Wouter Rijneveld's weblog

Ontwikkelingsjongens

2008-11-21T22:00:00.000+01:00

Ik zit momenteel in Kampala, op uitnodiging van USAID, niet al te goedkoop hotel. Om kritisch te blijven op mezelf in dit soort situaties hieronder een gedicht van Ross Coggins met erg vije Nederlandse vertaling. Hopelijk schendt ik geen copyrights...
Dit gedicht is natuurlijk veel te kritisch en veel te generaliserend en valt mijn eigen werk radikaal aan. Voor de goede orde: ik geloof absoluut nog in het werk wat ik doe, maar dit gedicht geeft me kippenvel:

Excuse me, friends, I must catch my jet I'm off to join the Development Set; My bags are packed, and I've had all my shots I have traveller's checks and pills for the trots!	Sorry vrienden, ik moet m'n jet halen ik moet naar de ontwikkelingsjongens M'n tassen vol, prikken gehaald Credietkaarten en pillen voor alle ontberingen
The Development Set is bright and noble Our thoughts are deep and our vision global; Although we move with the better classes Our thoughts are always with the masses.	De ontwikkelingsjongens zijn slim en nobel Hebben diepe gedachten en een wereldwijde blik Hoewel we altijd met hogere kringen omgaan Zijn we in gedachten altijd bij de armen.
In Sheraton Hotels in scattered nations We damn multi-national corporations; injustice seems easy to protest In such seething hotbeds of social rest.	In Sheraton hotels in allerlei landen schelden we op internationale bedrijven onrecht is best makkelijk te bevechten vanuit deze broeinesten van sociale rust.
We discuss malnutrition over steaks And plan hunger talks during coffee breaks. Whether Asian floods or African drought, We face each issue with open mouth	Ondervoeding bespreken we bij een biefstukje We plannen hongerbesprekingen bij de koffie Aziatische vloeden, Afrikaanse droogten Alles pakken we aan met open mond.
We bring in consultants whose circumlocution Raises difficulties for every solution -- Thus guaranteeing continued good eating By showing the need for another meeting.	We brengen breedsprakige consultants Die voor elke oplossing moeilijkheden bedenken En daarmee zorgen dat we goed blijven eten Omdat we zo nog een vergadering nodig hebben
The language of the Development Set Stretches the English alphabet; We use swell words like "epigenetic" "Micro", "macro", and "logarithmetic"	De taal van de ontwikkelingsjongens rekt de grenzen van het Nederlands op we gebruiken woorden als 'epigenetisch' 'micro', 'macro' en 'logaritmetisch'
It pleasures us to be esoteric -- It's so intellectually atmospheric! And although establishments may be unmoved, Our vocabularies are much improved.	Het is leuk zo esoterisch te zijn het voelt zo lekker intellectualistisch en hoewel er verder niks echt verandert is ons woordgebruik wel weer verbetert
When the talk gets deep and you're feeling numb, You can keep your shame to a minimum: To show that you, too, are intelligent Smugly ask, "Is it really development?"	Als gesprekken heel diep gaan en je je stom voelt Kun je jezelf makkelijk schande besparen en laten zien dat je ook intelligent bent: vraag gewoon: 'is dat echte ontwikkeling?'
Or say, "That's fine in practice, but don't you see: It doesn't work out in theory!" A few may find this incomprehensible, But most will admire you as deep and sensible.	Of: 'Dat klopt wel in de praktijk, maar snap je niet dat dit in de theorie niet klopt!' Sommigen zullen dit niet begrijpen Maar de meesten zullen je diepte bewonderen
Development set homes are extremely chic, Full of carvings, curios, and draped with batik. Eye-level photographs subtly assure That your host is at home with the great and the poor.	Huizen van ontwikkelingsjongens zijn erg chic Vol exotische dingen en batik gewaden. Close-up foto's verzekeren je subtiel dat je gastheer thuis is met zowel rijk als arm
Enough of these verses - on with the mission! Our task is as broad as the human condition! Just pray god the biblical promise is true: The poor ye shall always have with you.	Genoeg gedicht - voort met de roeping Onze taak is zo breed als alle menselijke problemen Bidt alleen tot God dat de bijbelse belofte echt klopt: 'De armen zul je altijd met je hebben'.

Middel of doel

2008-11-12T21:40:00.001+01:00

Je hoort vaker dat je op moet passen dat een middel geen doel wordt. Toch valt het soms niet mee dat zelf toe te passen als je zelf een middel hebt ontwikkeld. Als dit naast andere middelen of instrumenten gezet wordt die tot hetzelfde doel leiden, heb je (ik) al snel de neiging om mijn eigen middel toch een beetje voorrang te geven boven andere middelen. Het middel wordt dan ook een beetje doel. 't Is tenslotten "mijn" middel... B.v.:

Je hebt een instrument ontwikkeld en die wordt aan de kant gelegd. Iets anders wordt gekozen om hetzelfde te bereiken. Bijvoorbeeld face to face gesprekken in plaats van een questionnaire via SurveyMonkey.
Je bent enthousiast voor 'iets' en dat wordt niet geaccepteerd, bijvoorbeeld web 2.0 tools. Een andere oplossing wordt gekozen, b.v. gewoon email gebruiken in plaats van werken met Google Docs. Het is dan heel lastig om het 'echt, objectief betere' van jouw oplossing te onderscheiden van de persoonlijke, subjectieve kant, n.l. dat 'jouw' oplossing niet wordt gekozen.
Heel andere 'sector', christelijk geloof: je wilt dat mensen via de Bijbel God leren kennen, maar intussen verdedig je je eigen versie of vertaling van de Bijbel. Je houdt vast aan een bepaald middel en dat kan zelfs het doel tegenhouden.

