Revilok

Ten sam produkt, inna cena? W RESERVED

2018-02-04T17:57:00.001+01:00

Jak to jest możliwe, że te same produkty, tego samego producenta, kupowane w tym samym sklepie o tej samej godzinie, mogą mieć inną cenę? Takiej właśnie niemiłej sytuacji doświadczyłem w sieciówce RESERVED, w nowo otwartej Galerii Handlowej - Wroclavia.

Ja rozumiem kiedy jest nowość, która musi swoje zarobić oraz rozumiem kiedy jest promocja, gdy można oczekiwać obniżek tych samych produktów. Rozumiem też, kiedy jest przecena jakiegoś produktu wybrakowanego , bądź używanego. W tym przypadku jednak nie mamy z żadną z tych sytuacji do czynienia! Zazwyczaj nie patrzę na cenę tego samego produktu. Skoro wybrałem produkt który leży na jednym wieszaku tych samych rzeczy to chyba logicznie, że każdy kosztuje tyle samo? BŁĄD! Poniższy przypadek dowodzi, że w przypadku cen , nigdy nie można być pewnym i zawsze należy się rozglądać za tańszym egzemplarzem, nawet w tym samym sklepie.

W przypadku powyższych bokserek RESERVED postanowiło stosować podwójne standardy i jedną paczkę bokserek wycenić na 60 PLN a inną na 70 PLN. Przy sprzedaży tych bokserek sama ekspedientka była zdziwiona, że ten sam produkt ma różną cenę. Przyszła kierowniczka która wbiła kody w system i sprawa jest jasna.

1) Produkty wyglądają tak samo.

2) Produkty są na tej samej półce.

3) Produkty mają tego samego producenta.

4) Produkty mają ten sam rozmiar (L)

4) Produkty mają ten sam skład tkanin.

5) Produkty mają taką samą zawartość.

Jedyne co różni te produkty to cena i kod produkt:

a) 59 PLN za QJ653-90X-M

b) 69 PLN za QJ627-55X-L

Poniżej wrzucam dodatkowe zdjęcia i naprawdę nie widzę żadnej różnicy pomiędzy tymi paczkami. Obie mają rozmiar "L" i to pomimo kodów które w ostatniej literze sugerują, że jedno jest "M" a drugie "L" . Dodatkowo wspomnę, że na tej samej półce znajdowały się także paczki bokserek w rozmiarach S i M które również dało się znaleźć w cenie 69 PLN. Na pewno różnica w cenie nie jest kwestią rozmiaru.

Inną sprawą jest to czy tańszy egzemplarz nie ma żadnych wad który uzasadniał by taką obniżkę? Dowiedziałem się, że nie, bo sieć informuje przy sprzedaży, że sprzedaż bielizny nie podlega zwrotom. Nie podlega więc dyskusji kwestia przeceny, i tańszy produkt jest na pewno nowy.

Skład informujący o producencie i zawartości tkanin jest dokładnie taki sam . W takim razie nie rozumiem o co chodzi? Dlaczego mam płacić więcej? Nie wiadomo. Ktoś wyjaśni?

Morał tej historii jest prosty. Nigdy nie wierz cenie którą trzymasz w rękach. Zawsze można znaleźć dokładnie to samo w tańszej cenie, czasami nawet na tej samej półce. Ponadto warto sobie uświadomić, że skoro 10 PLN w cenie nie stanowi dla sklepu żadnej różnicy, to wszystko ponad cenę tańszego produktu jest dodatkową marżą którą z ciebie zdzierają. Dlaczego to robią? Nie wiem. Może liczą na to, że ktoś nie zauważy i wybierze produkt droższy. Najciekawsze natomiast jest to ile rzeczywiście wynosi marża w tym przypadku i czy nie dało by się tego produktu sprzedawać i to z zyskiem za np. 39 PLN? Pewnie by się dało. Reszta to najpewniej podatek od głupoty klienta , a z drugiej strony profit za "zaradność sklepu". Obawiam się jednak, że to nie RESERVED jest winne i w innym sieciach może być podobnie.

Życzę udanych zakupów.

Revilok

Przestań być niewolnikiem uczuć!

2015-07-18T16:16:00.001+02:00

UCZUCIA bywają jak narkotyk, silnie uzależniają, dają euforię i szczęście, i chcesz więcej tych pozytywnych wibracji, ekscytacji, podniecenia, chemicznego szczęścia. UCZUCIA potrafią uwiązać cię coraz bardziej, i potem jest ci źle, gdy zabraknie kolejnej dawki, a każdemu prędzej czy później tej dawki zabraknie, bo zwykłe życie którym żyłeś zanim poznałeś to UCZUCIE, kontrastuje z barwną tęczą endorfin która trwa. Pragniesz więcej i więcej! Wydaje ci się że życie bez tego UCZUCIA nie ma sensu, wydaje ci się, że nie możesz być szczęśliwszy jeżeli nie dostaniesz ... właśnie TEGO.

Bo w całym tym cyrku chemicznych przekaźników i połączeń neuronalnych, psychologicznych kotwic i socjo-pokerze masz mniej wolnej woli niż ci się wydaje. Prosty przykład ! Wystarczy, że wiesz co znaczy stracić dla kogoś głowę, gdy się od tego pieprzonego nałogu nie możesz uwolnisz! Tylko kto jest twoim dilerem? Oddajesz w ręce tej OSOBY cały swój los, twoje samopoczucie zależy od tego czy dostaniesz kolejną dawką EMOCJI, wpadających niczym promienie światła do ciemnego pokoju, a pozostawiony sam sobie jesteś jak zapuszczona śmierdząca piwnica bez okien. Co się dzieje ?! Czyżby brak UCZUCIA pogrążał cię w mroku ?! Usychasz jak roślinka bez wody, bo ktoś pozbawił cię uśmiechu?! Jak cię nie pokocha, nie przytuli, nie da buzi, nie poderwie, nie przeleci, [wpisz co lubisz] jeżeli po prostu cię nie chce! Wystarczy tylko, by ktoś cię odrzucił , nie dał ci narkotyku, kolejnej dawki bzduropapki to odkrywasz, że .... cierpisz kurwa!
Myślisz sobie jak ON/ONA może mi to robić?! Przecież jestem A...B...C... i zasługuje na to UCZUCIE... czy naprawdę ?! prawda jest taka, że zachowujesz się jak ostatni ćpun który zrobi wszystko, straci resztki godności by żebrać o to czego dostać nie może.

BO ŻADEN CZŁOWIEK NIE MA WŁADZY NAD TWOIM SAMOPOCZUCIEM
WSZYSTKO CO CZUJESZ WKRĘCASZ SOBIE SAM, SAM SOBIE TO WSZYSTKO ROBISZ !

Takie to oczywiste, takie to proste i choć dla wielu odwzajemniona miłość to najpiękniejsze i najsilniejsze UCZUCIE które dane nam jest poznać, na tym błękitnym globie, to uświadomić sobie należy, że wszystko ma swoją cenę i otwierając się na szczęście otwierasz się też na cierpienie. Tylko zimny kamień nie ma takich rozterek , albo trumienne kości !

Tak długo jak żyjemy, mimowolnie bierzemy udział w tej nieustannej drapieżnej potyczce naszej duszy w której z jednej strony PRAGNIEMY przyjemności, akceptacji, uczucia a z drugiej strony BOIMY się zranienia, bólu, odrzucenia. W środku nas toczy się walka tych sprzecznych idei która pcha ludzi w objęcia innych jak i dręczy w samotne wieczory. Im więcej porażek, blizn na twojej duszy tym bardziej chronisz się pod prawdziwym szczęściem w obawie kolejnego zranienia. Z drugiej strony Im bardziej jesteś naiwny i ufny tym łatwiej ci będzie odnaleźć wielką radość ale i potencjalny upadek będzie bardziej bolesny. A jak postanowisz być twardym skurwielem, którego nic nie rusza to i nic nie poczujesz, przeżyjesz życie bez większych amplitud, ale i będziesz pusty i zimny i twoja dusza umrze przed twoją śmiercią.

EMOCJE TO TAKIE DWULICOWE PŁOMIENIE !, pragniesz by były DOBRE dla ciebie i cię nie poparzyły, ale z drugiej strony musisz być gotowy na to, że jak przygasną to nie staniesz się ich żałosnym NIEWOLNIKIEM !

Jak znaleźć chłopaka geja ?

2015-03-06T12:27:00.001+01:00

Witam serdecznie moich mniej lub bardziej stałych czytelników po długiej przerwie. Dzisiejszy wpis będzie poświęcony tematyce związkowej. Posiadam pewne przemyślenia w tym zakresie i chce się nimi podzieli z bloggerem. Polski internet jest już nasycony tematyką rankowania, podrywania, zrywania, powracania i szukania tej drugiej połówki. Gro z tego dotyczy, co nie powinno dziwić relacji damsko-męskich. W mojej opinii mało jest publikacji uwględniających tę odemienną specyfikę, o której mowa gdy patrzymy na pary męskie. To zresztą trochę odmienny świat który cechują własne zasady, nie rzadko odmienne od tych "prawilnych". Tym bardziej, że dodatkowo na polskim zaścianku dochodzą nowe , nieznane innym problemy jak silny wpływ środowiska, kultury i rodziny w której żyjemy. Paradoskalnie nie ma jednak przesady w stwierdzeniu, że pary homoseksualne mają te same problemy co zwiazki hetero. Podobnie się zakochują i podobnie przeżywają rozstania. Jak jednak znaleźć tego właściwego chłopaka? Moim zdaniem ta "tęczowa" ścieżka jest troche bardziej kręta.

Czy nie będzie w tym przesady gdy powiem, że głównym medium gdzie można poznać kogoś fajnego jest internet? To podstawowa róźnica w stosunku do relacji hetero, gdzie cyberświat stanowi niejako dodatek do randkowania i budowania więzi. Aż trudno mi sobie wyobrazić jak karkołomym zadaniem było umawianie się na randki przed powstaniem wielkiej sieci. Oczywiście w większych miastach są kluby gejowskie, ale żądzą się one tymi samymi prawami co kluby zwykłe. To miejsca rozrywkowe. Związku raczej tam się nie znajdzie. Ponadto tylko pewien procent uczęszcza do tego typu lokali. Ja sam zaliczam się do grona sceptyków i wole omijać takie miejsca. Pamiętajmy, że większość LGBT poddała się rygorowi środowiska i po prostu konformistycznie wtapia się w heteronormatywne społeczeństwo. Stąd też internet to jedyna godna polecenia metoda jaką znam gdy nie obracasz się w tzw. "branży". Ze smutkiem jednak stwierdzam, że "homo kultura" jest przeładowana seksem i zasadą jednorazowych spotkań.

Jeżeli zakładasz konto na jednym z portali rankowych jak np. fellow, kumpello, badoo czy ogłaszasz się na portalach jak np. lento i inne to musisz pamiętasz o jednym. Wielu facetów i to nie jest domena gejów, traktuje seks instrumentalnie, a relacje płytko. Łatwo na nich trafić bo są bardzo aktywni w sieci. Można by rzecz, że wszystkie portale randkowe posiadają nadreprezentacje takich osobowości przez co odnosi się mylne wrażenie, że większości zależy tylko na jednym. Poznasz ich po tym, że szybko naciskają na spotkanie, są jak to się mówi "konkretni" bo coś ich swędzi na dziś. Możesz być pewny, że znikną równie szybko gdy tylko cię "zaliczą". Część z nich jeżeli sprawdzisz się w łózku z chęcią umówi się z tobą na seks układ, nie oczekuj jednak szczerości od kogoś kogo interesuje tylko twoja dupa i genitalia.

Po drugie, wielu facetów i to nie jest również domena wyłącznie gejów patrzą głównie na to jak wyglądasz. Jeżeli jesteś młodym gejem <30 lat, choć dla wielu już wiek 25 lat to osobnik zbyt stary , przy tym jesteś szczupły i masz ładną buzie to możesz liczyć na OCEAN zainteresowania. Twoja budowa ciała ma już znaczenie drugorzędne. Niektórzy wolą dobrze zbudowanych sportowców, atletów, kulturystów, inni drobnych i zgrabnych czy normalnej budowy. Da się zauważyć, że paradygmat atrakcyjnego geja wymaga abyś nie miał "brzuszka" i szpakowatego "ryja". W cenie jest sześciopak i wyraziste mięśnie , dla części także odpowiedni wzrost. Inny paradoks, że najszybciej poznasz kogoś podobnego do ciebie. Jeżeli jesteś wysokim kulturystą to najłatwiej będzie ci się umówić z innym wysokim atletycznym mężczyzną. Musisz więc być tym typem chłopaka którego szukasz. Jeżeli jesteś drobnym szczuplakiem to takich właśnie znajdziesz adoratorów. Choć często te typy są wymienne np. szczuplak szuka supermena. W skrócie szeroko pojęty kult młodości ad absurdum do potęgi trzeciej. Z tego samego powodu "najistotniejszą" częścią twojego profilu jest zdjęcie i pomocniczo opis eksponujący powyższe.

Nie będzie przesady w tym jak napiszę, że atrakcyjny chłopak jest w stanie przy niewielkim wysiłku w każdy tygodniu poznać nowego partnera na seks! Wystarczy pokazać na focie profilowej trochę ciała i czekać na oferty. Czy oznacza to, że łatwo mu znaleźć kogoś do związku? Otóż nie, wręcz przeciwnie! Jak się ustawisz jak bomboniera w promocji w hipermarkecie to tak tez cię będą traktować. Słodki batonik który można skonsumować, papierek wyrzuć! A związek nie polega na tym, że masz zgrabną dupę na kontrakcie tylko na uczuciu, szczerości i zobowiązaniu. Niestety i to jest prawda mężczyźni potrafią oddzielić namiętność od uczucia :( Seks nie oznacza miłości. Dlatego szukając chłopaka nie pomoże ci ładna buzia i super ciało!

Dlatego jestem przeciwnikiem szybkich spotkań i kolekcjonowania znajomości. Co nagle to po diable, a także jeśli już coś robisz, to rób raz a dobrze!. Jeżeli piszesz równocześnie z paroma chłopakami to nie dziw się później, że z żadnym z nich nie zbudowałeś dostateczne bliskiej relacji aby coś z tego wyszło. Także zbyt szybkie spotkanie niepoprzedzone etapem budowania zaufania jest zazwyczaj spotkaniem ostatnim, tym bardziej, jak był seks. Może to smutne ale daje się zauważyć, że wielu facetów nie wierzy w związki, są zbyt zamknięci i skrzywdzeni aby się otworzyć i tylko się umawiają rozładować swój popęd. Często na profilach znajdziesz klauzule, że podmiot nie lubi "bajkopisarzy". Kogoś kto buduje relacje, kogoś kogo interesuje to co masz w głowie, twoje przemyślenia, a nie mięśnie czy długość członka. Dlatego choćby był to twój idealny typ to dobrze radzę, zostaw go w spokoju jeżeli liczyć na coś więcej niż seks. W dodatku seks wcale nie musi być fajny bo jednorazowy partner jest zainteresowany głównie tym aby to jemu było dobrze, a nie tobie. On traktuje cię jak cukierka którego dostał za darmo!

Bardzo wielu gejów spotyka bardzo wielu ludzi, w przekonaniu, że różnorodność jest ich receptą na szczęście. Szufladkują i oceniają po pozorach, często poszukają ideału który nie istnieje, albo samego seksu który i tak nie zaspokaja ich potrzeby bliskości. Chciałbym zaznaczyć jak istotne jest aby nie stawiać na ilość relacji ale ich jakość! Często się zdarza, że pierwsza randka czy zwykłe spotkanie nic nie znaczy. Zwyczajna gra pozorów dwóch aktorów z których każdy stara się pokazać z jak najlepszej strony. A potem następuje urwanie kontaktu i gdy on już nie odpisuje to zawsze oznacza eufemistycznie, brak zainteresowania. Niezależnie od orientacji nie da się pominąć tego kluczowego elementu którym jest sztuka budowania zaufania. Masowość i szufladkowanie profili jak towarów w hipermarkecie a.k.a fellow, grindr, manhunt napewno temu nie sprzyja. Obecna kultura homo randek to trochę kultura byle jakości, ładna jak burgery w fastfoodach na zdjęciach , ale zero wartości "odżywczych". Szukając związku trzeba stanąć jej naprzeciw. Jeżeli chłopak cię olał po pierwszym spotkaniu, a często się to zdarza, to wiedz, że tylko zrobił ci przysługę. Twoja wartość, jeżeli szukasz związku to nie sześciopak i mięśnie. To twoje wnętrze i uczucie którym potrafisz obdarzyć godną tego osobę jest największą wartością! Jeżeli natomiast ty spotykasz się z chłopakiem to uwolnij się od stereotypów zanim napiszesz mu, że nie jesteś nim poważniej zainteresowany. Co z tego, że jest starszy/młodszy, niższy/wyższy ma 5kg w tą czy w tamtą? I miej właśnie odwagę powiedzieć lub napisać komuś, że nie jest tym kogo szukasz. Pokaż klasę i daj mu przykład, zanim toksyczne gej randki zabiją w nim wiarę w ludzi. Traktuj innych tak jak sam chciałbyś być traktowany!

Nie polecam przeznaczać swojego cennego czasu na ludzi którzy chcą cię za szybko poznać. Śpiesz się powoli, a jak nie to zbieraj doświadczenia a z czasem i tak dojdziesz sam do tych wniosków. Jeżeli już jestem na etapie udzielania złotych rad to chciałbym jeszcze rzucić jedną - Nie bądź naiwny!. Co z tego, że obiekt twoich westchnień jest całkowicie w twoim typie jeżeli jest zainteresowany tylko jednym? Co z tego, że chłopak nie ma np. kaloryfera skoro ma właśnie poukładane w głowie?Poznawanie kogoś to naprawdę bardzo fajna sprawa jednak niech nie zwiedzie cie pierwsze wrażenie, tak jak nie da się poznać czy ktoś jest gejem mijąjąc go na ulicy tak również nie da się powiedzieć jakim jest człowiekiem po paru spotkaniach. Jeżeli po pierwszym nie ma motylków, może pojawią się na drugim, trzecim. O ile oczywiście dana osoba jest tego warta i ma "mózg". Bardzo dużo więc zależy od naszego podejścia do innych ludzi, tak to widzę. Sam pamiętam, że mój były chłopak na pierwszym spotkaniu nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia. Pozwoliłem jednak się temu rozwijać i po czasie straciłem dla niego całkiem głowe. Nie pytajcie dlaczego nam nie wyszło bo to inny temat. Co innego bowiem znaleźć chłopaka a co innego utrzymać długi związek. Jak pisałem na początku droga bywa bardziej kręta, i wiele zależy od wsparcia rodziny i środowiska i dotyczy to każdej pary. Warto też wspomnieć, że tylko w ramach większych miast znajdziesz miejsca gdzie możesz poczuć sie swobodniej. Zasadą jest, że jesteś skazany na grę pozorów w miejscach publicznych. Jeżeli nie jesteś niezależny i mieszkasz w miejscu gdzie musisz się ukrywać ciężko zbudować a potem utrzymać związek MM.

A ty jak myślisz?

Egzamin ustny doradca podatkowy - pytania 2014

2014-09-17T11:20:00.000+02:00

Ponieważ zdałem egzamin pisemny i przygotowuje się do egzaminu ustnego na doradce podatkowego, publikuje według mojej opinii zestaw najważniejszych pytań których opanowanie gwarantuje uzyskanie wyniku na poziomie minimum 50%. Są to wszystkie pytania działu I, II ; IV; V i XII. Łącznie stanowią liczbę 484 pytań co oznacza, że w rzeczy samej obejmują objętościowo przeszło 50% materiału. Powszechnie wiadomo, że aby zdać egzamin ustny "wystarczy" 70% lub jak kto woli 42/60 punktów. Czas więc się wziąć za naukę. Trzeba mieć jednak jakieś fundamenty, dlatego będę traktował te pytania priorytetowo. Niniejszy wpis służy na moje potrzeby edukacyjne, będę je czytał i odpowiadał na nie tak często i gęsto jak to tylko możliwe ;-) Praktyka czyni mistrza Repetitio is mater studiorum

Nie zapominam bowiem, że egzamin ustny to prawdziwy hardcore. Ponad 700 pytań ustnych do wkucia, sześcioosobowa komisja ekspertów przy której losuje się 10 pytań z 12 dziedzin prawa i finansów. Czas na przygotowanie to 15 minut. Czas odpowiedzi ok. godziny. Zdają nie liczni, bo to i jeden z najtrudniejszych egzaminów państwowych jakie istnieją w tym smutnym kraju. Zanim wyląduje na ulicy orzeki w Warszawie czeka mnie droga przez piekło ;-) miałem już okazje kiedyś zdawać ten egzamin i oblałem więc wiem co mówię.

Pytania otwarte:

I - Źródła prawa

1. Wiążąca wykładnia sądowa w polskim systemie prawnym.

2. Bezpośrednie stosowanie norm konstytucyjnych.

3. Rodzaje i hierarchia wykładni prawa

4. Prawo organizacji międzynarodowej, a prawo polskie, reguły pierwszeństwa stosowania.

5. Klauzule derogacyjne w polskim systemie prawnym.

6. Omów unormowania Konstytucji odnoszące się do tworzenia prawa podatkowego.

7. Jakie relacje zachodzą między umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania a wewnętrznym prawem podatkowym?

8. Przedstaw i omów źródła prawa podatkowego w Polsce.

9. Vacatio legis – co to jest i czemu służy?

10. Trybunał Konstytucyjny – jego rola i zadania oraz wpływ wydanych przez TK orzeczeń interpretacyjnych na sytuację podatnika.

11. Rola ustaw i rozporządzeń w systemie źródeł prawa podatkowego.

12. Czy sądy w Polsce odgrywają rolę prawotwórczą – przedstaw i uzasadnij swoje stanowisko.

13. Omów możliwości skorzystania z przepisów Konstytucji RP w codziennej praktyce doradcy podatkowego (przy prowadzeniu spraw podatkowych).

14. Ustawa jako źródło obowiązku podatkowego.

15. Scharakteryzuj rozporządzenie wykonawcze jako akt wydawany na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego i w celu wykonania ustawy.

16. Jaka jest rola umów międzynarodowych w prawie podatkowym? Jakiego zakresu prawa podatkowego dotyczą przede wszystkim umowy międzynarodowe? Jak postępować w przypadku niezgodności przepisów umowy międzynarodowej z przepisami ustawy podatkowej?

17. Co należy rozumieć pod pojęciem prounijnej wykładni przepisów prawa. Jakich przepisów podatkowych w Polsce może ona dotyczyć?

18. Jakie są podstawowe relacje pomiędzy prawem krajowym a prawem unijnym?

19. Rola orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przy wykładni i stosowaniu przepisów polskiego prawa podatkowego.

20. Norma prawna a przepis prawny – proszę scharakteryzować oba pojęcia i podać różnicę.
21. Definicja legalna – pojęcie i znaczenie na gruncie prawa podatkowego.

22. Proszę wyjaśnić pojęcie „normy bezwzględnie obowiązującej”.

23. Rola podatnika, jako podmiotu biorącego udział w procesie dokonywania wykładni prawa podatkowego w świetle obowiązujących uregulowań.

24. Proszę omówić polski system źródeł prawa.
25. Reguły kolizyjne – kryterium ich zastosowania.

26. Proszę omówić znaczenie zasady „niedziałania prawa wstecz” – szczególnie na gruncie prawa podatkowego.

27. Znaczenie zasady bezpośredniego działania ustawy nowej.

28. Związek prawa podatkowego z prawem cywilnym w procesie wykładni prawa.

29. Zakres stosowania analogii w prawie podatkowym.

30. Prawo precedensowe a uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego – jako źródła prawa.

31. Dyrektywy wykładni sensu stricto (językowej, systemowej i funkcjonalnej) a dyrektywy wykładni sensu largo (reguły wnioskowań prawniczych i reguły kolizyjne) – scharakteryzuj je i wskaż sposób postępowania (pierwszeństwo) w przypadku zaistnienia konfliktu w ich stosowaniu.

32. Na czym polega zasada bezpośredniego stosowania normy konstytucyjnej – gdzie ta powinność jest uregulowana

II - Analiza podatkowa

1. Analiza opodatkowania zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa przez podatnika – osobę fizyczną.

2. Podatnik - osoba fizyczna, prowadząca podatkową księgę przychodów i rozchodów, czynny podatnik VAT dokonuje zbycia rzeczy ruchomej stanowiącej środek trwały w okresie amortyzacji po dwóch latach od daty nabycia. Proszę przeprowadzić analizę skutków podatkowych takiej transakcji.

3. Analiza obowiązków ewidencyjnych ciążących na podatnikach prowadzących lombardy.

4. Analiza obowiązków ewidencyjnych ciążących na podatnikach prowadzących kantory.

5. Analiza opodatkowania przekazania lub udzielenia licencji do praw autorskich i obowiązków w związku z tym ciążących na podatnikach.

6. Analiza możliwości, warunków i stawek opodatkowania usług transportowych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
7. Wierzytelności nieściągalne – warunki uznania i analiza skutków podatkowych w podatkach dochodowych i podatku od towarów i usług.

8. Aport wnoszony przez osobę prawną do spółki jawnej – analiza podatkowa.

9. Dobrowolne i przymusowe zbycie akcji/udziałów w celu umorzenia – podobieństwa i różnice, analiza skutków takiej operacji w podatku dochodowym od osób prawnych.

10. Analiza porównawcza pojęcia „działalność gospodarcza” na gruncie ustaw podatkowych

11. Analiza porównawcza skutków podatkowych wypłaty dywidendy przez spółkę mającą siedzibę na terytorium RP na rzecz udziałowca mającego rezydencję podatkową na terytorium jednego z państw Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej.

12. Analiza systematyki typowej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawieranej na podstawie umowy modelowej OECD.

13. Analiza możliwości i warunków dokonywania zabezpieczenia na majątku podatnika przed wydaniem decyzji wymiarowych.

14. Świadczenia nieodpłatne i częściowo odpłatne w podatkach dochodowych – analiza podobieństw i różnic.

15. Analiza konsekwencji świadomego nieewidencjonowania przez podatnika 10% ogółu przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

16. Analiza metod szacowania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi.

17. Analiza skutków podatkowych zawarcia umowy małżeńskiej o rozdzielności majątkowej.

18. Analiza porównawcza treści faktur VAT dokumentujących dostawę komputera i dostawę złomu.

19. Analiza momentu powstania przychodu i momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług dla wykonanej usługi budowlanej, w której zapłata nastąpiła 60 dni po wykonaniu usługi.

20. Analiza podatkowa działalności statutowej stowarzyszenia wpisanego do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę jako instytucja kultury.

21. Analiza opodatkowania podatkiem od towarów i usług lekarza internisty, który prowadzi gabinet prywatny, jednocześnie wykonuje obowiązki biegłego sądowego oraz posiada i wykonuje uprawnienia lekarza medycyny pracy.

22. Pracownik za wiedzą swojego zwierzchnika wypożyczył stanowiącą własność pracodawcy – czynnego podatnika VAT, kamerę, celem sfilmowania urodzin swojego dziecka. Pracodawca nie obciążył pracownika żadną formą odpłatności za to wypożyczenie. Proszę dokonać analizy pełnej podatkowej skutków takiego zdarzenia.

23. Typowy magazyn towarowy a magazyn konsygnacyjny. Analiza podobieństw i różnic.
24. Analiza opodatkowania usług pośrednictwa przy udzielaniu kredytów.

25. Analiza porównawcza warunków stosowania stawki podatku od towarów i usług 0% w eksporcie i wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów.

26. Dochód ze źródeł nieujawnionych a dochód określony w drodze oszacowania – proszę wskazać najważniejsze różnice oraz skutki podatkowe.

27. Analiza porównawcza pojęć księgi podatkowe i księgi rachunkowe

IV Podatki - Zagadnienia wspólne

1. Interpretacje ogólne ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

2. Zasady i tryb wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego.

3. Wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Jakie są skutki niespełnienia

poszczególnych wymogów?

4. Skutki prawne zastosowania się do interpretacji, która została następnie zmieniona, uchylona lub nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

6. Zakres odpowiedzialności podatkowej podatnika pozostającego w związku małżeńskim w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

7. Przesłanki wydania, charakter prawny oraz skutki prawne wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

8. Płatnik podatku – obowiązki i odpowiedzialność w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

9. Zabezpieczenie wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w trybie ustawy Ordynacja podatkowa

oraz formy zabezpieczenia.

10. Odsetki za zwłokę – zasady ich obliczania i wpłacania, okresy, za które nie nalicza się odsetek za zwłokę w świetle

przepisów Ordynacji podatkowej.

11. Sposoby wygasania zobowiązań podatkowych.

12. Przedawnienie zobowiązań podatkowych.

13. Przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz Skarbu Państwa, gminy, powiatu, województwa jako szczególny przypadek wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

14. Potrącenie jako sposób wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

15. Rozłożenie na raty i odroczenie terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej.

16. Umorzenie zaległości podatkowej.

17. Przedawnienie prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w świetle przepisów

Ordynacji podatkowej.

18. Pojęcie nadpłaty podatku w rozumieniu Ordynacji podatkowej.

19. Stwierdzenie i zwrot nadpłaty w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

20. Oprocentowanie nadpłaty w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

21. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

22. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji podatkowych.

23. Deklaracja w rozumieniu Ordynacji podatkowej - pojęcie i znaczenie prawne.

24. Korekta deklaracji w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

25. Konsekwencje podatkowe połączenia i przekształcenia osób prawnych w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

26. Konsekwencje podatkowe podziału osoby prawnej w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

27. Odpowiedzialność podatkowa spadkobierców podatnika i płatnika w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

28. Rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych po śmierci podatnika w świetle przepisów Ordynacji

podatkowej.

29. Zwrot nadpłat spadkobiercom podatnika.

30. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

31. Zakres podmiotowy i przedmiotowy odpowiedzialności osób trzecich w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

32. Odpowiedzialność rozwiedzionego małżonka za zaległości podatkowe podatnika.

33. Odpowiedzialność podatkowa nabywcy przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa za zaległości

podatkowe zbywcy.

34. Odpowiedzialność wspólników za zaległości podatkowe spółek.

35. Odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe spółek oraz odpowiedzialność podatkowa członków

organów zarządzających innych osób prawnych w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

36. Tajemnica skarbowa w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

37. Przesłanki i tryb uchylenia tajemnicy skarbowej w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.

IV - Podatki VAT

1. Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług, czynności podlegające opodatkowaniu, czynności wyłączone z opodatkowania.

2. Zbycie przedsiębiorstwa w podatku od towarów i usług.

3. Odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług, pojęcie towaru i usługi, pojęcie sprzedaży w podatku od towarów i usług.

4. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, definicja, miejsce świadczenia, moment powstania obowiązku podatkowego – według ustawy o podatku od towarów i usług.

5. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, definicja, podstawa opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego, warunki opodatkowania tej dostawy stawką podatku od towarów

i usług 0% - według ustawy o podatku od towarów i usług.

6. Nowe środki transportu w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – definicja, podatnicy z tytułu dostawy

i nabycia wewnątrzwspólnotowego nowych środków transportu, moment powstania obowiązku podatkowego,

zapłata podatku.

7. Zasady opodatkowania likwidacji działalności gospodarczej, podstawa opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego, zwolnienia z opodatkowania – w rozumieniu ustawy o podatku od towarówi usług.

8. Pojęcie działalności gospodarczej wykonywanej samodzielnie w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Czynności wyłączone z pojęcia samodzielnej działalności gospodarczej.

9. Zasady ogólne powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

10. Zasady szczególne powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

11. Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług u małego podatnika.

12. Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych – wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

13. Zasady rozliczania podatku od towarów i usług w przypadku dokonywania sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju.

14. Zasady rozliczania podatku od towarów i usług w przypadku dokonywania sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju.

15. Eksport towarów, definicja, eksport bezpośredni i pośredni, podstawa opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego, warunki opodatkowania eksportu stawką 0% - w rozumieniu ustawy o podatku od

towarów i usług.

16. Import towarów, definicja, obowiązek podatkowy, miejsce opodatkowania, podstawa opodatkowania – w rozumieniu podatku od towarów i usług.

17. Zasady wymiaru i poboru podatku od importu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

18. Import usług, definicja, podatnicy z tytułu importu usług, podstawa opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego - w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

19. Miejsce świadczenia przy dostawie towarów w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych w świetle przepisów o podatku od towarów i usług.

20. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – zasady ogólne.

21. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – zasady szczególne.

22. Rzeczoznawca majątkowy, będący zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, dokonał na zlecenie podatnika podatku od wartości dodanej wyceny nieruchomości położonej w Holandii. W którym kraju

członkowskim usługa ta powinna zostać opodatkowana i który z podmiotów będzie zobowiązany do rozliczenia podatku od towarów i usług od tej czynności. Uzasadnij odpowiedź.

23. Spółka będąca w Polsce podatnikiem podatku od towarów i usług jest podwykonawcą prac budowlanych związanych z nieruchomością położoną na terenie Niemiec. Usługi te wykonuje na zlecenie generalnego

wykonawcy będącego także firmą polską Określ miejsce świadczenia usługi i podmiot zobowiązany do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu tej czynności. Uzasadnij odpowiedź.

24. Firma mająca siedzibę w Holandii jest właścicielem nieruchomości położonej w Polsce. Najemcami poszczególnych lokali użytkowych są podatnicy podatku od towarów i usług. Określ miejsce świadczenia usługi i podmiot

zobowiązany do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu tej czynności. Uzasadnij odpowiedź.

25. Podatnik podatku od towarów i usług świadczy usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Podaj miejsce świadczenia ww. usługi w sytuacji, gdy nabywca usługi, będący podatnikiem podatku od wartości

dodanej, ma siedzibę w Niemczech. Uzasadnij odpowiedź.

26. Podatnik podatku od towarów i usług świadczy usługę przewozu towarów z Polski do Francji na zlecenie podatnika

z Holandii. Jakie jest miejsce świadczenia tej usługi i jak powinien wystawić fakturę polski przewoźnik. Proszę uzasadnić odpowiedź.

27. Podatnik podatku od towarów i usług świadczy usługę transportu międzynarodowego z Polski do Szwajcarii na

zlecenie podmiotu z Ukrainy. Jakie jest miejsce świadczenia tej usługi i jak powinien wystawić fakturę polski przewoźnik. Proszę uzasadnić odpowiedź.

28. Usługi na ruchomym majątku rzeczowym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Przykłady, miejsce świadczenia i zasady opodatkowania.

29. Transport towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – miejsca świadczenia i zasady opodatkowania.

30. Transport pasażerów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – miejsca świadczenia i zasady opodatkowania.

31. Zasady przeliczania kwot wyrażonych w walutach obcych stosowanych do określenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług.

32. Wysokość stawek podatkowych w podatku od towarów i usług, ogólny zakres ich zastosowania, rola klasyfikacji statystycznych towarów i usług oraz obiektów budowlanych w tym zakresie.

33. Budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – definicja, stawka podatkowa i zakres jej obowiązywania.

34. Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności dokonywanych w okresie zmiany stawek podatku.

35. Warunki uznania usługi przewozu towarów za usługę transportu międzynarodowego w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – stawka podatkowa, dokumenty potwierdzające dowód świadczenia usługi.

36. Zasada obniżania podatku od towarów i usług należnego o podatek naliczony oraz terminy odliczeń.

37. Zasady odliczania podatku od towarów i usług naliczonego u „małego podatnika” rozliczającego się metodą kasową.

38. Szczególne regulacje dotyczące obniżania podatku od towarów i usług należnego o podatek naliczony

w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi.

39. Zasady i terminy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

40. Warunki skrócenia terminu (z 60 do 25 i ze 180 do 60 dni) zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na

rachunek bankowy podatnika podatku od towarów i usług.

41. Forma i znaczenie zabezpieczenia majątkowego w systemie zwrotów nadwyżki podatku od towarów i usług

naliczonego nad należnym na rachunek bankowy podatnika.

42. Przypadki, w których faktura VAT nie uprawnia do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego.

43. Instytucja ulgi na złe długi w podatku od towarów i usług z punktu widzenia wierzyciela.

44. Instytucja ulgi na złe długi w podatku od towarów i usług z punktu widzenia dłużnika.

45. Zasady odliczania podatku od towarów i usług w przypadku wykonywania czynności opodatkowanych oraz zwolnionych z opodatkowania, sposób ustalania proporcjonalnej kwoty podatku przypadającego do odliczenia.

46. Zasady dokonywania korekty odliczonego podatku naliczonego w przypadku zmiany stopnia wykorzystania nieruchomości do celów działalności gospodarczej.

47. Zasady korekty podatku od towarów i usług naliczonego, korekta w przypadku środków trwałych, zasady postępowania w przypadku zbycia środków trwałych w okresie korekty, korekta w przypadku zbycia

przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

48. Zwolnienie „podmiotowe” od podatku od towarów i usług, w tym wartość sprzedaży uprawniająca do zwolnienia,

sposób jej liczenia, utrata prawa do zwolnienia,, wyłączenia ze zwolnienia.

49. Szczególne procedury rozliczania podatku od towarów i usług przy świadczeniu usług turystyki, w tym zakres

podmiotowy, sposób ustalania podstawy opodatkowania, wysokość opodatkowania, fakturowanie.

50. Szczególne procedury rozliczania podatku od towarów i usług w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł

sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, w tym podstawa opodatkowania, fakturowanie.

51. Procedura uproszczona dla wewnątrzwspólnotowych transakcji trójstronnych, w tym zakres zastosowania, wymogi

w zakresie fakturowania, ewidencji, deklaracji podatkowej i informacji podsumowującej – w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług

52. Ogólne zasady funkcjonowania zryczałtowanego systemu zwrotu podatku rolnikom ryczałtowym (zakres przedmiotowy, podmiotowy tego systemu, zasady i obowiązki w zakresie dokumentowania transakcji na potrzeby

rozliczania podatku od towarów i usług).

53. Zasady i procedury rejestracji podatników, w tym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, przewidziane w ustawie o podatku od towarów i usług.

54. Zasady składania deklaracji podatkowych w podatku od towarów i usług – rodzaje deklaracji, okresy za jakie są

składane i warunki z tym związane, terminy składania deklaracji, podmioty wyłączone z obowiązku ich składania.

55. Zasady składania informacji podsumowujących w podatku od towarów i usług.

56. Zapłata podatku w świetle ustawy o podatku od towarów i usług.

57. Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – ogólne zasady

wystawiania faktur na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

58. Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – ogólne zasady

wystawiania faktur na rzecz podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej.

59. Zasady prowadzenia ewidencji w podatku od towarów i usług.

60. Ogólne zasady prowadzenia ewidencji sprzedaży dokonywanej na rzecz podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej przy zastosowaniu kas rejestrujących.

61. Szczególna procedura rozliczania podatku od towarów i usług przy świadczeniu usług taksówek osobowych.

62. Zasady dokonywania zwrotu podatku od towarów i usług podróżnym niemającym stałego miejsca zamieszkania na terytorium Unii Europejskiej.

IV - Podatki PIT

1. Instytucja łącznego opodatkowania małżonków oraz opodatkowania osób samotnie wychowujących dzieci w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2. Zasada nieograniczonego i ograniczonego obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.

3. Pojęcie „straty” w podatku dochodowym od osób fizycznych (definicja, zasady rozliczania) z poszczególnych źródeł przychodów.

4. Źródła przychodów w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

5. Zasady opodatkowania przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz rzeczy ruchomych przez

osoby fizyczne, nie prowadzące działalności gospodarczej.

6. Pojęcie przychodu z poszczególnych źródeł przychodów wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

7. Opodatkowanie stawką 19% w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przypadki kiedy stawki tej nie można zastosować.

8. Przychody z działalności wykonywanej osobiście (podaj rodzaje przychodów i omów zasady opodatkowania).

9. Przychody wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

10. Zasady opodatkowania przychodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne z udziału w osobowych spółkach prawa handlowego.

11. Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych odsetek od pożyczek.

12. Czy pracodawca, który wypłacił pracownikowi zaległe wynagrodzenie wraz z odsetkami za wrzesień i październik w miesiącu grudniu, jest obowiązany do poboru zaliczki na podatek od całości wypłaconego świadczenia

(odpowiedź uzasadnij)?

13. Pracownik otrzymał od zakładu pracy zapomogę w wysokości 3 200 zł w związku z długotrwałą chorobą swojej żony. Czy zapomoga ta podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (uzasadnij

odpowiedź)?

14. Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych metodą liniową w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

15. Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych metodą degresywną w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

16. Różnice i podobieństwa dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych metodą liniową i degresywną

w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

17. Odpisy amortyzacyjne a koszty uzyskania przychodów w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

18. Koszty uzyskania przychodów określane ryczałtowo w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

wskaż źródła przychodów, do których mają zastosowanie.

19. Koszty uzyskania przychodów określane kwotowo w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; wskaż źródła przychodów, do których mają zastosowanie.

20. Podatki stanowiące koszty uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych.

21. Wierzytelności nieściągalne jako koszty uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych.

22. Skutki likwidacji działalności gospodarczej w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

23. Koszty uzyskania przychodów przy nabyciu oraz zbyciu udziałów (akcji) w świetle przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

24. Wymień dochody uzyskiwane przez osoby fizyczne z udziału w zyskach osób prawnych i omów zasady ich opodatkowania.

25. Różnice kursowe – pojęcie oraz sposób ich kwalifikacji w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

26. Pojęcie powiązań kapitałowych w podatku dochodowym od osób fizycznych.

27. Podstawa obliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych.

28. Zasady odliczania darowizn w podatku dochodowym od osób fizycznych.

29. Zasady odliczania w podatku dochodowym od osób fizycznych wydatków na cele rehabilitacyjne.

30. Przypadki opodatkowania dochodu zryczałtowanym podatkiem, w ustawie o podatku dochodowym od osób

fizycznych.

31. Omów formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych działalności gospodarczej prowadzonej

przez osoby fizyczne.

32. Zasady naliczania i poboru zaliczek przez zakłady pracy tj. płatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

33. Informacje podatkowe o wysokości przychodów osób fizycznych – zasady sporządzania i przesyłania informacji

podatkowych przez płatników.

34. Warunki korzystania z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

35. Warunki korzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej.

36. Preferencje (zwolnienia) oraz obowiązki ewidencyjne podatników opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

37. Utrata prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, przypadki i skutki.

38. Zakres i zasady dokonywania odliczeń od podatku przez podatników opodatkowanych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz karty podatkowej.

39. Zakres i zasady dokonywania odliczeń od przychodów przez podatników opodatkowanych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

40. Terminy i zasady wpłacania podatku przez podatników opodatkowanych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz w formie karty podatkowej.

41. Obowiązki ewidencyjne podatników opodatkowanych w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz

zasady prowadzenia ewidencji.

42. Spółka cywilna w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – omów zasady opodatkowania z

uwzględnieniem likwidacji spółki i wystąpienia wspólnika ze spółki.

IV - Podatki CIT

1. Warunki konieczne do założenia podatkowej grupy kapitałowej w podatku dochodowym od osób prawnych.

2. Podstawowe zasady ustalania dochodu w podatku dochodowym od osób prawnych.

3. Zasady dotyczące wyboru roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy w podatku dochodowym od osób

prawnych.

4. Podstawowe wymogi związane z obowiązkiem sporządzenia dokumentacji podatkowej w podatku dochodowym od

osób prawnych.

5. Zasady wyboru sposobu rozliczenia różnic kursowych w podatku dochodowym od osób prawnych.

6. Regulacje dotyczące daty powstania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych.

7. Zasady ustalania wartości świadczeń częściowo odpłatnych w podatku dochodowym od osób prawnych .

8. Zasady dotyczące ustalania dochodu w przypadku podziałów i łączenia spółek kapitałowych w podatku dochodowym od osób prawnych.

9. Zasady ustalania wartości początkowych składników majątkowych dla potrzeb amortyzacji na podstawie przepisów

ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

10. Zasady rozliczania kosztów w czasie na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

11. Wydatki na rzecz pracowników osób prawnych, uznawane za koszt uzyskania przychodów na przykładzie

wynagrodzeń, ubezpieczeń i zwrotu kosztów używania samochodu pracownika.

12. Koszty uzyskania przychodów osoby prawnej występujące w przypadku zbycia udziałów w spółce objętych za wkład niepieniężny.

13. Warunki uznania kosztu za koszt uzyskania przychodów u osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą.

14. Warunki i możliwości amortyzacji wartości firmy u podatnika będącego osobą prawną.

15. Konsekwencje podatkowe występujące u osoby prawnej zaliczającej wydatki inwestycyjne bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych .

16. Warunki i możliwości ustalania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych i ulepszonych środków trwałych będących w posiadaniu osób prawnych.

17. Dodatnie i ujemne różnice kursowe w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

18. Zasady dotyczące zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów kościelnych osób prawnych.

19. Zasady dotyczące zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów podatników, których celem

statutowym jest działalność dobroczynna.

20. Zasady dotyczące zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów towarzystw budownictwa

społecznego.

21. Zasady dotyczące zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodów szkół.

22. Zasady tzw. leasingu operacyjnego (odpisów amortyzacyjnych dokonuje finansujący) w podatku dochodowym od

osób prawnych.

23. Zasady tzw. leasingu finansowego w podatku dochodowym od osób prawnych.

24. Różnice pomiędzy tzw. leasingiem operacyjnym (odpisów amortyzacyjnych dokonuje finansujący) i finansowym w podatku dochodowego od osób prawnych.

25. Proszę porównać w podatku dochodowym od osób prawnych skutki podatkowe przeniesienia przedmiotu leasingu

po zakończeniu podstawowego okresu umowy tzw. leasingu operacyjnego (odpisów amortyzacyjnych dokonuje

finansujący) i finansowego.

26. Proszę porównać w podatku dochodowym od osób prawnych tzw. leasing operacyjny (odpisów amortyzacyjnych

dokonuje finansujący) i dzierżawę.

27. Proszę porównać w podatku dochodowym od osób prawnych tzw. leasing finansowy i dzierżawę.

28. Zasady poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od dochodu zagranicznych osób

prawnych osiągniętego na terenie Polski.

29. Wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązki organizacji pożytku publicznego

otrzymujących darowizny.

30. Stawki podatku dochodowego od osób prawnych i przypadki ich stosowania.

31. Zasady opodatkowania należności licencyjnych podatkiem dochodowym od osób prawnych.

32. Opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodów z dywidend.

33. Opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych dywidendy uzyskanej w Polsce przez podmiot mający siedzibę na terytorium UE lub EOG.

34. Opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych dywidendy uzyskanej w Polsce przez podmiot mający siedzibę poza UE, EOG lub Konfederacją Szwajcarską,

35. Zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych,

36. Odliczenia od podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych,

37. Odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych,

38. Opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych przychodów uzyskanych przez komplementariusza i

akcjonariusza z tytułu udziału w zyskach spółki komandytowo-akcyjnej.

39. Proszę porównać w podatku dochodowym od osób prawnych opodatkowanie komplementariusza spółki

komandytowej i komplementariusza spółki komandytowo-akcyjnej.

IV - Podatki akcyza

1. Obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym.

2. Obowiązek oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy.

3. Podstawa opodatkowania w podatku akcyzowym.

4. Właściwość organów w zakresie podatku akcyzowego i spraw dotyczących znaków akcyzy.

5. Deklaracje dla podatku akcyzowego i terminy płatności.

6. Zasady przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą.

7. Procedura zawieszenia poboru akcyzy (uczestnicy, warunki stosowania, konsekwencje naruszenia).

8. Różnice i podobieństwa między dostawą wewnątrzwspólnotową a nabyciem wewnątrzwspólnotowym w świetle przepisów o podatku akcyzowym.

9. Składy podatkowe (cel funkcjonowania, warunki udzielania i cofania zezwoleń).

10. Rola zabezpieczenia akcyzowego w systemie poboru podatku akcyzowego (podmioty zobowiązane, organy przyjmujące, formy zabezpieczeń)

11. Import i eksport wyrobów akcyzowych w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym.

12. Przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym.

13. Podatnicy akcyzy (rodzaje podmiotów, rejestracja).

14. Instytucje przedpłaty akcyzy i wpłat dziennych.

15. Krajowy system teleinformatyczny służący do obsługi przemieszczania wyrobów akcyzowych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy.

IV - Podatki Lokalne

1. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
2. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
3. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli.
4. Obowiązki osoby prawnej w podatku od nieruchomości.
5. Zasady ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli lub ich części.
6. Zasady ustalania momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości.
7. Obowiązki osoby fizycznej w podatku od nieruchomości.
8. Podatnik podatku od nieruchomości w przypadku posiadania samoistnego oraz współwłasności.
9. Wskaż nieruchomości lub obiekty budowlane niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
10. Obowiązki spoczywające na podatniku podatku od nieruchomości w przypadku zdarzeń mających wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem od nieruchomości w ciągu roku.
11. Wymień podmioty, na których może ciążyć obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.
12. Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
13. Obowiązki spoczywające na podatnikach podatku od środków transportowych.
14. Opisz zasady dotyczące płatności podatku od środków transportowych.
15. Opisz zasady zwrotu podatku od środków transportowych.
16. Podstawa opodatkowania podatkiem od środków transportowych.
17. Omów zasady stosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym.
18. Przedstaw zasady obliczenia podatku leśnego od 1 ha za rok podatkowy, (w tym obliczenie stawki, kompetencje rady gminy w tym zakresie).
19. Przedstaw zasady składania informacji i deklaracji w podatku rolnym i leśnym.
20. Przedstaw zakres podmiotowy podatku rolnego.
21. Omów kompetencje rady gminy w podatku leśnym.
22. Proszę wymienić wszystkie czynności cywilnoprawne podlegające podatkowi od czynności cywilnoprawnych przenoszące własność i omówić zasady opodatkowania jednej z nich (moment powstania obowiązku
podatkowego, podstawa opodatkowania, stawka podatku, przykładowe zwolnienia).
23. Proszę wymienić wszystkie czynności cywilnoprawne podlegające podatkowi od czynności cywilnoprawnych
nieprzenoszące własności i omówić zasady opodatkowania jednej z nich (moment powstania obowiązku
podatkowego, podstawa opodatkowania, stawka podatku, przykładowe zwolnienia).
24. Co poza czynnościami cywilnoprawnymi podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych,
proszę wskazać przykłady?
25. Proszę omówić, jakie znaczenie dla opodatkowania czynności cywilnoprawnej podatkiem od czynności
cywilnoprawnych ma miejsce położenia rzeczy lub prawa majątkowego będącego przedmiotem czynności.
26. Proszę omówić zasady opodatkowania umów spółek kapitałowych podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
27. Proszę omówić skutki zwolnienia z podatku od towarów i usług jednej ze stron czynności cywilnoprawnej dla
jej opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
28. Proszę omówić na przykładach co stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych
przy umowie zamiany i przy umowie darowizny.
29. Proszę omówić przypadki, w których obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych powstaje w innym momencie, niż z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.
30. Wartość rynkowa przedmiotu czynności cywilnoprawnej jako podstawa opodatkowania w podatku od czynności cywilnoprawnych – proszę omówić zasady jej ustalania (w jakich sytuacjach i w jaki sposób jej
określenia dokonuje organ podatkowy).
31. Proszę wymienić wszystkie obowiązujące stawki podatku od czynności cywilnoprawnych i podać przykłady czynności, do których mają zastosowanie.
32. Proszę omówić przypadki, w których obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych jest solidarny i na czym polega solidarna odpowiedzialność za zapłatę tego podatku.
33. Proszę omówić zasady stosowania zwolnienia od podatku od czynności cywilnoprawnych umowy pożyczki zawartej między członkami najbliższej rodziny (limit pożyczki, krąg uprawnionych, warunki zwolnienia, skutki niespełnienia warunków).
34. Proszę omówić zasady opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn nabycia spadku przez obywatela państwa Unii Europejskiej (do jakich przypadków stosuje się ustawę o podatku od spadków i darowizn, zakres stosowania zwolnień).
35. Proszę omówić zasady opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn nabycia w drodze dziedziczenia gospodarstwa rolnego.
36. Proszę omówić zasady stosowania całkowitego zwolnienia od podatku od spadków i darowizn pieniężnych przekazywanych na rzecz członków najbliższej rodziny (zakres podmiotowy zwolnienia, limity kwotowe, warunki formalne, warunki w przypadku darowizn dokonanych w formie aktu notarialnego, skutki
niespełnienia warunków).
37. Proszę omówić na przykładzie znaczenie dla opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn nabycia pod warunkiem zawieszającym (co to jest warunek zawieszający, moment powstania obowiązku podatkowego, dodatkowe uprawnienia organu podatkowego wynikające z ustawy).
38. Proszę omówić na przykładzie znaczenie dla opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn nabycia pod warunkiem rozwiązujący, (co to jest warunek rozwiązujący, moment powstania obowiązku podatkowego, moment powstania obowiązku podatkowego, skutek spełnienia się warunku).
39. Proszę omówić czym jest czysta wartość stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od spadków
i darowizn i wymienić po 3 przykłady długów i ciężarów potrącanych przy ustalaniu podstawy opodatkowania w przypadku dziedziczenia.
40. Proszę omówić na przykładach przypadki powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków
i darowizn w sytuacji niezgłoszenia nabycia do opodatkowania.
41. Proszę omówić procedurę ustalania wartości rynkowej nieruchomości nabytej w spadku, jeżeli podatnik tej wartości nie określił w zeznaniu podatkowym.
42. Proszę omówić zakres podmiotowy i przedmiotowy ulgi w podatku od spadków i darowizn polegającej na niewliczaniu do podstawy opodatkowania wartości 110 metrów kwadratowych powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego.
43. Proszę omówić warunki stosowania ulgi w podatku od spadków i darowizn polegającej na niewliczaniu
do podstawy opodatkowania wartości 110 metrów kwadratowych powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego.
44. Czterech mocodawców udzieliło dwóm doradcom podatkowym pełnomocnictwa na jednym dokumencie do łącznego reprezentowania ich przed Dyrektorem Izby Skarbowej w postępowaniu odwoławczym dotyczącym trzech decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług, podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku akcyzowego. Wskaż i uzasadnij w jakiej wysokości należy uiścić opłatę skarbową w takim przypadku.
45. Omów zasady zapłaty i dokumentowania zapłaty opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa.
46. Omów w jakich sytuacjach i w jaki sposób następuje zwrot opłaty skarbowej.
47. Wskaż podmiot, przedmiot i zasady powstania obowiązku podatkowego opłaty skarbowej.
48. Przedstaw właściwość organów podatkowych w sprawach opłaty skarbowej oraz zasady przekazywania zbiorczej informacji o przypadkach nieuiszczenia należnej opłaty skarbowej.
49. Wójt gminy zarządził ryczałtowy pobór opłaty targowej za cały miesiąc płatny z góry do 7 dnia miesiąca. Oceń możliwość wprowadzenia takiej opłaty przez ten organ przedstawiając zasady ustalania i poboru opłaty targowej.
50. Omów zakres opłaty miejscowej i uzdrowiskowej, w szczególności kryteria jakie muszą spełniać miejscowości aby pobierać te opłaty, wymień podmioty nimi obciążone oraz zwolnienia od opłat.
51. Omów zasady wprowadzania, poboru oraz zwolnień z opłaty od posiadania psów.
52. Wymień i omów kompetencje rady gminy w zakresie opłat określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.
53. Omów zakres podmiotowy i przedmiotowy opłaty targowej oraz definicję targowiska.

IV - Podatki inne

1. Podstawy opodatkowania w podatku od gier.
2. Właściwość miejscowa organów podatkowych w sprawach podatku od gier
3. Tryb zapłaty podatku od gier.
4. Opodatkowanie podatkiem od gier pokera rozgrywanego w formie turnieju gry w pokera.
5. Obowiązki w zakresie podatku od gier podmiotów urządzających loterie fantowe.
6. Podstawa opodatkowania i wysokość podatku tonażowego.

V - Procedura

1. Zakres obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego.
2. Zasady ogólne postępowania administracyjnego.
3. Organy wyższego stopnia i organy naczelne w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.
4. Właściwość organów administracji publicznej na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
5. Wyłączenie pracownika oraz organu administracji publicznej na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
6. Strona postępowania na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
7. Załatwianie spraw przez organy administracji publicznej na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
8. Doręczanie pism przez organy administracji publicznej na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
9. Dowody w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
10. Instytucja rozprawy na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
11. Ugoda na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
12. Odwołania i zażalenia na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
13. Wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
14. Stwierdzenie nieważności decyzji w Kodeksie postępowania administracyjnego.
15. Sposoby liczenia terminów na podstawie Ordynacji podatkowej. Warunki uznania pisma za złożone w terminie.
16. Zasady ogólne postępowania podatkowego.
17. Przesłanki i tryb wyłączenia pracownika organu podatkowego.
18. Pełnomocnik w postępowaniu podatkowym – zasady ustanowienia, zakres działania.
19. Terminy załatwiania spraw w Ordynacji podatkowej.
20. Zakres stosowania środków komunikacji elektronicznej w postępowaniu podatkowym.
21. Doręczenia – omów tryby doręczeń w Ordynacji podatkowej.
22. Zasady doręczania pism osobom fizycznym w Ordynacji podatkowej.
23. Zasady doręczania pism osobom prawnym w Ordynacji podatkowej.
24. Skutki odmowy pokwitowania doręczenia oraz odmowy przyjęcia pisma w Ordynacji podatkowej.
25. Wezwania – formy, sposoby zastosowania się do wezwania, ograniczenia w wezwaniu do osobistego
stawiennictwa w Ordynacji podatkowej.
26. Przywrócenie terminu w Ordynacji podatkowej.
27. Wszczęcie postępowania podatkowego – data wszczęcia, forma, wyjątki od wydawania postanowień
28. Zawartość podania i tryb usuwania jego braków w Ordynacji podatkowej.\
29. Zasady sporządzania protokołu w Ordynacji podatkowej. Różnica między protokołem a adnotacją.
30. Zasady udostępniania stronie akt sprawy podatkowej.
31. Rodzaje dowodów w Ordynacji podatkowej.
32. Zasady i tryb występowania przez organ podatkowy o informacje do banków i instytucji finansowych.
33. Księgi podatkowe – reguły oceny mocy dowodowej.
34. Świadek – okoliczności wyłączające, zakres prawa odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania w Ordynacji
podatkowej.
35. Zasady przeprowadzania dowodu z opinii biegłego. Zasady przeprowadzania dowodu z oględzin w Ordynacji
podatkowej.
36. Badanie w postępowaniu podatkowym oświadczeń woli stron czynności prawnych - powództwo o ustalenie.
37. Rozprawa w postępowaniu podatkowym.
38. Zawieszenie postępowania podatkowego.
39. Elementy niezbędne decyzji w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.
40. Uzupełnienie braków decyzji podatkowej, sprostowanie oraz wyjaśnienie decyzji podatkowej.
41. Elementy niezbędne postanowienia w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.
42. Różnice między decyzją a postanowieniem na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej.
43. Odwołania i zażalenia w Ordynacji podatkowej – tryb wnoszenia, termin, treść odwołania i zażalenia.
44. Wykonalność decyzji ostatecznych i nieostatecznych w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.
45. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej.
46. Wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej w Ordynacji podatkowej.
47. Rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego w świetle przepisów Ordynacji podatkowej.
48. Tryby nadzwyczajne wzruszenia decyzji ostatecznej w Ordynacji podatkowej – zakres stosowania i różnice
między nimi.
49. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podatkowego.
50. Rodzaje rozstrzygnięć organu podatkowego po przeprowadzeniu postępowania wszczętego w wyniku
wznowienia.
51. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w Ordynacji podatkowej.
52. Tryb uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w Ordynacji podatkowej.
53. Wygaśnięcie decyzji podatkowej.
54. Kary porządkowe w postępowaniu podatkowym.
55. Koszty postępowania podatkowego - rodzaje kosztów, tryb obciążania strony kosztami postępowania.
56. Zakres podmiotowy i przedmiotowy czynności sprawdzających dokonywanych na podstawie Ordynacji
podatkowej,
57. Podmioty uprawnione do reprezentowania podatnika w toku czynności sprawdzających,
58. Procedury korygowania deklaracji w ramach czynności sprawdzających,
59. Zakres weryfikacji w ramach czynności sprawdzających ulg podatkowych wykazanych w deklaracji przez
podatnika,
60. Zasady dokonywania oględzin lokalu mieszkalnego w ramach czynności sprawdzających,
61. Zasady prowadzenia kontroli przedsiębiorców wynikające z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej,
62. Środki prawne przysługujące kontrolowanemu przedsiębiorcy w sytuacji wykonywania kontroli
z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej,
63. Zakres podmiotowy i przedmiotowy kontroli podatkowej,
64. Podmioty uprawnione do reprezentowania kontrolowanego w zakresie kontroli podatkowej,
65. Instytucja zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej,
66. Organy uprawnione do wszczęcia kontroli podatkowej,
67. Treść upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej,
68. Procedury wszczęcia kontroli podatkowej,
69. Zasady dokonywania czynności kontrolnych w toku kontroli podatkowej,
70. Miejsca przeprowadzania czynności kontrolnych w toku kontroli podatkowej,
71. Uprawnienia kontrolujących w toku kontroli podatkowej,
72. Obowiązki kontrolowanego w toku kontroli podatkowej,
73. Zasady dokonywania oględzin budynku lub lokalu mieszkalnego w toku kontroli podatkowej,
74. Zasady dokumentowania przebiegu kontroli podatkowej,
75. Procedura zakończenia kontroli podatkowej.
76. Wydawanie zaświadczeń przez organy podatkowe – forma, termin, przesłanki uprawniające do wystąpienia o
zaświadczenie.
77. Zaświadczenia wydawane przez organy podatkowe na wniosek osób innych niż podatnik.
78. Zadania sądów administracyjnych i zakres ich właściwości.
79. Zasady ustanawiania pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym i zakres jego działania.
80. Termin, tryb wnoszenia oraz elementy skargi do sądu administracyjnego.
81. Przesłanki i tryb odrzucenia skargi przez sąd administracyjny.
82. Zasady i tryb wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia, na które wniesiono skargę do sądu
administracyjnego.
83. Postępowanie mediacyjne i uproszczone przed sądem administracyjnym – cele i przesłanki podjęcia.
84. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego – przesłanki i tryb.
85. Uzasadnienie wyroku – terminy i zasady sporządzania.
86. Uwzględnienie skargi do sądu administracyjnego – przesłanki, treść orzeczenia i jego skutki.
87. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność – przesłanki, treść orzeczenia, skutki uwzględnienia skargi.
88. Skarga kasacyjna – przesłanki, termin i tryb wnoszenia, podmioty legitymowane.
89. Koszty postępowania sądowoadministracyjnego – elementy składające się na koszty, zasady ich zwrotu
i obciążenia stron i organu.
90. Prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym – przesłanki udzielenia i zakres.
91. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego – przesłanki i tryb.
92. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowoadministracyjnego – przesłanki i tryb.
93. Wskaż kategorie podmiotów podlegających obowiązkowi ewidencyjnemu.
94. Omów tryb nadawania Numeru Identyfikacji Podatkowej.
95. Rejestracja podatnika podatku od towarów i usług w świetle ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji
podatników i płatników.
96. Obowiązki przedsiębiorcy w zakresie aktualizacji danych na gruncie ustawy o zasadach ewidencji
i identyfikacji podatników i płatników.
97. Wskaż w jakich sytuacjach i komu podatnik ma obowiązek podawania identyfikatora podatkowego.
98. Co to jest Krajowa Ewidencja Podatników, kto ją prowadzi, skąd pochodzą i do jakich celów wykorzystywane
są zawarte w niej informacje.
99. Wymień podmioty, którym na podstawie ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników
udostępnia się dane objęte tajemnicą skarbową.

