Rijstveld

Nieuwe stofzuiger

2010-07-10T19:52:00.009+02:00

Een maand geleden waren de stofzuigerzakken op. Ik moest dus nieuwe stofzuigerzakken kopen. Maar de stofzuiger in kwestie begon al aardig uit elkaar te vallen, na een jaar of tien trouwe dienst en mishandeling. En die stofzuigerzakken zijn ook niet goedkoop, dus als ik dan nieuwe zakken koop, dan wil ik ze ook allemaal opmaken. Dat duurt nogal lang, gezien de frequentie van stofzuigen in huize Rijstveld.

Het alternatief is natuurlijk dat ik een nieuwe stofzuiger koop. Ik zat al een tijdje verlekkerd te kijken naar stofzuigerzakloze stofzuigers. Een Dyson, bijvoorbeeld. Nu deed zich eindelijk de ideale smoes voor om zo'n ding te kopen.

Maarja, zelfs zo'n mooie Dyson verplaatst alleen maar lucht van de zuigmond naar een uitlaatrooster, en stuurt het stof naar het stofreservoir. Je moet zelf de zuigmond langs alle stoffige plaatsen bewegen. En dat is niet een favoriete bezigheid in huize Rijstveld.

Toen herinnerde me ik de Roomba. Dat is een ufo-vormige robot die zelfstandig door de kamer heen en weer rijdt en het stof opeet.

Roomba (overgenomen van www.roomba.nl)

Het instapmodel, de 520, kost driehonderd euro. De duurdere modellen zijn niet echt anders, maar die hebben extra snufjes. Zoals een programmeerbare timer, een afstandsbediening en virtuele muren. Daar betaal je dan een paar honderd euro voor.

't Is dus niet een goedkoop ding, en daar moet je toch wel even over nadenken. Na circa drie seconden nadenken besloot ik dat ik er een wilde hebben. De extra snufjes vond ik overbodig en te duur, zodat ik een paar muisklikken later het instapmodel besteld had.

Ik heb 'm ondertussen drie weken in huis, en ik kan zeggen dat ik tevreden ben. Het resultaat is in orde. Het apparaat kan natuurlijk niet overal komen, maar wel op veel plekken waar ik zelf niet makkelijk kon komen. Zoals onder bedden, onder kastjes en onder de bank. De hoeveelheid stof die 'ie telkens weet te vinden is indrukwekkend.

Stofzuigen is makkelijk geworden, vooropgesteld dat de te zuigen kamer enigzins opgeruimd is. Als de kamer vol ligt met kleine speelgoeddingetjes, losse draden of allerlei andere rommel dan kan de Roomba niet optimaal werken. Dus de kamers van huize Rijstveld zijn tegenwoordig een stuk opgeruimder dan vroeger. Ik voel me nu ook meer een manager dan een arbeider: vroeger moest ik zelf stofzuigen, nu zorg ik dat de robot het werk kan doen.

Hij maakt wel meer geluid dan ik gehoopt had. Je gaat niet lekker een boekje lezen of een goed gesprek voeren terwijl de Roomba in dezelfde kamer aan het werk is. Ik heb niet eens geprobeerd om hem 's nachts de huiskamer te laten vegen.

Het apparaat zoekt z'n weg door de kamer door een willekeurige kant op te rijden totdat 'ie ergens tegenaan botst. Dan gaat 'ie een andere willekeurige kant op. Doe dat lang genoeg en dan heb je, statistisch gezien, de hele kamer wel gehad. De Roomba bepaalt zelf hoe groot de kamer ongeveer is en leidt daaruit af hoe lang 'ie moet werken.

Iemand vroeg hoe lang de Roomba in de praktijk bezig is met een kamer. Mijn indruk was dat 't meestal tussen één en drie kwartier was. Ik heb het maar eens getimed, en toen bleek dat de slaapkamer (ca. drie bij vier meter, dus 12 m²) zowat een uur kostte, terwijl de kamer van de kleuter (zowat 3,5 bij 2,5 meter = zowat acht m²) in een minuut of tien klaar was.

Het doet er voor mij niet echt zoveel toe hoe lang 't duurt. Ik zet 'm aan het werk en dan ga ik iets anders doen. Als hij klaar is dan zoekt 'ie zelf zijn oplaadstation op.

De Roomba is snugger genoeg om niet van de trap te vallen. Ik heb 'm zelfs op de bank aan het werk gezet. Hij was meer bezig met zich los te wurmen uit de hoekjes dan met stofzuigen (het resultaat was dan ook niet zo geweldig), maar hij gaf niet meteen op en hij viel er niet vanaf.

Er werd ook gevraagd hoe de poezen erop reageren. Nou, dat viel me wel mee. Ze blijven wel uit de buurt, maar ze reageren niet zo panisch als op de gewone stofzuiger. Op youtube zijn diverse filmpjes te zien waarbij er een poes bovenop een rondrijdende Roomba zit. Zoveel vertrouwen hebben mijn poezen niet, en ik denk niet dat het ooit zover komt. Maar echt bang zijn ze ook niet.

nanske zet zich in voor anderen

2010-07-10T18:29:00.008+02:00

Als nanske iets van je wil, dan kom je dat heus wel te weten. Zelfs als het niet om haarzelf gaat.

Ik heb een paar weken geleden een Roomba gekocht. En dat heb ik de hele wereld laten weten via twitter:

fransinlaos Stofzuigen is weer leuk met mijn nieuwe Roomba 520. Eén druk op de knop en het gaat verder vanzelf. 9:51 AM Jun 19th

Binnen een paar uur had nanske het ontdekt:

cruenna @fransinlaos Nee! Gadgetfreak dat je dr bent! 12:09 PM Jun 19th

Daarna bleef het een tijdje rustig. Tot gisteravond. Toen twitterde ze (terwijl ze in de klimhal had moeten zijn):

cruenna @fransinlaos RT @jacvre: Wie heeft er een #roomba? En is het wat? Maakt ie veel herrie? Hoe lang is ie bezig met pak m beet 65 m^2? about 23 hours ago

en vlak daarna

cruenna @fransinlaos Oh en @jacvre zou ook nog graag weten hoe de katten reageren op de Roomba, dikke stress of valt dat mee? about 23 hours ago

Ik was wel in de klimhal, dus ik was niet meteen in staat om te reageren. En vanochtend moest ik uitslapen en boodschappen doen enzo. Dus wat gebeurde er vandaag, zo rond een uur of één 's middags? Ik kreeg een smsje van nanske:

Je bent toch nog niet weg, of wel? Doe anders 's twitter lezen?