Intelligent Design

2008-09-06T22:00:00.001+02:00

In de vakantie het originele boek over Intelligent Design van Behe gelezen. Had er best veel over gehoord en rondom gelezen. Beeld wat ik had was: toch wel wat onwetenschappelijk, te dicht bij de pseudo-wetenschappelijke creationisten die koste wat kost moeten bewijzen dat elke letter van de Bijbel wetenschappelijk waar is ("letter" volgens de eigen interpretatie wel te verstaan). In ieder geval dacht ik dat ID een aantal uitspraken doet over Wie of wat die "intelligente ontwerper" zou zijn. Al deze gedachten bleken absoluut niet te kloppen.

Behe is biochemicus en schrijft over 'irreducibly complex systems': biochemische systemen in de cel (dat is Darwin's black box omdat men toen nog helemaal niet wist wat zich in de cel afspeelt), die zodanig complex zijn dat alle elementen erin onmisbaar zijn en niet gradueel toegevoegd kunnen zijn. Zijn stelling in het boek is dat dergelijke systemen niet volgens het Darwinistische mechanisme kunnen zijn ontwikkeld: van een serie kleine mutaties die door natuurlijke selectie boven komen drijven. Er zijn namelijk geen zinvolle tussenstapjes te bedenken. Hij laat heel uitgebreid zien dat er op het niveau van biochemie nagenoeg geen pogingen worden ondernomen om van dit soort complexe systemen te laten zien hoe die geevolueerd zouden zijn. Als voorbeeld: het systeem van bloedstolling, waarbij tientallen eiwitten heel nauwkeurig op elkaar inspelen.
Uit de aanwezigheid van zoveel precies op elkaar afgestelde onderdelen, die gezamenlijk een functie hebben, concludeert Behe de waarschijnlijkheid van ontwerp (in plaats van toeval dus). Hoe meer onderdelen zo functioneel op elkaar afgesteld zijn (zonder dat zinvolle tussenvormen mogelijk zijn), hoe groter de waarschijnlijkheid van ontwerp.

Behe heeft het specifiek over complexe biochemische systemen. Andere biologische systemen kunnen volgens hem wel degelijk langs de weg van geleidelijke evolutie ontstaan zijn.
Over de identiteit van de ontwerper doet Behe geen uitspraak omdat dat buiten het terrein van de wetenschap valt. Ook de discussie dat ID 'niet christelijk genoeg' en dat de ontwerper van ID niet God kan zijn, zijn dus onzinnig: daar zegt ID helemaal niets over.
In ieder geval lijkt mij na lezen van z'n boek het verwijt dat ID niet wetenschappelijk is absoluut onzinnig. Voor mij maakt Behe plausibel wat ik al geloofde: dat er wel degelijk sprake is van een Ontwerper - over wie ik vervolgens meer lees in de Bijbel.

Niemandsland

2008-05-01T21:36:00.003+02:00

Een jongen van 10 verliest zijn moeder, zijn vader gaat psychisch onderuit, en hij belandt in de jeugdzorg. Gebaseerd op echt verhaal. Familie zei dat je dit boek niet met droge ogen kunt lezen. Dat geloof ik niet zo snel, maar hier scheelde het niet veel.

De jongen krijgt met alles van jeugdzorg te maken en verhuist tig keer. Er wordt niet een uitgesproken negatief beeld geschetst van jeugdzorg, er zit een groot verschil tussen personen, maar toch is het verhaal erg triest.

Punten die voor mij spreken:

Het grote verschil tussen gezin en instelling: georganiseerde aandacht faalt altijd. Meest concreet: hij komt op verjaardag naar beneden en de verplichte slingers ontbreken: 'zal ik maar weer even naar boven gaan?' 'OK'. Even later: 'kom maar naar beneden, je bent toch jarig vandaag?'. Mensen die 'niet betaald worden om belangstelling te tonen' hebben bij voorbaat een heel groot streepje voor bij de jongen.
Hoe de echte interesse in wat de jongen heeft meegemaakt tussen wal en schip raakt, ofwel tussen tientallen verzorgers, leiders, therapeuten etc. toch niet aan de orde komt (de jongen sluit zich ook steeds meer af). Na een aantal jaren weet hij nog steeds niet hoe zijn moeder is overleden. Niemand heeft hem dat ooit verteld en niemand komt erachter dat dit zijn obsessie is.
Het negatieve effect van doorgeslagen regelgeving. Zijn leerdoel is 'sociale contacten leren', maar mag maar 2 afspraken buiten de instelling per week. Een gesprekje in de supermarkt wordt ook als afspraak aangemerkt en komt in mindering op de bezoekregeling.
De regelgeving lijkt verder te gaan dan de communicatie tussen leiding aan kan: enorm veel details aan regels, die met overdrachten tussen leiders niet goed overkomen en leiden tot misverstanden.
Het grote verschil tussen jeugdzorgwerkers: hoe minder echte interesse - hoe minder echt contact - hoe meer regeltjes. Echte interesse wordt al snel door andere leiders als 'te betrokken' gekenmerkt en er lijkt in het boek inderdaad een verband te zijn met burnouts.
Hoe de jongen zelf haarfijn doorheeft hoe het werkt: hoe de regels de leerdoelen tegenspreken; hoe miscommunicatie aan de kant van leiding wel kan, maar foutjes aan de kant van hemzelf onmiddellijk resulteren in een 'consequentie' (=straf).

