عرنامه

درب عرنامه تخته شد!

rnameh — Sun, 05 Sep 2010 12:25:00 GMT

ترجيح ميدهم خلاصه باشد:

با تشكر از همه دوستان خوبی كه در اين مدت بنده را تحمل كردند و نسبت به من لطف داشتند،‌ دوستان خوبي كه هرگز فراموششان نخواهم كرد و هميشه و همه جا به يادشان خواهم بود... همچنان در فضای مجازی حضور خواهم داشت و به تك تكتان سر خواهم زد؛ به دلايلی، شخصی و شايد هم تا حدودی غير شخصی!، ترجيح ميدهم فعلا درب وبلاگ عرنامه را بر خلاف ميل باطنی و تماميه علاقه منديهايم تخته كنم...

در صورتی كه تمايل داشتيد،‌ از راههای زير ميتوانيم همچنان با هم در ارتباط باشيم:


آدرس ايميل	گوگل پلاس	توئيتر	گوگل ریدر	فرندفيد

دوستتان دارم...

عزرائيل حتما دوتاست!

rnameh — Sun, 01 Aug 2010 10:34:00 GMT

    به گمانم، عزرائیل هم دوتاست! آشپز هم كه دوتا شد، آش یا شور میشود، یا بی نمك...
    شورش آنجاست كه یكی را، این میسپارد به آن و آن میسپارد به این و همينطور دست به دست ميشود و دست به دست ميشود تا اصلا فراموش میشود نمكی هم در كار است؛ تا اصلا از ياد ميرود كه او هم انسان است و مستحقّ مرگ، تا آن شخص میشود...میشود... میشود همه ی بیفایده گانی كه در زنده بودنشان هزار شرّ است و یك خیر هم نیست و هنوز هم زنده اند و هنوز هم ریاست میكنند و هنوز هم میتازند و هنوز هم تاراج میكنند و هنوز هم زندگی ها بر باد میدهند و هنوز هم زنده اند و زنده اند و زنده ... و چه زنده گانی؟ زنده گانِ مرده...
   شورش هم آنجاست؛ آنجا كه هر دو، نمیدانند اصلا زمان نمك زدن فرا رسيده است یا نه، مجال مرگ خوبان رسیده است یا نه؛ هرچه بادا باد، جفتشان، ناخبر، وحشيانه حمله میكنند و آنقدر نمك میپاشند و آنچنان نمك میپاشند و آنقدر نمك میپاشند تا به فنا دهند... حاصل، میشود آنان كه در بودنشان هزار خیر است و نیكی؛ میشود آنان كه هميشه پرفایده بوده اند و مفید... حاصل، میشود همه ی شهیدان آزادی، میشود تمام هنرمندان از دست رفته، میشود... و این آخری، میشود محمد نوری؛ ميشود تمام از ميان ما رفتگانِ زنده...
    آری، من یقین دارم... عزرائیل حتما دوتاست...

خداحافظ محمد نوری...

rnameh — Sun, 01 Aug 2010 00:42:00 GMT

در جسم و جان من، میمانی ای وطن بمان که تا ابد هستی ام، به هستیه تو بسته ست

استاد محمد نوری، سالهاست که با آهنگات، با ترانه هات دارم زندگی میکنم. از آهنگای فولکوریكت -چه گیلکی و چه ترکی و چه شیرازی و... - تا آهنگای ناشیونالیستی و ایرانیت؛ از آهنگا و فریادهای بلند اپرائیت تا آهنگای شاد و عاشقانه آلبومهای آخرت... آخ وقتیکه گیلکی رو با اون لهجه ای که قشنگ معلوم بود زبانت نیست میخوندی، چقد کیف میکردم:

سازو نقاره ی جومعه بازار... جونبنه دیلا، جونبنه دیلا، آی جان

یا این یکی: گیلان جان، گیلان، اوی گیلان.... تاج سره خوشگلان

از اون موقع که هنوز نوجوانی بیشتر نبودم و تا همین حالا که همه اطرافیانم میدونن عشق من تو کل خواننده ها دو نفر بیشتر نبودن: یکی تو بودی و دیگری سیاوش قمیشی...

میرسد از دور صدای ساز مرد چوپان؛ صدا صدای مهتاب
امید و امید، که جاودان شود بهاران، صدا صدای آفتاب
وای، به سرزمین خورشید، شکوه لاله ها چه زیباست
با گل سپید مهتاب، طلوع زندگی چو رویاست

همون موقع که چندین نوارفروشیه قدیمی رو زیر رو کردم تا بتونم سه تا کاست چهل پنجاه سال پیشت رو پیدا کنم، همون که تو یکیش، تو یکی از آهنگاش خونده بودی:

تو دلت بوسه میخواد من میدونم اما لبت سر هر جمله دلش، میخواد یه اما بزاره

تا همون موقع که توی بازخوانیش و به خاطر مجوز، همون اول شعر قبلی رو دوباره تکرار کردی و بجاش گفتی:

من میخوام تا آخره دنیا تماشات بکنم اگه زندگی برام چشم تماشا بزاره

همون موقع که جان مریم رو با یه ریتم تندتر خوندیو من همیشه بیشتر دوسش داشتم تا اینکه تو بازخوانیش، کُندش کردی و اروم و آروم تر خوندی و فریادهای بلندت رو هم بهشون اضافه کردی، از همون موقع که:

"گل بریزید رو عروس و دوماد... یار مبارک، یار مبارک باد" رو خوندی و با اصرار من، همین شد آهنگ آغازین ویدئوی عروسیه من...