Ik begrijp niet zo goed wat weg zijn te maken heeft met wel of niet twitter lezen; met die telefoons van tegenwoordig kan je bijna overal twitteren. Maar enfin, ik besloot om een review van de Roomba te schrijven. Binnenkort op dit blog te lezen.

iPhone en Android

2010-04-21T23:33:00.009+02:00

Collega Roene en ik hebben het plan opgevat om miljonair te worden. Dat gaan we doen door een iPhone-spelletje te maken en op de iPhone-markt te verkopen. Roene heeft een iPod Touch, daar kan hij 't op testen. Maar ik heb noch een iPhone, noch een iPod Touch. Ik zal dus de iPhone van Lien af en toe moeten lenen. Maar dat is maar tijdelijk, hoor; zodra het geld begint binnen te stromen koop ik gewoon zelf een iPhone.

Maar om een iPhone-app te maken heb je een Mac nodig. En niet zomaar de eerste de beste tweedehands Mac. Nee, 't moet een Intel-Mac zijn. Als diepte-investering heb ik maar een Mac mini gekocht. 't Is een leuk klein doosje, het staat niet in de weg op mijn buro, en is toch redelijk krachtig.

Mac mini (foto © Apple)

Ik heb ook al de iPhone SDK gedownload, en een eerste poging gedaan om My First iPhone App te maken. Dat kostte meer moeite dan ik hoopte; de app is wegens tijdgebrek nog niet klaar.

Uiteraard vergeet ik Android niet. Ik ga 't spelletje tegelijk voor dat platform maken. Zo is 't meteen een mooie manier om de development kits, de programmeeromgevingen en dergelijke van deze twee platformen met elkaar te vergelijken. Daartoe heb ik gisteren de Android SDK maar weer eens gedownload en geïnstalleerd. Opmerkelijk verschil met de iPhone is dat My First Android App in slechts luttele minuten klaar was.

T-Mobile / Google G1 Android Phone

Helaas lukte het niet meteen om de Android app te testen. 't Kostte me eerst een boel moeite om de emulator werkend te krijgen. Ik denk dat ik een oude emulator-configuratie had, van een vorige keer dat ik de Android SDK had geïnstalleerd. Toen ik een nieuwe configuratie aangemaakt had werkte het namelijk wel. Maar voordat ik erachter was dat dat het probleem was was ik al heel wat tijd kwijt.

Vervolgens wilde ik de app op mijn G1 testen, via de USB-koppeling. Dat lukte helaas ook niet meteen. Windows hield vol dat mijn G1 alleen maar een USB disk was. Na een boel gehannes met USB devices en USB drivers gaf Windows eindelijk z'n verzet op, en daarna kon ik moeiteloos mijn “Hello, Android”-applicatie op mijn G1 zien werken.

De volgende stap is dat ik de app sign met een eigen private key. Dat is nodig om een release versie te maken. Dan moet ik eerst een certificaat maken enzo. Nah, dat komt de volgende keer wel, ik vind het wel mooi voor vandaag.

C# is toch niet geweldig

2010-04-06T22:26:00.003+02:00

Zo'n twee maanden geleden schreef ik dat ik tegenwoordig in C# programmeer. En dat ik dat toch wel een aardig taaltje vond. Modern, enzo.

Nou, ik ben er toch wel wat op teruggekomen. Ik ben tegen een paar dingen aangelopen die me niet zo bevallen. Properties, bijvoorbeeld. Daarover zal ik vandaag klagen. Later zal ik over delegates en events klagen.

Wat is een property? Het is iets dat het midden houdt tussen een method (een aktie) en een field (een waarde). Stel dat je een class hebt die een AGV representeert. Die zou bijvoorbeeld een method ‘GaRijden’ kunnen hebben, en ‘GaLinksaf’ en ‘Stop’ et cetera. En de class zou als fields onder meer ‘Snelheid’ en ‘ContainerGewicht’ kunnen hebben.

agv.GaRijden();
agv.GaLinksaf();
System.Console.WriteLine("snelheid is " + agv.Snelheid + " m/s");

Een property is, zoals gezegd, iets dat het midden houdt tussen een method en een field. Je gebruikt 'm alsof 't een field is, maar in werkelijkheid roep je met het opvragen en instellen een stukje code aan. Je zou bijvoorbeeld een property voor het opvragen van de positie kunnen maken:

Systeem.Console.WriteLine("positie is " + agv.Positie);

In de AGV-class zou dat er zo uit kunnen zien:

public Coordinates Positie {
    get {
        // zet de GPS-ontvanger aan
        // wacht op een locatie-fix
        // return de positie
    }
}

Er gebeurt nogal wat bij het ophalen van de positie, maar dat zie je niet. Dus je weet niet wat je allemaal teweeg brengt. Dit soort constructies is dan ook niet zo slim. Microsoft zelf zegt daarover:

“Properties are used like fields, meaning that properties should not be computationally complex or produce side effects.”

Zoals eerder vermeld zijn niet alle IT-professionals in staat om goed werk te leveren. Dus ik reken er maar niet op dat deze eigenschap van C# altijd goed gebruikt wordt.

En wat voegen properties eigenlijk toe? Je kan ze altijd vervangen door (zonodig) een private field (die de waarde bevat), gecombineerd met gewone get- en/of set-methods.

Stil zijn

2010-03-30T22:12:00.002+02:00

Soms plaag ik Philip. Dan praat ik hem bijvoorbeeld na als hij iets zegt. Hij reageert steevast met iets als: “Papa, dat is niet leuk. Dat mag jij niet zeggen!”

Als ik dan vraag wat ik dan wél mag zeggen, dan is het antwoord: ”Niks!” Ok, dan zeg ik ‘niks’: “Niks, niks, niks. Niks. Niks, niks.” Maar vreemd genoeg is dat ook niet naar wens.

Gelukkig heeft Philip er nu wat op gevonden. Hij zegt niet meer dat ik niks mag zeggen. In plaats daarvan zegt hij: “Papa, niet doen. Je moet nu gewoon stil zijn.”

C#?!

2010-02-04T21:49:00.007+01:00

't Is ondertussen al zo ongeveer vijf en dertig jaar geleden dat ik voor het eerst een computerprogrammaatje maakte. Er zijn oudgedienden die erin geslaagd zijn om in zo'n lange periode vooral bezig te zijn met één of een paar verschillende programmeertalen. Dan heb je het dus over mensen die het grootste deel van hun werkzame leven met een taal als PL/1 of Cobol hebben gewerkt.

