روح ســـــوار

برای تولدِ من و ندا

2012-01-23T02:28:00.000+01:00

یکی از تولدهای من و ندا

امروز دو روز از روزی که تو به دنیا آمدی و من پس فردای آن روز، پا به این جهان گذاشتم می گذرد. سال شصت و یک بود؛ بهمن ماه. فکر میکنم آن روزها خیابانها را آذین بندی کرده بودند برای اینکه به استقبال چهارمین سالروز پیروزی انقلاب بروند. هیچ کس خبر نداشت که من و تو به دنیا آمده ایم. آن روزها البته کلاً کسی به تولد اهمیت نمی داد. زیرا بسیاری از جوانان مملکت برای حفظ کیان کشور به جبهه ها می رفتند و خیلی هایشان دیگر برنمی گشتند. خیابانها پر از حجله های عزا بود که خبر از نیامدن جوانی به خانه اش می داد. بعدها همان خیابانها به نام همان جوانها نامگذاری شد. همین روزهای اول بهمن بود که برادر من برای اولین بار به جبهه رفت و دست آخر یک بار از پس آن رفتنها، دیگر برنگشت. همین روزها بود که من و تو به دنیا آمده بودیم؛ روزهایی که جوانهای کشور را دشمن می کشت و مردم آن جوانها را شهید می نامیدند. در اولین روزهای بهمن شصت و یک، خبر تولدبه زودی با خبر شهادت یک آشنارنگ می باخت. در این روزها بود که ما به دنیا آمدیم. روزهای اول بهمن شصت و یک.

کودکی من و تو در میان اخبار کشت و کشتار گذشت. یا دشمن می کشت یا کشته می شد. در خیابانها هم گاهی برادر کشی بود. ترور از یک سو و اعدام از سوی دیگر. من که این وضعیت را دوست نداشتم. فکر می کنم تو هم همینطور بودی. به مدرسه که پا گذاشتیم، کم کم تلاطم جنگ و شهادت و ترور و اعدام از خانه ها رخت بسته بود، اما اضطراب جایگزین آن شده بود. اضطراب زندگی! یادم هست که خیلی چیزها گران شده بود و هر روز هم گرانتر می شد.
بعدا فهمیدیم که اسمش تورم بوده است. اما من و تو خیلی متوجه نمی شدیم. سختی زندگی را احساس می کردیم، ما فکر میکردیم زندگی کلا همینطور است. با این همه سختی اما، هرسال زمان تولدم که فرا می رسید، چند نفری (به ویژه خواهرم) با هدیه ای کوچک یا بزرگ، یادآوری می کردند که من در این روز به دنیا آمده ام. روزی از روزهای اول بهمن.

سالهای نوجوانی من و تو همراه شده بود با اولین روزهای دورانی که بعدا نامش شد اصلاحات! من و تو در این روزها پا به جامعه گذاشتیم. بعدا فهمیدم که اسمش دوران اجتماعی شدن هست. همان روزها یادم می آید که دخترانی دبیرستانی را می دیدم که مقنعۀ سبز می پوشیدند. از آن دخترها خوشم می آمد، اما بیشتر مقنعه هاشان توجهم را جلب کرده بود. زیرا آن روزها دخترها سیاه می پوشیدند و حق نداشتند رنگی دگر بر تن کنند. اما ناگهان خیلی از دخترها با مقنعه های سبز خیابانها را طراوتی تازه بخشیدند. پرس و جو که کردم، شنیدم که این رنگ، رنگ مقنعۀ دختران هوادار دوم خرداد است. کم کم از دوم خرداد بیشتر خوشم آمد. یک دلیل دیگرش هم این بود که میتوانستم برای اولین بار، تولدم را خودم در میان دوستانم جشن بگیرم. در جایی که اسمش کافی شاپ و یا کافه سنتی بود. دور هم جمع می شدیم و به همین بهانه همدیگر را می دیدیم. روزهای سبزی بود.

به دانشگاه که رسیدیم، می توانستیم تولدمان را در یک اردوی دانشجویی هم جشن بگیریم. البته اردویی که خودمان برگزار می کردیم، نه دانشگاه! من آن روزها خیلی سیاسی شده بودم. فعالیت سیاسی و اجتماعی، تقریباً تمامی وقتهای شبانه روزم را پر کرده بود. اما هیچ گاه تولدم را فراموش نمی کردم. از اولین روز آغاز بهمن به استقبال تولدم می رفتم. میدانم که تو آن روزها در فضایی که می شد بیشتر از اینها نفس کشید، کار هنری می کردی و می دانم که تولدت را هم جشن می گرفتی. عکسهای آخرین جشن تولدت را دیدم. خیلی خانم شده بودی. دختری که در آن روزهای پرتلاطم بهمن شصت و یک به دنیا آمده بود، در آن عکس ها خیلی آرام اما با نشاط بود.

من هم آن روز را در جمع کوچکی از دوستان یکدلم جشن گرفتم. حسی به من میگفت که شاید نتوانم به این زودیها در چنین جمعی جضور داشته باشم. برای همین از دوستانم عذر خواهی کردم که شاید تا مدتها نتوانم با آنها کافی شاپ بروم. البته آن روزها، روزهایی بود که کمربندهایمان را برای انتخابات خرداد ماه هشتادوهشت محکم بسته بودیم. می دانستیم که روزهای سختی در راه است. برای همین سعی می کردیم تا جایی که امکان دارد نقاط ضعفمان را ترمیم کنیم. آخر تو هنرمندی و نمی دانی! یک فعال سیاسی حق ندارد با دوستانش در جمعهای عمومی ظاهر شود، شاد باشد، بگوید و بخندد. زیرا در این صورت،همۀ این موارد بعداً در خلال بازجوییهای برادران گمنام، علیه اش استفاده می شود. اما خوشحال شدم که جشن تولد تو خوب برگزار شد. خلاصه اینکه همان روز از دوستانم خدا حافظی کردم، اما فکر می کردم که پس از انتخابات همه چیز به حالت عادی بر می گردد و میتوانیم دوباره دور هم جمع شویم. نمی دانستیم که شاید آن جشن تولد آخرین جشن تولدمان در ایران باشد.

اولین روزی که از خدمت سربازان گمنام مرخص شدم، از دوستانم پرسیدم: مهمترین اتفاقی که در این روزهای پس از انتخابات افتاده چه بوده است؟ (آخر چند روزی بود که اصلاً خبر نداشتم که در پس آن دیوارهای قطوری که اسارت را بر آدم تحمیل می کرد و تصور رها شدن از آنها هم سخت بود، چه می گذرد.) اخبار خیلی زیاد و شگفت آور بود. حضور میلیونی مردم در خیابانها، بازداشت نزدیک ترین دوستان، درگیریهای شدید در راس حاکمیت و... هرکس انبانی از اخبار داشت. اما یک خبر بود که تمام راویان آن را از قلم نیانداختند. خبر این بود: "دختری جوان در یکی از خیابانهای تهران به ضرب گلوله کشته شد و تصاویر آخرین لحظه های شهادتش را همه دیدند."