V - Egzekucja

1. Zasady ogólne egzekucji administracyjnej.
2. Zakres stosowania przepisów Kpa w egzekucji administracyjnej.
3. Pozycja procesowa wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
4. Zarzut jako środek zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
5. Zasady naliczania i odpowiedzialność za koszty egzekucyjne.
6. Tryb postępowania przy egzekucji z nieruchomości.
7. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora jako środek ochrony prawnej.
8. Egzekucja z ruchomości – zajęcie, formy sprzedaży.
9. Egzekucja z wynagrodzenia za pracę.
10. Kontrola dłużnika zajętej wierzytelności – tryb postępowania organu egzekucyjnego.
11. Przesłanki uchylenia zabezpieczenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
12. Zasady obciążania kosztami zabezpieczającego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
13. Przesłanki oraz tryb zabezpieczenia należności pieniężnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
14. Odpowiedzialność odszkodowawcza stron postępowania egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

XII - Samorząd

1. Zakres czynności doradztwa podatkowego w świetle ustawy o doradztwie podatkowym.
2. Kto i na podstawie jakich przepisów prawa może poza doradcą podatkowym wykonywać poszczególne czynności doradztwa podatkowego?
3. Uprawnienia doradcy podatkowego określone przepisami ustawy o doradztwie podatkowym niewchodzące w zakres czynności doradztwa podatkowego.
4. Atrybuty zawodu doradcy podatkowego jako zawodu zaufania publicznego.
5. Podstawy prawne działania samorządu doradców podatkowych.
6. Organy Krajowej Izby Doradców Podatkowych. Proszę wymienić i scharakteryzować.
7. Procedura zwołania Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych.
8. Podstawy prawne funkcjonowania doradztwa podatkowego w Polsce.
9. Pojęcie zawodu regulowanego.
10. Skład i kompetencje Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego.
11. Zasady odbywania praktyki zawodowej kandydata na doradcę podatkowego.
12. Zasady zwolnienia kandydata na doradcę podatkowego z odbywania praktyki zawodowej.
13. Podmioty uprawnione do zawodowego wykonywania czynności doradztwa podatkowego w świetle ustawy o doradztwie podatkowym.
14. Warunki wpisu osoby fizycznej na listę doradców podatkowych.
15. Warunki wpisu osoby prawnej do rejestru osób prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego.
16. Procedura skreślenia doradcy podatkowego z listy doradców podatkowych.
17. Procedura skreślenia osoby prawnej z rejestru osób prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego.
18. Podstawy prawne oraz zakres uprawnień doradcy podatkowego jako pełnomocnika przed organami administracji skarbowej.
19. Podstawy prawne oraz zakres uprawnień doradcy podatkowego jako pełnomocnika przed sądami administracyjnymi.
20. Podstawy prawne oraz zakres uprawnień doradcy podatkowego jako pełnomocnika w postępowaniach egzekucyjnych.
21. Podstawy prawne oraz zakres uprawnień doradcy podatkowego jako pełnomocnika w postępowaniach celnych.
22. Proszę wymienić formy wykonywania zawodu doradcy podatkowego w świetle ustawy o doradztwie podatkowym.
23. Podstawowe obowiązki nałożone na doradcę podatkowego przepisami polskiej ustawy o doradztwie podatkowym.
24. Podstawy prawne oraz zakres tajemnicy zawodowej obowiązującej doradcę podatkowego.
25. Odpowiedzialność doradcy podatkowego w zakresie wolności słowa.
26. Ograniczenia obowiązujące doradcę podatkowego przy prowadzeniu działalności gospodarczej lub podjęciu zatrudnienia.
27. Przesłanki i procedura zawieszenia wykonywania zawodu przez doradcę podatkowego.
28. Zakres odpowiedzialności cywilnej podmiotów uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego.
29. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej doradców podatkowych w świetle ustawy o doradztwie podatkowym.
30. Procedura postępowania przed sądami dyscyplinarnymi w świetle ustawy o doradztwie podatkowym.
31. Rola Rzecznika Dyscyplinarnego w świetle ustawy o doradztwie podatkowym.
32. Podstawy prawne realizowania prawa pomocy przez doradców podatkowych.
33. Zasady zachowania tajemnicy zawodowej wynikające z ustawy o doradztwie podatkowym i z zasad etyki.
34. Przesłanki i tryb zwolnienia doradcy podatkowego z tajemnicy zawodowej.
35. Granice ochrony interesów klienta przez doradcę podatkowego.
36. Obowiązki informacyjne i dokumentacyjne doradcy podatkowego w stosunku do klienta wynikające z zasad
etyki.
37. Ograniczenia w wykonywaniu usług doradztwa podatkowego wynikające z zasad etyki.
38. Warunki podjęcia przez doradcę podatkowego dodatkowej działalności gospodarczej.
39. Zasady zapobiegania powstaniu konfliktu interesów przy prowadzeniu przez doradcę podatkowego dodatkowej
działalności gospodarczej.
40. Zasady zapobiegania powstaniu konfliktu interesów przy podjęciu zatrudnienia przez doradcę podatkowego.
41. Immunitet materialny a zasady etyki.
42. Zasady informacji i reklamy doradcy podatkowego wynikające z zasad etyki.
43. Niedozwolone elementy reklamy doradcy podatkowego wynikające z zasad etyki.
44. Obowiązki doradcy podatkowego w trakcie sprawowania funkcji w samorządzie i Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego.
45. Obowiązki doradcy podatkowego w relacjach z klientem.
46. Przeszukanie lokalu – zasady postępowania doradcy podatkowego.
47. Przypadki powstania konfliktu interesów – w tym wymienione w zasadach etyki.
48. Zasady ustalania wynagrodzenia w umowie doradcy podatkowego z klientem.
49. Pactum de quota litis – ograniczenia w stosowaniu przez doradców podatkowych.
50. Rezygnacja ze zlecenia – prawa i obowiązki doradcy podatkowego.
51. Zasady zaniechania przez doradcę podatkowego wniesienia środka odwoławczego.
52. Prowadzenie sprawy podatkowej i zwrot dokumentacji przez doradcę podatkowego.
53. Stosunek doradcy podatkowego do sądów, urzędów i innych instytucji.
54. Zasady opiniowania przez doradcę podatkowego innych doradców podatkowych oraz efektów ich pracy.
55. Zasady lojalności, koleżeństwa i uczciwej konkurencji pomiędzy doradcami podatkowymi.
56. Zasady składania skarg na innych doradców podatkowych.
57. Zasady krytyki działań lub zaniechań samorządu doradców podatkowych.
58. Regulacje wynikające z zasad etyki dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej doradców podatkowych.

Akty Prawne:

Konstytucja

Kodeks postępowania administracyjnego

Ordynacja podatkowa

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Prawo o ustroju sądów administracyjnych

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Zryczałtowany podatek dochodowy

Podatek dochodowy od osób prawnych

Podatek od towarów i usług

Podatek akcyzowy

Zwolnienia z podatku od towarów i usług

Obniżka stawek podatku od towarów i usług

Kodeks karny skarbowy

Kontrola skarbowa

Prawo celne

Prawo dewizowe

Podatek od spadków i darowizn

Podatek od czynności cywilnoprawnych

Podatki i opłaty lokalne

Podatek tonażowy 2014

Gry hazardowe

Podatek rolny

Podatek leśny

Kodeks spółek handlowych

Kodeks cywilny

Trybunał Konstytucyjny

Swoboda działalności gospodarczej

Doradztwo podatkowe

Komisja egzaminacyjna

Zasady pobierania wpisu

Wynagrodzenie doradcy

Opłata skarbowa

Rachunkowość

Zasady ewidencji

Podatkowa księga przychodów i rozchodów

Szczegółowe zasady kalkulacji taryf

Kształtowanie ustroju rolnego

VI DYREKTYWA VAT RADY UE 77/388

DYREKTYWA 2006 112 WE RADY

Traktat o UE

Traktat o funkcjonowaniu UE

Wybrane testy z prawa podatkowego - egzamin pisemny na doradce podatkowego

2014-08-18T23:47:00.002+02:00

1. Ze skargą do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej można wystąpić:

a) bez względu na etap postępowania w przypadku ewidentnej niezgodności przepisu krajowego z dyrektywą lub rozporządzeniem unijnym,

b) po wydaniu decyzji kończącej postępowanie jako alternatywa dla postępowania sądowoadministracyjnego,

c) po wykorzystaniu wszystkich dostępnych w kraju środków odwoławczych, przewidzianych prawem dla sprawy, której skarga dotyczy.

2. Zgodnie z przyjętą w Polsce praktyką legislacyjną wspartą orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, vacatio legis w przypadku ustaw podatkowych powinno wynosić przynajmniej:

a) 14 dni,

b) 30 dni,

c) 90 dni.

3. Klauzula stand still na gruncie Dyrektywy VAT oznacza:

a) brak możliwości wprowadzenia do ustawy nowych ograniczeń odliczenia podatku VAT,

b) brak możliwości ustawowego rozszerzenia zakresu zwolnień od podatku przewidzianych w Dyrektywie,

c) możliwość utrzymania przez Państwo Członkowskie stawek obniżonych, jeżeli były one przewidziane przez przepisy wewnętrzne przed dniem akcesji.

4. Podatnik prowadzący indywidualną działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem ewidencjonowanym utracił prawo do tej formy opodatkowania ze względu na uzyskanie przychodu z tytułu świadczenia usługi reklamowej. Może on wybrać opodatkowanie:

a) według zasad ogólnych stosując skalę podatkową,

b) według zasad ogólnych stosując podatek liniowy,

c) w formie karty podatkowej.

5. Podatnik prowadzący indywidualną działalność gospodarczą otrzymał pożyczkę od zagranicznego podmiotu. Czy taka umowa pożyczki podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?

a) tak, w wysokości 2%,

b) nie, jeżeli miejsce zawarcia umowy pożyczki, jak również pieniądze będące przedmiotem tej umowy w dniu jej zawarcia znajdowały się poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej,

c) nie, jeżeli umowa pożyczki zawarta jest w Polsce, a pieniądze będące przedmiotem tej umowy w dniu jej zawarcia znajdowały się poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej.

6. W dniu 03.03.2010 r. podatnik wystawił fakturę VAT dokumentującą eksport towarów. Dokumenty celne potwierdzające wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty otrzymał 30 05.2010 r. Kiedy i w jakiej stawce podatnik wykaże przedmiotową transakcję?

a) w deklaracji za marzec 2010 r. ze stawką 0%,

b) w deklaracji za kwiecień 2010 r. ze stawką 0%,

c) w deklaracji za kwiecień 2010 r. ze stawką krajową, natomiast w deklaracji za maj 2010 r. skoryguje sprzedaż krajową i wykaże transakcję eksportową ze stawką 0%.

7. Podatnik rozpoczyna działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług ubezpieczeniowych. W ramach działalności będzie świadczył usługi ubezpieczeniowe również na rzecz byłego zleceniodawcy. Czy może wybrać opodatkowanie dochodów podatkiem liniowym?

a) tak może skorzystać z tej formy opodatkowania,

b) nie może, ponieważ będzie świadczył usługi na rzecz byłego zleceniodawcy,

c) nie może, chyba że od wykonania ostatniego zlecenia minęło już 2 lata.

8. U podatnika prowadzona jest kontrola skarbowa, w której toku organ kontroli skarbowej stwierdził zasadność dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika. Organ kontroli skarbowej:

a) wyda decyzję o zabezpieczeniu i przeprowadzi czynności egzekucyjne związane z zarządzeniem zabezpieczenia,

b) złoży do miejscowo właściwego dla podatnika naczelnika urzędu skarbowego wniosek, na podstawie którego ten ostatni może wydać decyzję i dokonać zabezpieczenia,

c) wyda decyzję zabezpieczającą w trybie Ordynacji podatkowej, a naczelnik urzędu skarbowego przeprowadzi czynności związane z wykonaniem zabezpieczenia.

9.Po przeprowadzonym postępowaniu została wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w spółce jawnej. W tej samej decyzji naczelnik urzędu skarbowego orzekł o odpowiedzialności osobistej wspólników spółki.

a) decyzja jest prawidłowa,

b) o odpowiedzialności wspólników należało orzec w odrębnej decyzji wydanej równocześnie z decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego,

c) po wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania należało wszcząć od rębne postępowanie zmierzające do wydania decyzji o odpowiedzialności wspólników spółki jawnej.

10. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została przekształcona w spółkę jawną. Na dzień przekształcenia pozostał niepodzielny zysk w spółce przekształcanej. Która z podanych propozycji zawiera prawidłowe opodatkowanie tego zdarzenia?

a) niepodzielony zysk opodatkowany jest podatkiem dochodowym od osób prawnych, a podatnikiem i płatnikiem jest przekształcana spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

b) niepodzielony zysk opodatkowany jest podatkiem dochodowym od osób prawnych, którego płatnikiem jest powstała po przekształceniu spółka jawna,

c) niepodzielony zysk przenoszony jest do spółki jawnej, a wspólnicy proporcjonalnie do wkładów opodatkowują go podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

11. Podatnik otrzymał dokument pt. wynik kontroli. Świadczy to, że u podatnika:

a) przeprowadzona została kontrola podatkowa,

b) przeprowadzona została kontrola skarbowa,

c) trwa postępowanie prowadzone przez naczelnika urzędu celnego połączone z kontrolą.

12.Podatnik prowadzi sklep, do którego dokonano włamania i skradziono część towarów handlowych. Właściciel sklepu jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, z tytułu zakupionych towarów odliczony został podatek od towarów i usług.

a) zdarzenie takie nie ma wpływu na wcześniej odliczony podatek od towarów i usług przy zakupie towarów, które zostały skradzione,

b) podatnik ma obowiązek skorygować odliczony podatek od towarów i usług o ten dotyczący towarów skradzionych,

c) podatnik ma obowiązek skorygować odliczony podatek od towarów i usług, ale ten dotyczący towarów skradzionych może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym.

13.W rozumieniu Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku uznaje się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie:

a) zawsze, gdy spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest kontrolowana przez spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, albo która prowadzi działalność w tym drugim Państwie,

b) jeżeli w imieniu przedsiębiorstwa działa agent zależny ekonomicznie i prawnie, który na podstawie posiadanego pełnomocnictwa zawiera umowy w Umawiającym się Państwie,

c) jeżeli przedsiębiorstwo podejmuje w Umawiającym się Państwie czynności za pośrednictwem maklera albo jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod warunkiem, że te osoby działają w ramach swojej zwykłej działalności.

14. Zakładem, w rozumieniu Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, nie jest:

a) siedziba zarządu,

b) warsztat,

c) placówka, która służy wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa.

15. Stosowana w polskim prawie podatkowym metoda zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, określana mianem „wyłączenia z progresją”, polega na tym, że:

a) dochód osiągnięty w drugim państwie (państwie źródła) jest wyłączony z opodatkowania w państwie rezydencji, ale stawkę podatku od dochodu uzyskanego w państwie rezydencji ustala się biorąc pod uwagę cały dochód (łącznie z dochodem uzyskanym w drugim państwie),

b) w państwie rezydencji, nie uwzględnia się w ogóle dochodu osiągniętego w drugim państwie, lecz stosuje się stawkę progresywną określoną jedynie dla dochodu uzyskanego w państwie rezydencji,

c) w państwie rezydencji podatek obliczany jest według stawki progresywnej właściwą dla całego dochodu (łącznie z dochodem osiągniętym w drugim państwie), a od kwoty tak obliczonego podatku odlicza się podatek zapłacony za granicą.

16. Stosowana w polskim prawie podatkowym metoda zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, określana mianem „zaliczenia” („kredytu podatkowego”, ,,kredytu zwykłego”, „zaliczenia zwykłego”), polega na:

a) odliczeniu od podatku płaconego w Polsce całej kwoty podatku zapłaconego za granicą ( w państwie źródła),

b) odliczeniu od podstawy opodatkowania dochodu osiągniętego za granicą,

c) odliczeniu podatku zapłaconego za granicą, jednakże tylko do wysokości kwoty podatku, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany za granicą.

17. Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawarte przez Polskę odnośnie opodatkowania dochodu z majątku nieruchomego położonego w drugim umawiającym się Państwie, co do zasady:

a) dopuszczają opodatkowanie dochodu w tym drugim państwie, a ,,majątek nieruchomy” określany jest zgodnie z prawem Państwa, na którego terytorium jest położony,

b) dopuszczają opodatkowanie dochodu w tym drugim państwie, przy czym zawsze wyłączony jest dochód z majątku nieruchomego przedsiębiorstwa,

c) dopuszczają opodatkowanie dochodu w tym drugim państwie, przy czym zawsze wyłączony jest dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego.

18. Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawarte przez Polskę, co do zasady dopuszczają opodatkowanie dywidend:

a) zarówno w państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy, jak i w państwie, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę osoba uprawniona do otrzymania dywidendy,

b) jedynie w państwie, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę osoba uprawniona do otrzymania dywidendy,

c) jedynie w państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy.

19. W rozumieniu Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (art. 9), w przypadku gdy jedno z umawiających się Państw, kontrolując transakcję między podmiotami powiązanymi, dokonało korekty (pierwotnej) ceny transferowej, drugie z umawiających się Państw:

a) jest zobowiązane do dokonania korekty (drugostronnej) dochodu w każdym przypadku, gdy w wyniku korekty pierwotnej nastąpiło podwójne opodatkowanie dochodu,

b) jest zawsze zobowiązane do dokonania korekty (drugostronnej) dochodu, o ile nie postanowiono inaczej w ratyfikowanej przez te Państwa umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania,

c) jest zobowiązane do dokonania korekty (drugostronnej) dochodu, jeżeli uzna, że korekta pierwotna jest uzasadniona.

20. Modelowa Konwencja OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, odnośnie opodatkowania zysków z przeniesienia własności akcji lub udziałów w spółkach, co do zasady dopuszcza opodatkowanie:

a) w Państwie, w którym osoba przenosząca własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę,

b) w Państwie siedziby spółki, której akcje lub udziały są przenoszone,

c) w obu Państwach.

21. Umowy o unikaniu międzynarodowego podwójnego opodatkowania, oparte na Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku w wersji z 1977 r. co do zasady dopuszczają opodatkowanie opodatkowania dochodów osiąganych z wykonywania wolnego zawodu albo innej działalności o samodzielnym charakterze:

a) tylko w Państwie, w którym osoba uzyskująca dochód ma miejsce zamieszkania,

b) tylko w Państwie, w którym osoba uzyskująca dochód ma miejsce zamieszkania, jednak jeżeli osoba ta, w celu wykonywania działalności, posiada stałą placówkę w drugim Państwie, dochód uzyskany z działalności może być również opodatkowany w drugim Państwie,

c) jeżeli osoba uzyskująca dochód, w celu wykonywania działalności, posiada stałą placówkę w drugim Państwie, dochód uzyskany z działalności podlega opodatkowaniu jedynie w drugim Państwie.

22. Jeżeli wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania prowadzonej na podstawie ratyfikowanej przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ma wpływ na treść decyzji wydanej przez polski organ podatkowy, to zgodnie z ordynacją podatkową ma to następujący skutek:

a) wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją,

b) wznawia się postępowanie, jedynie gdy decyzja ostateczna została zaskarżona do sądu administracyjnego,

c) polski organ podatkowy umarza decyzję, a podatnik zobowiązany jest wykonać ustalenia określone w wyniku procedury wzajemnego porozumiewania

23.Wszczęcie i prowadzenie postępowań na podstawie Konwencji nr 90/436/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków przedsiębiorstw powiązanych (tzw. Konwencji Arbitrażowej), co do zasady:

a) jest niezależne od równoległego prowadzenia postępowania administracyjnego lub sądowego zgodnie z prawem krajowym, jak również niezależne od prowadzenia postępowania w ramach procedury wzajemnego porozumiewania się określonej w Konwencji Modelowej OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (art. 25 ust. 1 i 2),

b) może zostać wszczęte po zakończeniu postępowania prowadzonego w trybie procedury wzajemnego porozumiewania się określonej w Konwencji Modelowej OECD (art. 25 ust. 1 i 2),

c) skutkuje obligatoryjnym zawieszeniem postępowania administracyjnego lub sądowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym.

24. Regulacje Dyrektywy VAT 2006/112/WE nie mają zastosowania do następującego obszaru celnego Wspólnoty:

a) Cypr,

b) Bornholm,

c) Wyspy Alandzkie.

25. Do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w myśl przepisów Dyrektywy VAT 2006/112/WE, stosuje się:

a) stawkę, która ma zastosowanie do dostaw takich samych towarów na terytorium państwa członkowskiego,

b) stawkę, która ma zastosowanie do dostaw takich samych towarów na terytorium państwa członkowskiego, z możliwością zastosowania stawki specjalnej,

c) stawkę odrębną 12%.

26. Okres rozliczeniowy dla deklaracji VAT ustalany przez każde z państw członkowskich, zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE , wynosi jeden, dwa lub trzy miesiące. Państwa członkowskie:

a) nie mogą ustalać innych okresów rozliczeniowych,

b) mogą ustalić inne okresy rozliczeniowe, pod warunkiem że nie będą one przekraczać jednego roku,

c) mogą ustalić inne okresy rozliczeniowe, pod warunkiem że nie będą one przekraczać sześciu miesięcy.

27. Podatek kapitałowy w uregulowaniach Unii Europejskiej (Dyrektywa 2008/7/WE), to:

a) podatek od zysków w inwestycje kapitałowe,

b) podatek od wkładu kapitałowego do spółek kapitałowych,

c) dodatkowy podatek pobierany przy transferze odsetek za granicę.

28. Gdy zagraniczny podmiot, na rzecz którego wypłacane są dywidendy, prowadzi w danym państwie, z którego pochodzą dywidendy, działalność gospodarczą poprzez tzw. zakład, a udział, z tytułu którego wypłaca się dywidendy, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu, to:

a) nie ma to wpływu na opodatkowanie dywidend – są one opodatkowane tak samo, jak w sytuacji gdyby takiego zakładu nie było – pobierany jest podatek według obniżonej stawki, zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania,

b) w takim przypadku dywidendy są opodatkowane tak samo jak dywidendy wypłacane podmiotowi krajowemu,

c) dywidendy są zawsze zwolnione od opodatkowania.

29. Gdy zagraniczny podmiot, na rzecz którego wypłacane są odsetki, prowadzi w danym państwie, z którego pochodzą odsetki, działalność gospodarczą poprzez tzw. zakład, a wierzytelność, z tytułu której Płacone są odsetki, jest faktycznie związana z takim zakładem, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu, a z danym państwem zawarta jest umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, to:

a) od odsetek pobierany jest zryczałtowany podatek w wysokości 10% kwoty odsetek brutto,

b) nie ma to wpływu na opodatkowanie odsetek – są one opodatkowane tak samo, jak w sytuacji gdyby takiego zakładu nie było – pobierany jest podatek według obniżonej stawki, zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania,

c) w takim przypadku odsetki są opodatkowane tak samo jak odsetki wypłacane podmiotowi krajowemu.

30. Gdy zagraniczny podatnik naruszy warunki zwolnienia dywidend od opodatkowania w „państwie źródła” zgodnie z Dyrektywą 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. zmienioną Dyrektywą 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych Państw Członkowskich, a z danym państwem zawarta jest umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, to:

a) od całej kwoty dywidend pobierany jest podatek według obniżonej stawki, zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, a od różnicy pomiędzy podatkiem obliczonym według stawki 19% a podatkiem obliczonym zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania nalicza się odsetki za zwłokę,

b) od całej kwoty dywidend pobierany jest zawsze pełny podatek obliczony według pełnej stawki 19%, lecz nie nalicza się odsetek za zwłokę,

c) od całej kwoty dywidend pobierany jest zawsze pełny podatek obliczony według pełnej stawki 19% oraz nalicza się odsetki za zwłokę.

31. Gdy zagraniczny podatnik naruszy warunki zastosowania obniżonej stawki opodatkowania 5% lub zwolnienia od opodatkowania odsetek w „państwie źródła” zgodnie z Dyrektywą 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. dot. wspólnego systemu podatkowego w odniesieniu do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich, a z danym państwem zawarta jest umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, to:

a) od całej kwoty odsetek pobierany jest zawsze pełny podatek obliczony według pełnej stawki 20% oraz nalicza się odsetki za zwłokę,

b) od całej kwoty odsetek pobierany jest podatek według obniżonej stawki, zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, a od różnicy pomiędzy podatkiem obliczonym według stawki 20% a podatkiem obliczonym zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania nalicza się odsetki za zwłokę,

c) od całej kwoty odsetek pobierany jest zawsze pełny podatek obliczony według stawki 19%, lecz nie nalicza się odsetek za zwłokę.

32. Gdy zagraniczny podatnik naruszy warunki zastosowania obniżonej stawki opodatkowania 5% lub zwolnienia od opodatkowania należności licencyjnych w „państwie źródła” zgodnie z Dyrektywą 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. dot. wspólnego systemu podatkowego w odniesieniu do odsetek i należności licencyjnych pomiędzy powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich, a z danym państwem zawarta jest umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, to:

a) od całej kwoty należności licencyjnych pobierany jest zawsze pełny podatek obliczony według pełnej stawki 19% oraz nalicza się odsetki za zwłokę,

b) od całej kwoty należności licencyjnych pobierany jest zawsze pełny podatek obliczony według stawki 20%, lecz nie nalicza się odsetek za zwłokę,

c) od całej kwoty należności licencyjnych pobierany jest podatek według obniżonej stawki, zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, a od różnicy pomiędzy podatkiem obliczonym według stawki 20% a podatkiem obliczonym zgodnie z obowiązującą umową o unikaniu podwójnego opodatkowania nalicza się odsetki za zwłokę.

33. Szczególna regulacja dotycząca zysków z tytułu zbycia akcji (udziałów) tzw. spółek nieruchomościowych w typowych umowach w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawartych przez Polskę, polega na tym, że:

a) jeżeli spółka, której akcje (udziały ) są zbywane, posiada nieruchomość lub prawo do nieruchomości – to cały dochód z tytułu zbycia akcji lub udziałów takiej spółki jest opodatkowany wyłącznie w państwie położenia nieruchomości,

b) jeżeli majątek spółki, której akcje (udziały ) są zbywane, stanowią w większości nieruchomości lub prawa do nieruchomości – to dochód z tytułu zbycia akcji lub udziałów takiej spółki może być opodatkowany zarówno w państwie położenia nieruchomości, jak i w państwie, gdzie ma siedzibę lub miejsce zamieszkania zbywający,

c) jeżeli majątek spółki, której akcje (udziały ) są zbywane, stanowią w co najmniej 25% nieruchomości lub prawa do nieruchomości – to dochód z tytułu zbycia akcji lub udziałów takiej spółki będzie opodatkowany zarówno w państwie położenia nieruchomości, jak i w państwie, gdzie ma siedzibę lub miejsce zamieszkania zbywający, w proporcji 50:50.

34. Regulacja dotycząca opodatkowania dochodów z tytułu zbycia akcji (udziałów) na rzecz spółki w celu umorzenia - w świetle polskiego prawa podatkowego i typowych umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawartych przez Polskę - dla zagranicznego podatnika oznacza, że:

a) dochód jest opodatkowany tak jak dywidenda, z możliwością zastosowania odpowiednich postanowień art. 10 umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, tj. obniżenia wysokości opodatkowania, odpowiednio, do 5% lub 10%,

b) dochód jest opodatkowany tak jak każde inne zbycie akcji (udziałów) i w konsekwencji podlega opodatkowaniu tylko w państwie, gdzie ma siedzibę lub miejsce zamieszkania zbywający,

c) dochód jest opodatkowany tak jak każde inne zbycie akcji (udziałów) i podlega opodatkowaniu według stawki 19%.

35. Jeżeli przedsiębiorstwo z państwa A posiada tzw. zakład na terytorium państwa B, to zgodnie z typową umową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, oznacza to, że zawsze:

a) dochód tego przedsiębiorstwa z państwa A jest w całości opodatkowany zarówno w państwie A, jak i w państwie B i należy zastosować odpowiednie postanowienia o metodzie unikania podwójnego opodatkowania,

b) dochód tego przedsiębiorstwa z państwa A jest w całości opodatkowany w państwie A, a w państwie B, tylko w takim zakresie, w jakim można go przyporządkować zakładowi położonemu na terytorium państwa B i należy zastosować odpowiednie postanowienia o metodzie unikania podwójnego opodatkowania,

c) dochód tego przedsiębiorstwa z państwa A jest opodatkowany w państwie A, ale tylko w takim zakresie, w jakim powstał w państwie A, a z kolei w państwie B tylko w takim zakresie, w jakim powstał w państwie B.

36. Jeżeli osoba z państwa A (mająca tam miejsce stałego zamieszkania) sprzedała pakiet akcji spółki z siedzibą na terytorium państwa B, której głównym składnikiem majątkowym jest budynek biurowy położony w państwie B, to zgodnie z typową umową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, oznacza to, że zawsze:

a) dochód tej osoby uzyskany ze sprzedaży akcji jest w całości opodatkowany tylko w państwie A,

b) dochód tej osoby uzyskany ze sprzedaży akcji może być opodatkowany zarówno w państwie A, jak i w państwie B i należy zastosować odpowiednie postanowienia o metodzie unikania podwójnego opodatkowania,

c) dochód tej osoby uzyskany ze sprzedaży akcji jest opodatkowany tylko w państwie B, gdyż tam jest położona nieruchomość (budynek biurowy), stanowiący jedyny składnik majątkowy spółki, której akcje zostały sprzedane.

37. Podatnik, osoba fizyczna zamieszkała w państwie A, uzyskała na terytorium państwa A dochód w kwocie 10 000, a na terytorium państwa B dochód w kwocie 20 000 i zapłaciła tam podatek. Stawka podatku w państwie A wynosi 10%, a w państwie B wynosi 20%. Zgodnie z metodą unikania podwójnego opodatkowania zwaną zaliczeniem proporcjonalnym, oznacza to, że w rozliczeniu podatkowym za dany rok, w państwie A podatnik uzyska zaliczenie :

a) kwoty 4 000 podatku zapłaconego w państwie B na poczet podatku należnego w państwie A,

b) kwoty 2 000 podatku zapłaconego w państwie B na poczet podatku należnego w państwie A,

c) kwoty 1 500 podatku zapłaconego w państwie B na poczet podatku należnego w państwie A.

38. Przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie może być:

a) ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską umowa międzynarodowa o unikaniu podwójnego opodatkowania,

b) rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie ustawy o rachunkowości,

c) ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską umowa międzynarodowa dotycząca problematyki podatkowej

39. Właściwy organ wydaje interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w terminie:

a) w ciągu 3 miesięcy – licząc od dnia nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej,

b) bez zbędnej zwłoki,

c) w terminie 3 miesięcy, przy czym do terminu tego wlicza się okresy zawieszenia postępowania oraz terminy przewidziane w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności.

40. W sprawach o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi wydaje się:

a) postanowienie,

b) decyzję,

c) interpretację.

41. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, wydana przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, wygasa:

a) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b) z chwilą doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

c) w razie złożenia skargi na decyzję ostateczną ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego – z chwilą wydania przez sąd administracyjny prawomocnego orzeczenia w tej sprawie.

42. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika wydana przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania, wygasa:

a) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

c) po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego orzeczenia, jeżeli podatnik wniósł skargę na decyzję ostateczną określającą wysokość zobowiązania podatkowego.

43. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:

a) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku,

b) zastawu rejestrowego na pojeździe stanowiącym własność podatnika, pod warunkiem wpisania tego zastawu do dowodu rejestracyjnego pojazdu,

c) poręczenia udzielonego przez instytucję ubezpieczeniową.

44 Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, wykonanie decyzji o zabezpieczeniu następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia zobowiązania określonego w decyzji o zabezpieczeniu wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:

d) złożenia kwoty określonej w decyzji o zabezpieczeniu do depozytu sądowego,

e) gwarancji ubezpieczeniowej,

f) ustanowienia zastawu na rachunku lokaty terminowej.

45. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej wykonanie decyzji o zabezpieczeniu następuje przez przyjęcie, na wniosek strony, zabezpieczenia zobowiązania określonego w decyzji o zabezpieczeniu wraz z odsetkami za zwłokę, w formie:

a) złożenia kwoty określonej w decyzji o zabezpieczeniu do depozytu sądowego,

b) weksla z poręczeniem wekslowym instytucji ubezpieczeniowej,

c) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Narodowy Bank Polski – według ich wartości nominalnej.

46. Skarbowi Państwa przysługuje hipoteka na wszystkich nieruchomościach podatnika z tytułu:

a) zobowiązań podatkowych, które powstały na skutek doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, a stanowią dochód budżetu państwa,

b) wszystkich zobowiązań podatkowych,

c) wyłącznie zaległości podatkowych w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa.

47. Przedmiotem hipoteki przysługującej Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych nie może być:

a) użytkowanie nieruchomości, uzyskane przez podatnika na podstawie umowy zawartej na 99 lat,

b) wierzytelność zabezpieczona hipoteką,

c) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego.

48. Przedmiotem zastawu skarbowego może być:

a) wierzytelność zabezpieczona hipoteką,

b) własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

c) obraz Picassa o wartości 6 000 000 zł.

49. Zobowiązanie płatnika wygasa w całości lub w części wskutek:

a) zaniechania poboru,

b) zaliczenia nadpłaty podatku,

c) potrącenia wierzytelności płatnika wobec państwowej jednostki budżetowej.

50. Do zapłaty podatku w formie polecenia przelewu obowiązani są:

a) wszyscy podatnicy prowadzący działalność gospodarczą,

b) podatnicy prowadzący działalność gospodarczą, obowiązani do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów,

c) wyłącznie przedsiębiorcy obowiązani do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

51. Odsetek za zwłokę nie nalicza się:

a) za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania,

b) za okres od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z urzędu do dnia wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania,

c) za okres od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu.

52. Zobowiązania podatkowe podlegają potrąceniu z wierzytelnością podatnika wobec państwowej jednostki budżetowej:

a) także jeśli wierzytelność została nabyta przez tego podatnika w drodze cesji,

b) wynikającą z usług wykonanych przez tego podatnika w trybie przepisów o zamówieniach publicznych,

c) pod warunkiem, że wierzytelność ta jest bezsporna i stała się wymagalna nie wcześniej niż 2 lata przed powstaniem zobowiązania podatkowego.

53. Wydając na wniosek podatnika decyzję o odroczeniu terminu płatności zaległości podatkowej organ podatkowy:

a) może ustalić opłatę prolongacyjną,

b) musi ustalić opłatę prolongacyjną w każdym przypadku,

c) nie ustala opłaty prolongacyjnej, jeśli przyczyną wydania decyzji przyznającej ulgę był wypadek losowy, jakiemu uległ podatnik.

54. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego:

a) ulega zawieszeniu na skutek ogłoszenia upadłości podatnika,

b) ulega przerwaniu na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podatnika,

c) zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję określającą wysokość tego zobowiązania podatkowego.

55. Organ podatkowy pierwszej instancji:

a) może z urzędu umorzyć zaległość podatkową podatnika w ściśle określonych przypadkach,

b) nie może w żadnym wypadku umorzyć z urzędu zaległości podatkowej podatnika,

c) może z urzędu odroczyć termin płatności podatku, jeśli trudna sytuacja podatnika spowodowana jest klęską żywiołową.

56. Jeżeli podatnik kwestionuje wysokość podatku pobranego przez płatnika:

a) zwraca się do płatnika o wystąpienie do właściwego organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty,

b) składa wniosek do właściwego organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty,

c) ma do płatnika roszczenie, którego może dochodzić przed sądem powszechnym.

57. W razie skorygowania przez podatnika zeznania w toku czynności sprawdzających nadpłata wynikająca z korekty zeznania podlega zwrotowi w terminie:

a) 2 miesięcy od dnia skorygowania zeznania,

b) 3 miesięcy od dnia skorygowania zeznania,

c) 2 miesięcy od dnia złożenia skorygowanego zeznania, lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania, które zostało skorygowane.

58. W razie niezwrócenia przez organ podatkowy nadpłaty wynikającej z zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania podatkowego, podatnikowi przysługuje oprocentowanie nadpłaty:

a) od dnia złożenia zeznania podatkowego,

b) tylko jeśli wysokość nadpłaty nie budziła wątpliwości,

c) od dnia następnego po upływie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania podatkowego.

59. W przypadku uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, nadpłata powstała w wyniku wykonania uchylonej decyzji podlega zwrotowi:

a) w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji uchylającej,

b) bez zbędnej zwłoki, jeżeli nowa decyzja w tej sprawie nie została wydana w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia decyzji,

c) w terminie 14 dni po wydaniu nowej decyzji, bez względu na termin jej wydania.

60. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem:

a) doręczenia postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty,

b) doręczenia decyzji stwierdzającej wysokość nadpłaty,

c) powstania nadpłaty.

61. Korekta deklaracji może być złożona:

a) po umorzeniu postępowania podatkowego,

b) w trakcie kontroli podatkowej, przed doręczeniem protokołu,

c) po wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jako załącznik do wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

62. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej obowiązek złożenia organowi podatkowemu informacji o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych mogących mieć wpływ powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego kontrahenta:

a) może zostać nałożony na osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej,

b) może wynikać z pisemnego żądania organu podatkowego,

c) powstaje z mocy prawa i obejmuje wszystkie transakcje o wartości przekraczającej równowartość 10 000 euro.

63. W myśl przepisów Ordynacji podatkowej, osoba prawna powstała w wyniku podziału osoby prawnej:

a) przejmuje prawa i obowiązki dzielonej osoby prawnej pozostające w związku ze składnikami majątku przydzielonymi jej w planie podziału, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa,

b) przejmuje te obowiązki dzielonej osoby prawnej, które są wskazane w decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej osoby prawnej powstałej w wyniku podziału,

c) przejmuje niemajątkowe prawa dzielonej osoby prawnej pozostające w związku ze składnikami majątku przydzielonymi jej w planie podziału, pod warunkiem kontynuowania działalności gospodarczej dzielonej osoby prawnej.

64. Za zobowiązania podatkowe fundacji odpowiada:

a) organ założycielski,

b) wyłącznie prezes zarządu fundacji,

c) członkowie zarządu fundacji.

65. Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej:

a) jeżeli od końca roku podatkowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat,

b) jeżeli od końca roku podatkowego, w którym powstało zobowiązanie podatkowe, upłynęło 5 lat,

c) jeżeli od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, upłynęły 3 lata, przy czym termin ten nie ulega zawieszeniu ani przerwaniu.

66. Osoba obowiązana do zachowania tajemnicy skarbowej, która ujawnia informacje objęte tą tajemnicą, podlega karze:

a) grzywny,

b) pozbawienia wolności do lat 3,

c) pozbawienia wolności do lat 5.

67. Ściganie przestępstwa ujawnienia tajemnicy skarbowej odbywa się:

a) wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego,

b) z oskarżenia prywatnego,

c) na wniosek pokrzywdzonego, chyba że pokrzywdzonym jest Skarb Państwa.

68. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej jest:

a) odpłatne zbycie środka trwałego, jeżeli przed zbyciem został on wycofany z działalności gospodarczej, a pomiędzy końcem roku, w którym środek trwały został wycofany z działalności i jego odpłatnym zbyciem nie upłynęło 6 lat,

b) odpłatne zbycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego wykorzystywanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jeżeli przed zbyciem lokalu został wycofany z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik został wycofany z działalności i dniem jego odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat,

c) odpłatne zbycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego, wycofanego z działalności gospodarczej, jeżeli między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został wycofany z działalności i dniem jego odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

69. Przez emeryturę lub rentę dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i rentowych wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem jedynie:

a) dodatków pielęgnacyjnych,

b) dodatków rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych,

c) dodatków rodzinnych i dodatków dla sierot zupełnych.

70. Przychodem pracownika, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu udostępnienia lokalu mieszkalnego, ustalona jako:

a) równowartość czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu,

b) równowartość czynszu, pobieranego od poprzedniego najemcy lokalu,

c) równowartość kaucji, wnoszonej przy obejmowaniu lokalu.

71. Do przychodów z działalności gospodarczej w podatku dochodowym od osób fizycznych nie wlicza się:

a) otrzymanych skapitalizowanych odsetek od udzielonych pożyczek,

b) otrzymanych kar umownych,

c) otrzymanych zwrotów podatku od towarów i usług dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów, nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

72. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, za datę powstania przychodu z działalności gospodarczej przyjmuje się, co do zasady:

a) dzień postawienia do dyspozycji podatnika środków pieniężnych,

b) dzień wystawienia faktury, nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym wykonano usługę,

c) dzień wykonania usługi, nie później jednak niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności

73. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku odpłatnego zbycia pożyczonych papierów wartościowych na zasadach określonych w odrębnych przepisach (sprzedaż krótka) dochód ustala się:

a) na dzień zbycia pożyczonych papierów wartościowych,

b) na dzień zwrotu pożyczonych papierów wartościowych,

c) na ostatni dzień roku podatkowego, w którym dokonano zbycia.

74. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszt uzyskania przychodów, w przypadku zbycia udziałów w spółce z o.o., objętych w zamian z wkład niepieniężny w postaci akcji, ustala się w wysokości:

a) wartości wydatków poniesionych na objęcie zbywanych udziałów, w tym wartości nominalnej akcji,

b) nominalnej wartości akcji wniesionych w postaci wkładu niepieniężnego do spółki z o.o.,

c) nominalnej wartości objętych udziałów w spółce z o.o.

75. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodu z tytułu uczestnictwa w komisjach powoływanych przez organy administracji państwowej ustalane są:

a) kwotowo w wysokości określonej w ustawie,

b) w wysokości 20% przychodu lub kosztów faktycznych, jeżeli podatnik udowodni, że koszty te są wyższe od normy procentowej określonej w ustawie,

c) w wysokości 50% przychodu lub kosztów faktycznych, jeżeli podatnik udowodni, że koszty te są wyższe od normy procentowej określonej w ustawie.

76. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty uzyskania przychodu z tytułu zasiadania w radzie nadzorczej spółki z udziałem Skarbu Państwa ustalane są:

a) w wysokości 20% uzyskanego przychodu,

b) kwotowo w wysokości określonej w ustawie,

c) w wysokości 50% uzyskanego przychodu.

77. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, pod pojęciem podmiotów powiązanych należy rozumieć:

a) małżonków, krewnych do trzeciego stopnia oraz powinowatych do pierwszego stopnia,

b) spółkę kapitałową oraz osobę fizyczną, w której to spółce osoba fizyczna posiada bezpośrednio udziały w kapitale tego podmiotu, bez względu na ilość posiadanych udziałów,

c) osoby fizyczne pełniące funkcje nadzorcze w spółce akcyjnej, będące jednocześnie wspólnikami spółki jawnej.

78. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązek sporządzania dokumentacji podatkowej obejmującej transakcje między podmiotami powiązanymi, w których łączna kwota wynikająca z umowy lub rzeczywiście zapłacona w roku podatkowym przekracza równowartość:

a) 25 000 euro w przypadku świadczenia usług,

b) 15 000 euro w przypadku świadczenia usług,

c) 30 000 euro w przypadku świadczenia usług, sprzedaży lub udostępniania wartości niematerialnych i prawnych.

79. Zgodnie z ustawą o w podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem z udziału w zyskach osób prawnych nie jest:

a) dopłata w gotówce otrzymana przez udziałowców spółki przejmowanej w przypadku podziału spółki przez przejęcie,

b) dochód z odpłatnego zbycia prawa poboru akcji,

c) dochód z umorzenia udziałów nabytych w zamian za wkład niepieniężny w postaci przedsiębiorstwa lub zorganizowanej jego części.

80. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem ze sprzedaży rzeczy ruchomych, jeżeli przychód ze sprzedaży nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest:

a) różnica pomiędzy przychodem uzyskanym ze sprzedaży a kosztem nabycia rzeczy, pomniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy,

b) różnica pomiędzy przychodem uzyskanym ze sprzedaży a kosztami tej sprzedaży,

c) różnica pomiędzy przychodem uzyskanym ze sprzedaży a wartością nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy.

81. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, którzy osiągają dochody z działów specjalnych produkcji rolnej są obowiązani składać urzędowi skarbowemu deklaracje o rodzajach i rozmiarach zamierzonej produkcji w roku następnym:

a) do dnia 31 października roku poprzedzającego rok podatkowy,

b) do dnia 30 listopada roku poprzedzającego rok podatkowy,

c) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy.

82. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy osiągający dochody z najmu lub dzierżawy, mają obowiązek wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych:

a) poczynając od miesiąca, w którym dochody te przekroczyły kwotę powodującą obowiązek zapłacenia podatku,

b) poczynając od początku roku podatkowego,

c) poczynając od miesiąca, w którym dochody te przekroczyły górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej.

83. Do przychodów z członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie wlicza się:

a) wartości świadczeń w naturze w postaci płodów rolnych, otrzymywanych przez członka spółdzielni,

b) wartości posiłków wydawanych w trakcie prac polowych,

c) udziału w dochodzie podzielnym spółdzielni z tytułu działalności rolniczej z wyjątkiem działów specjalnych produkcji rolnej.

84. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczka pobierana przez organy rentowe od zasiłków z ubezpieczenia społecznego, wypłacanych bezpośrednio przez ten organ wynosi:

a) 18% kwoty zasiłku przez cały rok podatkowy, minus 1/12 kwoty zmniejszającej podatek,

b) 18% kwoty zasiłku za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym kwota uzyskanych zasiłków przekroczyła górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej,

c) 18% kwoty zasiłku za miesiące następujące po miesiącu , w którym kwota uzyskanych od początku roku zasiłków nie przekroczyła górnej granicy pierwszego przedziału skali podatkowej.

85. Z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie mogą korzystać podatnicy:

a) świadczący usługi parkingowe,

b) świadczący usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych na rzecz podmiotów gospodarczych,

c) uzyskujący prowizje ze sprzedaży kart magnetycznych.

86. Utrata prawa do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w trakcie roku podatkowego następuje od dnia uzyskania przychodu z wykonania:

a) usługi budowlanej na rzecz osoby prawnej,

b) usługi budowlanej na rzecz osoby fizycznej lub prawnej,

c) usługi budowlanej na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy.

87. Z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie mogą korzystać podatnicy:

a) osiągający przychody z działalności usługowej w zakresie handlu,

b) świadczący usługi w zakresie przetwarzania danych,

c) świadczący usługi w zakresie edukacji nie wykonywanych w ramach wolnego zawodu.

88. Zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnik uzyskując przychody opodatkowane różnymi stawkami składkę na ubezpieczenia społeczne odlicza:

a) od dowolnego przychodu,

b) od każdego rodzaju przychodu w takim stosunku, w jakim w roku podatkowym pozostają poszczególne przychody opodatkowane różnymi stawkami w ogólnej kwocie przychodów,

c) od przychodu opodatkowanego stawką najwyższą.

89. Przychody z odpłatnego zbycia praw majątkowych lub nieruchomości będących środkami trwałymi wykorzystywanymi w pozarolniczej działalności gospodarczej podlegają zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu jeżeli:

a) przed zbyciem zostały wycofane z tej działalności i od tego dnia nie upłynęło 6 lat ,

b) przed zbyciem zostały wycofane z tej działalności , a pomiędzy pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich zbycia nie upłynęło 6 lat,

c) przed zbyciem zostały wycofane z tej działalności, a od dnia w którym składniki zostały wycofane z tej działalności i dniem ich zbycie nie upłynęło 6 lat.

90. Podatnicy prowadzący działalność w formie spółki cywilnej objęci kartą podatkową, mogą być opodatkowani w tej formie, jeżeli:

a) liczba wspólników nie przekracza limitu zatrudnienia, określonego w ustawie, dla danego rodzaju działalności,

b) liczba zatrudnionych pracowników nie przekracza limitu zatrudnienia, określonego w ustawie dla danego rodzaju działalności,

c) łączna liczba wspólników i zatrudnionych pracowników nie przekracza limitu zatrudnienia określonego w ustawie dla danego rodzaju działalności.

91. Podatnicy prowadzący działalność mogą być opodatkowani w formie karty podatkowej jeżeli:

a) nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności innej działalności gospodarczej,

b) nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionym w art. 23 innej pozarolniczej działalności gospodarczej,

c) nie są podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych z innego tytułu.

92. Podatnik może zrzec się zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej w terminie:

a) 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej,

b) 14 dni od rozpoczęcia każdego roku podatkowego,

c) 14 dni od wejścia w życie przepisów zmieniających zasady opodatkowania w formie karty podatkowej.

93. Stawka ryczałtu od przychodów z najmu wynosi 8,5% jeśli wysokość przychodów w roku podatkowym nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość:

a) 1 000 euro,

b) 4 000 euro,

c) bez względu na wysokość przychodów osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym.

94. Spis z natury wyceniany jest według cen:

a) wyłącznie zakupu wynikających z dowodów nabycia ,

b) rynkowych, jeżeli te ceny w dniu sporządzania spisu są wyższe od ceny zakupu,

c) podatnik ma wybór pomiędzy wyceną spisu z natury według cen zakupu albo cen rynkowych, z dnia sporządzenia spisu, jeżeli są one niższe od cen zakupu.

95. Podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych są:

a) wyłącznie spółki kapitałowe,

b) spółki kapitałowe i spółki niemające osobowości prawnej,

c) m.in. spółki kapitałowe i spółki niemające osobowości prawnej mające siedzibę lub zarząd w innym państwie, jeżeli podlegają w tym państwie opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.

96. Podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych jest podatkowa grupa kapitałowa, jeżeli m.in. spółka dominująca posiada bezpośredni udział w kapitale zakładowym spółki zależnej w wysokości co najmniej:

a) 95%,

b) 90%,

c) 75%.

97. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, umowa podatkowej grupy kapitałowej musi być zawarta na co najmniej:

a) 2 lata podatkowe,

b) 3 lata podatkowe,

c) 5 lat podatkowych

98. Uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych:

a) są zawsze działami specjalnymi produkcji rolnej,

b) są działami produkcji rolnej o ile ich powierzchnia przekracza odpowiednio 25m2 i 50m2 powierzchni ogólnej,

c) nie są działami specjalnymi produkcji rolnej.

99. Zakład zagraniczny:

a) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,

b) nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,

c) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, o ile jednocześnie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

100. Jednostki samorządu terytorialnego:

a) są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów,

b) są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych od dochodów innych niż określone w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego,

c) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

101. Zorganizowana część przedsiębiorstwa:

a) może być podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,

b) nie może być podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych,

c) może być podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, o ile spełnia warunki wymienione w ustawie.

102. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, podmiot przejmujący, od swojego dochodu:

a) może odliczyć stratę podmiotu przejętego,

b) nie może odliczyć straty podmiotu przejętego,

c) może odliczyć stratę podmiotu przejętego, po spełnieniu ściśle określonych warunków.

103. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, najkrótszy okres w jakim może być rozliczona strata to:

a) 2 lata podatkowe,

b) 3 lata podatkowe,

c) 5 lat podatkowych.

104. W przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych, posiadających ograniczony obowiązek podatkowy, prowadzących działalność w zakresie handlu detalicznego, obowiązanych do prowadzenia ewidencji rachunkowej, gdy określenie dochodu na ich podstawie nie jest możliwe, określa się go w drodze oszacowania, z zastosowaniem wskaźnika dochodu do przychodu w wysokości:

a) 5%,

b) 10%,

c) 20%.

105. Obowiązek dokumentowania transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi w podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do udostępniania wartości niematerialnych dotyczy transakcji, których łączna wartość w roku podatkowym przekracza równowartość:

a) 100 000 euro,

b) 50 000 euro,

c) 30 000 euro.

106. Obowiązek sporządzenia dokumentacji podatkowej na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy:

a) podatników dokonujących wyłącznie transakcji z podmiotami powiązanymi,

b) podatników dokonujących wyłącznie transakcji z podmiotami powiązanymi mającymi siedzibę w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową,

c) podatników dokonujących transakcji z podmiotami powiązanymi lub transakcji, w związku z którymi zapłata należności dokonywana jest bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego siedzibę w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową.

107. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych umowa podatkowej grupy kapitałowej po jej rejestracji przez naczelnika urzędu skarbowego:

a) może być rozszerzona na inne spółki,

b) może być rozszerzona na inne spółki, o ile naczelnik urzędu skarbowego wyrazi zgodę w formie decyzji,

c) nie może być rozszerzona na inne spółki.

108. Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą ustalać różnice kursowe na podstawie przepisów o rachunkowości:

a) o ile ich sprawozdania finansowe będą podlegały corocznemu badaniu przez biegłych rewidentów w okresie, w którym podatnicy korzystają z tej możliwości, przy czym nie może być on krótszy niż 3 lata,

b) wyłącznie wówczas o ile ich sprawozdania podlegają obligatoryjnemu badaniu przez biegłych rewidentów,

c) o ile ich sprawozdania podlegają badaniu przez biegłych rewidentów nie rzadziej niż raz na 3 lata.

109. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dochodem z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód:

a) ze sprzedaży akcji,

b) z zamiany akcji,

c) z umorzenia akcji.

110. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych:

a) nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,

b) stanowią koszt uzyskania przychodu,

c) stanowią koszt uzyskania przychodu do wysokości określonej w przepisach szczególnych.

111. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych środki trwałe o wartości początkowej równej 3 500 zł:

a) podlegają, w każdym przypadku, jednorazowemu odpisowi amortyzacyjnemu,

b) mogą podlegać jednorazowemu odpisowi amortyzacyjnemu, jeżeli podatnik tak zdecyduje,

c) podlegają odpisom amortyzacyjnym dokonywanym tylko metodą liniową.

112. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznaje się za koszt uzyskania przychodów:

a) strat w środkach trwałych w części pokrytej sumą dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych,

b) strat w środkach trwałych w części nie pokrytej podatkowym odpisem amortyzacyjnym,

c) strat w środkach trwałych w części nie zakwestionowanej przez organ nadzorczy.

113. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, środki transportu uznaje się za ulepszone, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej:

a) 10% wartości początkowej,

b) 20% wartości początkowej,

c) 30% wartości początkowej.

114. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, środki transportu uznaje się za używane w oparciu o:

a) oświadczenie podatnika,

b) udowodnienie przez podatnika, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy,

c) wykazanie przez podatnika, że minął okres 6 miesięcy od daty ich nabycia.

115. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za wartości niematerialne i prawne nie uznaje się:

a) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego,

b) licencji,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntu.

116. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji podlegają:

a) dzieła sztuki,

b) koszty prac rozwojowych zakończonych wynikiem pozytywnym i spełniające warunki ustawy,

c) eksponaty muzealne.

117. Na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dochody spółek wodnych są:

a) zwolnione z podatku,

b) zwolnione z podatku o ile zostaną przeznaczone na cele statutowe,

c) zwolnione, o ile inne ustawy tak stanowią.

118. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych zwolnione z podatku są dochody z prowadzenia:

a) loterii fantowych i gry bingo fantowe,

b) loterii,

c) loterii fantowych i gry bingo fantowe na podstawie zezwolenia wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

119. Zwolnienie od podatku dochodowego od osób prawnych dochodów przeznaczonych na statutową działalność naukową może być stosowane o ile:

a) dochody są wydatkowane na taką działalność w ciągu 2 lat,

b) dochody są wydatkowane na taką działalność w ciągu 5 lat,

c) dochody są przeznaczone i wydatkowane na taką działalność bez względu na termin.

120. Z podatku dochodowego od osób prawnych zwolnione są dochody spółdzielni mieszkaniowych uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi o ile zostaną:

a) wydatkowane na cele związane z utrzymaniem tych zasobów w ciągu 2 lat,

b) przeznaczone na cele związane z utrzymaniem tych zasobów,

c) wydatkowane na cele związane z utrzymaniem tych zasobów w ciągu 5 lat.

121. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych fundacje:

a) są podmiotowo zwolnione z podatku,

b) są przedmiotowo zwolnione z podatku o ile spełniają warunki wymienione w ustawie,

c) nie są objęte żadnym zwolnieniem.

122. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, umowa tzw. leasingu finansowego jest zawarta na:

a) czas oznaczony,

b) czas nieoznaczony nie krótszy niż 10 lat,

c) czas nieoznaczony nie dłuższy niż 10 lat.

123. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do umów leasingu zawartych na czas nieoznaczony stosuje się przepisy dotyczące:

a) tzw. leasingu operacyjnego (odpisów amortyzacyjnych dokonuje finansujący),lub finansowego, o ile strony tak postanowiły w umowie,

b) najmu i dzierżawy,

c) tzw. leasingu operacyjnego (odpisów amortyzacyjnych dokonuje finansujący).

124. Łączna kwota odliczeń z tytułu wszystkich dopuszczalnych darowizn dokonanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych nie może przekroczyć:

a) 6% dochodu,

b) 15% dochodu,

c) 10% dochodu w przypadku celów określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, z zastrzeżeniem odliczeń z tytułu darowizn dokonanych na podstawie przepisów innych ustaw.

125. Darowizny dokonane przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz osób fizycznych:

a) nie podlegają odliczeniu od dochodu,

b) podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli są przeznaczone na cele społecznie użyteczne, określone w ustawie,

c) nie podlegają odliczeniu od dochodu, w zakresie przekraczającym wartość 10% dochodu.

126. Dochody podatników podatku dochodowego od osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terenie Polski, osiągnięte poza terytorium Polski i podlegające opodatkowaniu w państwie obcym:

a) są zwolnione od podatku z mocy ustawy,

b) są traktowane w sposób szczególny, polegający na zaliczaniu podatku zapłaconego w państwie obcym, o ile umowa o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, zawarta z państwem obcym, nie stanowi inaczej, w tym nie zwalnia ich z opodatkowania,

c) podlegają opodatkowaniu, według takich samych zasad jak inne dochody, o ile umowa o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, zawarta z państwem obcym nie stanowi inaczej.

127. Dochody podatników podatku dochodowego od osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terenie Polski, osiągnięte poza terytorium Polski i podlegające opodatkowaniu w państwie obcym:

a) są zwolnione od podatku z mocy ustawy,

b) odliczane są od dochodu przy zastosowaniu metody zaliczenia zwykłego,

c) odliczane są od dochodu przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją.

128. Jeżeli podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mających siedzibę bądź zarząd na terenie Polski, osiągają dochody poza terytorium RP, a umowa o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu nie stanowi inaczej, to:

a) kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie odlicza się od kwoty podatku dochodowego obliczonego od dochodów osiągniętych na terytorium RP,

b) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek; następnie ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów; ustaloną w ten sposób stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

c) dochody te łączy się z dochodami osiągniętymi na terytorium RP, a od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie, przy czym kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

129. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, której stroną jest Rzeczpospolita Polska nie stanowi inaczej, podatek dochodowy od przychodów z praw autorskich uzyskanych na terytorium RP, przez podatników niemających siedziby na terytorium RP, ustala się w wysokości:

a) 10% przychodów,

b) 19% przychodów,

c) 20% przychodów.

130. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, której stroną jest Rzeczpospolita Polska nie stanowi inaczej, podatek dochodowy od przychodów z tytułu świadczeń doradczych uzyskanych na terytorium RP, przez podatników niemających siedziby na terytorium RP, ustala się w wysokości:

a) 10% przychodów,

b) 19% przychodów,

c) 20% przychodów.

131. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mali podatnicy, którzy wybrali kwartalne wpłaty zaliczek, mają obowiązek zawiadomić właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tej metody w terminie do:

a) ostatniego dnia roku poprzedzającego rok podatkowy,

b) dnia 20 pierwszego miesiąca roku podatkowego,

c) dnia 20 drugiego miesiąca roku podatkowego.

132. Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych uzyskujący w roku podatkowym przychody z działalności rolniczej oraz z innych źródeł, u których w roku poprzedzającym rok podatkowy udział przychodów z działalności rolniczej w ogólnej kwocie przychodów wynosił co najmniej 50%, mogą wpłacać zaliczki począwszy od dnia:

a) 20 lipca każdego roku,

b) 20 września każdego roku,

c) 20 października każdego roku.

133. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w uproszczonej formie:

a) w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanej w deklaracji za rok poprzedni,

b) w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w deklaracji za rok podatkowy trwający 12 miesięcy, złożonej w roku poprzedzającym rok podatkowy,

c) jeżeli są małymi podatnikami lub rozpoczęli prowadzenie działalności w bieżącym roku podatkowym.

134. Płatnicy podatku dochodowego od osób prawnych przekazują kwoty pobranego zryczałtowanego podatku dochodowego na rachunek urzędu skarbowego w terminie:

a) do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek,

b) do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek,

c) do 14 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.

135. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, jeżeli umowa międzynarodowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu nie stanowi inaczej, podatek dochodowy od przychodów uzyskanych na terytorium RP przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej pobiera się w formie ryczałtu, w wysokości:

a) 19% tych przychodów,

b) 20% tych przychodów,

c) 10% tych przychodów.

136. Podatek dochodowy od osób prawnych z tytułu odsetek uzyskanych na terytorium RP przez podatników nie mających siedziby lub zarządu na terenie Polski, pobiera się:

a) w wysokości 20% przychodu, chyba że umowa w sprawie zapobieżenia opodatkowaniu stanowi inaczej,

b) w wysokości 19% przychodu, chyba że umowa w sprawie zapobieżenia opodatkowaniu stanowi inaczej,

c) w formie ryczałtu, w wysokości 19% dochodu.

137. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek dochodowy o dochodów uzyskanych z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę na terytorium RP wynosi:

a) 10%,

b) 19%,

c) 20%.

138. Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych przekazując darowiznę na cele kultu religijnego może pomniejszyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym odliczając:

a) pełną kwotę przekazanej darowizny,

b) kwotę nie przekraczającą 6% dochodu,

c) kwotę nie przekraczającą 10% dochodu.

139. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, spółka kapitałowa:

a) zawsze wpłaca zaliczki miesięczne na podatek dochodowy,

b) zawsze wpłaca zaliczki kwartalne na podatek dochodowy, jeżeli posiada status małego podatnika,

c) może wpłacać zaliczki kwartalne na podatek dochodowy w pierwszym roku podatkowym

rozpoczęcia działalności.

140. Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jest zwolniony od obowiązku wpłat zaliczek na podatek dochodowy za okres objęty zawieszeniem, jeżeli zawiadomi właściwego naczelnika urzędu skarbowego o okresie zawieszenia nie później niż przed upływem:

a) 7 dni od dnia złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu,

b) 10 dni od dnia złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu,

c) 14 dni od dnia złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu.

141. Podatnik rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży części i akcesoriów do pojazdów silnikowych. Kiedy podatnik musi rozpocząć ewidencjonowanie obrotu na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych za pomocą kasy fiskalnej?

a) z dniem przekroczenia obrotu w wysokości 20.000 zł,

b) po upływie dwóch miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpi przekroczenie kwoty obrotów w wysokości 20.000 zł,

c) przy pierwszej sprzedaży, bez względu na wysokość obrotu.

142. W prowadzonym postępowaniu organ podatkowy stwierdził, że podatnik powinien prowadzić dokumentację dotyczą transakcji z podmiotem powiązanym. Organ ma prawo:

a) wezwać do przedłożenia dokumentacji, wyznaczając na to termin 3 dni,

b) wezwać do przedłożenia dokumentacji, wyznaczając na to termin 7 dni,

c) zażądać natychmiastowego przedłożenia dokumentacji.

143. Rezydent innego państwa rozpoczyna prowadzenie w Polsce jednoosobowej działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług transportu towarowego. Dla potrzeb podatku dochodowego:

a) ma prawo wybrać opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych,

b) musi rozliczać się na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a jako ewidencję może prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów,

c) musi rozliczać się na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i prowadzić księgi rachunkowe.

144. Optymalizacja podatkowa z wykorzystaniem funduszu inwestycyjnego zamkniętego (FIZ) opiera się przede wszystkim na:

a) zwolnieniu podmiotowym FIZ od podatku dochodowego,

b) preferencyjnych odpisach amortyzacyjnych od środków trwałych,

c)preferencyjnej zryczałtowanej stawce podatkowej stosowanej do dochodów FIZ.

145. Instrumentem optymalizacji strat podatkowych w spółkach kapitałowych może być:

a) utworzenie podatkowej grupy kapitałowej,

b) przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę osobową,

c) wniesienie aportu w formie przedsiębiorstwa do spółki osobowej.