Zo niet ik. Als kind programmeerde ik (met enige hulp van papa) op een IBM-mainframe in een scripttaaltje dat Exec heette. In de middelbare-schooljaren was het vooral Basic (een spaghetti-taal) en APL (een nogal wiskundige taal). Allebei write-only-talen: het is veel te makkelijk om er een chaotisch of onleesbaar programma in te schrijven. Later kwam (Turbo) Pascal; die taal was wat dat betreft een stuk beter.

IBM 5100

(oldcomputers.net)

Tijdens het voortgezet onderwijs kwam C in mijn leven. Dat was eerst even schrikken; 't was nogal cryptisch. Maar dat wende gauw en ik vind het nog steeds één van de fijnste talen om mee te werken. Ik maakte verder kennis met diverse assembly-talen en machinetalen, en zelfs Prolog. Tijdens stage leerde ik PL/1 kennen, en Rexx (een opvolger van Exec). Als afstudeeropdracht schreef ik een compiler voor Modula-2 (een opvolger van Pascal). In C.

Bij mijn eerste baan programmeerde ik in het begin vooral in C. Later moest ik in Visual Basic werken. Die taal heeft z'n toepassingsgebied - en daar zaten wij ver buiten. 't Was één van de redenen dat ik ontslag nam. Bij de volgende werkgever kwam ik in de wondere wereld van Perl terecht. En UNIX shell scripts. En uitgebreide makefiles.

the Perl Camel

(a trademark of O'Reilly - www.perl.com)

Ondertussen had ik ook kennis gemaakt met C++. Ik vond de concepten wel interessant, maar de taal was zo rommelig, en zich nog zo aan het ontwikkelen, dat ik me er niet echt toe aangetrokken voelde. En 't was er eigenlijk ook niet van gekomen om er echt iets mee te doen.

Bij mijn derde baas leerde ik Java kennen. Wat een heerlijke taal! Veel van de goede concepten van C++, maar dan zonder de meeste nadelen van C++. En uitstekend gedocumenteerd. Ik heb jarenlang bijna niets anders gedaan. Eigenlijk alleen tussendoor wat JavaScript, een grappig modern scripttaaltje. En toen kwam ik opeens bij het onderhoud van oude software terecht. Ik ging in Cobol werken! Gelukkig maar heel eventjes. Toen was het weer een hele tijd C (en een beetje C++).

Dino

Ik heb al die tijd geprobeerd wat afstand te houden van Microsoft Windows-specifieke programmeertalen en -omgevingen. Mijn ervaringen daarmee waren niet zo positief. Zolang je je precies aan hun manier van werken hield, dan ging het wel goed. Maar zodra je daar ook maar een beetje buiten kwam, dan werd het opeens heel lastig. Het spul was rommelig, slecht gedocumenteerd en foutgevoelig.

Nu ontkom ik er niet meer aan. Ik moet in .Net werken, met C#. En wat blijkt? Ik vind het niet eens zo heel erg. C# is dan ook een moderne taal, en voor een groot deel gebaseerd op Java. Ik vermaak me eigenlijk best wel.

Maar ik denk dat ik nooit zal wennen aan Visual Studio. Zo'n grafisch georiënteerde geïntegreerde ontwikkelomgeving vind ik maar niks. Eclipse vond ik ook al waardeloos. Geef mij maar Emacs en een bash-shell.

Nieuwe wasmachine

2009-11-29T22:00:00.001+01:00

Ja, wat is dat nou voor een onderwerp: een nieuwe wasmachine?! Spannend, hoor. Nou, 't gaat eigenlijk vooral om de oude wasmachine. Misschien had ik dit beter “vroeger was alles beter en goedkoper” kunnen noemen.

Een jaar of vijfentwintig geleden vonden Marcel en ik een wasmachine. Op straat, bij het grof vuil. Een Marynen MF228. Het apparaat zag er nog goed uit, en we besloten 'm mee te nemen om te kijken wat we ermee konden doen. We sleutelden in die tijd aan alles. Zo hadden we een skelter uitgerust met een brommer-motor. En we hadden meerdere keren oude koelkasten omgebouwd zodat we er fietsbanden mee konden oppompen.

Het kostte ons weinig moeite en tijd om de wasmachine aan de praat te krijgen. Ik weet niet meer wat eraan scheelde; het was meer dan een een los schroefje, maar we hoefden niets duurs te vervangen ofzo.

Wat later verhuisde Marcel vanuit het ouderlijk huis naar een flatje. De wasmachine ging mee en deed een aantal jaar prima de was. Toen Marcel toch maar een nieuwe kocht woonde ik in Delft, in een studentenkamer. Ik kon de wasmachine prima gebruiken. En vervolgens is 'ie steeds met me mee verhuisd, tot aan mijn huidige woning toe. De enige reparatie die ik er in al die tijd aan gedaan heb was het vervangen van de rubber afdichting bij de deur.

Oud beestje

Maar vorige week vond ik dat het apparaat eindelijk met pensioen mocht. Hij deed 't nog wel, maar niet meer van harte. De was kwam er steeds minder droog uit, als je het ‘halve lading’-knopje ingedrukt had dan deed 'ie helemaal niks meer, etc. Bovendien was 'ie vies en verroest. Niet dat ik klaag, hoor. Hij moest ondertussen toch al minstens dertig jaar in gebruik zijn. Ik moet nog zien dat de nieuwe het zolang volhoudt!

We zijn op goed geluk naar de Makro gegaan en hebben een nieuwe gekocht. Geen Marijnen, die worden niet meer in Nederland verkocht. Het werd de LG WD-13481TP. Inclusief thuisbezorgen, installeren, extra garantie et cetera nog geen vijfhonderd euro. Een paar dagen later zag ik toevallig dat het ook nog de beste koop is, volgens de Consumentenbond. En ik zag ook dat 'ie bijna overal minstens een paar tientjes minder kost dan wat ik ervoor betaald heb. Grmbl. Nouja, hij doet 't. Zolang het duurt. En de oude? Die is met de installateur mee gegaan.

De baard van Sinterklaas

2009-11-28T23:39:00.002+01:00

Philip is opgeroepen voor de griepprik. Hij wordt binnenkort vijf, dus hij viel nog net in de doelgroep. 't Is wat onhandig dat ze het prik-uurtje tijdens schooltijd hebben gepland, maarja, zo heeft Philip een extra vrije middag in ruil.

Foto overgenomen van www.grieppandemie.nl

De logistiek rondom het prikken was prima georganiseerd. Binnen tien minuten stonden we weer buiten. Het heen en weer lopen naar de parkeerplaats duurde langer.