آری! آن دختر تو بودی ندای عزیزم. شهید شدی. در یکی از خیابانهای همان سرزمینی که روزی باهم در آن به دنیا آمده بودیم. فیلم شهادت را تقریباٌ همه دیده بودند. اما هرکار کردم نتوانستم آن تصاویری که جهانی را مبهوت خود کرد، ببینم. هفت ماه از شهادت می گذرد. اما من هنوز نتوانسته ام خودم را راضی بکنم که آن فیلم را ببینم. آخر ما باهم به دنیا آمده ایم. گویی اگر روزی آن فیلم را ببینم، آن روز، روز مرگم خواهد بود. برای همین، برای اینکه زنده باشم، آن تصاویر را نگاه نمی کنم. برای من و تو، زنده بودن و زنده شدن مهم تر از کشتن و کشته شدن بود. به همین دلیل بود که هر ساله تولدمان را که یکی از روزهای اول بهمن بود جشن می گرفتیم.

ندای عزیزم! اگر اکنون از آن روز مینویسم، نه به خاطر این است که به واقعه ای بپردازم که دیگران به اشتباه فکر می کنند تو در آن "روز واقعه" مرده ای. بلکه برای این مینویسم که ایمان دارم که تو در آن روز با شهادتت یک ملت را زنده کردی.

همزاد من!

چه خون پاکی داشتی. هنگامی که نخستین قطره از آن آب حیات به زمین ریخت، مانند خون سیاوش گیاهی سبز از زمین جوشید. بدین سان بود که اسطوره شدی و هیچ گاه برای من و ما مرده به حساب نمی آیی. هنگامی که شنیدم تو در انتخابات شرکت نکرده بودی و برای پس گرفتن رای دزیده شدۀ من و دیگر دوستانت به خیابان آمده بودی، ارادتم به تو چندین برابر شد. دوست داشتم که بیست و هفتمین جشن تولدمان را در ایران عزیز جشن میگرفتیم. در سایۀ یک دولت سبز. اما دولت سیاه کودتایی کاری کرد که جشن تولد سال گذشته (همان روزی که تو خیلی خوشحال بودی و من از دوستانم خداحافظی کردم) آخرین جشن تولد من و تو در میهن باشد.

ندای سبز ایران!

امسال بهمن آمد. اولین سالروز تولدم که در ایران نبودم. تو اما در همه جای جهان بودی. همۀ آنهایی که سبز بودند، هرجا که توانستند، شمعی به یاد زادروز تو روشن کردند. شنیدم که جوانان سبز ایران به این مناسبت دارند خیابانهایی شهرهایشان را به نام تو میکنند. "خیابان ندای سبز". (مثل همان شهیدانی که سال بهمن سال شصت و یک خیابانها نام آنها را به خود گرفته بود.) تو الهۀ سبز زندگی جوانان ایران شدی. تو جای سیاوش را برایشان پر میکنی. نماد جوان پاک و شجاع ایرانی! تو سیاوشی. تو ندای سبز ایرانی. تولدمان مبارک دختر!

...

این یادداشت را پیارسال شب تولدم نوشتم و فردای آن روز در روزآنلاین با عنوان «سیاوش سبزها یک دختر است» منتشر شد.

نادر و سیمین، امیدِ شکستۀ ما را بند زدند

2012-01-16T14:42:00.000+01:00

وقتی اصغر فرهادی داشت بین آن همه غول سینمایی جهان، خرامان خرامان می رفت که جایزه اش را بگیرد؛ وقتی که آن همه چهرۀ معروف سینمایی را می دیدم که به ناشناخته ترین چهرۀ آن شب نگاه می کردند و به صورت غریبی تحسینش می کردند؛ وقتی که دست پیمان معادی را گرفت که حتی از خودش هم ناشناخته تر و غریبه تر بود بین آن همه ستارۀ جهانی؛ حتی وقتی که کاندیداها را معرفی می کردند و هنگامی که اسم «جدائی نادر از سیمین» اعلام شد، یک تشویق غریب و لطیف اما قوی تر از دیگر فیلمها فضای سالن را فرا گرفت؛ احساس کردم یک اتفاقی افتاده است که خیلی به خلائی که در زندگی ماست نزدیک است. مخصوصا وقتی که اصغر و پیمان، بین آن همه استیون و جودی و مدونا و مارتین و براد و آنجلینا و مریل و جرج و... (که خیلی از آنها رقیب فرهادی بودند) دو نفری رفتند بالای سن و دو نفری برگشتند، فهمیدم قضیه چیست.
برنده شدن گلدن گلوب به من امید بخشید، به زندگی ام. به مبارزه ام و به «راه سبز امیدی» که این روزها خرامان خرامان می پیماییم. امیدی که وقتی میان قدرتهای داخلی و خارجی، تلاش می کنی کشورت را بسازی و زندگی مردم و خودت رو پله ای بهتر از دیروز کنی، کمرنگ می شود. وقتی در این میانه راهت را میپیمایی که به هدفت برسی، آن همه قدرت را می بینی که تو را احاطه کرده اند، می ترسی و پا عقب می کشی، اعتماد به نفست را از دست می دهی. دیشب فرهادی این امید را دوباره زنده کرد. وقتی به همه اعلام کرد که پشت این فیلم «مردم صلح دوست کشورش» هستند و نشان داد که در آن لحظه هایی که آنطور خرامان خرامان در سالن قدم زنان به سمت جایزه می رفت، مردمش پشت سرش بودند.
کسی در فیسبوک نوشته بود: «فرهادی غرور شکستۀ ما را بند زد.» اما من می خواهم بگویم:
فرهادی «امید» شکستۀ ما را بند زد.