آلبومهای شکوفه خاطرات، چراغی در افق، دلاویزترین، آوازهای سرزمین خورشید، در ماه باران، جلوه های ماندگار، جاودانه با عشق، شکوفه در شکوفه به همراه سه تا کاست قدیمی همه ی یادگاریه توئه برای من که همیشه و تا ابد همراهم خواهند بود... استاد، غروبت شدیدا غمناکه و زبان من واقعا قاصر.... همیشه به یادتم....

فتاوائيات...

rnameh — Mon, 28 Jun 2010 14:12:00 GMT

    با توجه به آنكه چندي پيش خبري شنيديم مبني بر اينكه مقرر گرديده محتواي كتابهاي درسي در حضور مراجع محترم بررسي شوند(+)، بر آن شديم تا با يكي از مراجعترين مراجع محترم تماس گرفته و كم و كاستي هاي كُتب را از زبان ايشان بشنويم؛ تاخير در انتشار اين مطلب را بگذاريد به دليل طويل بودن مكاتباتي كه طي اين مدت با دفتر ايشان برقرار بود؛ نكات زير از متن فتاواي ايشان برداشت شده كه به سمع و نظر شما مي رسانم:

    • هرگونه مطالعه درباره كرم خاكي مي بايست از تمامي كتابهاي درسي حذف شود؛ مگر آنكه يا توبه كرده و از خودالقايي و خود ارضايي دست بردارد و يا تضمين بدهد بيشتر از ختـ.ـنه گاه داخل خودش نشود! اگر شد، سه بار از سر تا ته خودش را دست بكشد، سپس غسل جنابت كرده و ده مرتبه روي خاك، و نه زير آن، سجده كرده و دويست بار زيرخاكي تيمم كند. در غير اينصورت، احتياط واجب آنست كه خياري كه در خاك باغچه آن كرم خاكي زندگي ميكند، بصورت نشسته خورده نشود كه بي ناموسي بار مي آورد؛
    • خوردن و آشاميدن براي هركس و هر چيز در ماه مبارك رمضان حرام است و كفاره دارد حتي اگر اسيد سولفوريك باشد. در صورت رفع خورندگي اين اسيد، تدريس آن در اين ماه مجاز است، و اگرنه ميبايست ده بار ده دشمن را در خود بسوزاند، در چشم صد فتنه گر وارد شود و چشم فتنه را براي هزارمين بار كور كند تا بخشيده شود؛
   • قانون نسبيت انيشتن بحثش جداست و بايد از برادران گشت نسبت سوال شود. ولي اگر نسبتش معكوس باشد، اشكالي ندارد. نسبت مستقيم و همچنين نسبتي همانند گودرز و شقايق در هر حال و هر مكان حرام است و بايد از آن پرهيز شود. مستحب آنست كسي كه شلوارش به اين نوع نسبتها آغشته گرديده، اگرچه از يك دو ريالي بيشتر نباشد، وارد مدرسه نشود؛
    • پستاندارن به خاطر القاي كلمات بيتربيتي به چيزداران تغيير نام دهند؛ هرچند كه در آنهم كلماتي بيتربيتي مي توان يافت. از آنجا كه چيز تكيه كلام يكي از سران فتنه است، مناسب است از آن نيز پرهيز شده و حتي الامكان قسمت مورد دار، با ابزارها و لباسهاي مناسبي پوشانده شود! در صورت وجود نداشتن لباس، پوشاندن با يك برگ مُو نيز كفايت مي كند؛
    • اشرف مخلوقات از انسان به يك موجود ديگري كه بسيار شبيه انسان است و اجداد او نيز خوانده مي شود، تغيير يابد. همچنين پادشاه آنهاحق دارد هر چهار سال يكبار احمق ترينشان را به رياست آدميان برگزيند. آدميان حق اعتراض مدني نداشته و چنانچه اعتراض كنند، صدبار توبه كنند و صد باتوم و شيشه نوشابه در ماتحتشان فرو كنند و در صدا و سيما خود را همنوع آنها بخوانند؛ در صورت عدم انجام، با فشار دادن يك كيسه رنگ در دستش و در خيابان سر به نيست شود و بيگانگان و منافقين مسئول آن خوانده شوند؛
    • عدد "پي" به دليل آنكه مخفف پي پي است و به فرد خاصي اشاره دارد، از كليه كتابها حذف شده و به جاي آن كلمه ا.ن. جايگزين شود. عدد ا.ن. الزاما نبايد 3.14 بوده و مي تواند هر عددي كه شخص ا.ن. حال كرد باشد. كليه محاسبات با فرض هرعددي به غير از اين، از درجه اعتبار ساقط است و پيگرد قانوني دارد؛
    • درس آمار به كلي پشم است و بايد كاملا حذف شود مگر آنكه مربوط به تورم نزولي باشد و يا شخصي كه در فتواي قبل عدد ا.ن. منتسب به او بود، در صدا و سيما اعلامش نمايد؛ در اين صورت كليه نقاشي هاي بچه گانه اعم از خانه و كوه و يك عدد ماشين و يك حوض با دو عدد ماهي و يك درخت با چند عدد سيب، نمودارهاي آماري محسوب شده و نشانه اي از پيشرفت ما و سقوط بيگانگان و دشمن؛ اين پيشرفتها با چشم مسلح و يا در صورتي كه سه نفر جاهل شهادت دهند، قابل اثبات است؛
    • كليه خطوط حذف و به جاي آنها فقط خط امام قرار داده شود. نيم خط وجود قانوني نداشته و هر خطي اگر در اين راه نباشد، وابسته به دشمن بوده و عدم داشتن بصيرت را بدنبال دارد؛
    • طلحه و زبير و علي و معاويه و صفين و خوارج و پيامبر و همه و همه بكلي از كتابها حذف و بجايشان افراد متناسب و مشابه در زمان حال بكار گرفته شود؛
    • كليه تاريخهاي قبل از يكهزار و سيصد و هشتاد و چهار حذف و تاريخ پيدايش زمين، ساخت آسمانها، خوردن سيب توسط آدم، كشتي نوح، عصاي موسي، تكلم عيسي، نزول قرآن و ساير معجزات و كشفيات از قبيل برق، تلفن، گاز،‌ لوكوموتيو، اينترنت، جاده، راه آهن، پيدايش آب، فوران آتشفشانها و غيره و غيره به بعد از اين سال منتقل شده و همه آنها دستاوردهاي دولت خدمتگزار معرفي شوند. همچنين بديهيست عمر نوح به كمتر از همين پنج سال تنزل يابد و دبير شوراي نگهبـ.ـان، جايگزين نوح در داستان مربوطه شود... همچنين آيه زير به متن كتاب اضافه شود: "و خداوند آسمانها و زمين را نصفه ساخت و مِن بعد همه را به مموت واگذار نمود تا بسازد"؛
    • و آخرين فتوا كه چندان هم مرتبط به كتب درسي نيست ولي بنا بر مسائل روز واجب است اعلام شود: ديدن بدن نامحرم، در صورتي كه حتي به قصد ازدواج و در شب خواستگاري و به ديده ارزشيابي هم باشد، حرام است. طرفين فقط مجازند براي يك لحظه پوست آرنج خود را به يكديگر نشان دهند؛ نگاه بيشتر از يك لحظه به اين پوست، حرام بوده و باعث زلزله، سيل و ساير حوادث و بلاياي طبيعي خواهد شد!