146. Jedyny udziałowiec spółki z o.o. będący osobą fizyczną udziela spółce pożyczki w wysokości 20.000 zł. Kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł. Brak jest innych zobowiązań wobec udziałowca. Do kosztów uzyskania przychodów zalicza się odsetki na dzień ich zapłaty w wysokości:

a) 75% kwoty odsetek,

b) 25% kwoty odsetek,

c) w pełnej wysokości.

147. Zaliczenie w sposób przyspieszony ceny nabycia hali produkcyjnej będącej używanym od 10 lat środkiem trwałym do kosztów uzyskania przychodów możliwe jest poprzez wybór:

a) odpisów amortyzacyjnych wg metody liniowej,

b) odpisów amortyzacyjnych wg metody degresywnej,

c) odpisów według indywidualnych stawek amortyzacyjnych.

148. Amortyzując samochody osobowe podatnicy mogą stosować:

a) metodę amortyzacji liniowej oraz metodę opartą o stawki indywidualne dla używanych lub ulepszonych samochodów osobowych,

b) metodę amortyzacji liniowej, w tym z możliwością podwyższania i obniżania tych stawek, oraz metodę degresywną,

c) wyłącznie metodę amortyzacji liniowej.

149. W przypadku przedstawienia przez podatnika dokumentacji w zakresie cen transferowych do transakcji zawartej z podmiotem powiązanym:

a) różnicę między dochodem zadeklarowanym przez podatnika a określonym w wyższej wysokości przez organy podatkowym opodatkowuje się zawsze stawką w wysokości 50%,

b) stawka w wysokości 50% nie znajduje zastosowania do różnicy między dochodem zadeklarowanym przez podatnika a określonym w wyższej wysokości przez organy podatkowym,

c) okoliczność przedstawienia dokumentacji podatkowej nie ma wpływu na wysokość stawki podatku.

150. Wybór degresywnej metody amortyzacji podatkowej, zamiast metody liniowej, przez podatnika uzyskującego dochody podatkowe opodatkowane według proporcjonalnej 19% stawki powoduje powstanie:

a) dodatniego podatkowego efektu odsetkowego,

b) ujemnego niepodatkowego efektu odsetkowego,

c) efektu progresji.

151. Jan Kowalski będący rezydentem podatkowym w Polsce zawarł umowę o pracę ze spółką mającą siedzibę w Wielkiej Brytanii i wykonywał pracę wyłącznie na obszarze Polski. Dochody osiągnięte z tego źródła zostaną opodatkowane:

a) wyłącznie w Polsce,

b) wyłącznie w Wielkiej Brytanii,

c) zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Polsce, przy czym w państwie rezydencji znajduje zastosowanie odpowiednia metoda unikania podwójnego opodatkowania.

152. Podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego może wybrać opodatkowanie:

a) wyłącznie według zasad ogólnych (skala progresywna albo 19% podatek),

b) w formie karty podatkowej, ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo według zasad ogólnych,

c) w formie karty podatkowej albo według zasad ogólnych.

153. Spółka kapitałowa mająca siedzibę w Polsce nabywa towary od spółki kapitałowej (podmiot powiązany) mającej siedzibę w państwie nienależącym do Unii Europejskiej. Organ podatkowy państwa obcego zakwestionował cenę transferu, uznając za zgodną z zasadą arm’s length cenę w wysokości wyższej niż ustalona między stronami. Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwem rezydencji podmiotu powiązanego. Podwójne opodatkowanie zakwestionowanej części wynagrodzenia:

a) może zostać wyeliminowane w ramach procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie Konwencji z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w przypadku korekty zysków przedsiębiorstw powiązanych,

b) zostanie wyeliminowane w przypadku, gdy warunki określone przez administrację podatkową państwa rezydencji podmiotu powiązanego są zgodne z warunkami, jakie uzgodniłyby niezależne podmioty,

c) nie zostanie wyeliminowane.

154. Spółka kapitałowa ALFA mająca siedzibę w Warszawie prowadzi dochodową działalność handlową oraz wybrała opłacanie zaliczek na podatek dochodowy w formie uproszczonej według art. 25 ust. 6 i n. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. ALFA może uprawdopodobnić w roku podatkowym 200x nieściągalność wierzytelności z tytułu dostawy towarów i tym samym dokonać odpisu aktualizującego w wysokości 100.000 zł uznanego dla celów podatkowych. Alternatywnie Alfa może oczekiwać na wydanie przez komornika postanowienia o nieściągalności i w ten sposób udokumentować nieściągalność wierzytelności w roku podatkowym 200x+1 r. Jako doradca podatkowy uznasz, że:

a) uprawdopodobnienie w roku podatkowym 200x nieściągalności wierzytelności z tytułu dostawy towarów spowoduje powstanie korzystnego dla podatnika efektu odsetkowego, wynikającego z możliwości ulokowania oszczędności podatkowej,

b) uprawdopodobnienie w roku podatkowym 200x nieściągalności wierzytelności z tytułu dostawy towarów spowoduje powstanie niekorzystnego dla podatnika efektu odsetkowego, wynikającego z możliwości ulokowania oszczędności podatkowej,

c) dokonanie odpisu aktualizującego uznanego dla celów podatkowych, niezależnie od tego, czy w roku podatkowym 200x nieściągalność wierzytelności zostanie uprawdopodobniona, nie spowoduje powstania żadnych podatkowych efektów odsetkowych.

155. ALFA spółka z o.o. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzunijnych. W celu świadczenia usług ALFA wywiozła jedną z maszyn produkcyjnych ze swojej siedziby w Warszawie do swojego oddziału w Sztokholmie (Szwecja), niebędącego odrębnym podatnikiem podatku od wartości dodanej. Maszyna ta będzie tam czasowo używana przez okres 18 miesięcy. W związku z przemieszczeniem maszyny z terytorium Polski ALFA powinna wykazać:

a) polski VAT według stawki 0%,

b) nie podlega opodatkowaniu VAT,

c) polski VAT według stawki podstawowej.

156. ALFA spółka z o.o. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzunijnych. W danym okresie rozliczeniowym ALFA udzieliła licencji do znaku towarowego osobie fizycznej mającej miejsce zamieszkania w Wilnie (Litwa) niebędącej litewskim podatnikiem od wartości dodanej. Wartość netto wynagrodzenia wynosi 10.000 zł. W związku z transakcją ALFA nabyła od innego polskiego podatnika VAT usługę doradczą w kwocie 2.000 zł (+23% VAT). W rozliczeniu dla potrzeb polskiego podatku VAT ALFA powinna wykazać:

a) podatek należny od wynagrodzenia z tytułu udzielenia licencji oraz podatek naliczony z tytułu nabycia usługi doradczej,

b) wyłącznie podatek naliczony z tytułu nabycia usługi prawniczej,

c) nie wykazuje ani podatku należnego ani podatku naliczonego w związku z tymi czynnościami.

157. Jan Żelezny mający miejsce zamieszkania w Bratysławie (Słowacja) prowadzi działalność gospodarczą poprzez zakład położony na terytorium Polski. Ze środków finansowych uzyskanych z działalności prowadzonej poprzez zakład Jan Żelezny udzielił pożyczki spółce Invest Ltd. mającej rezydencję podatkową na terytorium Belgii. Odsetki otrzymane przez Jana Żeleznego podlegają opodatkowaniu u źródła (w Belgii) według stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy:

a) Polską a Belgią,

b) Słowacją a Belgią,

c) Polską a Słowacją.

158. ALFA spółka akcyjna mająca siedzibę w Polsce wnosi w formie aportu wierzytelność z tytułu udzielonej pożyczki do spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (konwersja wierzytelności na udziały). W związku z dokonaniem tej czynności dla spółki ALFA:

a) powstanie obowiązek zapłaty polskiego podatku od czynności cywilnoprawnych,

b) nie powstanie obowiązek zapłaty polskiego podatku od czynności cywilnoprawnych,

c) nie powstanie obowiązek zapłaty polskiego podatku od czynności cywilnoprawnych wyłącznie wtedy, gdy

pożyczka była uprzednio opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

159. Efekt zwiększenia wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych (tzw. podatkowy step-up) wystąpi w przypadku:

a) wniesienia aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa do spółki niemającej osobowości prawnej,

b) wniesienia aportu znaku towarowego do spółki kapitałowej,

c) połączenia spółek kapitałowych.

160. Ryzyko wynikające ze stosowania cen transferowych w transakcjach między podmiotami powiązanymi podatnicy mogą ograniczyć lub wyeliminować w wyniku:

a) zawarcia porozumienia w sprawie ustalenia cen transakcyjnych,

b) wydania wiążącej interpretacji podatkowej,

c) otrzymania od kontrahenta potwierdzenia, że nie jest podmiotem zwolnionym od podatku.

161. W listopadzie 2013 r. podatnik – rolnik ryczałtowy, zawarł z Gminą umowę, której przedmiotem było umieszczenie sieci kanalizacji deszczowej na części nieruchomości będącej jego własnością oraz oddanie w nieodpłatne użytkowanie Gminie przedmiotowej nieruchomości na czas prowadzenia prac. Nieruchomość stanowiąca przedmiot umowy jest częścią prowadzonego przez podatnika gospodarstwa rolnego. W związku z powyższą umową podatnik otrzymał od Gminy odszkodowanie za konieczność wycięcia drzew, w związku z powyższym:

a) podatnik jest zobowiązany otrzymaną kwotę opodatkować podatkiem dochodowym według stawki 19%, b) otrzymana kwota jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych,

c) otrzymana kwota winna być opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 10%.

162. Podatnik prowadzący indywidualną działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem ewidencjonowanym w dniu 20 marca br. uzyskał przychód z tytułu wykonania usługi reklamowej, dlatego też podatnik:

a) utracił prawo do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z dniem uzyskania przychodu i od tego dnia opłaca podatek dochodowy na ogólnych zasadach,

b) utracił prawo do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i od nowego roku będzie opłacał podatek dochodowy na ogólnych zasadach,

c) nie utraci prawa do opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego.

163. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą sprzedał w lutym 2014 r. samochód osobowy, będący od roku, środkiem trwałym w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Przy nabyciu przedmiotowego środka trwałego, przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 60% kwoty podatku określonej w fakturze, nie więcej niż 6000 zł, samochód służył czynnościom opodatkowanym, dlatego też przedmiotowa transakcja:

a) będzie opodatkowana 23-procentową stawką podatku VAT,

b) będzie zwolniona z podatku VAT,

c) będzie objęta procedurą VAT-marża.

164. Podatnik zakupił w lutym 2012 r . środek trwały, który po wprowadzeniu do ewidencji amortyzował stawką podaną w wykazie stawek amortyzacyjnych dla tego środka trwałego. Od kwietnia 2014 r. podatnik zamierza zmniejszyć wysokość odpisu amortyzacyjnego. W związku z powyższym podatnik:

a) będzie mógł obniżyć podaną w wykazie stawek amortyzacyjnych stawkę począwszy od miesiąca kwietnia 2014 r.,

b) będzie mógł obniżyć podaną w wykazie stawek amortyzacyjnych stawkę, ale dopiero od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego,

c) nie ma prawa do zmiany raz przyjętych stawek amortyzacyjnych.

165. Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku VAT) w roku poprzednim wyniosła u niego 5.000.000 zł. Przedmiotem działalności podatnika jest krajowy transport samochodowy. Dotąd podatnik rozliczał podatek VAT za okresy miesięczne, od stycznia nowego roku chce rozliczać podatek VAT kwartalnie, dlatego też:

a) podatnik ma możliwość wyboru rozliczenia podatku VAT za okresy kwartalne, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie najpóźniej do 25 dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa, ma jednak obowiązek wpłacania zaliczek za okresy miesięczne,

b) podatnik ma możliwość wyboru rozliczenia podatku VAT za okresy kwartalne, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie do końca kwartału za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa,

c) podatnik ma możliwość wyboru rozliczenia podatku VAT za okresy kwartalne, po uprzednim pisemnymzawiadomieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie najpóźniej do 25 dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa.

166. Osoba fizyczna od maja 2013 r., prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych według skali podatkowej, w 2015 r zamierza wpłacać uproszczone zaliczki na podatek dochodowy. W każdym roku podatkowym osiągnęła dochód podlegający opodatkowaniu, w związku z powyższym podatnik:

a) nie ma prawa wyboru takiej formy wpłacania zaliczek, ponieważ uproszczone zaliczki przysługują jedynie podatnikom opodatkowanym podatkiem liniowym,

b) ma prawo do wyboru takiej formy wpłacania zaliczek, pod warunkiem zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie do dnia 20 lutego 2015 r.,

c) nie ma prawa wyboru takiej formy wpłacania zaliczek, ponieważ rozpoczęła działalność gospodarczą w trakcie 2013 r.

167. Przez pojęcie importu towarów w podatku od towarów i usług rozumie się:

a) przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej,

b) dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej,

c) przywóz towarów z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

168. Przez pojęcie eksportu towarów w podatku od towarów i usług rozumie się:

a) potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej,

b) dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej, jeżeli wywóz ten jest potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych,

c) potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza

terytorium Unii Europejskiej w wykonaniu dostawy towarów.

169. Za nowy środek transportu w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług nie uznaje się jednostki pływającej, która:

a) była używana 110 godzin roboczych na wodzie a od momentu dopuszczenia jej do użytku upłynęły 2 miesiące,

b) była używana 90 godzin roboczych na wodzie a od momentu dopuszczenia jej do użytku upłynęły 4 miesiące,

c) była używana 120 godzin roboczych na wodzie a od momentu dopuszczenia jej do użytku upłynęło 5 miesięcy.

170. Za małego podatnika w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług uznaje się podatnika podatku od towarów i usług u którego:

a) wartość sprzedaży (bez kwoty podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 1 200 000 euro,

b) wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 1 200 000 zł,

c) wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym 1 200 000 euro.

171. Za sprzedaż w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług uznaje się:

a) odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport i import towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę i nabycie towarów,

b) dostawę towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, import towarów i usług oraz wewnątrzwspólnotową dostawę i nabycie towarów,

c) odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę i nabycie towarów.

172. Zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług objęte są:

a) wyłącznie czynności wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa,

b) czynności uznane na podstawie ustawy za wykonywane na terytorium kraju, z wyłączeniem czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy,

c) czynności uznane na podstawie ustawy za wykonywane na terytorium kraju, w tym zbycie przedsiębiorstwa lub jego

zorganizowanej części.

173. Za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług uznaje się:

a) przekazanie prezentu o małej wartości,

b) darowiznę towaru, jeśli podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy jego nabyciu,

c) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.

174. Za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług uznaje się:

a) użycie nieruchomości stanowiącej część przedsiębiorstwa do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, niezależnie od tego czy podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu jej nabycia,

b) nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika,

c) zużycie towarów na cele osobiste podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku

naliczonego z tytułu ich nabycia.

175. Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w świetle ustawy o podatku od towarów i usług rozumie się:

a) nabycie towarów z innego państwa członkowskiego przez podatnika podatku od towarów i usług od podmiotu,

niebędącego podatnikiem, posiadającego siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim,

b) nabycie towarów z państwa trzeciego przez podatnika podatku od towarów i usług,

c) nabycie towarów, które w wyniku dokonanej dostawy transportowane są do Polski z terytorium Niemiec przez

dokonującego dostawy.

176. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług nie występuje, co do zasady:

a) jeżeli nabywca nie podał dostawcy numeru identyfikacji podatkowej poprzedzonej kodem PL,

b) jeżeli dostawa towarów, które są wysyłane bądź transportowane, stanowi dostawę towarów instalowanych lub montowanych w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu,

c) gdy nabywcą jest osoba prawna niebędąca podatnikiem VAT, jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia przekroczyła u niej w trakcie roku równowartość 50.000 zł.

177. Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w świetle ustawy o podatku od towarów i usług rozumie się, co do zasady, wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu dostawy towarów:

a) na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanej dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych na tym terytorium,

b) na terytorium państwa trzeciego, przez podatnika VAT zidentyfikowanego dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych,

c) na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem

niezidentyfikowanej dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych na tym terytorium.

178. Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług nie uznaje się czynności:

a) sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju,

b) dostawy towarów, której przedmiotem są nowe środki transportu,

c) dostawy towarów akcyzowych.

179. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług likwidacji działalności gospodarczej dotyczy wyłącznie:

a) zaprzestania przez osobę fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu,

b) zaprzestania przez osobę fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu oraz rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej,

c) zaprzestania przez osobę fizyczną wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu i rozwiązania spółek

prawa handlowego.

180. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług towarów własnej produkcji i towarów, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, stosuje się również w sytuacji, gdy podatnik będący osobą fizyczną nie wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu przez okres:

a) co najmniej 1 roku,

b) co najmniej 24 miesięcy,

c) co najmniej 10 miesięcy, z wyjątkiem zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

181. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przy likwidacji działalności gospodarczej i zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podlegają:

a) wszystkie towary, które na dzień likwidacji lub zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych znajdują się w posiadaniu podatnika,

b) towary, które na dzień likwidacji lub zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu znajdują się w posiadaniu podatnika, o ile przy ich nabyciu przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku

należnego o kwotę podatku naliczonego,

c) towary, które na dzień likwidacji lub zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych znajdują się w posiadaniu podatnika, o ile przy ich nabyciu przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, za wyjątkiem towarów używanych.

182. Dostawa towarów, której przedmiotem są towary objęte spisem z natury sporządzonym na dzień likwidacji działalności dokonana przez byłych wspólników spółek, które uległy likwidacji, w myśl ustawy o podatku od towarów i usług, podlega:

a) zwolnieniu od podatku przez okres 12 miesięcy, licząc od 14. dnia od rozwiązania spółki,

b) zwolnieniu od podatku przez okres 12 miesięcy, licząc od dnia rozwiązania spółki, pod warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury,

c) nie podlega zwolnieniu od podatku.

183. Podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług jest:

a) osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej dokonująca okazjonalnie wewnątrzwspólnotowej dostawy nowych środków transportu,

b) osoba fizyczna zatrudniona na umowę o pracę,

c) osoba zarządzająca przedsiębiorstwem na podstawie kontraktu menedżerskiego, zgodnie z którym

odpowiedzialność wobec osób trzecich ponosi zlecający wykonanie tych czynności.

184. Zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług przedstawiciela podatkowego jest obowiązany ustanowić podatnik, podlegający obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny:

a) posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego,

b) posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa trzeciego i posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego,

c) nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego.

185. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu dokonania dostawy towarów powstaje, co do zasady, z chwilą:

a) wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru,

b) dokonania dostawy towaru,

c) wydania towarów.

186. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usługi budowlanej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej powstaje z chwilą:

a) wykonania tej usługi,

b) otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 180. dnia, licząc od dnia wykonania tej usługi,

c) wystawienia faktury, nie później jednak niż 30. dnia od dnia wykonania tej usługi.

187. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usługi ubezpieczeniowej powstaje z dniem:

a) wykonania usługi,

b) wystawienia faktury,

c) otrzymania całości lub części zapłaty.

188. W przypadku, gdy przed dokonaniem dostawy towarów podatnik otrzymał część zapłaty, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje, co do zasady z chwilą:

a) wystawienia faktury potwierdzającej otrzymanie tej zapłaty,

b) otrzymania całości zapłaty,

c) otrzymania części zapłaty, w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

189. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów w podatku od towarów i usług powstaje, co do zasady:

a) z chwilą wydania towaru,

b) z chwilą przywozu towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju,

c) z chwilą powstania długu celnego.

190. Mały podatnik w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług rozliczający się kasowo świadczy usługę budowlaną na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje z chwilą:

a) wystawienia faktury, nie później jednak niż 30. dnia od dnia wykonania tej usługi,

b) wykonania tej usługi,

c) otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 180. dnia, licząc od dnia wykonania tej usługi.

191. Miejscem świadczenia usług transportu towarów, którego rozpoczęcie i zakończenie ma miejsce odpowiednio na terytorium dwóch różnych państw członkowskich, na rzecz usługobiorcy, będącego podatnikiem, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, jest:

a) miejsce siedziby usługobiorcy,

b) miejsce siedziby usługodawcy,

c) miejsce, w którym faktycznie rozpoczyna się transport towarów.

192. W przypadku świadczenia usług na ruchomym majątku rzeczowym na rzecz osób fizycznych, niebędących podatnikami, miejscem świadczenia tych usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest:

a) miejsce, w którym usługi te są faktycznie wykonywane,

b) miejsce, gdzie świadczący posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania, o ile towary zostaną wywiezione do nabywcy usługi w ciągu 90 dni od dnia wykonania tych usług,

c) miejsce, gdzie usługi są faktycznie świadczone, z wyjątkiem gdy nabywca podał świadczącemu usługę numer, pod którym jest zidentyfikowany dla podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim innym niż państwo na

terenie którego usługa jest świadczona, pod warunkiem, że towary zostaną wywiezione z kraju.

193. Miejscem świadczenia, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, usługi wynajmu samochodu osobowego na okres 1 roku przez polskiego podatnika na rzecz podatnika niemieckiego jest miejsce:

a) gdzie podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej,

b) w którym środki te są faktycznie oddawane do dyspozycji usługobiorcy,

c) w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej.

194. Polski podatnik VAT buduje halę magazynową na rzecz niemieckiego podatnika VAT zlokalizowaną na terytorium Francji. Miejscem świadczenia tej usługi w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest terytorium:

a) Polski,

b) Niemiec,

c) Francji.

195. Podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług z tytułu dostawy towarów jest:

a) obrót, pomniejszony o kwotę należnego podatku,

b) wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów otrzymał

lub ma otrzymać z tytułu tej dostawy od

nabywcy, bez uwzględnienia kwoty samego podatku,

c) kwota należna z tytułu dostawy tych towarów, powiększona o kwotę

należnego podatku.

196. Podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług z tytułu darowizny towaru jest:

a) cena nabycia tego towaru,

b) wartość rynkowa tego towaru,

c) cena nabycia tego towaru, określona w momencie dokonania jego darowizny.

197. Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie towarów jest co do zasady:

a) wartość celna,

b) wartość celna powiększona o należne cło oraz podatek akcyzowy w przypadku importu towarów opodatkowanych tym podatkiem,

c) wartość celna powiększona o cło i podatek akcyzowy, z tym że w przypadku towarów zwolnionych od cła dla potrzeb określenia podstawy opodatkowania przyjmuje się kwotę cła obliczoną według stawki autonomicznej.

198. Podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług z tytułu importu usług jest, co do zasady:

a) obrót, pomniejszony o kwotę należnego podatku,

b) wszystko, co stanowiło zapłatę, którą usługodawca otrzymał lub ma

otrzymać z tytułu wykonania tej usługi od usługobiorcy, bez uwzględnienia kwoty samego podatku,

c) kwota należna z tytułu wykonania tych usług, powiększona o kwotę należnego podatku.

199. Podstawowym założeniem w przypadku obliczenia kwoty podatku od towarów i usług od importu towarów, co do zasady, jest:

a) obowiązek samonaliczenia przez podatników podatku w zgłoszeniu celnym,

b) obowiązek naliczania podatku przez organ celny w decyzji,

c) samonaliczanie lub decyzja organu w zależności od zastosowanej procedury celnej.

200. Jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy nie posiada dowodów potwierdzających wywóz z kraju i dostarczenie do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego towarów, będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy:

a) wykazuje tę dostawę w ewidencji ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju za ten okres,

b) nie wykazuje tej dostawy w ewidencji za ten okres, tylko za następny ze stawką właściwą dla dostawy danegotowaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres

nadal nie posiada tych dowodów – o ile rozlicza się kwartalnie,

c) nie wykazuje tej dostawy w ewidencji za ten okres, tylko za następny ze stawką właściwą dla dostawy danego

towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres

nadal nie posiada tych dowodów – o ile rozlicza się miesięcznie.

201. Dostawa budynku jest zwolniona od podatku od towarów i usług gdy:

a) dostawa jest dokonywana przed pierwszym zasiedleniem tego budynku,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem tego budynku a jego dostawą upłynęło 5 lat,

c) pomiędzy pierwszym zasiedleniem tego budynku a jego dostawą upłynął rok.

202. Działalność w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach:

a) podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług,

b) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych,

c) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

203. Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego od nabywanych towarów i usług przysługuje, co do zasady, w zakresie w jakim towary te

i usługi wykorzystywane są do wykonywania:

a) czynności opodatkowanych i niepodlegających opodatkowaniu,

b) czynności opodatkowanych,

c) czynności opodatkowanych oraz zwolnionych z podatku.

204. Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od nabywanych towarów i usług dotyczy, co do zasady, transakcji, dla których miejscem świadczenia jest terytorium kraju, jak również:

a) dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwota ta mogłaby być odliczona gdyby czynności te wykonywane były na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których

wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami,

b) dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium Unii Europejskiej,

c) dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone gdyby czynności te wykonywane były na terytorium kraju, a podatnik nie posiada dokumentów, z których

wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami,

205. Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług podatek naliczony od nabywanych towarów i usług służących wykonywaniu czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług:

a) nigdy nie podlega odliczeniu,

b) podlega odliczeniu według ogólnych zasad, jeżeli podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami,

c) podlega odliczeniu, jeżeli towary te i usługi są związane ze świadczeniem niektórych usług finansowych dotyczących bezpośrednio towarów eksportowanych, jeżeli podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek

odliczonego podatku z tymi towarami.

206. Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony powstaje, co do zasady:

a) w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy, nie wcześniej jednak niż w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał fakturę, a jeśli podatnik nie dokonał w tym terminie obniżenia - w rozliczeniu za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych,

b) w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę, a jeśli podatnik nie dokonał w tym terminie obniżenia – w ciągu 6 następujących po sobie okresów rozliczeniowych,

c) wyłącznie w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.

207. Podatnikowi, który nie dokonał zgodnie z przepisami podatku od towarów i usług obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w ustawowych terminach przysługuje prawo do takiego obniżenia poprzez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia, nie później jednak niż:

a) w ciągu 1 roku licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, b) w ciągu 5 lat licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego,

c) w ciągu 5 lat licząc od końca roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.

208. W przypadku importu usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, powstaje:

a) w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę,

b) w rozliczeniu za okres, w którym przypada termin płatności faktury,

c) w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych usług powstał obowiązek podatkowy, pod warunkiem, że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest obowiązany rozliczyć ten podatek.

209. W przypadku nabycia samochodu osobowego kwotę podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług stanowi:

a) 50% kwoty podatku określonej w fakturze, nie więcej jednak niż 6 tys. zł,

b) 60% kwoty podatku określonej w fakturze, nie więcej jednak niż 6 tys. zł,

c) 100% kwoty podatku określonej w fakturze, jeżeli samochód jest wykorzystywany wyłącznie do działalności

gospodarczej.

210. W przypadku nabycia pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony wykorzystywanego do celów działalności gospodarczej oraz innych celów kwotę podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług stanowi:

a) 60% kwoty podatku określonej w fakturze, nie więcej jednak niż 6 tys. zł,

b) 50% kwoty podatku określonej w fakturze,

c) 100% kwoty podatku określonej w fakturze.

211. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług podatnicy, którzy w okresie rozliczeniowym nie wykonywali czynności opodatkowanych, co do zasady, kwotę podatku naliczonego za ten okres:

a) wykazują w deklaracji dotyczącej tego okresu i mogą ją przenieść do rozliczenia za następny okres rozliczeniowy,

b) wykazują w deklaracji za ten okres, ale przenoszą do rozliczenia za następny okres rozliczeniowy - jeżeli jednak w kolejnych 6 miesiącach nie wystąpią u nich czynności opodatkowane podatek ten nie podlega już odliczeniu od podatku należnego,

c) nie wykazują w deklaracji za ten okres, lecz dopiero wówczas, gdy wystąpią u nich czynności opodatkowane.

212. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług otrzymane faktury lub dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego lub zwrotu różnicy podatku w przypadku gdy:

a) transakcja udokumentowana fakturą podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona z podatku, a kwota wykazana na fakturze została w całości uregulowana,

b) transakcja udokumentowana fakturą podlega opodatkowaniu, a kwota wykazana na fakturze została uregulowana,

ale w części,

c) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona z podatku.

213. W podatku od towarów i usług wierzyciel może skorygować podstawę opodatkowania i podatek należny z tytułu świadczenia dostawy towarów i świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, która

nie została:

a) uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 120 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze,

b) uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze,

c) uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia wystawienia faktury.

214. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w celu ustalenia proporcji udziału rocznego obrotu z tytułu wykonywania czynności, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności w stosunku do których to prawo przysługuje, jak i nie przysługuje:

a) do obrotu nie wlicza się opodatkowanej sprzedaży środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji a także gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów zaliczanych do

środków trwałych nabywcy, wykorzystywanych na potrzeby jego działalności,

b) do obrotu nie wlicza się przychodów z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości, jeżeli ich wartość jest niższa niż 15 000 zł,

c) do obrotu nie wlicza się opodatkowanej sprzedaży środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji a także gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów zaliczanych do

środków trwałych nabywcy, jeśli transakcje te dokonywane są sporadycznie.

215. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług dokonanie rocznej korekty podatku naliczonego przez okres 5 kolejnych lat (a w przypadku nieruchomości w ciągu 10 lat) dotyczy, co do zasady:

a) wszystkich nabywanych przez podatnika środków trwałych,

b) wyłącznie środków trwałych, których wartość początkowa przekracza 15.000 zł,

c) wyłącznie środków trwałych, których wartość początkowa przekracza 50.000 zł.

216. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w przypadku, gdy środki trwałe o wartości początkowej powodującej konieczność dokonania korekty zostaną zbyte w okresie korekty przed upływem 5 lat od oddania ich do używania, podatnik:

a) jest zobowiązany do dokonania jednorazowej korekty po zbyciu w odniesieniu do całego pozostałego okresu

korekty,

b) nie dokonuje korekty w odniesieniu do pozostałego okresu korekty, jeżeli środki te były wykorzystywane przez co najmniej połowę 5- letniego okresu korekty,

c) jest zobowiązany do dokonania jednorazowej korekty po zbyciu w odniesieniu jedynie do tego roku podatkowego,

w którym nastąpi zbycie.

217. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w przypadku zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa korekta kwoty podatku naliczonego dokonywana jest:

a) przez zbywcę przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa,

b) przez nabywcę przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa,

c) nie dokonuje się korekty.

218. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w przypadku przedłużenia przez naczelnika urzędu skarbowego określonego w ustawie terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym na rachunek bankowy podatnika, jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi:

a) należną kwotę,

b) należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty,

c) należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej odsetkom za zwłokę.

219. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w przypadku przedłużenia przez naczelnika urzędu skarbowego 60-dniowego terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym na rachunek bankowy podatnika, urząd skarbowy dokonuje zwrotu różnicy podatku w tym terminie, jeżeli podatnik:

a) złoży umotywowany wniosek,

b) złoży wniosek wraz z zabezpieczeniem majątkowym w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku,

c) złoży wniosek wraz z zabezpieczeniem majątkowym w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku, nie później jednak niż na 25 dni przed upływem 60-dniowego terminu zwrotu.

220. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług podatnikom dokonującym dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju i niedokonującym sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług:

a) w ogóle nie przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego,

b) przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego (przy spełnieniu określonych warunków) na rachunek bankowy w

terminie 180 dni od dnia złożenia rozliczenia,

c) przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego (przy spełnieniu określonych warunków) na rachunek bankowy w

terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia.

221. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz dostawy towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju podatnikowi:

a) przysługuje zwrot kwoty podatku naliczonego (przy spełnieniu określonych warunków) w terminie 180 dni od dnia złożenia rozliczenia,

b) przysługuje wyłącznie prawo do przeniesienia podatku naliczonego na następny okres rozliczeniowy,

c) przysługuje prawo do zwrotu podatku naliczonego w formie zaliczki przy spełnieniu określonych warunków.

222. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług skrócony z 60 do 25 dni termin zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług (w przypadku gdy kwota podatku od towarów i usług naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego), przysługuje podatnikowi:

a) bezwarunkowo na jego żądanie,

b) bezwarunkowo – bez złożenia wniosku,

c) na jego wniosek złożony wraz z deklaracją podatkową przy spełnieniu określonych warunków.

223. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć termin zwrotu na rachunek bankowy podatnika nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym, jeżeli:

a) zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania,

b) kwota wykazana do zwrotu przekracza 10 000 euro,

c) podatnik wykazuje kwoty do zwrotu przez kolejne 12 miesięcy.

224. W świetle przepisów o podatku od towarów i usług w przypadku małego podatnika w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług (w przypadku gdy kwota podatku od towarów i usług naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego) obowiązują:

a) zasady ogólne,

b) szczególne uregulowania,

c) ogólne reguły, przy czym przewidziany jest dla niego wyłącznie 60-dniowy termin zwrotu na rachunek bankowy

bez możliwości skrócenia do 25 dni.

225. Stosowane, w systemie podatku od towarów i usług w ramach obowiązujących szczególnych procedur dotyczących rolników ryczałtowych, zwolnienia obejmują m.in. :

a) zwolnienia dostawy środków do produkcji rolnej na rzecz rolnika ryczałtowego,

b) zwolnienia z podatku dostawy na rzecz rolnika ryczałtowego środków do produkcji rolnej sfinansowanych ze

środków pochodzących z dopłat obszarowych,

c) zwolnienia z wystawiania faktur przez rolnika ryczałtowego, prowadzenia ewidencji dostaw

i nabyć towarów i usług, składania deklaracji podatkowej.

226. W systemie podatku od towarów i usług zryczałtowany zwrot podatku stosuje się również przy wykonywaniu przez

rolnika ryczałtowego:

a) usług rolniczych na rzecz podatników, którzy rozliczają ten podatek,

b) sprzedaży na terenie gminy produktów rolniczych wytworzonych przez innych rolników ryczałtowych

posiadających gospodarstwo na terenie gminy,

c) odsprzedaży również nowych dóbr kapitałowych nabytych za środki pomocowe UE.

227. Zwolnienia od podatku akcyzowego są regulowane:

a) wyłącznie w ustawie o podatku akcyzowym,

b) wyłącznie w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego,

c) zarówno w ustawie o podatku akcyzowym, jak i rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku

akcyzowego.

228. Na przeznaczenie handlowe wskazuje w szczególności nabycie wewnątrzwspólnotowe papierosów z podatkiem akcyzowym zapłaconym na terytorium państwa członkowskiego dokonane przez osobę fizyczną w ilościach przekraczających:

a) 800 sztuk,

b) 1 000 sztuk,

c) 2 000 sztuk.

229. Napoje alkoholowe używane do produkcji octu są:

a) zwolnione od podatku akcyzowego,

b) objęte obniżoną stawką podatku akcyzowego,

c) wyłączone z opodatkowania podatkiem akcyzowym.

230. Zabezpieczenie akcyzowe może być składane:

a) wyłącznie w formie gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej,

b) w formie zabezpieczenia generalnego albo zabezpieczenia ryczałtowego,

c) w każdej formie, uzgodnionej z właściwym naczelnikiem urzędu celnego.

231. W ustawie o podatku akcyzowym przez terytorium państwa trzeciego rozumie się:

a) terytorium innego niż Rzeczypospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej,

b) terytorium inne niż terytorium państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego,

c) terytorium inne niż terytorium Unii Europejskiej.

232. Przedstawiciela podatkowego, na podstawie ustawy o podatku akcyzowym, na terytorium kraju wyznacza:

a) nabywca,

b) sprzedawca,

c) właściwy naczelnik urzędu celnego.

233. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie:

a) 5 dni, licząc od dnia nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel,

b) 10 dni, licząc od dnia przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium

kraju,

c) 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu

osobowego na terytorium kraju.

234. Podatkowe znaki akcyzy:

a) są sprzedawane producentom,

b) są sprzedawane eksporterom,

c) otrzymują importerzy.

235. Podatnicy dokonujący importu wyrobów akcyzowych są obowiązani do obliczenia i wykazania kwoty akcyzy w:

a) raporcie wwozu składanym za pośrednictwem teleinformatycznego systemu służącego do przemieszczania wyrobów akcyzowych,

b) deklaracji podatkowej dla podatku akcyzowego,

c) zgłoszeniu celnym.

236. Wstępnych wpłat podatku akcyzowego za okresy dzienne dokonuje się:

a) nie później niż 25 dnia po dniu, w którym powstał obowiązek podatkowy, a w przypadku podmiotu prowadzącego skład podatkowy po dniu, w którym nastąpiło zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy i powstało

zobowiązanie podatkowe,

b) nie później niż 10 dnia po dniu, w którym nastąpiło zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy skutkujące

powstaniem zobowiązania podatkowego,

c) do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zakończenie procedury zawieszenia poboru

akcyzy skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego.

237. Podatnicy podatku od gier, z wyłączeniem podatników w pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera, są obowiązani, bez wezwania, do składania deklaracji podatkowych dla podatku od gier właściwemu naczelnikowi urzędu celnego:

a) za okresy miesięczne, w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po

miesiącu, którego dotyczy rozliczenie,

b) za okresy kwartalne, w terminie do 25 dnia następującego po każdym kolejnym kwartale,

c) za okresy dekadowe, w terminie do 10 dnia od ostatniego dnia dekady.

238. Podatnicy podatku od gier wpłacają ten podatek na rachunek:

a) właściwego urzędu celnego,

b) właściwej izby celnej,

c) właściwego urzędu skarbowego, a w przypadku gier stanowiących monopol państwa na rachunek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.

239. Obowiązek podatkowy w podatku od gier, z wyjątkiem turnieju gry w pokera, powstaje:

a) z chwilą przystąpienia gracza do gry hazardowej,

b) z chwilą losowania nagród w grach losowych lub ogłoszenia oficjalnego wyniku w zakładach wzajemnych,

c) z dniem rozpoczęcia wykonywania działalności w zakresie gier hazardowych.

240. Podatnicy prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych uiszczają podatek od gier w formie zryczałtowanej w wysokości:

a) 2 000 zł miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie,

b) 2 000 zł miesięcznie od każdego punktu gier,

c) 180 euro miesięcznie od gier urządzanych na każdym automacie.

241. Za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumie się:

a) działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach

wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 4

b) działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej

c) działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach

wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5.

242. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają:

a) użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej,

b) grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej

c) budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą

243. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi:

a) wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.,

b) wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego,

c) wartość ustalona na dzień 31 grudnia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w następnym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 31 grudnia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

244. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, to podatek od nieruchomości za ten rok ustala się:

a) proporcjonalnie do liczby dni, w których istniał obowiązek podatkowy,

b) proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek podatkowy,

c) za każdy kwartał, za który istniał obowiązek podatkowy.

245. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje:

a) od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku,

b) od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem

c) od pierwszego dnia miesiąca, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

246. Jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi:

a) wartość rynkowa określona przez biegłego powołanego spośród rzeczoznawców majątkowych,

b) wartość rynkowa określona przez podatnika

c) wartość rynkowa określona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

247. Opłacie skarbowej nie podlega:

a) złożenie odpisu dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa,

b) w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej, wydanie zaświadczenia na wniosek,

c) dokonanie czynności urzędowej w sprawach z zakresu budownictwa mieszkaniowego.

248. Opłacie skarbowej podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej:

a) wydanie zaświadczenia w sprawach ubezpieczenia społecznego,

b) wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach,

c) wydanie zaświadczenia w sprawach wynagrodzeń za pracę.

249. Od opłaty skarbowej zwolnione jest:

a) złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, jeżeli dotyczy podpisywania deklaracji

podatkowych składanych za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

b) wydanie zezwolenia w sprawach budownictwa mieszkaniowego,

c) dokonanie czynności urzędowej, jeżeli podlegają innym opłatą o charakterze publicznoprawnym lub są od tych

opłat zwolnione.

250. Kwota opłaty skarbowej w przypadku umocowania dwóch doradców podatkowych w jednym dokumencie pełnomocnictwa do łącznej reprezentacji osoby fizycznej przed organem podatkowym wynosi:

a) 17 zł - jako od jednego stosunku pełnomocnictwa,

b) 34 zł – jako od podwójnego stosunku pełnomocnictwa,

c) 51 zł – jako od potrójnego stosunku pełnomocnictwa.

Odpowiedzi:

1. A

2. B

3. A

4. A

5. B

6. C

7. A

8. B

9. A

10. B

11. B

12. A

13. B

14. C

15. A

16. C

17. A

18. A

19. C

20. A

21. B

22. A

23. A

24. C

25. A

26. B

27. B

28. B

29. C

30. A

31. B

32. C

33. B

34. B

35. B

36. B

37. B

38. B

39. B

40. B

41. A

42. B

43. A

44. B

45. C

46. A

47. A

48. C

49. B

50. B

51. A

52. B

53. C

54. C

55. A

56. B

57. B

58. A

59. B

60. C

61. A

62. B

63. A

64. C

65. A

66. C

67. C

68. B

69. B

70. B

71. C

72. C

73. B

74. C

75. B

76. B

77. C

78. C

79. B

80. A

81. B

82. A

83. C

84. A

85. B

86. C

87. C

88. B

89. B

90. C

91. B

92. A

93. C

94. C

95. C

96. A

97. B

98. B

99. B

100. B

101. B

102. B

103. A

104. A

105. C

106. C

107. C

108. A

109. C

110. A

111. B

112. A

113. B

114. B

115. C

116. A

117. B

118. C

119. C

120. B

121. B

122. A

123. B

124. C

125. A

126. B

127. B

128. C

129. C

130. C

131. C

132. C

133. B

134. A

135. C

136. A

137. B

138. C

139. C

140. A

141. C

142. B

143. C

144. A

145. A

146. A
147. C
148. A
149. B
150. A
151. A
152. A
153. C
154. A
155. B
156. A
157. B
158. B
159. B
160. A
161. B
162. A
163. B
164. B
165. C
166. B
167. A
168. B
169. C
170. C
171. C
172. B
173. C
174. C
175. C
176. B
177. A
178. A
179. B
180. C
181. B
182. B
183. A
184. C
185. B
186. A
187. C
188. C
189. C
190. C
191. A
192. A
193. A
194. C
195. B
196. C
197. B
198. B
199. A
200. B
201. B
202. A
203. B
204. A
205. C
206. A
207. B
208. C
209. C
210. B
211. A
212. C
213. B
214. A
215. B
216. A
217. B
218. B
219. B
220. C
221. A
222. C
223. A
224. A
225. C
226. A
227. C
228. A
229. A
230. B
231. C
232. B
233. C
234. C
235. C
236. A
237. A
238. B
239. C
240. A
241. C
242. A
243. A
244. B
245. B
246. B
247. C
248. B
249. A
250. A

Egzamin pisemny na doradcę podatkowego 2014

2014-05-25T15:41:00.001+02:00

No i stało się! zamiast przygotowywać się do starych testów i kazusów koniecznym będzie opanowanie nowej listy pytań które zostały opublikowane na stronie Ministerstwa Finansów przez państwową komisje egzaminacyjną uchwałą 14/V/2014. Poniżej postaram się ogarnąć w pierwszej kolejności kazusy a następnie dopiero część testową. Temat ten będzie sukcesywnie aktualizowany :-)

Poniżej umieszczoną listę 45 pytań można podzielić na następujące kategorie:

Skargi na interpretacje: 13 ( 1; 2; 3; 5; 7; 10; 11; 12; 13; 30; 31; 37; 40)

Skargi do WSA: 7 ( 8; 19; 24; 36; 38; 39; 43)

Skargi kasacyjne: 6 (18; 23; 25; 29; 33; 44)

Skargi o wznowienie postępowania: 3 (16; 17; 28)

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia NSA: 1 (42)

Zażalenia do NSA: 3 (14; 15; 34)

Zażalenia na postanowienia: 3 (20; 21; 41)

Zażalenia na zarządzenie przewodniczącego: 2 (26; 35)

Zażalenie na odmowę wstrzymania decyzji: 1 (22)

Odwołania: 3 (4; 6; 32)

Wnioski o wznowienie postępowania: 2 ( 9; 45 )

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji: 1 ( 27)

1. Skarga na interpretację

Zainteresowana (podatniczka) Hanna K. wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku podała, że jest doradcą podatkowym wykonującym jednoosobowo i samodzielnie swój zawód we własnej indywidualnej kancelarii doradcy podatkowego. W ramach tej działalności wykonuje równie ż czynności zastępstwa prawnego z urzędu przed sądem administracyjnym, z tytułu przyznania w tym zakresie skarżącym podatnikom przez sąd prawa pomocy. Wobec powyższego zainteresowana zadała pytanie: czy przychody uzyskiwane jako zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej z urzędu kwalifikować należy jako pochodzące z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy te ż jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, wskazanej w art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy podatkowej? Zdaniem zainteresowanej przychody te są przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 14 lutego 2014 r., nr 90/60/90, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, ocenił stanowisko zainteresowanej podatniczki jako nieprawidłowe. Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego wykonywanie zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym z urzędu, to jest w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy, odbywa się na zlecenie sądu, co odpowiada treści art. 13 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu oceniane przychody pochodzą ze źródła przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z działalności wykonywanej osobiście, niezależnie od tego, czy prowadząc kancelarię doradcy podatkowego podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, czy też nie.

Wnioskodawczyni nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem i złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji. Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 4a; Art. 50 § 1, 52 § 3 ; 53 § 2, 54 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 13 pkt. 6, art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 UPDOF; Art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ord. P; Art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ord. Pod.

2. Skarga na interpretację

Zainteresowany (podatnik): KMBM – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Spółka zamierza nabyć akcje spółki komandytowo-akcyjnej. Jako akcjonariusz spółki komandytowo-akcyjnej będzie posiadała określony udział w zysku spółki, o ile zysk zostanie przeznaczony do podziału przez walne zgromadzenie wspólników. Spółka zadała pytanie, czy w związku z posiadaniem przez nią statusu akcjonariusza w spółce komandytowo-akcyjnej , przychód (dochód) po jej stronie powstanie w dacie wypłaty dywidendy, tj. po podjęciu przez walne zgromadzenie uchwały o podziale zysku lub gdy statut spółki tak stanowi w innym dniu, czy też przychód z tego tytułu wystąpi po stronie wnioskodawcy na analogicznych zasadach, jak w przypadku komplementariusza, to jest zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? W ocenie spółki przychód powstaje u akcjonariusza s półki komandytowo - akcyjnej dopiero w dacie otrzymania dywidendy, na skutek podjęcia uchwały o podziale zysku.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia 15 stycznia 2012 r., nr 100/2012, uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki komandytowo-akcyjne j spółka ta nie jest podatnikiem podatku dochodowego, podatnikami są wszyscy wspólnicy tej spółki. Je żeli akcjonariuszem spółki komandytowo-akcyjnej jest osoba prawna, to przychody z udziału w spółce komandytowo-akcyjnej podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w sposób określony w art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z tym przepisem, dochody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3 [...] łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału. Organ podkreślił, że podatnicy zobowiązani są wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego, a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące. Ustawodawca nie czyni wyjątku w zakresie opodatkowania dochodów akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej uzyskanych z udziału w tej spółce w stosunku do jego pozostałych dochodów, a tak że w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez wspólników innych spółek osobowych. Zdaniem organu, akcjonariusz obli czając miesięczne zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych powinien uwzględniać część przychodów i kosztów spółki komandytowo-akcyjnej, przypadających m. in. na posiadane w trakcie roku obrachunkowego akcje, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 u.p.d.o.p., bez rozróżnienia jednak, który ustęp tego przepisu organ miał na myśli. Z kolei podstawę udokumentowania przychodu i dochodu stanowią księgi rachunkowe, do których prowadzenia zobowiązana jest spółka komandytowo-akcyjna na zasadach uregulowanych w ustawie o rachunkowości. Przychód wynikający z ksiąg stanowi, wedle opinii organu, podstawę do określenia wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku z tytułu udziału w spółce osobowej dla każdego ze wspólników. Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 4a; Art. 50 § 1, 52 § 3 ; 53 § 2, 54 § 1 PPSA
Podstawa prawna materialna: Art. 5 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt. 1, art. 12 ust. 3 Art. 12 ust. 3e, art. 22 ust. 1, art. 25 ust. 1 u.p.d.o.f ; Art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ord. Pod

3. Skarga na interpretację

Zainteresowany (podatnik): MK – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku od nieruchomości. We wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny z którego wynika, że jest właścicielem stacji transformatorowych, w skład których wchodzą transformatory. Transformatory nie są umiejscowione w budynkach, lecz zostały zamontowane na betonowych żerdziach (fundamentach), mogą być odłączane, przenoszone i montowane w innych miejscach.

W tym stanie faktycznym Spółka zadała następujące pytanie: czy opisane transformatory stanowią urządzenia budowlane, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane lub czy są budowlami wchodzącymi w skład budowli jako całości techniczno - użytkowej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy podatkowej w związku z art. 3 pkt 1 lit. b powołanej ustawy Prawo budowlane. Przedstawiając swoje stanowisko prawne w sprawie Spółka uznała, że transformatory nie są urządzeniami budowlanymi ani budowlami opisanymi wyżej. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 2 lutego 2014 r., nr 22/2014, Prezydent miasta Wrocławia ocenił stanowisko Spółki jako nieprawidłowe. Zdaniem podatkowego organu interpretacyjnego betonowe fundamenty i transformatory składają się na całość techniczno - użytkową specyficzną dla budowli. Transformator jest integralną częścią całego zespołu budowli, a więc mieści się w przedmiocie opodatkowania wskazanym w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji. Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 4a; Art. 50 § 1, 52 § 3 ; 53 § 2, 54 § 1 PPSA Podstawa prawna materialna: Art. 1a ust.1 pkt 2 u.o.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 9 u.p.b.; art. 1a ust.1 pkt. 2 u.o.p.o.l w zw. z art. 3 pkt 1 lib. b .u.p.b

4. Odwołanie

W dniu 11 stycznia 2014 r. podatnik Mieczysław D. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 100 000 zł. za rok podatkowy 2010. Do wniosku tego, powołując się na art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, złożył skorygowaną deklarację podatkową za rok 2010. Decyzją z dnia 3 marca 2014 r., nr 14/2/2014, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa – Śródmieście odmówił stwierdzenia nadpłaty. W ocenie organu podatkowego z rozpatrzonego wniosku dochodzona przez podatnika nadpłata nie wynika. Nadpłata ta wynika być może z treści skorygowanej deklaracji podatkowej za rok podatkowy 2010, jednakże podatnik nie złożył wniosku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za ten okres podatkowy, natomiast wszczęcie z urzędu wymienionego postępowania z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej było niedopuszczalne, ponieważ toczyło się już postępowanie, w którym rok 2010 oceniany był z punktu widzenia żądania stwierdzenia nadpłaty. Proszę sporządzić odwołanie od przedstawionej decyzji.

Podstawa prawna formalna: Art. 127, art. 220, art. 223 i art. 233 Ord.Pod.
Podstawa prawna materialna: Art. 21 § 2, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 3 i § 4 Ord.Pod. Art. 21 § 3 w zw. z art. 165 § 2 Ord.Pod.

5. Skarga na interpretację

Zainteresowany (podatnik) Adam M. wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku przedstawił zdarzenie przyszłe, w którym zamierza zostać akcjonariuszem spółki komandytowo – akcyjnej, w której nie będzie pełnił roli komplementariusza. Zapytał w związku z tym, czy uzyskane przez akcjonariusza dochody związane z posiadaniem akcji w spółce komandytowo akcyjnej podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to jest w trakcie roku podatkowego, poprzez ustalanie co miesiąc dochodu przypadającego na akcjonariusza i zapłatę zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych, czy też dochód ten podlega opodatkowaniu dopiero w momencie faktycznej zapłaty dywidendy akcjonariuszowi. Zdaniem wnioskodawcy w tracie roku podatkowego nie ciąży na nim obowiązek ustalenia dochodu i wpłacania comiesięcznych zaliczek, natomiast zobowiązany jest do opodatkowania przypadającego na niego dochodu dopiero w dacie wypłacenia mu przez spółkę dywidendy. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 września 2013 r., nr 112/118, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, ocenił stanowisko zainteresowanego jako nieprawidłowe. Podatkowy organ interpretacyjny podniósł, że opodatkowaniu podlegają dochody poszczególnych wspólników. W konsekwencji dochody wnioskodawcy podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ wskazał, że jeżeli spółka nieposiadająca osobowości prawnej prowadzi jedną z wymienionych w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych działalności, to przychody wspólników takiej spółki, określone na podstawie art. 8 ust. 1 wymienionej ustawy, uznawane są za przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 5b ust. 2 tej samej ustawy podatkowej. W powołanej ustawie brak jest regulacji szczególnych dotyczących rozliczania przychodów i kosztów ich uzyskania z tytułu uczestnictwa w spółce przez akcjonariusza te j spółki i opodatkowania uzyskanych z tego tytułu dochodów. Wobec tego uzyskane przez tę spółkę przychody i poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u jej wspólników, to jest akcjonariuszy i komplementariuszy. Dla wspólnika będącego osobą fizyczną będzie to dochód z pozarolniczej działalno ści gospodarczej – niezależnie od statusu wspólnika w spółce - podlegający opodatkowaniu albo wg skali podatkowej (art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) , albo podatkiem w stawce 19% wg art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustalany na podstawie prowadzonych przez spółkę ksiąg rachunkowych. W takim przypadku dochód obliczony będzie na zasadzie zawartej w art. 24 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji powyższego podatnicy będą zobowiązani, na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bez wezwania, wpłacać zaliczki miesięczne na podatek, wg zasad i w wysokości określonej w tejże ustawie. Organ wskazał także na wynikający z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek składania rocznych zeznań podatkowych i ostatecznie stwierdził, że przychód uzyskany przez akcjonariusza z tytułu uczestnictwa w spółce komandytowo - akcyjnej będzie przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej, to jest ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a wnioskodawca jako akcjonariusz takiej spółki będzie zobowiązany do ustalania przychodów i kosztów ich uzyskania proporcjonalnie do wysokości jego udziału w zysku spółki na podstawie ksiąg rachunkowych spółki, do wpłacania zaliczek i do złożenia rocznego zeznania podatkowego.

Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 4a; Art. 50 § 1, 52 § 3 ; 53 § 2, 54 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 14 ust. 1i w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 art. 5b ust. 2 i w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f; art. 14 ust. 1 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5b ust. 2 i art. 8 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 3 up.d.o.f art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ord. Pod.

6. Odwołanie

XYZ Spółka z o. o. w 2012 r. poniosła strat ę w kwocie 12300 zł z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności z tytułu umów sprzeda ży towarów handlowych, a przysługujących jej wobec ABC S.A. Spółka XYZ zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów stratę z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności przy uwzględnieniu wartości wierzytelności z należnym podatkiem od towarów i usług (10000 zł + 2300 z ł VAT). Organ podatkowy prowadząc postępowanie podatkowe zakwestionował zaliczenie straty do kosztów uzyskania przychodów, twierdząc, że Spółka jest ewentualnie uprawniona do zaliczenia straty do kosztów uzyskania przychodów, ale bez uwzględniania podatku od towarów i usług, a więc w kwocie 10000 zł, gdyż ten podatek jest rozliczany według odrębnych zasad, określonych w ustawie o podatku od towarów i usług.

Decyzją z dnia 4 marca 2013 r., doręczoną Spółce w dniu 8 marca 2013 r., organ podatkowy I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. kwestionując zaliczenie straty z tytułu zbycia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów wraz z należnym podatkiem od towarów i usług. Proszę sporządzić odwołanie, działając jako pełnomocnik Spółki - doradca podatkowy.

Podstawa prawna formalna: Art. 220 § 1 w zw. z art. 222 w zw. z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ord.Pod. Podstawa prawna materialna: Art. 12 ust. 1-3 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p

7. Skarga na interpretację

ABC S.A. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wy datków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę wynikało, że organy spółki podjęły uchwały w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego. Konsekwencją tego jest emisja nowych akcji, które oferowane będą w ramach oferty publicznej. Akcje zostaną wprowadzone do obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie (GPW). W związku z powyższym Spółka ponosi wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego i ofertą publiczną swoich akcji. Wydatki te obejmują opłaty notarialne, sądowe, opłaty za publikację, podatek od czynności cywilnoprawnych, opłaty na rzecz GPW, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych (KDPW). Oprócz tego spółka ponosi tak że inne wydatki, dotyczą one usług związanych z przygotowaniem prospektu emisyjnego, publicznym udostępnieniem prospektu, poszukiwaniem inwestorów, obsługą techniczno - organizacyjną i prowadzeniem oferty publicznej, koordynowaniem i raportowaniem o przebiegu procesu oferty, rozliczeniem oferty publicznej. Usługi te obejmują doradztwo inwestycyjne, pomoc prawną, usługi audytorskie, wyceny, tłumaczenia, usługi i pośrednictwo firmy inwestycyjnej, oferującego i subemitenta, usługi marketingowe, poligraficzne.

W związku z powyższym spółka zadała pytanie, czy ponoszone przez ni ą wydatki w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, emisją i ofertą publiczną akcji, a w szczególności wydatki na usługi związane z wprowadzeniem akcji do obrotu na GPW oraz czynności związane z przygotowaniem, organizacją i przeprowadzeniem publicznej oferty akcji oraz ich obsługą i rozliczeniem, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem spółki wszystkie poniesione przez ni ą wydatki związane z emisją i ofertą publiczną emitowanych akcji mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W dniu 10 grudnia 2013 r. Minister Finansów – organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał interpretację, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe . Wydatków związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego nie można traktować, jako kosztów uzyskania przychodów, nie odnoszą się one bowiem do przychodu podatkowego, są bezpośrednio powiązane z przeprowadzeniem neutralnej podatkowo operacji na kapitale zakładowym spółki. Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r., nadanym listem poleconym, w tym samym dniu w placówce pocztowej, Spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Proszę sporządzić skargę, działając jako pełnomocnik Spółki doradca podatkowy.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 4a; Art. 50 § 1, 52 § 3 ; 53 § 2, 54 § 1 PPSA Podstawa prawna materialna: Art. 15 ust. 1, art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p ; Art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ord. Pod.

8. Skarga na decyzję

Anna Nowak pismem z dnia 15.02.2013 r. zwróciła się do Urzędu Skarbowego w W. o rozłożenie na raty (24 raty) zapłaty zaległości podatkowej w kwocie 12000 zł w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia udziału w nieruchomości oraz umorzenie odsetek za zwłokę. Jako uzasadnienie wniosku podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Anna Nowak powołała się na trudną sytuację materialną w jej rodzinie oraz ponoszenie kosztów kształcenia córki i syna w liceum oraz mało letniego syna w szkole podstawowej. Mąż zmarł i Anna Nowak samotnie wychowuje i utrzymuje troje dzieci. Rodzina korzysta sporadycznie z pomocy społecznej, dzieci pobierają rentę rodzinną w najniższym wymiarze. Przedmiotem zasiedzenia jest udział w nieruchomości, w której Anna Nowak zamieszkuje wraz z rodziną. Anna Nowak zmuszona była do spłaty zaciągniętych kredytów na remont domu, kształcenie dzieci i nie posiada żadnych oszczędności ani cennych ruchomości. Uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w kwocie 2000 zł miesięcznie. Anna Nowak uzyskuje dodatkowe dochody z tytułu pracy nakładczej w wysokości około 600 zł miesięcznie. Przewiduje zatem, że będzie w stanie spłacić zaległość podatkową w 24 ratach, zwłaszcza, że córka i syn skończą w tym roku liceum i podejmą pracę. Natomiast nie ma możliwości jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej. Umorzenie odsetek za zwłokę stanowiłoby dla podatnika znaczną ulgę.

Organ podatkowy nie prowadząc postępowania w sprawie weryfikacji przesłanek wniosku poprzestał na okolicznościach wskazanych przez podatnika we wniosku i decyzją z dnia 20 maja 2013 r., doręczoną w dniu 23 maja 2013 r., odmówił podatnikowi rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, który statuuje uznani owość organu podatkowego w zakresie udzielania ulg podatkowych. Organ w uzasadnieniu wskazał, że sytuacja majątkowa podatnika jest trudna, jednak podatek od spadków i darowizn jest podatkiem majątkowym i podatnik uzyskał tytułem zasiedzenia przysporzenie. Przesłanki podane przez podatnika we wniosku nie są wystarczającą podstawą do rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę, podatnik nie daje gwarancji, że zapłaci zaległość podatkową w ratach. Ponadto organ podatkowy powołał się na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 25 kwietnia 2013 r., który odmówił udzielenia zgody na zastosowanie wnioskowanej ulgi podatkowej, zresztą też nie prowadząc żadnego postępowania dowodowego w sprawie. Anna Nowak od powyższej decyzji organu I instancji wniosła odwołanie powtarzając argumenty jak we wniosku o udzielenie ulgi podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozłożenie na 24 raty zaległości podatkowej i umorzenie odsetek za zwłokę. Organ II instancji decyzją z dnia 1 lipca 2013 r., doręczoną Annie Nowak w dniu 5 lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ II instancji w całości podzielił argumentację organu Instancji.

Proszę sporządzić skargę, działając jako pełnomocnik - doradca podatkowy.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 1; Art. 50 § 1, 52 § 1 ; 53 § 1, 54 § 1 PPSA ; Art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c PPSA; Art. 135; Art. 200, 205 § 2 PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Ord.Pod; Art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ord. Pod.

9. Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego

Z akt sprawy wynika, iż podatnik na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 marca 2008 r. nabył ½ udziału w spadku po ojcu. Postanowienie uprawomocniło się 11 kwietnia 2008 r. i zostało mu doręczone w dniu 8 maja 2008 r. W dniu 6 czerwca 2008 r. Jan W. złożył w organie podatkowym zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych. Z uwagi na to, że zgłoszenie zostało złożone z uchybieniem miesięcznego terminu, zakreślonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn (art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy) decyzją z dnia 23 października 2008 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. ustalił Janowi W. zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 34000,00 zł. W wyniku złożonego odwołania organ II instancji decyzją z dnia 10 lutego 2009 r., doręczoną Janowi W. w dniu 13 lutego 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podatnik nie składał skargi do sądu administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt P 43/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. (wyrok ogłoszony w dniu 18 czerwca 2013 r. w Dz. U. z 2013, poz. 692). Proszę sporządzić wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, działając jako pełnomocnik - doradca podatkowy.

Podstawa prawna formalna: Art. 240 § 1 pkt 8 w zw. z art. 241 § 2 pkt. 2 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 246 § 1 Ord.Pod

10. Skarga na interpretację

Zainteresowany (podatnik) Stefan B. wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku wskazano, że zainteresowany i inne osoby fizyczne są wspólnikami tej samej spółki jawnej. Planowane jest przekształcenie spółki jawnej w spółkę z o.o., w której udziały zostaną objęte przez wnioskodawcę i jego dotychczasowych wspólników. Następnie udziały te, wycenione według wartości rynkowej, zostaną wniesione tytułem wkładów do innej spółki osobowej, na przykład spółki jawnej czy spółki komandytowo-akcyjnej. W związku z takim stanem faktycznym wnioskodawca postawił następujące pytanie: "Czy wniesienie przez podatnika do spółki osobowej wkładów niepieniężnych w postaci udziałów w spółce z o.o. spowoduje n a gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powstanie przychodu u wspólnika na dzień podwyższenia wkładów w spółce jawnej?". W ocenie wnioskodawcy wniesienie w kładu niepieniężnego w postaci udziałów spółki z o.o. do spółki osobowej nie spowoduje powstania przychodu w wysokości wartości nominalnej objętych udziałów na dzień podwyższenia wkładów w spółce osobowej.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 11 V 2011 r., nr 18/15, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, stwierdzając, że w opisanym stanie faktycznym wniesienie wkładu do spółki osobowej w postaci udziałów jest równoznaczne z ich odpłatnym zbyciem, stanowi zatem przychód z kapitałów pieniężnych i będzie podlegało opodatkowaniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym przychodem będzie wartość objętego wkładu w spółce osobowej, a kosztami uzyskania tego przychodu będą wydatki poniesione na nabycie wniesionych do spółki osobowej udziałów.

Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 2 pkt 4a; Art. 50 § 1, 52 § 3 ; 53 § 2, 54 § 1 PPSA ; Art. 146 § 1 art. 20,0 i 205 § 2 PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ; Art. 21 ust. 1 pkt. 50b u.p.d.o.f; art. 14c§ 2, art. 121 § 1 Ord.Pod w z. z art. 14h Ord.Pod.

11. Skarga na interpretację

Zainteresowany (podatnik): PK – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

We wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że jako ogólnopolski kolporter prasy prowadzi sprzedaż prasy oraz wyrobów pozaprasowych w punktach sprzedaży detalicznej (kioski oraz saloniki prasowe) na terenie całego kraju. Spółka jest najemcą użytkowanych pomieszczeń. W celu dostosowania tych pomieszczeń do potrzeb oraz standardów prowadzonej przez Spółkę działalności konieczne jest dokonywanie w nich inwestycji, w tym niezbędnych prac adaptacyjnych. Zdarza się, że dana lokalizacja nie spełnia zakładanych celów i generuje straty. Wówczas Spółka stara się zakończyć najem w tym miejscu, w celu zawarcia nowej umowy, która przyniesie przychód z prowadzonej działalności. W większości przypadków zawarte przez Spółkę umowy nie przewidują możliwości zwrotu przez wynajmującego wydatków poniesionych na ulepszenie przedmiotowych obiektów, ani te ż zwrotu wyposażenia sfinansowanego przez Spółkę. Wyposażenie jest bowiem przystosowane do danego wynajmowanego pomieszczenia, tzn. jest ono wykonywane pod konkretne wnętrze i pomimo że można je chociaż częściowo zdemontować, to po takim demontażu uzyskane elementy nie nadają się do ponownego wykorzystania, bądź ich przystosowanie do nowego miejsca jest dla Spół ki finansowo nieopłacalne. Zdemontowane elementy nie nadają się równie ż do sprzedaży. Spółka takie inwestycje traktuje jako inwestycje w obcym środku trwałym, od których dokonywana jest amortyzacja. W momencie rozwiązania umowy Spółka wykreśla środek trwały z ewidencji, dokonuje likwidacji środka trwałego.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zapytała - czy strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcy środek trwały w postaci wydatków poniesionych na dostosowanie zajmowanego na podstawie umowy najmu lokalu do prowadzonej działalności może zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Spółki, strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, je żeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 10 II 2014 r., nr 115/2014, w której ocenił stanowisko zainteresowanej Spółki jako nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że w przypadku, gdy Spółka zbywa nieodpłatnie na rzecz danego wynajmującego prawo do wartości poniesionych nakładów w obcym środku trwałym odpowiadające niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - nie ma ona prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości inwestycji w obcym środku trwałym z uwagi na kumulatywne zaistnienie następujących negatywnych przesłanek:

– koszt odpowiadający niezamortyzowanej wartości zbytego nieodpłatnie środka trwałego nie spełnia generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to jest istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi kosztami a uzyskanymi przychodami, gdyż środki trwałe i inwestycje w obce środki trwałe pozostające w opuszczanych pomieszczeniach nie będą już wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki.

– koszt ten podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

12. Skarga na interpretację

Zainteresowany (płatnik): MZS – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność usługową w miejscu swej siedziby jak równie ż w wielu innych miejscowościach na terenie całego kraju. W związku z tą działalnością pracownicy Spółki wyjeżdżają do różnych miejscowości; z tego tytułu wypłacane są im diety, koszty podróży, noclegu i wyżywienia. W tym stanie rzeczy Spółka zadała następujące pytanie: czy wypłacone pracownikowi diety, koszty podróży, noclegu i wyżywienia za odbyte przez niego wyjazdy służbowe są wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prezentując własne stanowisko Spółka udzieliła na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 września 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, co następuje: jeżeli w opisanym zdarzeniu przyszłym będziemy mieli do czynienia z podróżą służbową, to diety i kwoty należności wypłaconych pracownikom, związanych z podróżą służbową, podlegać będą zwolnieniu na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ stwierdził ponadto, że nie wypowie się w kwestii, czy opisywane wyjazdy pracowników Spółki s ą podróżami służbowymi a także czy wypłacane kwoty są dietami oraz innymi należnościami związanymi z podróżami służbowymi, ponieważ zagadnienia te regulowane są przepisami prawa pracy, które nie mogą stanowić przedmiotu indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego, w żadnym przypadku nie mogą być nim przepisy nie podatkowe.

Wnioskodawca nie zgodził się z powyższym stanowiskiem i złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że nie udzielono mu pełnej i wyczerpującej interpretacji indywidualnej. Minister Finansów nie zmienił wydanej interpretacji.

Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na opisaną powyżej indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego.

13. Skarga na indywidualną interpretację

W dniu 1 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (nr 100/2014) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W dniu 1 kwietnia 2014 r. podatnik Bogdan L. wniósł skargę na wyżej wymienioną interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę zastosowania materialnego prawa podatkowego w postaci art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarga wpłynęła do sądu, została opłacona wpisem sądowym; sprawa oczekiwała na merytoryczne rozpoznanie przez sąd. Przed wyznaczeniem rozprawy w sprawie, w dniu 1 maja 2014 r., Minister Finansów wydał indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (nr 200/2014), w której, powołując się wyłącznie na art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, uchylił zaskarżoną przez podatnika do sądu interpretację z dnia 1 marca 2014 r. Zdaniem Ministra Finansów, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2014 r. była nieprawidłowa, ponieważ podatkowy organ interpretacyjny wydał ją w odniesieniu do niewyczerpująco przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, to jest nie zastosował art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Z tego powodu, w ocenie Ministra Finansów, na podstawie art . 14e § 1 Ordynacji podatkowej, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2014 r. mu siała zostać uchylona interpretacją indywidualną z dnia 1 maja 2014 r.

Wezwany, w dniu 9 maja 2014 r., przez podatnika do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie udzielił na to wezwanie odpowiedzi. Proszę sporządzić skargę do sądu administracyjnego na wydaną przez Ministra Finansów indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 1 maja 2014 r. (nr 200/2014).

14. Zażalenie do NSA

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Markowi Markiewiczowi wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niewystąpienie okoliczności uzasadniających spełnienie przesłanek wstrzymania, o których m owa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a. Odpis powyższego orzeczenia doręczono stronie w dniu 5 września 2012 r. W piśmie datowanym na dzień 18 września 2012 r. skarżący wystąpił do sądu o zmianę tegoż postanowienia w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a. Pismo skarżącego zostało potraktowane przez sąd jako zażalenie na ww. postanowienie, które to za żalenie postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. sąd odrzucił z uwagi na upływ terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia z dnia 23 sierpnia 2012 r., to jest na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie z dnia 9 października 2012 roku.

15. Zażalenie do NSA

W skardze z dnia 15 października 2013 roku Janina Janowska (podatniczka) zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 201 0 rok. W tym samym piśmie wystąpiła do sądu o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270), dalej w skrócie: p.p.s.a. Podniosła, że cierpi na chorobę wieńcową oraz korzysta z rehabilitacji po chorobie nowotworowej. Jednocześnie ma ona na swoim utrzymaniu uczącą się córkę. W tej sytuacji, zapłacenie wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty podatku odbyłoby się kosztem rezygnacji z wykupienia leków oraz zaprzestania rehabilitacji, co wiązałoby się niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody oraz ryzykiem wystąpienia nieodwracalnych skutków dla jej stanu zdrowia. WSA postanowieniem z dnia 29 października 2013 roku odmówił wstrzymania wykonania decyzji powołując się na brak wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odpis postanowienia sądu doręczono skarżącej w dniu 15 listopada 2013 roku. Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie WSA z dnia 29 października 2013 r.

16. Skarga o wznowienie postępowania przed NSA

Wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej w skrócie: p.p.s.a., oddalił skarg ę kasacyjną Piraci Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2009r., w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2006 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu jawnym, poprzedzającym wydanie wyroku w dniu 6 października 2011 roku, rozpoznał też złożony w dniu 5 października wniosek Jana Kowalskiego o dopuszczenie go do udziału w charakterze uczestnika na zasadzie art. 33 § 2 p.p.s.a. oraz dopuścił Jana Kowalskiego do udziału w postępowaniu. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Jan Kowalski informację o tym, że toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie powziął w dniu 29 września 2011 roku. Nie został jednak poinformowany o tym, że jest wyznaczony termin rozprawy, a rozprawa na której został dopuszczony do udziału w sprawie odbyła się bez jego czynnego udziału. Dopiero dopuszczenie Jana Kowalskiego do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w dniu 6 października 2011 roku dawało mu możliwość zapoznania się z aktami, ustalenia na jakim etapie jest to postępowanie, czy jest wyznaczony termin rozprawy i na kiedy, zapoznania się ze skargą kasacyjną, a następnie zajęcia stanowiska w sprawie. Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

17. Skarga o wznowienie postępowania przed WSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 15 lipca 2013 roku oddalił skargę Wojciecha Wojciechowskiego zamieszkałego w Wojcieszowicach na ostateczną decyzję w przedmiocie podatku rolnego za 2013 rok. Skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, jednak, na skutek trwającej w jego miejscowości od dnia 14 lipca do dnia 5 sierpnia 2013 r., potwierdzonej ogłoszeniem stanu klęski żywiołowej, powodzi, był pozbawiony komunikacji z siedzibą sądu. Z tej przyczyny, nie mógł czynnie uczestniczy ć w rozprawie w dniu 15 lipca 2013 r., a ponadto w wymienionych powyżej dniach, skarżący nie mógł ani przejrzeć akt sprawy ani wystąpić z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie.

18. Skarga kasacyjna

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) dalej w skrócie: p.p.s.a., odrzucił skarg ę Marii Majewskiej na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu pouczono, że nieusunięcie powyższych braków formalnych w wyznaczonym terminie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 8 marca 2012 r. W odpowiedzi na wezwanie, pełnomocnik strony w piśmie z dnia 12 lutego 2012 r. (data nadania: 13 marca 2012 r.) przedłożył do akt sprawy odpis pełnomocnictwa procesowego udzielonego doradcy podatkowemu przez skarżącą, do reprezentowania jej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji, w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Zdaniem Sądu pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu podatkowym nie obejmowało automatycznie postępowania egzekucyjnego w administracji, które prowadzone jest zwykle w konsekwencji wydania rozstrzygnięć w postępowaniu jurysdykcyjnym. Sąd stwierdził więc, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił, w wyznaczonym przez Sąd terminie, braków formalnych skargi, co skutkowało odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odpis postanowienia doręczono skarżącej oraz jej pełnomocnikowi w dniu 4 maja 2012 roku. Proszę sporządzić skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 roku.

19. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

Dyrektor Izby Skarbowej w A. decyzją z dnia 19 marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w A. z dnia 22 grudnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Zdaniem organów podatkowych Spółka „B” dokumentowała paragonami z drukarki fiskalnej sprzedaż ryb i produktów rybnych w ilościach znacznie przekraczających własne potrzeby osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Ponadto Spółka, nie ustalając danych kontrahentów potrzebnych do wystawienia faktur VAT, co najmniej nie dochowała należytej staranności wymaganej w takich sytuacjach. Brak wystawienia faktur zgodnie z ww. przepisami oraz oparcie zapisów w ewidencji księgowo-podatkowej na niewłaściwych dokumentach źródłowych (paragony zamiast faktur) wykazał, że prowadzone w 2006 r. dla potrzeb podatku od towarów i usług ewidencje sprzeda ży cechowała wadliwość i nierzetelność w zakresie zaewidencjonowanych obrotów i należnego podatku od towarów i usług, a tym samym nie stanowią one dowodu w prowadzonym postępowaniu kontrolnym. W efekcie oszacowano wielkość zrealizowanego przez Spółkę obrotu w 2006 r. udokumentowanego paragonami, przy czym cenę netto sprzedaży dla towarów handlowych udokumentowanych paragonami z kasy rejestrującej przyjęto na poziomie ceny netto sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT w oparciu o dowody źródłowe, tj. faktury VAT sprzedaży oraz paragony z kasy rejestrującej.

Jednocześnie, odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych (nadwyżek podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2006 r. rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2006 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2011 r. Natomiast odnośnie zobowiązania podatkowego za grudzień 2006 r. bieg terminu przedawnienia upływa z dniem 31 grudnia 2012 r. Wskazując na brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), zwana dalej "O.p." organ odwoławczy zaznaczył, że wbrew twierdzeniom strony zobowiązania i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług określone w zaskarżonej decyzji nie uległy na mocy art. 70 § 1 O.p. przedawnieniu, bowiem przesłankę wymienioną w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wypełnia postanowienie o wszczęciu dochodzenia z dnia 18 listopada 2011 r., gdyż jak wynika z jego treści ma ono ścisły związek z obowiązkami w zakresie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług spółki "B ." oraz dotyczy okresu objętego zaskarżoną decyzją. Postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe doręczono spółce w dniu 11 stycznia 2012 r.

Proszę sporządzić skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

20. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2012 r., działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.), zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że z udziałem skarżącego toczy się inne postępowanie sądowoadministracyjne, dotyczące tej samej decyzji, orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, za zaległości podatkowe Spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W postępowaniu tym Sąd wyrokiem oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, wymienionej powyżej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną, która to oczekuje na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skoro nie jest uzasadnione paralelne prowadzenie dwóch postępowań sądowych - w sprawach oceny legalności obu nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji, tj. wznowieniowego oraz z wniosku o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, to należało postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności zawiesić, albowiem rozstrzygnięcie tej sprawy zależy bez wątpienia od wyniku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego.

21. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w A. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskujący podał, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż od 1 czerwca 2012 r. ma zawieszoną działalność gospodarczą, a postępowania egzekucyjne prowadzone przez kilka lat przez organy spowodowały utratę płynności finansowej i uniemożliwiły prowadzenie działalności gospodarczej. Strona w formularzu PPF nie wykazała jakichkolwiek źródeł dochodu, wykazując w stanie majątkowym dom o pow. 50 m ² położony w K., wymagający remontu i nakładów finansowych. Postanowieniem referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie podatnik wskazał, że nie posiada dochodów, które pozwoliłyby na pokrycie wpisów od skarg kasacyjnych w 22 sprawach. Skarżący nie posiada zarówno majątku, dochodów jak i zdolności kredytowej. Po uprawomocnieniu się ugody o podziale majątku, strona jest właścicielem jedynie nieruchomości położonej w K., gdyż pozostałe trzy nieruchomości otrzymała M. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszym stanie faktycznym skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla siebie i rodziny. W świetle tego stwierdzenia, fakt że skarżący jest osobą bez dochodów, utrzymującą się jedynie z prac dorywczych niskopłatnych, z pomocy finansowej matki, u której czasowo w okresie zimowym zamieszkuje, i uprawia ogród warzywny, będąc właścicielem nieruchomości „starego domu w K." o powierzchni 50 m² i nie posiada innego majątku nie daje podstaw do przyjęcia, że jest on osobą ubogą. Skarżący był współwłaścicielem czterech nieruchomości, a na podstawie ugody zawartej z M. J. doprowadził do takiego rozporządzenia swym stanem majątkowym w wyniku, którego stał się właścicielem jednej jedynie nieruchomości. Takie zaś postępowanie nie może według sądu uzasadniać przychylenia się obecnie do wniosku o prawo pomocy, gdy strona z jednej strony wyzbywa się majątku, a z drugiej ubiega się o pomoc ze strony Skarbu Państwa poprzez domaganie się zwolnienia jej od kosztów sądowych. Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.

22. Zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca i za wrzesień 2010 r. postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie uwzględnił wniosku, bowiem nie wskazano w nim okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Ogólnikowe wskazanie na brak środków finansowych nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA podniósł te ż, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W toku postępowania sądowego skarżąca A.C. składała wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został przez Sąd uwzględniony. Proszę sporządzić zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

23. Skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem odrzucił jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 poz. 270; dalej w skrócie: p.p.s.a.) skarg ę C. spółki z o.o. w B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. wydane w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r.

Sąd ten po przedstawieniu treści art. 1 § 2 i art. 3 § 2 p.p.s.a. zauważył, że kontroli sądów administracyjnych nie została poddana działalność administracji publicznej we wszystkich jej przejawach, a jedynie takie przejawy tej działalności, które przybrały form ę jednego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym - spośród postanowień - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Tymczasem zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177 , poz. 1054 ze zm.) oraz art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), a przedmiotem jego rozstrzygnięcia jest przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu w ramach postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontro li skarbowej. Postanowienie to nie zostało więc wydane w postępowaniu zabezpieczającym lub egzekucyjnym i nie może być ono postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu postanowienie wydane na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie należy równie ż do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Nie rozstrzyga ono o prawie do zwrotu podatku, a jedynie o terminie, w jakim zwrot, o ile będzie uzasadniony, zostanie dokonany. Postanowienie to nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie. Za kończące postępowanie uważa się bowiem takie postanowienia, które tamuj ą możliwość dalszego postępowania w danej sprawie - uruchomienie toku instancji (np. postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania), natomiast postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku skutku takiego nie wywołuje. Proszę sporządzić skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

24. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia 10 lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą to decyzją określono Annie B. zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym przyjmując za podstawę opodatkowania wielkość sprzedaży oleju opałowego za pomocą odmierzacza paliw ciekłych za okres od grudnia 2010 r. do sierpnia 2011 r. ustaloną w wyniku kontroli podatkowej.

Ta kontrola wykazała sprzedaż oleju opałowego za pomocą cysterny bezpośrednio do odbiorców oraz za pomocą odmierzacza paliw ciekłych, który nie spełniał warunków pozwalających na zastosowanie niższej stawki i dlatego uznano, że właściwa stawka została określona w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11).

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił zarzutów skarżącej. Uznał, że strona nie posługiwała się przy sprzedaży paliwa przeznaczonego na cele opałowe odmierzaczem paliw, o jakim mowa w art. 88 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym, tylko dlatego iż była to instalacja pomiarowa, która wskazywała ilość sprzedanego paliwa, a nie wskazywała ceny jednostkowej oraz wskaźnika należności, które s ą wymagane dla tego urządzenia. Ponadto nie posiadała świadectwa legalizacji tego urządzenia. Zdaniem organu bez znaczenia jest równie ż okoliczność, że paliwo po nalaniu do pojemnika nabywcy było jeszcze ważone. Proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w tej sprawie.

25. Skarga kasacyjna

Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona Janowi Z. w trybie zastępczym (art. 150 Ordynacji podatkowej) w dniu 16 grudnia 2013 r. Odwołanie datowane na 12 stycznia 2014 r. wniesiono 14 stycznia 2014 r. bezpośrednio na dziennik podawczy w siedzibie organu pierwszej instancji.

Decyzję wysłano do strony za pośrednictwem poczty. Pierwsze awizo miało miejsce 2 grudnia 2013 r., drugie zaś 10 grudnia 2013 r. Tym samym należy przyjąć, że w dniu 16 grudnia 2013 r. nastąpiło doręczenie decyzji, co uzasadnia treść art. 150 § 1 – 2 Ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg od dnia 16 grudnia 2013 r. i upływał 30 grudnia 2013 r. Skarżący wniósł odwołanie 14 stycznia 2014 r., czym uchyb ił terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Celnej nadmienił, że późniejsze odebranie decyzji przez skarżącego w dniu 4 stycznia 2014 r. nie jest doręczeniem decyzji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej.

W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżący podniósł, że organ błędnie przyjmuje, iż decyzja została doręczona w trybie tzw. fikcji doręczenia w dniu 16 grudnia 2013 r., skoro faktycznie odebrał decyzję w siedzibie organu dopiero 4 stycznia 2014 r.

Ponadto zaznaczył, że na kopercie, w której znajdowała się decyzja, widnieją co prawda pieczątki doręczyciela informujące, że pismo było dwukrotnie awizowane, ale brak jest informacji, gdzie umieszczono awizo. Jest to zaś niezwykle istotne, bowiem skarżący nie posiada skrzynki na listy. Ponadto brak jest informacji o terminie odbioru awizowanej przesyłki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 30 marca 2014 r. oddalił skargę i podał, że przedstawiona w skardze argumentacja nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości skutecznego doręczenia przesyłki w rozumieniu art. 155 § 1 – 2 Ordynacji podatkowej. Jako umocowany pełnomocnik Jana Z. sporządź skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

26. Zażalenie na zarządzenie przewodniczącego wydziału w przedmiocie określenia wysokości wpisu

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia 20 stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą to decyzją odmówiono Janowi Z. stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 18.885 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Jan Z. domagał się uchylenia powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w całości, zarzucając, iż nadpłata w podatku akcyzowym wynosiła 9.000 zł i taka kwota powinna zostać mu zwrócona.

Przewodniczący Wydziału V WSA w W. zarządzeniem z dnia 20 lutego 2014 r. wezwał skarżącego Jana Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 507 zł. Wysokość wpisu ustalono na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w s prawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Jako umocowany pełnomocnik Jana Z. sporządź zażalenie na powyższe zarządzenie przewodniczącego wydziału.

27. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji

Dyrektor Izby Celnej w B. w dniu 10 stycznia 2014 r. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę Zenona Z. na decyzję tego organu z dnia 15 grudnia 2013 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia długu celnego w wysokości 30.000 zł. Wraz ze skargą zostały przesłane akta sprawy, w których było równie ż postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 grudnia 2014 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 15 grudnia 2013 r.

We wniosku do organu o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podał, że w ostatnim okresie jako tzw. mały przedsiębiorca ponosi straty, zatrudnia tylko jednego pracownika, którego w przypadku konieczności zapłaty 30.000 zł musiałby zwolnić z pracy, a ponadto musiałby dokonać wyprzedaży znacznej części posiadanych środków trwałych.

Z uwagi zaś na niewielkie w ostatnich latach dochody z prowadzonej działalności gospodarczej nie ma też zdolności kredytowej i banki odmawiają mu udzielenia pożyczki.

Jako pełnomocnik Zenona Z. sporządź wniosek do sądu administracyjnego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

28. Skarga o wznowienie postępowania

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. oddalił skargę kasacyjną Jana Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., którym to wyrokiem została oddalona jego skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 5 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku akcyzowego Jan Z. w dniu 10 stycznia 2014 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy w siedzibie NSA stwierdził, że jego pełnomocnik adwokat Zenon K. nie był zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 10 listopada 2010 r., nie została mu też doręczona odpowiedź organu na skargę kasacyjną, ani też nie został doręczony odpis wyroku NSA wraz z uzasadnieniem. Jako pełnomocnik Jana Z. sporządź skargę o wznowienie postępowania sądowego.

29. Skarga kasacyjna

Podatnik wystąpił z wnioskiem o udzielenie mu indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał, że jest pracownikiem polskiej spółki, będącej częścią międzynarodowego koncernu. W koncernie obowiązuje program motywacyjny polegający na nieodpłatnym przekazaniu pracownikom akcji spółki z koncernu mającej siedzibę w innym państwie. Program motywacyjny obejmuje wybranych pracowników zatrudnionych w spółce polskiej, którzy nie s ą pracownikami spółki zagranicznej. Zasady przyznawania nagrody ustala specjalny zespół w ramach koncernu i dotyczy on pracowników wszystkich spółek koncernu. Pracodawca podatnika nie ma wpływu na zasady przyznawania akcji. Polska Spółka ponosi jedynie koszty uczestnictwa pracowników w programie. W ramach programu wybrani pracownicy nabywają prawo do akcji spółki zagranicznej po upływie trzyletniego okresu restrykcyjnego. W okresie restrykcyjnym akcje są dla nich „zarezerwowane" i ulokowane na koncie maklerskim, pracownik nie ma prawa do dywidendy. Po okresie restrykcyjnym pracownicy nieodpłatnie nabywają prawo do dysponowania akcjami spółki zagranicznej i przysługują im wszelkie prawa akcjonariusza, łącznie z prawem do dywidendy. Akcje otrzymywane przez pracowników nie s ą akcjami nowej emisji; kupowane są na rynku wtórnym. W przypadku rozwiązania stosunku pracy po okresie restrykcyjnym pracownik nie traci prawa do przyrzeczonych mu akcji. Majątek spółki zagranicznej nie składa si ę wyłącznie bądź w większej części z nieruchomości. Pracodawca wystawił i doręczył podatnikowi za rok 2010 PIT-8C zaliczając wartość uzyskanych akcji jako „inny przychód" na podstawie art. 20 ust . 1 ustawy z dnia 2 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), powoływanej dalej jako: „u.p.d.o.f.”. Zdaniem podatnika uzyska on dochód z tytułu nabycia akcji dopiero w momencie ich sprzedaży i dochód ten b ędzie dochodem z kapitałów pieniężnych (art.17 ust.1 pkt 6 u.p.d.o.f.).

Minister Finansów uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Stwierdził, że w momencie przyznania akcji podatnik staje się ich właścicielem (są one dla niego zarezerwowane i zdeponowane na koncie maklerskim). W tej dacie powstaje po jego stronie przychód podlegający opodatkowaniu w postaci nieodpłatnego świadczenia. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że kosztami nabycia akcji zagranicznej spółki obciążany jest pracodawca podatnika, stąd przychód ten należy zaliczyć do przychodów ze stosunku pracy, o którym mowa w powołanym powyżej art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Zbycie akcji będzie skutkowało powstaniem przychodu zakwalifikowanego do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych, określonego w art. 17 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatnika na tę interpretację, podzielając stanowisko organu podatkowego, że w momencie przyznania akcji podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe (nieodpłatne świadczenie) ze źródła, jakim jest stosunek pracy. Proszę sporządzić – jako pełnomocnik podatnika - skarg ę kasacyjną od tego wyroku.

30. Skarga na interpretację

Spółdzielnia Mieszkaniowa wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego- art.15 u st.1 w zw. z art.16 ust.1 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.), powoływanej dalej jako: „u.p.d.o.p.”. Podała, że posiada w swoich zasobach budynki mieszkalne przyjęte na stan środków trwałych oraz lokale użytkowe wynajmowane na podstawie umowy najmu. Zgodnie z przepisami art. 6 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 200 0 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1116 ze zm.), powoływanej dalej jako: „u.s.m.”, wartość środków trwałych sfinansowanych funduszami spółdzielni, umarza się w ciężar tych funduszy. Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.s.m. spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych . Odpis na ten fundusz obciąża koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Zasobami mieszkaniowymi są budynki mieszkalne oraz budynki użytkowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą sfinansowane z funduszy własnych spółdzielni. Tworzony fundusz remontowy ma finansować remonty, które umożliwiają utrzymanie zasobów mieszkaniowych w zadawalającym stanie technicznym. Obowiązek świadczenia na fundusz dotyczy członków Spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami Spółdzielni oraz osób niebędących członkami Spółdzielni, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Spółdzielnia wyraziła pogląd, że odpis stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) u.p.d.o.p., równie ż w tej części, która dotyczy lokali użytkowych.

Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Wskazał, że warunkiem zaliczenia odpisów (wpłat) na dany fundusz do kosztów uzyskani a przychodów jest: po pierwsze, aby obowiązek (możliwość) utworzenia funduszu wynikał z innej niż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych ustaw y, po drugie: w ,,innej" ustawie musi znaleźć się zapis, że odpisy (wpłaty) na konkretny fundusz mogą być zaliczone w ciężar kosztów. Dla oceny, czy objęte zakresem wniosku odpisy od lokali użytkowych stanowią koszt podatkowy w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) u.p.d.o.p. niezbędne jest ustalenie, czy pojęcie zasobów mieszkaniowych - jako przedmiotu, w odniesieniu do którego tworzony jest fundusz remontowy - zawiera w sobie kategorię lokali użytkowych. Na gruncie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych można przyjąć, że do zasobów mieszkaniowych zalicza ona równie ż lokale użytkowe. Regulacje ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie stanowią jednak przepisów podatkowych. Organ odwołał się w związku z tym do pojęcia zasobów mieszkaniowych, wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. i wywiódł, że funkcjonujące w ustawie podatkowej pojęcie zasobów mieszkaniowych nie pokrywa się z zakresem tego pojęcia funkcjonującym w ramach ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych brak jest wprawdzie legalnej definicji tego pojęcia, ale na potrzeby tego aktu prawnego należy przyjąć, iż zasoby mieszkaniowe to wyłącznie lokale mieszkalne oraz tzw. pomieszczenia pozostałe i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne do prawidłowego korzystania z mieszkań przez mieszkańców, a tak że ułatwiające im dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające sprawne jego funkcjonowanie/administrowanie (piwnice, kotłownie, klatki schodowe). Reasumując, lokale użytkowe (bez względu na strukturę własności) nie wchodzą w skład zasobów mieszkaniowych w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym brak jest podstaw do uznawania, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) u.p.d.o.p., za koszt podatkowy gospodarki zasobami mieszkaniowymi odpisów na fundusz remontowy w części dotyczącej tego właśnie rodzaju lokali. Minister nie znalazł podstaw do zmiany interpretacji po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tę interpretację.

31. Skarga na interpretację

We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Bank stwierdził, że jest płatnikiem podatku dochodowego, dokonuje bowiem wypłat na rzecz nierezydentów przychodów uregulowanych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. z 2000r. Nr 54, p oz. 654 ze zm., dalej w skrócie "u.p.d.o.p."). Aby pobrać podatek od należności wypłacanych osobom zagranicznym, zgodnie z właściwymi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartymi między Polską a innymi państwami, powinien dysponować certyfikatami rezydencji podmiotów, na rzecz których dokonywane s ą wypłaty należności.

W związku z powyższym zapytał, czy certyfikat rezydencji, który nie wskazuje daty, do której obowiązuje, stanowiący zaświadczenie o miejscu zamieszkania lub siedziby podatnika dla celów podatkowych i jest wydawany przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania lub siedziby podatnika, zachowuje swoją aktualność dopóki nie ulegnie zmianie wskazany w nim stan faktyczny (nie ulegnie zmianie rezydencja podatkowa podatnika zagranicznego)?

Zdaniem wnioskodawcy, certyfikat taki zachowuje swoją aktualność dopóki nie ulegnie zmianie wskazany w nim stan faktyczny (nie ulegnie zmianie rezydencja podatkowa podatnika zagranicznego). Przepis art. 4a pkt 12 u.p.d.o.p., jak równie ż pozostałe przepisy ustaw o podatkach dochodowych, nie regulują kwestii ważności i aktualności certyfikatu rezydencji. To na płatniku ciąży obowiązek, w razie konieczności, udowodnienia, że miał prawo stosować korzystniejsze regulacje wynikające z umowy. W przeciwnym razie będzie odpowiadał za nieprawidłowo potrącony podatek. Mając zaufanie do swoich kontrahentów i klientów, z którymi Bank utrzymuje bieżące kontakty, Bank regularnie, co roku, zamierza uzyskiwać od swoich kontrahentów i klientów pisemne oświadczenie, że stan faktyczny wskazany w certyfikacie nie uległ zmianie. W stałych relacjach biznesowych, opartych na zaufaniu i bieżącej wiedzy o kontrahentach i klientach, dysponując pisemnymi oświadczeniami potwierdzającymi aktualną rezydencję podatkową nie ma konieczności uzyskiwania od tychże nierezydentów w każdym roku podatkowym certyfikatów rezydencji dla potrzeb stosowania postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Minister Finansów uznał stanowisko płatnika za nieprawidłowe. Certyfikat rezydencji zgodnie z art. 4a pkt 12 u.p.d.o.p. jest zaświadczeniem o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych, wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika, potwierdzającym określony stan faktyczny. Może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymaga od płatnika posiadania certyfikatu rezydencji potwierdzającego siedzibę podatnika na dzień wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p. w momencie dokonywania tej wypłaty. W większości przypadków nie ma mo żliwości uzyskania takiego dokumentu w dniu wypłaty tych należności. Z art. 26 ust. 1 zdanie drugie u.p.d.o.p. wynika jednak, że warunkiem zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niep obrania podatku zgodnie z taką umową jest udokumentowanie miejsca siedziby podatnika dla celó w podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. A zatem, prawidłowa realizacja obowiązków przez płatnika wymaga uzyskania przez niego certyfikatu rezydencji aktualnego na moment dokonywania wypłat na rzecz podatnika. Ustawodawca nie wskazał przy tym, w jakim terminie płatnik powinien wejść w posiadanie tego dokumentu. Wobec tego, zdaniem organu, w przypadku wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w a rt. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., płatnik może – maj ąc jednak na względzie ryzyko odpowiedzialności na podstawie art. 30 § 1 O.p. – zastosować zwolnienie od podatku bądź stawki podatku wynikające z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, w o parciu o informacje uzyskane od podatnika bądź na podstawie uzyskanego wcześniej certyfikatu rezydencji i potwierdzenia przez podatnika, że dane w nim zawarte nie uległy zmianie. Nie zwalnia to jednak płatnika z obowiązku późniejszego uzyskania certyfikatu rezydencji dotyczącego okresu, w którym dokonane zostały te wypłaty. Bank wezwał Ministra Finansów do usuni ęcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie organ stwierdził, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska. Proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na tę interpretację.

32. Odwołanie

Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy, doliczając do przychodów za ten rok przychód z tytułu zbycia nieruchomości. Z uzasadnienia wynikało, że Walne Zgromadzenie Wspólników Spółki na podstawie art. 191 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r., nr 94, poz. 1037 ze zm.) podjęło uchwałę o wypłacie dywidendy należnej jedynemu wspólnikowi w formie niepieniężnej poprzez przeniesienie na niego własności nieruchomości Spółki. Umowa spółki dopuszcza przekazanie dywidendy udziałowcom w dowolnej formie. Aktem notarialnym, sporządzonym w badanym roku podatkowym spółka przeniosła na udziałowca własność nieruchomości, traktując tę transakcję jako wypłatę dywidendy i nie ujmując po stronie przychodów równowartości dywidendy. Organ podatkowy nie kwestionował dopuszczalności wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej. Stwierdził jednak, że spółka powinna wykazać przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości. Ustawodawca, w art. 12 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 15 lutego 2000 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2000 r., nr 54, poz. 654), powoływanej dalej jako: „u.p.d.o.p.”, określił przykładowy katalog zdarzeń uznanych przez niego za przychody. Przychód występuje nie tylko w sytuacji, gdy dojdzie do zwiększenia aktywów podatnika, ale równie ż, gdy nastąpi zmniejszenie zobowiązań (długów) podatnika. W sytuacji, gdy podatnik przenosi własność składnika swojego majątku na wierzyciela, w celu zwolnienia się z ciążącego na nim zobowiązania pieniężnego i wierzyciel na to wyraża zgodę, dochodzi do wygaśnięcia zobowiązania pieniężnego. Zwolnienie z długu powoduje zaś u dłużnika powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu, na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, podjęcie uchwały o wypłacie dywidendy w formie niepieniężnej skutkuje powstaniem zobowiązania Spółki do zaspokojenia udziałowca o wypłat ę dywidendy. Wykonanie zobowiązania w formie przeniesienia przez Spółkę nieruchomości pod warunkiem zgody na to wierzyciela (udziałowca), prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania. W ten sposób, Spółka jako dłu żnik zwolni się z długu, co prowadzi do uzyskania przez nią przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Wypłata dywidendy w formie niepieniężnej spowoduje przeniesienie prawa do posiadanego majątku i stanowi odpłatne zbycie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie (w tym przypadku równa dywidendzie). W tym przypadku wielkość ta nie odbiegała od ceny rynkowej nieruchomości, a zatem organ uwzględnił po stronie przychodów spółki kwotę wynikającą z umowy. Proszę w imieniu spółki sporządzić odwołanie od tej decyzji.

33. Skarga kasacyjna

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zakwestionował prawidłowość samoobliczenia podatku przez podatnika Alfreda Kowalskiego za rok 2010 w podatku dochodowym od osób fizycznych i określił mu zobowiązanie podatkowe za ten rok w wysokości wyższej niż wynikająca z zeznania. Uznał, że podatnik zaniżył przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej o przychód ze sprzeda ży nieruchomości- budynku stanowiącego magazyn towarów, sprzedawanych w hurtowni podatnika i gruntu, na którym budynek był posadowiony. W ocenie organu podatnik osiągnął przychód, o którym mowa w art. 14 ust.2 pkt 1 ust awy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r.,poz. 361 z późn. zm.).

W odwołaniu podatnik podniósł, że nieruchomość tę zakupił w 2002r. Prowadził już wówczas hurtowni ę i rozpoczął korzystanie z budynku dla celów tej działalności, ale do dnia sprzedaży nie wprowadził budynku do ewidencji środków trwałych i nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Sprzedaż nieruchomości, która nie została ujęta w ewidencji środków trwałych nie powinna zatem mieć wpływu na wysokość przychodów z działalno ści gospodarczej. Przychód ten nie stanowi tak że przychodu, o którym mowa w art.10 ust.1 pkt 8 lit . a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ czasu między nabyciem a sprzedażą. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 lutego 2014r. oddalił skargę podatnika, w której podniesiono zarzuty tożsame z podniesionymi w odwołaniu. Stwierdził, że znana jest mu uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014r., II FPS 8/2013, zgodnie z którą w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z pó źn. zm.), odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowi ą składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy, jednakże uchwała ta nie zapadła w tej sprawie, a w związku z tym Sąd nie jest nią związany z mocy art.187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.). Sporządź jako pełnomocnik podatnika skargę kasacyjną od tego wyroku, doręczonego podatnikowi wraz z uzasadnieniem w dniu 15 marca 2014r.

34. Zażalenie do NSA

Decyzją z dnia 30 listopada 2012 r. nr 1401/OF-I/418-1-8/12/MC Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 maja 2012 r. ustalającą M.K.(skarżący) zobowiązanie podatkowe w wysokości 278259 zł w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.

Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 3 grudnia 2012 r., po czym skarżący za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w ustawowym terminie i trybie zaskarżył ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania skutków trudnych do odwrócenia, gdy ż skarga zostanie rozpoznana w odległym czasie, a nie posiada żadnych środków finansowych na zapłacenie należności (przedłożono wyciąg z rachunku bankowego wykazujący brak środków w dniu złożenia skargi), a złożone dokumenty z przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego dowodzą, że należność jest przedmiotem egzekucji z nieruchomości, której zajęcia już dokonano. Wartość nieruchomości wedle skarżącego wynosi 80.000 złotych.

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 310/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosek ten oddalił podnosząc w uzasadnieniu, że jest on nieuzasadniony, gdyż po pierwsze ewentualna sprzedaż egzekucyjna nieruchomości jest odległa w czasie i długotrwała, a po drugie nawet gdyby do tej sprzedaży doszło to skutki jej nie są nieodwracalne, skoro w przypadku zasadności skargi otrzyma zwrot wyegzekwowanych należności wraz z odsetkami a w dalszej części szkoda będzie naprawiona poprzez zasądzone odszkodowanie. Postanowienie to zostało skarżącemu doręczone w dniu 30 września 2013 r. W imieniu skarżącego proszę sporządzić żalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

35. Zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału

Decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r. nr III-3/4117-0001/13 Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 września 2013 r. nr IX/4116-2/D/10/HD w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności W.L. jako osoby trzeciej, członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, za zaległości podatkowe tej spółki w kwocie 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych. Skarżący decyzję tę zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc ją w ustawowym terminie i trybie ustawą przewidzianym.

W związku z wniesioną skargą skarżący został zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2012/13 wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skarżący otrzymał w dniu 10 lutego 2014 r. Tego samego dnia zgłosił się do Jana Kowalskiego - doradcy podatkowego. Sporządź w imieniu strony zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału.

36. Skarga do sądu na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nr III-3/4117-357/12/LD stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania na decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Warszawie Śródmieście z dnia 1 lipca 2013 r. określającą L.Z. (skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia z tytułu zapisu kwoty 100.000 (sto tysięcy) złotych. Decyzję organu pierwszej instancji doręczono podatnikowi poprzez awizowanie i przyjęcie domniemania,

że nastąpiło ono w dniu 18 lipca 2013 r. Z załączonych do akt podatkowych dokumentów wynikało ponadto, że pierwotne awizo o pozostawieniu przesyłki u operatora pocztowego, umieszczone w skrzynce pocztowej skarżącego zostało w dniu 4 lipca 2013 r. a następne awizo w dniu 10 lipca 2013 r., po czym w dniu 18 lipca 2013 r. operator pocztowy zwrócił przesyłkę z adnotację, że nie została podjęta mimo 14-dniowego przetrzymywania jej na poczcie. W dniu 3 września 2013 r. do doradcy podatkowego Jana Kowalskiego zgłosił się podatnik twierdząc, że wadliwie doręczono mu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Jako prawidłowo umocowany pełnomocnik skarżącego sporządź skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

37. Skarga na interpretację

Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2013 r. A.G. (skarżący) zwrócił się do Ministra Finansów (organ upoważniony do działania w jego imieniu - Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie z zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że od 1983 r. prowadzi działalność gospodarczą i w dniu 8 października 2012 r. zawarł z E- Leasing sp. z o.o. umowę leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest oddanie korzystającemu do używania odpłatnego samochodu ciężarowego MAN TGM 18.340. Z treści umowy oraz ogólnych warunków umów leasingu operacyjnego wynika , że umowa została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacji a suma ustalonych w umowie opłat pomniejszona o należny podatek od towarów i usług odpowiada co najmniej wartości początkowej środka trwałego. Sp. z o.o. E-Leasing nie korzysta ze zwolnień podatkowych. W umowie leasingu postanowiono, że wstępna opłata leasingowa wynosi 30 % wartości samochodu, tj. 300. 000 złotych. i jej uiszczenie warunkuje możliwość zawarcia umowy oraz wydanie przedmiotu leasingu. Skarżący uiścił powyższą opłatę w dniu zawarcia umowy w oparciu o wystawioną fakturę. Wskazał też, że powyższa kwestia nie jest przedmiotem kontroli podatkowej, kontroli skarbowej ani postępowania podatkowego. Podał też, że prowadzi księgi rachunkowe. W związku z powyższym postawił pytanie w jakim momencie i w jaki sposób powinien zaliczy ć powyższą opłatę wstępną do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w chwili uiszczenia czy też razem z opłatami za korzystanie z przedmiotu leasingu. Przedstawiając swoje stanowisko wskazał, że opłatę tą powinien zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dniu jej uiszczenia.

Organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego i wskazał, w indywidualnej interpretacji z dnia 31 stycznia 2014 r. (doręczonej 3 lutego 2014 r.), że stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe. Organ przyjął, że ze stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w tym zakresie wynika, że wstępna opłata leasingowa jest kosztem pośrednim, gdyż nie można jej bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami osiąganymi przez podatnika, a jest ona na ogół uiszczana jednorazowo ale jej zapłata jest warunkiem koniecznym zawarcia umowy leasingu a w konsekwencji do rozpoczęcia lub realizacji umowy leasingu. Opłata wstępna w stanie faktycznym sprawy jest warunkiem skuteczności umowy, to należy przyjąć, że jest to koszt dotyczący całej umowy i ściśle określonego czasu jej trwania, z reguły przekraczającego rok podatkowy. Z tego też powodu należy ją zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów u korzystającego proporcjonalnie do czasu trwania umowy leasingowej. Skarżący po otrzymaniu tej interpretacji, wniósł w terminie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w odpowiedzi na nie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i jego argumentację. Jako pełnomocnik strony sporządź skargę do wojewódzkiego s ądu administracyjnego.

38. Skarga do sądu administracyjnego

Naczelnik US w O., Józefowi Kowalskiemu - przedsiębiorcy będącemu podatnikiem VAT, określił za marzec 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości niższej niż wykazana w deklaracji VAT-7 za ten okres. Kwota, o którą organ zmniejszył kwotę do przeniesienia za marzec 2013 r., to kwota podatku naliczonego wynikająca z faktury VAT z dnia 29 marca 2013 r. wystawionej przez kontrahenta - Ksawerego Voighta - w wysokości netto 11.850,00 zł, VAT 2607,00 zł - za usługi stolarskie.

Naczelnik US wskazał, że od 23 marca 2013 r. kontrahent Józefa Kowalskiego nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT, co ustalono na podstawie informacji uzyskanej od organu podatkowego właściwego dla Ksawerego Voighta. Zdaniem Naczelnika US oznacza to, że podatnik nie miał prawa do ujęcia podatku naliczonego wynikającego z faktury Ksawerego Voighta w rozliczeniu podatku VAT za marzec 2013 r. Albowiem z art. 88 ust. 3a ust. 1 lit.a) ustawy VAT wynika, że podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku wykazanego m.in. na fakturach wystawionych przez podmiot nieistniejący, tu nieuprawniony do wystawiania faktur. Za takie mogą być uznane faktury wystawione przez podmiot, który nie zło żył zgłoszenia albo zgłosił zaprzestanie wykonywania działalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji Józef Kowalski domagał si ę uwzględnienia pierwotnego rozliczenia, powołując się na fakt rzeczywistego wykonania usługi wynikającej z faktury i dopełnienia przez niego aktów staranności w sprawdzeniu kontrahenta, gdyż z okazanych mu dokumentów wynikało, że usługodawca jest podatnikiem VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US wskazując, że to podatnika obciąża odpowiedzialność za sprawdzenie rzetelności kontrahenta. Przepisy ustawy o VAT pozwalają na odliczenie podatku naliczonego jedynie z faktur VAT wystawionych przez podmiot uprawniony – podatników VAT; kontrahent podatnika w momencie wystawiania faktury nie był już zarejestrowanym podatnikiem VAT, zatem odliczenie na podstawie takiej faktury nie jest dopuszczalne.

Jako doradca podatkowy Józefa Kowalskiego, zakładając, że nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi, sporządź skargę do sądu administracyjnego.

39. Skarga do sądu administracyjnego

Spółka „NOWA” prowadziła działalność gospodarczą w zakresie projektowania i wykonywania zabudowy meblowej w lokalach mieszkalnych. Jej oferta handlowa stanowiła kompleksowe świadczenie polegające na montażu elementów mebli (wykonanych przez podmioty zewnętrzne) do zabudowy kuchennej, wnękowej, łazienkowej itp., przygotowanych na konkretny wymiar z materiałów zakupionych przez skarżącą od innych podmiotów, które są wbudowane w sposób trwały w lokalu mieszkalnym lub budynku mieszkalnym jednorodzinnym wskazanym przez klienta. Opisane powyżej kompleksowe świadczenie było wykonywane w budynkach, które zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT", mieszczą się w definicji budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do świadczonych przez siebie usług Spółka stosowała obniżoną stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt ustawy o VAT.

Naczelnik US w W. uznał, że do wykonywanego przez Spółkę kompleksowego świadczenia, począwszy od 1 stycznia 2011 r., zastosowanie znajdzie stawka podatku od towarów i usług wynosząca 23%. W opinii organu opisanych we wniosku czynności nie można uznać za czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak równie ż za roboty, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawiewykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 73, poz. 392), zwanego dalej „rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 2011 r.". Organ dodał, że utrata mocy obowiązującej unormowania zawartego w § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 224, poz. 1799), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 24 grudnia 2009 r.”, które do 31 grudnia 2010 r. obejmowało także roboty budowlano-montażowe dotyczące budownictwa mieszkaniowego - uniemożliwia zaliczenie wykonywanych przez Spółkę czynności montażu do podlegających opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od towarów i usług. W wydanej decyzji dokonał rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące, od stycznia 2011 r. do grudnia 2013 r., z zastosowaniem podstawowej stawki podatku.

W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 41 ust . 12 w związku z ust. 2, 12a, 12b i 12c ustawy o VAT. Podniosła, że organ dokonał błędnej wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w wyniku zawężającej interpretacji pojęcia „modernizacja"; przez co niezasadnie wykluczył stosowanie stawki obniżonej do świadczenia Strony. Podkreśliła, że wykonywane przez nią usługi montażu komponentów meblowych tworzą trwałą zabudowę meblową dopiero wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części; bez elementów konstrukcyjnych obiektów budowlanych nie stanowi ą bowiem kompletnych mebli; wykonywane są w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym i dlatego jako usługi modernizacji winny być opodatkowane obniżoną stawką VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako doradca podatkowy Spółki, zakładając, że nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi, sporządź skargę do sądu administracyjnego.

40. Skarga na interpretację

Spółka z o. o. Lex wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiając następujący stan faktyczny. Udziałowcy spółki zamierzaj ą podjąć uchwałę w sprawie podziału zysku spółki na 2014 r. Zgodnie z projektowaną uchwałą należna im będzie dywidenda (art. 191-193 k.s.h.). Wypłata dywidendy zmusiłaby spółkę do zaciągania kredytu gdyż aktualnie i w najbliższej przyszłości nie ma i mieć nie będzie środków finansowych, które pozwoliłby jej spłaci ć dywidendę. Posiadać będzie tylko środki na płace. Zatem dla wypłaty dywidendy poza kredytem zmuszona byłaby do sprzedaży środków obrotowych bądź środków trwałych co spowodowałoby u niej straty.

Uważa, że zaciągnięcie kredytu byłoby w tej sytuacji korzystne dla spółki bo zachowałoby źródło przychodów, a odsetki od kredytu byłyby kosztem uzyskania przychodów.

Organ interpretacyjny uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe i stwierdził, że odsetki nie miałyby związku z przychodem i dlatego nie mogłyby być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Jako doradca podatkowy – pełnomocnik spółki sporządź skargę do sądu administracyjnego.

41. Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Wyrokiem z dnia 3 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki XYZ na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Na wniosek pełnomocnika Spółki XYZ – radcy prawnego sporządzono uzasadnienie wyroku, który doręczono ww. pełnomocnikowi w dniu 1 kwietnia 2014 r. Następnie pełnomocnik Spółki XYZ w dniu 28 kwietnia 2014r. wniósł skarg ę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok WSA w całości. Jednak przez przeoczenie w skardze kasacyjnej nie wskazał czy domaga się uchylenia lub zmiany wyroku. Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie: p.p.s.a.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd powołując się na treść art. 176 p.p.s.a. wskazał, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak istotnego elementu skargi kasacyjnej, jak wniosku o rozstrzygnięcie, który nie może być uzupełniony sprawia, że powinna ona ulec odrzuceniu.

Spółka XYZ ustanowiła nowego pełnomocnika, tj. doradcę podatkowego.

Jako pełnomocnik strony - doradca podatkowy sporządź zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

42. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia NSA

Spółka XYZ zajmująca się leasingiem samochodów wymaga ubezpieczenia przedmiotów oddawanych w leasing. W tym celu oferuje ona swoim klientom możliwość zapewnienia im ubezpieczenia. Jeśli zechcą oni skorzystać z owej możliwości. Spółka XYZ zawiera umowę odpowiedniego ubezpieczenia z ubezpieczycielem i refakturuje na nich jego koszt. W deklaracji VAT za luty 2011 r. Spółka XYZ uznała, że takie czynności refakturowania kosztu ubezpieczenia związanego z przedmiotem leasingu są zwolnione z podatku VAT.

Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie ocenił jednak, że czynność polegająca na zapewnieniu owej ochrony ubezpieczeniowej jest usługą dodatkową wobec usługi leasingu, a zatem powinna być opodatkowana stawką 23%, tak jak usługa główna, tj. leasing.

Powyższe stanowisko podzielił Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie. On również zakwestionował możliwość refakturowania przez Spółkę XYZ usług ubezpieczenia związanych z umową leasingową na rzecz usługobiorców przy zastosowaniu takich samych warunków jak stosowane przez ubezpieczyciela.

Spółka XYZ wniosła skarg ę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie do Wojewódzki ego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten uznał, że zgodnie z art. 78 dyrektywy VAT podstawa opodatkowania usług obejmuje równie ż dodatkowe koszty takie jak koszty ubezpieczenia wymagane przez dostawcę od nabywcy lub klienta.

Powyższy sąd podkreślił, że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłóci ć funkcjonowania systemu podatku VAT. W tym względzie sąd ten uznał, że w wypadku świadczenia usługi leasingu wraz z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu mamy do czynienia z jedną usługą składającą się z usługi leasingu oraz usługi ubezpieczenia. Zdaniem sądu do podstawy opodatkowania takiego świadczenia usług, obok czynszu leasingu, należy włączyć równie ż koszty ubezpieczenia i do tak ujętej całości świadczenia zastosować jednolitą stawkę podatku VAT właściwą dla usługi zasadniczej, czyli usługi leasingu. Spółka XYZ wniosła skarg ę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej interpretacji w szczególności art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1, art. 28, 73 i art. 78 lit. b) 112 dyrektywy VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu orzeczenia powołał się na pogląd prawny zawarty w uchwale NSA z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt I FPS 3/10 (ONSAiWSA 2011/1/5), w której wskazano, że w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z e zm.), podmiot świadczący usługi leasingu powinien włączyć do podstawy opodatkowania tych usług koszt ubezpieczenia przedmiotu leasingu.

W dniu 17 stycznia 2013 r. w sprawie BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. akt C-224/11Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał odmienny wyrok niż przyjął to NSA i uznał, że usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu i usługa leasingu co do zasady stanowią usługi odrębne i niezależne do celów podatku od wartości dodanej. Jako pełnomocnik Spółki XYZ sporządź skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia NSA przyjmując założenie, że doradca podatkowy jest uprawniony do składania tego typu skarg.

43. Skarga do sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

Decyzją z 14 kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 1999 r. w wysokości (...) zł (...).

Z okoliczności sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. dokonał wobec skarżącego zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w dniu 29 grudnia 2005 r. W tej też dacie, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., nastąpiło wszczęcie egzekucji. Jednak o zastosowaniu środka egzekucyjnego dłużnik dowiedział się dopiero w styczniu 2006 r.

Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z 7 października 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia rozpoczął bieg z końcem 2000 r. Obowiązujący wówczas przepis art. 70 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony . Z kolei § 4 stanowił, że po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Jeszcze przed upływem terminu przedawnienia nastąpiła nowelizacja powyższych unormowań. Poczynając od 1 stycznia 2003 r. przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.

Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania, gdyż przed upływem terminu przedawnienia zastosowano środek egzekucyjny. Doszło zatem do przerwania biegu terminu przedawnienia. Wprawdzie o zastosowaniu środka egzekucyjnego podatnik dowiedział się po upływie okresu przedawnienia, lecz w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie miało to wpływu na przerwanie terminu przedawnienia. Jako pełnomocnik strony – doradca podatkowy - sporządź skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

44. Skarga kasacyjna

Decyzją z dnia 20 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 21 października 2011 r., którą określono XYZ zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. Organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że faktury wystawione na rzecz podatnika przez W. sp. z o. o. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem podatnik, wobec treści art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej „u.p.t.u.”) w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) - za okres od czerwca 2004 r. do maja 2005 r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. - za okres od czerwca 2005 r. do września 2005 r., nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturach. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. przyjął, że zobowiązania podatkowe za ww. okresy rozliczeniowe – wbrew ocenie podatnika – nie uległy przedawnieniu. Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2004 r. do września 2005 r. W tym samym dniu decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu 17 grudnia 2009 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze obejmujące zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r., które doręczono podatnikowi 19 grudnia 2009 r. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych tego samego dnia (19 grudnia 2009 r.) dokonano zajęcia ruchomości, co podatnik potwierdził podpisem na protokole zajęcia, pobrano od podatnika częściową wpłatę, którą rozliczono na należne koszty egzekucyjne i powiadomiono go o zajęciu rachunku bankowego, w wyniku czego uzyskano kwoty częściowo regulujące należności wobec Skarbu Państwa. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że z uwagi na ww. czynności, na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej „O.p.”), doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. Skutku tego nie zniweczyło – zdaniem organu odwoławczego – późniejsze uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 15 grudnia 2009 r. i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jedynie za kwiecień i maj 2004 r. bieg terminu przedawnienia nie został przerwany, co skutkowało uchyleniem i umorzeniem postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiące.

Rozpatrując skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę strony i za nietrafne uznał stanowisko strony skarżącej co do tego, że zastosowanie w niniejszej sprawie środków egzekucyjnych, w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. , należało uznać za nieskuteczne, z uwagi na późniejsze uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. określającej XYZ zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2004 r. do września 2005 r. oraz wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd pierwszej instancji powołał się w powyższym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych i przyjął, że czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona, zachowują moc prawną, ponieważ decyzja ta do pewnego momentu funkcjonowała w obrocie prawnym, wywołując określone skutki prawne, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego, co z kolei ma znaczenie w kontekście regulacji z art. 70 § 4 O.p. Sąd stwierdził, że uchylenie decyzji wymiarowej nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku (ex tunc), gdyż taki stan nastąpiłby jedynie wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną i podkreślił, że taki sam pogląd prezentowany jest w orzecznictwie w kwestii uchylenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Jako pełnomocnik podatnika – doradca podatkowy sporządź skargę kasacyjną przyjmując, że nie upłynął termin do jej wniesienia.

45. Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego

Decyzją z dnia 11 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., którą określono M. J., prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie transportu towarów oraz sprzedaży odzieży, za wrzesień 2005r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 3.000 złotych.

Organy podatkowe stwierdziły, że podatnik niezasadnie dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur dokumentujących zakup paliwa od "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, bowiem faktury wystawione przez ten podmiot nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W deklaracjach podatkowych spółka "A" wykazywała po datek od towarów i usług z tytułu sprzedaży paliwa w związku z wystawionymi fakturami.

W stosunku do spółki "A" organy podatkowe wydały decyzje określające zobowiązanie w VAT za poszczególne miesiące 2005 r. oraz zobowiązały spółkę do zapłaty VAT na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT będącego odpowiednikiem art. 21 ust. 1 (c) Szóstej Dyrektywy. W uzasadnieniu decyzji stwierdziły, że firma ta na poprzednim etapie obrotu nie nabyła oleju napędowego od kontrahentów, których faktury posiadała w dokumentacji

księgowej. Skoro tak, to spółka "A" nie mogła tak że dysponować paliwem, a tym samym nie mogła go odsprzedawać dalej innym przedsiębiorcom.

Organy podatkowe stwierdziły, że spółka "A" była zaangażowana w proceder handlu nielegalnym paliwem, działała w porozumieniu z A. K. – rzeczywistym jego właścicielem i sprzedawcą. Spółka "A" godziła się na pełnienie roli firmanta. Przedmiotem sprzedaży nie był olej napędowy, ale inny produkt ropopochodny, mogący służyć do napędu samochodów ciężarowych wyposażonych w silniki wysokoprężne. Spółka "A" nie była dostawcą towaru, jak wskazywała treść spornych faktur, gdyż nie dysponowała towarem będącym przedmiotem obrotu.

Organy podatkowe nie kwestionowały faktycznych zakupów i używania przez podatnika dostarczonego produktu do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wykonywania usług transportowych. Organy te nie analizowały (nie ustalały), czy wielkość faktycznych dostaw i cena towaru była zgodna z danymi wymienionymi na zakwestionowanych fakturach.

W związku ze sprzedażą paliwa dokonaną przy udziale między innymi spółki "A" za podatnika VAT został uznany A. K., wobec którego wydane zostały decyzje określające zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r.

W tej sytuacji, organy podatkowe uznały, powołując się na przepisy art. 86 ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, że M. J. nie był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "A". Dla możliwości odliczenia VAT naliczonego z faktur niedokumentujących faktycznych transakcji gospodarczych nie ma znaczenia brak świadomości nabywcy, ani też dochowanie przez niego należytej staranności. Kwestię świadomości i należytej staranności należałoby poddać analizie, gdyby faktury były wystawione przez rzeczywistego sprzedawcę towaru, a sprzedawany towar był faktycznie tym, którego sprzeda ż została tą faktura udokumentowana.

Organy nie wykazały, czy podatnik miał świadomość, że nabyte przezeń paliwo nie jest w istocie olejem napędowym, tylko innym produktem ropopochodnym mogącym służyć do napędu pojazdów wyposażonych w silniki wysokoprężne. Od decyzji z dnia 11 marca 2011 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. W dniu 6 lutego 2014 r. sprawie Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi C-33/13 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał postanowienie, w którym wyraził pogląd, że Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby podatnikowi odmówiono prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu towarów otrzymanych p rzez niego, na tej podstawie, iż biorąc pod uwagę przestępstwa lub nieprawidłowości, jakich dopuścił się wystawca faktury dotyczącej tej dostawy, uznaje się, że nie została ona rzeczywiście dokonana przez rzeczonego wystawcę, chyba że zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek – bez wymagania od podatnik a podejmowania czynności sprawdzających, które nie s ą jego zadaniem – i ż podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana dostawa wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, co ustalić powinien sąd odsyłający. Jako pełnomocnik strony sporządź wniosek o wznowienie postępowania podatkowego przyjmując, że termin do złożenia takiego wniosku jest zachowany.

Akty Prawne:

Konstytucja

Kodeks postępowania administracyjnego

Ordynacja podatkowa

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Prawo o ustroju sądów administracyjnych

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Zryczałtowany podatek dochodowy

Podatek dochodowy od osób prawnych

Podatek od towarów i usług

Podatek akcyzowy

Zwolnienia z podatku od towarów i usług

Obniżka stawek podatku od towarów i usług

Kodeks karny skarbowy

Kontrola skarbowa

Prawo celne

Prawo dewizowe

Podatek od spadków i darowizn

Podatek od czynności cywilnoprawnych

Podatki i opłaty lokalne

Podatek tonażowy 2014

Gry hazardowe

Podatek rolny

Podatek leśny

Kodeks spółek handlowych

Kodeks cywilny

Trybunał Konstytucyjny

Swoboda działalności gospodarczej

Doradztwo podatkowe

Komisja egzaminacyjna

Zasady pobierania wpisu

Wynagrodzenie doradcy

Opłata skarbowa

Rachunkowość

Zasady ewidencji

Podatkowa księga przychodów i rozchodów

Szczegółowe zasady kalkulacji taryf

Kształtowanie ustroju rolnego

VI DYREKTYWA VAT RADY UE 77/388

DYREKTYWA 2006 112 WE RADY

Traktat o UE

Traktat o funkcjonowaniu UE

Kazusy - Egzamin na doradcę podatkowego 2011

2014-05-11T00:23:00.000+02:00

Ponieważ klamka zapadła i przystępuje do egzaminu na doradce podatkowego postanowiłem wkleić tutaj treść kazusów które muszę wkuć aby dobrze wypaść na pisemnym. Decyzja 46/V/14 Sekretarza Państwowej Komisji Egzaminacyjnej wyznacza terminy na 2-5 września 2014 r. Dokładnie kiedy piszę dowiem się na miesiąc przed egzaminem gdy przyjdzie do mnie list. Oczywiście mam te wszystkie kazusy w książce jednak ponieważ najwięcej czasu zabiera mi teraz praca, a o dziwo blogspot działa pomimo blokady proxy na moim komputerze służbowym to między zadaniami będę sobie czytał i analizował ów kazusy w pracy. Do tego potrzebuje wrzucić je na bloga, taki jestem chytry :-D . Na stan obecny który do czasu egzaminu raczej się nie zmieni obowiązuje uchwała 12/V/11 w sprawie wykazu pytań i zadań egzaminacyjnych nowelizowana uchwałą 13/V/13 która uchyliła kazusy nr. 6, 36 i 46. Uważam, że powinienem sobie poradzić wszakże zdawalności pisemnego jest dość wysoka a sam już przecież kiedyś zdałem ten egzamin. Niestety nie zdałem ani razu ustnego. Dlatego przystępuję ponownie do trudnu zostania doradcą podatkowym. Każda klęską czegoś nas uczy i zbliża do celu. Nie wolno się poddawać. Tak więc do dzieła !

(Poniższe opracowanie dokonane na podstawie "Egzamin na doradce podatkowego, pytania i odpowiedzi -kazusy" Anna Jeleńska Forum Doradców podatkowych 2011" ).

UWAGA !!!

TEMAT NIEAKTUALNY - nie zdążyłem nawet opracować streszczenia rozwiązania wszystkich kazusów w tym temacie a już komisja zdążyła zmienić pytania. Odsyłam do tematu AKTUALNEGO .

UWAGA !!!