گوگوش، دوباره شخصِ اولِ خانه های ایرانی هاست

2011-12-26T18:26:00.000+01:00

روزی مهمان یکی از استادانِ به نام شعر خراسان بودم. خدا ایشان و همسرشان را رحمت کند. در حالی که هر دو در آستانۀ هشتاد سالگی بودند، اما همسر ایشان موهای پر پشت و زیبایی داشت. یکی از حاضرین در جمع به موهای ایشان «ماشاالله» گفت. این ماشالله ها و تعریفهای حاضرین، همزمان خاطره ای را در ذهن این دو زوج سالخورده زنده کرد و هردو بهم نگاه معنی داری کردند. سپس، استاد تعریف کرد که روزی در یکی از کتابفروشی های مشهد بودنده است که نا گهان معشوقۀ جوان اش _ که البته منظور همان همسر سالخوردۀ آن روز بود_ وارد آنجا می شود. معشوقه که دختر یکی از روزنامه نگاران بنام مشهد بود و از خانواده های نوگرا، مو هایش را کوتاه کرده بود. به سبک «گوگوش». استاد با عصبانیتی که هنوز پس از چهل سال فروکش نکرده بود این خاطره را تعریف می کرد. می گفت: «من اصلا عاشق موهای بلند و طلائی اش شده بودم. آن روز که دیدم موهایش را کوتاه کرده است، عصبانی شدم و دلم گرفت. همۀ این ها را زیر سر گوگوش می دیدم. چون آن روزها همۀ دخترها به تقلید از او، موهایشان را کوتاه می کردند. در حالی که تا پیش از این، همچین کاری مورد قبول نبود. » بعد استاد که از شاعران سبک سنتیِ حماسی خراسانی بود، شعری که در آن روز سروده بود را برای ما خواند. با حالتی که معلوم بود هنوز هم از دست گوگوش عصبانی است و هم دست معشوقه اش دلگیر. می گفت این شعر را همانجا سرودم و روی کاغذ نوشتم و به حالت قهر از کتابفروشی خارج شدم.

شعر را کامل به یاد ندارم. اما مضمونش این بود : «به یاد دارم که آبشاری از طلا روی دوش تو بود و من آن را دوست داشتم ... خدا لعنت کند خلقی را که فقط تقلیدگر هستند و این تقلیدشان ارزشهاشان را به باد داده است».

:::

تا ساعتی دیگر، راهیِ کنسرت گوگوش هستم.

برای کسی مثل من که زیاد عادت به کنسرت رفتن ندارم (هرچند که بسیار اهل موسیقی هستم)، برای پرداختن هزینۀ 65 یورو به بلیط کنسرت باید دلیل قانع کننده داشته باشم. اینبار البته دو دلیل خیلی سفت و محکم دارم. اول اینکه کنسرت «گوگوش» هست. و دوم اینکه این کنسرت در سالن تئاتر «شَـتـله» - از زیباترین تئاترهای جهان- برگزار می شود. من حساب کردم که انگار دارم نصف این پول را برای گوگوش می دهم و نصف دیگرش را برای حضور سه ساعته در تئاتر «شَـتـله».

اما مسئلۀ اصلی، خودِ گوگوش است که به نظرم این روزها مهمترین شخصت در خانه های ایرانی هاست و آن هم به دلیل « آکادمی گوگوش » است که از شبکۀ « من و تو » پخش می شود. من واقعا شگفت زده شدم از اینکه می بینم این روزها همه جا حرف این برنامه هست و روزهایی که این برنامه پخش می شود، موضوع داغ بیشترِ ایرانی ها، از هر قشر و نسلی می شود. البته چنین برنامه ای سالهای سال است که در همه جای دنیا پخش می شود. اما فرق گوگوش با دیگر شخصیت های فرهنگی هنری ما این است که جسارت داشته است که همچین برنامه ای را کیلومترها خارج از مرزهای ایران برای ایرانی ها و دیگر فارسی زبانها برگزار کند و محصول کارش مهمترین مسئلۀ روز در مرزهای ایران شود. همیشه این جسارت و جرأت گوگوش بوده که او را از دیگران متمایز کرده است. از ظاهرش بگوییم که در میانۀ دهۀ چهل و پنجاه، انقلابی در آرایش زنان بود و از ترانیه هایش که پیام های اعتراضی داشت، اما از رنگ و بوی سیاسیِ آن روزها پالوده بود.

در دوران نوجوانی که عاشق کارهای گوگوش شده بودم، به دنبالِ یافتنِ شخصیت گوگوش می گشتم. در میانۀ همین جستجوها، کتابی از زندگی نامۀ گوگوش که به دست یک روزنامه نگار تاجیک (تاجیک ها عاشق گوگوش هستند) نوشته شده بود به دستم رسید. زندگی نامۀ تراژیک و پر از فراز و نشیب اش را که خواندم، ارادتم به شخصیت خود ساختۀ او بیشتر شد. درست در همین روزها بود که خبر خارج شدن او از کشور را شنیدم. خیلی افسوس خوردم؛ چون تازه آدرسش را پیدا کرده بودم و در تدارک این بودم که به دیدارش بروم.

هرچند که خیلی از دوستانِ من که درگیر مسئلۀ جنبش سبز هستند، از اینکه مردم ایران درگیر مسئلۀ «آکادمی گوگوش» هستند، ناراضی اند، اما من این مسئله را به فال نیک می گیرم. فکر می کنم جنس این کار، از همان جنسی است که ما در جنبش سبز بدنبالش هستیم. هر چند با زبان و رنگی دیگر.

به هر حال، امروز گوگوش دوباره به «شخص اولِ خانه های ایرانی ها» تبدیل شده است. حتی اگر 30 شبکۀ صدا و سیما تلاش کنند که شخص دیگری را وارد خانه های ایرانی ها کنند، آنها اما «آکادمی گوگوش» را ترجیح می دهند.

خود ارضائیِ سیاسی؛ انگیزۀ حمله به سفارت

2011-12-02T11:14:00.001+01:00

وقتی معمر قذافی در صحن مجمع عمومی سازمان ملل متحد، کتابچۀ منشور حقوق بشر را با دستهایش پاره پاره می کرد، در این اندیشه نبود که این کارش چه عواقب تلخی را برای او و ملتش به دنبال خواهد داشت.

هنگامی که صدام حسین با دستانش، دستور حملۀ ناگهانی و دیوانه وار به کویت را صادر کرد، هیچ گاه تصور نمی کرد که این کارش باعث سالها تحریم و بدبختی مردمش و انزوا و در نهایت سرنگونی حکومت خودش بشود.

و محمدرضا شاه سوادکوهی، آنروز که در تهران دست بکارِ تحقیر ژیسکارد دِستانگ (رئیس جمهور سابق فرانسه) بود، هرگز فکرش را هم نمیکرد که یک سال بعد، آیت الله خمینی از فرانسه بیاید و بساط او، خاندانش و تاریخ 2500 سالۀ شاهنشاهی را برچیند.

هیچ کدام از این سرنگونی ها اتفاقی نبود. بلکه نتیجۀ منطقی کارهایی بود که هر کدام از این سه دیکتاتور خاورمیانه ای خود در آن دست داشتند. هرچند که هیچ کدام از آنها نمی خواستند با کارهای خود، قدرتهای غربی را برای براندازی نظامهای خود قانع کنند، اما ناخودآگانه با دست خود این بلا را بر سر خود آوردند.