سالروز توليــــد من!

rnameh — Sun, 20 Jun 2010 12:35:00 GMT

    در سال هزار و سيصد و كونوس* در محله اي در يكي از شهرهاي شماليه كشور، ‌در خانواده اي مذهبي...نه؛ نيمه مذهبي...نه؛ اصلا ميزان مذهبشان به من چه؟ در يك خانواده اي چشم به جهان گشود كه نـُه ماه قبل از آن، شيطان پدر و مادر خانواده را براي چندمين بار گول زده بود؛ فوتبال را از زمينهاي خاكي جنوب شهر آغاز كرد و تنها موفق شد يكبار توپ را دقيقا روي كله تاس همسايه شان به ثمر برساند كه همان، زمينه كتك هاي بسياري شد و درنتيجه از فوتبال نا اميد شد و چهارگوشه آنرا بوسيد و ليسيد و از آن پس فقط گرگم به هوا و قائم باشك بازي كرد، ولي هرگز نتوانست به ليسيدن ادامه دهد...
    دوران ابتدائي را در مدرسه اي گذراند كه مادرش هم همانجا معلم بود. وي، كلاس چهارم ابتدائي را در كلاس درس مادرش بود و از همين رو، به واسطه شيطنت هر يك از همكلاسي ها، او نيز مقصر شناخته ميشد و كتك ميخورد تا مبادا ديگران شك ببرند كه چون مادرش است او را كتك نمي زند! آن سال را با موفقيت به پايان رساند ولي بسياري از همكلاسيهاي حسودش او را متهم ميكردند كه سوالات را قبل از امتحان ميدانسته. همينجا اعتراف ميكند كه تنها يكبار سوالات را از روي يخچال كِش رفته كه همان يكبار نيز مادرش براي آزمايش او اين كار را انجام داده بود و سر جلسه امتحان، بطور كلي سوالات ديگري جلوي رويش قرار گرفت كه از آنها هيچ نميدانست و در نتيجه، چوبهاي ديگري را هم نوش جان كرد...
    راهنمائي و دبيرستان را در مدارس نمونه دولتي شبانه روزي طي نمود، ولي با افتخار اعلام ميدارد كافور موجود در غذاهاي آن مدارس، ‌هيچگونه تاثيري رويش نگذاشته و همچنان از همه لحاظ و همه جهات سالم و سر زنده است و علائمي از كمكاري در وجودش ديده نمي شود. مدارج عالي را هم يكي يكي و دو تا دوتا و گاها چندتا چندتا و پشت هم و گاهي جلوي هم و از كنار هم و بغل هم طي كرد و با ثبت ركوردي خارق العاده موفق شد پس از گذشت چهارده ترم از شروع ثبت نام در دانشگاه، مدرك ليسانس را بدست آورده و نام خود را در كتاب ركوردهاي گينس به ثبت رساند...
    از آرزوهايش مي توان آرزوي دكتر زنان و زايمان شدن در دوران كودكي نام برد، ولي بعدها كه بزرگتر شد به بيتربيتي بودن اين رشته و سركار داشتن آن با جاهاي بي ناموسي پي برد و از آن انصراف داد. بعدها، رشته مهندسي را انتخاب كرد و هنوز هم با آنكه بقال سر كوچه شان و همچنين خدابيامرز كردان هم دكترا دارند،‌ از آنكه مهندس خطابش كنند حسابي خركيف مي شود! از ديگر آرزوهايش دريافت مدرك جعلي دكتراست؛ وي پس از آن قصد دارد رئيس جمهور كشورش شده و سيب زميني رايگان بين مردمش توزيع نمايد. همچنين، او تلاش ميكند تا با به دست آوردن شصت و چهار درصد از آرا، علاوه بر ركورد زني، شعار مخالفان را كه مي گفتند دروغگو، دروغگو، شصت و سه درصدت كو را با قرار دادن شصت و چهار در آن، ناموزون نمايد. همچنين قصد دارد از لوگوي خر شِرك به عنوان نماد انتخاباتي خود به جاي نماد چي توز استفاده نمايد!
   همزمان با تاريخ توليد او، پيشگويان بسياري پيشگويي كردند كه او داد خواهد آورد و از همين رو در كودكي، بسيار داد ميزد و جيغ ميكشيد. مادرش ميخواست او را به سفيد رود بياندازد، اما از فرعون و همسرش بسيار مي ترسيد، پشيمان شد و خود او را از آب گرفت. در چندمين سالروز توليدش، تنها سي دقيقه از پايان سالروز چشم گشودنش به جهان نگذشته بود كه زلزله مهيبي تمامي استان محل سكونتش را در خود لرزاند. در يكي ديگر از سالروزهاي توليدش بود كه يكي از مخالفان حكومت هم به دست معلم موسيقي اش، نه ببخشيد، بدست دكترش، نه، بازهم ببخشيد، بدست عوامل بيگانه، نه، به دست ..... آها، به دست يك زن كه موبايلش را ازكيفش در آورده بود و عضو منافقين بود، ترور شد و به نماد جنبـ.ـش سـبـ.ـز ايران تبديل گشت...
    امروز نيز، مانند هر ساله، سي امين روز از خرداد، سالروز توليــد اين ابرمرد مي باشد. باشد كه توليـــدش مبارك باشد!

