I’ve been a Safari user ever since Leopard came out but recently, with the launch of Safari 4, we’ve not had such a good time together. Safari keeps crashing on me for no apparent reason, it loads slower than normally and doesn’t seem to adequately render many sites I frequent.

So with the launch of Firefox 3.5 I started looking over the fence to see if the grass was greener. Firefox 3.5 brings many new features and promises faster browsing. Initial memory tests showed that Firefox is lighter than Safari on my system, taking 40mb less of virtual memory. After using Firefox for a while it seems much more stable than Safari, loading faster and rendering websites at a great speed. So why has it been so hard for me to switch?

I’ll tell you why! I’m a graphic designer. The look and the user interface means a lot to me. Safari just looks so damn good compared to Firefox. Safari is the beauty while Firefox is the beast. A roaring beast mind you but not a good looking one. Now I know that Firefox has the ability to be themed. Currently though most old themes don’t work with the new browser and the ones that do aren’t nearly as compact as the default one. Lets take a better look.

Buttons

The Safari buttons are very compact and stylized while the Firefox buttons are big and chunky and take up a lot of unwanted space. They align strangely with the bullets above them and that small dark arrow that lets you access recent websites is just not needed or could be incorporated into the button in my opinion. What Safari does in the new version of the browser is to include the Reload and Stop buttons into the Navigation bar which I think is really clever. Take a close look at the Firefox’s default buttons anti-aliasing. It’s not pretty.

Navigation bar

The same goes for the Navigation bar. Safari just looks a lot better. The plus button on the left is for adding bookmarks. Firefox uses the blue star and the drop down arrow on the far right which is similar to the Reload and Stop approach Safari uses. I prefer it the way Safari does it. I also really dislike the way Firefox treats favicons, putting them in a button-like element that holds limited purpose.

Search bar

Why do you need to use the site’s favicon Firefox? Why? Google’s favicon is as ugly as their logo. I don’t want that color smudge polluting my web experience all day. Give me a preference to switch it off. You guys should just copy Safari on this one. It’s much neater and cleaner.

Bookmark bar

Ok I admit this is nitpicking but the details in the difference between the bookmark bars have me wanting to use Safari. The Safari bookmark bar is much more integrated into the whole UI. The text blends better into the background. The Firefox bookmark bar’s gradient really irks me because it separates the bar from the other UI elements.

Tabs

And lastly the tabs. Again, what’s with the friggin’ favicon love Firefox? Loose them or give me a preference to switch them off. They clutter up the whole thing. Safari’s tabs are minimal and sweet. The best part about them is that the Close button doesn’t appear unless you hover over them. Genius! In Firefox they are always visible, only adding to the clutter. They are also on the wrong side in my opinion. Almost everything in the whole Mac OS X system is closed on the left side of the window. It is taking me a while to get used to closing tabs on the right side, even though the button is always visible.

Despite having all these things that I don’t like about the Firefox UI I made the switch today after three Safari crashes. I’ll just have to make do until someone (maybe I’ll look into that myself) designs a super minimal and compact theme for Firefox that integrates well with Mac Os X.

No Impact Man follows Colin Beavan and his family during their year-long experiment to have zero impact on the environment. The rules of the experiment included producing no trash save for compost, purchasing no goods except for food grown within a 250-mile radius, using no carbon-based transportation, and using no paper products. Yes, that includes toilet paper.

Check out Colin’s blog at: http://noimpactman.typepad.com/

I’ve been listening a lot to Major Lazer’s debut LP named Guns Don’t Kill People – Lazers Do featuring such vocalists as Santigold and Nina Sky. The album is described as digital reggae and dancehall from Mars in the future! I think I can safely say that it’s the album of the summer. It just reeks of crazy parties and sick soundsystems and gets me rockin’ every time.

According to Wikipedia Major Lazer is:

a fictional cartoon character, who according to press releases fought as a Jamaican commando who lost his arm in a secret zombie war in 1984. He fights vampires and various monsters, parties hard, and has a rocket powered skateboard.

However this fictional commando doesn’t actually producde the music. The guys behind Major Lazer call themselves Diplo and Switch and are known for producing artists like M.I.A and Santigold.

Pon de Floor feat. Vybz Kartel

Can’t Stop Now feat. Mr. Vegas & Jovi Rockwell

Facebook
Oh Facebook. How I love/hate thee. It’s almost mandatory to be there these days. It’s a nice tool to stay in contact with friends and relatives and an excellent one to advertise events. But I’m sure you know all about it.

