من مرده ام، با تعدادی غریبه و آشنا در اتاق زاویه خانه قدیمی ته دردار خوابیده ام. تیرهای چوبی سقف کاه گلی، قهوه ای و ارغوانی و نارنجی است و من مرده ام. بوی کاهگل سقف همه بدنم را پر کرده است و من مرده ام.

- مردها همه اشون همینن. زن رو کتک میزنن. خود خواهن.
- باید هلش می دادی همونجا بیافته سرش بخوره به در و دیوار بمیره.

در فضا معلق ام و من مرده ام.

سفارت را که تسخیر کردند، حاجی دستور داده بود که برگردد؛ که نکند بگیرندش ببرندش و نیاورندش و نبیندش دیگر.

فرهاد از فرانسه آمده بود که ببردش. پسرش سه ماهه بود که سرش در کاسه توالت جر خورد. در راه از کامیون پرت شد پایین. مانده بود. حاجی مرد و 12 خواهر و برادر ناراضی به تقسیم ثروت که بماند. که نمانده بود که رفته بود.

- مردها همه اشون ….
- باید هلش می دادی …

من دراز کشیده ام و من مرده ام. بختک افتاده است روی جنازه ام.

- من مرده ام. مرده.

من مرده ام، با تعدادی غریبه و آشنا زیر باران می دوم که خیس نشوم. نفسم بند آمده است. قاصدک توی دستم اما هنوز زنده است.

- ریشه هاشو میشه جای قهوه دم کرد، خورد.

دنبال طلبم از دخترکی که هنوز فکر فرار در سر دارد، دویده ام: یک دفتر سیاه مشق، یک قلم، یک شیشه دوات، یک مشت یاس و برگ های تازه مو. هر بار که می رسم به صفر شدن بدهی؛ بختک می افتد روی جنازه ام. دخترک فرارمی کند و من زیر باران له می شوم.

- من مرده ام، مرده.

من مرده ام، روی سنگ های سفید فرودگاه جنینی خوابیده ام.

- باید بدیش ببرمش. قول امون همین بود.

اشک هایم تمام نمی شوند، زیادند. خودم قول داده بودم که وقتی نه سالش شد، بدهمش ببردش و بیاوردش، ته دلم اما همیشه خوش بین بودم که نمی آید که نمی بردش. هشت و سال و ده ماهش که شد، زنگ زدم که بیا ببرش، من طاقت ندارم. پسرکم را برمی دارد و می رود آن سمت شیشه و من نمی توانم برگردم که ببینم اشان، جنینی خوابیده ام و بختک افتاده است روی جنازه ام.

- من مرده ام، مرده.

تب دارم میانه اردیبهشت 1391.

