یکی از جدیدترین فونتهای فارسی که برای رسانه‌های غیرچاپی فارسی زبان طراحی شده‌است در بخش فارسی تلویزیون بی‌بی‌سی استفاده میشود و به سفارش آن شرکت توسط شرکت آقای «تارک آتریسی» طراحی شده‌است.
تارک آتریسی در بیروت لبنان به دنیا آمده و در رشته‌های مختلف هنر در مدارس و دانشگاههای مختلف تحصیل کرده‌است. او هم اکنون در هلند ساکن است و استودیویی دارد که به کارهای طراحی می‌پردازد.
او درباره پروسه طراحی این فونت نوشته‌است:

ما سال گذشته سفارشی برای طراحی فونت بخش عربی تلویزیون بی‌بی‌سی دریافت کردیم و پس از انجام آن پروژه سفارشی نیز برای فونتی اختصاصی (Unique) برای بخش فارسی بی‌بی‌سی گرفتیم.

با وجودیکه اسکریپتهای فارسی و عربی (خط الرسم Script) نزدیک هم بودند و مشتری هم همان مشتری بود با تجربه‌هایی که از طراحی فونت عربی به دست آوردیم باعث شد که مسیر متفاوتی را طی کنیم… خواسته‌های تیم ادیتوری بخش فارسی اگرچه متضاد خواسته‌های ادیتورهای بخش عربی نبود ولی تفاوت زیادی داشت.
آنها میخواستند که فونت اختصاصی بخش فارسی «تیز و نافذ – دقیق – لطیف و ماهرانه = Subtle» باشد، از نظر دیداری تجملی و زرق و برق‌دار و «تو چشم» نباشد و در نتیجه شفاف و رسا باشد و بدون اینکه توجه را به خودش جلب بکند، پیام را منتقل کند.

bbc persian arabic type design font

—
من هم این روزها دقیقا به این فونت فکر میکردم. به اینکه چقدر خوانا و شکیل است. و البته حس درونی من این است که از روی فونت معروف به «رویا» که در سری فونتهای پارسا 99 (متعلق به شرکت برنا رایانه) عرضه شده، الهام گرفته شده. تقریبا اگر از نقطه‌های مزخرف رویا بگذریم شباهت زیادی بین این دو فونت میبینم.

b roya

— با تشکر از آقا نیما عصیان که طراح فونت رو بهم لینک داد.

برای ارسال مطلب با ایمیل به وبلاگ در داشبورد وبلاگهای وردپرس دات کام بروید به بخش myblogs و از اونجا جلوی اسم وبلاگتان یک کلید برای Enable post by email هست. اون رو که زدین یک آدرس ایمیل براش تولید میشه که میتونید مطلب رو به اون ایمیل پست کنید و منتشر بشود.

عکس رو هم تست کنیم: (میبینیش؟ صرفا تزئینی است و اینا)

از اولش هم عکس ماهواره‌ای شهر اردبیل در نقشه گوگل تار بو قدیمی بود. امروز دیدم با یک تصویر نسبتا بهتر جایگزین شده. هنوز تا به شفافبت نقشه تهران برسد خیلی مونده البته.
Link Ardabil, IRAN

سالها پیش وقتی پائولو خواندیم چیزهایی رو دوباره به یاد آوردیم از خودمان از گذشته خودمان از آنها که فراموش شده‌اند. برخی گفتند او از فرهنگ ما دزدی کرده. ولی من فکر میکنم که او کار بزرگی در یادآوری همه آن چیزها کرد که برای ما فراموش شده‌است.