Het prikken zelf ging ook goed. De prikmevrouw probeerde Philip af te leiden met een paar vragen over de rommel-Piet, maar daar gaf Philip alleen maar uit beleefdheid antwoord op. Hij keek vooral heel benauwd. Maar toen het erop aan kwam hield hij zich prima: hij heeft niet gehuild en ook niet au gezegd. Nog maar anderhalve maand geleden, toen hij voor een reis naar Laos werd geprikt, kon hij een paar snikjes niet onderdrukken.

Maar 's avonds klaagde hij dat zijn arm toch wel een beetje pijn deed. Hij wilde er graag iets op. Iets specifieks. Hij had het eerst over iets wits, en ik dacht dat hij het over pof had (we waren in de klimhal). Maar al gauw maakte hij duidelijk dat het om een stukje van de baard van Sinterklaas ging. Ik had al snel door wat hij bedoelde (sneller dan toen hij een nobsteen wilde; en de crypto's gaan ook steeds beter). Er moest een plukje watten met een stukje tape op zijn arm worden geplakt. Over de pleister van de prikmevrouw heen. Toen was het weer helemaal in orde.

Weekeindje Freyr - 3

2009-11-12T21:00:00.003+01:00

De klimzaterdag was wat mij betreft zeer geslaagd: ik had allerlei zesjes geklommen. Maar ik was ook wel moe en hongerig. Bas had inkopen gedaan, en we gingen met de hele groep koken en eten in het hutje. Er was een houtkachel, maar het hout was een beetje nat. Paul en ik kregen de houtkachel met enige moeite toch aan de praat, zodat het na een tijdje ook nog lekker warm werd.

Aanmaakhout zagen

Na het eten besloot ik de drukte van de hut te ontvluchten: ik ging in mijn tentje slapen. Maar het was ondertussen stikdonker. Dan is het toch wel makkelijk dat zo'n Quechua wegwerptentje in twee seconden is opgezet. En mijn lampje deed weer goede diensten. Ik heb prima in mijn tentje geslapen. Tot een uur of zeven, want toen moest ik plassen. Ik besloot om te blijven liggen tot het tijd was om op te staan. Maar toen het na, pak 'm beet, een half uur nog steeds heel donker was keek ik maar eens op mijn horloge. Het bleek dat het pas kwart voor drie was! Toen ben ik er toch maar even uit gegaan. Nouja, het gaf me de gelegenheid om vast te stellen dat mijn slaapzak wel lekker warm was, want buiten was het dat bepaald niet.

We ontbeten weer in het hutje, en daarna gingen de examenmensen verder met hun examen. Joost, Saskia en ik gingen eerst maar wat moed indrinken bij Chamonix, want het was nog kouder dan zaterdag. Maar de zon scheen. We zochten een stukje rots in de zon, en dat vonden we bij de Secteur Escargots van 5 Anes. Joost toonde om de één of andere reden niet zoveel initiatief, zodat ik na een tijdje maar in la Fesse d'Huitre, een 5a, ging inklimmen. Dat moest een korte route zijn, maar het relais bleek er niet te zijn (twee oude mephaken en een kleine, wat dubieuze boorhaak noem ik niet een relais). Ik hing nog iets hoger een setje in en besloot me te laten zakken. En dat was maar goed ook, want toen ik beneden in de topo keek zag ik dat 't enige wat vanaf daar door ging zevens en een 6c⁺ waren.

Naast 't vijfje zit een 7a: je ne suis pas celle que vous croyez. Die gaat naar hetzelfde (niet bestaande) relais. Het leek me wel leuk om die te topropen. Met heel veel blocs en heel veel moeite lukte het me om boven te komen. Mijn trots kende geen grenzen! Tot ik de topo wat beter las: 't was niet een 7a, maar een 7b⁺, en ik had helemaal niet de grote randen aan de zijkant mogen gebruiken. Dus hij telt niet. Ach, 't was toch wel leuk. En verreweg het moeilijkste wat ik ooit in Freyr heb gedaan.

Joost was ondertussen maar een stukje gaan wandelen. Saskia slaagde er met tenminste net zoveel moeite als ik in om het zeventje op dezelfde illegale manier te klimmen. Toen was het drie uur ofzo, en we vonden het wel mooi.

Weekeindje Freyr - 2

2009-11-10T21:00:00.005+01:00

Zo'n houten plank met daarop alleen maar een dun isomatje is natuurlijk niet te vergelijken met het luxieuze bed thuis. Toch was de nacht in het hutje te Freyr relatief comfortabel. En zeker niet koud.

De mensen die 's avonds laat binnengekomen waren hoorden ook bij ons. En zij hadden gelukkig wel een aansteker bij zich, zodat er koffie en thee gezet kon worden.

Na het ontbijt gingen de examenkandidaten met z'n zessen op pad. Een examinator, een examinator in opleiding, twee examenkandidaten (de één speelt instructeur en de ander assistent-instructeur, en ze ruilen halverwege van rol), en twee beginners die ze les moeten geven. Dat was in mijn tijd een stuk simpeler; toen moest ik met twee examinatoren een paar uur op pad.

Klaar voor het examen

Ondertussen bleek dat één van de zes losse deelnemers ziek was, en dat twee anderen pas 's middags kwamen. We waren we dus nog maar met z'n drieën: Joost, Saskia en ik. Nadat we de examenkandidaten nog een laatste keer succes hadden gewenst, en voldoende moed verzameld hadden om de kou en de dreigende regen te trotseren, gingen wij op zoek naar de rots. Een droog stuk rots, bij voorkeur. We kozen voor de Jeunesse. Helemaal onderaan was het wel goed te doen. De examenkandidaten waren daar ook in de buurt bezig, hoewel we ze verder niet meer gezien hebben.

Joost besloot meteen heel enthousiast in te klimmen in l'Appel de la Savane, een 6b. Hij kwam er redelijk soepel doorheen. Ik probeerde 'm ook voor te klimmen, en toen bleek dat het toch wel een zware route was. Het ging niet zo soepel, en ik haalde het einde niet. Saskia kwam er uiteindelijk wel doorheen. Ze had in Amerika geoefend met hand jams, en daar kon ze goed gebruik van maken. Gelukkig haalde ik 'm topropend alsnog.

Ondertussen had het een klein beetje geregend, maar dat hield gelukkig op.

We gingen verder op de Louis-Philippe. Joost houdt wel van korte, heftige routes, dus we gingen La Ragazza de Finale doen: een deels overhangende 6b van een minder dan tien meter. Tot mijn verbazing klom ik 'm redelijk makkelijk voor (zij het met een paar blocs)! Ook Saskia kwam er doorheen.