گمانم این را آنقدر برای خودم و دیگران تکرار کرده‌ام که خودم هم عق‌ام می‌گیرد.
نمی‌توانم به یک نفر قول بدهم که: «هستم، می‌مانم و متعهدم تا وقتی که تو هستی». اگر با گلزار باشم و هم‌زمان برد پیت از مقابل‌ام عبور کند، یحتمل من را در بغل برد خواهید یافت با کلی توجیهاتی از قبیل مطلوبیت بیشتر و … همین است که متخصص رابطه‌های “One day, One Person” هستم.
معمولا از خواندن دست نوشته‌هایم یا مقالات‌ام یا گفتگوهای محل کار و … شروع می‌شود و بعد از کلی تام و جری بازی بچه‌گانه و مسخره به «من می‌خواهم یه چیزی بگم که امیدوارم ناراحت نشی. من می‌خواستم که ببینم‌ات.» و خنده‌های تمام نشدنی من برای این حد از کودکی و شنیدن » تازه کلی با خودم کلنجار رفتم که این رو بگم.» تمام می‌شود.
یک عزیزی در فیس بوک مقابل درس بزرگ زندگی نوشته بود: یاد گرفته‌ام بازی کنم. من اما ناخودآگاه بازی می‌کرده‌ام، از همان دوران نوزادی: تا نور ماه در آسمان بود، من هم بیدار.
بازی می‌کنم، مخصوصا وقتی مواجه می‌شوم با ذهنیتی که زن برایش مفهومی جز لذت شبانه ندارد: هر چقدر تحصیل کرده و فهمیده و آگاه‌تر، عطش برای خوابیدن با او، فتح کردن‌اش و تسخیر کردن‌اش بیشتر. مقطع تحصیلی بالاتر، عطش بالاتر. کتاب بیشتر، عطش بیشتر. فیلم بیشتر، عطش بیشترو …تعداد انسان‌های روشنفکر این مدلی در تجربیات زندگی‌ام آنقدر هست که هیچ اریبی‌ای نداشته باشد. این‌ها را می‌شود از طریق واژه‌های به کار رفته در نوشتارشان بیشتر شناخت. در دنیای واقع معمولا سکوت‌اشان بیشتر است.
بازی می‌کنم، مخصوصا وقتی با انسانی از جنس سکوت و تحلیل روبرو شوم. فکر می‌کند، فکر می‌کند، فکر می‌کند، فکر می‌کند، فکر می‌کند، فکر می‌کند، فکر می‌کند، … و تصمیم می‌گیرد. معمولا تصمیماتش باید به جایی ختم شود که او کنترل کننده و رهبر رابطه باشد. اولین واکنش‌ام چیزی از جنس کلماتی مثل » سر رییسم را به طاق کوبیدم» است. در لغت نامه ذهن من کنترل وجود ندارد. این آدم‌ها را دو-سه ساعتی بازی می‌دهم و بعد فقط می‌ماند اس ام اس یا پست الکترونیکی که گه‌گداری دریافت می‌کنم. حرف‌های خوب زیاد می‌زنند، شنونده خوبی هستند؛ نهایت سومین دیدار برای‌اشان به خوابیدن ختم می‌شود. هیچ گاه حق انتخاب و قدرت تصمیم‌گیری به فرد مقابل نمی‌دهند، در نهایت روشنفکری؛ انتخاب فرد باید از فرآیند منطق آن‌ها عبور کند و به همان نتیجه آن‌ها برسد. همین است که فکر می‌کنند، فکر می‌کنند، فکر می‌کنند و …
بازی می‌کنم، برای سرگرمی با آدمی که دوست دارد جای خلوتی پیدا کند که کسی صدای حرفش را نشنود و جان خودش و دیگری را به زحمت می‌اندازد تا احساس‌اش را بگوید. این جور انسان‌ها نهایت لذت من در بازی هستند، تمام مدت در حال سر به سر گذاشتن و مسخره کردن و خندیدن هستم تا بلکه زبان باز کند، غافل از اینکه در بازی خطرناکی گیر کرده‌است که یحتمل شکست بدی خواهد خورد. بزنگاه موقعی است که می‌گوید: » من دوست داشتم برایم بیشتر اس ام اس بزنی.» اینجا دیگر انگیزه ادامه بازی از من گرفته می‌شود و می‌گویم: » ولی من برایم همین کافی است.» حالا هی می‌رود و می‌آید و هی خودش را به در و دیوار می‌کوبد که احساس‌اش را بگوید از اینجا به بعد نظاره می‌کنم و می‌خندم. تفریح جذابی است.
بازی می‌کنم با رمانتیسیسم و شعر و عشق و … به غایت برایم مضحک است. @#$$%^%&^&^**&(*%^^$^#$^&(*)*()&%^$%%@$@% در نظر من این یعنی شعر عاشقانه. واکنش‌ام در مقابل یک شعر یا نوشته عاشقانه از نوع نوی آن مانند: هر بیراهه راه نیست و هر راه بیراهه نیست*؛ یک دو نقطه خط عمودی تا هزاران سال است. بازی با این نوع سرگرمی ندارد چون معمولا در همان نگاه اول، زن را در رختخواب تصور می‌کنند. قدرت تخیل‌اشان در خوابیدن با زنان بسیار بالا است.
بازی می‌کنم، یک قل- دو قل با آن‌هایی که اسم‌اشان را گذاشته‌ام «ماست». این‌ها گاهی ماه‌ها هستند به یک روز ختم نمی‌شوند، چون دوست دارم مرتب کند و کاو کنم ته این آیسبرگ زیر آب را. اصلا یک لذتی هست در این بازی که در خوردن یخمک نیست.
بازی می‌کنم، در شکستن خط قرمزهایی که زن را در کاشی‌های کف راهرو جستجو می‌کند. اینکه خودت و وجودت و همه هویتت و … و … و همه چیزت خط قرمز یک نفر باشی کلی هیجان دارد. هر روز یک دلیل برای بازی داری. خیلی خیلی خیلی جذاب است. لذت می‌برم از این بازی‌ها.
یک آدم‌هایی هم هستند از نوع “One person, One Seat”. این‌ها همان‌هایی هستند که با هم سوار یک واگن قطار می‌شویم و قرار است ایستگاه بعدی پیاده شویم. بازی‌ای در کار نیست، از کلیشه روزنامه به دست در قطع خبرهای مزخرف اقتصادی و سیاسی و … و کله کناردستی در عمق روزنامه من، خوشم نمی‌آید. لاجرم از اتفاقات جذابی که آن روز افتاده با انرژی تمام حرف می زنم. گاهی حتی به صورت و چشم‌هایش نگاه هم نمی‌کنم و غرق حرف زدن می‌شوم.
یکی از این آدم‌های “One person, One Seat” که از نوع بازی با رمانس است، نرسیده به نزدیک ایستگاه چند روزی است که حرف نامربوطی زده است؛ من هم گفتم: » خدا شفات بده.» از آن روز تا به حال دیگر هیچ شعری ننوشته‌است و من عذاب وجدان گرفته‌ام و حس بدی دارم. مدام فکر می‌کنم تمام مدتی که داشتم حرف می‌زدم، در حال جان دادن تصویر زنی در رختخواب بوده‌ام.