1. Skarga kasacyjna

Decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Warszawie określił Janowi Nowakowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 1000 zł. Decyzję tę doręczono w dniu 9 stycznia 2009 r. – pod nieobecność w mieszkaniu Jana Nowaka, jego sąsiadce Marii Trojan, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Sąsiadka ta poinformowała doręczyciela, że Jan Nowak przebywa w sanatorium i mieszka sam, a doręczyciel informacje te wpisał na potwierdzeniu odbioru. W dniu 6 lutego 2009 r. Jan Nowak, będąc w Urzędzie Skarbowym w W. i przeglądając akta sprawy podatkowej dowiedział się, że sąsiadka Maria Trojan – nota bene – jego siostra, z którą od lat pozostaje w konflikcie na tle rodzinnych rozliczeń majątkowych, potwierdziła odbiór decyzji i nie przekazała mu jej. Z tego też powodu w dniu 13 lutego 2009 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w W. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, argumentując, że siostra nie przekazała mu decyzji, że pozostaje z nią w długotrwałym konflikcie na tle rozliczeń majątkowych.

Postanowieniem z dnia 19 maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił Janowi Nowakowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania argumentując, że wprawdzie:

a) strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu,

b) zachowała 7 dniowy termin do jego wniesienia od ustania przyczyny uchybienia terminowi,

c) uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, to jednak,

d) nie dopełniła czynności, dla której był ustanowiony termin (art. 162 § 1-4 ord. pod.).

Postanowienie to doręczono Janowi Nowakowi w dniu 26 maja 2009 r., a które Jan Nowak zgodnie z pouczeniem zaskarżył skargą do WSA w W., w której zarzucił organowi naruszenie art. 162 § 2 ord. pod. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

WSA w W. wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011r. skargę Jana Nowaka oddalił na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Sąd argumentował, że trafnie wywiódł organ podatkowy, że dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin, o której mowa w art. 162 § 2 ord. pod., nie jest brakiem formalnym wniosku o przywrócenie terminu i przez to nie może być on usunięty w trybie art. 169 § 1 ord. pod. Wynika to, z użycia w treści art. 162 § 2 ord. pod. słów „jednocześnie” i „dopełnić” czynności. Gdyby to był brak formalny, ustawodawca w art. 162 § 2 ord. pod. zawarłby odesłanie o konieczności stosowania wówczas art. 169 § 1 ord. pod.

Wyrok ten został doręczony Janowi Nowakowi w dniu 10 lutego 2011 r., a ten, tego samego dnia udał się do doradcy podatkowego Jana Kowalskiego – któremu udzielił pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej.

Jako umocowany pełnomocnik Jana Nowaka, sporządź skargę kasacyjną od wyroku WSA w W., przyjmując termin jej wniesienia wynikający z przedstawionego zadania problemowego, określ należny wpis oraz załączniki do skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymogom formalnym i materialnym określonym w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Rozwiązanie: (do NSA za pośr. WSA)

Skarga Kasacyjna

Podstawą prawna formalna : Art. 173, 174 pkt. 2 ; Art 175 § 3 pkt 1 i Art 177 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna:
1) Art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz Art. 151 PPSA w zw. z art. 162 § 1 i § 2 w zw. z art. 169 § 1 OrdP
2) Art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c , art 145 § 2 oraz 151 PPSA w zw. z art. 149 w zw. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 OrdP
3) Art. 269 § 1 z narusz. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 151 PPSA

Wnioskuje o :
1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponowego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.
2) zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

2. Zażalenie na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych

Decyzją z dnia 8 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., odmawiającą Janinie Nowak umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 110 000 zł. Decyzję tę doręczono podatnikowi – J. Nowak - w dniu 30 lipca 2010 r. W dniu 27 sierpnia 2010 r. Janina Nowak na powyższą decyzję wniosła skargę do WSA w R. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w R. Dyrektor ten, w dniu 27 września 2010 r. przekazał tę skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy do WSA w R. W skardze Janina Nowak określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 110 000 zł. Zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2011 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w R. określił wpis do skargi na kwotę 2 000 zł i w dniu 28 stycznia 2011 r. zarządzenie to otrzymała podatniczka. Przewodniczący Wydziału jako podstawę prawną zarządzenia wskazał art. 231 p.p.s.a. i § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Janina Nowak tego samego dnia udała się do doradcy podatkowego Jana Kowalskiego, aby wniósł na to zarządzenie zażalenie, udzielając mu pełnomocnictwa.

Jako pełnomocnik Janiny Nowak sporządź zażalenie na powyższe zarządzenie przyjmując, że jest ono w świetle art. 227 § 1 p.p.s.a.

Rozwiązanie: (do NSA za pośr. WSA)

Zażalenie

Podstawa prawa formalna: Art. 227 § 1PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 231 PPSA ; § 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzeni RM w sprawie wysokości oraz szcz. zasad pobier. wpisu w PPSA

Zaskarżam w całości zarządzenie Przewodniczącego ... w przedmiocie określenia wysokości wpisu od skargi ... Wnoszę w związku z powyższym o uchylenie o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

3. Zażalenie na zarządzenie przewodniczącego wydziału w przedmiocie określenia wysokości wpisu

Władysław P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 4 listopada 2010 r., określającą temu podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 48 206 zł. W skardze tej określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 17 714 zł. Z kolei w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. określił tę wartość na kwotę 48 206 zł, twierdząc, że przedmiotem kontroli sądu zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1220 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., będzie cała decyzja a więc niezależnie od tego jakie są granice skargi.

Przewodniczący Wydziału WSA w P. określił w zarządzeniu z dnia 28 stycznia 2011 r. wysokość wpisu zgodnie z art. 216, art. 219 § 2 i 231 p.p.s.a. i § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 2193 ze zm.) w kwocie 1 447 zł. Zarządzenie to otrzymał w dniu 1 lutego 2011 r. Jan Kowalski doradca podatkowy, którego Władysław P. umocował do wniesienia zażalenia na powyższe zarządzenie.

Sporządź powyższe zażalenie przyjmując, że jest ono w świetle art. 227 § 1 p.p.s.a. dopuszczalne.

Rozwiązanie: (do NSA za pośr. WSA)

Zażalenie

Podstawa prawna formalna: Art. 227 § PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 215 § 1 , art. 216 i art. 231 PPSA oraz § 1 pkt 2 rozporz. RM w sprawie wysokości oraz szcz. zas. pob. wpisu w PPSA

Zaskarżam w całości zarządzenie Przewodniczącego ... w przedmiocie określenia wysokości wpisu od skargi na decyzje ... w przedmiocie określenia podatku dochodowego OF. Wnoszę w związku w powyższym o uchylenie zaskrażonego zarządzenia.

4. Skarga na decyzję

Decyzją z dnia 7 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., odmawiającą podatnikowi Janowi Nowakowi stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy stwierdził, że matka podatnika Janina Nowak w dniu 2 lutego 2007 r. nabyła na rynku pierwotnym

2 -letnie obligacje w ilości 490 sztuk po 100 zł każda. W związku ze śmiercią Janiny Nowak w dniu 6 sierpnia 2007 r. Jan Nowak na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 10 lutego 2008r. stał się jej jedynym spadkobiercą. W dniu 10 lutego 2009 r. Centralny Dom Maklerski S.A. wykupił powyższe obligacje za kwotę 83 547 zł, pobierając od Jana Nowaka na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 i art. 30a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej dalej u.p.d.o.f. 19% zryczałtowany podatek dochodowy w kwocie 9 283 zł od dyskonta. Wniosku podatnika o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 6 524 zł, złożonego wraz ze skorygowaną deklaracją organy podatkowe nie uwzględniły, stwierdzając, że dyskonto od papierów wartościowych jest przychodem z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.f.), od którego pobiera się podatek wg stawki 19% zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Organy jednolicie argumentowały, że brak podstaw do uznania, że wartość obligacji nabytych przez spadkobiercę w drodze spadku lub cena zakupu uiszczona przez spadkodawcę stanowią cenę zakupu obligacji. W tym przypadku podstawę opodatkowania stanowi przychód uzyskany z wykupu obligacji. Nie można potrącić od niej ceny zakupu obligacji, gdyż ta została zapłacona przez inną osobę. W przypadku spadkobiercy, kwota dyskonta jest równa kwocie uzyskanej przez spadkobiercę z wykupu obligacji. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 30a ust. 1 pkt 2 updof oraz art. 72 § 1 pkt 2, art. 73 § 1 pkt 2, art. 75 § 2 pkt 2 lit., art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwana ord. pod. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. Jan Nowak otrzymał w dniu 12 kwietnia 2010 r.

Jako umocowany przez Jana Nowaka pełnomocnik – doradca podatkowy – Jan Kowalski sporządź skargę do WSA w R. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.

Rozwiązanie: (do WSA za pośred. DIS )
Wartość przedm. zaskarż 6.524 zł

Skarga

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 PPSA
Podstawa prawna materialna:
1) Art. 5a pkt 12 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt. 2 i art. 17 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku od OF w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 i art. 75 § 1 Ordynacja podatkowa
2) Art. 120 Ordynacji podatkowej
3) Art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej

Wnoszę skarge na decyzję ... utrzymującą w mocy decyzję ... odmawiającą stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku doch. od OF w kwocie ...
Zaskarżonej decyzji zarzucam rażące naruszenie przepisów prawa. Wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji organu I instancji. Zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżacej kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

5. Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego

Decyzjami z dnia 19 maja 2010 r. Wójt Gminy ustalił podatek rolny w wysokości 842 zł dla Jacka B. i Stefana B. a w kwocie 845 zł dla Stanisława B., współwłaścicieli po 1/3 części gruntów rolnych stanowiących użytki rolne o pow. 5,78 ha za 2010 r., a oznaczonych w ewidencji gruntów jako dz. 245/1. Decyzje te były decyzjami odrębnymi, adresowanymi do każdego z powyższych współwłaścicieli a które każdemu z nich doręczono w dniu 22 maja 2010 r. Z powyższych właścicieli tylko Stanisław B. wniósł odwołanie, jednakże SKO w M. zaskarżoną przez niego decyzję utrzymało w mocy wydając decyzję w dniu 9 listopada 2010 r. Pozostali współwłaściciele nie składali odwołań. Stanisław B. decyzję SKO otrzymał w dniu 19 stycznia 2011 r. W dniu 20 lutego 2011 r. Stanisław B. zgłosił się do doradcy podatkowego Jana Kowalskiego, udzielając mu pełnomocnictwa w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Równocześnie Stanisław B. przedłożył doradcy podatkowemu decyzję Starosty w M. z dnia 10 stycznia 2010 r., z której wynikało, że powierzchnia działki 245/1 wynosi 5,5 ha użytków rolnych. Stanisław B. poinformował doradcę podatkowego, że o decyzjach odrębnych wydanych wobec Jacka B. i Stefana B. dowiedział się dopiero w dniu otrzymania decyzji SKO. Okoliczność ta nie jest kwestionowana podobnie jak i ta, że decyzja Starosty z dnia 10 stycznia 2010 r. była decyzją ostateczną i nie była załączona do akt sprawy wymiaru podatku rolnego za 2010 r.

Jako pełnomocnik Stanisława B. sporządź wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, wskazując właściwe podstawy wznowienia postępowania. Sformułuj żądania i wskaż organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania.

Rozwiązanie: (do SKO )

Wniosek

o wznowienie postępowania podatkowego

Podstawa prawna formalna: Art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej

wnoszę o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną SKO ... utrzymującą w mocy decyzję ... ustalającą .... . Wniosek jest składany w związku z faktem, że w srpawie zakończoną ww. decyzją wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nei były znane SKO ...
Wnoszę o uchylenie ww. decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy tj. ustalenie zobowiązania podatkowego wnioskodawcy w podatku rolnym w prawidłowej wysokości.

7. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego

W dniu 20 maja 2004 r. Spółka B.P. za pośrednictwem agencji celnej, dokonała zgłoszenia celnego leków. Zgłoszenie spełniało wymagania formalne, a więc importowany towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu i organ celny określił kwotę długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. Spółka uiściła wyliczony podatek.

W dniu 12 kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie dotyczące określenia kwoty podatku od towarów i usług należnego z tytułu importowanego towaru (leków) ujętych w zgłoszeniu celnym z dnia 20 maja 2004 r. Organ ustalił, że Spółce przysługiwał 10% rabat od sprzedawcy importowanych leków, który nie został uwzględniony przy obliczaniu wartości celnej leków. W tej sytuacji organ pierwszej instancji określił stronie prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu, uwzględniając zmniejszoną wartość celną leków.

Na skutek odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia 5 lipca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał, że wysokość zobowiązania podatkowego została wyliczona prawidłowo, według zasad określonych przepisami prawa celnego. W kwestii zarzutu strony, dotyczącego przedawnienia, organ odwoławczy stwierdził, że zapłata kwoty zobowiązania podatkowego przed upływem terminu przedawnienia oznacza, iż zobowiązanie podatkowe nie może po raz drugi wygasnąć wskutek upływu terminu przedawnienia. Po zapłacie podatku nie biegnie już bowiem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. skargę Spółki B.P. oddalił, podzielając w całości stanowisko organu odwoławczego.

Sporządź skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Rozwiązanie (do NSA za pośred. WSA)
Wartość przedm. zaskarż. XxX zł

Skarga Kasacyjna

Podstawa prawna formalna: Art. 173, art. 174 pkt 2, art. 175 § 3 pkt 1 oraz art. 177 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 151 i art. 145 § 1 pkt. 2 PPSA w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 i art. 70 § 1 Ordynacja podatkowa

Zaskarżam w całości wyrok WSA ... oddalajacy skargę ...na decyzję DIC ... utrzymującą w mocy decyzję NUC ... w przedm. podatku od towarów i usług. Zaskrażonemu wyrokowi zarzucam naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy ... wnioskuje o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

8. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji

Zarząd Spółki w G. zawarł z PZU S.A. zakładową umowę emerytalną o prowadzenie pracowniczego programu emerytalnego w formie grupowego ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym „Pogodna Jesień”. Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych wydała decyzję o wpisaniu pracowniczego programu emerytalnego do rejestru pracowniczych programów emerytalnych. Spółka ponosi koszty związane z organizowaniem i finansowaniem pracowniczego programu emerytalnego, w tym składki podstawowe.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych określił Spółce w G. wysokość podatku dochodowego, eliminując z kosztów uzyskania przychodu wydatki na składkę podstawową w ramach pracowniczego programu emerytalnego.

Sporządź odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Rozwiązanie (Do DIS za pośred. NUS)

Odwołanie

Podstawa prawna formalna: Art. 127, art. 220 i art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna: Art. 15 ust. 1d w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o podatku DOP oraz art. 2 Konstytucji RP

Składam odwołanie od decyzji NUS ... z dnia ... określającej wysokośc podatku od osób prawnych. NUS źle zinterpretował powyższe przepisy ustawy o podatku DOP. Wnioskuje o uchylenie ww. decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

9. Zażalenie w przedmiocie zawieszenia postępowania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ze skargi Spółki Z. na decyzję organu podatkowego w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że w innej sprawie, tego samego rodzaju (o podobnym stanie faktycznym i prawnym), Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. Od tego wyroku została złożona skarga kasacyjna, która dotychczas nie została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Od wyniku toczącego się postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie zależało rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż wyrok tego Sądu będzie miał decydujący wpływ na wynik sprawy. Zawieszenie postępowania znajduje zatem uzasadnienie w treści art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sporządź zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania.

Rozwiązanie: (Do NSA za pośred. WSA )

Zażalenie

Podstawa prawna formalna: Art. 194 § 1 pkt 3, § 2 i § 3 PPSA

Podstawa prawna materialna: Art. 125 § 1 pkt 1 i art. 7 PPSA

Wnoszę zażalenie na postanowienie WSA ... z dnia ... o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ... na decyzję ... w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego. Wnioskuje o jego uchylenie, tak aby postępowania mogło się toczyć wedle zasady szybkości postęp. sądowoadministacyjnego.

10. Odwołanie

We wniosku z dnia 20 grudnia 2010 r. Spółka C. w Warszawie zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w W. o zwrot podatku akcyzowego w kwocie 400 000 zł, w związku z dokonaniem eksportu do Rosji wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych w postaci samochodów osobowych marki Honda.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że dostarczyła dokumenty potwierdzające, iż samochody osobowe, od których 20 listopada 2008 r. zapłacone zostały cło i akcyza, w stanie rozmontowanym zostały wywiezione 15 grudnia 2008 r. poza terytorium Wspólnoty Europejskiej. Dokonano wywozu tych samochodów, tyle że w stanie rozmontowanym, klasyfikując je jako części do samochodów osobowych i nadwozia samochodów.

Spółka podkreśliła, że taka klasyfikacja towaru była niezgodna z Notami Wyjaśniającymi Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej. Wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane.

Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją z 20 lutego 2011 r. odmówił zwrotu podatku akcyzowego. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z załączonymi przez Spółkę do wniosku o zwrot akcyzy zgłoszeniami celnymi z listopada 2008 r., przedmiotem eksportu były części do samochodów osobowych i nadwozia do samochodów, zaklasyfikowane do kodów, które nie stanowią wyrobów akcyzowych w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym.

Wyrobami akcyzowymi były samochody osobowe, za które Spółka zapłaciła podatek akcyzowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego ich nabycia, a przedmiotem eksportu poza obszar UE były części do samochodów, które nie są wyrobami akcyzowymi.

Sporządź odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W.

Rozwiązanie: (Do DIC za pośred. NUC)

Odwołanie

Podstawa prawna formalna: Art. 127, art. 220 i 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ord. Pod.

Podstawa prawna materialna: Art. 122, art. 187 i art. 191 Ord. Pod.

Wnoszę odwołowanie od decyzji NUC ... z dnia ... o odmowie zwrotu podatku akcyzowego. Wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji.

11. Odwołanie

Jan Kowalski pismem z dnia 15.03.2010 r. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w W. o rozłożenie na raty (36 rat) zapłaty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po ciotce swojej babki w kwocie 12 000 zł oraz umorzenie odsetek za zwłokę w kwocie 1 000 zł. Jako uzasadnienie wniosku podatnik podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Podatnik powołał się na trudną sytuację zdrowotną w jego rodzinie, chorobę małoletniego syna oraz ponoszenie kosztów kształcenia córki i syna na studiach wyższych. Żona podatnika uzyskuje rentę rolniczą w najniższym wymiarze. Rodzina podatnika korzysta sporadycznie z pomocy społecznej. Przedmiotem spadku jest dom, w którym podatnik zamieszkuje wraz z rodziną. Podatnik zmuszony był do spłaty zaciągniętych kredytów na remont domu, kształcenie dzieci, pokrycie kosztów leczenia syna i nie posiada żadnych oszczędności ani cennych ruchomości. Podatnik uzyskuje dochody z tytułu emerytury w kwocie 1 000 zł miesięcznie i zamierza podjąć pracę na ½ etatu jako dozorca za kwotę 700 zł miesięcznie. Przewiduje zatem, że będzie w stanie spłacić zaległość podatkową w 36 ratach, zwłaszcza, że syn w bieżącym roku kończy studia, córka od przyszłego roku akademickiego będzie studiowała zaocznie i podejmie zatrudnienie, a stan zdrowia małoletniego syna nieznacznie się poprawił. Natomiast nie ma możliwości jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej. Umorzenie odsetek za zwłokę stanowiłoby dla podatnika znaczną ulgę.

Organ podatkowy nie prowadząc postępowania w sprawie weryfikacji przesłanek wniosku poprzestał na okolicznościach wskazanych przez podatnika we wniosku i decyzją z dnia 18 czerwca 2010 r., doręczoną w dniu 24 czerwca 2010 r. odmówił podatnikowi rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 67 a § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, który statuuje uznaniowość organu podatkowego w zakresie udzielania ulg podatkowych. Organ w uzasadnieniu wskazał, że sytuacja majątkowa podatnika jest trudna, jednak podatek od spadków i darowizn jest podatkiem majątkowym i podatnik uzyskał tytułem spadku przysporzenie. Przesłanki podane przez podatnika we wniosku nie są wystarczającą podstawą do rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej umorzenia odsetek za zwłokę, podatnik nie daje gwarancji, że zapłaci zaległość podatkową w ratach. Ponadto organ podatkowy powołał się na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 10 maja 2010 r., który odmówił udzielenia zgody na zastosowanie wnioskowanej ulgi podatkowej, zresztą też nie prowadząc żadnego postępowania dowodowego w sprawie.

Proszę sporządzić odwołanie, działając jako pełnomocnik doradca podatkowy.

Rozwiązanie ( Do DIS za pośred. NUS )

Odwołanie

Podstawa prawna formalna zakarż. decyzji: Art. 127, art. 220 i art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna formalna zaskarż. postanowienia: Art. 237 Ord. Podatkowej

Podstawa prawna materialna:

1) Art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej

2) Art. 210 §1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej

3) Art. 67a § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej

Wnoszę odwołanie od decyzji NUS w ... z dnia ... odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowowej ... oraz umorzenia odsetek za zwłokę. Ponadto zaskarżam postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Ostrołęka z dnia ... o odmowie udzielenia zgody na zastosowanie wnioskowanej ulgi podatkowej. Zaskarżonej decyzji i postanowieniu zarzucam naruszenie przepisów prawa materialnego. Wnoszę o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i postanowienia oraz przeazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji.

12. Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego

Decyzją z dnia 20 listopada 2008 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego określił JK zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 15 000 zł, wyższej niż wykazana w zeznaniu podatkowym przez podatnika.

Z akt sprawy wynika, że podatnik złożył zeznanie podatkowe za 2007 r., wykazując kwotę podatku do zapłaty 10 500 zł. Podatnik w 2007 r. prowadził w Holandii działalność gospodarczą, zamieszkuje w Polsce. JK obniżył dochód o składki na ubezpieczenie społeczne zapłacone w Holandii i podatek dochodowy za 2007 r., wykazany w zeznaniu rocznym o kwotę zapłaconych w Holandii składek na ubezpieczenie zdrowotne.

W trakcie postępowania podatkowego podatnik podniósł, że jest rezydentem podatkowym w Polsce i przysługuje mu prawo skorzystania z ulgi od podstawy opodatkowania i od podatku w postaci odliczenia kwoty składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zapłaconych w Holandii, które nie zostały odliczone w Holandii. Przepisy prawa polskiego nie mogą różnicować podatników będących rezydentami i podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w prawie skorzystania z ulg podatkowych.

Decyzją z dnia 20 listopada 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił JK zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 15 000 zł, wyższej niż wykazana w zeznaniu podatkowym przez podatnika, powołując się na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym w 2006 r.), twierdząc, że tylko składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłacone na rzecz polskiej instytucji ubezpieczeniowej mogą być odliczone od podatku dochodowego. Podatnik nie składał odwołania od tej decyzji.

W dniu 19 listopada 2009 r. ETS w sprawie C-314/08 wydał orzeczenie w sprawie odliczenia składek na ubezpieczenie społeczne i składek na ubezpieczenie zdrowotne, zapłaconych w innym państwie członkowskim (ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 30 stycznia 2010 r.).

Proszę sporządzić wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, działając jako pełnomocnik doradca podatkowy.

Rozwiązanie: (do NUS)

Wniosek

o wznowienie postępowania podatkowego

Podstawa prawna formalna: Art. 240 § 1 pkt. 11 oraz art. 241 § 1 i § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna: Art. 26 ust. 1 pkt 2 i art. 27b ust. 1 i 2 ustawy o podatku DOF. Wyrok ETS z dnia 20 XI 2008 r. w sprawie C-314/08 - Krzysztof Filipiak przeciwko DIS w Poznaniu.

Wnoszę o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia ... NUS w ... określającej ... zobowiązanie podatkowe w PDOF za 2007 ... w wysokości 15k wyżej niż wykazana w zeznaniu podatkowym przez podatnika . Wniosek ninejszy jest skłądany w związku z wyrokiem ETS z dnia 20 XI 08 w sprawie C-314/08 ... Ponadto wnoszę o uchylenie dotychczasowej decyzji w całości.

13. Skarga kasacyjna

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 26.03.2009 r. określił BB zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 50 000 zł, czyli wyższej niż zadeklarowana przez podatnika.

W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono bowiem, że BB prowadząc działalność gospodarczą usługi budowlane Firma TBUD zaewidencjonował w księdze przychodów i rozchodów w 2006 r. zakupy towarów na podstawie faktur wystawionych przez YZ s. c., które nie potwierdzały rzeczywistych transakcji. Wystawca nie posiada kopii faktur, faktury nie zostały ujęte przez niego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W protokole kontroli nie stwierdzono natomiast, czy uznano księgę podatnika za nierzetelną i w jakim zakresie, i za jaki okres czasu. Protokół nie zawiera również pouczenia o możliwości wniesienia zastrzeżeń i przedstawienia dowodów. W związku z powyższymi ustaleniami koszty uzyskania przychodu zostały zawyżone o kwotę 30 000 zł wynikającą z „pustych faktur". Pominięto bez formalnej odmowy wniosek podatnika o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego dla ustalenia wielkości zakupów koniecznych do osiągnięcia uzyskanych przychodów oraz o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania JJ i KK wspólników YZ s. c w charakterze świadków na okoliczność dokonanych transakcji. Organ podatkowy nie kwestionował księgi przychodów i rozchodów, przyjmując w decyzji, twierdzenie o uznaniu za dowód w postępowaniu podatkowym podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ale przyjął, że faktury VAT stwierdzają czynności, które w całości nie zostały dokonane, a posiadane przez podatnika faktury VAT nie dokumentowały zakupu towarów i usług.

W odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie art. 22 ust. 1 oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów postępowania. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzucił dowolność poczynionych przez organ podatkowy ustaleń, gdyż oparł się on tylko na piśmie Urzędu Skarbowego, że YZ s. c. nie płaciła podatków, nie ujmowała wystawionych faktur VAT w księdze przychodów i rozchodów, nie przechowywała kopii wystawionych faktur.

Organ podatkowy drugiej instancji włączył do akt postępowania akta sprawy karnej przeciwko wspólnikom YZ s. c., akta podatkowe spółki cywilnej YZ s. c. protokół kontroli tej spółki. Organ drugiej instancji nie tylko nie uzupełnił postępowania dowodowego, ale odrzucił w całości wyjaśnienia skarżącego jak również pozostawił bez rozpoznania przedstawiane przez niego wnioski dowodowe. Podatnik był zaskoczony doręczeniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, gdyż nie przypuszczał, że postępowanie podatkowe już się zakończyło, myślał, że będzie mógł zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i składać wnioski dowodowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w W decyzją z dnia 21.06.2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołano się na art. 22 ust. 1 u.p.d.o f., iż warunkiem uznania określonego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest to, aby został on rzeczywiście poniesiony przez podatnika i pozostawał w związku przyczynowym z osiągniętym przychodem. Organy podatkowe są przy tym uprawnione do badania tych przesłanek i oceniania zarówno celowości wydatków, jak i sposobu udokumentowania ich poniesienia.

BB wniósł skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi BB – doradcy podatkowemu w dniu 1 lutego 2011 r.) oddalił skargę. Wskazując w schematycznym uzasadnieniu, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania, w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Proszę sporządzić skargę kasacyjną, działając jako pełnomocnik – doradca podatkowy.

Rozwiązanie (do NSA za pośred. WSA)
Wartość przed. zaskarż: 9.600 zł

Skarga kasacyjna

Podstawa prawna formalna: Art. 173, art. 174 pkt 2, art. 175 § 3 pkt 1 , art. 177 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna:

1)Art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 PPSA w zw. z art. 120, art. 122, art. 187 § 1 , art. 191, art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 240 § 1 pkt 5 i 4 art. 124 art. 229, art. 233 § 1 § 2 Ordynacji podatkowej

2) Art. 1 § 1 i § 2 PUSA w zw. z art. 3 § 1 oraz art. art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c PPSA w zw. z ww.przepisami Ordynacji podatkowej

3) Art. 141 § 4 PPSA w zw. z ww. przepisami Ordynacji podatkowej

Zaskarżam w całości wyrok WSA w ... z dnia ... oddalający skargę na dycyzję DIS w ... w przedmiocie podatku dochodowego od OF za 2006 r. Wnioskuje o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wnosze o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

14. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

AZ i JK byli wspólnicy spółki cywilnej YZ w dniu 6 kwietnia 2010 r. złożyli do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. wniosek o zwrot wykazanej w deklaracji VAT – 7 za grudzień 2009 r., a złożonej w dniu 5 stycznia 2011 r. kwoty różnicy podatku należnego nad naliczonym w kwocie 1 000 zł, AZ i JK podali, że YZ s.c. uległa rozwiązaniu z dniem 5 stycznia 2010 r., w tej dacie złożyli deklarację VAT – 7 za ostatni miesiąc działalności i VAT – Z. Byli wspólnicy przedłożyli umowę spółki cywilnej, z której wynikało, że ich udziały w spółce wynosiły po 50 % oraz wskazali rachunki bankowe, na które żądają zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji VAT – 7.

Postanowieniem z dnia 4 maja 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego, gdyż wniosek nie pochodził od strony (spółki cywilnej) tylko od byłych wspólników, którzy nie są stroną postępowania.

Na powyższe postanowienie AZ i JK złożyli zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc o uchylenie postanowienia, powołali się na zasadę neutralności podatku od towarów i usług i następstwo prawne byłych wspólników spółki cywilnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 5 lipca 2010 r. (doręczone pełnomocnikowi AZ i JK – doradcy podatkowemu w dniu 8 lipca 2010 r.) wydał postanowienie utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wskazując, że byli wspólnicy spółki cywilnej nie są stroną w postępowaniu o zwrot różnicy podatku należnego nad naliczonym, podatnikiem podatku od towarów i usług była spółka cywilna. Byli wspólnicy spółki cywilnej nie są jej następcami prawnymi.

Proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, działając jako pełnomocnik – doradca podatkowy.

Rozwiązanie: (do WSA za pośredn. DIS)
Wpis stały 200 zł

Skarga

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 50 § 1 art. 52 § 1 art. 53 § 1 art. 54 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna:
1) Art. 133 § 1 art. 75 § 2 lit. b Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14 ust. 9a-9d w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług
2) Art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej

Składam skargę na postanowienie DIS w ... z dnia ... nr ... utrzymujące w mocy postanowienie US w .... z dnia ... nr ... o odmowie wszczęscia postępowania podatkowego, o zwrot wykazanej w deklaracji VAT-7 za XII 09 r. kwoty różnicy podatku należnego nad naliczonym ... W związku z powyższym wnioskuje o stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 PPSA w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Wnioskuje także o zasądzenie od DIS na rzecz Skarżących kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

15. Zażalenie

Burmistrz Miasta i Gminy K. postanowieniem z dnia 20 września 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi – AZ doradcy podatkowemu w dniu 23 września 2010 r.), wpłatę w kwocie 800 zł, dokonaną przez AZ podatnika podatku od nieruchomości, na poczet III raty podatku od nieruchomości za 2009 r., zarachował na poczet I raty podatku od nieruchomości za 2008 r.

Proszę złożyć zażalenie, działając jako pełnomocnik - doradca podatkowy.

Rozwiązanie: (do SKO w ... )

Zażalenie

Podstawa prawna formalna: art. 236 § 1 oraz art. 220 § 2 i art. 223 § 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna: art. 62 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej

składam zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta i gminy k. z dnia 20 września 2010 r. (nr ...)

Wnioskuje o uchylenie tego postanowienia w całści z powodu naruszenia przepisów prawa przez błedną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie ...

16. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Decyzją z dnia 12 lipca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków Stare Miasto określił HH zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2008 r. w kwocie 32 000 zł.

Organ podatkowy pierwszej instancji w decyzji zajął stanowisko, że HH zaniżył podatek należny za czerwiec 2008 r. Z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania podatkowego wynikało, że HH w 2004 r. kupił grunty rolne o powierzchni 1 ha z zamiarem wybudowania siedliska. W związku ze zmianą w 2005 r. planu zagospodarowania przestrzennego zakupiony grunt mógł być podzielony na działki budowlane, czego też dokonano, dzieląc nieruchomość na 20 działek po 5 arów każda. W czerwcu 2008 r. HH sprzedał 5 działek i zamierza jeszcze dokonać sprzedaży dalszych działek, pozostawiając sobie do zabudowy 6 działek. HH nie prowadzi działalności gospodarczej.

Organ podatkowy uznał, że HH jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu czynności sprzedaży działek. Okoliczność podziału nieruchomości na działki wskazuje, że powzięto zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy. Sprzedaż działek oraz kolejne transakcje sprzedaży będą opodatkowane podatkiem od towarów i usług (dostawa gruntów).

Od powyższej decyzji HH złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, twierdząc, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, nie prowadzi działalności gospodarczej, a działki budowlane sprzedał z majątku osobistego.

Decyzją z dnia 10 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi HH – doradcy podatkowemu w dniu 17listopada 2010 r.

Zdaniem organu podatkowego pierwszej i drugiej instancji z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że grunt jest towarem, którego sprzedaż, co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a sprzedaż działek w okolicznościach faktycznych sprawy podlega opodatkowaniu, gdyż nosi znamiona zaplanowanych działań, co wyczerpuje zakwalifikowanie czynności jako prowadzonej działalności zarobkowej i gospodarczej.

Proszę sporządzić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, działając jako pełnomocnik – doradca podatkowy.

Rozwiązanie: (do WSA za pośred. DIS)

Wartość przedmiotu zaskarżenia: 32k zł

Skarga

Podstawa prawna formalna: Art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 art. 50 § 1 art. 51 art. 52 § 1 art. 53 § 1 art. 54 § 1PPSA

Podstawa prawna materialna:

1)Art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r w sprawie wspólnego systmu podatku od wartości dodanej.

2) Art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej

Składam skargę na decyzję DIS w krakowie z dnia ... utrzymującą w mocy decyzję NUS ... z dnia ... określającą HH zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. w kwocie 32k zł. Ww. decyzje został wydane z naruszeniem prawa. Wnoszę o uchylenie w całośći decyzji DIS w .... z dnia ... oraz decyzji organi I instancji. Wnosze o zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

17. Zażalenie na postanowienie

W postępowaniu podatkowym w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. stroną była spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „X”. W trakcie tego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji, to jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Y, wezwał stronę, to jest spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością „X”, do okazania ewidencji środków trwałych, w celu przeprowadzenia oględzin na okoliczność sposobu jej prowadzenia. Wezwanie skierowane zostało do spółki „X”, zawierało też pouczenie dla spółki „X” o skutkach prawnych jego niewykonania, w postaci możliwości ukarania karą porządkową na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Spółka „X”, pomimo prawidłowego doręczenia jej wyżej wymienionego wezwania, nie przedstawiła organowi podatkowemu pierwszej instancji żądanej ewidencji środków trwałych. Wobec powyższego, powołując się na art. 262 § 1 pkt 2 i art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy pierwszej instancji, to jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Y, wydał w dniu 4 października 2010 r. postanowienie, w którym ukarał karą porządkową w kwocie 1 000 zł występującego w postępowaniu podatkowym pełnomocnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „X” w osobie doradcy podatkowego Z; postanowienie to zostało doręczone wymienionemu pełnomocnikowi w dniu 11 października 2010 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że karą porządkową ukarany został pełnomocnik będącej stroną spółki kapitałowej, ponieważ to on, jako pełnomocnik właśnie, powinien przedstawić organowi podatkowemu żądaną ewidencję środków trwałych.

Proszę sporządzić zażalenie na wyżej wymienione postanowienie.

Rozwiązanie: (Do DIS za pośred. NUS)

Zażalenie

Podstawa prawna formalna: Art. 236 i art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna: Art. 262 § 1 pkt 2, art. 262 § 5

Wnoszę o uchylenie postanowienia z dnia ... o ukaranie mnie karą porządkową. Postanowienie rażąco narusza ... wnoszę więc o jego uchylenie bądź stwierdzenie jego nieważności.

18. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

W postępowaniu podatkowym, dotyczącym wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2008, stroną był podatnik X reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego Y. W aktach sprawy podatkowej znajdowało się pełnomocnictwo udzielone przez podatnika X doradcy podatkowemu Y do występowania we wskazanej sprawie podatkowej o określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. W dniu 4 października 2010 r. organ podatkowy wydał decyzję o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., która, wobec niezłożenia środka odwoławczego, stała się decyzją ostateczną.

W dniu 3 listopada 2010 r. podatnik X złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 4 października 2010 r., powołując się na podstawę wznowienia opisaną w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Pracownik organu podatkowego, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, sporządził kserokopie pełnomocnictwa udzielonego przez podatnika X doradcy podatkowemu Y w sprawie o określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2008 r., poświadczył ten odpis i załączył go do sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 4 października 2010 r. Następnie, w dniu 6 grudnia 2010 r., powołując się na art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania podatkowego. Decyzja ta została doręczona doradcy podatkowemu Y w dniu 13 grudnia 2010 r. W dniu 30 grudnia 2010 r., podatnik X złożył odwołanie od tej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej. W dniu 7 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi podatnika X, czyli doradcy podatkowemu Y, w dniu 13 grudnia 2010 r., natomiast odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez podatnika X w dniu 30 grudnia 2010 r., czyli z przekroczeniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, który upłynął w dniu 27 grudnia 2010 r. Decyzja została wprawdzie doręczona również podatnikowi, ale wobec doręczenia jej pełnomocnikowi podatnika, doręczenie zrealizowane wobec podatnika nie ma znaczenia prawnego.

Sporządź skargę na wyżej wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Rozwiązanie: (do WSA za pośred. DIS)

Wpis stały 200 zł

Skarga

Podstawa prawna formalna: art. 3 § 1 i § 2 pkt. 2, art. 50 § 1, art. 51, art. 52 § 1 art. 53 § 1 i art. 54 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna:

1) Art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej

2) Art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej

Składam skargę na postanowienie DIS w ... z dnia ... stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania .... od decyzji ... o odmowie wznowienia postępowania podatkowego. Wnoszę o uchylenie w całości postanowienia DIS ...z dnia ... zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.

19. Zażalenie na postanowienie

W dniu 4 października 2010 r. organ podatkowy pierwszej instancji, w postaci Naczelnika Urzędu Skarbowego w X, wydał w stosunku do podatnika Y decyzję o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego za 2008 r. w przybliżonej kwocie 100 000 zł. Decyzja ta, wobec jej nie zaskarżenia, stała się ostateczna.

W dniu 20 października 2010 r. podatnik Y, zastępowany przez ustanowionego pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego Z, wystąpił do wyżej wymienionego organu podatkowego pierwszej instancji o wykonanie decyzji z dnia 4 października 2010 r. poprzez przyjęcie zabezpieczenia w formie gwarancji bankowej opiewającej na kwotę 100 000 zł, udzielonej przez Bank W., na podstawie art. 33 d § 2 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w X, wydanym na podstawie art. 33 g Ordynacji podatkowej, odmówił przyjęcia zabezpieczenia w formie gwarancji bankowej udzielonej przez Bank W. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy wyjaśnił, że jego zdaniem, skuteczniejszym zabezpieczeniem wykonania zobowiązania podatkowego podatnika Y byłoby przeprowadzenie w tym zakresie postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a ponadto: Bank W, który udzielił w sprawie gwarancji bankowej znajduje się poza zakresem właściwości miejscowej działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w X, co znacznie utrudnić może ewentualną realizację udzielonej gwarancji.

Sporządzić zażalenie na wyżej wymienione postanowienie.

Rozwiązanie: (do DIS za pośred. NUS)

Zażalenie

Podstawa prawna formalna: Art. 33g, art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 220 §

2 i art. 223 § 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej
Podstawa prawna materialna: Art. 33d § 2 i § 4 oraz art. 33f § 1 Ord. Pod.

Składam zażalenie na postanowienie NUS w ... z dnia ... o odmowie przyjęcia zabezpieczenia w formie gwarancji bankowej udzielonej przez bank W. Wnioskuje o uchylenie tego postanowienia w całości z powodu naruszenia ... przez niewłaściwe zastosowanie.

20. Odwołanie od decyzji

W toku postępowania podatkowego organ podatkowy pierwszej instancji ustalił stan faktyczny, z którego w sposób niewątpliwy wynikało, że prezes spółki kapitałowej „X” jest od 30 lat bliskim znajomym prezesa spółki kapitałowej „Y”; obydwaj prezesi często się spotykają, w trakcie tych spotkań omawiają i planują działalność prowadzonych przez siebie niezależnych formalnie podmiotów. Zdaniem organu podatkowego - w postaci Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., stosunki towarzyskie łączące kierujących spółkami prezesów zarządów spółek „X” oraz „Y” miały wpływ na ceny w transakcjach dokonywanych w roku podatkowym 2009 pomiędzy tymi spółkami. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał w stosunku do spółki kapitałowej „X” decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., w której oszacował dochody spółki kapitałowej „X” na podstawie art. 11 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Sporządzić odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do podatkowego organu odwoławczego.

Rozwiązanie: (Do DIS za pośredn. NUS)

Odwołanie

Podstawa prawna formalna: Art. 127, art. 220 i art. 223, § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna:

1) Art. 11 ust. 4 i ust. 5 ustawy z ... o podatku dochodowym od OP

2) Art. 11 ust. 1 i art. 11 ust. 2 ustawy z ... o podatku dochodowym od OP

3) Art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacji podatkowa.

Składam odwołanie od decyzji NUS w ... z dnia ... nr ... w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2009 określającej spółce ... zobowiązanie podatkowe w wysokości .... czyli wyżej od zadeklarowanej o ... Ww. decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa . W związku z powyższym wnosze o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

21. Odwołanie od decyzji

Podmioty krajowe, w postaci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością: „X”, „Y”, „Z” tworzą Podatkową Grupę Kapitałową „A”, zgodnie z art. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.). W toku postępowania podatkowego wszczętego i prowadzonego w stosunku do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „X” w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ustalił stan faktyczny, z którego niewątpliwie wynikało, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „X” posiada bezpośredni 95 % udział w kapitale zakładowym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „Y” oraz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „Z”, a wymienione powiązania kapitałowe tych podmiotów mają istotny wpływ na ceny przeprowadzanych pomiędzy nimi transakcji.

Wobec powyższego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał w stosunku do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „X” decyzję o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., w której oszacował dochód spółki „X” na podstawie art. 11 ust. 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Sporządź odwołanie od wyżej wymienionej decyzji.

Rozwiązanie: (Do DIS za pośred. NUS)

Podstawa prawna formalna: art. 127, art. 220 i art. 223 § 1 i § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawa prawna materialna: Art. 11 ust. 4 w zw. z ust. 8 ustawy o PDOP

Składam odwołanie od decyzji Naczelnika Urzedu Skarbowego w ... z dnia ... w sprawie określenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. Ww. decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa ... przez niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższym wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

22. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji

Agencja Ochrony X Sp. z.o.o. z siedzibą w Y. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia, usług monitoringu oraz konwojowania. Przeprowadzona w spółce kontrola podatkowa wykazała nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w prowadzonych przez spółkę księgach handlowych. Polegały one na tym, że wynagrodzenia wypłacane niektórym pracownikom nie były wykazywane w tych księgach, a nadto spółka, jako płatnik, nie pobrała i nie odprowadziła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych należny od wypłaconych wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenie społeczne. Wydając decyzję o odpowiedzialności podatkowej spółki za niepobrany i nieodprowadzony podatek od wynagrodzeń wypłaconych zatrudnionym przez spółkę pracownikom, organ podatkowy pierwszej instancji ustaleń w podanym wyżej zakresie dokonał wyłącznie na podstawie zeznań, przesłuchanych w charakterze świadków pracowników spółki, którym wypłacono przedmiotowe wynagrodzenia. Ustalenia te dotyczyły też kwot wynagrodzeń, których wysokość obliczono „ubruttowiając” zeznane przez pracowników kwoty wypłaconych im „do ręki” wynagrodzeń.

Sporządź odwołanie od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

Rozwiązanie: (Do DIS za pośred. NUS)

Odwołowanie

Podstawa prawna formalna: Art. 127, art. 220 i art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna: Art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz 191 w zw. z art. 30 § 5 Ordynacji podatkowej.

Składam odwołanie od decyzji NUS w ... z dnia ... w sprawie odpowiedzialności podatkowej "Agencji Ochrony X" Sp.z.o.o za niepobrany i nieodprowadzony podatek od wynagrodzeń wypłaconych zatrudnonym przez spółkę pracownikom w 2009 r. WW. decyzjia została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a mianowicie z naruszeniem .... poprzez nieustalenie i w konsekwencji nieuwględnienie istotnych dla roztzrygnięcia okoliczności faktycznych. Wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

23. Skarga o wznowienie postępowania sądowego

W następstwie skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz oddalił skargę podatnika. W swym wyroku NSA dokonał oceny prawnej uprawnienia podatnika do oprocentowania nadpłaty w części przypadającej na nienależnie uiszczone odsetki za zwłokę od należności podatkowej, w oparciu o art. 71 § 1 pkt 1 i art. 77 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, według stanu prawnego obowiązującego do dnia 4 czerwca 2001 r. Sąd uznał, że oprocentowanie takie nie przysługuje, bowiem w stanie prawnym obowiązującym we wskazanym okresie brak było podstawy prawnej do zwrotu oprocentowania od nienależnie uiszczonych odsetek.

Wskazane przepisy zostały następnie uznane za niezgodne z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny.

Proszę sporządzić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

Rozwiązanie: (do NSA)

Strona przeciwna:
Dyrektor Izby Skarbowej w ...
ul ...
kod ...

Wartość przedmiotu zaskarżenia XXX zł

Skarga

o wznowienie postępowania

Podstawa prawna formalna: art. 272 § 1 oraz art. 275 i art. 277 PPSA

składam skarge o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia ... uchylającym wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz oddalający skargę skarżącego podatnika - z tego powodu, że Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgoności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie któego zostało wydane powyższe orzeczenie NSA. Wnoszę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyorokiem oraz o jego zmianę i oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w ... . Wnoszę o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w ... na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

24. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Podatnik, prowadzący działalność gospodarczą, wystąpił do organu podatkowego pierwszej instancji o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego, w ramach pomocy na zatrudnienie. Wskazany organ podatkowy odmówił udzielenia ulgi podatkowej, motywując to brakiem przesłanek do umorzenia zaległości podatkowych, przewidzianych w art. 67 a Ordynacji podatkowej.

Analogiczne stanowisko zajął podatkowy organ odwoławczy, stwierdzając, że w wypadku wniosku podatnika, prowadzącego działalność gospodarczą, o udzielenie ulgi podatkowej, ma zastosowanie zarówno art. 67 b jak też art. 67 a Ordynacji podatkowej, a więc i przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, a nie tylko pierwszy z wymienionych przepisów.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Rozwiązanie: (do WSA za pośred. DIS)

Wpis stał 500 zł

Skarga

Podstawa prawna formalna: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 , art. 50 § 1, art. 51, art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 PPSA

Podstawa prawna materialna:

1) Art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej

2) Art. 169 § 1 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej

3 Art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej

4) Art. 124 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej

składam skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia ... utrzymującą w mocy decyzję NUS ... z dnia ... odmawiającą umorzenia Skarżacemu zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego, w ramach pomocy na zatrudnienie. Wnoszę o uchylenie w całości decyzji DIS w .... z dnia .... oraz decyzji organu I instancji. Wnoszę o zasądznie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych

25. Odwołanie od decyzji

Podatnik jest kawalerem. Zamieszkuje w domu jednorodzinnym razem ze swą córką oraz jej matką. W rocznym zeznaniu podatnik zawarł wniosek o opodatkowanie jego dochodów na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci, wywodząc swoje żądanie z brzmienia definicji osoby samotnie wychowujących dzieci, zawartej w art. 6 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wniosek podatnika nie został uwzględniony przez organ podatkowy pierwszej instancji, gdyż uznano, że w rzeczywistości to podatnik wychowuje córkę wspólnie z jej matką, a więc nie samotnie.

Przygotuj odwołanie od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

Rozwiązanie: (Do DIS za pośred. NUS)

Odwołanie

Podstawa prawna formalna: art. 127, art. 220 i art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej

Podstawa prawna materialna: Art. 6 ust. 5 i ust . 4 ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych.

Wnosze odwołanie od decyzji NUS w ... z dnia ... określającego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym OF za 2010 r. Zaskarżonej decyzji i postanowieniu zarzucam naruszenie przepisów ... poprzez niezastosowanie z powodu nieuznania podatnika za "osobe saotnie wychowyjącą dziecko". Wnoszę o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

26. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Podatnik, zatrudniony w spółce X, twierdzi, że otrzymał darowiznę od wspólników tej spółki w postaci kwoty pieniężnej. Powołuje się na treść pisma, które on i pozostali pracownicy spółki otrzymali od osób fizycznych, będących głównymi udziałowcami spółki X. Z pisma tego wynika, że wypłata świadczenia nastąpiła ze środków stanowiących ich własność a nie własność pracodawcy podatnika (spółki X). Jako przyczynę wypłaty kwoty pieniężnej podatnikowi oraz innym pracownikom spółki X, wspólnicy podali dotychczasowy wkład ich pracy oraz przyczynienie się do sukcesu rynkowego spółki. Świadczenie to ma stanowić także zachętę do dalszego zaangażowania podatnika w proces integracji spółki.

Podatnik uznał otrzymane świadczenie pieniężne za darowiznę i jako takie zgłosił do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Takiej oceny charakteru otrzymanego przez podatnika świadczenia za pośrednictwem zatrudniającej go spółki nie podzieliły organy podatkowe, stwierdzając, że świadczenie pieniężne uzyskane przez podatnika stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przygotuj skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w tej sprawie.

27. Skarga kasacyjna

Dyrektor Izby Skarbowej w M. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika, notariusza, z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku od spadków i darowizn od umowy zniesienia współwłasności prawa użytkowania wieczystego oraz określenia wysokości tego podatku. Przed notariuszem w dniu 20 grudnia 2005 roku zawarto w formie aktu notarialnego umowę zmiany umowy spółki cywilnej i zniesienia wspólności prawa użytkowania wieczystego. W umowie tej dotychczasowi wspólnicy spółki cywilnej, Jacek B. i Marek O., zmienili umowę na nowo określając wniesione do spółki wkłady. Przed zmianą, prawo użytkowania wieczystego przysługiwało wspólnikom na prawach współwłasności łącznej 6 działek, o równych powierzchniach oraz takich samych wartościach rynkowych. W wyniku podziału zniesiono wspólność w ten sposób, że Jacek B. nabył w całości prawo użytkowania wieczystego działek 1-3 oraz Marek O. nabył w całości prawo użytkowania wieczystego działek 4-6. Dyrektor Izby Skarbowej, wydając decyzję, przyjął stanowisko, że umową znoszącą wspólność użytkowania wieczystego Jacek B. nabył ponad swój udział ½ w prawie użytkowania wieczystego działek 1-3, a Marek O. nabył ponad swój udział ½ w prawie użytkowania wieczystego działek 4-6. Organ uznał, że w sprawie nastąpiło przekroczenie wartości we współwłasności stanowiące podstawę opodatkowania w świetle art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 1997 roku, Nr 16 poz. 89 ze zm.). Płatnik z kolei nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych uznał, że dotychczasowi wspólnicy nie osiągnęli nadwyżki ponad wartość dotychczasowych udziałów o czym mowa w art. 7 ust. 6 ustawy podatkowej. WSA skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej oddalił, podzielając argumentację organów podatkowych. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronie skarżącej w dniu 11 stycznia 2008 toku.

Proszę sporządzić skargę kasacyjną do NSA od tego wyroku, w szczególności uwzględniając normy art. 1 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 6, oraz art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 roku o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 1997 roku, Nr 16 poz. 89 ze zm.). Konstruując skargę kasacyjną, proszę uwzględnić zarówno wymogi formalne przewidziane dla pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wymogi materialne przypisane tylko skardze kasacyjnej, jak również termin oraz tryb wnoszenia skargi kasacyjnej.

28. Zażalenie na postanowienie

W dniu 15 listopada 2010 roku, Jan M. syn Janiny M., działając jako jej pełnomocnik na podstawie pełnomocnictwa ogólnego, wniósł w siedzibie WSA skargę na decyzję SKO wydaną wobec Janiny M. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok. Do skargi dołączono pełnomocnictwo oraz wniosek o przyznanie podatnikowi – Janinie M. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi, podpisany przez pełnomocnika. Z uwagi na okoliczność, że wniosek nie był złożony na urzędowym formularzu, przewodniczący wydziału działając na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej u.p.p.s.a. w związku z art. 252 § 2 tej ustawy, wezwał pełnomocnika do złożenia przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. W następstwie tego, Jan M. jako pełnomocnik Janiny M. uzupełnił wskazany powyżej brak poprzez wypełnienie, podpisanie oraz złożenie w siedzibie WSA dokumentu formularza, z zachowaniem ustawowego terminu. WSA postanowieniem z dnia 11 stycznia 2011 roku, pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskazując jako podstawę art. 49 § 2 u.p.p.s.a. oraz argumentując, że strona nie uzupełniła, mimo wezwania, wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż urzędowy formularz wniosku został podpisany przez pełnomocnika, a nie bezpośrednio przez stronę. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi w dniu 31 stycznia 2011 roku.

Proszę sporządzić zażalenie na postanowienie WSA z dnia 11 stycznia 2011 roku, z uwzględnieniem trybu wnoszenia tego pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawowych elementów konstrukcyjnych zażalenia jako pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz terminu, w jakim to pismo powinno zostać wniesione. Jednocześnie proszę odnieść się do kwestii zasadności argumentacji WSA w zakresie wypełnienia oraz podpisania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy przez pełnomocnika strony.

29. Skarga kasacyjna

W dniu 24 października 2005 roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w M. wydał decyzję ustalającą Markowi B. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 rok od dochodów nieznajdującąch pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie X. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w P. w dniu 21 kwietnia 2008 roku uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz wydał na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) decyzję ustalającą podatnikowi zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie Y.

WSA w wyniku sądowej kontroli decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. stwierdził jej nieważność na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. w związku z art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej. Argumentował, że orzekanie przez organ drugiej instancji nie mogło nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia zawartego w art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej.

Uwzględniając art.47 § 1, art.21 § 1 pkt2, 68 § 4 art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz aktualne orzecznictwo, proszę w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej w P. sporządzić skargę kasacyjną do NSA i odnieść się w niej merytorycznie do stanowiska WSA. Jednocześnie proszę uwzględnić wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, to jest wymogi formalne tego środka zaskarżenia jako pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wymogi materialne właściwe jedynie dla skargi kasacyjnej, jak również zwrócić uwagę na tryb i termin wnoszenia skargi kasacyjnej do NSA.

30. Skarg kasacyjna

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Skarbowego wydaną wobec podatnika Michała M. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok. Podatnik w 2008 roku był wspólnikiem spółki jawnej wraz z inną osobą fizyczną. Przedmiotem działalności spółki było zarządzanie innymi przedsiębiorstwami, z którymi Michał M. nie pozostawał w 2008 roku w stosunku pracy ani w spółdzielczym stosunku pracy. Organy podatkowe zakwestionowały prawidłowość opodatkowania przychodów Michała M, jako wspólnika spółki jawnej, na zasadach art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.). Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę podatnika na opisaną powyżej decyzję. Powołał się na art. 22 § 1 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) i stwierdził, że umowy o zarządzanie przedsiębiorstwami zawierała spółka jawna, której wspólnikiem był podatnik, a nie sam podatnik. Wobec tego wynagrodzenie za wykonanie usługi przez spółkę stanowiło przychód spółki, a nie konkretnego wspólnika. Wynagrodzenie wspólnika było wypłacane z zysku spółki osobowej, niemającej osobowości prawnej, co uchylało je spod działania art. 13 pkt 9 ustawy podatkowej oraz oznaczało, że miał zastosowanie art. 5 b ust. 2 ustawy, gdyż przychody podatnika były przychodami z pozarolniczej działalności gospodarczej. To z kolei dawało na zasadzie art. 9 a ust. 2 ustawy podatkowej na prawo wyboru sposobu opodatkowania stosownie do art. 30 c ustawy. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronom w dniu 15 listopada 2010 roku.

Proszę w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej sporządzić skargę kasacyjną, z uwzględnieniem terminu oraz trybu jej wniesienia, wymogów formalnych i materialnych tego pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie proszę merytorycznie odnieść się do stanowiska sądu pierwszej instancji opisanego w treści zadania.

31. Skarga kasacyjna

Spółka akcyjna Z. w 2010 roku dokonała podwyższenia kapitału akcyjnego wraz z emisją nowych akcji z zamiarem wprowadzenia ich na GP (Giełda Pap. Wartościowych). Wszystkie wydatki z tym związane, to jest opłaty notarialne, sądowe, za publikację, podatek od czynności cywilnoprawnych jak również wydatki związane z przygotowaniem prospektu emisyjnego, poszukiwaniem inwestorów, obsługą prawną, doradztwem finansowym, koordynowaniem i raportowaniem o przebiegu procesu oferty, rozliczeniem oferty publicznej, usługami marketingowymi itp., zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2010 roku. Organy podatkowe w wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 rok zakwestionowały zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków związanych z emisją akcji, wskazując na art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654 ze zm.). Argumentowały, że skoro do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, to wydatków z tym związanych nie można traktować w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę spółki oddalił i podzielił argumentację organów podatkowych.

Proszę, w imieniu spółki, na tle opisanego powyżej stanu faktycznego, sporządzić skargę kasacyjną do NSA, uwzględniając art. 15 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 7 ust.3 pkt 1 i 3 oraz art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654 ze zm.). Jednocześnie proszę uwzględnić wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, to jest wymogi formalne tego środka zaskarżenia jako pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wymogi materialne właściwe jedynie dla skargi kasacyjnej, jak również zwrócić uwagę na tryb i termin wnoszenia skargi kasacyjnej do NSA.

32. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r., działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że z udziałem skarżącego toczy się inne postępowanie sądowoadministracyjne, dotyczące tej samej decyzji, orzekającej o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, za zaległości podatkowe Spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W postępowaniu tym Sąd wyrokiem oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, wymienionej powyżej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną, która to oczekuje na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że skoro nie jest uzasadnione paralelne prowadzenie dwóch postępowań sądowych – w sprawach oceny legalności obu nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji, tj. wznowieniowego oraz z wniosku o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, to należało postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności zawiesić, albowiem rozstrzygnięcie tej sprawy zależy bez wątpienia od wyniku toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Sporządź zażalenie na postanowienie.

33. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego

A.B. reprezentowany przez doradcę podatkowego złożył trzy skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. oraz za styczeń i luty 2002 r. Skargi zawierały wnioski o zwrot kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sprawie ze skarg A. B. uchylił zaskarżone decyzje. Wyrok swym zakresem obejmował trzy decyzje, które zostały osobno zaskarżone, a następnie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W punkcie trzecim wyroku, zasądził na rzecz A. B. kwotę odpowiadającą wysokości wpisów uiszczonych w trzech sprawach oraz wysokości minimalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego należnego w jednej sprawie tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sporządź zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

34. Zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca i za wrzesień 2006 r. postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie uwzględnił wniosku, bowiem nie wskazano w nim okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej P.p.s.a.). Ogólnikowe wskazanie na brak środków finansowych nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA podniósł też, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W toku postępowania sądowego skarżąca A.C. składała wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został przez Sąd uwzględniony.

Sporządź zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

35. Zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem oddalił wniosek A. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobierczyni za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2005 r., marzec 2006 r. i miesiące od września do listopada 2007 r. W uzasadnieniu Sąd podał, że w skardze oraz piśmie uzupełniającym strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zachodzi „niebezpieczeństwo narażenia jej na niepowetowane skutki". Skarżąca podała, że jest w podeszłym wieku, leczy się i oczekuje na wyniki postępowania o dział spadku i zniesienie współwłasności, co pozwoli na rozsądne obciążenie skarżącej zaległościami podatkowymi po spadkodawcy, tj. stosownie do jej udziału w masie spadkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie podała konkretnie, w jaki sposób wykonanie kwestionowanej decyzji wpłynie na jej sytuację finansową, wskazując tylko ogólnikowo na "niebezpieczeństwo narażenia jej na niepowetowane skutki". Jednocześnie Sąd uznał, że kwestia działu spadku i zniesienia współwłasności nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i nie może stanowić przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a."). W aktach tej sprawy znajduje się również wniosek strony o przyznanie prawa pomocy, na podstawie którego zwolniono stronę z kosztów sądowych.

Sporządź zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

37. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Dyrektor Izby Skarbowej w R., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w przedmiocie określenia zobowiązania Spółki z o. o. z R. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podatnik nie uwzględnił w przychodach do opodatkowania – przychodów z majątku nieruchomego położonego we Francji. W kosztach uzyskania przychodów spółka nie uwzględniła kwoty, związanej ze wspomnianymi przychodami, dotyczącej: - odpisów amortyzacyjnych, od wartości początkowej budynku powiększonej o wydatki na jego modernizację, - odpisów amortyzacyjnych (od wartości początkowej: basenu, klimatyzacji, łodzi wodnej powiększonej o wydatki na jej modernizację, wyposażenia obiektu); transportu mebli; wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości; kosztów pobytu pracownika we Francji w celu administrowania nieruchomością. Cele stałej, utrzymywanej we Francji placówki i przedsiębiorstwa podatnika nie są identyczne, ponieważ placówka firmy we Francji nie ma charakteru zakładu w rozumieniu art. 5 umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (podpisanej przez Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z Rządem Republiki Francuskiej w dniu 20.VI.1975r; Dz. U. z 1977r. Nr 1, poz. 5 ). Nabyta we Francji nieruchomość stanowi składnik majątku spółki, która wykorzystuje ją w prowadzonej przez siebie działalności i uzyskuje z tego tytułu przychody (np. z tytułu odpłatnego korzystania z nieruchomości przez osoby fizyczne), co determinuje pogląd organu, że do opodatkowania dochodu związanego z taką nieruchomością ma pierwszeństwo prawo państwa rezydencji. Wobec tego organ uwzględnił przy ustalaniu dochodu, ww. przychody oraz koszty związane z nieruchomością położoną we Francji.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego od ww. decyzji.

38. Odwołanie od decyzji

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wydał decyzję, w której określił Fundacji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że Fundacja objęła udziały w Spółce Mieszkaniowej S. Spółka z o. o. oraz zakupiła samochód terenowy. Strona wydatkowała na te zakupy dochód, zadeklarowany jako wolny od podatku na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej, a jej celem statutowym jest działalność naukowo-techniczna w dziedzinie geologii i stanowi ona wyłączny obszar jej działania. Podatnik twierdził, że wszelkie czynności podejmowane przez Fundację, w tym zakup udziałów oraz pojazdu, związane są z realizacją jej celów statutowych. W ocenie Naczelnika, zwolnienie z przywołanego przepisu nie ma zastosowania do dochodów przeznaczonych na inne cele niż wskazane w treści tego przepisu, a przepisy podatkowe nie przewidują zwolnienia dochodów przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej, czy zakup udziałów spółki prowadzącej działalność gospodarczą. Także zakup samochodu terenowego nie służy bezpośrednio celom określonym w ustawie.

Sporządź odwołanie od ww. decyzji.

39. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Do Burmistrza Miasta Z. wpłynął wniosek Spółki E.W. S.A. o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. W załączeniu przedłożono skorygowaną deklarację za 2008 r. i podniesiono, że grunty o pow. 43 ha w tym roku nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż ze względów technicznych nie były i nie mogły być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Na terenach tych Spółka planowała utworzenie i eksploatację składowiska odpadów paleniskowych, jednakże organy administracji odmówiły wydania decyzji koniecznej do prowadzenia składowiska, uznając że teren ten nie jest odpowiednio przystosowany do zamierzonej działalności gospodarczej. Brak odpowiednich decyzji, zdaniem podatnika, stanowił obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą wykorzystanie składowiska do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia 14 lutego 2007 r. Burmistrz odmówił stwierdzenia nadpłaty w wymienionym podatku. W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania, SKO w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ w uzasadnieniu decyzji podniósł, że Spółka nie przedstawiła decyzji, z których wynikałoby, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej na wymienionych terenach. Na gruntach tych nie ma przeciwwskazań do prowadzenia działalności gospodarczej, a stan faktyczny nie ma charakteru trwałego. Zatem nie wystąpiły przesłanki względów technicznych uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego od ww. decyzji.

40. Projekt wniosku o interpretację prawa podatkowego

Podatnik przygotowuje uruchomienie działalności gospodarczej i zamierza nabyć nieruchomość (budynek) do celów prowadzenia tejże działalności. W związku z tym zamierza zadać właściwemu organowi pytanie: czy dla rozpoczęcia amortyzacji danego składnika majątku istotny jest moment ujęcia go w ewidencji środków trwałych, czy też moment oddania go do używania?