Saskia in La Ragazza de Finale

Het was daarna tijd voor een 6c. Cap'taine Cœur de Miel. “Le” 6c classique par excellence, aldus de topo. 't Was een projectje van Joost; hij wilde hem graag in één keer voorklimmen. Helaas lukte dat niet, hij had een paar blocs nodig. Saskia klom 'm na en had ook een paar blocs nodig. Maar ze kwam er wel weer doorheen!

Joost halverwege Cap'taine Cœur de Miel

Toen was het mijn beurt.

Intermezzo. Het was dus al jaaaren geleden dat ik in Freyr had geklommen. Ik had nog nooit een zesje in Freyr geklommen. Ja, één keer, een halve lengte, per ongeluk. Ik wilde de Spigolo doen, een 5a. Die gaat opeens opzij en kruist le Parrain de Juliette, een 6a. Ik miste de afslag, zodat ik in die 6a terecht kwam. Ik vond het wel pittig voor een 5a, maar toch kwam ik redelijk makkelijk bij de standplaats. Later, beneden, toen ik in de topo keek, zag ik pas wat ik gedaan had.

Desondanks had “een zesje in Freyr” nog altijd een magische klank voor mij. Dat ik in de tussenliggende jaren in allerlei andere gebiedjes allerlei zesjes geklommen had deed daar niets aan af. Dus ik was al helemaal trots met mijn prestaties van die ochtend: een 6b bijna voorgeklommen en wel getoproped, en een andere 6b helemaal voorgeklommen. En nu moest ik opeens een 6c in! Gelukkig mocht ik 'm wel topropen. Einde intermezzo.

Cap'taine Cœur begint redelijk eenvoudig. Maar gaandeweg wordt 'ie steeds lastiger. En een beetje overhangend. En dus zwaarder. Ik kwam nog verbazingwekkend ver voor ik mijn eerste bloc vroeg. En zelfs daarna ging het nog redelijk goed. Tot de sleutelpas, die heb ik heel wat keertjes moeten proberen. Maar ik kwam er uiteindelijk redelijk netjes doorheen! Daarna nog een lastig stapje, en hoera: mijn eerste 6c in Freyr! Toprope, weliswaar, maar toch.

We sloten af met a l'Ombre des Cocotiers, een 6a. Ik klom 'm als tweede voor. Hij begint relatief makkelijk. Maar bijna bovenaan is 'ie een kleine twee meter opeens anders van karakter, moeilijker. Na een aantal mislukte pogingen om erdoor heen te komen besloot ik me aan het setje op te trekken, om in ieder geval het touw in te hangen. Uiteraard kwam ik er daarna opeens wel doorheen. Bah.

Weekeindje Freyr - 1

2009-11-09T22:38:00.004+01:00

Afgelopen weekend ben ik weer eens gaan klimmen in Freyr. Het is nogal een tijdje geleden dat ik daar was. Ik denk dat de vorige keer in oktober 2005 was, toen Roos en Remy AKI-examen deden. Dat is ruim vier en een half jaar geleden!

Er hadden zich elf mensen ingeschreven voor dit weekend. Daarvan gingen er twee het instructeurs-examen doen. Er gingen ook twee beginners mee, want de examenkandidaten moeten laten zien dat ze les kunnen geven aan beginners. De examinator kwam van een andere afdeling, maar als tegenprestatie leverden wij een examinator voor twee mensen van die afdeling, die ook dit weekend examen deden. Zo waren er van onze elf deelnemers vijf met examens bezig. We waren met zes mensen over die gewoon gingen klimmen.

De examen-mensen moesten zaterdagochtend om half elf klaar staan. Twee van hen reden met mij mee. Omdat we geen zin hadden om heel vroeg uit Nederland te vertrekken waren we vrijdagavond al gegaan. ('t Is overigens niks vergeleken met mijn instructeurs-examen. Ik moest toen om half negen 's ochtends al klaar staan. Ik was om vijf uur 's nachts van huis vertrokken.)

We sliepen die nacht in het hutje te Freyr. Dat is in de winter best wel comfortabel. En lekker rustig, want er gaan 's winters niet zoveel mensen klimmen in Freyr.

Het hutje te Freyr

Er is aan de buitenkant stromend water, een wc en zelfs een douche. Maar binnen is 't een primitief hutje. Er is geen keuken ofzo. We wilden voor het slapen gaan nog wel even een kopje thee drinken, en Nans had daarvoor haar brandertje meegenomen. Jammer genoeg had ze geen lucifers meegenomen. Geen thee, dus.

Net toen ik bijna sliep kwamen er nog andere mensen binnen. Gelukkig deden ze heel stil en had ik geen last van ze.

xkcd en Laos

2009-11-05T10:17:00.003+01:00

Dit kan ik natuurlijk niet onvermeld laten:

xkcd is een heel leuke online comic strip. Hoewel je misschien wel een beetje een nerd moet zijn om 't te waarderen (of om 't überhaubt te begrijpen).

Er is nu een papieren versie van deze strip uitgebracht. En van de opbrengst wordt een school in Laos gebouwd!

De buit is binnen

2009-10-05T23:27:00.004+02:00

Ik was dus eerste geworden in de vijfde trede van de boulderladder. Onder de winnaars zou een prijs worden verloot: een Bionassay helm, geschikt voor klimmen. Ik moest daarvoor om negen uur 's avonds in de klimhal aanwezig zijn.

Maar ik was pas vlak voor zeven uur klaar op kantoor. En toen moest ik Philip nog ophalen. En thuis eten. Al met al trok ik om 20:35 de voordeur achter me dicht. Als ik een beetje zou kunnen doorrijden dan zou ik precies op tijd zijn. Maar toen ik de snelweg opreed kreeg mijn optimisme het zwaar te verduren. Er was een ongeluk gebeurd, er stond file. 't Zag er ernstig uit, maar later las ik op nu.nl dat het wel meeviel. De file viel ook reuze mee, ik heb nauwelijks stil gestaan en al na een paar honderd meter was de weg weer helemaal vrij. 't Was nog wel even druk op de parkeerplaats van de Uithof, maar ik kon toch snel een plaatsje vinden. Uiteindelijk wandelden Philip en ik vlak na negen uur de klimhal binnen.

In de klimhal was echter niets te merken van een prijsuitreiking. En het was wel druk, maar ik herkende alleen Jos. Hij maakte kans op een pofzak, omdat hij de enquete van de bouldercompetitie ingevuld had. Philip en ik gingen maar een beetje boulderen.