حمله به سفارت انگلستان حداقل از دو جهت به این سه نمونه شبیه است. اول اینکه این واقعه، بی شک امروز قدرتهای غربی را در این فکر فرو انداخته است که آیا دیگر وجود چنین نظامی را باید تحمل کرد؟ این همان پرسشی بود که درست پیش از سرنگونی محمدرضا شاه، صدام حسین و معمر قذافی برای آنها پیش آمده بود.

و اما دومین (و البته پنهان ترین) شباهت، می تواند انگیزۀ پنهانِ چنین تهور هایی باشد. چه انگیزه ای شاه را به تحقیر رئیس جمهور فرانسه، صدام را به حمله به کویت و قذافی را به پاره کردن منشور سازمان ملل تحریک کرد؟ در پاسخ باید به همان انگیزه ای اشاره کنم که نیروهای بسیج شده را به نهانخانۀ سفارت انگلستان کشانید: «خود ارضائیِ سیاسی». متاسفم؛ هیچ واژه ای بهتر برای تبینِ انگیزۀ این رخدادها نیافتم. واژه ای که واقعا حق مطلب را ادا کند. واژه ای که بتواند جنسِ تحریکی که پشتِ چنین تصمیم گیری ای خوابیده است و همچنین دستاوردهایی که همچین عملی به جای میگذارد، به سادگی بیان کند.

این مسئله را می توان با نگاه به حملۀ اخیر به سفارت انگلستان بهتر درک کرد. در این ماجرا، همه می دانیم که علاوه بر پیامدهای بدِ خارجی ، افکار عمومی داخلی کشور هم پاسخ مناسبی بدست نیامد. حتی جناح های مختلفِ جریان کودتائی ای که کشور را اداره می کند هم نتوانستند در نهایت به موضع مشترکی در این مسئله برسند. تا آنجا که کار به بازی همیشگی «کی بود؟ کی بود؟ من نبودم» کشیده شد. و این ناشی از شرمساری ای است که چنین حرکتی برمی انگیزد.

می توان گفت: پس از انهدام سوال برانگیز یک پایگاه تسلیحاتی در نزدیکی تهران _ که درست یک روز پس از خط و نشانِ رهبر، مبنی بر متلاشی کردن قدرتهای معاند انجام گرفت و زمزمه های قوی ای بر دست داشتن اسرائیل در این ماجرا شنیده شد_ ، و پس از تحریم های پیاپی بین المللی که گویا ضربه های سنگینی را به معاملات پنهانی «برادران قاچاقچی» زده بود، تحریم بانک مرکزی آخرین «مرحلۀ تحریک» برای حمله به سفارت انگلستان بود. حمله ای که هدفش، فقط تخلیۀ روانی عاملان آن بود و نه چیز دیگر. شاید این از خاصیتهای مشترک دیکتاتورها باشد که در اوجِ تنگدستی و یا هنگامۀ سرمستی، دست به چنین تهور هایی می زنند. تهورهایی که در زمانی رخ می دهند که کنندۀ کار، هیچ دست آویزی برای غلبه بر عصبیت و یا شهوت خود ندارد و هیچ هدفی به جز تخلیه و ارضای احساساتی که غرایضش را تحریک کرده اند، نمی بیند. (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل)ـ.

شاید اگر محمدرضا شاه به جای فرانسه که همواره چهرۀ محبوبی در جهان و بویژه در ایران داشته است، رئیس جمهور کشور دیگری را برای تحقیر کردن انتخاب می کرد، شاید اگر صدام حسین، کشور دیگری غیر از کویت (که قدرتهای غربی بویژه آمریکا منافع بسیاری در آنجا داشتند و دارند) کشور دیگری را برای حملۀ متحورانۀ خود پیدا می کرد و شاید اگر قذافی، برای پاره کردن منشور حقوق بشر ملل متحد، جایی غیر از صحن مجمع عمومی سازمان ملل را بر می گزید، زنگهای خطر و ناقوسهای خداحافظی برای آنها به این زودی ها به صدا در نمی آمدند. و شاید اگر حمله کنندگان به سفارت یا در کار خود تأمل بیشتری می کرند و یا حداقل یک شب آن محل را در اشغال خود نگه می داشتند (برای اینکه حداقل غرور ملی را تحریک کنند) ما به این نتیجه نمی رسیدیم که این کنش هم از جنس همان «خود ارضایی های سیاسی» دیکتاتورهاست. اَعمال جنون آمیز و شهوت انگیزی که علاوه بر اینکه هیچ وقت، هیچ حاصلی در کف دستان کسی به جا نگذاشته است، در نهایت همیشه کنندۀ کار را راهیِ بسترِ پشیمانی کرده است.

*منتشر شده در ندای سبز آزادی

دموکراسی در خیابان/ تقدیم به مهدی گیلانی

2011-11-01T13:39:00.000+01:00

این مطلب ابتدا به زبان فرانسه در خیابان 89 مننشر شده است.

...

توزیع تراکت در دانشگاه سیانس پو

پیشنهاد می کنم پیش از دومین مرحلۀ انتخابات داخلی سوسیالیست ها و برای متقاعد کردن دانشجویان جوان در حمایت از کاندیدایمان و برای تلاش برای تعیین کردن رئیس جمهور آینده.، برای توزیع تراکت به همراه من، جلوی ورودی «سیانس پو» بیایید.

تلاش و انسجام همراه ماست. با این پشتکار است که حمایت شهروندان به دست می آید.

برای هماهنگی بیشتر، به فیسبوک من ملحق شوید.

با احترام

رایان

وقتی این ایمیل را دیدم، بلافاصله یاد «مهدی» افتادم. یکی از دوستانم در ایران که علاقۀ زیادی به این نوع کارها داشت. مهدی با بیشتر جوانهای ایرانی فرق می کرد. در واقع او بیشتر در فضای یک جوان غربی زندگی می کرد تا یک جوان اهل خاورمیانه. از آنهایی بود که از اولین مشتری های کتابهای هری پاتر بود. یادم می آید یک روز چهارصد صفحه از یکی از داستانهای هری پاتر را در یک نصفه روز در قطار خواند. خیلی دوست داشت که کارهای انتخاباتی ای که انجام می دهیم به سبک کارهای غربی باشد. مخصوصا خیلی تحت تاثیر انتخابات آمریکا بود. در جریان انتخابات ریاست جمهوری 2009 ایران، بارها و بارها طرح هایی می داد که شبیه انتخابات آمریکا و کمپین اوباما بود. اما خیلی از این طرح ها اجرا نمی شد. در واقع ما همه دوست داشتیم که چنین روشهایی در فضای ایران اجرا شود. اما چنین کارهایی در ایران ممکن نبود. مثلا می گفت که برویم در خانه های همشهریها را بزنیم و با آنها دربارۀ انتخابات صحبت کنیم. این را در فیلمهای آمریکایی دیده بود. اما واقعا این کار در ایران ممکن نبود. اگر ما این کار را می کردیم، بدون شک صاحب خانه با ما صحبت نمی کرد. چون خوشش نمی آمد که یکی در خانه اش را بزند و بخواهد در مورد سیاست با او صحبت کند. بیشتر ایرانیها تا قبل از انتخابات 2009 اینطوری بودند.