در حال جان دادن تصویر زنی در رختخواب.
در حال جان دادن تصویر زنی در رختخواب.
در حال جان دادن تصویر زنی در رختخواب.

* شعر از خودم است.
* یعنی می‌شود یک روزی رابطه ای را تجربه کنم که در حال جان دادن تصویر زنی در رختخواب نباشم؟

آن‌قدر فهمیده‌ام که رفتن، همان پنج مرحله معروف ماتم است و در مرحله آخر باید که برگردی به وطن برای چند روز، و دوستانت را وجه‌المصالحه مرحله «قبول کردن» بکنی.

آقای سی و پنج درجه یک نوشته‌ای داشت از اینکه دور که می‌شوی رابطه دیگر رابطه نیست؛ همان (لینکش را پیدا نکردم).

دسته‌بندی شده در: بهار نوشت

نويسندگي جذاب­ترين رويايي است كه انسان­ها در گيرش مي­شوند. روياي همراهي با كلمات و واژه­ها، با شخصيت­ها، با قهرمان­ها، با روايت­ها و راوي­ها،  با روياها،‌ همذات پنداري­ها، اشك ريختن­ها، خنديدن­ها و … فقط در طي مسيري كه مي­تواند يك داستان باشد، يك رويا باشد؛ جذاب است و دوست داشتني. درگير كردن خود با اين حجم جذابيت، لذت مي­آورد. بازي ذهني اينكه نويسنده چقدر شبيه داستان است؟، كدام شخصيت خود نويسنده است؟، كجا واقعيت است؟، كجا خيال نويسنده است؟، كجا رويايش را نوشته است؟، كدام شخصيت خود نقابدار روزمره­اش است؟، كدام نوشته، خودي است كه خودش مي­شناسد؟، كدام واژه تشريح دقيق ذهنش است؟، كدام ماسك را بيشتر دوست دارد؟   كدام آدم خود نويسنده است از ديد معشوق و دوست و …؟ و … هم بسيار جذاب تر است. (انسان موجود عجيب و پيچيده­اي است حتي گاهي مي­داند از نظر معشوقش چه شكلي است و …؟)