Flickr
I’ve been on Flickr for at least three years, sharing photos, work and images. It’s hands down the best image and photo hosting out there. The best part is that it’s dirt cheap, only $25 a year for a pro account. The only thing I’d wish for is the ability to allow public comments on your account.

twitter
I signed up on twitter in February 2007 and then deleted my account after not quite “getting it”. Then I signed up again in 2008 and got the good twitter folks to restore my username. It’s really simple. You have 140 characters. Go wild! After gaining new contacts and exploring the possibilities of the service I’ve come to cherish it and use it almost every day.

tumblr
Tumblr is a kind of micro bloggin service too but allows for a wider use of media and longer posts. It has become very popular for photo and image blogs. For a while it was my only form of blog where I would post quotes, videos and funny images but not much content. In the future I will use tumblr as a place where I share inspiration and other images.

LinkedIn
I haven’t spent much time on LinkedIn to be honest. I do however recognize the potential the tool has for making new contacts and maintaining professional relationships with clients, colleagues and co workers. Note to self: Make more use of LinkedIn.

Delicious
The Delicious social bookmarking service saved my life. Up until I found Delicious I was using the browsers to bookmark every site I wanted to keep the URL of. Needless to say it became a big chunk of steaming mess even though I tried applying a sort of GTD process to the whole thing. Enter Delicious, it jus makes everything much easier and with proper tagging you will never lose a link to an important website again.

Behance
Behance is a place where you can showcase your work in a social media environment. You can jon circles, comment, give ratings, interact and much more. A great place for making new, like-minded contacts. I just have to be more active there.

vimeo
I love Vimeo. It’s just so smooth and tasty and the video quality is great. I plan on buying myself a digital camera that can record HD videos and do some experiments. It will be a while but I plan on it. The 6 videos I have there now are all from my Canon SD1000 camera that recently got stolen on my trip to Barcelona.

YouTube
Even though I have an account there with few cell phone videos I don’t really use YouTube anymore. I much prefer Vimeo for hosting video. The only exception is when I want to host gaming videos. YouTube allows it, Vimeo doesn’t.

last.fm
I, like most other human beings, love listening to music. Last.fm, accompanied by plugins or the amazing CoverSutra (which I use) is a great tool for sharing your playlist and analyzing your music habits. Apparently múm and The Cinematic Orchestra are competing for the top spot as my all time most played bands.

BoxedUp
I’ve been using BoxUp for a while as my universal material wishlist. The idea is to hold a list of my material “wants” and maybe, just maybe publish it on my social networks for upcoming birthdays. haha! I’ve been trying to find a similar service that offers better usability and interface. If you have a suggestions please comment below.

iusethis
Haven’t updated this list in a while but thought I would include it here. Iusethis is mostly a service that lets you know about new and hot applications and important software updates. The social aspect of it lets you pick your applications and see how popular it is. Then there are comments and the usual stuff.

gogoyoko
I can’t seem to link to my profile yet as this website is still in beta. I am very excited about this project. gogoyoko, which opened in Iceland last week, is a social music marketplace where music fans can buy directly from the artists. Artists set the price for their music and get 100% of the sales profit and even earn share of the site’s advertising revenue.

Google
Yep. What’s more official than a Google profile? Doesn’t do much but promises to help me get found on the internet. When searching Google I have a problem finding my own profile. Maybe I’m just daft! I wonder how many page visits it gets.

And there you have it. My social media landscape.

—

Grein þessi var upprunalega skrifuð fyrir fjármálavefinn Skotsilfur.com

Ert þú ein eða einn af þeim sem stoppar við á kaffihúsínu á morgnana fyrir vinnu og nælir þér í einn sjóðheitan kaffibolla og kannski eitthvað brauðmeti með því?

Ferðu í kaffitímanum og verslar þér eitt Snickers og kannski kókdós með?

Hefurðu einhvertíman stoppað og athugað hvað það er mikill peningur á viku? Á mánuði? Á ári?

Ég lauk nýverið við að lesa bókina Smart Couples Finish Rich eftir David Bach. Bókin fjallar um það hvernig pör geta umturnað fjármálum sínum með því að tala reglulega saman um lífsgildi sín, persónuleg markmið og viðhorf til eigin fjármála.