    * "كونوس" نوعي ميوه جنگلي است كه در فارسي با نام "ازگيل" شناخته مي شود و در خطه شمال،‌ به دليل چروكيده بودن پوست ميوه ي رسيده اش، نماد پيري و كهنگي مي باشد.

شيطان!

rnameh — Sat, 29 May 2010 14:35:00 GMT

   اخمو و بداخلاق! هميشه شاخه تر و تازه و برهنه اي از درخت توت يا گردو در دستش بود؛ اين را بعضي از هم مدرسه ايهاي خود شيرين كن برايش مي آوردند؛ آنها كه خودشان، در حياط خانه شان، درخت توت يا گردو بود. همانها هم معمولا، جزء اولين نفراتي بودند كه همان شاخه تر و تازه و برهنه، بر كف دستانشان فرود مي آمد؛ حقّشان بود! توت يا گردو، سخت ترين چوبها را دارند و فرود محكم شاخه اشان كه به آن ميگفتيم "تَرَكِه (مخففِ تَر ِ راكِه، به فارسي يعني: شاخه ي تَر و تازه درخت)" بر دست، درد وحشتناكي ايجاد مي كرد كه هوش را از سر مي پراند؛ كلاً، ناظم دوران ابتدائيمان، از بي رحمترين افرادي بود كه در كل دوران زندگي ام ديده ام...
    ماشينش، يك ژيان بود؛ از همانها كه دنده خنده داري داشت! همان كه يك ميله اي، چيزي رفته بود توي داشبورد و يك كلاهك گرد هم رويش بود و براي تعويض دنده، آقاي ناظممان سر آن را مي گرفت و هي بيرون مي كشيد و توي داشبورد فشارش ميداد و با اين كار، ماشين راه مي افتاد! از همانها كه ما با ديدنش، تا يكساعت خنده مان طول مي كشيد و بند نمي آمد! درست است، كودك بوديم، ولي شباهت ميله كلاهك دار را كه ديگر تشخيص ميداديم!(بديهيست منظور شباهت با كلاهك هسته ايه بمب اتميست!)
    بايد تلافي مي كرديم، اين همه بد اخلاقي اش را! همه ما، چهار پنج نفرهاي شرّ و شور كلاس، هر روز اگر دروغ باشد، يك روز در ميان، طعم ضربه هاي شاخه هاي توت يا گردو را روي دست هاي نحيفمان حس كرده بوديم... "نگه دار! با تو نيستم مگه الاغ! ‌دستِت رو نگه دار جلو!"؛ صداي حركت سريع تَرَكه در هوا و شَتَرَق! مالشهاي دو كف دست به هم براي گرم كردن و يا شايد هم كمي كاهش درد؛ "تو رو خدا آقا! غلط كرديم! تو رو خدا!"؛ "خفه شو، بهت گفتم نگه دار" و ...
    نقشه كشيديم؛ ژيان، حياط پشتي مدرسه پارك بود؛ هميشه سايه بود و خلوت؛ زنگ كه مي خورد، چهار پنج نفرمان سريع آنجا بوديم. چند نفري كشيك مي دادند و يكي آهسته آهسته مي رفت نزديك دستگيره هاي درب ماشين؛ دستگيره سمت راننده هدف هميشگي مان بود. زيپ شلوار را پائين ميكشيديم و تند ِتند مي شاشيديم به آن! قدّمان كه نمي رسيد، هدف سخت تر مي شد؛ فرصت اگر بود، سنگي، بلوكي، چيزي زير پايمان مي گذاشتيم تا هدف گذاري آسانتر شود؛ حقش بود! ژيان را كه فروخت، يك پيكان صفر خريد؛ يكي دوبار هم با پيكان همين كار را كرديم؛ ولي بعد، دلمان برايش سوخت ...
    حالا كه فكر ميكنم، ميبينم تاوان همان روزهاست! تنبلي و بي حوصلگي براي كار نكردن؛ حتما، شيطان جبران كرده و در گوش من بول كرده! اين حرف من نيست؛‌ امام جمعه تهران ميگفت!(+) ...خدا، پشه ها را نگه دارد؛ لا اقل يك وزوزي، چيزي در گوشت ميكنند تا تو از وجودشان با خبر شوي و دستي تكان دهي تا فراري شوند؛ اما شيطان نه؛ موذي است؛ پاورچين پاورچين مي آيد و بول مي كند! درست مثل آن زمانهاي خودمان روي ژيان! درست توي گوشمان مثل همان دستگيره هاي درب ژيان!... بيراه نيست، پس اين همه بيكاري در اين مملكت، تقصير اين دولت بدبخت نيست؛ شيطان است كه رفته و توي گوش تك تك بيكاران بول كرده! مگر شيطان، چقدر آب ميخورد كه اينهمه بول دارد؟!! شيطان است ديگر، كاري اش نمي شود كرد...
   راستي، چند سوال هم برايم پيش آمده، آيا اين بول شيطان، نجس هم هست؟ ميكروب ندارد؟ گوش را كر نميكند؟ ... من كه روي پرسيدن چنين سوالهايي را ندارم! شما اگر مي توانيد، يك استفتائي، چيزي بگيريد!... در صورت نجس بودنش، آيا بعد از آنكه ايشان قضاي حاجت انجام دادند، بايد غسل هم كرد يا نه؟ آيا غسل رفع بول شيطان هم داريم يا نه؟ آيا اصلا شيطان مذكر است؟ اگر مذكر است، آيا شيطان در حال بول كردن، آنجاي بي تربيتي اش را هم نشانمان ميدهد؟ يعني آنجاي بي تربيتيه شيطان، چقدر بزرگ است؟! اگر مونث بود چه؟ باز هم نشانمان مي دهد؟! و خيل سوالات ديگر كه خودتان بپرسيد و من را هم بي خبر نگذاريد!