شاید این­که همیشه کنار میز تحریرم یک دفتر خاطرات روزانه است که با قلم در آن می­نویسم آن هم در دنیای امروز که قاعدتا باید تایپ کنم و پینه انگشت میانی­ام که هنگام نوشتن بزرگ­تر می­شود را دوست دارم؛ یعنی این­که رویای نویسندگی در سر داشته­ام. آنقدر این رویا گم و محو و تاریک و ناپیدا است که یادم نمی­آید حتی به زبان آورده باشمش، فقط حس کمرنگ حسادتی را یادم می­آید هنگام خواندن نوشته­های دوست داشتنی.

شاید همین بود که یک روز که دیگر انتهای دنیای بودن و نبودن بود؛ بهار خلق شد. دستم را گذاشتم روی کیبرد و یک اسم ساده که آهنگ تایپش نرم و روان باشد که یادم نرود؛ خلق شد: با چهار انگشت؛ اشاره چپ، میانه راست، اشاره راست، اشاره چپ.

با خودم حرف می­زدم در آینه. قرارمان همین بود: می­خواستم بدانم انتهای بودن یا نبودن را. کم کم فهمیدم پشت اسم­ها و چشم­هایی که نظر می­دهند برای من درون آینه، آدم­هایی است از جنس پوست و گوشت و خون و … مثل خود من. من اما آدمی را ساخته بودم با همه چیز تقلبی. رابطه برابری نیست، من می­شناسم آدم درون آینه را، بلدمش، گاهی دوستش دارم، گاهی ندارم، گاهی متنفرم ازش، گاهی شرمنده و … اما هر چه هست من می­شناسمش، مچش همیشه در دست من است و مچش را می­گیرم. اما آدم­هایی که بهار را باور کرده اند، فکر می­کنند می­شناسندش، قضاوتش می­کنند و … واقعا نمی­دانند بهار کیست؟ شاید بهتر بود همان اسم پنج حرفی خودم را انتخاب کنم با دو انگشت. به نظرم فرقی نمی­کرد آدم درون آینه، اسمش چه باشد؟، مهم این بود که همان شکل من بود و کافی بود. واژه و اسم و … فقط قرارداد است بین آدم­ها نه حتی حس­ها و آدم­ها. چون آینه را دوست داشتم و بازی ذهن و نویسنده و …

تا مدت ها به شدت مقاومت کردم در مقابل نشان دادن آدم درون آینه در دنیای مجاز به ضم میم. اما یادم رفت که هم من می­نویسم و هم او که می­خواند و می­بیند و نظر می­دهد و … انگاری هر دو بازی می­کردیم و ناظری نبود جز خیال خام من که من ناظرم و بقیه بازیگر. من هم بازیگر بودم در پس آینه­ای که آن سمتش دیگری­ای در آینه­ای دیگر بازی می­کرد.

اولش سه نفر بودند و حالا به تعداد انگشتان دو دست، آدم­هایی هستند که اسم پنج حرفی بهار را می­دانند. ارزشش را داشت خیلی زیاد.

اما حالا فهمیده­ام که دیگر نمی­شود یک آینه گرفت روبروی خودت و حرف زد، قطعا آن سمت آینه کسی ایستاده است.

سختی ماجرا وقتی است که دیگر تحلیل­هایت از اطراف هم می­شود همه عکس العمل: فلانی طرفدار حقوق زنان است چون به اجبار روسری بر سرش گذاشته­اند، آن دیگری چپ است چون پدرش ثروتمند نبوده است، آن یکی دست به افشاءگری سیاسی زده است چون برای خودش هم افشاءگری کرده­اند، این یکی مذهبی است چون والدینش مذهبی هستند/نیستد، آن یکی مخالف مذهب است چون والدینش مذهبی هستند/نیستند و … و … و …

شاید این تحلیل­ها بخشی از واقعیت باشد که هست، وقتی تمام عمر آن طرف مرز عمل و عکس العمل بودی و هرگز نقش عمل کننده را تجربه نکرده­ای.