Wat betreft m'n eigen werk, moest ik sterk aan 2 dingen denken:

1) de vele ontwikkelingsprojecten waar wonen in instellingen / gezinsvervangende tehuizen / weeshuizen / kostscholen gestimuleerd wordt (of als eerste optie geaccepteerd wordt). Dit boek laat enorm scherp zien hoe groot het verschil is tussen een gezin of alle vervangingen ervan. Het verschil tussen aandacht van 'betaalde zorgwerkers' en een natuurlijke plaats in een gezin.

2) de theorie van de presentie: aandachtige nabijheid waarbij subjectieve relaties op een professionale manier een expliciete plaats krijgen in het zorgproces. Dit boek is een sterke bevestiging van het belangwekkende van deze beweging.

perspectiefwisseling

2008-02-16T09:37:00.004+01:00

Momenteel bekijk ik het leven vanuit een heel ander perspectief dan ik gewend ben: passief in plaats van actief; afhankelijk in plaats van zelfstandig; 'beneficiary' in plaats van 'do-goody'; en soms (bv als je in een MRI scanner ligt) als object in plaats van subject.
Het is wel goed om de wereld zo eens vanuit een ander perspectief te bekijken; maakt me klein om te zien hoeveel mensen bezorgdheid en liefde tonen (in NL maar zeker ook in India); helpt ook om je eigen relativiteit weer eens te beseffen.
Ik herinner me nu dat ik de vele keren malaria in Nigeria ook steeds als nuttige relativeringsdagen beschouwde (zonder dat het daarmee leuk was).
Waar ik ook verschillende keren aan moest denken de afgelopen dagen is het belang van presentie. Mensen die vanuit het oogpunt van efficientie helemaal niet zoveel tijd aan mij hadden hoeven besteden, maar dat wel deden - er gewoon waren.

Een inch in het heelal

2008-02-13T04:41:00.001+01:00

Gezien vanuit het heelal is de aarde miniscuul.
Op de hele aarde is een inch ongeveer niets.
Maar wel het verschil tussen leven en dood.
Als een grote boom in India op de auto valt en door het autodak je hoofd schampt en op je schouder komt.
Nu kost het een aantal weken rust om kleine beschadigingen in m'n wervels en een breuk in m'n sleutelbeen te laten genezen.
Een inch opzij en het verhaal was heel anders geweest.
Ik geloof in God - en (veel verbazender), Hij gelooft blijkbaar ook nog steeds in mij.

Opstand tegen eigen opvattingen

2008-01-25T08:36:00.000+01:00

‘Voor mij is schrijven voortdurend in opstand komen tegen je eigen opvattingen'
Paul Scheffer

Aardige quote. Niemand hoeft dus verbaasd te zijn om tegenstrijdigheden te vinden binnen mijn eigen weblog.

vuurwerk

2008-01-03T09:15:00.000+01:00

Vorig jaar hadden we de kinderen allemaal wat geld gegeven met de keuze het te besteden aan vuurwerk, of spaarpot, of goed doel. Daardoor ging vuurwerk m'n neus voorbij.

Dit jaar was de verdeling anders met 53% voor vuurwerk, 27% voor het goede doel en 20% voor de spaarpot. Er lijkt een invloed van de factor gender / geslacht te zijn. Ik kan alleen niet zo snel een statistische toets vinden die dit met 95% betrouwbaarheid bewijst voor een steekproefgrootte van n=3.

Life Style

2007-12-18T09:49:00.000+01:00

Levensstijl blijft me intrigeren. Ergens in een doos moet ik zelfs nog de eerste jaargangen van de vrekkenkrant hebben liggen. De naam sprak me ook toen niet echt aan, maar de idee erachter, simple lifestyle, wel. Ook ben ik een aantal jaar lid geweest van het blad Genoeg - heb dat vorig jaar ingewisseld voor Goede Waar / PPP.
Intussen ben ik toch wel een stukje kapitalistischer geworden. Niet in de eerste plaats door onze eigen omhooglopende levensstijl (of toch???), maar vooral door het denken over bedrijfsontwikkeling, eerlijke handel en business development services.

Een collega stuurde me een heel erg aardig filmpje over consumptie en de gevolgen ervan. Een 'aardige' quote: "De derde wereld = onze spullen die per ongeluk in andermans gebied terecht zijn gekomen". Ook de weergave van het cirkeltje 'werken - tv=reclame kijken - meer kopen - meer werken, etc. is erg sterk.

M'n kritiek: het bedrijfsleven komt naar voren als grote boeman en MVO wordt niet genoemd. Ik heb het bedrijfsleven beslist minder negatief op m'n netvlies staan.