    پي نوشت: اگر كسي مرا دوست دارد، اكانت گوگل ريدر و توئيتر من را هم دوست بدارد! هركه آنها را دوست ندارد، مرا دوست نداشته و وهر كه مرا دوست نداشته باشد، از من نيست و شيطان در گوشش بول خواهد كرد! لينكهايشان آن سمت چپ وبلاگ هست؛ اينروزها، آنجاها، فعّالترم...

يك پست خوشمزه!

rnameh — Sat, 01 May 2010 16:22:00 GMT

ديشب، كلّ شب، يكي از بدترين شبهاي زندگي ام بود، يا بهتر است بگويم يكي از بدترين خوابيدنهاي عمرم؛ به شدت ماليخوليايي بودم و با هيچ روش و تركيبي خوابم نميگرفت؛ گوسفند و بز و حتي شتر و شتر مرغ را هم امتحان كردم؛ نه خير، چاره ساز نبود، همه حيوانات دنيا هم تمام شوند من به خواب برو نيستم؛ لعنت به اين شانس... احساس گرما ميكردم، پنجره را باز ميكردم و بعد، احساس سرما... پتو را مثل مرده ها توي فيلمها، روي سرم ميكشيدم و پنجره را مي بستم؛ گرمم ميشد، خدايا مُردم! به دادم برس ...و اين چرخه تا صبح ادامه داشت...

چندين پشه موذي ناخوانده هم بودند كه از همين بهترين موقعيت عمر كوتاهشان استفاده كرده بودند و در همان مدت باز بودن پنجره،‌ از لاي همان چهار پنج سانت فاصله باز پنجره كه حتما برايشان يك بزرگراه عظيم است با چهار پنج لاين رفت و برگشت، بدون گشت نامحسوس و دوربين و سرعت گير و دست انداز در لاين سبقت، با حداكثر سرعت ممكن سرعتشمارشان، بدون گير دادن گشت هاي ارشاد،‌ با زيدهايشان آمده بودند تا در طبقه چهارم آپارتمان محل سكونت من، توي اتاق من، يك پارتي مختلط دختر پسر برگزار كنند با نوشيدني مورد علاقه شان: معجون سنگين(!) و پرمايه ي(!) خون من... موزيك هم داشتند، باند ها و استريوهايي كه دقيقا كنار گوش من جايشان بود و پيچيدن گهگداريه صداي هلهله و سوت خواننده پشه توي گوشم نويدش را ميداد... شايد هم صدا، صداي دو پشه عاشق بود كه در جاي دنجي دور از چشم باقي، يعني همان جاي دنج لاله ي گوش من، مشغول بودند و آه ه ه آه ه ه هشان، گوشم را كر ميكرد...

شكمم هم حسابي پر بود و درد داشت، تولد دائي ام بود و نهار دعوتمان كرده بود به يكي از اين رستورانهايي كه يك پولي ميگيرند و ميگويند اين رستوران و اين تو، هرچه ميخواهي، بخور تا سير شوي؛ تو هم خركيف ميشوي كه آزادانه ميتواني هرچه ميخواهي بخوري، غافل از آنكه پول غذاي بابايشان را هم در تمام مدت مثلا 70 سال زندگي اش از تو گرفته اند و حسابي انداخته اندَت... باور كنيد دست خودم نبود، به من چه كه خرج باباي آنها را در مدت زندگي اش بكشم؟ من بايد ثابت كنم كه مي توان همه آن پولي كه دايي ام بابت غذاي من پرداخته است را خورد... من، مي توانم...

اولش، مثلا پيش غذا بود كه با سوپ جو شروع مي شد؛ توي يك بشقاب هم، سالاد كلم ريختم و سالاد ماكاروني با قارچ، مقداري ذرت مكزيكي با پنير فراوان و ترشي آلبالو به همراه ماست و خيار؛ كمي هم بيشتر خيار براي آن سمت چپش كه خالي تر بود؛ در حال لبريز شدن بشقاب، با زور، اندكي تركيب سبزيجات كنارش و اندكي هم سيب زميني سرخ كرده؛ همه اينها، فقط پيش غذا بود...