Bókinni er skipt í níu þrep sem fjalla stuttlega um málefni eins og fjárhagslegt atferli, sparnað, lífeyrismál og hlutabréf. Ágætis bók fyrir byrjendur eins og mig.

Þrátt fyrir hve „amerískt“ umfjöllunarefnið er á köflum lendir David á nokkrum góðum og gildum atriðum sem geta átt við okkur öll.

Eitt af þessum atriðum er það sem hann kýs að kalla The Latte Factor.

The Latte Factor er í rauninni sú hugmynd um að margt smátt geri eitt stórt en bara klædd í höfundarréttarvarinn búning.

Latte factor-inn ber nafn sitt eftir atviki á námskeiði sem David hélt eitt sinn. Þar var hann að mæla með að fólk sparaði fimm til tíu dollara á dag og leggði inn á sparireikning. Ein konan í hópnum gapti yfir því hvað hann var að fara fram á og sagði að hún hefði einfaldlega ekki efni á því að spara fimm dollara á dag. Þá spurði David hana að því hver neyslurútína dagsins hennar væri. Það kom þá í ljós að hún fór á Starbucks á hverjum morgni fyrir vinnu og fékk sér Latte og muffin.

Það eitt var að kosta hana fimm dollara á dag eða 25 dollara á viku, 100 dollara á mánuði. Bara kaffi og muffin.

Þarna fann David óþörf útgjöld sem auðveldlega væri hægt að komast hjá með t.d. því að borða hollan og góðan morgunmat heima hjá sér áður en lagt væri til vinnu. Þarna var komin leið fyrir hana til að spara allt að 5 dollara á dag.

Að lokum sýndi David hvernig morgunkaffið gæti verið að kosta greyið konuna milljónir amerískra dala.

Margt smátt gerir eitt stórt.

Fyrir ekki svo löngu var minn Latte factor í formi drykkjarins Coca Cola.

Virka daga rölti ég vanalega út í búðina við hliðina á vinnustaðnum og nældi mér í eina kókdós á 110 krónur og oftast eitthvað smotterí með því.

110 krónur á dag eru 550 krónur á viku, 2.200 krónur á mánuði. Á ári er það 26.400 krónur.

Segjum að ég hefði í sleppt því að fá mér dós af kóki á hverjum degi og lagt í staðinn þessar 2.200 krónur inn á sparireikning með t.d. 5% vöxtum:

Eftir 1 ár ætti ég 27.720 krónur.*
Eftir 2 ár ætti ég 55.575 krónur.*
Eftir 5 ár ætti ég 149.798 krónur.*
Eftir 10 ár ætti ég 340.983 krónur.*
Eftir 15 ár ætti ég 584.988 krónur.*
Eftir 30 ár ætti ég 1.801.135 krónur.*
Eftir 40 ár ætti ég 3.274.842 krónur.*

*Ef að útreikningar mínir eru réttir.
(Auðvitað væri hægt að ávaxta féið á mun betri hátt með mikið hærri vöxtum en hér eru 5% vextir gefnir sem lægsta dæmi.)

Þrjár milljónirtvöhundruðsjötíuogfjögurþúsund bara fyrir kókdós á hverjum virkum degi í 40 ár!

Ég gerði mér auðvitað ekki grein fyrir þessu þá og það var ekki fyrr en snemma á þessu ári að ég hætti að drekka kók á virkum dögum. En nú er ég virkileg að spá í að leggja þessar 2.200 krónur sem ég spara á mánuði inn á sparireikninginn minn. Ég get hugsað það sem verðlaun fyrir fórnina. Ég græði á minnkaðri kókdrykkju.

Latte factor-inn getur birst fólki í mörgum myndum. Sumir reykja pakka af sígarettum á dag, aðrir kaupa kaffi á morgnana, fara út að borða í hádeginu, kaupa nammi á kvöldin, leigja video á hverjum degi, skrifa 10 sms á dag o.s.frv.

Galdurinn er að finna hvar þú getur gert litlar fórnir í dagsrútínunni þinni eða breytt til þannig að þú sparir í kjölfarið nokkur hundruð krónur á dag. Taktu síðan þessa upphæð saman fyrir mánuðinn og leggðu inn á sparireikning. Það getur virst lítil upphæð eftir einn mánuð en ei

—

Grein þessi var skrifuð fyrir vef Félags íslenskra teiknara; teiknarar.is

Í hvert skipti sem ég er geri tilboð í verk er ég nær undantekningalaust beðinn um að lækka verðið eða gefa einhverskonar afslátt.