Sporządź projekt wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego.

41. Zażalenie na postanowienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. odmówił Spółce z o.o. P.Cz. z siedzibą w Z. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga Spółki na decyzję SKO w K. z dnia 28 września 2009 r., sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, wpłynęła do WSA w K. w dniu 13 listopada 2007 r. Skarga została przekazana przez pracownika Sądu według właściwości do SKO w K. w dniu 14 listopada 2007 r. Pełnomocnik strony skarżącej został o tym poinformowany pismem z dnia 14 listopada 2007 r. W dniu 24 listopada 2007 r. pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarga była prawidłowo skierowana do WSA w K., za pośrednictwem organu. Natomiast została przesłana bezpośrednio do Sądu w wyniku błędnego zaadresowania przesyłki przez pracownika kancelarii. Pełnomocnik nadmienił, że o tej okoliczności dowiedział się z pisma WSA z dnia 14 listopada 2007 r. Podniósł, że pracodawca wprawdzie odpowiada za działania pracownika, jednakże uchybienie terminu powstało na skutek omyłki pisarskiej, za którą to czynność skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. Zaznaczył przy tym, że pracownik ten wielokrotnie wykonywał bezbłędnie czynność adresowania przesyłek. Zdaniem WSA, w doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań obciążają stronę, tak więc ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się pełnomocnika ponosi mocodawca. Pełnomocnik - w ocenie Sądu – nie uwiarygodnił w uzasadnieniu żądania przywrócenia terminu swojej staranności oraz faktu, że przeszkoda była od niego niezależna.

Sporządź zażalenie do NSA na ww. postanowienie.

42. Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego

Decyzją z dnia 16 czerwca 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za określone miesiące 2003 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 27 października 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt SK 36/06 ( Dz. U. Nr 98. poz. 657) stwierdził, że art. 33b ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji w zakresie, jakim pozbawia podatnika dokonującego przedpłaty rolnikowi ryczałtowemu za nabywane produkty rolne przed wystawieniem faktury VAT RR uprawnień przewidzianych w tym przepisie. Przepis, którego dotyczył powyższy wyrok, był podstawą prawną ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W toku kontroli stwierdzono bowiem, że skarżący obniżył podatek należny wynikający z dokumentujących zakup pieczarek faktur RR, wystawionych dla rolników ryczałtowych. Ustalony przez organ stan faktyczny sprawy zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej był tożsamy ze wskazanym przez Trybunał Konstytucyjny przy określaniu zakresu niekonstytucyjności art. 33b ust. 4 pkt 3 u.p.t.u. Organy podatkowe kwestionowały prawo podatnika do zwiększenia podatku naliczonego z uwagi na niedopełnienie wymogu wpisania numeru i daty faktury w sytuacji, gdy obiektywnie spełnienie tego wymogu było niemożliwe. Bowiem zapłata za nabyte produkty rolne nastąpiła przed wystawieniem faktury.

Sporządź wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. Przy czym wyrok został ogłoszony w dniu 4 czerwca 2007 r.

43. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego

Decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego w Warszawie określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podatnik na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawy o VAT) nie mógł odliczyć podatku naliczonego od zakupionego paliwa, mimo że w poprzednim stanie prawnym przed wejściem Polski do Unii Europejskie podatnik miał takie prawo.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Warszawie, określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2004 r. Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł podatnik zarzucając naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 86 ust. 3 i 5 ustawy o VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Warszawie, określającą wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2004 r. uznał, że nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego.

Przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej strony w wyroku z dnia 1 grudnia 2008 r., NSA uznał, że nie został naruszony przepis prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt C-414/07 (LEX nr 467630) w wprawie Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie Europejski Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli - co winien ocenić sąd krajowy - te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. Powyższy przepis w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem.

Sporządź skargę o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

44. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego

Wyrokiem z dnia 7 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 czerwca 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości podatku od osób fizycznych za 2006 r. W składzie orzekającym zasiadał sędzia W. K.

W dniu 8 marca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie ponownie określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od osób fizycznych za 2006 r. Od decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zarzucając organom podatkowym naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) przez przyjęcie, że wydatki na zakup literatury fachowej nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu.

W dniu 11 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na decyzję z dnia 8 marca 2010 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie określenia wysokości podatku od osób fizycznych za 2006 r. W składzie orzekającym występował sędzia W. K., który rozstrzygał we wcześniejszej sprawie strony.

Strona nie uczestniczyła w rozprawie sądowej, na której zapadł wyrok. O niewłaściwym składzie Sądu dowiedziała się później, podczas przeglądania akt.

Sporządź skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

45. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

We wniosku z dnia 9 czerwca 2008 r. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów Gmina K. wskazała, że zawarła umowę sprzedaży warunkowej nieruchomości położonej w obrębie wioski W. w Gminie K. o obszarze 0,21 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki 172/4. Nieruchomość została sprzedana pod warunkiem, że Agencja Nieruchomości Rolnej, której przysługuje prawo pierwokupu na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64 poz. 592), prawa tego nie wykona. Nieruchomość w prowadzonej ewidencji gruntów jest oznaczona jako grunt rolny. Dla nieruchomości nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma określonych warunków zabudowy, natomiast w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przedmiotowa nieruchomość stanowi tereny rozwojowe, mieszkaniowo - usługowe.

Wnioskodawca wyraził pogląd, że sprzedaż tej nieruchomości nie jest opodatkowana podatkiem VAT i korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej „ustawą o VAT"). Nie ma znaczenia, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nieruchomość jest położona na terenach budownictwa mieszkaniowo - usługowego. Studium bowiem nie jest przepisem prawa miejscowego i może być w dowolnym momencie zmienione przez Radę Gminy. Zdaniem wnioskodawczyni, w razie braku aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego wiążące są zapisy w ewidencji gruntów i budynków.

W wydanej w dniu 8 lipca 2008 r. interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ wskazał, że treść art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie jego klasyfikacją. O ile przeznaczenie terenu określa plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz studium zagospodarowania, o tyle ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznych w niej zawartych i nie określają przeznaczenia gruntu. Dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy. Zatem status tej nieruchomości, nie pozwala, by jej sprzedaż mogła korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Gmina wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia przepisów prawa. Minister Finansów podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

47. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 10 maja 2010 r. przeniósł na Jana Kowalskiego odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe Spółki z o.o. „X” na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Jan Kowalski jest członkiem Zarządu Spółki z o.o. „X”, obok dwóch innych członków Zarządu. Spółka posiada zaległości podatkowe, których egzekucja okazała się bezskuteczna.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Jan Kowalski, wskazując, że czuje się pokrzywdzony, bo tylko w stosunku do niego przeniesiono odpowiedzialność za zaległości podatkowe.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że nie został naruszony art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy może wszcząć postępowanie przeciwko jednemu z członków zarządu i wydać w stosunku do niego decyzję, jeżeli zachodzą przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej. Udział innych członków zarządu w tym postępowaniu nie jest konieczny i zależy jedynie od ich woli. Mogą bowiem zgłosić swój udział powołując się na okoliczności wymienione w art. 133 Ordynacji podatkowej.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

48. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Skarżąca Spółka pismem z 19 października 2007 r. wystąpiła o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Przedstawiając stan faktyczny zapytała: jaką stawkę podatku od towarów i usług powinna zastosować przy sprzedaży lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych trzykondygnacyjnych wraz z wyłącznym prawem do korzystania z określonego miejsca postojowego pod budynkiem mieszkalnym.

Spółka wskazała, że przy sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z wyłącznym prawem do korzystania z miejsca postojowego powinna korzystać z preferencyjnej stawki 7 % na mocy art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: ustawa o VAT),

Minister Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Stwierdził on, że sprzedaż lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług w wysokości 7 %, stosownie do art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o VAT; - sprzedaż miejsca postojowego znajdującego się pod budynkiem mieszkalnym, na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22 %. Organ wskazał na art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej: ustawa o własności lokali) zaznaczając, że miejsce postojowe znajdujące się w garażu pod budynkiem mieszkalnym nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Po wezwaniu przez podatnika do usunięcia naruszenia przepisów prawa Minister Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

49. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

W dniu 24 czerwca 2008 r. do Ministra Finansów, wpłynął wniosek Spółki „X” o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z wniosku wynikało, że strona skarżąca jest spółką prowadzącą działalność podstawową w zakresie handlu detalicznego. Od kontrahentów krajowych i zagranicznych Spółka kupuje towary handlowe, które są sprzedawane w jej sklepach. Stosunki handlowe z dostawcami-kontrahentami każdorazowo regulują indywidualnie podpisane długoletnie umowy handlowe. Faktury VAT Spółka otrzymuje w efekcie otrzymanych dostaw towarów. W przypadku zwrotów, korekt wartości i innych istotnych korekt Spółka otrzymuje faktury korygujące VAT.

Ze względu na nieprawidłową pracę poczty, pośredników i z innych przyczyn faktury i faktury korygujące otrzymywane są nawet po kilku miesiącach od zaistnienia zdarzenia gospodarczego, którego skutkiem jest wystawienie tych dokumentów. Pracownicy firmy mogą zarejestrować w systemie fakturę lub fakturę korygującą (korektę faktury) wyłącznie po otrzymaniu oryginału takiego dokumentu.

Dlatego też Spółka rozważa, czy w przyszłości możliwe byłoby w oparciu o zapisy art. 218 i 219 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UEL.2006.347; dalej zwanej: Dyrektywa 2006/112/WE), odejście od stosowania dotychczasowej praktyki w zaprezentowanym powyżej zakresie. To znaczy, czy możliwe jest przyjęcie przez Spółkę zasady, że dokument (faktura VAT, faktura korygująca VAT) otrzymany w postaci papierowej drogą elektroniczną (za pośrednictwem faxu lub poczty elektronicznej), lecz niebędący fakturą elektroniczną z podpisem elektronicznym, jest dokumentem uprawniającym firmę do wykazania podatku naliczonego w rejestrze VAT i do odliczenia od podatku należnego wynikającego z takiego dokumentu podatku naliczonego.

W związku z powyższym zadano pytanie, czy uwzględnienie w rozliczeniu VAT kwoty podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług na podstawie faktur i faktur korygujących otrzymanych drogą elektroniczną lub faksem, niebędących fakturami w postaci elektronicznej z podpisem elektronicznym, jest prawidłowe.

Minister Finansów indywidualną interpretacją z dnia 19 września 2008 r., stwierdził, że stanowisko strony skarżącej przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ, przywołując art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wskazał, iż otrzymanie przez stronę skarżącą faktury (faktury korygujące) poprzez systemy elektroniczne, bez stosowania przepisów regulujących tę materię, powoduje, że wystawione faktury nie są uznane na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług za dokumenty wprowadzone do obrotu prawnego. Skoro zaś nie zostały wprowadzone, nie mogą korzystać z ochrony prawnej, a strona skarżąca nie jest upoważniona do stosowania prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktur, co przewiduje art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 13 października 2008 r. Spółka „X” wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

Minister Finansów podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Sporządź skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na interpretację Ministra Finansów.

50. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Wnioskiem z 29 października 2007 r. spółka wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat za nielegalny pobór energii elektrycznej.

Spółka podała, że wobec sporadycznych przypadków nielegalnego poboru energii elektrycznej z sieci elektroenergetycznych, na mocy art. 57 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm., dalej zwanej "Prawem energetycznym") zobligowana jest do nałożenia opłaty za nielegalnie pobraną energię w wysokości określonej w taryfie lub dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych. Opłaty, o których mowa powyżej, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W związku z powyższym, spółka wystąpiła z zapytaniem, czy należności z tytułu kar pieniężnych pobieranych przez nią w formie opłat za nielegalny pobór energii elektrycznej, o których mowa w art. 57 ust. 1 Prawa energetycznego, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Spółka wskazała, że zgodnie z art. 2 pkt 1a oraz art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej zwanej "Dyrektywą 2006/112/WE"), a także art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej zwanej "u.p.t.u.") tzw. kradzież energii elektrycznej nie może być uznana za dostawę towarów. Ponadto, w ocenie spółki, do przedstawionego stanu faktycznego ma także zastosowanie art. 6 pkt 2 u.p.t.u. wyłączający z zakresu przedmiotowego ustawy czynności niemogące być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Spółka wskazała, iż zarówno na tle orzecznictwa ETS, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych czynność nielegalnego poboru energii nie stanowi świadczonej odpłatnie dostawy towarów i w związku z tym nie stanowi czynności opodatkowanej VAT.

W interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2008 r. Minister Finansów stwierdził wadliwość stanowiska strony. Minister Finansów zwrócił uwagę, że art. 57 Prawa energetycznego uwzględnia dwa tryby regulowania należności za nielegalny pobór - opłatę taryfową oraz odszkodowanie. Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (Dz. U. z 2007 r. Nr 128, poz. 895) przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji energii elektrycznej zawiera w taryfie sposób ustalania opłat za nielegalny pobór energii elektrycznej. Wprowadzony system odpłatności taryfowej za dostawę energii bez podpisanej umowy lub z naruszeniem jej warunków ma charakter jednoczłonowej odpłatności, w ramach której nie wyróżnia się odrębnie, tak jak w niektórych innych systemach sankcyjnych, opłaty właściwej za pobrane świadczenie i opłaty sankcyjnej (karnej). Zdaniem Ministra Finansów, w przypadku gdy opłaty za nielegalny pobór są dochodzone w formie odszkodowania, to odszkodowania te nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast jeśli opłaty, o których mowa we wniosku, zostały z góry określone w wyżej opisanej taryfie, w świetle przepisów art. 5 ust. 1 i 2 u.p.t.u. podlegają opodatkowaniu VAT.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów podtrzymał stanowisko zaprezentowane w interpretacji indywidualnej.

Sporządź skargę na indywidualną interpretację do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Akty Prawne:

Konstytucja
Kodeks postępowania administracyjnego
Ordynacja podatkowa
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Zryczałtowany podatek dochodowy
Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Zwolnienia z podatku od towarów i usług
Obniżka stawek podatku od towarów i usług
Kodeks karny skarbowy
Kontrola skarbowa
Prawo celne
Prawo dewizowe
Podatek od spadków i darowizn
Podatek od czynności cywilnoprawnych
Podatki i opłaty lokalne
Podatek tonażowy 2014
Gry hazardowe
Podatek rolny
Podatek leśny
Kodeks spółek handlowych
Kodeks cywilny
Trybunał Konstytucyjny
Swoboda działalności gospodarczej
Doradztwo podatkowe
Komisja egzaminacyjna
Zasady pobierania wpisu
Wynagrodzenie doradcy
Opłata skarbowa
Rachunkowość
Zasady ewidencji
Podatkowa księga przychodów i rozchodów
Szczegółowe zasady kalkulacji taryf
Kształtowanie ustroju rolnego
Własność lokali
Regulamin WSA
Prawo pocztowe
Prawo energetyczne
VI DYREKTYWA VAT RADY UE 77/388
DYREKTYWA 2006 112 WE RADY
Traktat o UE
Traktat o funkcjonowaniu UE

Ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych 2014

2014-04-01T23:07:00.000+02:00

zmiany:
2013-06-22 Dz.U.2012.1448 art. 5

USTAWA

z dnia 22 maja 2003 r.

o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

(tekst pierwotny: Dz. U. 2003 r. Nr 124 poz. 1152)
(tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 392)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Ustawa określa:

1) zasady zawierania i wykonywania umów obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego i obowiązkowego ubezpieczenia budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych;

2) sposób kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umów ubezpieczeń, o których mowa w pkt 1, oraz konsekwencje niespełnienia tego obowiązku;

3) podstawowe zasady, jakim powinny odpowiadać inne, niż określone w pkt 1, umowy ubezpieczeń obowiązkowych;

4) zadania i zasady działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Art. 2. 1. Określenia użyte w ustawie oznaczają:

1) biuro narodowe - organizację zakładów ubezpieczeń na terytorium danego państwa, które prowadzą działalność ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych;

2) budynek wchodzący w skład gospodarstwa rolnego - obiekt budowlany o powierzchni powyżej 20 m² określony w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), będący w posiadaniu rolnika;

3) centralna ewidencja pojazdów - centralną ewidencję pojazdów określoną w art. 80a-80e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 i 1448);

4) gospodarstwo rolne - obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz sklasyfikowanych jako użytki rolne gruntów pod zabudowaniami, przekraczający łącznie powierzchnię 1,0 ha, jeżeli podlega on w całości lub części opodatkowaniu podatkiem rolnym, a także obszar takich użytków i gruntów, niezależnie od jego powierzchni, jeżeli jest prowadzona na nim produkcja rolna, stanowiąca dział specjalny w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

5) komisja do rozpatrywania roszczeń - komisję do rozpatrywania roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych przez wojska obce, powołaną przez Ministra Obrony Narodowej na podstawieustawy z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium (Dz. U. Nr 93, poz. 1063, z późn. zm.);

6) organ nadzoru - Komisję Nadzoru Finansowego, o której mowa w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1149, z późn. zm.);

7) organ odszkodowawczy - organ odpowiedzialny za zaspokajanie roszczeń poszkodowanych z tytułu umów ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1, wynikających ze zdarzeń, które zaistniały na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż miejsce zamieszkania poszkodowanego oraz na terytorium państw trzecich, i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych ubezpieczonych i zarejestrowanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

8) ośrodek informacji - ośrodek gromadzący informacje o umowach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz informacje o reprezentantach do spraw roszczeń ustanowionych przez zakłady ubezpieczeń;

9) państwo trzecie - państwo niebędące państwem członkowskim Unii Europejskiej, którego biuro narodowe jest Członkiem Systemu Zielonej Karty;

10) pojazd mechaniczny:

a) pojazd samochodowy, ciągnik rolniczy, motorower i przyczepę określone w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym,

b) pojazd wolnobieżny w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, z wyłączeniem pojazdów wolnobieżnych będących w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowanych w związku z posiadaniem tego gospodarstwa;

11) pojazd historyczny - pojazd mechaniczny, o którym mowa w pkt 10, będący:

a) pojazdem zabytkowym w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym,

b) pojazdem mającym co najmniej 40 lat,

c) pojazdem mającym co najmniej 25 lat i który został uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za pojazd unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;

11a) reprezentant do spraw roszczeń - reprezentant do spraw roszczeń w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 66, z późn. zm.), ustanowiony w Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń z państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

12) rolnik - osobę fizyczną, w której posiadaniu lub współposiadaniu jest gospodarstwo rolne;

13) trzęsienie ziemi - naturalny, krótki i gwałtowny wstrząs (lub ich serię) gruntu, powstały pod powierzchnią ziemi i rozchodzący się w postaci fal sejsmicznych od ośrodka (epicentrum), znajdującego się na powierzchni, gdzie drgania są najsilniejsze; przy określaniu siły trzęsienia ziemi używa się skali magnitud (skala Richtera);

14) ubezpieczenie graniczne - ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, którego umowa jest zawierana w przypadku braku ważnej Zielonej Karty przez posiadacza pojazdu mechanicznego zarejestrowanego za granicą, z wyłączeniem posiadaczy pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe są sygnatariuszami Porozumienia Wielostronnego;

14a) wprowadzenie pojazdu do ruchu - wprowadzenie pojazdu na drogę rozumianą zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym;

15) Porozumienie Wielostronne - umowa zawarta między biurami narodowymi z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) oraz państw stowarzyszonych, określająca wzajemne stosunki między biurami narodowymi;

16) sygnatariusz Porozumienia Wielostronnego - biuro narodowe, które zawarło umowę dotyczącą zaspokajania roszczeń wynikających z międzynarodowego ruchu pojazdów mechanicznych, zgodnie z postanowieniami Porozumienia Wielostronnego;

17) Zielona Karta - międzynarodowy certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, wystawiony w imieniu biura narodowego.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej należy przez to rozumieć także państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Art. 3. 1. Ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej podmiotu lub ubezpieczenie mienia, jeżeli ustawa lub ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską umowa międzynarodowa nakłada obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia.

Art. 4. Ubezpieczeniami obowiązkowymi są:

1) ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, zwane dalej „ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych”;

2) ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego, zwane dalej „ubezpieczeniem OC rolników”;

3) ubezpieczenie budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych, zwane dalej „ubezpieczeniem budynków rolniczych”;

4) ubezpieczenia wynikające z przepisów odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, nakładających na określone podmioty obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia.

Art. 5. 1. Ubezpieczający zawiera umowę ubezpieczenia obowiązkowego z wybranym zakładem ubezpieczeń, wykonującym działalność ubezpieczeniową w zakresie tego ubezpieczenia. Zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe nie może odmówić zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, jeżeli w ramach prowadzonej działalności ubezpieczeniowej zawiera takie umowy ubezpieczenia. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, uwzględniając w szczególności rodzaj ubezpieczenia obowiązkowego.

Art. 5a. Jeżeli zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 5 ust. 2, otrzymał ofertę zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, brak odpowiedzi w terminie 14 dni poczytuje się za jej przyjęcie.

Art. 6. Umowę ubezpieczenia obowiązkowego zawartą z naruszeniem przepisów ustawy oraz odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek ubezpieczenia uważa się za zawartą zgodnie z tymi przepisami, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 1.

Art. 7. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego określa sumę gwarancyjną lub sumę ubezpieczenia stanowiącą górną granicę odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń.

Art. 8. 1. Taryfy oraz wysokość składek ubezpieczeniowych za ubezpieczenia obowiązkowe ustala zakład ubezpieczeń. W każdym przypadku ustalenia taryfy składek za ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1-3, lub ich zmiany, zakład ubezpieczeń przedstawia organowi nadzoru informacje o tych taryfach oraz o podstawach ich ustalenia, w terminie 14 dni od dnia, w którym najwcześniej możliwe było zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego ze składką obliczoną na ich podstawie. Informacja, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać w szczególności analizę szkodowości oraz kosztów obsługi ubezpieczenia uzasadniającą wprowadzenie każdorazowej zmiany w taryfie. W przypadku czasowego wycofania pojazdu z ruchu w rozumieniu art. 78a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, skutkującego zmniejszeniem prawdopodobieństwa wypadku w okresie ubezpieczenia, zakład ubezpieczeń, na wniosek posiadacza pojazdu mechanicznego, jest obowiązany do proporcjonalnego obniżenia składki ubezpieczeniowej na okres czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Składka ubezpieczeniowa, w przypadku określonym w ust. 4, po uwzględnieniu przysługujących posiadaczowi pojazdu mechanicznego zniżek składki, ulega obniżeniu nie mniej niż o 95%. Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany do niezwłocznego powiadomienia zakładu ubezpieczeń o ustaniu czasowego wycofania pojazdu z ruchu, o którym mowa w ust. 4. W przypadku niedopełnienia przez posiadacza pojazdu mechanicznego obowiązku, o którym mowa w ust. 6, zakład ubezpieczeń może odpowiednio podwyższyć składkę ubezpieczeniową, począwszy od dnia, w którym ustało czasowe wycofanie pojazdu z ruchu, o którym mowa w ust. 4.

Art. 8a. 1. Jeżeli ubezpieczający nie podał zakładowi ubezpieczeń znanych sobie okoliczności, o które zakład ubezpieczeń zapytywał przed zawarciem umowy ubezpieczenia obowiązkowego i które pociągają za sobą istotną zmianę prawdopodobieństwa wypadku ubezpieczeniowego, zakład ubezpieczeń ma prawo żądać odpowiedniej zmiany wysokości składki ubezpieczeniowej z uwzględnieniem zwiększenia prawdopodobieństwa wypadku ubezpieczeniowego wskutek okoliczności niepodanych do jego wiadomości.

2. W razie zawarcia przez zakład ubezpieczeń umowy ubezpieczenia obowiązkowego mimo braku odpowiedzi na poszczególne pytania, pominięte okoliczności uważa się za nieistotne.

Art. 9. 1. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, obejmuje również szkody wyrządzone umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczającego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność.

Art. 9a. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w art. 9, będące następstwem zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia.

Art. 10. 1. Obowiązek ubezpieczenia uważa się za spełniony, jeżeli została zawarta umowa ubezpieczenia, na podstawie której osoba obciążona tym obowiązkiem korzysta z ochrony ubezpieczeniowej, a czas trwania i zakres tej ochrony odpowiadają przepisom ustawy lub odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek ubezpieczenia.

1a. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego nie może obejmować ubezpieczeniem okresu poprzedzającego zawarcie tej umowy.

Ustalenia spełnienia lub nieistnienia obowiązku ubezpieczenia można dochodzić przed sądem powszechnym.

Art. 11. 1. Obowiązkowymi ubezpieczeniami, o których mowa w art. 4 pkt 4, jest objęta odpowiedzialność cywilna podmiotów objętych ubezpieczeniem za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności, wykonywaniu zawodu albo prowadzeniu działalności lub będące następstwem wad produktu, określona w ustawie wprowadzającej dany obowiązek lub umowie międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

2. Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 4 pkt 4, obejmuje również szkody wyrządzone w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczonego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność.

Zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od ubezpieczonego lub osób, za które ponosi on odpowiedzialność, zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 4, odszkodowania za szkody określone w ust. 2, a także w przypadku, jeżeli szkoda została wyrządzona przez ubezpieczonego lub osoby, za które ponosi on odpowiedzialność, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii.

Art. 12. 1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń trwa przez okres wskazany w umowie i kończy się z upływem ostatniego dnia tego okresu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie. W przypadku opłacania składki ubezpieczeniowej w ratach, niezapłacenie przez ubezpieczonego lub ubezpieczającego raty składki w terminie oznaczonym przez zakład ubezpieczeń nie powoduje ustania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń.

Art. 13. 1. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego na podstawie uznania roszczenia uprawnionego z umowy ubezpieczenia w wyniku ustaleń, zawartej z nim ugody, prawomocnego orzeczenia sądu lub w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2012 r. poz. 159 i 742).

2. W obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie.

W obowiązkowych ubezpieczeniach mienia odszkodowanie wypłaca się w kwocie odpowiadającej wysokości szkody, nie większej jednak od sumy ubezpieczenia ustalonej w umowie.

Art. 14. 1. Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. Jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie osobę występującą z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, wskazując na okoliczności oraz podstawę prawną uzasadniającą całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania, jak również na przyczyny, dla których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym podniesionym przez osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń powinno zawierać pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. W przypadku niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, zakład ubezpieczeń nie ustali ważności umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, osoby odpowiedzialnej za szkodę, właściwy do wypłaty odszkodowania jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, na zasadach określonych w rozdziale 7. Zakład ubezpieczeń przesyła niezwłocznie zgromadzoną dokumentację do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, powiadamiając o tym osobę zgłaszającą roszczenie. Przepis art. 109 ust. 3 stosuje się odpowiednio. W przypadku ustalenia przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dochodzi od tego zakładu ubezpieczeń zwrotu wypłaconego odszkodowania i poniesionych kosztów. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny ma obowiązek udostępniać poszkodowanemu lub uprawnionemu informacje i dokumenty gromadzone w celu ustalenia odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego lub wysokości świadczenia. Osoby te mogą żądać pisemnego potwierdzenia przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny udostępnionych informacji, a także sporządzenia na swój koszt kserokopii dokumentów i potwierdzenia ich zgodności z oryginałem przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Informacje i dokumenty Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny ma obowiązek udostępniać poszkodowanym i uprawnionym, na ich żądanie, w postaci elektronicznej. Sposób udostępniania informacji i dokumentów, zapewniania możliwości pisemnego potwierdzania udostępnianych informacji, a także zapewniania możliwości sporządzania kserokopii dokumentów i potwierdzania ich zgodności z oryginałem nie może wiązać się z wykraczającymi ponad uzasadnioną potrzebę utrudnieniami dla tych osób, zaś koszty sporządzenia kserokopii oraz udostępniania informacji i dokumentów w postaci elektronicznej ponoszone przez te osoby nie mogą odbiegać od przyjętych w obrocie zwykłych kosztów wykonywania tego rodzaju usług. Przepisy ust. 5 stosuje się odpowiednio do Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zakresie szkód, o których mowa w art. 123 ustawy.;

Art. 15. 1. W granicach sumy gwarancyjnej ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej lub w granicach sumy ubezpieczenia obowiązkowego ubezpieczenia mienia zakład ubezpieczeń jest obowiązany zwrócić ubezpieczającemu, uzasadnione okolicznościami zdarzenia, koszty poniesione w celu zapobieżenia zwiększeniu szkody. W granicach sumy gwarancyjnej ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń jest obowiązany zwrócić ubezpieczającemu niezbędne koszty obrony w postępowaniu karnym i koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu cywilnym, podjętych na polecenie lub za zgodą zakładu ubezpieczeń.

Art. 16. 1. W razie zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, osoba uczestnicząca w nim, z uwzględnieniem ust. 2, jest obowiązana do:

1) przedsięwzięcia wszystkich środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa w miejscu zdarzenia, starania się o złagodzenie skutków zdarzenia oraz zapewnienia pomocy lekarskiej poszkodowanym, jak również w miarę możliwości zabezpieczenia mienia osób poszkodowanych;

2) zapobieżenia, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody;

3) niezwłocznego powiadomienia Policji o zdarzeniu, o ile doszło do wypadku z ofiarami w ludziach lub do wypadku powstałego w okolicznościach nasuwających przypuszczenie, że zostało popełnione przestępstwo.

W przypadku zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, uczestnicząca w nim osoba objęta tym ubezpieczeniem jest ponadto obowiązana do: Osoba, której odpowiedzialność jest objęta ubezpieczeniem obowiązkowym, a także osoba występująca z roszczeniem, powinny przedstawić zakładowi ubezpieczeń, Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu lub Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych posiadane dowody dotyczące zdarzenia i szkody oraz ułatwić im ustalenie okoliczności zdarzenia i rozmiaru szkód, jak również udzielić pomocy w dochodzeniu przez zakład ubezpieczeń, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych roszczeń przeciwko sprawcy szkody.

Art. 17. Jeżeli osoba objęta ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej lub osoba występująca z roszczeniem, z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, nie dopełniły obowiązków wymienionych w art. 16, a miało to wpływ na ustalenie istnienia lub zakresu ich odpowiedzialności cywilnej bądź też na zwiększenie rozmiarów szkody, zakład ubezpieczeń może dochodzić od tych osób zwrotu części wypłaconego uprawnionemu odszkodowania lub ograniczyć wypłacane tym osobom odszkodowanie. Ciężar udowodnienia faktów, uzasadniających zwrot zakładowi ubezpieczeń części odszkodowania lub ograniczenia odszkodowania, spoczywa na zakładzie ubezpieczeń.

Art. 18. 1.

2. Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego, rolnik lub posiadacz budynku zmienił adres bądź siedzibę i nie zawiadomił o tym zakładu ubezpieczeń, zawiadomienia lub oświadczenia, skierowane przez zakład ubezpieczeń listem poleconym, na ostatni adres bądź siedzibę posiadacza pojazdu mechanicznego, rolnika lub posiadacza budynku, wywierają skutki prawne od chwili, w której doszłyby do niego, gdyby nie zmienił adresu bądź siedziby.

W przypadku nadania oświadczenia o wypowiedzeniu lub odstąpieniu od umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, przesyłką listową, za chwilę jego złożenia uważa się datę nadania oświadczenia w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529).

Art. 19. 1. Poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. O zgłoszonym roszczeniu zakład ubezpieczeń powiadamia niezwłocznie ubezpieczonego. Poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 1, 1a i 2. Poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w przypadkach, o których mowa w art. 123.

Art. 20. 1. Powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. W postępowaniu sądowym o naprawienie szkody objętej ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej jest niezbędne przypozwanie zakładu ubezpieczeń. Zasadę tę stosuje się do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Art. 21. 1. Zaspokojenie lub uznanie przez osobę objętą ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, roszczenia o naprawienie wyrządzonej przez nią szkody nie ma skutków prawnych względem zakładu ubezpieczeń lub Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, które nie wyraziły na to uprzednio zgody. Uznanie roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 i ust. 1a, nie ma skutków prawnych względem Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, który nie wyraził na to uprzednio zgody.

Art. 22. 1. Do umów ubezpieczenia obowiązkowego, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. W odniesieniu do umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 4, szczegółowy zakres ubezpieczenia, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną określają odrębne przepisy. Zasady kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 4, oraz konsekwencje jego niespełnienia określają odrębne ustawy lub umowy międzynarodowe wprowadzające obowiązek ubezpieczenia.

Rozdział 2

Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

Art. 23. 1. Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu. Posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 10 lit. a, zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdu, w odniesieniu do którego państwem członkowskim Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka jest państwo Unii Europejskiej, w którym pojazd ma być zarejestrowany, obowiązany jest posiadać ochronę ubezpieczeniową przez cały okres, w którym pojazd jest zarejestrowany, z wyjątkiem zarejestrowanych pojazdów historycznych. W odniesieniu do pojazdów zarejestrowanych za granicą obowiązek ten trwa przez cały okres pozostawania tych pojazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych stosuje się także do posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, przed jego rejestracją oraz do posiadacza lub kierującego pojazdem historycznym albo pojazdem wolnobieżnym, od chwili wprowadzenia tych pojazdów do ruchu.

Art. 24. 1. Członkowie sił zbrojnych państw obcych oraz ich personel cywilny, będący posiadaczami pojazdów mechanicznych sił zbrojnych tych państw i przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach umów międzynarodowych ratyfikowanych w trybie art. 89 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie są obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1. Poszkodowany z tytułu szkód wyrządzonych przez podmioty, o których mowa w ust. 1, może dochodzić roszczeń bezpośrednio od komisji do rozpatrywania roszczeń.

Art. 25. 1. Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje zdarzenia powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje, na zasadzie wzajemności, również zdarzenia powstałe na terytoriach państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Porozumienia Wielostronnego, z zastrzeżeniem ust. 3. W przypadku zdarzeń, o których mowa w ust. 2, ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zapewnia zakres ochrony ubezpieczeniowej wymagany przez prawo państwa, na terytorium którego doszło do zdarzenia, lub określony w ustawie, w zależności od tego, który z tych zakresów jest szerszy.

Art. 26. 1. Umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawiera się na okres 12 miesięcy, z zastrzeżeniem art. 27.

2. Okres 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, kończy się z upływem dnia poprzedzającego początkowy dzień okresu ubezpieczenia.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej w tym samym dniu, w którym rozpoczyna się okres ubezpieczenia.

Art. 27. 1. Umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych na czas krótszy niż 12 miesięcy, zwaną dalej „umową ubezpieczenia krótkoterminowego”, można zawrzeć, jeżeli pojazd mechaniczny jest:

1) zarejestrowany na stałe, w przypadkach określonych w ust. 2;

2) zarejestrowany czasowo;

3) zarejestrowany za granicą, jeżeli zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7a lit. c ustawy o działalności ubezpieczeniowej państwem członkowskim umiejscowienia ryzyka jest Rzeczpospolita Polska;

4) pojazdem wolnobieżnym określonym w art. 2 pkt 10 lit. b;

5) pojazdem historycznym.

Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego na czas nie krótszy niż 30 dni, w odniesieniu do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych na stałe, może zawrzeć podmiot prowadzący działalność gospodarczą polegającą na pośredniczeniu w kupnie i sprzedaży pojazdów mechanicznych lub polegającą na kupnie i sprzedaży pojazdów mechanicznych, w zakresie pojazdów przeznaczonych do kupna lub sprzedaży. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych czasowo, zawiera się na czas nie krótszy niż okres tej rejestracji, określony w decyzji starosty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania właściciela pojazdu mechanicznego, nie krótszy jednak niż 30 dni. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów wolnobieżnych określonych w art. 2 pkt 10 lit. b, można zawrzeć na czas nie krótszy niż 3 miesiące. Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów historycznych, można zawrzeć na czas nie krótszy niż 30 dni. Umowę ubezpieczenia granicznego zawiera się przed przekroczeniem przez pojazd mechaniczny granicy w przypadku określonym w art. 29 ust. 1 pkt 3 oraz w przypadku rozwiązania się tej umowy lub wygaśnięcia okresu ważności Zielonej Karty podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na okres co najmniej 30 dni.

Art. 28. 1. Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych została zawarta, nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że została zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2. W razie zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń jest obowiązany potwierdzić zawarcie umowy dokumentem ubezpieczenia w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Nie później niż 14 dni przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych została zawarta, zakład ubezpieczeń jest obowiązany do wysłania ubezpieczającemu informacji o ubezpieczeniu na kolejny okres ubezpieczenia. Informacja, o której mowa w ust. 1b, zawiera w szczególności: Informacja, o której mowa w ust. 1b, powinna być wysłana: Jeżeli okoliczności mające wpływ na ustalenie wysokości składki ubezpieczeniowej wyszły na jaw po wysłaniu informacji, o której mowa w ust. 1b, zakład ubezpieczeń może odpowiednio zwiększyć składkę ubezpieczeniową z uwzględnieniem tych okoliczności. W takim przypadku zakład ubezpieczeń wezwie ubezpieczającego do zapłaty podwyższonej składki. Przepisów ust. 1a-1e nie stosuje się do umów zawieranych w trybie negocjacji z przedsiębiorcą. Zawarcie następnej umowy nie następuje, pomimo braku powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli: W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kończy się z upływem okresu 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 33.

Art. 28a. 1. Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego w tym samym czasie jest ubezpieczony w dwóch lub więcej zakładach ubezpieczeń, przy czym co najmniej jedna z umów ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych została zawarta w trybie art. 28 ust. 1, umowa zawarta w tym trybie może zostać przez niego wypowiedziana na piśmie.

2. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zgodnie z ust. 1, zakład ubezpieczeń może żądać zapłaty składki ubezpieczeniowej za okres, przez który ponosił odpowiedzialność.

W sytuacji, gdy doszło do zawarcia kilku umów ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w odniesieniu do tego samego pojazdu mechanicznego, z tym samym okresem ubezpieczenia z jednym zakładem ubezpieczeń, wówczas temu zakładowi ubezpieczeń należy się składka ubezpieczeniowa z tytułu jednej umowy ubezpieczenia.

Art. 29. 1. Posiadacz pojazdu jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych:

1) najpóźniej w dniu rejestracji pojazdu mechanicznego, z wyjątkiem pojazdów historycznych, ale nie później niż z chwilą wprowadzenia pojazdu do ruchu;

2) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz pojazdów historycznych;

3) przed przekroczeniem granicy, w przypadku gdy posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym zarejestrowanym za granicą w państwie innym niż określone na podstawie art. 25 ust. 2 nie posiada ważnej Zielonej Karty lub ubezpieczenia granicznego;

4) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. a, które nie zostały zarejestrowane;

5) przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz pojazdów historycznych, które nie zostały dopuszczone do ruchu;

7) najpóźniej w dniu ustania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń w przypadku określonym w art. 28 ust. 3;

8) najpóźniej w dniu rozwiązania się dotychczasowej umowy w przypadkach określonych w art. 27 ust. 6 oraz w art. 31 ust. 1 i 4;

9) najpóźniej w dniu rozwiązania dotychczasowej umowy w związku z jej wypowiedzeniem w przypadku określonym w art. 28 ust. 1;

10) najpóźniej w dniu odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2012 r. poz. 1225).

Jeżeli umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest zawierana przed rejestracją pojazdu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lit. a, posiadacz pojazdu mechanicznego, na żądanie zakładu ubezpieczeń, jest obowiązany przedstawić zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego tego pojazdu albo świadectwo zgodności, świadectwo zgodności WE, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, pojazd mechaniczny, w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy, nie został zarejestrowany, każda ze stron może odstąpić od umowy, powiadamiając o tym na piśmie drugą stronę umowy.

Art. 30. 1. Z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zakład ubezpieczeń uiszcza opłatę ewidencyjną w wysokości równowartości w złotych 1,0 euro ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski według tabeli kursów nr 1 w roku zawarcia umowy.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód Funduszu - Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w art. 80d ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Art. 31. 1. W razie przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego, którego posiadacz zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, na posiadacza pojazdu, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności, przechodzą prawa i obowiązki poprzedniego posiadacza wynikające z tej umowy. Umowa ubezpieczenia OC ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta, chyba że posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności, wypowie ją na piśmie. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC, ulega ona rozwiązaniu z dniem jej wypowiedzenia. Przepisów art. 28 nie stosuje się.

2. W razie niewypowiedzenia przez posiadacza pojazdu, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności pojazdu mechanicznego, umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zakład ubezpieczeń może dokonać ponownej kalkulacji należnej składki z tytułu udzielanej ochrony ubezpieczeniowej, poczynając od dnia przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu, z uwzględnieniem zniżek przysługujących posiadaczowi, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności pojazdu mechanicznego oraz zwyżek go obciążających, w ramach obowiązującej taryfy składek. W przypadku gdy posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności pojazdu mechanicznego, złoży wniosek o dokonanie ponownej kalkulacji należnej składki, zakład ubezpieczeń jest obowiązany do jej dokonania za okres od dnia przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu. Posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności pojazdu mechanicznego, jest obowiązany podać do wiadomości zakładu ubezpieczeń wszystkie znane sobie okoliczności, których ujawnienie jest niezbędne do dokonania ponownej kalkulacji składki.

W razie przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego zarejestrowanego, którego posiadacz wbrew obowiązkowi nie zawarł umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w dniu przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego, ale nie później niż z chwilą wprowadzenia pojazdu mechanicznego do ruchu. Jeżeli nastąpiło przeniesienie posiadania pojazdu mechanicznego zarejestrowanego bez przejścia lub przeniesienia prawa własności tego pojazdu, a dotychczasowy posiadacz pojazdu wbrew obowiązkowi nie zawarł umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, kolejny posiadacz pojazdu jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w dniu wejścia w posiadanie tego pojazdu, ale nie później niż z chwilą wprowadzenia pojazdu mechanicznego do ruchu. W razie zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przez posiadacza pojazdu mechanicznego niebędącego właścicielem tego pojazdu, prawa i obowiązki tego posiadacza, wynikające z zawartej umowy ubezpieczenia, przechodzą na właściciela pojazdu mechanicznego z chwilą, gdy posiadacz utracił posiadanie tego pojazdu na rzecz właściciela. Umowa ubezpieczenia ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta, chyba że właściciel pojazdu mechanicznego wypowie ją na piśmie. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC, ulega ona rozwiązaniu z dniem jej wypowiedzenia. Przepisów art. 28 nie stosuje się. W razie niewypowiedzenia przez właściciela pojazdu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, stosuje się odpowiednio ust. 2. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, posiadacz pojazdu mechanicznego wypowiadający umowę jest obowiązany do zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych najpóźniej w dniu rozwiązania się umowy wypowiedzianej.

Art. 32. 1. Posiadacz pojazdu mechanicznego, który przeniósł prawo własności tego pojazdu, jest obowiązany do przekazania posiadaczowi, na którego przeniesiono prawo własności pojazdu, potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz do powiadomienia na piśmie zakładu ubezpieczeń, w terminie 14 dni od dnia przeniesienia prawa własności pojazdu, o fakcie przeniesienia prawa własności tego pojazdu i o danych posiadacza, na którego przeniesiono prawo własności pojazdu.

2. Dane posiadacza, o których mowa w ust. 1, obejmują:

1) imię, nazwisko, adres zamieszkania i numer PESEL, o ile został nadany lub

2) nazwę, siedzibę i numer REGON.

Skutki wyrządzenia szkody po dniu przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego nie obciążają posiadacza pojazdu, który dokonał przeniesienia tego prawa. Posiadacz pojazdu mechanicznego, na którego przeniesiono prawo własności pojazdu ponosi odpowiedzialność wobec zakładu ubezpieczeń za zapłatę składki należnej za okres od dnia, w którym nastąpiło przeniesienie na niego prawa własności pojazdu. Posiadacz pojazdu mechanicznego, który przeniósł prawo własności tego pojazdu, ponosi solidarną odpowiedzialność z posiadaczem pojazdu, na którego przeniesiono prawo własności pojazdu, za zapłatę składki należnej zakładowi ubezpieczeń za okres od dnia przeniesienia prawa własności do dnia powiadomienia przez niego zakładu ubezpieczeń o okolicznościach, o których mowa w ust. 1. Przepisy ust. 1 i 4 stosuje się do posiadacza pojazdu mechanicznego, o którym mowa w art. 31 ust. 4.

Art. 33. Umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ulega rozwiązaniu:

1) z upływem okresu, na który została zawarta;

2) z chwilą wyrejestrowania pojazdu mechanicznego;

3) z dniem odstąpienia od umowy w przypadku określonym w art. 29 ust. 3;

4) w przypadkach określonych w art. 31 ust. 1 i 4;

5) z chwilą udokumentowania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu mechanicznego w okolicznościach niepowodujących zmiany posiadacza, z uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym;

6) z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem art. 474 i art. 476 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 355);

7) z chwilą zarejestrowania pojazdu mechanicznego za granicą;

8) z dniem odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny;

9) z dniem wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 1 lub 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

10) z dniem wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 28a ust. 1.

Art. 34. 1. Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

2. Za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się również szkodę powstałą podczas i w związku z:

1) wsiadaniem do pojazdu mechanicznego lub wysiadaniem z niego;

2) bezpośrednim załadowywaniem lub rozładowywaniem pojazdu mechanicznego;

3) zatrzymaniem lub postojem pojazdu mechanicznego.

Art. 35. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

Art. 36. 1. Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może być niższa niż równowartość w złotych:

1) w przypadku szkód na osobie - 5 000 000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych,

2) w przypadku szkód w mieniu - 1 000 000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

2. Za szkody spowodowane w państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2, zakład ubezpieczeń odpowiada do wysokości sumy gwarancyjnej określonej przepisami tego państwa, nie niższej jednak niż suma określona w ust. 1.

Art. 36a. Odszkodowanie z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje również koszt dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 11 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym .

Art. 37. 1. Jeżeli szkoda zostaje wyrządzona ruchem zespołu pojazdów mechanicznych, ubezpieczeniem OC posiadacza pojazdu mechanicznego ciągnącego jest objęta szkoda spowodowana przyczepą, która:

1) jest złączona z pojazdem silnikowym albo

2) odłączyła się od pojazdu silnikowego ciągnącego i jeszcze się toczyła.

Ubezpieczeniem OC posiadacza przyczepy są objęte szkody spowodowane przyczepą, która: Przepis ust. 1 stosuje się również w razie złączenia pojazdów mechanicznych w celu holowania. W przypadku zespołu pojazdów mechanicznych lub pojazdów mechanicznych złączonych w celu holowania, ubezpieczeniem OC posiadacza pojazdu mechanicznego nie jest objęta odpowiedzialność za szkody wyrządzone w związku z ruchem:

Art. 38. 1. Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody:

1) polegające na uszkodzeniu, zniszczeniu lub utracie mienia, wyrządzone przez kierującego posiadaczowi pojazdu mechanicznego; dotyczy to również sytuacji, w której posiadacz pojazdu mechanicznego, którym szkoda została wyrządzona, jest posiadaczem lub współposiadaczem pojazdu mechanicznego, w którym szkoda została wyrządzona;

2) wynikłe w przewożonych za opłatą ładunkach, przesyłkach lub bagażu, chyba że odpowiedzialność za powstałą szkodę ponosi posiadacz innego pojazdu mechanicznego niż pojazd przewożący te przedmioty;

3) polegające na utracie gotówki, biżuterii, papierów wartościowych, wszelkiego rodzaju dokumentów oraz zbiorów filatelistycznych, numizmatycznych i podobnych;

4) polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska.

Wyłączenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie obejmuje szkody wyrządzonej w mieniu, jeżeli pojazdy mechaniczne uczestniczące w zdarzeniu są przedmiotem umowy leasingu zawartej przez posiadaczy tych pojazdów z tym samym finansującym lub zostały przewłaszczone przez posiadaczy tych pojazdów na tego samego wierzyciela lub które są przedmiotem zastrzeżenia własności rzeczy sprzedanej na rzecz tego samego wierzyciela.

Art. 39. 1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy i zapłacenia składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2 i 3.

1a. W razie zawarcia umowy, o której mowa w art. 28 ust. 1, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń powstaje z chwilą jej zawarcia.

Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin płatności składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż określony w ust. 1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wtedy, gdy umowę zawiera się:

Art. 40. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń, wynikająca z umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art. 33.

Art. 41. 1. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje w przypadku:

1) wyrejestrowania pojazdu mechanicznego lub udokumentowania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu mechanicznego w okolicznościach niepowodujących zmiany posiadacza, z uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym;

2) odstąpienia od umowy w przypadku określonym w art. 29 ust. 3;

3) rozwiązania umowy w związku z jej wypowiedzeniem przez posiadacza pojazdu mechanicznego, na którego przeniesiono prawo własności pojazdu w przypadku określonym w art. 31 ust. 1 - zwrot składki przysługuje posiadaczowi, który przeniósł prawo własności tego pojazdu;

4) rozwiązania się umowy w związku z jej wypowiedzeniem przez właściciela pojazdu w przypadku określonym w art. 31 ust. 4 - zwrot składki przysługuje posiadaczowi, który zawarł umowę ubezpieczenia;

5) odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, z zastrzeżeniem że za okres udzielanej ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczający obowiązany jest zapłacić składkę ubezpieczeniową;

6) wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 1 lub 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

7) rozwiązania umowy w związku z jej wypowiedzeniem zgodnie z art. 28a ust. 1 - zwrot składki przysługuje z uwzględnieniem prawa zakładu ubezpieczeń do żądania zapłaty składki za okres świadczonej ochrony.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadku rozwiązania umowy ubezpieczenia następuje niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia wypowiedzenia umowy ubezpieczenia lub w przypadku odstąpienia od umowy od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu lub od dnia powzięcia przez zakład ubezpieczeń wiadomości o rozwiązaniu umowy przed upływem okresu, na który została zawarta z innych przyczyn, niż wypowiedzenie lub odstąpienie.

Art. 42.

Art. 42a. Przepis art. 41 stosuje się odpowiednio do zwrotu składki, w wysokości proporcjonalnej, obniżonej na okres czasowego wycofania pojazdu z ruchu na wniosek posiadacza pojazdu mechanicznego, o którym mowa w art. 8 ust. 4.

Art. 43. Zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący:

1) wyrządził szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii;

2) wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa;

3) nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa;

4) zbiegł z miejsca zdarzenia.

Art. 43a.

Rozdział 3

Ubezpieczenie OC rolników

Art. 44. Rolnik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego.

Art. 45. 1. Umowę ubezpieczenia OC rolników zawiera się na okres 12 miesięcy.

2. Okres 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, kończy się z upływem dnia poprzedzającego początkowy dzień okresu ubezpieczenia.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do umowy ubezpieczenia OC rolników zawartej w tym samym dniu, w którym rozpoczyna się okres ubezpieczenia.

Art. 46. 1. Jeżeli rolnik nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC rolników została zawarta, nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że została zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2. W razie zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń jest obowiązany potwierdzić zawarcie umowy dokumentem ubezpieczenia w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Nie później niż 14 dni przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC rolników została zawarta, zakład ubezpieczeń jest obowiązany do wysłania ubezpieczającemu informacji o ubezpieczeniu na kolejny okres ubezpieczenia. Informacja, o której mowa w ust. 1b, zawiera w szczególności: Informacja, o której mowa w ust. 1b, powinna być wysłana: Jeżeli okoliczności mające wpływ na ustalenie wysokości składki ubezpieczeniowej wyszły na jaw po wysłaniu informacji, o której mowa w ust. 1b, zakład ubezpieczeń może odpowiednio zwiększyć składkę ubezpieczeniową z uwzględnieniem tych okoliczności. W takim przypadku zakład ubezpieczeń wezwie ubezpieczającego do zapłaty podwyższonej składki. Przepisów ust. 1a-1e nie stosuje się do umów zawieranych w trybie negocjacji z przedsiębiorcą. Zawarcie następnej umowy nie następuje pomimo braku powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli: W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kończy się z upływem 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 49.

Art. 46a. 1. Jeżeli posiadacz gospodarstwa rolnego w tym samym czasie jest ubezpieczony w dwóch lub więcej zakładach ubezpieczeń, przy czym co najmniej jedna z umów ubezpieczenia OC rolników została zawarta w trybie art. 46 ust. 1, umowa zawarta w tym trybie może zostać przez niego wypowiedziana na piśmie.

2. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC rolników zgodnie z ust. 1, zakład ubezpieczeń może żądać zapłaty składki ubezpieczeniowej za okres, przez który ponosił odpowiedzialność.

W sytuacji, gdy doszło do zawarcia kilku umów ubezpieczenia OC rolników w odniesieniu do tego samego gospodarstwa rolnego, z tym samym okresem ubezpieczenia z jednym zakładem ubezpieczeń, wówczas temu zakładowi ubezpieczeń należy się składka ubezpieczeniowa z tytułu jednej umowy ubezpieczenia.

Art. 47. 1. Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników powstaje w dniu objęcia w posiadanie gospodarstwa rolnego. Jeżeli po zawarciu przez rolnika umowy ubezpieczenia OC rolników posiadanie gospodarstwa rolnego przeszło na inną osobę, prawa i obowiązki rolnika wynikające z umowy ubezpieczenia OC rolników przechodzą na tę osobę. Umowa ubezpieczenia rozwiązuje się z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta, chyba że osoba obejmująca gospodarstwo rolne w posiadanie wypowie ją na piśmie. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC rolników, ulega ona rozwiązaniu z dniem jej wypowiedzenia. Przepisów art. 46 nie stosuje się. Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku oddania przez rolnika w posiadanie części gospodarstwa rolnego stanowiącej odrębne gospodarstwo rolne. W takim przypadku do osoby obejmującej w posiadanie tę część gospodarstwa rolnego stosuje się przepis ust. 1. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC rolników w przypadku, o którym mowa w ust. 2, rolnik wypowiadający umowę jest obowiązany do zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC rolników najpóźniej w ostatnim dniu przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC rolników w przypadku określonym w art. 46 ust. 1, posiadacz gospodarstwa rolnego jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC rolników najpóźniej w dniu rozwiązania się umowy wypowiedzianej. Rolnik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników najpóźniej w dniu:

Art. 48. 1. Obowiązek powiadomienia na piśmie zakładu ubezpieczeń, w terminie 14 dni od dnia zmiany posiadania, o zmianie w posiadaniu gospodarstwa rolnego oraz o danych osoby obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie, spoczywa na rolniku dotychczas posiadającym gospodarstwo rolne. W przypadku gdy zmiana w posiadaniu gospodarstwa rolnego nastąpiła wskutek śmierci tego rolnika, obowiązek zawiadomienia zakładu ubezpieczeń spoczywa na osobie obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie.

2. Dane osoby obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie, o których mowa w ust. 1, obejmują: imię, nazwisko, adres zamieszkania i numer PESEL, o ile został nadany.

Osoba obejmująca gospodarstwo rolne w posiadanie ponosi odpowiedzialność wobec zakładu ubezpieczeń za zapłatę składki należnej za okres od dnia, w którym nastąpiło objęcie gospodarstwa rolnego w posiadanie. Rolnik dotychczas posiadający gospodarstwo rolne ponosi solidarną odpowiedzialność z osobą obejmującą gospodarstwo rolne w posiadanie, za zapłatę składki należnej zakładowi ubezpieczeń za okres od dnia, w którym nastąpiło objęcie gospodarstwa rolnego w posiadanie do dnia powiadomienia zakładu ubezpieczeń o zmianie w posiadaniu gospodarstwa rolnego.

Art. 49. Umowa ubezpieczenia OC rolników ulega rozwiązaniu:

1) z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta;

2) z chwilą, kiedy użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4 tracą charakter gospodarstwa rolnego;

3) z dniem zmiany stanu prawnego lub faktycznego powodującego niepodleganie opodatkowaniu podatkiem rolnym albo podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia produkcji rolnej stanowiącej dział specjalny;

4) w przypadku, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

5) z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem art. 474 i art. 476 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze;

6) z dniem odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny;

7) z dniem wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 46a ust. 1.

Art. 50. 1. Z ubezpieczenia OC rolników przysługuje odszkodowanie, jeżeli rolnik, osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub osoba pracująca w jego gospodarstwie rolnym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z posiadaniem przez rolnika tego gospodarstwa rolnego szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również, jeżeli szkoda powstała w związku z ruchem pojazdów wolnobieżnych w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym, będących w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowanych w związku z posiadaniem tego gospodarstwa rolnego.

Art. 51. Ubezpieczeniem OC rolników jest objęta odpowiedzialność cywilna rolnika oraz każdej osoby, która pracując w gospodarstwie rolnym w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej wyrządziła szkodę w związku z posiadaniem przez rolnika tego gospodarstwa rolnego.

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

Art. 53. Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody:

1) w mieniu, wyrządzone rolnikowi przez osoby pracujące w jego gospodarstwie rolnym lub pozostające z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym albo osobom pozostającym z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub pracującym w jego gospodarstwie rolnym;

2) spowodowane przeniesieniem chorób zakaźnych niepochodzących od zwierząt;

3) w mieniu, spowodowane wadą towarów dostarczonych przez osobę objętą ubezpieczeniem albo wykonywaniem usług; jeżeli wskutek tych wad nastąpiła szkoda na osobie, zakład ubezpieczeń nie ponosi odpowiedzialności tylko wtedy, gdy osoba objęta ubezpieczeniem wiedziała o tych wadach;

4) powstałe wskutek uszkodzenia, zniszczenia, utraty lub zaginięcia rzeczy wypożyczonych lub przyjętych przez osobę objętą ubezpieczeniem OC rolników do użytkowania, przechowania lub naprawy;

5) polegające na utracie gotówki, biżuterii, dzieł sztuki, papierów wartościowych, wszelkiego rodzaju dokumentów oraz zbiorów filatelistycznych, numizmatycznych i innych;

6) polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska;

7) wynikłe z kar pieniężnych, grzywien sądowych i administracyjnych, a także kar lub grzywien związanych z należnościami wobec budżetu państwa.

Art. 54. 1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy i zapłacenia składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2 i 3.

1a. W razie zawarcia umowy, o której mowa w art. 46 ust. 1, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń powstaje z chwilą jej zawarcia.

Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin płatności składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż wskazany w ust. 1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia OC rolników wtedy, gdy umowę zawiera się:

Art. 55. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia OC rolników ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art. 49.

Art. 56. 1. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje w przypadku:

1) zmiany stanu prawnego lub faktycznego powodującego niepodleganie opodatkowaniu podatkiem rolnym albo podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia produkcji rolnej stanowiącej dział specjalny;

2) utraty przez użytki i grunty określone w art. 2 ust. 1 pkt 4 charakteru gospodarstwa rolnego;

3) rozwiązania umowy w związku z jej wypowiedzeniem przez osobę obejmującą gospodarstwo rolne w posiadanie w przypadku określonym w art. 47 ust. 2 - zwrot składki przysługuje rolnikowi dotychczas posiadającemu gospodarstwo rolne;

4) odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, z zastrzeżeniem, że za okres udzielanej ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczający jest zobowiązany zapłacić składkę ubezpieczeniową;

5) rozwiązania umowy w związku z jej wypowiedzeniem zgodnie z art. 46a ust. 1 - zwrot składki przysługuje z uwzględnieniem prawa zakładu ubezpieczeń do żądania zapłaty składki za okres świadczonej ochrony.

Art. 57.

Art. 58. Zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych w art. 98 ust. 2 pkt 1, przysługuje uprawnienie do dochodzenia od sprawcy szkody zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC rolników odszkodowania, jeżeli wyrządził on szkodę umyślnie, w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości albo po użyciu środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii.

Rozdział 4

Ubezpieczenie budynków rolniczych

Art. 59. Rolnik jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia budynku wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego, zwanego dalej „budynkiem rolniczym”, od ognia i innych zdarzeń losowych.

Art. 60. Obowiązek ubezpieczenia budynku rolniczego powstaje z dniem pokrycia budynku dachem.

Art. 61. 1. Umowę ubezpieczenia budynków rolniczych zawiera się na okres 12 miesięcy.

2. Okres 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, kończy się z upływem dnia poprzedzającego początkowy dzień okresu ubezpieczenia.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do umowy ubezpieczenia budynków rolniczych zawartej w tym samym dniu, w którym rozpoczyna się okres ubezpieczenia.

Art. 62. 1. Jeżeli rolnik posiadający budynki rolnicze nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12 miesięcy, na jaki została zawarta umowa ubezpieczenia budynków rolniczych, nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że została zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2. W razie zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń jest obowiązany potwierdzić zawarcie umowy dokumentem ubezpieczenia w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia. Nie później niż 14 dni przed upływem okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia budynków rolniczych została zawarta, zakład ubezpieczeń jest obowiązany do wysłania ubezpieczającemu informacji o ubezpieczeniu na kolejny okres ubezpieczenia. Informacja, o której mowa w ust. 1b, zawiera w szczególności: Informacja, o której mowa w ust. 1b, powinna być wysłana: Jeżeli okoliczności mające wpływ na ustalenie wysokości składki ubezpieczeniowej wyszły na jaw po wysłaniu informacji, o której mowa w ust. 1b, zakład ubezpieczeń może odpowiednio zwiększyć składkę ubezpieczeniową z uwzględnieniem tych okoliczności. W takim przypadku zakład ubezpieczeń wezwie ubezpieczającego do zapłaty podwyższonej składki. Przepisów ust. 1a-1e nie stosuje się do umów zawieranych w trybie negocjacji z przedsiębiorcą. Zawarcie następnej umowy nie następuje, pomimo braku powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli: W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kończy się z upływem 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 65.

Art. 62a. 1. Jeżeli posiadacz budynków rolniczych w tym samym czasie jest ubezpieczony w dwóch lub więcej zakładach ubezpieczeń, przy czym co najmniej jedna z umów ubezpieczenia budynków rolniczych została zawarta w trybie art. 62 ust. 1, umowa zawarta w tym trybie może zostać przez niego wypowiedziana na piśmie.

2. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych zgodnie z ust. 1, zakład ubezpieczeń może żądać zapłaty składki ubezpieczeniowej za okres, przez który ponosił odpowiedzialność.

W sytuacji, gdy doszło do zawarcia kilku umów ubezpieczenia budynków rolniczych w odniesieniu do tego samego budynku rolniczego, z tym samym okresem ubezpieczenia z jednym zakładem ubezpieczeń, wówczas temu zakładowi ubezpieczeń należy się składka ubezpieczeniowa z tytułu jednej umowy ubezpieczenia.

Art. 63. 1. Jeżeli po zawarciu umowy ubezpieczenia budynków rolniczych posiadanie gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą te budynki, przeszło na inną osobę, prawa i obowiązki wynikające z umowy ubezpieczenia budynków rolniczych przechodzą na tę osobę. Umowa ubezpieczenia ulega rozwiązaniu z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta, chyba że osoba obejmująca gospodarstwo rolne w posiadanie wypowie ją na piśmie. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych, ulega ona rozwiązaniu z dniem jej wypowiedzenia. Przepisów art. 62 nie stosuje się.

2. Obejmujący w posiadanie gospodarstwo rolne, w którym budynki rolnicze nie są ubezpieczone, jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych najpóźniej w dniu objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie.

W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych w przypadku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz budynków rolniczych wypowiadający umowę jest obowiązany do zawarcia nowej umowy ubezpieczenia budynków rolniczych najpóźniej w ostatnim dniu przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej. W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych w przypadku określonym w art. 62 ust. 1, posiadacz budynków rolniczych jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia budynków rolniczych najpóźniej w dniu rozwiązania się umowy wypowiedzianej. Rolnik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych najpóźniej w dniu:

Art. 64. 1. Obowiązek powiadomienia na piśmie zakładu ubezpieczeń, w terminie 14 dni od dnia zmiany posiadania, o zmianie w posiadaniu gospodarstwa rolnego oraz o danych osoby obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie spoczywa na rolniku dotychczas posiadającym gospodarstwo rolne. W przypadku gdy zmiana w posiadaniu gospodarstwa rolnego nastąpiła wskutek śmierci tego rolnika, obowiązek zawiadomienia zakładu ubezpieczeń spoczywa na osobie obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie.

