić na squeeze pages?

Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi i wszystko zależy od rodzaju listy, tematyki, dostępności wartościowych produktów i osoby, która nią zarządza.

Gideon Shalwick pisze w swoim ebooku Rapid Video Blogging, że każdy subskrybent jest wart minimum 1 dolara miesięcznie. Znaczy to, że jeżeli masz na liście 10 000 osób, powinieneś zarabiać średnio 10 000 dolarów miesięcznie (pod warunkiem, że umiesz promować produkty i masz co promować). Zauważ, że są to dane dla anglojęzycznych list, dla polskich standardem są prawdopodobnie kilkakrotnie niższe dochody.

10. Czy lista mailingowa może być źródłem pasywnego dochodu?

Jeżeli za pasywny dochód uznasz prawie zerowy nakład pracy (np. napisanie jednego maila raz na parę tygodni), to tak, lista mailingowa może być źródłem pasywnego dochodu. Wprawdzie autoresponder umożliwia całkowitą automatyzację procesu, ale warto od czasu do czasu pisać do swoich subskrybentów nowe użyteczne maile, aby nie zapomnieli o Tobie i byli ciągle zainteresowani Twoimi mailami.

Ważne jest jednak rozróżnienie budowania listy mailingowej od posiadania listy mailingowej z dużą liczbą adresów. Oczywiste jest, że jeżeli budujesz listę, to musisz ją ciągle promować i nie jest to dochód pasywny. Dopiero po czasie, kiedy lista zacznie się rozwijać bez Twojego udziału (poprzez marketing szeptany, wyszukiwarkę, napisane artykuły itd.), będzie można ją uznać za źródło pasywnego dochodu. Na początku musisz włożyć dużo wysiłku w promocję Twojego squeeze page’a, bo lista nie zbuduje się sama.

Czy są jeszcze jakieś podstawowe pytania dotyczące squeeze pages, na które chciałbyś znać odpowiedź? Daj znać w komentarzach!

Kliknij i przeczytaj także:

1. Jak zmniejszyć współczynnik odrzuceń i zdobyć nowych czytelników? 7 sposobów
2. 7 blogów, które powinieneś poznać
3. Misje: aktualizacja z pola bitwy

(autor: http://www.flickr.com/photos/kalyan/)

Zastanawiałem się nad tym od pewnego czasu i w końcu podjąłem decyzję.

Do podjęcia ostatecznej decyzji przekonały mnie trzy rzeczy: nowy darmowy (i genialny) ebook Everetta Bogue „Minimalist Workday: 50 Strategies for Working Less”, otwierający oczy wpis Colina Wrighta „Living Life vs Just Writing About It” oraz wpis na Copybloggerze „The Three-Step Guide to Getting More Traffic by Writing Less”.

Postanowiłem zmniejszyć czas poświęcany na pisanie wpisów na tego bloga – od dzisiaj nowe wpisy będą się pojawiały co 6 dni.

Skąd taka decyzja?

1. Chcę jeszcze bardziej skoncentrować się na swoich misjach – to, czym obecnie się zajmuję, ma olbrzymi potencjał i wierzę, że pozwoli mi stosunkowo szybko osiągnąć regularne dochody wystarczające na rozpoczęcie mobilnego stylu życia. Chcę jeszcze bardziej się na tym skoncentrować.

Jeżeli zmniejszenie częstotliwości publikowania wpisów spowoduje, że nie wykonam misji dot. 2000 czytelników, to zaakceptuję to jako koszt.

Jednak wątpię w to – mniejsza częstotliwość powinna pomóc w zdobywaniu nowych czytelników, bo będę mógł przeznaczyć więcej czasu na pisanie lepszych wpisów i promowanie bloga. Ponadto sporo czytelników ma i tak sporo do czytania każdego dnia i łatwiej będzie im śledzić tego bloga, gdy wpisy będą rzadziej.

2. Chcę zacząć bardziej żyć, a mniej pisać o tym – każdego dnia siedzę przy komputerze praktycznie od rana do wieczora (z przerwami) albo pracując nad realizacją misji albo pracując nad blogiem albo czytając różne informacje z tej tematyki.

Przeciętny wpis piszę zwykle (wraz z publikowaniem) co najmniej 3 godziny i jak łatwo policzyć w miesiącu składa się to na minimum (często więcej) 30 godzin.

Chcę to trochę ograniczyć, zająć się też innymi rzeczami i wyluzować. Zdecydowanie lepsze efekty osiąga się, kiedy pracuje się mniej, a nie więcej.

A czytelnicy więcej wyniosą z tego bloga, kiedy szybciej osiągnę swoje cele zamiast pisać jak je realizuję.

3. Chcę publikować mniej, ale więcej bardziej praktycznych i wyniesionych z mojego doświadczenia wpisów – prostym przykładem jest wpis o efektywnym uczeniu się języków obcych, który po zaledwie paru tygodniach po publikacji trafił do top7 najpopularniejszych wpisów na blogu od samego początku. Przy mniejszej częstotliwości będę mógł pisać takie wpisy częściej.