Dit flimpje is alleen het eerste stukje. De andere hoofdstukken staan ook op YouTube. En anders op www.storyofstuff.com.
Als het gaat om simple lifestyle, vind ik het Lausanne Occasional Paper over dit onderwerp goed (ook al ben ik geen grote fan meer van Ron Sider).
Als het gaat om praktische uitwerking hiervan, is dit de beste en leukste verzameling links die ik ken.

Het valse leven

2007-09-29T16:23:00.000+02:00

Dit boek van Ute Scheub gaat over het Nazi verleden van haar vader, en vooral over haar eigen verwerking hiervan. Onze bieb had het niet en ik moest het aanvragen - maar dat was de moeite waard.

Hoe ze haar eigen verwerking van haar 'slechte' vader beschrijft, is indrukwekkend: ze weet niet precies wat hij allemaal wel en niet gedaan heeft: joden vermoord, burgers gedood? Maar ze eigent het probleem zich helemaal toe: de lijken in de kast van mijn vader zijn ook mijn vader. Het boek is daarmee helemaal een voorbeeld van hoe in het boek De liefdesladder de relaties tussen ouders en kinderen beschreven worden. Scheub probeert ook heel erg uit te vinden wat haar vader gemaakt heeft zoals hij is.

Wat mij nog veel meer aansprak is hoe ze haar vader beschrijft na de oorlog: hij is een enorm in zichzelf gekeerd man, die veel theoretiseert en alleen maar in abstracte termen kan denken en praten. Hij ontwikkelt allerlei theorieen rondom termen als partnerschap, raszuiverheid, soldateske geloofsvormen, plicht, binding, zedelijkheid, offer - en de zelfmoord die hij pleegt tijdens een grote bijeenkomst is de ultieme gevolgtrekking.
Hij verwijt zijn gezin (vooral zijn vrouw) dat ze hem niet kunnen volgen en niet genoeg openstaan voor alle ideeen die hij ontwikkelt.

Hij was een opgejaagde missionaris, maar niemand begreep zijn missie.

Eigenlijk is hij een zielig en miskend figuur die zich steeds verder in zichzelf terugtrekt in zijn eigen theoretische gelijkhebben, wat hij alleen nog maar opschrijven kan en niemand echt duidelijk kan maken, en die eigenlijk sociaal en psychisch zo erg met zichzelf in de knoop zit en een steeds grotere bunker om zichzelf heen bouwt, waarin hij alles en iedereen aanvalt en in geen geval de twijfel aan zichzelf binnenlaat - totdat het eindigt met de fles cyaankali.

Dit is een van de boeken die voor mij bepaalde waarschuwingen uitzenden - misschien omdat ik de mogelijkheid van een klein beetje herkenning niet helemaal kan uitbannen?

O o m'n koopkracht

2007-09-18T21:17:00.000+02:00

Vandaag in de auto op de radio de verhalen gehoord naar aanleiding van de begroting voor 2008. De koopkracht gaat 0,25% achteruit. En dat is heel errug erg.

Dat betekent dat ik ongeveer 1 euro per week minder uit kan gaan geven.

Nu hebben wij natuurlijk geluk dat we 4 kinderen hebben, want dan kunnen we het door 6 delen en hoeven we allemaal maar 0,17 euro per week in te leveren. En dat kan natuurlijk weer met het zakgeld van de kinderen verrekend worden...

Waarom krijg ik nou een vieze smaak in m'n mond?

participatie

2007-09-01T09:48:00.000+02:00

Participatie maakt ontwikkeling effectiever. Daarbij zijn er verschillende meningen of participatie van mensen nu een middel is of dat het misschien wel het doel van ontwikkelingswerk is.

Wij hebben 3 kinderen die oud genoeg zijn om werkjes te doen. Toen het 'vanzelf' van het meehelpen er wat afging, hebben we ze vaste taken gegeven: tafel dekken, werkjes onder het eten, tafel afruimen.
Nu was de tijd gekomen om een keer te wisselen. Ook dat ging niet zonder slag of stoot en we wilden niet gewoon zeggen 'dit is het'. Dus mochten de 3 kids alledrie 2 werkjes op (laten) schrijven, maar niet het werkje wat ze nu deden. Wij beloofden dat we 1 van deze 2 opgeschreven werkjes zouden uitkiezen.
Ze hadden vaag het gevoel dat ze genept werden, maar toch vergemakkelijkte deze participatieve methode de acceptatie.

Soms heb ik het gevoel dat participatie bij ontwikkelingswerk ongeveer net zoiets is.

vakantie 2007

2007-08-24T15:36:00.000+02:00

net terug van 2 weken heerlijke vakantie. Zonder internet.

Werkmentaliteit

2007-08-01T21:47:00.000+02:00

Ik ben van jongs af aan opgegroeid met een ouderwets arbeidsethos, van jongs af aan met m'n handen leren werken, tot ver tijdens m'n studententijd. Bij mensen in tuinen, bij een hoveniersbedrijf, bij boeren, een bouwbedrijf, een speeltoestellenbedrijf, etc. En ik ben ontzettend blij dat ik dat in mijn opvoeding heb meegekregen. Met tegelijkertijd het besef dat het leven niet draait om werken, geld verdienen en status opbouwen.