2. Dane osoby obejmującej gospodarstwo rolne w posiadanie, o których mowa w ust. 1, obejmują: imię, nazwisko, adres zamieszkania i numer PESEL, o ile został nadany.

Art. 65. Umowa ubezpieczenia budynków rolniczych ulega rozwiązaniu:

1) z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta;

2) w przypadku określonym w art. 63 ust. 1;

3) z chwilą, kiedy użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, na których jest położony budynek rolniczy, tracą charakter gospodarstwa rolnego;

4) z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem art. 474 i art. 476 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze;

5) z dniem odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny;

6) z dniem wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 62a ust. 1.

Art. 66. Jeżeli w czasie trwania umowy ubezpieczenia budynków rolniczych budynek przestał spełniać warunki wymagane do objęcia go ubezpieczeniem, budynek ten zostaje wyłączony z ubezpieczenia, a suma ubezpieczenia zostaje obniżona o zadeklarowaną do ubezpieczenia wartość tego budynku.

Art. 67. 1. Z tytułu ubezpieczenia budynków rolniczych przysługuje odszkodowanie za szkody powstałe w budynkach na skutek zdarzeń losowych w postaci: ognia, huraganu, powodzi, podtopienia, deszczu nawalnego, gradu, opadów śniegu, uderzenia pioruna, eksplozji, obsunięcia się ziemi, tąpnięcia, lawiny lub upadku statku powietrznego. Za szkody spowodowane przez: Szkody, o których mowa w ust. 2 pkt 2-7, ustala się w oparciu o informacje uzyskane z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W przypadku braku możliwości uzyskania odpowiednich informacji przyjmuje się stan faktyczny i rozmiar szkód świadczący o działaniu tych zjawisk.

Art. 68. 1. Wysokość szkody ustala się, z uwzględnieniem art. 69, na podstawie:

1) cenników stosowanych przez zakład ubezpieczeń; ustalenie wysokości szkody na podstawie tych cenników następuje w każdym przypadku niepodejmowania odbudowy, naprawy lub remontu budynku;

2) kosztorysu wystawionego przez podmiot dokonujący odbudowy lub remontu budynku, odzwierciedlającego koszty związane z odbudową lub remontem, określone zgodnie z obowiązującymi w budownictwie zasadami kalkulacji i ustalania cen robót budowlanych - przy uwzględnieniu dotychczasowych wymiarów, konstrukcji, materiałów i wyposażenia; jeżeli suma ubezpieczenia została ustalona według wartości rzeczywistej, uwzględnia się również faktyczne zużycie budynku od dnia rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń do dnia powstania szkody.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do corocznego aktualizowania cenników, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Zakład ubezpieczeń może zweryfikować zasadność wielkości i wartości robót ujętych w przedstawionym przez ubezpieczającego kosztorysie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Kosztorys ten powinien zostać przedłożony przez ubezpieczającego najpóźniej w terminie 12 miesięcy od dnia powstania szkody. Zakład ubezpieczeń nie uwzględnia stopnia zużycia budynku przy szkodach drobnych, których wartość nie przekracza równowartości w złotych 100 euro, ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu ustalania odszkodowania.

Art. 69. Wysokość szkody w budynkach rolniczych:

1) zmniejsza się o wartość pozostałości, które mogą być przeznaczone do dalszego użytku, przeróbki lub odbudowy;

2) zwiększa się w granicach sumy ubezpieczenia o udokumentowane koszty uprzątnięcia miejsca szkody w wysokości do 5% wartości szkody.

Art. 70. 1. Sumę ubezpieczenia, odrębnie dla każdego budynku rolniczego, ustala ubezpieczający z zakładem ubezpieczeń. Suma ubezpieczenia budynku rolniczego może odpowiadać wartości: Suma ubezpieczenia może być ustalona na podstawie: Normy zużycia budynków rolniczych określa zakład ubezpieczeń stosownie do przepisów prawa budowlanego.

Art. 71. 1. Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do aktualizacji wartości budynków przyjętych do ubezpieczenia, nie częściej jednak niż w okresach rocznych, w przypadku gdy zmiany cen materiałów budowlanych i kosztów robocizny oraz innych materiałów spowodowały podwyższenie lub obniżenie wartości budynków co najmniej o 20%. Zaktualizowana wartość budynku stanowi podstawę ustalenia nowej sumy ubezpieczenia zgodnie z art. 70.

Art. 72. Nie są objęte ubezpieczeniem w gospodarstwach rolnych:

1) budynki, których stan techniczny osiągnął 100% normy zużycia;

2) budynki przeznaczone do rozbiórki na podstawie ostatecznych decyzji właściwych organów;

3) namioty i tunele foliowe.

Art. 73. Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za zaistniałe w budynkach rolniczych szkody:

1) wyrządzone umyślnie przez ubezpieczającego lub przez osobę, za którą ubezpieczający ponosi odpowiedzialność lub która pozostaje z ubezpieczającym we wspólnym gospodarstwie domowym;

2) wyrządzone wskutek rażącego niedbalstwa przez osoby, o których mowa w pkt 1;

3) górnicze w rozumieniu przepisów prawa geologicznego i górniczego;

4) powstałe wskutek trzęsienia ziemi.

Art. 74. 1. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy i zapłacenia składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2 i 3.

1a. W razie zawarcia umowy, o której mowa w art. 62 ust. 1, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń powstaje z chwilą jej zawarcia.

Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin płatności składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy. Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż wskazany w ust. 1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia budynków rolniczych wtedy, gdy umowę zawiera się:

Art. 75. Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia budynków rolniczych ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art. 65.

Art. 76. 1. Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje w przypadku:

1) utraty przez użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, na których jest położony budynek rolniczy, charakteru gospodarstwa rolnego;

2) rozwiązania umowy w związku z jej wypowiedzeniem przez osobę obejmującą gospodarstwo rolne w posiadanie w przypadku określonym w art. 63 ust. 1 - zwrot składki przysługuje rolnikowi dotychczas posiadającemu gospodarstwo rolne;

3) odstąpienia przez ubezpieczającego od umowy w trybie określonym w art. 16c ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, z zastrzeżeniem, że za okres udzielanej ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczający jest obowiązany zapłacić składkę ubezpieczeniową;

4) rozwiązania umowy w związku z jej wypowiedzeniem przez osobę obejmującą gospodarstwo rolne w posiadanie w przypadku określonym w art. 62a ust. 1 - zwrot składki przysługuje z uwzględnieniem prawa zakładu ubezpieczeń do żądania zapłaty składki za okres świadczonej ochrony.

Art. 77.

Rozdział 5

Dochodzenie roszczeń z tytułu zdarzeń powstałych za granicą

Art. 78. 1. Mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poszkodowany lub uprawniony do odszkodowania w wyniku wypadku, który miał miejsce za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, w związku z ruchem pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, może żądać informacji dotyczących:

1) zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

2) reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa w pkt 1;

3) dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

4) danych osobowych posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

5) podmiotów, które zgodnie z prawem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, są zwolnione w kraju rejestracji z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz identyfikujących organ lub instytucję odpowiedzialną za wypłatę odszkodowań za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych będących w posiadaniu tych podmiotów.

Informacje, o których mowa w ust. 1, ustala i udostępnia Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, uzyskując je z ośrodków informacji państw członkowskich Unii Europejskiej: Udostępnianie informacji jest nieodpłatne i podlega ewidencjonowaniu.

Art. 79. Poszkodowany lub uprawniony, o którym mowa w art. 78 ust. 1, może zgłosić żądanie odszkodowawcze reprezentantowi do spraw roszczeń.

Art. 80. 1. Reprezentant do spraw roszczeń może wykonywać czynności na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń.

2. Reprezentant do spraw roszczeń wykonuje swoje obowiązki na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez zakład ubezpieczeń.

Zawiadomienia i oświadczenia związane z prowadzoną likwidacją szkody, mogą być składane przez reprezentanta do spraw roszczeń w języku obcym i w formie innej niż pisemna tylko za zgodą osób, do których są adresowane. Reprezentant do spraw roszczeń podejmuje działanie na żądanie zgłoszone przez poszkodowanego lub uprawnionego, a także na wniosek reprezentowanego zakładu ubezpieczeń. Zgłoszenie żądania odszkodowawczego, o którym mowa w art. 79, bezpośrednio zagranicznemu zakładowi ubezpieczeń wywołuje skutki, jakie ustawa przewiduje w przypadku zgłoszenia żądania odszkodowawczego reprezentantowi do spraw roszczeń ustanowionemu w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 81. Zadaniem reprezentanta do spraw roszczeń jest likwidacja szkód będących następstwem zdarzeń, o których mowa w art. 78 ust. 1, jeżeli szkoda powstała w związku z ruchem pojazdu mechanicznego, którego posiadacz miał zawartą umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z reprezentowanym zakładem ubezpieczeń.

Art. 82. 1. Reprezentant do spraw roszczeń jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od zgłoszenia żądania odszkodowawczego, do udzielenia odpowiedzi na zgłoszone żądanie odszkodowawcze wraz z uzasadnieniem.

2. Jeżeli ustalenie odpowiedzialności reprezentowanego zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania w terminie, o którym mowa w ust. 1, jest niemożliwe, odpowiedź, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać informację o przyczynie niemożności dokonania takich ustaleń, w tym o dokumentach, jakie są potrzebne do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości świadczenia, jeżeli jest to niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania.

Art. 83. 1. Poszkodowany lub uprawniony do odszkodowania, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może zgłosić żądanie odszkodowawcze do organu odszkodowawczego, jeżeli zdarzenie, z którego wynikła szkoda zaistniało:

1) za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim i było spowodowane ruchem pojazdu mechanicznego zarejestrowanego za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdy:

a) reprezentant do spraw roszczeń nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 82 ust. 1 lub 2,

b) zakład ubezpieczeń nie ustanowił reprezentanta do spraw roszczeń, chyba że poszkodowany lub uprawniony zgłosił swoje żądanie bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń i otrzymał odpowiedź określoną w art. 82 ust. 1 lub 2;

2) za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej i było spowodowane ruchem pojazdu mechanicznego zarejestrowanego za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, jeżeli w terminie 60 dni od dnia zdarzenia nie został zidentyfikowany zakład ubezpieczeń osoby odpowiedzialnej za szkodę;

3) za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej i było spowodowane ruchem pojazdu mechanicznego, którego zidentyfikowanie okazało się niemożliwe.

Organ odszkodowawczy nie rozpatruje zgłoszonego żądania odszkodowawczego, jeżeli poszkodowany lub uprawniony wytoczył powództwo przeciwko zakładowi ubezpieczeń osoby odpowiedzialnej za szkodę. Funkcję organu odszkodowawczego pełni Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Art. 83a. 1. Informację o zgłoszeniu żądania odszkodowawczego organ odszkodowawczy przekazuje niezwłocznie:

1) w przypadku, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 - organowi odszkodowawczemu w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym siedzibę ma zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

2) w przypadku, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 - ubezpieczeniowemu funduszowi gwarancyjnemu w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie zarejestrowany jest pojazd mechaniczny, którym spowodowano szkodę, a w przypadku pojazdów zarejestrowanych w państwach trzecich - ubezpieczeniowemu funduszowi gwarancyjnemu w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym nastąpiło zdarzenie;

3) w przypadku, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 - ubezpieczeniowemu funduszowi gwarancyjnemu w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym nastąpiło zdarzenie.

W przypadku, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, organ odszkodowawczy zawiadamia ponadto reprezentanta do spraw roszczeń lub zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego oraz osobę, która spowodowała szkodę, jeżeli jest ustalona.

Art. 83b. 1. Organ odszkodowawczy podejmuje czynności w celu ustalenia odpowiedzialności za spowodowanie szkody i wysokości odszkodowania w terminie 60 dni od dnia otrzymania żądania odszkodowawczego.

2. Organ odszkodowawczy odstępuje od czynności określonych w ust. 1, jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń udzieli poszkodowanemu lub uprawnionemu odpowiedzi na zgłoszone żądanie odszkodowawcze.

Organ odszkodowawczy udziela odpowiedzi na zgłoszone żądanie odszkodowawcze i wypłaca odszkodowanie lub jego bezsporną część nie wcześniej niż po upływie 60 dni od dnia otrzymania żądania odszkodowawczego.

Art. 83c. Odpowiedź organu odszkodowawczego na zgłoszone mu żądanie odszkodowawcze jest ostateczna. Poszkodowanemu lub uprawnionemu przysługuje prawo dochodzenia roszczeń w drodze postępowania cywilnego przeciwko zakładowi ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę.

Art. 83d. 1. Jeżeli zdarzenie, z którego wynikła szkoda, zaistniało za granicą, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, a poszkodowanym lub uprawnionym do odszkodowania jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż to, w którym doszło do zdarzenia, zakład ubezpieczeń wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność ubezpieczeniową w zakresie działu II grupa 10, określonej w załączniku do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, z którym zawarto umowę ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego, którego ruchem wyrządzono szkodę, jest obowiązany do udzielenia odpowiedzi z uzasadnieniem na zgłoszone żądanie odszkodowawcze.

2. Zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń są obowiązani do udzielenia odpowiedzi z uzasadnieniem na żądanie odszkodowawcze w terminie 3 miesięcy od dnia jego zgłoszenia.

Żądanie odszkodowawcze zgłoszone reprezentantowi do spraw roszczeń zakładu ubezpieczeń, ustanowionemu w państwie miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego, uważa się za zgłoszone zakładowi ubezpieczeń. Formę, w jakiej powinna być udzielona odpowiedź, o której mowa w ust. 1, określa prawo państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym poszkodowany lub uprawniony ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1 lub 2, organ nadzoru stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w art. 212 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

Rozdział 6

Kontrola spełnienia obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, OC rolników i budynków rolniczych oraz opłaty za niespełnienie tego obowiązku

Art. 84. 1. Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, podlega kontroli wykonywanej przez organy do tego obowiązane lub uprawnione. Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych: Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników: Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych: Organy obowiązane i uprawnione przeprowadzają kontrolę na zasadach i w trybie określonych w przepisach regulujących działalność tych organów.

Art. 85. Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego ustala się na podstawie polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy tego ubezpieczenia, wystawionego ubezpieczającemu przez zakład ubezpieczeń, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie art. 5 ust. 3.

Art. 86. Osoba kontrolowana jest obowiązana okazać na żądanie organu obowiązanego lub uprawnionego do kontroli dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego lub dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie.

Art. 87. 1. Jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, organ przeprowadzający kontrolę zawiadamia o tym Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia lub zakończenia kontroli.

1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1, jeżeli organ przeprowadzający kontrolę uzyskał informację z centralnej ewidencji pojazdów potwierdzającą zawarcie tej umowy.

Jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 3, lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, starosta zawiadamia o tym wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia lub zakończenia kontroli.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, obowiązującej w każdym roku kalendarzowym, stanowi:

Art. 89. 1. Jeżeli osoba kierująca pojazdem mechanicznym zarejestrowanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie innym niż określone w art. 25 ust. 2, przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi Zielonej Karty, organy dokonujące kontroli granicznej lub celnej nie dopuszczą tego pojazdu do przekroczenia granicy, chyba że posiadacz pojazdu mechanicznego zawrze umowę ubezpieczenia granicznego. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi dokumentu zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, ważnego do dnia wyjazdu włącznie, organy dokonujące kontroli granicznej lub celnej nie dopuszczą pojazdu mechanicznego do przekroczenia granicy bez uiszczenia opłaty w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, w trakcie kontroli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi organowi obowiązanemu lub uprawnionemu do kontroli dokumentu potwierdzającego zawarcie przed dokonaniem kontroli umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, warunkiem zwrotu dowodu rejestracyjnego zatrzymanego zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym jest wniesienie opłaty w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1 oraz przedstawienie dokumentu zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1. W przypadku określonym w ust. 2 opłatę, w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1, mogą pobrać również urzędy celne i przekazać ją na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w terminie 30 dni od dnia jej pobrania.

Art. 90. 1. Po przeprowadzeniu kontroli przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 87, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wzywa osoby obowiązane do zawarcia umowy ubezpieczenia do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty, o której mowa w art. 88 ust. 1, albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie w roku kontroli obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, określonego w art. 10 ust. 1.

2. Po przeprowadzeniu kontroli lub po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 87 ust. 2, wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego wzywa osobę wskazaną w tym zawiadomieniu do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty, o której mowa w art. 88 ust. 1, albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających w roku kontroli zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie.

W przypadku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 2, opłaty nie pobiera się. Opłata staje się wymagalna następnego dnia po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli zobowiązany nie udokumentował zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, lub nie wniósł powództwa do sądu powszechnego, zgodnie z art. 10 ust. 2.

Art. 91. 1. Do egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. Egzekucję, o której mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli: Od postanowień wydanych przez Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w toku postępowania egzekucyjnego w administracji służy odwołanie do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Art. 92. 1. Roszczenia z tytułu opłaty ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia dokonania kontroli, nie później jednak niż z upływem 3 lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym nie spełniono obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, z zastrzeżeniem ust. 2. Bieg przedawnienia przerywa: Po przerwaniu biegu przedawnienia z przyczyny, o której mowa w ust. 2:

Art. 93. Wniesienie opłaty nie zwalnia z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego.

Art. 94. 1. W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną sytuacją materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją życiową, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może umorzyć opłatę w całości lub w części albo udzielić ulgi w jej spłacie. Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 1, określa statut Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Art. 95. Przepisy rozdziału nie dotyczą:

1) posiadaczy i kierujących pojazdami mechanicznymi zarejestrowanymi w państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2;

2) upoważnionych osób kierujących pojazdami mechanicznymi obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych, misji specjalnych i organizacji międzynarodowych oraz innych obcych przedstawicielstw korzystających z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych na podstawie umów, ustaw lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

Rozdział 7

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

Art. 96. 1. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, zwany dalej „Funduszem”, jest instytucją wykonującą zadania określone w ustawie.

2. Fundusz jest właściwy w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w związku z kontrolą spełnienia obowiązku zawierania umów obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

Fundusz ma osobowość prawną. Siedzibą Funduszu jest miasto stołeczne Warszawa. Nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych w oparciu o kryterium legalności i zgodności ze statutem. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 4, w przypadku stwierdzenia, że zadania Funduszu są wykonywane z naruszeniem prawa lub statutu może:

Art. 97. 1. Członkiem Funduszu jest zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład ubezpieczeń staje się członkiem Funduszu z chwilą zawarcia pierwszej umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Członkiem Funduszu jest również zagraniczny zakład ubezpieczeń, działający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami prawa polskiego, i posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakłady ubezpieczeń wykonujące działalność ubezpieczeniową w dziale I (ubezpieczenia na życie), zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, stają się członkami Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2. Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenie obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 3, niebędące członkami Funduszu zgodnie z ust. 1 i 2, stają się członkami Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2. Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 4, niebędące członkami Funduszu zgodnie z ust. 1-4, stają się członkami Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2. Członkostwo w Funduszu ustaje z upływem roku kalendarzowego, w którym zakład ubezpieczeń nie zawarł umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Wcześniejsze ustanie członkostwa zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 1, następuje z dniem: Członkostwo zakładów ubezpieczeń, o których mowa w ust. 3-5, ustaje z dniem zakończenia postępowania upadłościowego. Wcześniejsze ustanie członkostwa zakładu ubezpieczeń następuje z dniem cofnięcia przez organ nadzoru zezwolenia na wykonywanie przez zakład ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej w dziale I (ubezpieczenia na życie), zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, lub cofnięcia przez organ nadzoru zezwolenia na wykonywanie przez zakład ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4, oraz w przypadkach określonych w ust. 7 pkt 2-4.

Art. 98. 1. Do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, w granicach określonych na podstawie przepisów rozdziałów 2 i 3, za szkody powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) na osobie, gdy szkoda została wyrządzona w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, a nie ustalono ich tożsamości;

2) w mieniu, w przypadku szkody, w której równocześnie u któregokolwiek uczestnika zdarzenia nastąpiła śmierć, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, trwający dłużej niż 14 dni, a szkoda została wyrządzona w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, a nie ustalono ich tożsamości. Naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia powinny zostać stwierdzone orzeczeniem lekarza, posiadającego specjalizację w dziedzinie medycyny odpowiadającej rodzajowi i zakresowi powyższych naruszeń czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia. W przypadku szkody w pojeździe mechanicznym świadczenie Funduszu podlega zmniejszeniu o kwotę stanowiącą równowartość 300 euro, ustalaną przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu ustalenia odszkodowania;

3) na osobie, w mieniu, w mieniu i na osobie, gdy:

a) posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którego ruchem szkodę tę wyrządzono, nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych,

b) posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którego ruchem szkodę tę wyrządzono, zarejestrowanego za granicą na terytorium państwa, którego biuro narodowe jest sygnatariuszem Porozumienia Wielostronnego, nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, a pojazd mechaniczny był pozbawiony znaków rejestracyjnych, bądź znaki te nie były, w momencie zdarzenia, przydzielone temu pojazdowi przez właściwe władze,

c) rolnik, osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub osoba pracująca w jego gospodarstwie rolnym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z posiadaniem przez rolnika tego gospodarstwa rolnego szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia, a rolnik nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC rolników.

Do zadań Funduszu należy także zaspokajanie roszczeń z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a, w przypadku wyrządzenia szkody w związku z ruchem pojazdu mechanicznego, jeżeli zgodnie z art. 2 pkt 7a lit. c ustawy o działalności ubezpieczeniowej państwem członkowskim umiejscowienia ryzyka jest Rzeczpospolita Polska. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego albo w przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń, jeżeli roszczenia osób uprawnionych nie mogą być pokryte z aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, do zadań Funduszu należy również zaspokajanie roszczeń osób uprawnionych z: Wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2, dokonywane są wyłącznie na rzecz poszkodowanych lub uprawnionych osób fizycznych. W przypadku zaspokojenia przez Fundusz roszczeń osób poszkodowanych i uprawnionych z tytułu umów ubezpieczenia obowiązkowego, objętych umową o przeniesienie portfela zgodnie z art. 474 ust. 2 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, Fundusz może wystąpić do zakładu ubezpieczeń przejmującego portfel upadłego zakładu ubezpieczeń o zwrot wypłaconych odszkodowań lub świadczeń do wysokości wynikającej z umowy o przeniesienie portfela. W razie ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń Fundusz jest obowiązany do składania sprawozdań z działalności do organu nadzoru na koniec każdego kwartału.

Art. 99. 1. Fundusz może udzielać zwrotnej pomocy finansowej zakładowi ubezpieczeń przejmującemu portfel ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, jeżeli posiadane środki własne w wysokości co najmniej marginesu wypłacalności oraz aktywa na pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie gwarantują w pełni wypłacalności tego zakładu ubezpieczeń. Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, ma charakter pożyczki zwrotnej, której wysokość nie może przekroczyć wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, wynikających z przejmowanego portfela ubezpieczeń, i która może być przeznaczona przez zakład ubezpieczeń tylko na zaspokojenie interesów uprawnionych z umów ubezpieczeń przejmowanego portfela. Udzielanie pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek zakładu ubezpieczeń. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, powinien zawierać: Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, jest udzielana przez Fundusz na warunkach korzystniejszych od ogólnie stosowanych. Warunki udzielanej pomocy finansowej, w szczególności termin oraz wysokość rat i odsetek, określa umowa zawierana pomiędzy Funduszem a zakładem ubezpieczeń przejmującym portfel ubezpieczeń.

Art. 100. 1. Fundusz sprawuje kontrolę nad prawidłowością wykorzystania przez zakład ubezpieczeń udzielonej pomocy finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1. Fundusz może nabywać wierzytelności zakładu ubezpieczeń, korzystającego z pomocy finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1, do wysokości udzielonej pomocy. Fundusz może zbywać nabyte wierzytelności.

Art. 101. Fundusz realizuje pomoc finansową, o której mowa w art. 99 ust. 1, ze środków wpłacanych przez członków Funduszu, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 2, w trybie określonym w art. 117 ust. 4 i 6 oraz zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 117 ust. 5.

Art. 102. 1. Fundusz pełni funkcję ośrodka informacji.

2. Do zadań Funduszu jako ośrodka informacji należy prowadzenie rejestru umów ubezpieczenia działu II grupy 3 i 10 załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej z wyłączeniem odpowiedzialności przewoźnika, zawierającego:

1) nazwę i adres zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę ubezpieczenia;

2) identyfikator pośrednika, który zawarł umowę ubezpieczenia, według numeru wpisu do rejestru pośredników ubezpieczeniowych, a w przypadku zawarcia umowy bez udziału pośrednika - imię i nazwisko oraz numer PESEL osoby, która zawarła umowę;

3) imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres siedziby i numer REGON ubezpieczonego, a w przypadku posiadaczy pojazdów będących nierezydentami - imię i nazwisko, adres zamieszkania, nazwę i numer dokumentu tożsamości lub nazwę i adres siedziby ubezpieczonego;

4) cechy identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia;

6) datę zawarcia umowy;

7) okres ubezpieczenia;

8) datę rozwiązania umowy ubezpieczenia przed upływem końcowego terminu odpowiedzialności, określonego w umowie;

9) dane dotyczące pojazdu mechanicznego i jego posiadacza:

a) numer rejestracyjny,

b) numer VIN, a w przypadku jego braku - numer nadwozia (podwozia) pojazdu mechanicznego,

c) marka, typ i model,

d) rodzaj pojazdu mechanicznego,

e) imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres siedziby i numer REGON posiadacza pojazdu mechanicznego, a w przypadku posiadaczy pojazdów będących nierezydentami - imię i nazwisko, adres zamieszkania, nazwę i numer dokumentu tożsamości lub nazwę i adres siedziby ubezpieczonego.

Fundusz gromadzi dane zawierające informacje dotyczące uczestników zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmujące: Fundusz gromadzi dane zawierające: Dane, o których mowa w ust. 2-4, przekazywane są do Funduszu przez zakłady ubezpieczeń drogą elektroniczną i przechowywane są przez Fundusz przez okres 21 lat. Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 9 lit. b-e, nie dotyczą pojazdów zarejestrowanych w trybie art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Fundusz jest uprawniony do przetwarzania danych, o których mowa w art. 102 ust. 2-4 oraz w art. 103, w celu kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego oraz w celu identyfikacji i weryfikacji zjawisk związanych z przestępczością ubezpieczeniową albo dla innych celów, po modyfikacji, która nie pozwoli na ustalenie tożsamości osoby, której dane dotyczą. Przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do zdarzeń powodujących odpowiedzialność Funduszu lub Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Art. 103. 1. Fundusz gromadzi dane dotyczące reprezentantów do spraw roszczeń ustanawianych przez zakłady ubezpieczeń na podstawie ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz dane organu odszkodowawczego ustanowionego w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

2. Dane dotyczące reprezentantów do spraw roszczeń, o których mowa w ust. 1, obejmują:

1) nazwę i adres siedziby zakładu ubezpieczeń, który ustanowił reprezentanta do spraw roszczeń;

2) imię i nazwisko lub nazwę reprezentanta do spraw roszczeń;

3) państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym ustanowiony jest reprezentant do spraw roszczeń;

4) adres zamieszkania lub adres siedziby reprezentanta do spraw roszczeń;

5) adres do korespondencji reprezentanta do spraw roszczeń, jeżeli jest inny niż adres, o którym mowa w pkt 4;

6) numer telefonu, numer faksu, adres elektroniczny reprezentanta do spraw roszczeń.

Art. 104. 1. Fundusz udostępnia zgromadzone dane, o których mowa w art. 102 ust. 2-4 oraz w art. 103:

1) poszkodowanemu, uprawnionemu lub innemu podmiotowi, w zakresie dotyczącym ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, z wyłączeniem imienia i nazwiska oraz adresu posiadacza pojazdu sprawcy lub kierującego tym pojazdem; jeżeli poszkodowany, uprawniony lub inny podmiot żąda udostępnienia danych dotyczących imienia i nazwiska oraz adresu posiadacza pojazdu sprawcy lub kierującego tym pojazdem, w związku z zaistniałą szkodą, powinien wykazać interes prawny w uzyskaniu tych danych;

1a) posiadaczowi pojazdu mechanicznego, który zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, w zakresie danych dotyczących zgłoszenia roszczeń i wypłaty odszkodowań z tytułu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartej przez tego posiadacza, w związku ze zdarzeniami skutkującymi odpowiedzialnością tego posiadacza albo ich braku, za okres 5 lat licząc wstecz od dnia, w którym posiadacz pojazdu mechanicznego wystąpił o udostępnienie danych;

2) Rzecznikowi Praw Obywatelskich;

3) organowi nadzoru;

4) zakładom ubezpieczeń;

5) Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w zakresie dotyczącym ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów;

6) Rzecznikowi Ubezpieczonych;

7) Polskiej Izbie Ubezpieczeń;

8) organowi prowadzącemu centralną ewidencję pojazdów drogą teletransmisji danych, w zakresie dotyczącym ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów;

9) sądowi lub prokuraturze, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu;

10) Policji, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu lub na potrzeby wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych na zasadach i w trybie określonym w art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.);

11) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu;

12) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu.

Podmiotom wskazanym w ust. 1 pkt 2, 3 i 5-8 Fundusz udostępnia zgromadzone dane, o których mowa w art. 102 ust. 2-4 oraz w art. 103, o ile jest to niezbędne do realizacji ich zadań ustawowych. Zakładom ubezpieczeń Fundusz udostępnia zgromadzone dane, o których mowa w art. 102 ust. 2-4 oraz w art. 103, o ile jest to niezbędne: Fundusz udostępnia zgromadzone dane dotyczące zdarzeń powodujących odpowiedzialność Funduszu lub Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych: W przypadku odmowy udostępnienia danych, o których mowa w art. 102 ust. 2 i 3 oraz w art. 103, podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z uwagi na uznanie braku interesu prawnego w uzyskaniu tych danych, przysługuje odwołanie do Rady Funduszu. Fundusz korzysta ze zgromadzonych w rejestrze danych do realizacji zadań ustawowych. Z danych zgromadzonych w rejestrze korzysta organ prowadzący centralną ewidencję pojazdów, w zakresie dotyczącym ubezpieczenia określonego w grupie 10 działu II załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 9 lit. b-e, dotyczące pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, udostępnia się za pisemną zgodą jednostek użytkujących te pojazdy, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodę tę uzyskuje się za pośrednictwem organu prowadzącego centralną ewidencję pojazdów. W przypadku gdy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wystąpienia jednostka określona w ust. 5 nie wyrazi zgody na udostępnienie danych, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 9 lit. b-e, lub nie zajmie stanowiska w tej sprawie, Fundusz występuje o te dane do organu prowadzącego centralną ewidencję pojazdów. Organ ten obowiązany jest do niezwłocznego przekazania danych do Funduszu, który je udostępnia. Udostępnianie danych jest bezpłatne i podlega ewidencjonowaniu. Podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, dane udostępnia się w formie pisemnej, w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez Fundusz wystąpienia o udostępnienie danych. Do udostępniania danych przez Fundusz stosuje się przepisy o ochronie danych osobowych. Fundusz udostępnia przez swoją stronę internetową informację o zawarciu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przez posiadacza danego pojazdu oraz nazwę zakładu ubezpieczeń, z którym ta umowa została zawarta, bez ujawniania danych osobowych posiadacza pojazdu.

Art. 105. 1. Centralna ewidencja pojazdów przekazuje drogą teletransmisji danych do Funduszu dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 9, z wyjątkiem danych pojazdów rejestrowanych w trybie art. 73 ust. 3 - Prawo o ruchu drogowym.

2. Zakład ubezpieczeń przekazuje do Funduszu dane, o których mowa w art. 102 ust. 2, drogą elektroniczną niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy ubezpieczenia, z wyjątkiem pojazdów rejestrowanych w trybie art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Dane, o których mowa w art. 102 ust 3 i 4, zakład ubezpieczeń przekazuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia:

1) zgłoszenia roszczenia - w zakresie informacji określonych w art. 102 ust. 3 pkt 1-7 oraz ust. 4 pkt 1 i 2;

2) wypłaty odszkodowania - w zakresie informacji określonych w art. 102 ust. 3 pkt 8 oraz ust. 4 pkt 3.

Dane są przekazywane do Funduszu przez centralną ewidencję pojazdów oraz zakłady ubezpieczeń bezpłatnie oraz bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą. Podmioty, o których mowa w ust. 3, przekazujące dane do Funduszu są obowiązane do aktualizacji tych danych w przypadku ich zmiany. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, sposób i tryb współdziałania Funduszu z organem prowadzącym centralną ewidencję pojazdów, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia bezpiecznego przesyłu i weryfikacji danych i informacji drogą teletransmisji danych.

Art. 106. 1. Jeżeli poszkodowany, w przypadku szkody w mieniu, może zaspokoić roszczenie na podstawie umowy ubezpieczenia dobrowolnego, Fundusz wyrównuje szkodę w części, w której nie może być zaspokojona, wraz z uwzględnieniem utraconych zniżek składki oraz prawa do zniżek składki. W przypadku zaspokojenia przez zakład ubezpieczeń roszczeń poszkodowanego zgodnie z ust. 1, zakładowi ubezpieczeń nie przysługuje roszczenie do Funduszu o zwrot wypłaconych z tego tytułu kwot. Fundusz nie spełnia świadczenia za szkody w mieniu i na osobie w przypadku zaspokojenia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 i ust. 1a, lub przez kierującego pojazdem mechanicznym, którego ruchem szkoda została wyrządzona. Fundusz nie spełnia świadczenia z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1, za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych za granicą. Nie dotyczy to poszkodowanych obywateli polskich. Fundusz nie spełnia świadczenia za szkody w mieniu i na osobie powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, o których mowa w art. 23 ust. 2, niewprowadzonych do ruchu. Fundusz nie spełnia świadczenia z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, za szkody w mieniu i na osobie wyrządzone:

Art. 107. Wypłaty z Funduszu, o których mowa w art. 98 ust. 1, 1a i ust. 2 pkt 1, na rzecz poszkodowanych niebędących podmiotami polskimi i podmiotami państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Porozumienia Wielostronnego, są dokonywane na zasadzie wzajemności.

Art. 108. 1. Uprawniony do odszkodowania zgłasza swoje roszczenia do Funduszu przez którykolwiek zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład ubezpieczeń nie może odmówić przyjęcia zgłoszenia szkody. Zakład ubezpieczeń, po otrzymaniu zgłoszenia roszczenia, przeprowadza postępowanie w zakresie ustalenia zasadności i wysokości dochodzonych roszczeń i niezwłocznie przesyła zebraną dokumentację do Funduszu, powiadamiając o tym osobę zgłaszającą roszczenie.

Art. 109. 1. Fundusz jest obowiązany zaspokoić roszczenie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 i 1a, w terminie 30 dni, licząc od dnia otrzymania akt szkody od zakładu ubezpieczeń lub syndyka upadłości.

2. W przypadku gdy wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności Funduszu albo wysokości świadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 1, było niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w terminie 14 dni od dnia wyjaśnienia tych okoliczności, z tym że bezsporna część świadczenia powinna być spełniona przez Fundusz w terminie określonym w ust. 1. Przepisy art. 16 i 17 stosuje się odpowiednio.

Odpowiedzialność za zwłokę w spełnieniu świadczenia ponoszą odpowiednio Fundusz i zakład ubezpieczeń, każdy w swoim zakresie.

Art. 109a. 1. Roszczenia poszkodowanego do Funduszu, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 1a, przedawniają się z upływem terminu przewidzianego dla tych roszczeń w przepisach Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym.

2. Bieg przedawnienia roszczenia, o którym mowa w ust. 1, przerywa się także przez zgłoszenie Funduszowi tego roszczenia. Bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia, w którym zgłaszający roszczenie otrzymał na piśmie oświadczenie Funduszu o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia.

Art. 110. 1. Z chwilą wypłaty przez Fundusz odszkodowania, w przypadkach określonych w art. 98 ust. 1 pkt 3 i ust. 1a, sprawca szkody i osoba, która nie dopełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, są obowiązani do zwrotu Funduszowi spełnionego świadczenia i poniesionych kosztów.

2. W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną sytuacją materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją życiową, Fundusz może odstąpić od dochodzenia zwrotu części lub całości świadczenia albo udzielić ulgi w jego spłacie.

Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 2, określa statut Funduszu. Roszczenia Funduszu wynikające z ust. 1 ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym, nie wcześniej jednak niż z upływem 3 lat od dnia spełnienia przez Fundusz świadczenia.

Art. 111. 1. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, Fundusz przejmuje od syndyka upadłości akta szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia z umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, po ustaleniu odpowiedzialności i wysokości świadczenia. W sprawach, w których szkody nie zostały zgłoszone do zakładu ubezpieczeń przed ogłoszeniem jego upadłości, Fundusz przyjmuje zgłoszenie szkody oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia po ustaleniu odpowiedzialności i wysokości świadczenia. Poszkodowany i uprawniony do odszkodowania zgłasza swoje roszczenia do Funduszu przez którykolwiek zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład ubezpieczeń nie może odmówić przyjęcia zgłoszenia szkody. Świadczenia rentowe, wynikające z realizacji zadań, o których mowa w art. 98 ust. 2, Fundusz może wypłacać w formie skapitalizowanej za zgodą poszkodowanego lub uprawnionego. Odpowiedzialność Funduszu za zwłokę w spełnieniu świadczenia jest ograniczona do okresu, przez jaki upadły zakład ubezpieczeń pozostawał w zwłoce do dnia ogłoszenia upadłości. Funduszowi przysługuje roszczenie do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń, o których mowa w ust. 1-3, z zastrzeżeniem art. 98 ust. 4. Wierzytelności, o których mowa w ust. 5, Fundusz może zgłaszać syndykowi do czasu prawomocnego wykonania planu podziału funduszu masy.

Art. 112. 1. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, albo zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową, w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4, albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, albo w przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń, pozostałe zakłady ubezpieczeń wykonujące działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej albo posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4, są obowiązane wnieść składkę na rzecz Funduszu. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii organu nadzoru i Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość procentu składki, o której mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności zakres zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia w ramach działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej lub umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4. Składka, o której mowa w ust. 2, ustalana jest od składki przypisanej brutto z ubezpieczeń działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4. Fundusz wyodrębnia rachunki, na które wnoszone są składki, o których mowa w ust. 1. Środki pozostałe po zaspokojeniu roszczeń Fundusz zwraca zakładom ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, proporcjonalnie do wysokości wniesionej składki określonej zgodnie z przepisami, o których mowa w ust. 2.

Art. 113. 1. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, Fundusz zaspokaja roszczenia na podstawie ustalonej w postępowaniu upadłościowym listy wierzytelności. W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4, do zaspokajania przez Fundusz roszczeń wynikających z tych umów ubezpieczenia przepisy art. 111 ust. 1-4 stosuje się odpowiednio. Fundusz zaspokaja roszczenia z tytułu upadłości zakładów ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, w zakresie i do wysokości określonej w art. 98 ust. 2 i 3. Przepisy art. 111 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 114. 1. W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, wykonujących działalność ubezpieczeniową w zakresie działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz w zakresie ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4, w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego albo w przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej, do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń osób uprawnionych z tytułu umów ubezpieczenia na życie oraz umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz przejmuje z zakładu ubezpieczeń akta szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia, po ustaleniu odpowiedzialności tego zakładu i wysokości świadczenia. Odpowiedzialność Funduszu za zwłokę w spełnieniu świadczenia jest ograniczona do okresu, przez jaki zakład ubezpieczeń pozostawał w zwłoce do dnia oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego albo zarządzenia likwidacji przymusowej. Z dniem wypłaty przez Fundusz świadczenia, o którym mowa w ust. 2, na Fundusz przechodzi z mocy prawa roszczenie o zwrot wypłaconego świadczenia do zakładu ubezpieczeń, którego zobowiązanie zrealizował.

Art. 115. 1. Organami Funduszu są:

1) Zgromadzenie Członków Funduszu;

2) Rada Funduszu;

3) Zarząd Funduszu.

W skład Rady Funduszu, poza członkami określonymi statutowo, wchodzi przedstawiciel ministra właściwego do spraw instytucji finansowych oraz przedstawiciel organu nadzoru.

Art. 116. 1. Statut Funduszu określa organizację, sposób działania oraz zasady gospodarki finansowej, a w szczególności:

1) sposób powołania, organizację oraz kadencję organów Funduszu;

2) zakres kompetencji organów Funduszu;

3) prawa i obowiązki członków oraz sposób głosowania;

4) zasady działania Funduszu;

5) zasady prowadzenia gospodarki finansowej;

6) tryb postępowania w sprawach dochodzenia roszczeń z tytułu opłat i regresów.

Statut Funduszu i jego zmiany są uchwalane przez Zgromadzenie Członków Funduszu. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii organu nadzoru, zatwierdza, w drodze decyzji, statut Funduszu i jego zmiany, w oparciu o kryterium zgodności z prawem oraz zgodności z zadaniami ustawowymi wykonywanymi przez Fundusz. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ogłasza statut Funduszu i jego zmiany w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

Art. 117. 1. Koszty działalności Funduszu wynikające z realizacji zadań, o których mowa w art. 98 i art. 99, są pokrywane z dochodów Funduszu. Dochody, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane z następujących źródeł: Nadwyżka bilansowa Funduszu w danym roku powiększa fundusz statutowy tworzony w celu zapewnienia środków na finansowanie zadań Funduszu. Nadwyżka bilansowa Funduszu może zostać przekazana na fundusz statutowy, tworzony w celu zapewnienia środków na pokrycie ewentualnych strat bilansowych. Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, jak również zagraniczne zakłady ubezpieczeń, działające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami prawa polskiego i posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, są obowiązane wnieść składkę na rzecz Funduszu. Fundusz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz organowi nadzoru analizę stanu finansów Funduszu, na podstawie której jest określany procent składki, o której mowa w ust. 3, wnoszonej przez członków Funduszu na jego rzecz. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek Funduszu, po zasięgnięciu opinii organu nadzoru określa, w drodze rozporządzenia, wysokość procentu składki, o której mowa w ust. 3, oraz terminy uiszczania tej składki, uwzględniając w szczególności zagwarantowanie płynności finansowej Funduszu oraz możliwości udzielania przez Fundusz zwrotnej pomocy finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1. Wysokość składki wnoszonej przez zakład ubezpieczeń na rzecz Funduszu jest wyliczana od składki przypisanej brutto w ubezpieczeniach obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

Art. 118. W przypadku zagranicznych zakładów ubezpieczeń, wysokość składek wnoszonych do Funduszu zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału wyliczana jest od składki przypisanej brutto z tytułu umów ubezpieczenia zawartych w związku z wykonywaniem działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 119. 1. Fundusz jest obowiązany, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku obrotowego, sporządzić roczne sprawozdanie z działalności, które podlega badaniu przez biegłego rewidenta. Zgromadzenie Członków Funduszu zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego. Zatwierdzone przez Zgromadzenie Członków Funduszu sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, Fundusz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz organowi nadzoru. W zakresie rachunkowości Funduszu stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330). Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określi, w drodze rozporządzenia, szczególne zasady rachunkowości Funduszu, w tym zakres informacji wykazywanych w informacji dodatkowej oraz szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i w art. 98 ust. 5, w tym terminy ich składania oraz niezbędne dane, jakie powinny zawierać te sprawozdania, uwzględniając w szczególności zapewnienie prawidłowości i przejrzystości sporządzanych sprawozdań.

Art. 119a.

Rozdział 8

Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Art. 120. 1. Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zwane dalej „Biurem”, jest instytucją wykonującą zadania określone w ustawie.

2. Biuro ma osobowość prawną. Siedzibą Biura jest miasto stołeczne Warszawa.

Art. 121. 1. Członkami Biura są zakłady ubezpieczeń wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność ubezpieczeniową w grupie obejmującej ubezpieczenie obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1. Zakłady ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, stają się członkami Biura z dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej wydanego przez organ nadzoru, z zastrzeżeniem ust. 3. Zakłady ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, wykonujące działalność ubezpieczeniową za zezwoleniem właściwego organu państwa, w którym mają siedzibę, stają się członkami Biura z dniem złożenia deklaracji członkowskiej. Przynależność do Biura jest obowiązkowa.

Art. 122. 1. Przedmiotem działalności Biura jest:

1) wystawianie dokumentów ubezpieczeniowych ważnych w innych państwach;

2) zawieranie z zagranicznymi biurami narodowymi umów o wzajemnym uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych oraz o zaspokajaniu roszczeń wynikających z międzynarodowego ruchu pojazdów mechanicznych;

3) organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód spowodowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy pojazdów mechanicznych zarejestrowanych za granicą posiadających ważne dokumenty ubezpieczeniowe wystawione przez zagraniczne biura narodowe;

4) organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód spowodowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2;

5) określanie zasad i trybu dystrybucji dokumentów ubezpieczeń granicznych, a w szczególności ustalanie wzorów tych dokumentów oraz ich ewidencjonowanie;

6) pełnienie funkcji, o której mowa w art. 83 ust. 3;

7) ustalanie i udostępnianie podmiotom określonym w art. 134 danych, o których mowa w art. 133;

8) ustalanie i przekazywanie zakładom ubezpieczeń danych, o których mowa w art. 136.

Biuro może powierzać zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, wyłącznie członkom Biura.

Art. 123. Biuro odpowiada za szkody będące następstwem wypadków, które miały miejsce na terytorium:

1) Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe są sygnatariuszami Porozumienia Wielostronnego;

2) Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zarejestrowanych w państwach, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych i zaspokajaniu roszczeń, pod warunkiem istnienia ważnej Zielonej Karty wystawionej przez zagraniczne biuro narodowe;

3) państw, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych i likwidacji szkód, jeżeli poszkodowanym jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawca posiadał Zieloną Kartę wystawioną przez członka Biura, którego upadłość ogłoszono lub który uległ likwidacji;

4) państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Porozumienia Wielostronnego, jeżeli poszkodowanym jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a sprawca zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych z członkiem Biura, którego upadłość ogłoszono lub który uległ likwidacji.

Art. 124. Biuro, wobec zagranicznych biur narodowych oraz wobec organów odszkodowawczych z państw członkowskich Unii Europejskiej, odpowiada za wykonanie zobowiązań wynikających z wypadków, które miały miejsce na terytorium:

1) państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Porozumienia Wielostronnego i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem pojazdów mechanicznych, o których mowa w art. 24;

2) państw, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu dokumentów ubezpieczeniowych i likwidacji szkód, i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, pod warunkiem istnienia ważnej Zielonej Karty wystawionej przez Biuro;

3) państw Unii Europejskiej i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, jeżeli zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 7a lit. c ustawy o działalności ubezpieczeniowej państwem członkowskim umiejscowienia ryzyka jest Rzeczpospolita Polska, a posiadacz pojazdu nie był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Art. 125. 1. Biuro, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1-3, jest obowiązane wypłacić odszkodowanie:

1) w przypadku, o którym mowa w art. 123 pkt 1, w terminie 30 dni od dnia ustalenia państwa, w którym pojazd sprawcy jest zarejestrowany;

2) w przypadku, o którym mowa w art. 123 pkt 2, w terminie 30 dni od dnia ustalenia ważności Zielonej Karty sprawcy szkody, wystawionej przez zagraniczne biuro narodowe.

Jeżeli w terminie 90 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie, Biuro nie ustali państwa, w którym pojazd sprawcy szkody jest zarejestrowany, lub ważności Zielonej Karty sprawcy szkody, właściwym do wypłaty odszkodowania, na zasadach określonych przepisami rozdziału 7, jest Fundusz, z tym że nie wyklucza to roszczenia Funduszu do Biura o zwrot wypłaconego odszkodowania i poniesionych kosztów z chwilą późniejszego ustalenia państwa lub ważności Zielonej Karty sprawcy szkody.

Art. 126. 1. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 125 ust. 1, minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze decyzji, nałożyć na Biuro karę pieniężną do wysokości pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedzający nałożenie kary.

2. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

Art. 127. Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123, następuje na zasadach określonych w art. 14 ust. 1-3 oraz przepisach rozdziału 2, chyba że umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska stanowi inaczej.

Art. 128. 1. Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 124, następuje zgodnie z przepisami prawa właściwego dla miejsca zdarzenia, z uwzględnieniem ust. 2.

2. Za szkody, o których mowa w art. 124, Biuro odpowiada do wysokości sumy gwarancyjnej określonej zgodnie z przepisami prawa właściwego dla miejsca zdarzenia, a jeżeli suma gwarancyjna określona w umowie ubezpieczenia OC sprawcy szkody jest wyższa, do wysokości tej sumy.

Art. 129. Biuro występuje o zwrot wypłaconego odszkodowania lub świadczenia oraz poniesionych kosztów w przypadkach, o których mowa:

1) w art. 83 ust. 1 pkt 1 - do organu odszkodowawczego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie jest ustanowiony zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

2) w art. 83 ust. 1 pkt 2 - do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie zarejestrowany jest pojazd mechaniczny, którym spowodowano szkodę, a w przypadku pojazdów zarejestrowanych w państwach trzecich - do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym nastąpiło zdarzenie;

3) w art. 83 ust. 1 pkt 3 - do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym nastąpiło zdarzenie.

Art. 130. 1. Jeżeli do wypłaty odszkodowania był obowiązany zakład ubezpieczeń mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a likwidacji szkody dokonał organ odszkodowawczy lub ubezpieczeniowy fundusz gwarancyjny państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Biuro jest obowiązane do zwrotu na rzecz tego organu odszkodowawczego lub ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego wypłaconego odszkodowania, świadczeń i innych poniesionych kosztów.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę, jest obowiązany do zwrotu kwoty wypłaconej przez Biuro.

Art. 131. Biuro z dniem wypłacenia odszkodowania za jednego ze swoich członków dochodzi od niego zwrotu wypłaconego odszkodowania.

Art. 132. Sprawca szkody i posiadacz pojazdu, którzy nie dopełnili obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, ponoszą solidarną odpowiedzialność z tytułu wypłaconego odszkodowania i kosztów poniesionych przez Biuro na wykonanie zobowiązań, o których mowa w art. 124.

Art. 133. 1. W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które miały miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz za granicą, na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa trzeciego, powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro, na wniosek osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą, na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a także na wniosek ośrodka informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, ustala i udostępnia dane:

1) zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

2) identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

3) reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa w pkt 1, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym poszkodowany lub uprawniony ma miejsce zamieszkania lub siedzibę;

4) osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

5) identyfikujące podmioty, które na mocy ustawy lub umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, są zwolnione z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz identyfikujące organ lub instytucję odpowiedzialną za wypłatę odszkodowań za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych będących w posiadaniu tych podmiotów.

Udostępnianie danych jest nieodpłatne i podlega ewidencjonowaniu.

Art. 134. 1. Biuro ustala i udostępnia dane:

1) o których mowa w art. 133 ust. 1 pkt 1-3 i 5 - na pisemny wniosek poszkodowanego lub uprawnionego;

2) o których mowa w art. 133 ust. 1 pkt 4 - na pisemny wniosek:

a) poszkodowanego lub uprawnionego, po wykazaniu przez nich interesu prawnego w uzyskaniu tych danych,

b) ośrodka informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, po wykazaniu interesu prawnego poszkodowanego lub uprawnionego w uzyskaniu tych danych.

Dane, o których mowa w art. 133 ust. 1 pkt 1-3, na wniosek ośrodka informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, udostępniane są drogą elektroniczną.

Art. 135. Biuro ustala dane:

1) o których mowa w art. 133 ust. 1 pkt 1 -4 - uzyskując je z rejestru, o którym mowa w art. 102 ust. 2, oraz uzyskując je z Funduszu gromadzącego dane, o których mowa w art. 103;

2) o których mowa w art. 133 ust. 1 pkt 5 - po uzyskaniu informacji z Funduszu.

Art. 136. 1. W razie wypadku drogowego z udziałem kierującego pojazdem mechanicznym, mającego miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro otrzymuje od Policji informację dotyczącą tego wypadku.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera posiadane przez Policję dane dotyczące czasu, miejsca wypadku, pojazdów w nim uczestniczących i wszystkich uczestników wypadku, w tym dane dotyczące numerów dowodów ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych i nazwę zakładu ubezpieczeń, w którym pojazdy mechaniczne były ubezpieczone oraz sposób rozstrzygania sprawy przez Policję.

Dane, o których mowa w ust. 2, obejmują: Informacja, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana Biuru przez Policję w terminie 30 dni od dnia powzięcia przez Policję wiadomości o mającym miejsce wypadku drogowym. Biuro przekazuje informację o wypadku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie określonym w ust. 2 i 3, do zakładu ubezpieczeń, z którym posiadacz pojazdu uczestniczącego w wypadku zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Koszty przekazywania informacji i ich archiwizowania ponosi Biuro.

Art. 137.

Art. 138. 1. Koszty działalności Biura są pokrywane ze składek członków Biura. Wysokość składki wnoszonej przez członków Biura na rzecz Biura jest ustalana przez Walne Zgromadzenie Członków i wyliczana od składki przypisanej brutto z ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1. Wysokość składki wnoszonej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń jest wyliczana od składki przypisanej brutto w ubezpieczeniu, o którym mowa w art. 4 pkt 1, z działalności wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 139. 1. Organami Biura są:

1) Walne Zgromadzenie Członków Biura;

2) Rada Biura;

3) Zarząd Biura.

Szczegółowe zasady i tryb wnoszenia składek, o których mowa w art. 138, zadania, organizację i zasady działania Biura oraz zasady gospodarki finansowej Biura określa statut uchwalany przez Walne Zgromadzenie Członków Biura. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii organu nadzoru, zatwierdza, w drodze decyzji, statut Biura i jego zmiany, w oparciu o kryterium zgodności z prawem oraz zgodności z zadaniami ustawowymi wykonywanymi przez Biuro. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych ogłasza statut Biura i jego zmiany w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

Art. 140. 1. Biuro jest obowiązane, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku obrotowego, sporządzić roczne sprawozdanie z działalności, które podlega badaniu przez biegłego rewidenta. Walne Zgromadzenie Członków Biura zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego. Zatwierdzone przez Walne Zgromadzenie Członków Biura sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, Biuro przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz organowi nadzoru. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, w tym termin jego złożenia oraz niezbędne dane, jakie powinno zawierać, uwzględniając w szczególności zapewnienie prawidłowości i przejrzystości sporządzanych sprawozdań.

Rozdział 9

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 141. (pominięty)

Art. 142. (pominięty)

Art. 143. (pominięty)

Art. 144. (pominięty)

Art. 145. (pominięty)

Art. 146. (pominięty)

Art. 147. (pominięty)

Art. 148. (pominięty)

Art. 149.

Art. 150. (pominięty)

Art. 151. (pominięty)

Art. 152. (pominięty)

Art. 153. (pominięty)

Art. 154. (pominięty)

Art. 155. (pominięty)

Art. 156. (pominięty)

Art. 157. (pominięty)

Art. 158. (pominięty)

Rozdział 10

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 159. 1. Postępowania dotyczące roszczeń odszkodowawczych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postępowań dotyczących roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. W sprawach roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego przepisy ustawy mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po dniu wejścia ustawy w życie.

Art. 160. 1. Działające na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych stają się z mocy prawa Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym i Polskim Biurem Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy. Pracownicy działających na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego oraz Polskiego Biura Ubezpieczeń Komunikacyjnych stają się z mocy prawa pracownikami Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy.

Art. 161. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych w art. 141-158 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie.

Art. 162. Przepisy art. 3 ust. 2, rozdziału 5, art. 122 ust. 1 pkt 4 oraz art. 128-134 stosuje się od dnia uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Art. 163. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem:

1) art. 25 ust. 2, art. 95, art. 102-105, art. 123 pkt 1 i 3, art. 124 i 125, art. 127, art. 135 ust. 2 i 3 - w zakresie dotyczącym art. 123 pkt 3 oraz art. 137 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;

2) art. 148 pkt 3 lit. c, w zakresie, w którym dotyczy art. 80b ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 148, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Matthew Shepard a propaganda antyhomoseksualna

2013-09-22T20:35:00.000+02:00

Fronda to specyficzne medium propagandowe. Portal Tomasza Terlikowskiego poza postawioną przed sobą misją którą jest bezrefleksyjne krzewienie "katolickich" wartości, cechuje również wybiórczy stosunek do publikowanych na łamach portalu treści. Oto mamy postać Matthew Sheparda, 21 letniego studenta który zostaje brutalnie zamordowany w nocy 6 z na 7 października 1998 r. Matthew tego dnia spotyka swoich oprawców - Aarona McKinney'a oraz Russella Hendersona którzy oferują mu podwiezienie samochodem do domu. Wywożą go jednak podstępem za miasto gdzie jest wiązany do płotu i brutalnie bity. Shepard zostaje odnaleziony 18 godzin później. Jego stan jest tak ciężki, że lekarze nawet nie podejmują się operacji. W wyniku ciężkich obrażeń mózgu chłopak umiera 12 października. Wkrótce informacja trafia do prasy, okazuje się, że Shepard był jawnym homoseksualistą, a cała sprawa ma najpewniej kontekst homofobiczny. Cały kraj wrze, a Shepard z miejsca staje się ikoną, ofiarą homofobii i przykładem prześladowań osób LGBT.

W Polsce postać Sheparda jest mało znana. O jego istnieniu wiedzą głównie osoby zainteresowane tematyką LGBT. Kwartalnik "ideowy" fronda powstały w 1994 r. nawet nie zauważa tej tragicznej biografii w swoim zimowym wydaniu z 1998 r. jak również w kolejnym numerze. Polscy konserwatyści zbywają tą postać milczeniem. Kolejne wydania również słowem się nie odnoszą do tego co zdarzyło się w USA. Z resztą sami możecie sobie poczytać o czym pisało się w tamtych czasach:

http://chomikuj.pl/NSZowiec/Prawicowo+i+niepoprawnie/Fronda/Fronda13-14,1650879853.pdf http://chomikuj.pl/NSZowiec/Prawicowo+i+niepoprawnie/Fronda/Fronda15-16,1650895431.pdf

Prawicowo i niepoprawnie politycznie. A jak trzeba to i głucho, bo pewnych rzeczy "nie warto" komentować. A polscy konserwatyści nie widzieli żadnej potrzeby aby postać Sheparda komuś przybliżać. Do czasu oczywiście. Mija blisko 15 lat od dnia tragicznej śmierci. Istniejący przy czasopiśmie od 2008 r. portal Fronda.pl nagle przypomina sobie o postaci Matthew Sheparda. 21 września 2013 r. publikuje artykuł pod tytułem Czarna przeszłość ikony ruchu LGBT gdzie przestawia prawdziwą historie tego "narkomana" i "męskiej prostytutki". Fronda po latach przekonuje, że z homoseksualizmem to ta sprawa tak naprawdę nie wiele ma wspólnego, bo chodziło o narkotyki a Shepard jest ikoną fałszywą.

http://www.fronda.pl/a/czarna-przeszlosc-ikony-ruchu-lgbt,30800.html

Jako podstawę swoich śmiałych racji portal Tomasza Terlikowskiego podaje jeszcze nie wydaną książkę niejakiego Stevena Jimineza, gejowskiego pisarza który zbierał wywiady o życiu Matthew Sheparda. Przekonuje on, że wszystko to co wiemy na temat Mata to kłamstwo a prawdy dowiemy się 1 października kiedy książka "Book of Matt" trafi do księgarni. Skoro dzisiaj mamy dopiero 22 września to trudno oczekiwać aby ktokolwiek ww. książkę przeczytał. Nie przeszkadza to jednak frondzie w wyrokowaniu nad Shepardem w oparciu o plotkę. Pozwolę sobie zacytować:

"W książce „Book of Matt”, autor podaje, że mieszkańcy miasteczka Sheparda dobrze wiedzieli, iż ten był zamieszany w narkotykowy półświatek. Co więcej, mógł on okazjonalnie sam sprzedawać narkotyki. Znał także swoich zabójców, z którymi miał uprawiać seks. Pozostaje czekać, czy publikacja książki zburzy wizerunek Sheparda jako niewinnej ofiary dyskryminacji. Ruchowi homoseksualnemu ciężko będzie stawiać na piedestale człowieka, który być może zginął przez narkotyczny głód swoich partnerów seksualnych."

Oto "rzetelne" dziennikarstwo portalu poświęconego w pełnej krasie! Przez 15 lat, najpierw kwartalnik, potem portal fronda nie potrafił nawet przybliżyć sylwetki postaci Matthew Sheparda. Natomiast gdy pojawia się pierwsza lepsza pasująca plota na ten temat to poważne katolickie medium nawet nie potrzebuje sięgać do źródeł, wystarczy, że autor książki deklaruje, że zna prawdę to znaczy, że tak jest. W takich przypadkach fronda wierzy gejom na słowo! Redaktorzy portalu nawet nie muszą czytać publikacji, bo jeżeli coś jest już w nagłówku zgodne z "katolicką" prawdą, to jest prawdą ponad wszelką wątpliwość! A prawda jest oczywiście taka, że homoseksualiści to zło tego świata i boska obrzydliwość. Nie potrzeba na to dowodów. Fronda stara się przekonać tych jeszcze nieprzekonanych. Dlatego publikuje tylko to co by stawiało homoseksualistów w złym świetle, a resztę która nie spełnia tego warunku zbywa milczeniem. Oto właśnie 15 lat milczenia na temat Matthew Sheparda jest dostatecznych dowodem jak z haniebnym dziennikarstwem mamy na frondzie do czynienia. Inny przykład, niedawno opublikowali tutaj artykuł sugerujący, że Adolf Hitler był homoseksualistą, co niby miało by tłumaczyć jego patologiczny charakter i zbrodnie. Smacznego.

http://www.fronda.pl/a/hitler-byl-homoseksualista,30757.html

Po co fronda ma zaprzątać sobie głowę przestrzeganiem standardów pracy dziennikarskiej? Wszakże to portal "z misją", portal "poświęcony" a wiadomo, że cel uświęca środki. Prawda jest mało istotna. Komunikaty Ministerstwa prawdy wystarczą. W takim razie jaka była prawda? Co jest z Shepardem? Nie będę teraz sprawy komentował bo trudno bazować na spekulacjach. W październiku postaram się dorwać parę konkretów i możecie się wtedy spodziewać artykułu na ten temat. Mój wpis miał jednak na celu pokazać z jakim poziomem propagandy mamy do czynienia na frondzie. Jakim perfidnym manipulatorem jest Tomasz Terlikowski i ile kłamstw na temat osób LGBT publikują gorliwi katolicy jego pokroju. Fronda to bowiem również portal dla katolickich blogerów i innych "niezależnych publicystów" a temat gejów jest jedynym z tych topowych. Dla krytycznych głosów na frondzie nie ma miejsca a o czym sam przed paroma godzinami się przekonałem gdy dostałem bana za swój komentarz pod artykułem na temat Sheparda. Zostały tylko odniesienia do moich postów w komentarzach innych czytelników. Cenzura to mocna strona Terlikowskiego. Zobaczcie sami

Fronda lubuje się w "usuwaniu krytycznych komentarzy"

http://www.fronda.pl/a/czarna-przeszlosc-ikony-ruchu-lgbt,30800.html

Pozdrawiam

Revilok

Nabity w Skype

2013-08-25T16:12:00.001+02:00

Dzisiaj będzie trochę nie na temat, ale to dlatego, że jestem ostro wkurwiony. Nic tak człowieka nie denerwuje jak fakt, że ktoś wyjebał cię na kasę. Pół biedy jeżeli był to jakiś szeroki kark na ulicy czy jakaś nagły szwindel bo wtedy przynajmniej możesz powiedzieć, że miałeś pecha. Sprawa wygląda jednak zupełnie inaczej, jeżeli jesteś wyjebany przez kogoś komu ufasz. I tutaj muszę przyznać, że tak, ufałem Skype Technologies że są tanią i dobrą alternatywą telekomunikacyjną. Nic kurwa bardziej mylnego ! Nie są!