Większość moich ulubionych blogów jest rzadziej aktualizowana, a kiedy tylko pojawi się na nich nowy wpis, to ma dla mnie pierwszeństwo w czytaniu.

4. Chcę wprowadzić w swoim życiu kilka zmian i eksperymentów – od pewnego czasu planuję małe sprzątanie, a dokładniej redukcję tego, co posiadam, do jakiejś małej liczby (100–200 rzeczy). A może pójdę jeszcze dalej i spróbuję ograniczyć liczbę rzeczy do tylu, żeby móc je wszystkie schować do jednego plecaka.

Początkowo byłem sceptyczny odnośnie całego tego minimalistycznego trendu, ale teraz, po skorzystaniu z kilku idei minimalistycznych, planuję wprowadzić kilka większych zmian. Lubię radykalne zmiany (na wegetarianizm przeszedłem praktycznie z dnia na dzień) i chcę poeksperymentować.

Chcę też bardziej zadbać o formę i dietę i przeznaczyć więcej czasu na naukę języków obcych (chcę do końca roku mówić płynnie po hiszpańsku).

5. Nie chcę się wpisywać w schemat blogów „make money online” – bo nie o tym jest ten blog, a o niezależności. A więcej i ciekawiej będę mógł o niej pisać, kiedy szybciej ją osiągnę. Nie zakładałem tego bloga po to, żeby zostać ekspertem od zarabiania na uczeniu innych jak zarabiać i dalej nie mam takiego celu. Moim celem jest zostać niezależnym i pomóc innym osiągnąć to samo.

Według punktów 2 i 28 z ebooka Everetta zidentyfikowałem swoją najważniejszą pracę i to ona musi mieć priorytet: jest nią obecnie promocja moich list mailingowych.

Wierzę, że dzięki tej decyzji łatwiej mi będzie zrealizować wszystkie swoje obecne cele, a także uczynić ten blog bardziej wartościowym i bardziej wpłynąć na życie innych ludzi. Mniej znaczy więcej i postanowiłem wprowadzić to jeszcze radykalniej w swoje życie.

Zachęcam Cię do tego samego. Pomyśl nad swoimi priorytetami.

Kliknij tutaj i dołącz do grupy na Facebooku aby otrzymywać dodatkowe artykuły. Kliknij tutaj i śledź mnie na Twitterze.

Kliknij i przeczytaj także:

1. Zabierz głos – zmień bloga!
2. Kolejne zmiany na blogu
3. Rentier świergocze + dowiedz się rzeczy, o których nie wiedziałeś

(autor: http://www.flickr.com/photos/gep/)

Lipiec przebiegł spokojniej niż czerwiec, ale udało mi się zrealizować wszystko co planowałem. Skończyłem jednego squeeze page’a, drugi też już zbiera adresy, ale muszę jeszcze do niego przygotować dwa maile.

Podsumowanie dla bloga

W lipcu powstały zaledwie 393 komentarze. Spadek jest logiczny – to czas urlopów i wakacji. Najczęściej komentowanym wpisem w lipcu był wpis „Czy wierzysz w to, co robisz?”, do którego powstało 65 komentarzy. Najczęściej wyświetlanym wpisem w lipcu był wpis jeszcze z czerwca (to pierwszy taki przypadek): „Jak efektywnie uczyć się języków obcych? 11 wskazówek”.

Inne tematy poruszone w lipcu to:

• recenzja The Language Hacking Guide
• article marketing i long taile
• wideo kurs internet marketingu
• bycie ekspertem a zarabianie w Internecie
• poważne podejście do celów (ciekawe wyniki ankiety – aż połowa głosujących działa na poważnie)
• 7 linków
• jak zmniejszyć współczynnik odrzuceń
• aktualizacja o misjach

Zachęcam do dołączenia do grupy na Facebooku (już 139 osób!) i śledzenia mnie na Twitterze (załóż konto, żebyś mógł łatwo śledzić więcej osób!). Na obu tych portalach umieszczam dodatkowe mini-artykuły.

Misja: 2000 czytelników

Przeczytaj więcej o tej misji tutaj.

Szczegółowe informacje o tym jak mi idzie zawarłem w poprzednim wpisie. Dzięki temu wpisowi do grupy na Facebooku dołączyło kilkanaście nowych osób – dziękuję! (i zachęcam do dołączenia tych, którzy jeszcze tego nie zrobili)

Pisałem w poprzednim wpisie, że planuję do końca sierpnia osiągnąć 200 osób w grupie na Facebooku. W zeszłym miesiącu w grupie było 76 osób, teraz jest 139 osób – dodając do tego szybszy przyrost, mini-misja powinna się powieść do końca sierpnia.

Misja: 100 dolarów dziennie

Przeczytaj więcej o tej misji tutaj.

Szczegółowe informacje o tym jak mi idzie zawarłem w poprzednim wpisie.