In mijn baan werk ik met m'n hoofd en veel minder met m'n handen (behalve als ik bij een partner op bezoek ben en de auto komt vast te zitten). Ik kan m'n kinderen niet concreet meenemen met 'werken', houd zelf geen tuinen van andere mensen meer bij (nauwelijks die van mezelf) en heb niet veel boeren in m'n directe sociale omgeving. En toch wil ik m'n kinderen iets van dezelfde werkersmentaliteit meegeven die ikzelf meegekregen heb.

What to do?

We hebben voor de vakantie een huisje gehuurd bij een boerderij, een veeboer in België; kunnen de kinderen bij de koeien rondlopen en afleren om te zeggen dat mest stinkt. Vroeger vond ik dat nep. Nu kan ik daarmee tenminste wat.
Ik klus een beetje thuis: schilderen, en maak met m'n kinderen kleine werkcontractjes, met plichten en rechten: 1 morgen werken (schuren, afnemen, onkruid uit de tuin halen, vegen), 3 uur werken met een half uur pauze; dan krijg je 3 euro. En je mag niet tussendoor weglopen.

Tja, je moet wat.

Betere en andere ideeën welkom.

ik

2007-07-17T20:32:00.000+02:00

Opnieuw heb ik de omschrijving van mezelf in deze blog aangepast. Jezelf kort omschrijven is moeilijk. Wie ben ik, wat wil ik communiceren, en waarom? Over mijn eerste zelfomschrijving was ik eigenlijk vanaf het begin niet tevreden; iets met 'kritisch denkend'. Wat ik ermee bedoelde was dat ik hoop niet met een stroom meegevoerd te worden maar ook zelf denk. Intussen kwam het nogal aanmatigend over. Gelukkig waren er mensen die feedback gaven.

Nu heb ik alleen maar twee haakjes toegevoegd, om de laatste 5 letters van 'ontwikkelingswerk'. Ik was het lang van plan en aarzelde nogal. Weet niet goed waarom ik aarzelde, misschien legt het teveel nadruk op verandering van mijzelf - alsof ik oude vertrouwde dingen zomaar loslaat, of een beetje evolutionistisch - steeds beter?

Toch heb ik de haakjes gezet. Wat me de doorslag gaf, was het stuk in het boek the aid chain, waarin benadrukt wordt dat in ontwikkelingswerk de subjectieve factor meestal vergeten wordt: de reflectie op wie je zelf bent. Dat deed me ook denken aan de nadruk van mensen zoals Brian Myers (Walking with the poor) die zegt dat ontwikkelingswerk altijd wederkerig moet zijn: niet wij ontwikkelen 'de armen', maar in de omgang met de ander, de vele anderen, vindt ontwikkeling plaats (zie b.v. hier).
Oftewel, als de haakjes niet meer geldig zijn, vervalt mijn 'recht' om in ontwikkelswerk te werken.

Een oude aarde?

2007-07-07T10:11:00.000+02:00

In het RD stonden de afgelopen dagen wat artikelen over creationisme en de oudheid van de aarde: hier, hier en hier. In het eerste artikel wordt gepleit voor bescheidenheid van creationisme, het tweede artikel geeft vanuit de kerkgeschiedenis aan dat bijbels geloof een oude aarde (dus ouder dan 6000 jaar) niet uitsluit en het derde artikel gelooft juist weer wel dat de aarde niet ouder kan zijn dan 6000 jaar.

Hieronder wat reflecties hierover.

Het lijkt erop dat het debat over evolutie of creationisme steeds meer Amerikaanse trekjes gaat krijgen. De felheid waarmee dit debat in Amerika al jarenlang ook tussen christenen onderling gevoerd wordt, zal ons hopelijk bespaard blijven. Het is daarom terecht dat dr van den Belt duidelijk maakt dat historisch gezien bijbelgetrouw zijn niet persé geloof in een 6000 jaar oude aarde inhoudt.
Het geloof dat de aarde slechts 6000 jaar oud is en dat de aarde in 6 dagen van 24 uur geschapen zijn beide relatief recent geformuleerd. Warfield en Hodge waren ook niet de enigen die geloofden in een oude aarde. De kerkvaders Justinus Martyr (ca 100-165), Irenaeus (ca. 130-200) en Hippolytus (ca 170-236) dachten dat de scheppingsdagen elk 1000 jaar lang waren, en andere kerkvaders uit de derde eeuw deelden die visie; Clemens van Alexandrië en Origenes geloofden dat de scheppingsdagen niet letterlijk waren. Origenes' argument dat dat bij de eerste drie scheppingsdagen ook helemaal niet kon omdat de tijdsaanduidingen van een etmaal er nog niet waren, wordt overigens ook door Aalders in de korte verklaring gebruikt. Augustinus geloofde dat de dagen in Genesis in ieder geval anders waren dan onze dagen. Zelfs Ambrosius die soms wordt aangehaald als proponent van de opvatting dat de scheppingsdagen 6 x 24 uur duurden, laat ruimte open voor langere dagen, omdat het Hebreeuwse woord yom, dag, ook gebruikt wordt voor langere perioden (b.v. Gen 2:4. Joz. 24:7). Het argument dat de Bijbel duidelijk is dat de eerste scheppingsdag een dag is en dus een etmaal van 24 uur, vervalt hiermee. Overigens is het ook de vraag hoe op de zesde dag van 24 uur eerst de dieren en Adam geschapen werden, dat hij vervolgens de opdracht van God ontvangt, in de hof werkt, alle dieren een naam geeft (gebaseerd op kennis over deze dieren), ontdekt dat hij iets mist, Eva nog steeds op dezelfde dag gemaakt wordt en zij ook samen instructies krijgen.