بشقاب بعدي را كه برداشتم؛ شروع كردم به سرو غذا. معجون سبزيجات مثلا ايتاليايي، پوره سيب زميني با پنير، جوجه تنوري، چند تكه كوچك كباب كوبيده، هفت هشت تكه جوجه كباب با استخوان و بدون استخوان و دو سه قاشقي سبزي پلو براي خالي نبودن عريضه... تكه اي ماهي جنوب سوخاري به همراه ماهيچه پخته شده ي گوسفند، روي همه اينها هم، كمي لازانيا!!!... آه، يادم رفت، يك زير دستي كوچك هم گوشت بره كبابي با قارچ و گوجه كه آب باقيمانده از گوشت هاي پخته شده، رويش ريخته شده بود...

يك قوطي دوغ و نصف قوطي نوشابه و آب معدني، به همراه دو فنجان چاي بعد از غذا، كرم كارامل و كمي كيك شكلاتي و ژله و يك پرتقال و يك قاچ هندوانه و نصف يك كيوي هم دسر؛ ... بعد از بيرون آمدن از رستوران هم، تولدش بود و ناراحت ميشد اگر رد ميكردم؛يك كاسه فالوده "اكبر مشتي" با آبليموي فراوان! باور كنيد راست ميگويم، به خدا قسم همه غذاهايي را كه نام بردم، من ديروز خورده ام؛ همه شان را...

خانه هم كه رسيديم كمي توت سفيد و بعد كيك تولد و چايي... واقعا پارتيه خوبي بود برايشان، خوش به حال پشه هاي ديشبي با مشروب معجونيه خون من! وقتش هست كه دستم را بَر ِگوشم تكان ميدادم؛ پشه هاي بي تربيت!... آه ه ه آه ه ه شان قطع شد، آخيششش....... راستي، شما نميدانيد چرا من ديشب بدخواب بودم؟!!

پي نوشت: احتياط! كارگران بيكارند!(+) روز كارگران بيكار مبارك...

من اگه خدا بودم... عادل ميشدم!

rnameh — Wed, 28 Apr 2010 17:23:00 GMT

اين اواخر، پستها و مطالب زيادي راجع به وبلاگ من اگه خدا بودم، تو وبلاگاي مختلف دارم ميبينم. بعضي ها انتقاد كردند و برخي هم جانبداري. نميدونم؛ البته شايد هم بدونم كه ميون اينهمه وبلاگ مينيمال، اين چرا اينقدر حساسيت برانگيز شده؛ شايد به خاطر اعتقادات مذهبي و متعصب بودن ما ايرانيها باشه...

من به بعضي از نوشته هاي واقعا سبكش كاري ندارم. ولي وقتي يه نگاه به ليست نويسنده هاش ميكنم، وقتي اسامي اي رو توشون ميبينم كه دوستشون دارم، وقتي اسم اسپايدرمرد رو اون تو ميبينم يا افيون رو، دخترحاجي رو و شازه رو، وقتي اين اسامي رو اونجا ميبينم، خودش باعث ميشه با احترام به اين وبلاگ نگاه كنم... درسته، بعضي از نوشته هاش اصلا و ابدا در اندازه هاش نيست. اين، ميتونه وبلاگ بزرگي باشه، ميتونه يكي از پرطرفدارترين هاي مينيمال باشه، فقط اگه بعضي از نويسنده هاش، رعايت شخصيت، عظمت و بزرگي خدا رو بكنند و تعصب درست يا غلط ما ايراني ها رو هم در نظر بگيرن. فقط اگه هر چيز بي ربطي رو به خدا ربط ندن، فقط اگه بعضي هاشون بيشتر وقت بزارن برا اون چيزي كه مينويسن؛ فقط اگه متوجه باشن كه هر چيز "شايد" خنده داري، مطمئنا مينيمال نيست. مثلا يارو نياد و بنويسه من اگه خدا بودم، ادرار رو نميساختم و به جاش، نفت ميدادم بيرون! اين، شايد از ديد خيلي از ايرانيهاي متعصب، از ديد خيلي از ماها، ميشه توهين؛ ميشه كفر! ميشه شايد شِرك!!!...

اينا رو گفتم تا اون چيزي رو بگم كه شايد يكي از برگترين دغدغه هاي خودمه؛ ميخوام بگم:‌ من اگه خدا بودم، عادل ميشدم! همين... يا شايد بهتر باشه برا اينكه به كسي هم بر نخوره، اينطوري بگم: من اگه خدا بودم، لا اقل معناي يكساني تعريف ميكردم براي اونچيزي كه خودم بهش ميگم عدالت و اون چيزي كه بندگانم به اسم عدالت ميشناسن! اينطوري، لا اقل اينهمه بنده هام گيج نمي زدن تا بفهمن معناي اون عدالتي رو كه من اسمشو گذاشتم عدالت، چيه!

پي نوشت: اين پست رو همينطوري حال كردم به زبان عاميانه و محاوره اي بنويسم، همين!

پي نوشت دو: اون بالا، تو لوگوي وبلاگ كه نگاه كنين، يه "گهگاهنامه" بهش اضافه شده و شده "گهگاهنامه ي عرنامه"! يعني شايد گهگاهي بيام اينجا و يه چيزي بنويسم. ضمنا، به خودتون زياد فشار نيارين تا بفهمين اون لوگو شبيه چيه! شبيه هيچ چيز نيست؛ نه داره ميرقصه، و نه دراز كشيده و داره دستاش رو به سمت معشوقش دراز ميكنه، و نه هيچ چيز ديگه! نهايت نهايتش دو تا سركشاي "گ" شبيه دو تا تيغه برف پاككنهاي ماشين باشن، همين! فعلا...