Ergens tussen 21:30 en 22:00 ging Jos maar eens vragen hoe het met de prijsuitreiking stond. Bleek dat ze het gewoon vergeten waren! Maar eind goed, al goed, want Jos was de enige gegadigde voor de pofzak, en ik de enige voor de helm. Dus die werden even later overhandigd, gelukkig zonder uitgebreide ceremonie. Thuis mocht Philip traditiegetrouw als fotomodel optreden voor de blog-foto.

Nieuwe helm

Weer gewonnen!

2009-09-29T15:52:00.004+02:00

De boulderladder van de Klimmuur Den Haag bestaat nog steeds. Ruim twee jaar geleden was 't me gelukt om als eerste te eindigen in trede vier. Ik won er zelfs een prijs mee. En nu ben ik de eerste in trede vijf! (Dat is vooruitgang. Als je bovenaan in trede vier eindigt, dan promoveer je naar trede vijf.)

Bewijs

Bij het ter perse gaan van dit blogbericht stond de uitslag nog niet op de website van de Klimmuur, maar dat zal vast nog wel komen.

Eeuwige roem! Nou nog maandag aanwezig zijn, dan win ik misschien zelfs een helm.

Astronomieles

2009-09-21T20:11:00.005+02:00

Niet zo lang geleden had Bever een aanbieding: de Fenix TK11. 't Is een handzame zaklamp die maar liefst 225 lumens doet. Ter vergelijking: de Petzl Myo XP, toch ook geen kinderachtige lamp, doet 150 lumens in Boost Mode. (Ok, 't is een stuk minder dan de 350 lumens van het monster van speleogids Paul, maar 't is toch een heleboel licht.)

Fenix TK11

“The Fenix TK11 (Tank) series features a powerful, solid, durable, and waterproof design intended for rugged outdoor and military use.” Zoiets moois in de aanbieding, inclusief twee accu's en een oplader, dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. En hij doet 't inderdaad prima.

Waar gebruik ik nou zo'n lamp voor, zal je je afvragen. Nou, voor astronomieles bijvoorbeeld. Ik had Philip al eens uitgelegd dat de zon van Laos naar Nederland gaat, en dan door naar Amerika, en dan weer naar Laos. Als het avond is in Laos, dan is het middag in Nederland. Dat soort dingen. Dat kon ik mooi toelichten (haha, letterlijk) met mijn nieuwe lampje en de oude globe.

Astronomieles

Philip weet nog niet alles van astronomie. Zo stonden we zondagavond in de tuin. Ik moest namelijk nog even zijn speelgoedtent opruimen. Maar het was al donker. Philip kwam op het idee om me bij te lichten met mijn nieuwe lamp. Dat mocht, en het lukte Philip om niet de hele tijd met de lamp in mijn gezicht te schijnen. Ik kon redelijk goed zien wat ik deed. Maar opeens werd het helemaal donker! Dat kwam doordat Philip even naar de sterren wilde kijken, en met de lamp de sterren probeerde bij te lichten…

De beker is lichtblauw

2009-09-20T13:57:00.002+02:00

Philip kan erg eigenwijs zijn. En hij heeft zo zijn voorkeuren. Zo wil hij bij voorkeur zijn drinken in zijn nieuwe lichtblauwe beker krijgen. Maar zijn nieuwe lichtblauwe beker is soms niet schoon, dus dan wordt 't toch een andere beker. We hebben tientallen andere bekers die ook heel mooi zijn. Maar nee, dat is niet goed, het moet de lichtblauwe zijn en anders drinkt hij het gewoon niet op.

Er is een truuk die soms wel (maar helaas soms ook niet) werkt. Dan zeg ik dat hij z'n ogen dicht moet doen, en dat hij moet denken dat de beker niet roze is maar lichtblauw. Vaak drinkt hij dan helemaal gelukkig zijn appelsap toch op.

De beker is lichtblauw… de beker is lichtblauw…

Toen ik bovenstaande foto gemaakt had en aan Philip liet zien, reageerde hij ietwat verbaasd: “hee, nou is die beker toch roze!” Ik riep maar gauw dat de beker dat heel eventjes voor de foto deed. Toen was het weer goed.

BAZ! 2009

2009-08-30T21:27:00.002+02:00

Het laatste weekend van augustus is zo goed als voorbij, en daarmee is de vierde editie van BAZ! alweer achter de rug.

Het weer leek roet in het eten te gooien; het ging misschien wel regenen. Websites met de buienradar hebben overuren gemaakt. Maar net als vorig jaar hadden we twee prima dagen. Vorig jaar was het heet, te heet eigenlijk; dit jaar mogen we hoogstens klagen dat het een beetje te hard waaide. Dat probeerde ik dan ook: ik zei dat ik ergens uit de wand was gewaaid, maar dat werd weggehoond. Zo hard waaide het niet.

BAZ! 2009

Er waren boulders in alle variaties: van veel te makkelijk tot volstrekt onmogelijk (althans, vanuit mijn subjectieve blik). Zoals gebruikelijk was het niet zo hard gewaardeerd. De meeste zesjes die ik probeerde kon ik vrij makkelijk toppen. En een aantal zesplusjes lukten me ook. Ik heb zelfs een 7a getopt!

Zaterdag, na het boulderen en voor de finales, gingen we met z'n achten eten bij een strandtent. En waar praat je dan zoal over? Nou, vooral over een spannende alpiene expeditie naar de Arwa Tower. Misschien een wat merkwaardig gespreksonderwerp, zo tijdens een boulder-evenement op het strand. Maar ja, vier van de vijf expeditieleden zaten aan tafel.

Daarna kwamen de finales. In voorgaande jaren maakte iedereen die z'n scorebriefje inleverde kans op een plaats in de finale. Dit jaar was dat anders. Er was een aantal kwalificatie-boulders, en daar zaten jurypersonen bij. Als je kans wilde maken op een finaleplaats dan kreeg je een scoreformulier, en als je een kwalificatie-boulder haalde dan tekende zo'n jurypersoon dat daarop af. Toen ik zaterdagochtend mijn goody-bag ophaalde, vroeg Maaike of ik voor een finaleplaats ging. Tuurlijk, dacht ik, waarom niet. Ze waarschuwde nog dat ik dan wel minstens 7b moest boulderen. Hmm. Nou, kom maar op, ik probeer er wel eentje, zei ik. Uiteindelijk heb ik 't scoreformulier niet ingeleverd; het is een beetje suf om een leeg scoreformulier in te leveren.