Það er ekki vegna þess hve mikið ég hef ákveðið að taka á tímann eða vegna þess hve ósanngjarn og gráðugur ég er.

Ég hef unnið sjálfstætt, á einn eða annan hátt, í 10 ár og miðast verðin mín við reynslu mína, færni, yfirbyggingu og aðra mikilvæga þætti. Ég tel að verðin mín séu sanngjörn endurspeglun á hvað ég þarf að hafa til að koma út í nægum plús til að halda uppi rekstrinum, borga reikninga og fæða mig og mína.

Ég er ekki sá dýrasti og ég er heldur ekki sá ódýrasti.

Samt sem áður fæ ég nær alltaf þessa spurningu og nú síðast í dag fékk ég eftirfarandi línu sem svar við tilboði: „Ertu maður í að lækka þig?“

Ég svaraði neitandi og útskýrði hversvegna verðið væri sanngjarnt og að hönnun væri fjárfesting sem á það til að marg-endurborga sig. Ég á enn eftir að fá svar og veit ekki enn hvort að ég fái verkefnið. En það er margfalt betra til lengra tíma litið en að svara játandi og lækka verðið.

Þetta fékk mig til að velta fyrir mér hvers vegna litið er á verð í grafískri hönnun sem samningsatriði. Hvers vegna er það orðið að veruleika að viðskiptavinir búist við lækkunum eða afslætti frá grafískum hönnuðum á meðan aðrar starfsgreinar njóta þeirrar virðingar að verðleggja sig nær óaðspurðar?

Það biður enginn bifvélavirkja að lækka verðið er það?
Sjá: http://freelanceswitch.com/freelance-freedom/freelance-freedom-40/

Erum við ekki nógu örugg með eigin verðlagningu? Erum við of hrædd við að segja nei og stofna verkefninu í hættu? Eru allir að gefa afslátt hingað og þangað?

Grafískir hönnuðir, hvort sem þeir ákveða að taka 500 kr. eða 25.000 kr. á tímann, ættu að vera öruggir með þá ákvörðun og standa fastir við hana. Verðlagningin ætti að endurspegla reynslu, hæfni, þjónustu, yfirbyggingu o.s.frv. á sanngjarnan hátt og hvað hönnuðurinn þarf til að framfleyta sér og sínum rekstri.

Ef að þú ert ekki með á hreinu hvað tíminn þinn kostar og hvers vegna skaltu þó ekki búast við því að viðskiptavinirnir samþykki hljóðalaust.

Settu upp verð, hvort sem það er tímakaup eða fast tilboð, og haltu þig við það. Ekki rokka til og frá í verði. Ekki bjóða einum kúnna 5.000 kr. á tímann og öðrum 3.000 kr. Hlutir eiga það til að fréttast og oft er ekki langt þangað til kúnni A biður þig um 2.000 kr. afslátt eins og kúnni B fær. Þetta er tíminn þinn sem við erum að tala um. Hann er alveg jafn dýrmætur hvort sem þú ert að vinna fyrir Baug eða Fiskibúð Péturs.

Það getur verið freistandi að lækka verðið til þess að næla í verkefni (ef það er lítið að gera) eða að koma löppinni inn um hurðina hjá nýjum kúnna. Hinsvegar verður þú að gera þér grein fyrir að ef þú lækkar verðið þá ertu oftast að mála þig út í horn. Viðskiptavinurinn mun ganga að því að þetta sé þitt verð og öll verkefni sem hann sendir þér í framtíðinni verða bundin þeim prís. Ef þú ætlar að hækka verðið í þitt venjulega verð áttu á hættu að missa kúnnann. Þú situr semsagt uppi með kúnna sem borgar illa og á endanum mun vinna þín endurspegla þá frústrasjón og koma niður á ykkur báðum.

Ef þú gefur kúnnanun þínum afslátt einu sinni mun hann aldrei hætta að spyrja. Hér tala ég af reynslu.

Hættu að lækka verðið hjá þér! Það eyðileggur fyrir þér og það eyðileggur fyrir okkur hinum. Ennfremur eyðileggur það hægt og rólega samband þitt við viðskiptavininn.