Skype na swojej stronie, swoją drogą bardzo miłej dla oka, obiecuje niskie stawki za połączenia ze wieloma krajami świata. Mnie oczywiście najbardziej interesowała polska. A i korzystać miałem zamiar głównie z połączeniami na telefony stacjonarne bowiem słyszałem, że sieci komórkowe są drogie. No to wszystko pięknie! Na stronie głównej, rzuca się w oczy 8 groszy za minute za połączenie (grosz vatu mało kto dostrzega) to pomyślałem, że pewnie obowiązkowe doładowanie za minimum 23 złotych (3 zł to VAT) długo mi posłuży. Tym bardziej, że nie jestem jakimś gadułą, a potrzebuje tylko jakieś tańszej alternatywy od telefonu komórkowego gdy będę potrzebował coś załatwić "stacjonarnie". Dzwonienie przez skype wydawała się więc całkiem rozsądną propozycją dla takich incydentalnych połączeń stacjonarnych. Sam płace 29 groszy w Play, a tu tylko 9 groszy! I gówno, to czysta manipulacja! Skype wykorzystał socjotechnikę aby zasugerować, że nie ponosisz innych kosztów. Wystarczy wejść w ich cennik na http://www.skype.com/pl/rates/ i widać jak na dłoni, że pierwsze co pokazują to niskie i atrakcyjne ceny za połączenie, a to co ukrywają, to bliżej nie określona "drobna" opłata za ustanowienie połączenia. Niby nie ma różnicy ale widać cena za połączenie to nie co samo co za jego ustanowienie, co oznacza, że płacisz nie raz a dwa razy za dzwonienie. Ponadto musisz się specjalnie postarać aby się dowiedzieć, ile ta "drobna" opłata dokładnie wynosi bowiem na stronie głównej dopiero w szczegółach i drobnym druczkiem napisane jest na ile cię wyjebią.

Jak się przyjrzeć, to niby wszystko wydaje się jasne, ale znowu nie do końca. Po pierwsze to opłaty podane są oczywiście w netto, bez VATu. Kolejna socjotechnika i operator zwodzić i manipuluje klientem gdzie tylko się da, aby durnego klienta nabrać. Jak klient będzie miał pretensje to odeśle go do regulaminu który "rzekomo" przeczytał. Stara kurwa jak świat sztuczka akwizytorów i domokrążców - pismo małym jebanym druczkiem na końcu umowy! Tak więc już uprzedzam, że mamy nie 17, a 19 groszy za telefony stacjonarne i nie 39 tylko 45 groszy za komórki. Za sam fakt kurwa ustanowienia jebanego połączenia trwającego więcej niż 5 sekund! Oczywiście w pierwszej minucie dolicza się dodatkowo proporcjonalną opłatę za połączenie, z tym, że w dodatku połączenie z telefonami komórkowymi opłacone jest to z góry! No to zajebiście nie, prawda? Pierwsza minuta połączenia stacjonarnego kosztuje nas więc 25 groszy, a każda kolejna 9 groszy za minutę, natomiast połączenie komórkowe kosztuje 1,25 za minutę z czego kwotę pobierają ci już po 5 sekundzie połączenia! Zajebisty cennik! Oznacza to, że jak w play mam 29 groszy za minutę to tutaj oszczędzam tylko 4 grosze na minucie. Muszę jednak wpierw załadować konto skype za 23 zł (w tym 3 zł podatku, ale limit masz 20 zł) i pilnować się, żeby przypadkiem nie zapomnieć się i nie zadzwonić na komórkę bo skype mnie wyrucha na 1,25 zł ! Świetny interes!

No i pewnego dnia stało się, że gdzieś zapodziałem swój telefon komórkowy i nie mogłem go w domu znaleźć. Nie mam innego w domu więc logicznym jest, że puszczę sobie sygnał ze skype i dzwonek wskaże mi drogę. Musiałem wykonać wiele tych połączeń bo moja hawira wcale nie taka mała i pech chciał, że na którymś z kolejnych połączeń złapałem pocztę głosową. No i kurwa mamy cię ! Za 10 sekund połączenia które się naliczyło gdy biegałem po domu nasłuchując dzwonka skurwysyny wyjebali mnie na 1,25 zł. Sytuacja z pocztą powtórzyła się jeszcze raz zanim w końcu znalazłem telefon, to podliczając jest już 2,50 PLN. Wcześniej wykonałem parę połączeń na telefony stacjonarne i kasa też na koncie skype widać lubi szybko znikać.

Za 55 sekund połączenia skype mi ściągnął opłatę 25 groszy. Dopiero jak rozmawiam dłużej, to się bardziej opłaca np. w moim bilingu za 3 minuty 50 sekund rozmowa kosztowała 49 groszy. I jak to się ma do reklamowanych dumnie na stronie 9 groszy ze minutę? Jeden wielki bullshit i naciąganie kasy oraz socjotechnika. Skype chce tylko zdrenować twój portfel i tak jak każdy manipulator robi mało przejrzyste cennik abyś się skusił na ofertę bez dokładnego przeanalizowania. Dlatego drogi czytelniki wbij sobie do głowy, że skype prepaid wcale nie jest Tani! Taniej będzie z komórki bo mniej z tym jebania i problemów. Jedynie jak musisz wykonywać długie rozmowy stacjonarne, lub dzwonisz na stacjonarne za granicę to ma to prawo jeszcze się opłacać. W przeciwnym razie nie korzystaj z usług tych oszustów i manipulatorów i nie wierz, zapamiętaj sobie, nie wierz nigdy jebanym w dupę kapitalistom i czytaj ich jebane w dupę regulaminy bo może gdzieś będzie jebana w dupę *gwiazdka* która ci tak pojedzie po portfelu, że się tylko wkurwisz. Ja już nigdy nie doładuje swojego konta skype i pierdole tych skurwysynów i ich usługi. Tobie też to radzę.

Pozdrawiam

Revilok

Weryfikacja argumentów ks. Dariusza Oko na temat homoseksualizmu

2013-08-11T23:46:00.001+02:00

Tematem dzisiejszego wpisu chciałem uczynić postulaty znanego badacza katolickiego księdza dr hab Dariusza Oko na temat homoseksualizmu. Szczerze przyznam, że znam postać księdza tylko z jego wypowiedzi, i to głównie na tematy homoseksualistów. Nie powinno to jednak przeszkodzić w odniesieniu się do formowanych przez niego tez i weryfikacji przytaczanych argumentów. Oczywiście, nie przekonam tych którzy wiedzą już jaka jest prawda i nie chcą nawet słuchać kontrargumentów. Pozwolę jednak sprawdzić za tych którzy nie wierzą innym na słowo, czy poważne i mocne słowa ks. dr hab Dariusza oko znajdują oparcie w publikacjach naukowych lub statystycznych.

Mało jest ludzi tak cierpiących jak homoseksualiści uważa ksiądz Oko. Oni są jak narkomani seksu, a centrum ich życia stanowi darkroom w klubie gejowskim. To są tak jakby ich święte kaplice. Homoseksualiści groźni są nie tylko dla siebie ale i dla społeczeństwa mówi Oko. 400 tysięcy prostytutek i milion dwieście tysięcy klientów dziennie w Niemczech "wyrabia" mniej zakażeń HIV niż 2% grupa niemieckich gejów. W całym społeczeństwie niemieckim w którym znajdują się ww. prostytutki i ich klienci przypada 40 proc. zachorowań na AIDS. Geje stanowią pozostałe 60 % zachorowań. Pokazuje to intensywność życia seksualnego przekonuje ksiądz oko. Homoseksualiści sami się sobą brzydzą i proszą o pomoc. Ich życie to piekło i wielkie cierpienie. W całej swojej bucie i agresji homoseksualiści przykrywają wielkie cierpienie, wielką niepewność oraz poczucie winy. Przyznawanie im praw pokazuje tylko bezsens ich roszczeń. Tak bardzo chcieli związków partnerskich podczas gdy tylko pół promila wszystkich zarejestrowanych związków w Niemczech to związki gejowskie. Bo nie interesuje ich monogamia i wierność. Badania prowadzone w stanach zjednoczonych pokazują, że 25 % amerykańskich gejów przyznało, że miało mniej niż 100 partnerów w życiu. 50 % gejów deklarowało, że tych parterów było pomiędzy 100 a 1000, a kolejne 25% przyznało się do więcej niż 1000 partnerów seksualnych. Oni nie radzą sobie ze swoimi słonościami jeżeli już im ulegną. Dlatego ciągle poszukują czegoś, nie zdając sobie sprawy, że szukają czegoś czego mężczyźnie może dać tylko kobieta. W związkach prawdziwie partnerskich to kobieta pokazuje, że miłość to coś więcej, odpowiada za duchową stronę związku. Dlatego w grupach homoseksualnych mężczyzn, gdzie zupełnie brakuje kobiet, nie są oni zdolni do głębokich relacji, piszę Oko. Lesbijki mają bardziej stabilne związki, chociaż okazuje się, że wiele z nich posiada także kontakty seksualne z mężczyznami. Ich związki są trwalsze, mają mniej partnerek i partnerów, niż geje, ale też zdecydowanie więcej, niż normalne kobiety. Jednym z najlepszych dowodów jest wywiad jakiego udzielił Jakub Janiszewski. Autor z zadziwiającą szczerością, bez ogródek opisuje życie homoseksualisty. Bez propagandy, bez szminkowania, bez przedstawiania homoseksualistów jako niewinnych aniołków, co dominuje w lewackich mediach. Gejom chodzi o brutalny seks, dla nich dzieci i małżeństwo to jakaś abstrakcja. To straszne jak nisko może upaść człowiek, ale niestety prawdziwe. Geje nie dostrzegają prawdy ponieważ tworzą środowisko hermetyczne, żyją fobiami - hetero-fobią, kobieto-fobią, chrysto-fobią, prawdo-fobią, a to wszystko są poważne zaburzenia. Oni zatruwają się sami swoją propagandą. Ksiądz oko przypomina, że na tysiąc pedofilów przypada jeden ksiądz i czterystu gejów. To najlepszy argument ku temu by przestać tak wiele mówić na temat pedofilii w Kościele katolickim, a o czterysta razy częściej podkreślać, że pedofilia może wiązać się z homoseksualizmem. Ponadto należy powiedzieć, że nie wszyscy homoseksualiści są gejami. Należy odróżnić aktywistów od tych którzy nie podzielają tez homo lobby, posiadają pewne skłonności jednak noszą swój krzyż i trzymają swoje skłonności w ukryciu. Wielu z nich stara się z wyrwać z homoseksualizmu i potrzebuje pomocy, także duszpasterskiej. Jesteśmy poddawani homoterrorowi. Nasi przeciwnicy stanowią znikomą mniejszość. Mają jednak poparcie finansowe, mają miliardy z Ameryki i Unii Europejskiej, ale my mamy prawdę, mamy Boga. Ich strategia jest prosta, ateizacja przez seksualizacje, powtarza oko. Nie walczcie z kościołem, tylko seksualizujcie młodzież, a reszta przyjdzie sama. Niszczy się przez to istotę rodziny, rozbija i kradnie młodzież. Demoralizacja jest drogą do ateizacji! Robią to po to, żeby panować nad światem, nie zdając sobie sprawę, że jeżeli zniszczą cywilizacje chrześcijańską to przyjdzie islam. Ksiądz oko twierdzi, że lewackie media dlatego zapraszają go do tak wielu dyskusji ponieważ chcą go przedstawić jako tego złego gejożercę którego idiotyzm i agresja potwierdzi ich tezy. To jest taka gra. Staram się on jednak ocalić każdego człowieka jak mówi. A te programy ogląda wiele milionów ludzi, do których można trafić. To są nasi bracia i siostry i trzeba walczyć o ich ocalenie a te programy są platformą aby do nich trafić. Bo często ci co oglądają Lisa do kościoła nie chodzą, i nic z niego nie ugrają. Są uwięzieni w tym matriksie i trzeba się do nich przebić, aby usłyszeli coś innego. To są bardzo mocne argumenty, mówi. 60% chorych na AIDS, 40 % pedofilów. Właściwie to są argumenty miażdżące, które dla każdego rozsądnego człowieka który nie jest już całkowicie ogłupiały powinny kończyć wszelką dyskusje, mówi ksiądz. Tym ludziom należy pomagać ale nie propagować. Należy walczyć o każdego człowieka.

Polecam ciekawe wypowiedzi ks. dr hab Dariusza Oko

(szczególnie polecam film na youtube - rozmowe z ks. Oko na temat gender)

1.)http://www.fronda.pl/a/homoseksualisci-osiagaja-rekordy-rozwiazlosci-u-nich-seks-okresla-wszystko,29406.html

2.)http://natemat.pl/57825,ks-dariusz-oko-na-tysiac-pedofilow-przypada-jeden-ksiadz-i-czterystu-gejow

3.)http://www.youtube.com/watch?v=MLNxjTXRf6w

Trudno odnieść się do tego wszystkiego razem, w szczególności nie będę poruszał argumentów natury religijnej ponieważ argument religijny nie podlega weryfikacji stricte naukowej tylko teologicznej. Postaram się jednak skupić na najważniejszych tezach. Tytułem wstępu warto także powiedzieć, że każdy z nas ma prawo do formowania pewnych tez i wyciągania wniosków, ks. dr hab. Dariusz Oko również. Kluczową kwestią są jednak zawsze argumenty i to zawsze ich siła a nie erystyka stanowić będą o wartości tych tez w dyskusji. Ksiądz Oko skrzętnie unika podawania źródeł swoich miażdżących argumentów, być może dlatego, że w ustnych debatach w których często gości po prostu nie ma na to czasu. Tym bardziej dziwi ich częste pomijanie w publikacjach pisemnych i dopiero dłuższe poszukiwania pozwalają dociec co rzekomo stanowiło źródło śmiałych tez Pana doktora. Okazuje się, że pierwszym źródłem są badania prof. Marka Regnerusa z czerwca 2012 r., które jak twierdzi ks. Oko były szeroko komentowane także w polskiej prasie a do ich rzetelności naukowej trudno mieć wątpliwości. Już w tym miejscu jestem w stanie wytknąć kłamstwo księdzu Dariuszowi Oko. Sam Regnerus przyznał, że to badane w ogóle nie dotyczyło rodzin jednopłciowych, ponieważ nie mógł znaleźć wystarczającej próby do poparcia swojej tezy. Dlatego autor porównał stabilne wieloletnie pary heteroseksualne z rozbitymi parami heteroseksualnymi w których to jeden z partnerów przyznał się, że w przeszłości chociaż raz miał jakiś incydent homoseksualny (np. pocałunek z osobą tej samej płci). Raport Marka Regnerusa pt."How different are the adult children of parents who have same-sex relationships? Findings from the New Family Structures Study" można przeczytać w oryginale pod poniższym linkiem. http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0049089X12000610

Lektura wyżej wymienionego raportu wskazuje, że Regnerus zakwalifikował wiele par heteroseksualnch jako pary homoseksualne. Genialne! W dodatku próbą w której znalazł takie informacje były związki rozbite bądź już się rozpadające. Miały one w "miażdzącej" części charakter heteroseksualny! Par stricte homoseksualnych Regnerus znalazł 2! DWIE pary w dodatku w wieloletnim szczęśliwym związku. Nic dziwnego, że jedyne wnioski jakie mógł wyciągnąć to te, że w rodzinach stabilnych dzieci radzą sobie lepiej niż w rodzinach rozbitych. Każdy głupi to wie. Polecam poniższy cytat ze strony sponsora badań: http://www.thepublicdiscourse.com/2012/10/6786/

"How many children were raised by two women staying together from the child’s first birthday to his or her eighteenth? Just two. And how many such cases were there in the FGR category—of children raised by two men together for their whole childhood? Zero. This, out of an initial population of 15,000.

Ks. dr hab. Dariusz Oko który znaczną część swojego życia spędził na pracy duszpasterskiej w Niemczech pochwalił się swego czasu w mediach danymi o 60% współczynniku zachorowaniach na AIDS wśród gejów w Niemczech. Ponownie bardzo trudno jest znaleźć jakiekolwiek źródła tej tezy, bowiem ks. Oko skrzętnie unika podawania konkretów. Po dłuższych poszukiwania znajduje jednak artykuł wskazujący, że źródłem tych rewelacji są badania Instytutu Kocha - ważnej instytucji naukowej w RFN. Dariusz Oko uważa, że badanie to stawia społeczność homoseksualną w zupełnie innym świetle - stanowią oni zagrożenie zdrowotne dla społeczeństwa roznosząc choroby. link: http://www.rki.de/DE/Content/Infekt/EpidBull/Archiv/2013/Ausgaben/24_13.pdf?__blob=publicationFile

Pozwolę sobie przytoczyć krótki fragment ww. źródła, będący podstawą tezy postawionej przez Ks. Oko. Nie wierze jednak, aby człowiek który całe lata spędził w Niemczech tak mylnie przetłumaczył poniższe zdanie:

"Die Gruppe der MSM stellt mit 57 % der HIV-Neudiagnosen oder 1.690 Meldungen im Jahr 2012 die größte Gruppe dar, gefolgt von 479 Personen, bei denen ein heterosexuelles Übertragungsrisiko (HET) angegeben wurde (16 %)

Nie jestem germanistą ale nawet moja średnia znajomość języka niemieckiego wystarczy aby zauważyć do jakiej perfidnej manipulacji posunął się Dariusz Oko. W raporcie mowa o zakażeniach NOWO WYKRYTYCH (Neudiagnosen) w roku 2012 a nie o całej społeczności osób homoseksualnych. Nie mówiąc o tym, że raport dokonał analizy zjawiska nie ze względu na deklarowaną orientacje seksualną a zachowania stąd grupa MSM - Men who have sex with Men która obejmuje również takie osoby które nie uważają się za homoseksualne czy nawet biseksualne a przyznają się do choćby incydentalnej aktywności homoseksualnej. Po drugie jest fundamentalna różnica pomiędzy byciem zarażonym HIV a zachorowaniem na AIDS. Nie mogę nie zauważyć złej woli w badaczu który utożsamia zakażenia HIV z AIDS. Rdzeniem manipulacji jest jednak stwierdzenie, że to geje stanowią dominującą grupę zakażoną. Z badania nic takiego nie wynika. Diagnoza HIV polega na samodzielnym zgłaszaniu się zainteresowanych do punktów badawczych. Nikt nie biega po ulicy i organizuje łapanki na badania. No bo jeżeli MSM statystycznie częściej się badają to nie może dziwić, że częściej wykrywa się u nich zakażenie. Natomiast większość osób heteroseksualnych zarażonych HIV nawet nie podejrzewa, że może być zakażona. Trudno więc oczekiwać by się badali. Ponadto wnioski z instytutu kocha są tylko dla roku 2012. Kolejny raz mamy do czynienia z wyciąganiem z badania o złej próbie, złych wniosków. link: http://www.pozytywnieotwarci.pl/artykul04.html

Co ciekawe polskie statystyki są następujące. PZH w polsce określa jako przyczynę rozpoznanego zachorowania na AIDS grupę MSM na 18%. Seks MSM nie polega jednak głównie na seksie analnym (powiedziałbym, że to mniej popularna praktyka seksualna wśród MSM niż seks oralny) pamiętać jednak należy, że stosunek analny wielokrotnie zwiększa prawdopodobieństwo zakażenia. Oznacza, to że nie trzeba być wcale rozwiązłym aby się zarazić. Gdybym był złośliwy mógłbym stwierdzić, wnioskując a contratio, że osoby uprawiające heteroseksualny seks muszą być statystycznie wielokrotnie bardziej rozwiązłe seksualne aby przy znacznie mniejszym ryzyku zakażenia niż geje uzyskali współczynnik 22,9 % w badaniu PZH. Jak pisałem wyżej innym wytłumaczeniem jest fakt, że osoby heteroseksualne są mniej świadome ryzyka zakażenia, a w związku z tym rzadziej się badają niż MSM. Jednak w takim przypadku podawanie statystyki trzeba dopasować do ilości występowania homoseksualistów w społeczeństwie. Jeżeli np. ustalimy, że osoby homoseksualne to 2% społeczeństwa, a w badaniu na HIV co dziesiąty to gej to znaczy, że badają się statystycznie 5 razy częściej niż osoby heteroseksualne. W takim wypadku jeżeli wykryto 57% nowych zakażeń, to należy podzielić ten wynik przez 5 i uzyskamy współczynnik 11,5%. Tylko takie dane są widać mało przydatne propagandowo.

Po trzecie nie można wyciągać żadnego związku pomiędzy ryzykiem zarażenia homoseksualistów wirusem HIV a procesem legislacji związków partnerskich. To tak jakby twierdzić, że z powodu większego ryzyka zakażenia HIV pracowników służby zdrowia należy ich pozbawić prawa do zawarcia małżeństwa. Ksiądz dr hab. Dariusz Oko w swoich oszczerstwach wielokrotnie wspomina o pewnym procencie homoseksualistów. Należy się zastanowić, co to znaczy być homoseksualistą? Wszakże wedle seksuologii orientacja seksualna ma formę kontinuum. Jakże więc zakwalifikować osobę o popędzie np. 66 % typu hetero i 33% homo lub vice versa. Jak w ogóle procentowo określić ten popęd? Obawiam się, że nie ma i nie będzie badań określających "procent homoseksualistów" bo sprawa jest zbyt złożona niż się wydaje na pierwszy rzut oka.

Kolejna sprawa. Ksiądz Oko w swoich wypowiedziach wielokrotnie wspominał także o promiskuityzmie wśród osób homoseksualnych. Tak bardzo chcieli związków partnerskich podczas gdy tylko pół promila wszystkich zarejestrowanych związków w Niemczech to związki gejowskie, bo nie interesuje ich monogamia i wierność, mówił.

Znalazłem źródło na którym mógł bazować Oko. Był to Cenzus statystyczny RFN z roku 2011 link https://www.destatis.de/DE/PresseService/Presse/Pressemitteilungen/2013/05/PD13_188_121.html

"Im Mai 2011 gab es in Deutschland knapp 34 000 eingetragene (gleichgeschlechtliche) Lebenspartnerschaften, davon waren rund 40 % Lebenspartnerschaften von Frauen. Insgesamt lebten 5 700 Kinder in Familien, deren Eltern eine eingetragene Lebenspartnerschaft führten, die meisten davon (86 %) in Lebenspartnerschaften von Frauen."

Proste obliczenia, 34 tysięcy związków na tle osiemdziesięcio-milionowego społeczeństwa niemieckiego dało by współczynnik 0,0425 % Wygląda na to, że ksiądz oko ma racje, nie więcej niż 0,5 promila! Nic bardziej mylnego ! Jeżeli ksiądz oko korzystał w ten sposób ze statystyk to nie tylko nie umie liczyć ale i nie umie myśleć! Takie obliczenia nie będą prawidłowe ponieważ nie liczymy ilości związków na tle całego społeczeństwa lecz na tle wszystkich zawartych związków, a tych jest mniej niż obywateli ! Należy zajrzeć do statystyk związków w RFN link: http://dip21.bundestag.de/dip21/btd/17/030/1703009.pdf#page=11

Biorąc pod uwagę, że na rok 2009 w Niemczech było 18 312 000 małżeństw, a zarejestrowane związki partnerskie w RFN są tylko dla osób homoseksualnych. Udział procentowy liczby 34 tysięcy w 18 346 000 łącznej liczby wszystkich związków wynosi 0,185 % czyli prawie 2 promile. Ktoś powie, że się czepiam ale nie znoszę kiedy ktoś zamiast argumentować używa zwykłych sofizmatów. Swoją drogą co ten argument próbował udowodnić? Wiadomo, że osoby homoseksualne stanowią mniejszość i ich udział w ogóle związków będzie nikły. Tym bardziej dowodzi to tego, że homoseksualiści nie stanowią żadnego zagrożenia dla osób heteroseksualnych. Po drugie znane są również statystyki instytutu Goethego - instytucji podległej niemieckiemu MSZ podające szacunkową liczbę związków homoseksualnych w RFN na maksymalnie 173 tysiące. Oznacza to, że liczba związków zalegalizowanych z czasem będzie rosnąć i może osiągnąć poziom nawet 0,92 % całkowitej liczby związków w RFN. Argument księdza Oko może co najwyżej dowodzić tego, że na tą chwile osoby homoseksualne w Niemczech nie korzystają z przysługującego im prawa do zawierania związków partnerskich w takim zakresie w jakim by mogli. Różne szacunki oceniają liczbę osób homoseksualnych na ok. 2 % w społeczeństwie. Oznacza to, że mogą oni stworzyć w społeczeństwie 1 % wszystkich związków. Oczywiście moje obliczenia są bardzo uproszczone ponieważ nie mamy danych o rzeczywistej liczbie tych związków ani rzeczywistej liczby osób nieheteroseksualnych w społeczeństwie. Nie rozumiem jednak jak w świetle nawet tych statystyk można twierdzić, że praktycznie wszyscy geje prowadzą rozwiązły tryb życia, jak uważa ksiądz oko. Mówienie o tysiącach partnerów to już w ogóle brednie. Takie twierdzenie nie ma ani uzasadnienia ani podstaw merytorycznych.

link: http://www.goethe.de/ges/mol/del/zsl/de2147769.htm

Ksiądz oko zasłużył się również cytatem, że 40% pedofilów to homoseksualiści. Poszukując źródeł tej wypowiedzi nie odnajdziemy żadnych badań naukowych, raportów czy statystyk. Podstawowym źródłem do którego odwołał się ksiądz oko był artykuł w czasopiśmie fronda. Trzeba przyznać, że ksiądz oko korzysta z bardzo poważanych publikacji. Polecam: Fronda nr 36 z roku 2005; Stanislaw Augustyn; Homoseksualna Pedofilia, czyli opowieść o tym jak Gazeta Wyborcza dołączyła do homofobów; str. 190

dostępna tutaj : https://www.dropbox.com/s/typzyhgr7cbhwq9/Fronda36.pdf

i tu: ://chomikuj.pl/jerfil/Ksiazki/Fronda/Fronda+36,1496349146.pdf

Fragment z ww. artykułu:

"Gdyby rzeczywiście przyjąć - jak chce tego Lambda - że homoseksualizm nie ma żadnego związku z pedofilią, to należałoby się spodziewać, że odsetek homoseksualistów wśród przestępców seksualnych popełniających pedofilię będzie taki sam jak w „grupie referencyjnej" (czyli w całym społeczeństwie) i będzie wynosił około 6 proc. A jak jest w rzeczywistości? Próbowałem dotrzeć do wiarygodnych danych na ten temat, okazało się jednak, że z powodu tzw. politycznej poprawności ani policja, ani prokuratura nie prowadzi statystyk, z których można by się dowiedzieć, jaki odsetek pedofilów „homoseksualnych" odnotowuje się w porównaniu do wszystkich przestępstw seksualnych popełnianych na nieletnich Postanowiłem zatem dokonać „ekstrapolacji" tej niepoprawnej politycznie statystyki na podstawie publikacji prasowych. Oczywiście pojawił się problem wiarygodnego (zwłaszcza dla tzw. środowisk postępowych) medium, które nie podlegałoby homofobii. Wybrałem wiec „Gazetę Wyborczą" - której z pewnością nie można oskarżyć o brak „postępowości" i w której wypadku nie może być mowy o żadnej homofobii - i przeanalizowałem wszystkie teksty z roku 2004, w których pojawiały się takie wyrazy, jak „pedofil" lub „pedofilia". Po odrzuceniu tekstów dotyczących tych samych wydarzeń udało mi się wyodrębnić 66 „zdarzeń" związanych z pedofilią (są to raporty dotyczące samych przestępstw, zatrzymania sprawców przez policję lub wyroków sądowych). Tak więc w 26 wypadkach (na 66 opisywanych przez „Gazetę Wyborczą") mieliśmy do czynienia z elementami pedofilii homoseksualnej (wyłącznie lub przynajmniej częściowo). Daje to prawie 40-procentowy (!!!) udział pederastów wśród przestępców dopuszczających się gwałtu lub molestowania nieletnich. Jeśli przyjąć za prawdziwe dane rozpowszechniane przez lobby gejowskie o ich sześcioprocentowym udziale w społeczeństwie - mamy do czynienia z blisko sześciokrotną „nadreprezentacją" homoseksualistów wśród sprawców przestępstw seksualnych przeciwko nieletnim (w porównaniu z ich odsetkiem w społeczeństwie). Jeśli z kolei przyjmiemy dane takich poważnych instytucji badawczych, jak życzliwy homoseksualistom Instytut Alana Guttmachera, który szacuje ich odsetek na 1 proc. społeczeństwa, wówczas ta „nadreprezentacją" będzie ogromna, bo aż 40-krotnie większa niż wśród heteroseksualistów. W tej sytuacji - niezależnie od tego, który z powyższych szacunków jest prawdziwy - rzeczywiście należałoby zgodnie z postulatami Lambdy zmienić treść podręczników szkolnych. Na przykład na taką: „Daje się zauważyć wyraźny związek pomiędzy homoseksualizmem a innymi dewiacyjnymi zachowaniami seksualnymi, na przykład pedofilią. Odsetek homoseksualistów wśród pedofilów jest kilkakrotnie wyższy niż ich odsetek w społeczeństwie".

Trudno opisać z jak wielkim poziomem manipulacji mamy tutaj do czynienia. To tak, jakbym ja podliczył wszystkie artykuły jakie publikuje się w polskiej prasie w danym roku i wysunął tezę, że fronda jest topowym pismem dla homoseksualistów ponieważ fronda publikuje najwięcej artykułów dotyczących homoseksualizmu ze wszystkich innych wydawnictw w kraju. Swoją drogą być może jest tak w rzeczywistości, nie ma bowiem miesiąca na frondzie aby nie było parudziesięciu nowych artykułów o tematyce LGBT. Naprawdę aż żal to komentować, niech każdy sam wyciągnie wniosek czy jest to argument "miażdżący" jak uważa ks. Oko i kogo on w rzeczywistości miażdży .

Tytułem zakończenia chciałem wskazać jak wiele można znaleźć złej woli w argumentacji prezentowanej przez ks. dr hab. Dariusza Oko. Dokonuje on wyraźnych nadużyć i manipulacji i wyciąga z pełną premedytacją fałszywe wnioski. Zastanawiające jest co kieruje takimi osobami jak Dariusz Oko którzy budują własną pozycje i autorytet na nienawiści do osób LGBT. Wydaje się, że jedynym czynnikiem który motywuje do tak szeroko zakrojonego oszustwa są pieniądze. Homofobia w Polsce to świetny biznes. Od czasu kiedy ks. Oko stał się katolickim symbolem walki z LGBT jest on zapraszany na wykłady, do telewizji, rozgłośni radiowych itd. zarówno tych katolickich jak i "głównego" nurtu. Nikt z pewnością nie uwierzy, że Dariusz Oko wypowiada się pro publico bono. Jestem przekonany, że nie jeden z katolików byłby mocno zdziwiony gdyby zobaczył jego roczny PIT.

Trudna sztuka dyskusji o naturze, normie i moralności osób homoseksualnych

2013-07-23T22:12:00.000+02:00

Zdolność poprawnego i logicznego wyrażania swoich myśli jest jedną z podstawowych umiejętności którą opanowujemy podczas naszej edukacji. Poprawne i logiczne powinny być także nasze dyskusje i przytaczane definicje dzięki czemu możemy się nawzajem zrozumieć. Jak jednak ludzie będą w stanie się zrozumieć jeżeli przytaczane definicje będą oparte na błędach logicznych np. błędnym kole, definiowaniu idem per idem itp. Wyżej wymieniony błąd pojawia się nadzwyczaj często podczas dyskusji na temat homoseksualizmu i prawa naturalnego, natury i normalności. Jak ludzie będą w stanie dojść do jakiegokolwiek porozumienia jeżeli przytaczane są definicje którą są wewnętrznie sprzeczne i nie jasne? Co to znaczy, że coś jest naturalne tylko wtedy kiedy jest zgodne z naturą?

Takie twierdzenie nie przynosi żadnej wiedzy ani nic nie definiuje. Podobnie:

Pisanie, że homoseksualizm jest nienormalny bo jest nienaturalny.

Pisanie, że homoseksualizm jest nienaturalny bo jest nienormalny.

Pisanie, że homoseksualizm jest nienormalny bo jest niemoralny.

Pisanie, że homoseksualizm jest niemoralny bo jest nienaturalny.

Pisanie, że homoseksualizm jest nienaturalny bo jest niemoralny.

Pisanie, że norma wynika z natury lub natura wynika z normy lub norma wynika z moralności lub moralność wynika z normy naturalnej.

To taka współczesna scholastyka. Puste słowa bez żadnego uzasadnienia. Merytoryczne zero. Brak zdolności myślenia i umiejętności definiowania.

Pisanie, że homoseksualizm jest dewiacją bo jest niemoralny.

Pisanie, że homoseksualizm jest anomalią bo jest nienaturalny

Pisanie, że homoseksualizm jest zaburzeniem bo nienormalny

Pisanie, że homoseksualizm jest chorobą bo niemoralny

Pisanie, że homoseksualizm jest zboczeniem bo jest nienaturalny

Pisanie, że homoseksualizm jest anomalią bo jest nienormalny

Pisanie, że homoseksualizm jest zły bo jest niemoralny, nienaturalny i nienormalny jest pozbawionym treści frazesem! Pierwsze co należy zrobić kiedy posługujemy się terminem nieostrym, niedookreślonym lub wieloznacznym to go zdefiniować lub określić w jaki sposób go rozumiemy. Tylko w takim sposób można merytorycznie prowadzić dyskusje. Należy zdefiniować naturę, normę i moralność w celu jasnego postawienia sprawy. Służy to każdej ze stron, chyba że mamy do czynienia z sofistą którego nie interesuje prawda tylko erystyka czyli sztuka wygrywania sporów za wszelką cenę. Taki osobnik będzie stosował wszelkie chwyty aby wyprowadzić nas z równowagi i postawić na swoim. Bardzo powszechne jest zagadywanie dyskutantów, dokonywanie uogólnień, posługiwanie się dowodem społeczny wnioskując o całej społeczności, stosowanie argumentów ad ignorantum, ad hominem, ad personam, własnych projekcji, błędów ekwiwokacji, argumentów odnoszących się do autorytetów, przyklejania etykiet, zmienia tematu itd.

Najczęściej jednak dyskutanci stosują tzw. paralogizmy - nieświadome argumenty alogiczne oparte najczęściej na błędnym kole, niewiedzy i mętnych wypowiedziach. Bezpośrednie stosowanie błędnego koła zachodzi wtedy kiedy dyskutant wyciąga wniosek, że homoseksualizm jest nienaturalny bo jest sprzeczny z prawem naturalnym. Tym samym twierdzi on, że naturalność to zgodność z prawem naturalnym. Klasyczne masło maślane w stylu "logika to nauka o myśleniu zgodnym z prawami logiki, czy też uczciwość to postawa zgoda z zasadami uczciwości". Pośrednie stosowanie błędnego koła zachodzi gdy ktoś uważa, że homoseksualizm jest nie nienaturalny. Pytany dlaczego mówi, że jest on nienormalny. Pytany czym jest norma mówi, że norma jest zasadą postępowania wynikającą z prawa naturalnego.

TRUDNO JEST POSŁUGIWAĆ SIĘ SŁOWAMI NIEOSTRYMI
BEZ PODAWANIA PODCZAS DYSKUSJI ICH DEFINICJI !!!

Jaka więc byłaby moja odpowiedz gdyby ktoś mnie spytał czy homoseksualizm jest naturalny, normalny i moralny ? Po pierwsze zaczynam od zdefiniowania jak rozumiem te pojęcia, dzięki czemu dyskutanci będą w stanie mnie zrozumieć i merytorycznie odnieść się do moich postulatów.

Definicje:

1. Natura to wszystkie zjawiska i życie występujące w przyrodzie rozumianej jako cały świat bez uwzględnienia oddziaływania ludzi.

2. Norma to ocena danego zjawiska jako najbardziej odpowiednie z punktu widzenia statystyki (norma statystyczna) albo co najmniej wystarczająco odpowiednie z punktu widzenia kultury. (norma kulturowa). Statystyka to nauka zajmująca się analizą i prezentacją danych masowych. Kulturą zaś jest ogól wytworów i dorobku materialnego i niematerialnego społeczeństwa.

3. Moralność to ocena danego zdarzenia jako dobre lub złe. Dobro i zło to wartości wynikające z istnienia życia. Twierdze tak ponieważ gdyby na świecie nie istniało życie to o niczym o nie można byłoby powiedzieć, że jest dobre lub złe.

Na podstawie wyżej wymienionych definicji można wyciągnąć następujące wnioski. Po pierwsze homoseksualizm jest naturalny ponieważ jest zjawiskiem występującym w naturze. Jest bardzo wiele zwierząt wykazujących zachowania homoseksualne np. szympansy, pingwiny, delfiny, mewy, lwy, słonie, żyrafy, łabędzie itd. Po drugie kiedy mówimy o normalności musimy oddzielić normę statystyczną od normy kulturowej. Homoseksualizm nie stanowi normy statystycznej bo jest mniejszością. W każdej społeczności tworzą się mniejszości ze względu na duże zróżnicowanie ludzi. Mniejszościami są za równo leworęczni, rudzi, ludzie z wysokim IQ jak również prawnicy, złodzieje, cyrkowcy czy niepełnosprawni. O tym czy dane zjawisko jest odpowiednie czy też nie mówi nam norma kulturowa. I tak bycie leworęcznym cyrkowcem o rudym kolorze włosów jest normalne, natomiast bycie nieuczciwym inteligentnym prawnikiem jeżdżącym na wózku już normalne nie jest. Bynajmniej nie jest tak dlatego, że mało jest prawników inwalidów, bowiem jak mówiłem norma statystyczna nie ma w tym przypadku nic do rzeczy. Jest tak dlatego ponieważ bycie oszustem jest wyrządzaniem szkody innym, a przez to jest społecznie nieakceptowane. Widać jak na dłoni związki normy kulturowej z moralnością. Zdarzać się będą jednak sytuacje kiedy z punktu widzenia moralności dane zderzanie nie będzie moralne pomimo możliwości uznania za normę w kulturze. Przykładem niech będzie kara śmierci, czy też obrona konieczna zakończona śmiercią sprawców. Zawsze jednak norma kulturowa uzasadnia czymś swoje swoje stanowisko jak choćby w kwestii letalnej obrony koniecznej będzie to konieczność samoobrony społeczeństwa przez agresją. Pytanie czy w kwestii homoseksualizmu społeczeństwo musi się przed nim bronić? Uważam, że nie ponieważ osoby nieheteroseksualne niczemu nie zagrażają, nie można się homo/biseksualizmem zarazić, a wielu z nich miało pozytywny wpływ na rozwój naszej cywilizacji jak choćby Aleksander Wielki, Juliusz Cezar, Leonardo da Vinci, Alan Turing, itd.

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_gay,_lesbian_or_bisexual_people

Po trzecie wkońcu z punktu widzenia moralności homoseksualizm nie jest zły ponieważ osoby homo/biseksualne niczym poza orientacją seksualną się nie różnią od osób heteroseksualnych. Ktoś powie, że osoby nieheteroseksualne nie mają dzieci, nie zdając sobie sprawy, że nawet pośród działaczy chrześcijańskich byli homo/biseksualiści posiadający gromadkę dzieci np. Ted Haggard. Nie mówiąc o takich związkach w których dzieci są wychowywane z poprzedniego związku heteroseksualnego albo pochodzą z adopcji. Oczywiście są badania które twierdzą, że homoseksualizm to patologia i wielkie zagrożenie dla społeczeństwa, są również takie które uważają, że homo/biseksualiści są równie dobrymi rodzicami, a patologie zdarzają się wszędzie i nie można z jednostkowego przypadku wnioskować o całej wielomilionowej grupie osób nieheteroseksualnych.

http://www.cambridge-news.co.uk/News/Children-as-happy-with-gay-adopted-parents-says-report-05032013.htm

Ja uważam, że cała ta homofobia to wielki biznes i okazja do zbicia kapitału politycznego oraz zrzucenia odpowiedzialności na osoby nieheteroseksualne jako kozłów ofiarnych cudzych niepowodzeń. Nie dziwi zatem stanowisko Rosji zaostrzającej prawo w stosunku do gejów kiedy ten kraj boryka się z największa epidemią HIV w Europie i Azji, dramatycznie niską dzietnością i niskim poziomem życia "statystycznych" Rosjan. Ktoś musi być temu winny?! Homo/biseksualiści nadają się do tego wręcz idealnie! Natomiast wedle nauki jest to tak zróżnicowana grupa, że statystyczny gej prawdopodobnie nie istnieje, różnice między tymi ludźmi są tak wielkie jak między osobami heteroseksualnymi. Jeżeli z punktu widzenia postulowanej definicji moralności dobrem jest to co służy życiu a złe jest to co to życie niszczy, nie może być nic złego w tym, że dwoje ludzi się kocha i są ze sobą szczęśliwi.

Na zakończenie chciałby przytoczyć tę oto odpowiedz na mój post, z "poświęconej" frondy.pl . Autor Pokreć z pewnością rozumie prawo naturalne jako prawo boże wpisane w sumienie każdego człowieka. Polecam
http://www.fronda.pl/a/homoseksualisci-osiagaja-rekordy-rozwiazlosci-u-nich-seks-okresla-wszystko,29406.html

To co napisałem każdy może ocenić i się z tym zgodzić lub też nie. Podałem jednak definicje do których możecie się odnieść i je merytorycznie skrytykować. To zupełnie inny poziom dyskusji niż szafowanie pojęciami naturalności, normalności i moralności bez podawania jak je rozumieć o czym przekonałem się wielokrotnie podczas dyskusji na portalach katolickich

Pozdrawiam
Revilok

Lista homofobów hipokrytów #1

2013-07-14T16:43:00.000+02:00

Dziś postanowiłem powrócić do tematu hipokryzji i zakłamania niektórych osób zwalczających homoseksualizm, które aprobując tezę o patologicznym charakterze orientacji nieheteroseksualnych oraz zalecając przy tym ich leczenie często same okazują się nieheteroseksualne. Jedni uciekają przed własną naturą, dla innych to doskonały sposób na zarobienie dobrych pieniędzy. Oto mała lista hipokrytów którzy zasłużyli się swoją homofobią na kartach historii. Na razie pierwsze 5 ciekawych nazwisk z czasem mam nadzieje opracować więcej. Polecam

Ted Haggard
ur. 1956 r.

Pastor Ted, jest znanym duchownym amerykańskim kościoła ewangelickiego. Był założycielem wielu wspólnot religijnych ciesząc się przy tym opinią charyzmatycznego przywódcy. Jest żonaty, pięcioro dzieci, nikt nie podejrzewał go nawet o cień biseksualizmu. Założony przez niego w 1984 r. New Life Church w Colorado Springs także obecnie posiada ponad 10 tysięcy członków. Powołał on również do życia Association of Life-Giving Churches zrzeszający ideologicznie wiele kościołów w USA. Stał się również jednym z liderów National Association Evangelicals, organizacji zajmującej się reprezentacją i promocją kościoła ewangelickiego w całych stanach zjednoczonych. Jego burzliwa kariera legła w gruzach w listopadzie 2006 r. kiedy to wybuchł skandal który wstrząsnął w posadach całą wspólnotę ewangelicką. Okazało się, że Haggard od wielu lat umawia się na płatny seks z pewnym homoseksualnym "masażystą" o nazwisku Mike Jones, który ujawnił całą historię mediom. Całą historię wzbogacił motyw nadużywania narkotyków przez Haggarda. Jones uzasadniał swoje motywy tym, że dopiero po czasie poznał prawdziwą tożsamość Teda oraz odkrył metody jego postępowania. Jones mówił, że czuł złość, że jest osoba która publicznie szkaluje homoseksualistów, sprzeciwia się legalizacji małżeństw homoseksualnych, a prywatnie uprawia z nimi seks. W telewizji ABS News wyznał, że czuje się zobowiązany aby ujawnić całą tą hipokryzje.

Z Stanowiskiem Jonesa w tej sprawie można zapoznać się pod poniższym linkiem

http://www.youtube.com/watch?v=Vapt8xp1IhA

Na początku oczywistą reakcją Haggarda było zaprzeczenie, że nie zna tego człowieka, że jest wierny żonie itd. Zaprzeczył wszystkiemu czemu tylko mógł, a wielu liderów grup ewangelickich wyraziło oburzenie czemu to media rozdmuchują jakąś tam plotkę. Zaczęto jednak o tym rozmawiać, a z czasem pojawiły się coraz poważniejsze wątpliwości co do prawdomówności pastora Teda który to zrezygnował wkrótce z przewodzenia założonym przez siebie wspólnotom. W ramach kościoła zebrała się grupa która miała zadecydować o jego przyszłości. Władze kościelne po czasie przyznały, że Haggard wyznał, że niektóre zarzuty w stosunku do niego są prawdziwe. Pastor Ted zażywał narkotyki oraz umawiał się na "masaże" z Jonesem, ale zarzekał się, że seksu nie uprawiali. Wspólnota się od niego odsunęła a niedługo później ze strony konserwatywnych mediów posypały się newsy o "smutnym upadku ewangelickiego lidera". Wielu jego dawnych przyjaciół "w wierze" (np. Pat Robertson, Jerry Falwell) zaczęło pomniejszać jego zasługi na rzecz kościoła ewangelickiego, zapewne aby ratować twarz. Po paru miesiącach wybuchł kolejny skandal gdy okazało się, że otrzymał ponad 100 tysięcy dolarów za usługi doradcze na rzecz jego dawnej wspólnoty New life Church. Jednym z warunków umowy było opuszczenie przez niego Colorado Spings. Haggard przeniósł się do Phoenix w Arizonie. W czerwcu 2008 r. Haggard powrócił do domu gdyż umowa już wygasła. Dawny skandal znów odżył gdy ujawniono w mediach email w którym pastor Ted przyznaje się do masturbacji z Jonesem i zażywania narkotyków. Kurt Serpe który dostarczył email mediom przyznał, że Haggard był seksoholikiem. Do mediów przenika również jego prywatne wyznanie które wyznał w kościele w Illinois, że wszystkie jego działania mają korzenie w molestowaniu seksualnym którego to rzekomo doświadczył gdy miał 7 lat. W kwietniu 2009 roku pojawiają się doniesienia o planowanym rozwodzie Haggardów. Ich relacja podobno stała się zbyt "toksyczna" i jak mówił rozwód będzie najlepszym rozwiązaniem dla żony i dzieci. Po czasie wyznał, że jest sam sobie winny i że uległ pokusie i nie mógł się od niej już uwolnić, oraz że wszystkiego szczerze żałuje. Nie porzucił jednak działalności ewangelickiej i ze wszystkich sił próbował powrócić na dawny kurs. Organizował spotkania modlitewne w piwnicy jego domu, podróżował po kościołach, uczestniczył w audycjach radiowych i telewizyjnych. Przekonując świat o swojej wielkiej przemianie. W maju 2010 r. miał nawet założyć nową wspólnotę kościelną. Sam przekonał się jednak jak trudno odbudować utracone zaufanie i pomimo tego, że zgromadził pewną grupkę wyznawców nie odbudował nigdy nawet dziesiątej tego co stracił na swojej hipokryzji i oszustwach.

W lutym 2011 roku w wywiadzie do znanego czasopisma mody GQ (Gentelmen's Quarterly) wyznał, że gdyby miał dziś 21 lat to określał by się jako biseksualista. Ponieważ jednak ma już lat 54 i cały bagaż doświadczeń i barier które nałożył sam na siebie to musi żyć tak jak jest. Pomimo pewnych pragnień nie można mieć wszystkiego. Jest tym kim jest i jego relacja z żoną z którą jednak się nie rozwiódł na razie całkowicie go satysfakcjonuje, przekonywał.

Polecam:
http://www.gq.com/news-politics/newsmakers/201102/pastor-ted-haggard?printable=true

Larry Craig

ur. 1945 r.

Były polityk, pochodzący ze stanu Idaho słynącego z konserwatywnych poglądów i sympatii do partii republikańskiej. Był jednym z najdłużej zasiadających w kongresie polityków pochodzących z tego stanu - tzn. przez 28 lat. Craig był członkiem rady dyrektorów Narodowego Stowarzyszenia Strzeleckiego Ameryki zajmującej się propagowaniem dostępu do broni palnej w stanach zjednoczonych. W 2007 roku zaproponowano go jako członka Hall of Fame stanu Idaho. Jego kariera polityczna rozpoczęła się w 1974 roku a jej koniec nastąpił w wyniku skandalu wokół jego aresztowania pod zarzutem poszukiwania stosunków homoseksualnych w toalecie publicznej na lotnisku w Minneapolis, 1 września 2007 r. Craig popierał projekt konstytucyjnej poprawki o ochronie małżeństwa (FMA) która nakładała ograniczenia w stosunku do par tej samej płci. Kiedy poprawka federalna upadła opowiedział się za koniecznością zakazania homoseksualnych małżeństw w jego rodzinnym stanie. Opowiadał się także przeciwko prawu rozszerzającym na poziomie federalnym definicję przestępstwa z nienawiści dotyczącym orientacji seksualnych. (uchwalona w 2007 r.) W czerwcu 2007 r. jako senator został aresztowany za czyny lubieżne w męskiej toalecie lotniska Minneapolis-St. Paul. Został jednak uznany za winnego jedynie zakłócania porządku i zapłatę 575 dolarów grzywny. W wyniku skandalu który wybuchł w wyniku jego zatrzymania, oraz nacisków politycznych senator Craig ogłosił, że zrezygnuje z mandatu senatorskiego, wkrótce jednak zmienił zdanie twierdząc, że pozostanie w Senacie ale nie będzie ubiegać się o nową kadencję w następnych wyborach. Oto opis tego jak zakończyła się kariera tego prominentnego polityka. Według raportu policji, w momencie zdarzenia w toalecie znajdował się policjant w ramach tajnej operacji rozpatrującej skargi na aktywności seksualną w tym miejscu. Przed wejściem do toalety czekał kolejny funkcjonariusz który miał zapewniać wsparcie. Po około 15 minutach siedzenia w kabinie, policjant zauważył, że ktoś wygląda na zewnątrz przez szparę w drzwiach. Po chwili doszło do następującego zdarzenia. Podejrzany, wyszedł ze swojej kabiny i udał się do sąsiadującej z lewej strony kabiny policjanta. Będąc w środku dotknął on butem jego prawej stopy, co jest (podobno?) znanym sygnałem dla osób angażujących się w seks w publicznych toaletach. Postukał stopą kilka razy zbliżając się coraz bliżej do stopy policjanta. Obecność innych osób na zewnątrz kabin w toalecie nie wydawała się go zniechęcać. "Przeciągnął nogę tak, że aż doszedł do mojej lewej nogi, która była w moim obszarze stoiska", opisuje policjant. Następnie przesunął swoją lewą ręką pod rozdzielaczem kabin kilka razy, z dłonią skierowaną ku górze. Dalszy przebieg zdarzeń jest opisany w raporcie w sposób następujący. Policjant pokazał podejrzanemu odznakę pod tym samym rozdzielaczem kabin i nakazał mu wyjść. Po ich wyjściu z toalety nie był już on zbyt chętny aby udać się z policjantem gdziekolwiek. Zażądał powtórnego okazania legitymacji przez policjantów, co też uczynili a następnie zabrali go na komisariat policji. Po aresztowaniu wyciągnął swoją legitymację senatorską identyfikując się jako Larry Craig i stwierdzając co ty na to? Oświadczył, że ma w zwyczaju stać w szerokim rozkroku (sic!) w toalecie i jego noga mogła dotknąć stopy policjanta. Na pytanie czy robił coś ze swoimi stopami odparł, że nie pamięta, ale jest szerokim facetem. Kiedy policjant spytał go po co używał swojej dłoni, stwierdził, że schylił się żeby podnieść papier jaki leżał na podłodze. Policjant stwierdził, że jednak żadnego papieru tam nie było. Podczas przesłuchania Craig albo nie zgadzał się z opisywanym mu zdarzeniem albo nie potrafił sobie przypomnieć co się stało. Kiedy sprawa wyszła na światło dzienne do reporterów zaczęły zgłaszać się osoby będące światkami homoseksualnych zainteresowań senatora. Jeden ze świadków wyznał, że uprawiał z Craigiem seks oralny na dworcu Washington's Union już w 2004 r. Sam Craig zaprzeczył, że jest gejem. (co nie oznacza, że nie mógł być zakłamanym biseksualistą, prawda? ). W grudniu 2007 r. 8 kolejnych mężczyzn przyznało, że albo uprawiali seks bądź też byli podrywani przez Craiga. 4 z nich przedstawiło lokalnych gazetom dowody spotkań z senatorem. W wyniku burzy medialnej jaka wybucha sprawą zainteresowała się Senacka komisja etyki która wysłała list potępiający Craiga, za jego znieważające amerykański senat zachowanie. (nie za homoseksualizm, lecz za kłamstwa ). Na domiar złego w 2012 Federal Election Commission pozwała craiga na o zwrot kwoty 217 tysięcy dolarów z pieniędzy przeznaczonych na jego kampanie wyborczą.

Polecam

http://www.foxnews.com/story/2007/10/10/larry-craig-wide-stance-excuse-gains-prominence-in-lexicon/

John Paulk

ur. 1963 r.

Paulk znany był przede wszystkim światu jako homoseksualista który przezwyciężył swoją orientację nawracając się przy okazji na chrześcijaństwo. Dokonał tego niezwykłego czynu za pomocą grup wsparcia, modlitw i studiowania biblii. Jako "heteroseksualista" znalazł żonę, spłodził gromadkę dzieci i rozpoczął karierę. Zaangażował się w działalność organizacji non profit - Focus on the family gdzie był menadżerem działu zajmującego się homoseksualnością i płcią kulturową (gender). Organizacja ta sprzeciwia się redefinicji małżeństwa, "homopropagandzie" oraz przyznawaniu parom homoseksualnych praw adopcyjnych. w 1995 roku Paulk został wybrany na prezesa organizacji Exodus International North America zrzeszającą nawróconych byłych homoseksualistów. Pełnił funkcje przez dwie trzy letnie kadencje. W czasie wygłaszanych wykładów po całych stanach opowiadał o sobie i o swojej zmianie. Wraz ze swoją żoną stali się twarzą kampanii medialnej w 1998 r. Przekaz był jasny. Patrzcie na mnie, zmiana orientacji seksualnej jest możliwa. Sielanka zapewne trwała by nadal gdyby nie jedno zdarzenie które miało miejsce we wrześniu 2000 r. W czasie jednego ze swoich "tournée" po kraju został rozpoznany i sfotografowany w klubie gejowskim. Według naocznych świadków flirtował z innymi facetami, a pytany o orientacje podawał się za geja. W wyniku skandalu Paulk początkowo się tłumaczył, że nie był świadomy, że to klub dla homoseksualistów i po prostu wszedł na chwile aby skorzystać z toalety. Świadkowie twierdzili jednak, że był tam przez ponad godzinę i nie zachowywał się jak "hetero". No i posypało się. Szefostwo Focus on Family zdegradowało go na okres próby, dostał zakaz wypowiadania się samotnie oraz usunięto go z zarządu Exodus International. Incydent rozszedł się szerokim echem po amerykańskich mediach. Jednak Paulk zachował stanowisko w Focus on Family do 2003 kiedy to sam zdecydował się zrezygnować. W Kwietniu 2013 John Paulk ponownie znalazł się na czołówkach gazet kiedy to wystosował oficjalne przeprosiny na temat swojej działalności. Przyznał, że całe życie żył w kłamstwie a terapia reparatywna nie tylko nie działa ale jest również daremna i szkodliwa. Stwierdził, że nigdy nie przestał być gejem, nawet wtedy kiedy był twarzą kampanii "ex-gay". Oświadczył, że jego małżeństwo się kończy i jeszcze raz przeprosił za bycie twarzą całego ruchu. Zapomniał jednak napisać, że przez całe życie brał duże pieniądze za propagowanie "tradycyjnych" wartości, prezesowaniu organizacji i sianiu uprzedzeń do osób LGBT podczas swoich płatnych wykładów, spotkań grupowych czy terapii. Natomiast teraz po latach z chęcią zmienił by front i z radością czerpał zyski z mówienia o tym jak fajnie być gejem. Od razu widać, czym tacy ludzie są motywowani i dla mamony będą szerzyć największe kłamstwa. Ludzie pokroju Paulka nie są zainteresowani ani tradycją ani małżeństwem czy dobrem ludzi. Interesują ich tylko pieniądze które muszą koniecznie zdobyć wzbudzając w ludziach poczucie winy, wmawiając im, że potrzebują drogich prywatnych terapii aby czuć się dobrze i być szczęśliwym. Wydają książki, zakładają portale "poświęcone" i produkują bardzo dużo kontrowersyjnej treści. Chcą na homofobicznych nastrojach zbudować swój kapitał, nie rzadko także polityczny. Nie interesuje ich aby złapać króliczka, tylko gonić gonić coraz szybciej i coraz więcej. Pieniądze im nie śmierdzą.

Polecam

http://www.truthwinsout.org/pressrelease/2013/04/34493/

Jeremy Marks

ur. 1952

Jeremy Marks odkrył swój homoseksualizm w połowie lat 60. W tym czasie w Wielkiej Brytanii homoseksualizm był wyraźnie dyskryminowany przez ówczesne władze i społeczeństwo. Załamany Marks pocieszenie znalazł w kościele i modlitwie. Wkrótce sam postanowił się ożenić. Jednak jak pisał po latach, nie wynikało to z wyleczenia ani z jakiejkolwiek zmiany orientacji seksualnej a z wyboru przed jakim postawiła go wspólnota ewangelicka - celibat albo małżeństwo. Założył w 1988 w Wielkiej Brytanii organizacje Courage (Odwaga) zajmującą się konwersją homoseksualizmu na heteroseksualizm. Następnie został prezesem Exodus International Europe chrześcijańskiej wspólnoty zajmującą się terapią dla osób walczących z pokusami homoseksualizmu. Jego działalność nie dawała mu jednak satysfakcji ponieważ wydawało się, że nikt nie dostrzegał mizernej skuteczności ich programu który obiecywał trwałą zmianę orientacji seksualnej. Marks zaobserwował, że uczestnicy próbując zmienić swoją orientację seksualną często popadali w poważną depresję i dokonywali prób samobójczych. Wielu z nich porzucało również wiarę. Wkrótce sam doszedł do wniosku, że konieczna jest rewizja jego poglądów. Przyznał, że należy co najmniej uszanować trwałe, monogamiczne jednopłciowe związki nawet jeżeli kościoły nie są w stanie się porozumieć w tym względzie na gruncie doktrynalnym. Doprowadziło to do konfliktu z innymi liderami ruchu ex-gay, a sam Marks był zmuszony wystąpić z Exodus International w 2000 r. Po roku odkrył nowojorską organizację Evangelicals Concerned będącą grupą konserwatywną teologicznie, równocześnie akceptującą homoseksualistów jako chrześcijan. To spotkanie było punktem zwrotnym w jego dalszej działalności. Zrozumiał, że tylko ci którzy zaakceptowali swój homoseksualizm i znaleźli partnera byli szczęśliwi. Wkrótce jego organizacja porzuciła swoje dawne poglądy i związki z ruchem "ex-gay".

Courage UK obecnie odcina się od rzymskokatolickiej organizacji Courage International. Swoją zmianę motywuje biblią mówiącą o tym, że człowiek nie powinien być sam, a kochający Bóg nie będzie odmawiał homoseksualistom szansy na miłość. Tym samym jest jedną z nielicznych organizacji na święcie uważających, że można równocześnie być gejem i dobrym chrześcijaninem. W 2001 roku Jeremy napisał, że doszedł do wniosku, że mylił się uważając związki jednopłciowe za grzeszne.

Oficjalne przeprosiny Jeremy Marksa wobec społeczności LBGT

http://www.beyondexgay.com/article/jeremyapology

George Rekers
ur. 1948

Rekers jest amerykańskim psychologiem, baptystą, obecnie emerytowanym profesorem neuropsychiatrii i nauk behawioralnych na University of South Caroline School of Medicine. Posiada również wiele innych osiągnięć, jest on m.in jednym z założycieli organizacji Family Research Council zajmującej się lobbowaniem na rzecz chrześcijańskiego światopoglądu, a także byłym doradcą w National Association for Research & Therapy of Homosexuality (NARTH) zajmującej się prowadzeniem komercyjnych terapii dla homoseksualistów mających na celu zmianę ich orientacji na heteroseksualizm. Wielokrotnie wyrażał on publiczne przekonanie o grzesznym i destrukcyjnym charakterze zachowań homoseksualnych, a także patologi adopcji dzieci przez osoby homoseksualne. Jako naukowiec jest znany z wielu artykułów prasowych i publikacji dotyczących złego wpływu doktryny gender na dzieci. W swoich pracach akademickich Rekers odnosi się często do pozytywnych efektów terapeutycznych nawrócenia w leczeniu transseksualizmu. Jego prace były często przywoływane w dyskusjach politycznych oraz programach partii konserwatywnych, lobbujących na rzecz chrześcijańskiego światopoglądu. Jedną z bardziej znanych publikacji której współautorem jest Rekers jest traktat The Christian World View of the Family potępiający matki pracujące ze względu na zaniedbywanie dzieci a także instytucje państwowe które nadmiernie ingerują w ich wychowanie i kształcenie. Publikacja stwierdza, że jest tylko jedna definicja rodziny, a wszelkie postulaty legislacyjne o rozszerzeniu pojęcia gospodarstwa domowego na osoby homoseksualne nie powinno mieć nigdy miejsca, co wynika po pierwsze z tradycji jak i z kultury chrześcijańskiej. Publikacja ta stała się przedmiotem dyskusji politycznej po tym jak jej drugi współautor Jerry Regier został mianowany na szefa Florida Department of Children and Families w 2002 r. Należy również przypomnieć, że publikacje George Rekers'a były wielokrotnie przytaczane podczas rozpraw sądowych, a on sam był powoływany w innych jako biegły. Jego opinie o tym , że homoseksualizm jest "zaburzeniem płciowym" które może być skorygowane podczas parunastu miesięcy cotygodniowych spotkań terapeutycznych dla dzieci i młodzieży były szeroko krytykowane w świecie nauki. Krytyka jego metodologii i wniosków doprowadziła go do rezygnacji z członkostwa w Amerykańskim Towarzystwie Psychiatrycznym (APA). Burzliwa kariera Pana profesora posypała się w momencie publikacji przez Miami New Times reportażu w których został on sfotografowany 3 tygodnie wcześniej na wakacjach w towarzystwie 20 letniego chłopaka, zidentyfikowanego jako Jo-Vanni Roman. Nie było by w tym pewnie nic dziwnego gdyby nie fakt, że ów młodociany został wynajęty przez Rekersa za pomocą portalu Rentboy.com gdzie ów chłopak znany jest pod nickiem "Lucien". 2 tygodnie wczasów z męską prostytutką na wczasach w europie z pewnością pozwoliło Pan profesorowi bardzo dobrze "wypocząć'. Roman przyznał w CNN, że świadczył na rzecz Profesora usługi "masażu erotycznego" i to nago, podczas ich wielokrotnych wspólnych podróży. Sam Rekers bronił się tym, że wynajął chłopaka, aby pomagał mu podczas noszenia bagażu ponieważ sam ze względu na swoje zdrowie nie może dźwigać ciężkich rzeczy. To dziwne w obliczu zdjęć na których wyraźnie widać jak Rekers nosi je samemu. Wkrótce zdjęcia te obiegły cały świat skutecznie kompromitując "bogobojnego" profesora. Następnie Rekres wystąpił z NARTH które potraktowało zarzuty w stosunku do niego bardzo poważnie. Wycofał się również z dotychczasowej działalności publicznej. 8 maja 2010 roku magazyn New York opublikował reportaż dotyczący wynajęcia przez Rekersa innej męskiej prostytutki już w 1992 r. Sam profesor nigdy publicznie nie przyznał się do homoseksualizmu (co nie oznacza, że nie mógł być kolejnym zakłamanym biseksualistą, prawda?). George stał się przy tym jedną z kolejnych sztandarowych postaci wśród prominentnych działaczy konserwatywnych którzy wspierając antygejowskie ustawodawstwo zostali nakryli na gejowskim skandalu seksualnym. Bravissimo

Polecam

http://www.huffingtonpost.com/2010/05/05/george-rekers-anti-gay-ac_n_565142.html

Za jakiś czas postaram się opublikować kolejnych 5 wspaniałych. A zapewniam was, że jest w czym wybierać ;-)

Pozdrawiam
Revilok