اما کاش روند تغییر و تفکر آدم­ها هم در این وانفسای به هم ریخته دیده شود. این­که یک نفر می­تواند فارغ از هر نوع شرایطی که دارد، تفکر کند، بیاندیشد، انتخاب کند و یک تفکری را برگزیند. آدم ها لزوما و همیشه یک دیدگاه را برای عکس العمل به اطراف انتخاب نمی­کنند، شاید خوانده­اند و فکر کرده­اند و انتهای شب بعد از خسته شدن از همه چالش­های عکس العملی به دو سوی مرزها، به یک ذهنیت رسیده­اند که هیچ ربطی به شرایط­اشان ندارد. فقط فکر کرده­اند. همین.

سخت است اما شدنی است.

نفهمیدن و ندانستن ترسناک است و به قول دوستی دانش زیاد هم رنج آور و خطرناک است. این روزها که از هر چیزی می‌ترسم و از هر چیزی فرار می‌کنم؛ دیگر نمی‌دانم می‌دانم یا نمی‌دانم.

آدم رابطه نیستم: بلند مدت؛ LD و SD و …

تعهد به ماندن و بودن و دوست داشتن را نه بلد هستم و نه می‌دانم و نه می‌توانم.

آدم‌های زیادی از کنارم گرخیده‌اند. راستش خودم هم دلیلش را نفهمید‌ه‌ام، شاید یک دلیلش تجربه محدود به مردانی از سرزمین پارس باشد: «من مرد رابطه نیستم و تعهد ندارم و …» اما توقع شنیدن و رفتار متقابل از جنس مونث آزرده خاطرش می‌کند و …

هر چه که هست، آدم‌ها را گرخانده‌ام یا گرخیده‌اند و … و من تبدیل به یک آدم غیر رابطه‌مند شده‌ام.

همه این‌ها را که کنار هم می‌گذارم و اخلاقم را و عقایدم را و درون‌‌ام را و بیرون‌ام را و … و … و … انسانی می‌شوم که دوست داشتنی نیست شاید.

حالا این آدم هفت ماه پیش عاشق شد. این جمله آنقدر برایم خنده‌دار است که هنوز هم که دوستی یادآوری‌اش می‌کند، ریسه می‌روم.

نمی‌دانم تعریف بین المللی عشق چیست؟ اما برای من خواستن برای حضور یک نفر خاص در زندگی‌ام بود به اندازه کافه‌گردی نه حتی رختخواب و سفر و … لااقل برای من این عشق است.

هیچ چیز مشترکی هم گمان کنم نداشتیم. یادم هست همان اولین باری که دیدمش گفتم: ماست. تمام حرکات و عکس‌العمل‌هایش هم همین بود: ماست.

شاید هم خودش فهمیده بود رام کردن یک اسب سرکش زبان دراز الکی خوش که یک شیر خفته درون دارد؛ نهایتا منجر به بدبختی‌اش خواهد شد. از لحاظ اداری او رییسی بود که من به رییسی قبولش نداشتم اما بلد بود چطوری منِ ولد چموش را به کار بگیرد و از من کار بکشد و تهش منِ جفتک پران، خوشحال باشم؛ لااقل اینطور بود که من به ریاست بر خودم قبولش داشتم. در لغت نامه من این یعنی عشق شاید.

شاید همه کشش من به او این بود که شناختن یک آدمِ صبور و ساکت برایم کلی هیجان داشت، شاید می‌خواستم بدانم که چطور می‌شود آدمی شبیه به یک آیس برگِ بزرگ باشد؟ نمی‌دانم شاید هیجان شناختن و تجربه کردن چنین آدمی، چشمم را به روی حقایقی بسته بود.