Með því að lækka verðið hjá þér eftir að þú hefur gert verktilboð sendir þú kúnnanum þínum meðal annars eftirtalin skilaboð:

1. Grafísk hönnun er áhugamannafag.
2. Þú tekur ekki starfið þitt alvarlega.
3. Þú veist ekki hvers virði þú ert. Alltaf hægt að semja þig niður.
4. Fyrsta tilboðið þitt er alltaf slembireikningur.
5. Verkin þín verða verri. (Álit og verð haldast í hendur!)
6. Það er hægt að tuskast til með þig.
7. Þig sárvantar verkefnið/peninginn af því að þú hefur ekkert að gera.

Ef þú lendir á kúnna sem biður þig um að lækka verðið skaltu forðast að verða við bón hans eins og heitan eldinn. Biddu hann frekar um að draga úr umfangi verkefnisins, gefa þér meiri tíma, brjóta verkefnið í nokkra áfanga o.sfrv. Biddu hann að senda þér hans hugmyndir um verð og segðu honum hvað hann getur fengið fyrir það. Bjóddu honum jafnvel að leita til annarra hönnuða. Að þú lækkir verðið kemur bara illa út fyrir þig. Ef kúnninn er ekki tilbúinn til að fjárfesta í þér og vöru þinni væri betra fyrir hann (og þig) að snúa sér annað.

Ef eitthvað er þá ættirðu í raun að hækka verðið þegar þú lendir á viðskiptavin sem biður þig að lækka hjá þér verðið. Það er greinilegt að hann metur þig ekki af verðleikum, virðir ekki tíma þinn og lítur ekki á vöruna þína eða tíma þinn sem góða fjárfestingu.

Að síðustu, ef þú kemst einhvertíman ekki hjá því að gefa afslátt af einhverri undarlegri ástæðu skaltu ekki bara lækka verðið og segja það gott. Komdu kúnnanum í skilning um að hann sé í raun og veru að fá afslátt af venjulegu verði og hann komi ekki til með að vera á þeim kjörum endalaust. Láttu hann einnig vita hvers vegna hann er að fá afslátt. Mikilvægt er að sýna alltaf upphafsverðið. Hægt er að setja það upp á eftirfarandi hátt:

Vinna við bækling
________________
Verð: 320.000 kr.
Kynningarafsláttur*: 20.000 kr.
Verð eftir afslátt: 300.000 kr.
——
*Kynningarafsláttur er aðeins gefinn við fyrsta verk og nær ekki til annarra viðskipta milli verktaka og verkkaupa.

Eins og svo margt annað hvað viðskipti og grafíska hönnun varðar snýst verðlagningar- og tilboðsferlið um góð samskipti. Kúnninn þarf að gefa þér góða lýsingu á umfangi verksins og þú þarft að gefa góða lýsingu á ferlinu sem fer í að vinna það. Vertu viss um að viðskiptavinurinn skilji hvers vegna tíminn þinn og hönnunin þín kostar það sem hún kostar. (og að þú skiljir það líka). Fræddu hann um vinnu þína og hverju fjárfestingin getur hugsanlega skilað í framtíðinni. (e. Return of Investment)

Í guðsbænum láttu hann síðan skrifa undir samning.

Þegar íslensk fyrirtæki, félagshópar eða einstaklingar þurfa á grafískri hönnun að halda hafa þeir oftast um tvennt að velja. Annarsvegar að hafa samband við auglýsingastofu og hinsvegar að velja sjálfstætt starfandi hönnuð.

Það getur verið misjafnt hvor kosturinn hentar verkefninu eða fyrirtækinu en áður en ákvörðun er tekin er gott að hafa eftirfarandi atriði í huga.

Fyrsta atriðið sem kemur til umhugsunar er oftar en ekki kostnaður. Það er ekkert launungamál að stundum þurfa fyrirtæki að passa upp á fjárhaginn og ekki síst núna þegar kreppir að. Sjálfstætt starfandi hönnuður er tvímælalaust ódýrari kostur. Þú greiðir aðeins fyrir sérþekkingu og tíma eins hönnuðar en ekki fyrir mikla yfirbyggingu og aðra starfsmenn auglýsingastofunnar. Með því að velja sjálfstætt starfandi grafískan hönnuð geta sparast gríðarlega miklir fjármunir til lengri tíma litið.

Að auki má nefna að hjá sjálfstætt starfandi hönnuði er enginn falinn kostnaður. Öll verð og samningsatriði eru rædd fyrir upphaf verks og ef að upp koma aðrir óvæntir kostnaðarliðir eru þeir ræddir áður en farið er í framkvæmdir.