چون یاد مهدی افتادم، دوست داشتم بروم و این پسر که ایمیل را فرستاده را ببینم. او یک ایونت روی فیسبوک درست کرده بود و از دوستانی که در فیسبوک داشت دعوت کرده بود که جلوی دانشگاه سیانس پو، به او بپیوندند. من هم اعلام آمادگی کردم که به عنوان یک ژورنالیست خواهم آمد. اسم پسری که این ایونت را درست کرده بود، رایان بود. یک جوان عرب. رایان با خوشحالی موافقت کرد که من هم به آنها ملحق شودم. من هم خیلی خوشحال بودم که می توانم دوباره جوانهایی مثل مهدی را ببینم.

از آنجایی که ما ایرانیها معمولا سر قرارهایمان دیر میرسیم، آن روز هم دیر رسیدم و از رایان خبری نبود. سعی کردم روی فیسبوک با او تماس بگیرم. اما دیدم ایونت فیسبوک را هم پاک کرده است. خیلی برایم عجیب بود. دوستم ایزابل گفت، ممکن است مسئولیت دانشگاه جلوی آنها را گرفته باشند. چون آنجا یک دانشگاه «راست« هست و آنها خوششان نمی آید کسی در دانشگاه آنها تبلیغ سوسیالیست ها را بکند. با خودم گفتم مگر در دانشگاه هم از این اتفاقها می افتد؟ ایزابل که انگار صدای درونم را شنیده بود گفت: اینجا هم گاهی از این اتفاقها می افتد.

تنها اثری که از رایان پیدا کردیم، یک تراکت از مارتین اوبری بود که روی زمین جلوی در سیاسن پو افتاده بود. با ایزابل تصمیم گرفتیم به یکی دیگر از محل های تراکتاژ در شمال شهر پاریس برویم. ایندفعه کمی زودتر رسیدیم. با جوانهایی مواجه شدیم که خیلی جدی در صحنه حاضر شده بودند. سریع تراکتها را آماده کردند و شروع کردند به توزیع آنها. یک جوان ایتالیایی هم آمده بود و برای سوسیالیست ها تبلیغ می کرد. اعتقاد داشت انتخابات فرانسه روی کشور آنها تاثیر خواهد گذاشت. خیلی تلاش می کرد. اما گاهی نمی توانست پاسخ مردمی که از او سوال می کردند را به خوبی بدهد. برای همین از دیگر دوستانش کمک می گرفت و باهم با مردم هم حرف می زدند. تعداد آنها به سرعت زیاد می شد. آنها به من توضیح دادند که از اعضاء حزب سوسیالیست آن منطقه از پاریس هستند. تعدادی از جوانان حامی مارتین اوبری هم به آنها اضافه شدند. کلا هواداران اوبری خیلی بیشتر از هولاند بود.

جای مهدی خیلی خالی بود که اینها را ببیند. البته ما در ایران هم برای انتخابات همین کارها را می کنیم. اما فضای سیاسی هیچ وقت به ما این اجازه را نمی دهد که کارهایمان را اورگانیزه کنیم. مثلا هیچ وقت دولت اجازه نمی دهد که وسط میدان میز بگذاریم و تبلیغ کنیم. این کار فقط در محدودۀ کمپینها امکان پذیر هست. اما می توانیم در خیابان راه برویم و تراکت توزیع کنیم. ولی فقط در زمانی که دولت تعیین می کند. برای همین وقتی از یکی از هواداران «مارتین اوبری»* که یک میز وسط میدان «کلیشی» گذاشته بود پرسیدم که آیا برای این کار به اجازۀ دولت و یا شهرداری نیاز دارند؟ با تعجب پاسخ داد: نه! اگر بخواهیم چیزی بفروشیم باید از شهرداری اجازه بگیریم. اما برای تبلیغ سیاسی نیازی به اجازه گرفتن نداریم. من با افسوس به او پاسخ دادم: ولی در ایران اگر بخواهی چیزی را بفروشی نیازی به اجازه نداری. اما اگر بخواهی تبلیغ سیاسی بکنی، باید از دولت اجازه بگیری.

کم کم شب شد و تعداد سوسیالیست هایی که تراکت پخش می کردند و با مردم حرف می زدند بیشتر می شد. یکی از آنها بلند داد می زد: نه نظرسنچی ها و نه نخبگان! شما هستید که یکشنبه تصمیم میگیرید .

*خانم کاندیدایی که در مرحلۀ دوم انتخابات داخلی، رقابت را به فرانسوا هولاند واگذار کرد

چیزی به اسم جنبش وال استریت/ امروز نوبت ماست

2011-10-16T16:18:00.000+02:00

خدا حافظ خانمِ رمانتیک

2011-10-13T22:35:00.001+02:00

*این یادداشت ابتدا به زبان فرانسه در «خیابان 89» منتشر شده است

چهار شنبه، 5 اکتبر 2011

شالهای قرمزی که هواداران رویال به گردن داشتند شاید تنها شباهتی بود که بین تجربۀ حضور من در کمپین های انتخاباتی ایران، و چیزهایی که در جریان حضور دو روزه ام در ستاد انتخاباتی سگولن رویال دیدم وجود داشت. این شالها من را به یاد انتخابات ریاست جمهوری ایران در روزهای پایانی بهار 2009 می انداخت. انتخاباتی که اتفاقهای پس از آن، باعث شد من ایران را ترک کنم و امروز، هزاران کیلومتر دور تر از ایران، شاهد مبارزه های انتخابات ریاست جمهوری فرانسه باشم.

توسط یکی از دوستانم، به کافه ای دعوت شدم که جمعی از هواداران سگولن رویال آنجا دور هم جمع شده بودند تا در کنار هم، مناظرۀ کاندیداهای سوسیالیست را به صورت زنده از تلویزیون نگاه کنند. من اول فکر می کردم این یک جمع معمولی از هواداران و فعالین ستاد رویال هست. اما وقتی پس از گذشت چند دقیقه از ورودم به کافه، خودم را در میان نزدیک ترین افراد به رویال پیدا کردم متوجه شدم الان در بین کسانی هستم که شاید تا یک سال دیگر باید آنها را در کاخ ریاست جمهوری و یا وزارت خانه ها پیدا می کردم. بله، ستاد مرکزی سگولن رویال، امشب در یک کافه؛ جایی بین موزۀ لوور و فروم دِ هال (froum des halles) برقرار شده بود.