Ik vond de damesfinale een beetje tam. Misschien waren de finaleboulders net iets te makkelijk. Of de dames net iets te goed. Hoe dan ook, Muriel Sarkany won, net als vorig jaar, en dat was natuurlijk toch een mooie prestatie. De herenfinale was heel spannend. Die werd gewonnen door Wouter Jongeneelen. Hij was de enige die de derde boulder topte. Daarbij moesten de heren een bijna onmogelijke stap over een kaal element maken.

Wij, gewone boulderaars, hebben ook heel aardig geklommen. Soms met hindernissen. Zo werd Roos bijna uit de wand gekegeld door iemand die schuin boven haar uit de wand draaide. Gelukkig liep het goed af en vielen ze geen van beiden naar beneden.

Roos wordt aangevallen

Akshay had ook weinig moeite met de zesplusjes. Hij had meer moeite met zijn teennagel. Die was bijna, maar net niet helemaal, afgescheurd. De EHBO adviseerde hem om een kwartiertje in de zee te gaan weken, maar dat hielp niet. Een stuk tape hielp wel.

Akshay in een zesje

En Nans heeft zichzelf voorbij geboulderd. Haar doelstelling was iets met vijfjes, maar toen ze de meeste vijfjes nogal soepel topte moest ze haar doelstelling al gauw bijstellen naar iets met zesjes.

Nans in een zesje

Wow, een CD!

2009-08-27T20:47:00.002+02:00

Het gezin Rijstveld bezit tegenwoordig een paar iPods. Ik wilde namelijk gebruik maken van de ‘aux’-ingang van de Prius. Eerst kocht ik een iPod Shuffle (twee gigabyte), maar al gauw was die te beperkt. Dus toen kwam een 160 gigabyte iPod Classic. Ik stopte de iPod Shuffle vol met Thai en Lao muziek en gaf 'm aan Lien. Later kocht ik ook nog een iPod Touch, waarna Lien de iPod Shuffle inclusief muziek verkocht aan een kennis. En nu heeft Lien zelfs een iPhone. Dat betekent overigens dat ik de iPod Touch weer moet verkopen; heeft iemand belangstelling voor een bijna nieuwe iPod Touch (acht gigabyte)?

Als je een iPod of een iPhone hebt, dan gebruikt je iTunes om dat ding te beheren. iTunes is een programma voor op je computer. Het is heel makkelijk om met iTunes je CD-verzameling op de computer en op de iPod te krijgen. Je kan er ook heel makkelijk muziek mee kopen, online via de iTunes Shop. Klik een paar keer en de muziek wordt gedownload. De rekening volgt via je creditcard.

Een week of twee geleden wilde ik wat muziek van INXS kopen. Puur uit jeugdsentiment. Een paar klikken in iTunes later werd het album Swing gedownload. Maar ik wilde ook het album Kick kopen. En dat lukte niet. Na het nodige zoeken vond ik het wel, maar dat was op de Amerikaanse versie van de iTunes Store. En die wilde 't niet aan mij verkopen, omdat ik geen adres in Amerika heb. Bah. En dat gold niet alleen voor INXS, maar ook voor andere muziek. Bah.

De volgende dag klaagde ik hierover bij collega Roene. Hij is namelijk muziekliefhebber, heeft een paar iPods en koopt ook regelmatig allerlei dingen online. Hij adviseerde me om Kick via www.cdwow.nl te kopen. Zo geadviseerd, zo gedaan. En ik keek elke dag vol ongeduld in de brievenbus. Maar na een week had ik nog steeds geen CD ontvangen! Volgens Roene was dat heel gewoon bij cdwow: het kan zo tien dagen duren.

En inderdaad, na tien dagen werd mijn ongeduld eindelijk beloond. Vanmiddag vond ik een pakje van cdwow in de brievenbus! De muziek staat ondertussen al op mijn iPod.

Nu snap ik ook een beetje hoe het komt dat 't zo lang duurde. Op het pakje stond een cdwow-adres in Amerika, en een sticker met een retour-postadres in Duitsland, en daaroverheen een sticker met een retour-adres in Zwitserland.

www.cdwow.nl

Er lag overigens nog iets in de brievenbus: de eerste twee uitgaven van bl.ad o.ver k.limmen. Die had ik ook online besteld, bijna een maand geleden, maar pas vorige week betaald. Heb ik ook wat te lezen.

Schaken met een dobbelsteen

2009-07-10T23:13:00.002+02:00

Niet zo lang geleden heb ik een poging gedaan om Philip de regels van Mens Erger Je Niet te leren. Hij heeft het redelijk goed onthouden. Dat merkte ik laatst, toen hij met een vriendje aan het spelen was. Ze gingen namelijk schaken.

Althans, ze speelden met schaakstukken op een schaakbord. Die had ik netjes op de juiste manier op het bord gezet. Waarna de kleuter mij om een dobbelsteen vroeg. Ze gingen (min of meer) om de beurt met de dobbelsteen gooien. En de schaakstukken werden keurig netjes evenzoveel stapjes verzet (in willekeurige richtingen) als het aantal ogen dat geworpen was. Als ze een zes gooiden, dan mochten ze een schaakstuk dat nog niet bewogen had verplaatsen.

Schaken met een dobbelsteen

Kamperen in de slaapkamer

2009-07-09T23:09:00.004+02:00

Enige tijd geleden vertelde ik over het einde van het waterbed. Ik benoemde de periode tot het nieuwe bed er was als kamperen in de slaapkamer. Philip heeft laatst laten zien dat je dat ook op een andere manier kan doen. Hij slaapt helemaal gelukkig in zijn eigen tent, in zijn eigen slaapkamer.

Kamperen in de slaapkamer

Query keywords

2009-07-08T22:37:00.002+02:00

Ik krijg via www.statcounter.com een aardige indruk van de zoektermen waarmee men dit blog vindt. Via Google's Webmaster Tools kan ik nog meer zien. En dan kom je soms merkwaardige search queries tegen… Hieronder een korte bloemlezing.

Er wordt wel eens gezocht naar een “krappe spleet”. Ongetwijfeld iemand die belangstelling heeft voor speleologie. Of “natte poes”; dat moet een bezorgde huisdierhouder zijn, die bij mijn verslag van het door de poezen stukgemaakte waterbed terecht kwam.

Een klimvriendin van me heet Lukien. Ik heb haar in twee blogposts genoemd: in februari 2007 en in januari 2008. 't Is blijkbaar een nogal unieke naam, want élke maand zijn er wel een paar mensen die naar “lukien” zoeken en die dit blog op de resultatenpagina zien.