بعد نوشت: مث اینکه من منظورمو نتونستم خوب بیان کنم. این شاید به دلیل حذف یه قسمتی از نوشته ام قبل از پابلیش باشه که احساس کردم خیلی تندرویه! الان که خودم هم میخونم، میبینم کل هدفم از نوشته م تو همون متنی بود که حذف کردم! میخوام بگم من مخالف اینم که به هر چیز و سوالی که راجع به خدا باشه، برچسب کفر زده بشه و خودم هم شاید اون رو کفر نمیدونم. خیلی از نوشته های اون وبلاگ، کنایه هایی هستند که به مسایل اجتماعی، سیا.سی و غیره میزنن و فقط قالب گفتاریشون اینطوری انتخاب شده. نمیشه به همه اون نوشته ها به چشم کفر آمیز نگاه کرد! من فقط معتقدم باید احترام افراد معتقدی که وبلاگمون رو می خونن رو، نگه داشت و به خاطر اونها حرمت چیزایی رو که حتی خودمون هم قبول نداریم، حفظ کرد...

فعلا...

rnameh — Wed, 21 Apr 2010 09:58:00 GMT

    شركتمان هر روز گل و بلبل تر مي شود؛ كم كم دارد تبديل مي شود به يك شركت مرده كه اثري از حيات را به سختي مي توان در آن پيدا كرد؛‌ يكي از نزديكترين همكارانم و تنها دوستم در شركت هم، كار بهتري پيدا كرد و رفت؛ منشي قسمتمان هم همين ديروز خداحافظي كرد و رفت؛ چندين نفر ديگر هم بودند كه دم عيدي بار سفر را بسته بودند و از اين خراب شده به جايي بهتر كوچ كرده بودند؛ ... حالا، در واحد ما، يك سالن شصت هفتاد متري مانده است و شانزده تا ميز و كامپيوتر و تنها سه نفر كه با ارفاق شايد بشود اسمشان را آدم گذاشت! من و يك همكار خانوم كه با صد من عسل هم نمي توان هضمش كرد، به علاوه يك رئيس فيس و افاده ايه تازه به دوران رسيده، كه بزرگترين افتخارش، رئيس دو نفر بودن است آنهم به پشتوانه مدير بودن پدرش!... يادش به خير، يكي دو سال پيش،‌ ده پانزده نفري بوديم اينجا، اما حالا...
    حالا درست كه كاسه توالتش خارجكي است و جا مايعي اش يكجورهايي تك است و سيفونش جان مي دهد تا هرچه ان هست و ا.ن. هست را يكجا جاروب كند و بردارد و ببرد؛ درست كه ميزها و صندلي هايش همه يكدست هستند و خارجكي و تر و تميز، درست كه هر واحدي رنگ خودش را دارد و واحد ما همه چيزش، از روكش صندلي ها تا زونكنها و هرچه در آن هست زرد قناري است و براي واحد ديگري سبز است و براي ديگري خاكستري و آبي؛ درست كه پارتيشنهاي باكلاس دارد؛ درست كه توي جردن دفتر دارد، همه اينها درست؛ ولي اينها، هيچوقت شكم كسي را سير نكرده اند و نمي كنند و نخواهند كرد؛ من هم، خر هم كه باشم، مي دانم سيفون و كاسه توالت و زونكن، چيزهايي نيست كه بتوان خورد و هضم كرد...
    يك ماه از آغاز سال جديد هم گذشت، با سه ماهه پايان سال گذشته كه جمعش بزني، دقيقا چهار ماه است كه حقوقي نگرفته ام؛‌ تعجب نكنيد، حقا كه همان خرم؛ آري، علف ميخورم!!! ... بازهم خدا همسرم را برايم نگه دارد كه اگر او نبود و چندرغاز حقوق دريافتي اش،‌ حالا فقط بايد همان علف را مي خوردم و عر مي زدم، كاري كه حالا هم گهگداري دارم انجامش مي دهم...
    راستي، تا يادم نرفته، يك مورد جديد به همه خوبيهاي اين شركت اضافه شد؛ اينترنتمان را هم قطع كرده اند و حالا فقط يك كامپيوتر اينترنت دارد كه آنهم اشتراكي است بين چندين نفر و بايد منتظر بماني كه خالي شود و تو جنگي بدوي و پشتش بنشيني و از همان لحظه نشستن، نگاههاي حسرت بار همكاران را تحمل كني كه دارند با چشمانشان عاجزانه از تو درخواست ميكنند كه ميز را خالي كني و اندكي هم به آنها وقت بدهي؛ پس، اگر كم هستم، ببخشيدم. مطمئن باشيد به همه آنهايي كه وبلاگ دارند، سر ميزنم. شايد كامنت كمتر بگذارم و پست كمتر بنويسم، ولي در كنارتان هستم و همه تان را دنبال ميكنم....
    دوستتان دارم، عاشق تك تكتان هستم و هميشه به يادتان. تا اطلاع ثانوي،‌ فعلا...

    پي نوشت: دلم نمي آيد و نمي توانم بعد از "فعلا" بنويسم "خداحافظ"! هرچند آرزومندم خدا، حافظ همگي تان باشد و نگهدار تك تكتان. ولي معني اصطلاهي اين كلمه را هرگز دوست نداشته ام.... پس همان "فعلا..."