Het geloof dat de aarde pas 6000 jaar oud is, is zelfs behoorlijk recent. In 1642 berekende Lightfood voor het eerst de scheppingsdag voor het heelal, namelijk op 17 september 3928 BC. Bischop Ussher corrigeerde hem acht jaar later en stelde de schepping op 3 oktober 4004 BC. Lightfood gaf zich niet helemaal gewonnen en berekende opnieuw het scheppingsmoment en stelde dat Adam op 23 oktober 4004 BC om 9.00 uur 's morgens geschapen was. Deze visie werd breed geaccepteerd.

In de 19e eeuw, toen de wetenschap stelde dat de aarde vele malen ouder was dan 6000 jaar, kwam de Britse christen-wetenschapper Gosse met het voorstel dat God de aarde met schijnbare ouderdom geschapen zou hebben. Dit zou betekenen dat God bewust mensen op een verkeerd spoor zou zetten en dat het 'boek der natuur' en het 'boek der Schrift' echt een andere taal zouden spreken. Later werd dit argument erg gepopulariseerd door creationistische wetenschappers van de Creation Research Society, het Creation-Science Research Center, het Institute for Creation Research en de Bible-Science Association in Amerika. Zoals Jos Quist op 2 juli ook stelde, is veel van dit creationitisch onderzoek disputabel en niet altijd onterecht gelabeled als vooringenomen en onwetenschappelijk.

De vraag die veel belangrijker is, is of het de waarheid is dat onze God dit alles geschapen heeft, zoals aangegeven staat in Genesis. En over het antwoord op die vraag zijn alle bijbelgetrouwe christenen het eens. God wordt niet minder machtig als de aarde miljoenen jaren oud is en ook niet als het proces van evolutie mede een rol gespeeld heeft bij de schepping. Overigens geloven creationisten die leren dat alle dierlijk leven van de aarde verdween tijdens de zondvloed (ook in door mensen onbewoonde gebieden) en dat alle huidige diersoorten dus ontstaan zijn uit de dieren in Noach's ark, nog veel meer in het proces van evolutie, en dat proces van evolutie is dan veel sneller verlopen dan de meeste Darwinisten geloven.

Het is goed daarbij te bedenken dat atheïstische evolutionisten veel moeilijkere vragen te beantwoorden hebben dan christenen. Niet voor niets wilde Einstein lange tijd de consequentie van zijn theorieën, namelijk dat het heelal een begin zou hebben, niet aanvaarden. De bekende amerikaanse niet christelijke astronoom Robert Jastrow beschrijft in zijn boek 'God and the astronomers' de wetenschappelijke zoektocht naar de oorsprong van het heelal en eindigt dan met: '[de wetenschapper] is over de bergketens van onwetendheid heengeklommen, hij beklimt bijna de hoogste bergtop, en als hij daar eindelijk overheen kan kijken, wordt hij daar begroet door de theologen die daar al eeuwen bleken te zitten' (vert. WR).
Kortom, laten we in de gereformeerde gezindte elkaar niet de 6x24 maat gaan nemen, maar belijden dat God de hemel en de aarde geschapen heeft.

Liefdesladder

2007-05-21T06:00:00.000+02:00

Net het boek 'De liefdesladder' van Else-Marie van den Eerenbeemt gelezen. Dit boek gaat over familierelaties en andere relaties. Het boek is gebaseerd op het gedachtengoed van Nagy, de contextuele therapie, waarbij de mens in essentie als relationeel wezen wordt gezien: autonomie bestaat alleen in relatie tot de ander.

Hieronder een paar gedachten over dit boek:

Dit wordt toegepast op familierelaties. Hiervoor wordt het beeld van de ladder gebruikt: de staanders (verticale relaties) zijn de relaties met de ouders; de sporten (horizontale relaties) zijn alle andere relaties: gekozen relaties (broers en zussen omschrijft ze als diagonale relaties, zitten ertussenin. Als ik het goed zag, omschrijft Nagy die als horizontale relaties).
De hoofdgedachte die door het hele boek heen terugkomt, is: je kunt de relatie met je ouders niet ontkennen, want het is je bestaan en heeft je gevormd. Het gaat er niet om, om alles van ouders te accepteren of over te nemen, maar wel om die relatie onder ogen te zien, je ouders ook als kinderen van hun ouders te zien en bewust om te gaan met dit generationele erfgoed.
Hier wordt de term 'vrijheid in verbondenheid' aan gekoppeld. Autonomie los van alle relaties bestaat niet; een breuk brengt alleen maar onvrijheid en geladenheid met zich mee, wat zich vaak weer doorvertaalt naar de volgende generatie of zich heftig uit bij overlijden van ouders.
Steeds gaat het over de dynamische balans tussen geven en nemen, de erkenning van deze twee en de invloed die allerlei familiegebeurtenissen hierop (v.v.) heeft, zoals rouw, scheiding, zelf gaan trouwen, verzoening na een breuk, verdelen van de erfenis etc.
Een andere hoofdgedachte is dat de verticale relaties de horizontale relaties enorm beïnvloeden, zowel positief als negatief; b.v. vertrouwen meegekregen in relaties met ouders (vertikaal) helpt om een duurzame partnerrelatie aan te gaan (horizontaal). Dit kan ook leiden tot loyaliteitsconflicten, b.v. een man die klaagt over iets van zijn ouders, maar het zijn vrouw kwalijk neemt als zij met zijn kritiek instemt ('het zijn toch mijn ouders').
De term 'mutual becoming' van Nagy vind ik een hele mooie. Hij geeft hiermee ook aan dat de mens in z'n uppie nauwelijks te definiëren is. Die term kun je ook (en vooral) toepassen op het huwelijk.