آدم‌هایی که می‌خواهند ادای بزرگ‌ترها و فهمیده‌ترها و با تجربه‌ها را در بیاورند، در این مواقع بلندگویی دست‌اشان می‌گیرند که: مواظب باش و عاقل باش و … و … و … بعد می‌روند شعر حافظ که «چهار تکبیر زده یک سره بر هر چه که هست» می‌خوانند و اشک می‌ریزند. دلم می‌خواهد گاهی یک مشت محکم روانه دهان این آدم‌ها کنم.

همه چیزمان متفاوت بود. شاید حتی کمی هم خارج از عرف: من حدود دو سال بزرگ‌تر بودم. تفاوت بزرگ‌تر آن که: من برونگرا و او درونگرا. تفاوت دیگر آن که: من همیشه یک مداد دستم هست که میان رابطه زن مرد یک = می‌گذارم که صحیحش کنم و او یک < به سمت مردان. یعنی زن=مرد مقابل زن< مرد. یا شاید هم من این مدلی قضاوت می‌کردم. با هیچ کدام از معیارهای من هم در مورد آدمی که بتوانم دوستش داشته باشم، مطابقت نداشت. مثل اینکه دقیقا یک زن را بگذاری کنار یک مرد. دقیقا همین.

هر چه بود دوست داشتم که بودن با او را تجربه کنم اما هیچ‌وقت هیچ تلاشی نکردم، آن هم منی که برای یک هزار تومانی گاهی دمار از روزگار در می‌آورم، اما اینجا حالا ساکت بودم و خونسرد و شاید حتی بی تفاوت. شاید حتی فکر می‌کردم که او فعلا هست و نمی‌رود اما رفت. شاید حتی خیالم راحت بود که می‌شود یک روزی رفت و گفت: اهممممممممم، من می‌خواهم که با شما باشم. ولی نشد و نکردم. بعضی‌ها می‌گویند عشق آدم را محتاط می‌کند و من این آدمِ محتاط را دوست نمی‌دارم و دیدن بهار محتاط برایم ترسناک بود و همین بود که ترسیدم که نکند من گرفتار عشق شوم و از من چیزی بسازد که من نیستم و … و …

آنقدر سکوت کردم که روزی که خداحافظی کرد تا به محل کار جدیدش برود، همه به من تبریک می‌گفتند که: راحت شدی رفت. تبریک می‌گیم و … و …

اما این حس چیزی را در درونم به حرکت درآورده بود، خوشحالی و شادی و امید به فردایی که در  رفتار و کلماتم بروز می‌کرد؛ به دفعات من را مهمان شنیدن این جمله کرد که: تو مگر عاشق شدی؟ هر چه بود، حسی بود که تجربه‌اش نکرده بودم، جدید بود و ترسناک، چیزی از آن نمی‌دانستم و بیشتر می‌ترسیدم. از خود الکی سرخوشِ امیدوار به آینده پر از طنز و خنده و …ام ترسیده بودم. بهار یک دختر عصبی حساس تندخوی لجبازِ ناامیدِ طلب‌کار از دنیا است نه یک دختر خنده‌روی حرف گوش کن با طراوت. این بهار من را ترسانده بود. شاید همین ترس بود که هرگز حرفی و سخنی رد و بدل نشده بود. هر چه بود تمام شد و رفت.

من اما از خودم می‌ترسم و از این آدمی که درون و برونش هیچ ربطی به هم ندارند. از این آدم عاشق می‌ترسم. اما تصمیم گرفتم پروژ‌ه‌ای را که سر خوشی این ماجرا آغاز کردم، تمام کنم.

نمی‌دانم حالا من عاشق بودم یا نه؟ خودم که خنده‌ام می‌گیرد از اینکه بشنوم که عاشق شده‌ام. فارسی را دوست دارم اما گاهی دلم ازش می‌گیرد که فقط و فقط عشق دارد و هیچ واژه دیگری ندارد. کاش یک کلمه‌ای بود که بشود گفت عشق نیست اما همان است و فرق‌اشان در میزان ترشح هورمون‌ها است.

یعنی من عاشق شده بودم؟