مترجم آثار پائولو مسلما بیش از همه‌ی ما تحت تاثیر تعلیمات غیرمستقیم اوست. بیایید خودمان را جای آرش حجازی بگذاریم و به سبک داستانواره‌های فرورتیش رضوانیه فکر کنیم که خود من واقعا و کاملا به طور اتفاقی در صحنه مرگ مرحومه ندا آقاسلطان حضور داشتم! و چاره‌ای جز سعی برای جلوگیری از خونریزی او نداشتم. (این یک رفتار ذاتی است که انسان به کمک مجروح بشتابد. در درس معارف اسلامی هم از همین استدلال بدیهی برای چیزهای دیگری دلیل می‌آورند)

خب. بیچاره آن زن مرد. دستها و لباسم خونین است و چندین دوربین در حال ضبط من و چهره من هستند. حالا چه؟
انتخاب سختی است. یا باید فرار کنی و قایم شوی و یا باید بایستی و بگویی که چه دیدی و چه شد؟

آرش حجازی ابتدا سعی کرده که خودش و خانواده‌اش را به خارج از کشور منتقل کند و سپس شهادت بدهد به آنچه دیده. کار عاقلانه و بسیار نیکویی کرده.

من فکر میکنم روند تفکر پائولو کوئیلو در این اتفاق خیلی جاری و ساری است. موثر است. دخیل است. رمز است.

برای آرش حجازی مردی که عاقلانه و درست عمل میکند ادای احترام میکنم. موفق و پیروز باشی آرش.

به درصد

منبع ارقام سایت وزارت کشور لینک

چندین بار از این جاده قدیمی نوشته‌ام. دو هفته پیش که تهران میرفتم با موبایل عکسهایی گرفتم و کیلومترها رو یادداشت کردم که اینجا بگذارم.
- توجه کنید که من شما را ترغیب به استفاده از این جاده نمیکنم، مثل همیشه تشریک اطلاعات عمومی است.

مسیر اردبیل – آستارا – رشت – قزوین – تهران حدود 600 کیلومتر است. مسیر اردبیل – میانه – زنجان – قزوین – تهران هم همین حدود است. تفاوت ماجرا در نوع جاده و ترافیک آن است.

- خب. در پمپ بنرین علی آباد من بنزین زدم و کیلومترم را صفر کردم.
- ساعت 4:30 دقیقه از فلکه ایثار خارج میشم به سمت خلخال و کوههای باغرو. (پلیس راه این مسیر روی تابوهای سرعت خیلی حساس است. و کمین زیاد میکنند. به محدودیتهای سرعت پایبند باشید به نفع خودتان است. عجله لازم نیست.)

- بعد از گذشتن از پلیس راه و شهر هیر و روستای بودالالو (که محل انشعاب جاده به سمت چپ و دریاچه زیبای نئور است) و عبور از چندین روستای دیگر در کیلومتر 68 میرسیم به سه راه اول خلخحال (انشعاب سمت چپ به گیوی بالا و شهر خلخال میرسد). ما این سه راهی را مستقیم رد میشویم.

- در کیلومتر 72 میرسیم به سه راه قدیم خلخال که به شهر گیوی پایین و خلخال میرسد. این را هم مستقیم میروم.

- بعد از سه راه دوم دست راستمان محل قرارگاه دستگاههای سنگین راهسازی است که راه رسمی و اصلی و آینده‌ی اردبیل میانه و همچنین راه-آهن اردبیل-میانه را دارند میسازند. این جاده تا دو سه سال دیگر و راه-آهن انشاالله تا ده سال دیگر آماده خواهدشد.
- دو سه کیلومتر بعد یک سه راه است که نوشته است گنجگاه-میانه، مستقیم رد میشویم.
- چند کیلومتر بعدتر مزرعه پرورش شترمرغ هست. بعدترش یک کارخانه آسفالت هست.

در کیلومتر 82 میرسیم به سه راه فیروزآباد-میانه (تقریبا یک کیلومتر مانده به خود روستای تاریخی فیروزآباد- این روستا یک پل بسیار قدیمی دارد و شعبه‌ای از قزل اوزن از آن میگذرد که ماهی زرد رنگ احتمالا به نام زردپر دارد). یک تابلو در این سه راه هست که نوشته میانه 65 کیلومتر.
میپیچیم به راست به سمت کوهها.