Ik ken Nagy's religieuze overtuiging niet, maar vind hier wel heel mooie relaties liggen met het christelijke gedachtengoed, met name in de triniteitsleer: God is in zijn wezen relationeel, en de mens, geschapen naar zijn beeld, dus ook. Echte individualiteit en autonomie zonder relatie of minstens referentie aan de ander bestaat dus niet.

Change it, love it or leave it

2007-05-17T20:55:00.000+02:00

Pas hoorde ik een uitspraak die ik nog niet kende:

Change it, love it or leave it (Verander het, vind het fijn, of laat het zitten)

Er is wel een andere die ik kende, het zogenaamde Serenity Prayer:

God, give us grace to accept with serenity the things that cannot be changed, courage to change the things that should be changed, and the wisdom to distinguish the one from the other.

Een NLse versie: God, geef me de moed om te veranderen wat veranderd moet worden, het geduld om te aanvaarden wat niet veranderd kan worden en de wijsheid om tussen die twee te onderscheiden.

De twee lijken wat op elkaar: omstandigheden veranderen komt bij allebei voor (change it); maar het accepteren of aanvaarden van de serenity prayer is in de eerste uitspraak uitgesplitst in twee mogelijkheden: wees er blij mee (love it) of laat het zitten (leave it); aanvaard het met blijdschap en volle overtuiging, of: trek je ervan terug en negeer het.
Die uitsplitsing lijkt me goed: willoos accepteren leidt maar al te vaak tot innerlijke en ongeuite frustraties, die op een andere manier toch weer op zullen spelen. Als het niet veranderd kan worden (change it) en je je ook niet kunt terugtrekken van een situatie of het kunt negeren (leave it), accepteer het dan met volle overtuiging (love it) (en wees dus niet gefrustreerd).

Tegelijkertijd is het gebed om wijsheid om te onderscheiden niet overbodig. Een combi zou zoiets worden als: change it, love it or leave it (and pray for wisdom to know which one to choose).

Vakantie

2007-05-05T20:56:00.000+02:00

De afgelopen week heb ik vrij gehad. Ongeveer voor het eerst ook echt geen email gecheckt. Heerlijk even afstand.

Onze kinderen zijn 8, 7, 5 en 0. Met de oudste 3 zijn we individueel een dagje uit geweest. Elk van hen mocht zelf het dagprogramma uitkiezen, inclusief wat ze wilden gaan eten. Arjanne is zo 2 keer een dagje uitgeweest en ik 1 keer. De voorpret, het zelf mogen kiezen, de exclusiviteit van de aandacht voor die ene dag en het waarderen dat samen uitgaan toch ook wel weer voordelen heeft boven alleen uitgaan, zijn allemaal dingen die het een groot succes maakten.

John Wyclif

2007-04-28T19:48:00.000+02:00

Sommige dingen hik ik echt veel te lang tegenaan. Vooral als ik zelf dingen moet schrijven. Een termpaper voor mijn studie ben ik ruim 9 maanden mee bezig geweest: netaan 15 pagina's.

Over John Wyclif. Toch is het wel leuk om je een beetje in een scholasticus als John Wyclif te verdiepen - en zijn radicale kritiek op de structuren waar hij zich in bevond. Hij had veel inzicht in de effecten van financien op machtsverhoudingen. Veel daarvan kan zonder meer gelden voor ontwikkelingswerk.
Nog een aardige parallel in een detail: Wyclif gaat fel tegen de idee in dat de kerkelijke geestelijken alleen door mede-geestelijken beoordeeld zouden mogen worden. Bij evaluaties kom je soms dezelfde gedachte tegen: dat je alleen beoordeeld zou kunnen worden door iemand met dezelfde (geloofs)opvattingen als jijzelf.

Zie mijn scriptie hier.

Diversiteit van Afrika

2007-03-30T20:31:00.000+02:00

Ben op de terugweg van ruim 2 weken afrika: Zuid Afrika en Zambia.
Voor m'n gevoel was ik me best wel bewust dat ik niet m'n kennis van (een deel van) ruraal Nigeria kan projecteren op andere Afrikaanse landen. Zuid Afrika is sowieso een heel andere situatie dan de meeste afrikaanse landen, maar ook de verschillen tussen ruraal Zambia (Eastern province) en ruraal zuid-oost Nigeria zijn enorm.
Op het eerste gezicht komt village life heel bekend voor, maar wat zijn de mensen anders:
Zambia is rustig, het leven is langzaam, mensen reageren niet snel heftig, geen geruzie, geen getoeter op straat, zelfs steden / townships zijn erg rustig en wijds opgezet en geen krottenwijken (Nigeria is dan ook 10 x zo dichtbevolkt als Zambia). 'Cases' komen hier heel wat minder voor; corruptie is ook beduidend minder; officials, politie, immigratiepersoneel assisteert vriendelijk zonder ook maar enige toespeling op een fooi.
Met alle ontzettend mooie dingen in Nigeria, heeft Zambia toch ook wel wat...