Praten is ook een issue op Internet. Mensen zoeken naar “ze wil nooit meer met me praten” of juist “ik wil meer praten”. Ze komen bij het verslag van mijn Tomtom, waarvan de speaker het niet meer doet.

En er zijn mensen die blijkbaar een brommer of scooter willen hebben, maar daar geen geld voor (over) hebben. Er wordt regelmatig gezocht op “scooter stelen” of iets soortgelijks. Of op de subtiele variant “gratis brommer ophalen”.

Papa is heel cool

2009-07-06T22:32:00.001+02:00

Philip heeft ergens een veter gevonden. Hij doet 'm om zijn been, zijn schouder en zijn middel. Maar dan moet de veter vastgeknoopt worden, en dat kan hij niet zelf. Dat moet papa doen. Gelukkig heeft papa de nodige ervaring met touw, dus leg ik moeiteloos een strikje. Philip is helemaal gelukkig. “Papa, jij kan echt heel goed een veter strikken. Jij bent echt heel cool.”

Welke kleur heeft...

2009-07-05T13:33:00.002+02:00

Philip en ik spelen soms het spelletje “welke kleur heeft…” Dan noemt de één een ding en moet de ander zeggen welke kleur dat ding heeft. Zonder dat je dat ding kan zien, anders zou het te makkelijk zijn.

Er passeren allerlei voorwerpen de revu. De auto van papa (blauw), de fiets van Philip (geel), Spiderman (rood en blauw dan wel zwart). Maar soms maakt Philip het me echt té makkelijk. Zo vroeg hij wat de kleur is van de witte stoel. En later vroeg hij naar de kleur van het rode kussen.

Vakantiekadootje

2009-06-28T20:36:00.002+02:00

Oom Jaap is op vakantie geweest. Naar Amerika. En hij heeft een kadootje voor Philip meegenomen: een kentekenplaat uit California.

Fiets met kentekenplaat

Rocksport Buis-les-Baronnies als Gezinslid

2009-06-03T23:09:00.003+02:00

Twee jaar geleden, in het voorjaar van 2007, was er een niet-klimmer mee met de Rocksport: Nans had haar M meegenomen naar Orpierre. Hij ging lekker fietsen. Een half jaar later was er weer een verstekeling: Ivo en Sabine namen hun baby mee. De Rocksports van 2008 waren zonder aanhang, maar bij de Rocksport van dit voorjaar was het weer goed raak. Martijn had zijn vrouw en hun baby meegenomen, en ik had Lien en Philip meegenomen. Op de acht klimmende deelnemers waren er vier niet-klimmers.

Nans had gezegd dat de Rocksport-Bus alleen voor Klimmers was. Ik kan me daar wel wat bij voorstellen, hoor. Je doet de medereizigers nogal wat aan als je ze twaalf uur lang met Philip opsluit in een busje. Maar daardoor moest het gezin Rijstveld met de eigen auto helemaal naar Buis-les-Baronnies rijden. En terug.

De heenreis deden we 's nachts. De passagiers sliepen het grootste deel van de reis, zodat ik eigenlijk geen last van ze had. Toen we in de buurt van de bestemming kwamen vonden we een supermarktje en een boulangerietje, zodat we even later, in het ochtendzonnetje, lekker stokbrood met franse kaas zaten te eten. Laos is een kolonie van Frankrijk geweest, en ze hebben er nog steeds stokbrood. Dat kent Lien dan ook wel, en ze lust het graag.

We kwamen natuurlijk toch gebroken aan bij de camping. En ook nog als eersten van de groep. Zodat ik in gebroken frans met de campingbeheerder moest praten. Enfin, dat lukte aardig, en niet veel later wierp ik de tent in de lucht. Al gauw lag men te luieren.

Vakantie!

Het was prachtig weer, maar de weersvooruitzichten voor de volgende dag waren niet zo mooi. Lien besloot dat ze niet meer wilde kamperen; ze wilde een huisje. Dus ik moest weer in gebroken frans gaan overleggen. Gelukkig waren er nog een paar mobile homes te huur. En achteraf moet ik erkennen dat dat toch wel heel fijn was. We hadden lekker de ruimte, goede bedden, een eigen keukentje, een eigen badkamer en een eigen toilet.

Ons vakantie-onderkomen

Het kostte nog wel wat moeite om Lien van eten te voorzien. Het westerse eten dat in de groep gekookt werd vond ze niet zo geweldig. Gelukkig konden we in het campingwinkeltje rijst kopen. Verder was er eigenlijk niets in de buurt; de camping was een beetje in the middle of nowhere. Het kwam dan ook goed uit dat er nog een gezinnetje was. Konden ze mooi samen met de auto boodschappen gaan doen.

Philip moest ook tevreden gehouden worden, natuurlijk. Vlak voor ons mobile home stond een kloeke boom met een mooie, min of meer horizontale tak. Daar kon ik mooi een schommel maken. Philip vond het geweldig.

Schommeltje

De camping had ook een zwembad. Philip kon nog niet zwemmen, en hij is sowieso een beetje bang voor water. Maar net zoals een jaar eerder in Thailand wilde hij graag samen met papa het water in. En er was een Piratenboot! Die was niet in het water, dus daar wilde Philip eindeloos in spelen.

Piratenboot

Halverwege de week heb ik een rustdag genomen. Het gezin Rijstveld ging een dagje naar Avignon. We hebben er wat rondgeslenterd. Toen we daar genoeg van hadden vonden we een mooi parkje waar we konden lunchen. En waar we voor Philip een skelter konden huren; dat was een groot succes.

Skelteren in Avignon

's Avonds reden we naar Orange, om in een echt restaurant te eten. 't Was niet een aziatisch restaurant, maar een gewoon Frans restaurant; toch heeft Lien heerlijk gegeten.

De terugreis naar Nederland deden we overdag. Met veel lange pauzes. We waren daardoor pas heel laat thuis, maar de reis verliep daardoor ook redelijk harmonieus. Dat wil vooral zeggen: de kleuter gedroeg zich redelijk goed, hij was nauwelijks vervelend.

Al met al was het een Rocksport met een heel ander karakter dan wat ik gewend was. Ik moest mijn tijd verdelen tussen klimmen en de groep enerzijds, en mijn gezinnetje anderzijds. Het was voor de helft een Rocksport, en voor de helft een gewone vakantie met vrouw en kind. Het is ons niet slecht bevallen. Maar als het minder mooi weer zou zijn geweest, of als we niet in een mobile home hadden gelogeerd, dan was het veel minder leuk geweest voor Lien en Philip.