در کیلومتر 105 انتهای حوزه استحفاظی راهداری اردبیل را میبینیم و عملا ماجرای نگهداری از جاده به پایان میرسد. آنطرف تابلو که استان آذربایجان شرقی است در این سالها هیچ به این جاده لکه‌گیری و اینا نکرده‌اند و کل آسفالتش از بین رفته. پارسال دوباره عملیات بازسازی این قسمت خراب شده آغاز شده و مجددا دارند زیرسازی میکنند. دستشان درد نکنه.

- در کیلومتر 112 آغاز گردنه‌های جاده است و خیلی باید مواظب باشید چون هم گاهی خاکی است و هم گردنه‌ها شیب زیادی دارند. من با دنده یک و دو میروم و با ترمز هم نمیگذارم دور موتورم بالای 3هزار برود. چرا که اگر با ترمز بروید لنت‌هاتان داغان میشود. اگر با دنده هم بروید احتمالا تسمه پروانه پاره کنید. اگر حواستان نباشد مثل این پراید هم جوش می‌آورید.

- در کیلومتر 115 پیچ اصلی گردنه را رد میشوید که اسمش را نمیدانم. کل منطقه طبیعت بسیار زیبایی دارد.

- در کیلومتر 120 گردنه‌ها تمام میشود و به محل ساخت یک تونل میرسید که آنورترش قرار است سد شهریار روی قزل اوزن زده شود.
- در کیلومتر 128 آسفالت بد و خاکی تمام میشود و آسفالت قابل قبولی دارد. (یعنی کلا 23کیلومتر را باید دندان روی جگر بگذارید و با آرامش رانندگی کنید)
- در کیلومتر 141 به سه راه جاده اصلی قدیم تبریز-میانه-زنجان میرسیم. سمت راست ما در 5کیلومتری شهر میانه و سمت چپ ما به سمت زنجان و اتوبان میرود.
- در کیلومتر 191 وارد اتوبان تبریز-تهران میشویم.
ساعت 8:30 زنجان هستم و ساعت 12:30 میدان ولیعصر تهران از خلوتی نیمه شب تهران استفاده کرده به سمت پارک ساعی که خیلی دوستش دارم میرفتم.
دوستانم با پژو 405 و با همین احتیاطات 3 ساعته به زنجان میرسند و 3 ساعت دیگر هم تهران هستند. من معمولا در جاده معمولی بالای 80 نمیروم و در اتوبان هم 100 تا 110 تا. وانت پیکان ایران خودرو بیشتر نمیرود که من هم بروم!

الغرض! فرق این دو مسیر کجا بود؟ اینجا بود که شما 191 کیلومتر جاده میروید و 400 کیلومتر اتوبان. ولی از مسیر گیلان 400 کیلومتر جاده میروید تا قزوین و 200کیلومتر اتوبان میروید. که خود این جاده هم از گیلان میگذرد که در واقع گیلان یک استان نیست بلکه یک شهر بزرگ است با محله‌هایی دور از هم که در جاده‌هایش سرعت‌گیر کاشته‌اند.

هر دو جاده مزایا و معایبی دارند. گیلان اگر ماشینتان خراب بشود تعمیرگاه بهتر پیدا میشود. ولی در کوههای باغرو گیر می‌افتید. اینجا خلوت است و شبها ممکن است نا امن باشد. آنور شلوغ است و پلیس بیشتر. طبیعت گیلان زیبا ولی تکراری است. طبیعت کوه بکر است و تازه.

جاده آینده اردبیل-میانه از داخل فیروزآباد رد میشود و به شهری به نام آغکند میرود و از آنجا مسیتقیما وارد اتوبان میشود. جاده بسیار خوبی است در حد جاده حیران. پهن و قشنگ. ولی یکی دو سال باید صبر کنیم. به نظرم روی شاهرگ حمل و نقل اقتصادی اردبیل خیلی خیلی موثر است. امیدوارم به زودی تمام شود.

View Larger Map