وقتی پیر هاسکی از من پرسید چرا کمپین سگولن رویال را برای اولین یادداشتت انتخاب کردی، به او گفتم: «من انتخاب نکردم.» پیر خنده ای کرد و گفت: «یعنی رویال تو را انتخاب کرد؟» و هر دو زدیم زیر خنده.

اما واقعیت این بود که به صورت خیلی اتفاقی اولین تلاشی که برای ارتباط با یکی از کمپینهای کاندیداهای انتخابات داشتم، مرا به ستاد رویال رسانید. در واقع، ایروان بود که من را به کافه دعوت کرد. تا آن موقع نمی دانستم که ایروان از افراد نزدیک به رویال هست. آن شب در کافه، او من را به افرادی معرفی کرد که همگی سخنگوها و مشاورهای سگولن رویال بودند. این برایم تا حدودی باور نکردنی بود. چون من در ایران،اولین بار پس از 5 - 6 سال فعالیت شبانه روزی سیاسی توانستم با چند نفر از سران حزب ارتباط برقرار کنم و پس از نزدیک به 10 سال عضویت در حزب و مجمع ملی جوانان ایران و سالها سابقۀ روزنامه نگاری، بالاخره توانستم به دفتر سید محمد خاتمی (رئیس جمهور سابق و رهبر اصلاح طلبان) راه پیدا کنم. برای همین، نزدیکی یک شبه به نزدیکانِ یک رئیس جمهور احتمالی (سگولن رویال) برایم عجیب بود. هنوز هم نمی دانم همۀ اینها را بگذارم به حساب اتفاق بگذارم و یا اینکه باید اینگونه تصور کنم که این هم بخشی از فرهنگ و ساختار سیاسی فرانسه است....

واردکافه (و در واقع کمپین) که شدم، به سوال پیر فکر کردم. واقعا چرا سگولن رویال؟ این گزارشِ من چه ارزشی می تواند داشته باشد، در حالی که او شانس خیلی کمی برای پیروزی در انتخابات درون حزبی سوسیالیست ها دارد؟ در تمام مدتی که در کافه بودم به همین مسئله فکر می کردم و همه چیز را از همین پنجره می دیدم. در چهرۀ همکارانِ رویال، کسی که قرار است بازنده باشد را نمی شد دید. آنها تلاش می کردند. در طول مناظره، همۀ 70-80 نفری که در کافه بودند، هنگام صحبت کردن رویال او را حسابی تشویق می کردند. انگار که هر صحبتش، او را از حریفان جلو می اندازد و رای های سوسیالیست ها در انتخابات یکشنبه را به سود او تغییر می دهد. اما آنها خوب می دانستند که نظرسنجی ها چیز دیگری را نشان می دهد. کاندیدایی که در انتخابات پنج سال پیش، برگ برندۀ سوسیالیست ها بود و با فاصله ای بسیار کم رقابت را به سارکوزی واگذار کرد، اکنون دور تر از دو رقیب هم حزبی اش تلاش می کند که شاید به آنها نزدیک شود. این موضوع وقتی دراماتیک تر می شود که رقیب هایش، یکی خانم دبیرکل حزب باشد و دیگری همسر سابقش. شاید اگر پیش از این از من می پرسیدند که در چنین رقابت دراماتیکی، کدام کاندیدا بیشترین بخت پیروزی را دارد، سگولن رویال را نشان می دادم. زیرا او بین رمانتیک های فرانسوی، سرنوشتی درام تر از دیگران داشته است و ظرفیت های دراماتیک بیشتری دارد. اما ناباورانه می بیخح که او از گردونۀ رقابت عقب افتاده است. واقعا چه شده است؟ آیا فرانسویها دیگر رمانتیک نیستند؟ چرا بیشترِ کاندیداهای سرخ پوش در بین مناظره همواره از آلمان به عنوان یک نمونۀ موفق یاد می کنند و می خواهند نشان بدهند که قصد دارند شبیه همسایۀ عصا قورت داده و پراگماتیست خود باشند. پس ایدئالیسم و رمانتیسیزم فرانسوی کجا رفته است؟ شاید همین نکته، مسئلۀ مهم اولین یادداشت من در مورد انتخابات فرانسه و تلاش های سگلولن رویال و هوادارانش باشد. اگر رویال همین مسیر را تا باخت و شکست طی کند، گزارشِ من می تواند نشان دهندۀ آخرین تلاشهای یک خانمِ رمانتیک برای رئیس جمهور شدن باشد. اما اگر معجزه ای بتواند رویال را به همسر سابقش نزدیک کند و از خانم دبیر کل پیش بیاندازد، این گزارش، نشان دهندۀ پرواز دوبارۀ او و هواداران شال قرمز اش به سوی الیزاه خواهد بود.

پنج سال پیش، من انتخابات ریاست جمهوری فرانسه را از طریق روزنامه های ایران دنبال می کردم و شاهد شکستِ رویال بودم. آن روزها با پیروزی نیکولا سارکوزی، فکر می کردم دیگر در دنیای غرب جایی برای کسانی که چیزهای متفاوت می گویند وجود ندارد، هرچند که چند سال بعد با حضور باراک اوباما در راس قوی ترین قدرت سیاسی، اقتصادی و نظامی جهان، نظرم تعدیل شد، اما امروز برای من و خیلی های دیگر که آن روزها هزاران کیلومتر دور تر، رقابت سارکوزیسم و رویالیسم را دنبال می کردند، داستانِ شکست رویال و رویالیسم بین چپ های فرانسوی بسیار جذاب و دراماتیک است.

...

برای آگاهی بیشتر دربارۀ این پروژه، بخوانید: نگاه ایرانی در خیابان فرانسوی

من نفهمیدم که مسلمانم

2011-09-01T03:33:00.002+02:00

دیروز عید فطر بود. البته در شهری که من زندگی میکنم (پاریس) مثل خیلی جاهای دیگر دنیا، پریروز عید فطر بود که این هم از کمدی های داشتنِ یک «حکومت اسلامی» است. من هم رفتم مسجد پاریس.