سالي كه نكوست...

rnameh — Wed, 07 Apr 2010 10:22:00 GMT

واقعا بدشانسم! دیروز، بعد از مدتها نشستم و مثل بچه آدم يك پست نوشتم و روي فلش ديسك ذخيره اش كردم و تصميم جدي داشتم كه نه مثل ده پانزده پست قبل توي اين دو هفته اخير كه نوشتم و و پابليش نشده حذفش كردم، اينبار بيايم و آدم وار اينجا بگذارمش؛ الان زده است و فلاش ديسكم به يكباره به فنا رفت؛ دود شد و به هوا رفت‌ تمام زندگي مجازي ام و 4 گيگ از شخصي ترين و خصوصي ترين و دوست داشتني ترين فايلهايم و خاطراتم و فيلمهايم و عكسهايم! همه رفت، اين هم در ادامه نحسي امسال برايم... حالا هم اين چيزهايي كه داريد مي خوانيد را دارم همينطور في البداهه مي نويسم، زياد در تلاش مضاعف نباشيد كه در اين پست بادهاي شكم را به شقيقه ربط دهيد، مطمئن باشيد هیچ ربطي نخواهيد يافت...

نميدانم! شايد هم هنوز براي شنيدنش و اجابتش زود باشد و من عجولم! شايد هم نه، بعيد كه نيست، از اينها هيچ چيز بعيد نيست؛ بعيد نيست مخابرات آنجا هم دست برادران افتاده و دارند كنترلش ميكنند؛ شايد پيامم محتواي مجرمانه داشته و بين راه سانسورش كرده اند! ‌دستشان برسدها، براي خدا هم فيلـ.ـتر ميگذارند و رويش مي نويسند "خداي عزيز،‌ دسترسي به اين بنده براي تو امكانپذير نيست!" رحم هم ندارند، آن قسمت پست الكترونيك و سابميت را هم حذف ميكنند و يك علامت بيلاخ جايش! خدا هم اگر اعتراضی داشت به اشتباهي فيلـ.ـتر شدن بنده اش، دستش بسته است و ‌صدايش به هيچ كجا نمي رسد... بايد كاري كرد، بايد برايش فيلـ.ـتر شكن فرستاد. براي خدا!!

خدايا، اول همين سال بود، همين چند روز پيش،‌ از تو خواستم امسال، روزگار را به كامم كني... اينبار هم فيلـ.ـترم يا نه مي شنوي؟ فيلـ.ـتر شكن به دستت رسيد يا دوباره بفرستم به ايميلت؟ راستي، يادت باشد حتما از جيميلت استفاده كني ها، مي گويند ياهو جاسوس همينهاست!... خدايا، خواستم به كامم باشد، شيرين باشد؛ به كامم كردي، ولي چيزي در مايه هاي همان شكلات هاي تلخ تخته اي خودمان!‌ همانها كه بميرم هم هرگز هوس خوردنش به سرم نمي زند،‌ همانها كه فقط كامت را زهر مار ميكنند و با يك بار خوردنشان، بايد هزار چيز شيرين بخوري تا ردّشان پاك شود.... خدايا، لعنت، حالا من هزار چيز شيرينم كجا بود تا ردّ اين تلخيها را پاك كنم، ها؟

اوضاع خوبي ندارم، از لحاظ روحي به هم ريخته ام و با همه دعوا گرفته ام امسال و به پاچه هيچكسي نه نگفته ام, عید به بدترین حالت ممکن برایم گذشت که بهتر است از خیر بازگو کردنش بگذرم... با شما هستم، حواست كجاست؟ حرفم با خدا ديگر تمام شد، الان دارم براي شما ميگويم... به هيچ پاچه اي نه نگفته ام، البته نه براي خاراندن... نه؛ پاچه خاري ام هيچوقت خوب نبوده، پاچه گيري ام چرا، بدك نيست؛ همه را يك به يك گرفته ام! هر كه در مسيرم بود؛ دور و بریها و دوست و فاميل و آشنا تا راننده تاكسي بدبختي كه او هم براي جبران بدبختي هاي زندگي اش كرايه را گران كرده بود! شايد هم از آثار عربي خواندن دعاي نوروز باستانيمان باشد؛ نميدانم،‌ اين "حول حالنا الي احسن الحال" مگر معني اش تغيير به بهترين روزگار و بهترين حال نمي شود؟ اين "حالنا" مگر ضميرش به "ما" بر نميگردد؟ حال ميكنيد؟ دعا ميكنيم براي آنكه از خدا چيزي بخواهيم، آنوقت عربي ميخوانيم و خودمان هم نمي فهميم چه خواسته ايم! فارسي اش شايد ميشود "اللهم اِنّي به ما حال بده"!...

سال هم كه سال مضاعف است، همه چيزش؛ به قول يكي از دوستان شمالي ام، سال "فوچوميدَن دوچندان"! بازهم به غیرت این دوستم بنازم که مضاعف را فارسی گفت "دوچندان"! ... تا حالا هر چه خم شده ايم و بهمان فشار آورده بودند، كم بود، امسال را بايد بيشتر خم شد، امسال بايد بهشان بیشتر حال داد، شيشه هاي نوشابه را دور ريخت و جايشان را به چيزهاي بزرگتري داد، ناسلامتي يك سال بزرگتر شده ايم و ظرفيتمان هم بالاتر رفته! سال، سال همان "احسن الحال" هست برايشان، بهترين ِحالها! ...

"فوچوميدَن" هم همان مصدر خم شدن است در گيلكي؛ امسال، می خواهند دولّاتر شويم و كمرمان را خم تر کنیم برای راحتی کارشان! مطمئن باش دست خودت نیست، خود به خود خم می شود کمر همه مان زیر بار این زندگی؛ سال بيشتر فوچوميدَنتان هم مبارك...