Presentie

2007-02-23T12:26:00.000+01:00

Ik ben bezig in het boek Een theorie van de Presentie van Andries Baart. Een pil van ruim 900 bladzijden die me behoorlijk raakt.

Het gaat om 'aandachtige nabijheid' als vorm van hulp die werkelijk helpt, is ontwikkeld vanuit 'urban mission', oudewijkenpastoraat in Nederland. Het is ook een kritiek op de veelal op interventie gerichte hulp, waarbij uiteindelijk toch de doelgroep moet aansluiten bij de agenda van de hulpverlener: letterlijk als het gaat om tijd in de agenda, maar ook als het gaat om welke hulp verleend wordt. Vanuit het presentiedenken is de agenda wezenlijk open. Het gaat er niet om om de doelstellingen van de hulpverlener te verwezenlijken (via in grote lijnen vaststaande theorieen, strategieen en praktijken) in het leven van een doelgroep maar om er voor en met hem of haar te zijn.

Het doet me een beetje denken aan de incarnatiegedachte binnen zendingskringen, maar de doordenking in dit boek is veel dieper dan ik tot nog toe ergens ben tegengekomen.

Het geeft mij allerlei gedachten en reflecties over mijn eigen werk, positie en toekomst. Ik ben van plan om in nog een aantal posten op een aantal punten uit dit boek te reflecteren.

Zie in ieder geval de website Presentie.

Second Life revisited

2007-02-08T18:28:00.000+01:00

Zie mijn vorige post over Second Life.
Intussen heb ik het van m'n computer afgegooid. Mij toch teveel troep waar ik geen behoefte aan heb en waar ik niet aan blootgesteld hoef te worden.
En voor m'n ideeen voor Second Life goede doelen of second life activisme of evangelisatie heb ik toch niet echt tijd of energie.

Twee scripties

2007-01-06T20:28:00.000+01:00

Mijn zus en zwager Liesbeth en Willem van Klinken zijn een paar weken terug allebei afgestudeerd aan de VU met een MTh (Bible Translation). Hun scripties kun je downloaden:

Liesbeth heeft haar scriptie gedaan over de bruikbaarheid van het skoposbegrip voor beslissingen over pericooptitels in Bijbelvertalingen. Heel kort houdt dat in dat de vertaler kijkt naar het doel waarvoor de vertaling opgesteld wordt (skopos: b.v. eerste missionaire vertaling, kerkelijk liturgisch gebruik, studiebijbel, etc.) en aan de hand daarvan besluit wat voor type kopjes hij of zij boven de bijbelgedeelten zet.

Willem heeft in zijn scriptie gekeken naar de Septuaginta vertaling van het boek Genesis. Dat is dus de Griekse vertaling van het (Hebreeuwse) oude testament van de Bijbel, die in de tijd van het nieuwe testament en in de eerste eeuwen na Christus gebruikt werd.
Hij kijkt of deze vertaling in de loop van het boek Genesis steeds minder letterlijk en dus vrijer is geworden. Daarbij kijkt hij eerst naar de vertaling van specifieke Hebreeuwse kenmerken (Hebraismen) en daarna naar het voorkomen van specifiek Griekse idiomen. Er lijken inderdaad aanwijzingen te zijn dat deze vertaling in de loop van het boek minder letterlijk wordt.
Als je problemen hebt met het de Hebreeuwse of Griekse fonts, kun je die hier vinden (bwgrkl.ttf en bwhebb.ttf).

Dilemma

2007-01-01T17:02:00.000+01:00

Ik kreeg pas een brief van een intelligente jongen uit een niet al te rijk plattelandsgezin in een Afrikaans land, die wordt gesteund door een studiefonds voor een opleiding. Hij rondt drie jaar succesvol af en hoort bij de besten uit de klas. Hij schrijft dat door corruptie in het beheer van het fonds er voor hem geen beurs meer beschikbaar is. De schuld wordt naar elkaar en op de donor geschoven. Na door verschillende hogere leiders binnen de verantwoordelijke (kerkelijke) structuur van het kastje naar de muur te zijn gestuurd, blijkt hij (met een heel aantal anderen) definitief uit het systeem te zijn geknikkerd.

Wat te doen:

Helpen en daarmee
1) gecorrumpeerde fondsen vervangen en
2) het risico lopen om zo'n jongen voor langere tijd van je afhankelijk te maken en mogelijk mentale processen in werking te zetten die zijn overlevingskracht verminderen en uiteindelijk zijn eigen integriteit kunnen aantasten.
Of: gezien bovenstaande alleen zeggen: sorry for you.
Of: de jongen aanmoedigen dit op alle manieren aan te vechten (samen met andere gedupeerden) en tot het hoogste officiele niveau van het systeem door te gaan totdat gerechtigheid is geschied.

Als het over 'ontwikkelingsproblematiek in het algemeen' gaat, zou ik misschien redelijk goed een antwoord weten.
Nu vind ik het moeilijk.