گفتنش کمی سخت است. اما واقعیت واقعیت را باید گفت. در این دو سال اخیر، بویژه در چند ماه گذشته، برای اولین بار در زندگی ام، احساسِ مسلمانی داشتم. برای اولین بار این احساس از درون سراغم آمد که مسلمان هستم. حالا دلیلش هرچه باشد، مسئلۀ اصلی این است که چرا پس از 28-29 سال!؟

من در یک خانوادۀ سنتی بزرگ شدم که علاوه بر سنتی بودن، مذهبی هم هستند.* بنابراین فضای رشد من، یک فضای سنتی-مذهبی بود. حتی پایان دوران نوجوانی ام را در کسوت قاری قرآن گذراندم. پس از آنکه دوران اصلاحات همۀ ما را دگرگون کرد، با اینکه کم کم شرعیات داشت برای من رنگ می باخت، اما هیچ گاه احساس نکردم که مسلمان نیستم. ولی واقعا هیچ گاه هم احساس نکردم که مسلمان هستم. اما اکنون برای اولین بار در زندگی ام، از درون احساس میکنم که من «روح الله شهسوار» مسلمانم. و حالا خوب معنی حرفهای سهراب را می فهمم وقتی می گفت: «من مسلمانم/ قبله ام یک گل سرخ.»

می دانم خیلی از شما که این چند خط را می خوانید، در این حس ها با من شریک هستید.

آرام آرام از وقتی فهمیدم و حس کردم مسلمان هستم که: در شهری که زندگی می کنم، ماه رمضان بود و همۀ رستوران ها و کافه ها باز بود. از وقتی که در بعضی از روزهای ماه رمضان به مهمانی های عصرانه دعوت می شدم. از وقتی که به هنگام دلتنگی، دوست داشتم قرآن و یا نماز بخوانم و یا دعا کنم؛ ولی دوستان لائیکم (ایرانی و غیر ایرانی) از این کار خوششان نمی آمد. از وقتی که بعد از دهها سال، برای اولین بار با جمعی از دوستان، جلسه های شبهای احیا را در پاریس برقرا کردیم. جلسه هایی که غیردولتی بود و البته دولتِ «حکومت اسلامی ایران» از وجود آن راضی نبود... در این میان، «لا اکراه فی الدین» برایم معنی یافت. زیرا همۀ اینها را من انتخاب کرده بودم. اما در آن 27-28 سالی که در زیر سایۀ یک «حکومت اسلامی» زندگی می کردم، هیچ گاه این فرصت انتخاب آزادانه برایم وجود نداشت. هیچ وقت با عواقب تصمیمی که خواهم گرفت مواجه نبودم. حکومت، شکلی از مسلمانی را برای ما معین کرده بود. ما همیشه احساس می کردیم که یا با آن الگو مطابق هستیم و یا نیستیم. اما هیچ گاه این تجربه را به مسلمانی تعمیم نمی دادیم. یعنی قابل تعمیم هم نبود. نمی توانستیم احساس کنیم که مسلمان هستیم و یا نیستیم. فقط می دانستیم که نامسلمان هم نیستیم. من می فهمم که الان خیلی از افرادی که در ایران مثلا زردشتی و یا مسیحی هستند، و یا اصلا لائیک و یا کمونیست هستند، می توانند از درون احساس کنند که لائیک، مسیحی و ... هستند. چون واقعا با عواقبِ سخت تصمیمی که می گیرند مواجه می شوند. اما زیر سایۀ «حکومت اسلامی» فرصتی برای احساس مسلمان بودن از بسیاری از مسلمانان (بویژه شیعه ها) گرفته شده است. حداقل فرصت اینکه بالاخره بفهمند که از ته دل مسلمان هستند یا نیستند را ندارند.** وقتی در جامعه ای، حکومت با زور سرنیزه، و یا پاداشِ دولتی، همۀ راههای روزه دار نبودن را می بندد، آنوقت کسی که روزه می گیرد نمی تواند درک و احساس مستقلی از کاری که می کند داشته باشد. نمی تواند روزه داد نبودن را هم به صورت آزادانه تجربه کند. بنابراین روزه دار بودنش اش هم واقعا آزادانه نیست. منظورم بیشتر کسانی هستند که با آن الگوی مسلمانی حکومتی جور در نمی آیند و البته اکثریت جامعه را نیز تشکیل می دهند.

وای بر مسلمانانی که بر مردم حکومت می کنند؛ اما مردم را از داشتنِ احساسِ مسلمانی محروم می کنند. و «حکومتِ اسلامی» ما را از این تجربه و احساس محروم کرد.

پی نوشت ها:

*در ایران سنتی بودن همواره به معنای مذهبی بودن نیست. خیلی ها سنتی هستند، اما مذهبی نیستند. مثلا با اینکه در خانوادۀ شان هیچ کس با حجاب نیست و رابطۀ محرم و نا محرم چندان جایگاهی ندارد، اما در همان خانواده، رابطۀ دختر و پسر خارج از چهارچوب خانواده پذیرفته نیست.

** این تجربۀ هویتِ مسلمان بودن در جامعه ای سکولار و غیردینی، عوارض مثبت و منفی دیگری هم دارد که بعدا به آنها هم خواهم پرداخت.

ما چه نسل خوشبختی هستیم که سقوط دیکتاتورها را می‌بینیم

2011-08-26T04:24:00.003+02:00

بیشترِ نسلهای معاصر ایرانی، علاقه دارند لقب نسل سوخته را به خودشان نسبت بدهند. در مورد نسلهای دیگر نمی دانم. اما می دانم که نسلِ من، نسل خوش‌بختی است.

ما نسل خوش‌بختی هستیم که در طول زندگی خودمان انقلاب و جنگ را مستقیم لمس نکردیم. اما تمام آثار آنها را تجربه کردیم و درسهای آن دو رخداد بزرگ، همواره وِرد زبانمان است.

ما نسل خوش‌بختی هستیم که خاطره‌ی دوران خفقان دهه‌ی هفتاد برایمان زنده مانده است. این نهایت خوش اقبالی یک نسل است که حافظه‌ی تاریخی‌اش غنی و پربار باشد.

ما نسل خوش‌بختی هستیم که دوم خرداد را تجربه کردیم. دوران طلایی مطبوعات را از سر گذراندیم. بهترین دوران فعالیت‌های دانشجویی را داشتیم. و البته نتیجه‌ی اشتباههای خود و دیگران را با روی کار آمدنِ محمد احمدی‌نژاد و دار و دسته اش دیدیم.

ما نسل خوش‌بختی هستیم که این فرصت را داشتیم که اشتباه‌های خود را جبران کنیم و جنبش سبز را بیآفرینیم. شاید دیدن و زیستن در چنین جنبشی، از بزرگترینِ خوش‌بختی‌های ما باشد.

ما خیلی خوش‌بختیم. زیرا برای نخستین بار در تاریخ کشورمان، توانستیم از بسیاری از دوگانه‌ها عبور کنیم. مذهبی-غیرمذهبی؛ سیاسی-غیرسیاسی؛ فارس-غیرفارس؛ داخل نشین-خارج نشین؛ و ... . در عبور از این دوگانه‌های ساختگی بود که تجربه‌ی باهم زیستن را درک کردیم. تجربه‌ی سبز زیستن.