Konwersja pierwszego squeeze page’a utrzymuje się na poziomie 25%. Dla drugiego squeeze page konwersja wynosi na razie niecałe 17%, ale nie oferuję tam ebooka, dlatego niższy poziom jest uzasadniony.

AdWords

Optymalizacja w AdWords jest jeszcze trudniejsza niż mi się wydawała. Konwersja wynosi na razie zaledwie 5,56% – wydałem 23,68 zł zanim pojawił się JEDEN zapis na listę. 2368 zł za 100 osób na liście? Nie, dzięki. Testuję na razie nowe warianty reklam i słów kluczowych, ale przypuszczam, że będą potrzebne zmiany na stronie i split testy.

Zanim jednak rozpocznę split testy, chcę najpierw ściągnąć więcej ruchu, bo nie ma sensu przeprowadzać testów przy ruchu rzędu kilku odwiedzin dziennie – nie chcę wyciągać błędnych wniosków. Jednak jak dalej będzie słabo z CPC, to zrezygnuję z tego narzędzia promocji.

Mini-misja

Pisałem w poprzednim wpisie, że planuję do 15 sierpnia zebrać po 100 osób na każdej z list. Zadanie będzie trudniejsze niż mi się wydawało, bo ezinearticles, katalog artykułów, który przyciąga najwięcej najlepszego ruchu, od prawie tygodnia nie zaakceptował moich artykułów (normalnie robili to w ciągu jednego-dwóch dni roboczych).

Stwarza to olbrzymi problem, bo jeżeli teraz wyślę nowe artykuły i znowu będę musiał czekać tydzień (to maksymalny czas oczekiwania na akceptację) to upadnie cały mój plan pozyskiwania minimum 7 osób dziennie (bo stawiałem głównie na article marketing).

Już przez to, że moje artykuły nie zostały zaakceptowane w zeszłym tygodniu, straciłem co najmniej kilkanaście zapisów. Mam nadzieję, że problem jest przejściowy i w tym tygodniu zaczną normalnie akceptować artykuły (na szczęście mam sporo gotowych artykułów i tylko muszę je wysłać).

Nie uwzględniłem także, że niektóre osoby mogą zapisać się na listę i szybko z niej zrezygnować – jak na razie zanotowałem 2 osoby, które wypisały się z jednej listy (prawdopodobnie zapisały się tylko po to, żeby wziąć za darmo ebooka i nie były zainteresowane lekcjami) i jedną, która wypisała się z drugiej.

Nowe sposoby promocji

Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło – trzeba ruszyć głową i poszukać innych opcji. Planuję zrobić w tym miesiącu solidne lensy na Squidoo oraz solidne huby na Hubpages.

Wprowadziłem sobie też nowy nawyk – odpowiadam na dwa pytania dziennie na Yahoo! Answers. W źródłach można podać adres swojej strony i choć jest to link nofollow, to zawsze jest szansa na jakiś bezpośredni ruch, tym bardziej, że moje odpowiedzi są pomocne i długie, a dzięki temu mocno się wyróżniają (dlatego tak ważne jest zainteresowanie tematem). Do tego Yahoo! Answers są lubiane przez Google i trafiają wysoko w wynikach wyszukiwania.

Planuję też zrobić jakiś filmik/prezentację na Youtube – może to ściągnąć sporo dobrze stargetowanego ruchu (pisał o tym ostatnio Pat).

Myślałem także o wykorzystaniu Flickr – tworzeniu prostych grafik związanych z tematem i podawaniem w opisie linka do strony oraz prośby o umieszczenie adresu strony jako źródło grafiki.

Znasz jakieś inne dobre sposoby na promowanie strony? Daj znać!

Jak więc widać sierpień zapowiada się bardzo pracowicie, ale nie narzekam, bo zdobywam przy tym niesamowicie dużo doświadczenia. A im więcej doświadczenia i im większa koncentracja na celu, tym szybciej się go osiągnie.

Wpis miesiąca

W lipcu najbardziej przemówił do mnie wpis Everetta Bogue: 12 Lessons Learned from Year One of Jobless Freedom. Świetne i inspirujące lekcje! Szczególnie zgadzam się z punktem nr 5 – wiele razy spotkałem się z takim samym podejściem. Kiedy ktoś osiąga swój cel lub efekty są coraz bardziej widoczne, głosy nagle milkną.

Przy okazji polecam obejrzeć bardzo interesujące materiały wideo od DK odnośnie networkingu i umiejętności społecznych, wystarczy podać maila: http://dkthinktank.com/index.php. Uwaga: będą one dostępne tylko przez kilka najbliższych tygodni.

Na sierpień planuję opublikować nowy wywiad i kilka innych dosyć niekonwencjonalnych wpisów. Zachęcam do subskrypcji!

Czas na sierpień i dalsze żeglowanie w kierunku niezależności!

Kliknij i przeczytaj także:

1. Podsumowanie: czerwiec 2010
2. Podsumowanie: maj 2010
3. 5 lekcji z miesiąca, który zdarza się raz na 823 lata, czyli podsumowanie: sierpień 2010