Annað sem er mjög mikilvægt er þjónusta. Persónuleg þjónusta er þar sem sjálfstætt starfandi grafískur hönnuður blómstrar. Þegar þú velur þér sjálfstætt starfandi hönnuð veist þú að hverju þú gengur. Það er bara einn aðili sem þú hefur samband við og sá hinn sami mun vinna verkið. Það er enginn ósýnilegur veggur á milli ykkar og þú hefur beinan aðgang að uppsprettunni. Á auglýsingastofu veist þú sjaldan hver er settur í verkið og hvaða hæfileika hann hefur, þarft að fara með allar þínar beiðnir í gegn um svonefndan tengil og svo sjá enn aðrir um viðskiptahliðina. Sjálfstætt starfandi grafískur hönnuður mætir þínum þörfum með því að hlusta á þig og vinna náið með þér allt ferlið.

Flestir sjálfstætt starfandi grafískir hönnuðir halda úti stóru og fjölbreyttu samstarfsneti. Samstarfsaðilar eru t.d. ljósmyndarar, prentstofur, bókbindarar, forritarar, textagerðarmenn, kvikarar, myndskreytar og 3D teiknarar. Ef upp kemur þörf fyrir sérþekkingu þeirra finnur hönnuðurinn þann samstarfsaðila sem hentar verkefninu þínu og hann vinnur náið með þér. Þannig skapast fjölbreyttar og viðeigandi lausnir í hvert skipti.

Metnaður er annað mál. Fyrir sjálfstætt starfandi grafískum hönnuði er grafísk hönnun meira en bara vinna sem borgar reikningana. „Freelance-ið“ er lífstíll og ákveðin yfirlýsing. Verkefni fyrir sjálfstætt starfandi grafískum hönnuði er ekki bara enn einn verkseðillinn sem kemur frá tenglinum heldur einstakt tækifæri til að gera betur í dag en í gær og skapa verk sem tekið er eftir og um fram allt virkar fyrir viðskiptavininn og viðskiptavini hans.

Sveigjanleiki er mikilvægur í öllu samstarfi. Sjálfstætt starfandi hönnuðir búa yfir þeim ótvíræða kosti að geta boðið upp á mikinn sveigjanleika. Í fyrsta lagi hefur hönnuðurinn sveigjanleika til að ýta öllu til hliðar og sýna verkinu þínu ómælda athygli yfir ákveðinn tíma þar sem hann hefur sjálfur yfirsýn yfir alla sína skiladaga og skuldbindingar. Sjálfstætt starfandi hönnuður hefur einnig sveigjanleikan til að koma til móts við viðskiptavin sinn og starfa undir hans þaki á meðan verkefninu stendur til að skapa enn nánara og skilvirkara samstarf. Hjá sjálfstætt starfandi hönnuði eru allir möguleikar í stöðunni.

Ofangreind atriði tekin saman:

• Kostnaður: Sjálfstætt starfandi grafískri hönnuðir eru ódýrari kostur. Þú greiðir fyrir sérþekkingu en ekki yfirbyggingu. Gríðarlegir fjármunir sparast til lengri tíma. Enginn falinn kostnaður.
• Persónuleg þjónusta: Það er bara einn aðili sem þú hefur samband við og sá sami mun vinna verkið. Enginn ósýnilegur veggur. Beinn aðgangur. Þú velur þann sem þú vinnur með. Enginn millimaður.
• Fjölbreytileiki: Stórt og fjölbreytt net samstarfsaðila með mikla sérþekkingu.
• Metnaður: Mikill metnaður. Verkin tala. Mikilvægt að verkin virki fyrir viðskiptavini og viðskiptavini þeirra.
• Sveigjanleiki: Sjálfstætt starfandi grafískir hönnuðir geta boðið viðskiptavinum sínum upp á mikinn sveigjanleika. Skilvirkara samstarf.

Until now I’ve mostly blogged in Icelandic. As I have friends, family and colleagues everywhere in the world and of all nationalities I have come to the conclusion that blogging in English is the way to go. It enables me to reach a wider audience and I get to expand my vocabulary and English writing skills.

The blog is powered by Wordpress, which is by far my favorite blogging platform. I designed (CSS, HTML) the theme using the Whiteboard Wordpress framework by Brian Purkiss. Many thanks to him.

Anyways, lets get on with it!