لیست خوش‌بختی‌هایمان اما هنوز تمام نشده است. کدام نسل در تاریخ است که در کمتر از یک سال سرنگونی چهار دیکتاتور با سابقه و ظالم را دیده باشد و عنقریب منتظر دو-سه تای دیگر باشد!؟ نسلی که همین چند وقت پیش سقوط صدام و بن لادن را هم دیده است.

کدام نسل از ما ایرانیها تا به این اندازه خود را در سرنوشت مردم منطقه سهیم می‌دیده‌ایم!؟ کدام نسل از ما ایرانیها به این اندازه نه گرفتار غرور کاذب ملی‌گرایانه بودیم و نه در مقابل جهان احساس حقارت بیمارگونه داشته‌ایم!؟

و البته اینها همه مربوط به گذشته است. این زمانه به ما می‌گوید که ما خوش‌بخت تر از این هم خواهیم بود و در آینده ای نه چندان دوردست، توشه‌های گران‌تری از این روزگار برخواهیم چید.

بخش زیادی از این زمانه را ما خود ساخته‌ایم و خوش‌بخت و اقبال هستیم که در چنین زمانی زیست میکنیم.

تغییرات خاور میانه از ایران آغاز شد؛ در ایران هم پایان می یابد

2011-08-21T19:32:00.000+02:00

روز 22 خرداد ماه امسال، سرژ میشل معاون سردبیر روزنامۀ لوموند در جلسۀ رونمایی از کتابش _ که دربارۀ چهرۀ ایران امروز نوشته است_ گفت:« اتفاقی که در قاهره افتاد، از خیابانهای تهران شروع شده بود.» . به این جمله بر خواهیم گشت. اما بگذارید که خیلی فوری چند مسئله را ببرسی کنیم.

دختر کوچولوی تونسی
که از سقوط فرعون کشورش خوشحال است

در این لحظه هایی که این چند خط را می نویسم، خبرهای فرو ریختن سنگرهای پوشالی سرهنگ قذافی یکی پس از دیگری بر روی خروجی های سایتهای خبری، تلویزیون ها و مهمتر از همه، شبکه های اجتماعی می چرخد. مخالفان لیبی یائی، فقط چند قدم تا فتح دروازۀ طرابلس فاصله دارند. حتی اگر امروز این رخداد واقع نشود، بی شک تا چند روز دیگر شاهد برافراشته شدن پرچم آزادی بر در و دیوار طرابلس خواهیم بود.

در شمال خاور میانه، جوانان سوری نیز همچنان در حال مقاومت جانانه در برابر بشار اسد و تفنگ بدستان اش هستند. همین روحیۀ شکست ناپذیر آنها و البته واکنش جامعۀ جهانی آیندۀ تغییرات در سوریه را تضمین میکند. آنچه روشن است این است: حتی اگر در بد ترین حالت، «اسد» هم بماند، اما تمامی سنگرهایش در برابر خواستهای مردم فرو ریخته است. آیندۀ سوریه آیندۀ مردم است.

تکلیف مصر و تونس هم که همین چند ماه پیش یکسره شد. اما همانطوری که «سرژ میشل» گفته بود، پازلِ تغییرات خاورمیانه از همانجایی شکل گرفت که کسی فکرش را نمی کرد: این «انتخابات ریاست جمهوری خرداد 1388» که موج این اتفاقها به سرعت به کشورهای منطقه کشانید. در اولین واکنش، «عبدالله عبدالله» کمپین انتخابات ریاست جمهوری اش را با کپی برداری کامل از ستاد «میرحسین موسوی»، به جنگ «کرزای» فرستاد. نمادهای رنگی، زنجیره های انسانی، حضور خیابانی، پدیده هایی که افغانستان رنج کشیده از استبداد تا بحال به خود ندیده بود. اتفاقات ریاست جمهوری افغانستان تا مدتها صدرنشینِ خبرهای منطقه و البته جهان بود. هرچند «عبدالله» و همراهانش نتوانستند قدرت را بدست بگیرند، اما به دست آورد مهمتری رسیدند. آنها توانستند مشتِ فساد در دم و دستگاه کرزی را باز کنند و انتخابات سالم تری را در آیندۀ نزدیک تضمین کنند.

به فاصلۀ اندک زمانی «محمد البرادعی» با همراهی «اخوان المسلمین» و دیگر معارضان مصری، آرام و بی سر وصدا فعالیتهای انتخاباتی خود را آغاز کردند. آنها نیز ستاد و کمپین انتخاباتی پر شوری را راه اندازی کرند و از قضا رنگ سبز را نماد ستادهایشان قرار دادند. هرچند که طبق معمول دیکتاتور مصر با تقلب و تخلف انتخابات را گذراند، اما رخدادهای چند ماه بعد نشان داد همه چیز با یک تقلب تمام نمی شود.

چند ماه بعد، وقتی که مردم تحصیل کردۀ تونسی در یک واکنشِ اخلاقی به خود سوزی یک جوان هموطن، همچون صاعقه در آسمان خاور میانه درخشیدند و دیکتاتور را از تخت به زمین کشانیدند، موج نور و امید دوباره در دلم مردم منطقه روشن شد. معارضان سبز پوش مصری که گوش بزنگ بودند به سرعت آرایش هجومی گرفتند و با استقامتی به یاد ماندنی در میدان التحریر، فرعون را سرنگون کردند. گویا اسطورۀ دریا و موسی و فرعون دوباره در حافظۀ تاریخی مردم منطقه درخشیده بود. الجزایر، بحرین، سوریه، لیبی یکی پس از دیگری آماجِ طوفان های مردمی شدند. در همین روزها بود که مردم سبز ایران نیز در حمایت از مردم تونس و مصر به خیابان ها ریختند و حماسه ای جاویدان آفریدند. هرچند رهبران جنبش سبز با صادر کردن فرمان راهپیمایی، حصر و زندان را به جان خود خریدند، اما حضور خروش ناک مردم در خیابان ها، نشان داد که آتشفشانِ خفتۀ سبز قصد خاموشی ندارد و هر آن ممکن است فریدون ها و کاوه هایی به جنگ ضحاک روانه کند.

در این میان، حاکمیت استبدادی که با کودتایی انتخاباتی، به صورت پنهانی جمهوری اسلامی را سرنگون کرده بود و هرچه از نظام باقی مانده بود را به حالت تعلیق در آورده بود، با اشتباهات پی در پی خود، پازلی که با کودتا آغاز کرده بود را به بازی دومینوی سقوط تبدیل کرد. با حمایت های ریاکارانۀ خود از جنایت های حافظ اسد سرنوشت خود را به ظلمی که به مردم سوریه تحمیل می شود پیوند زد.

سرژ میشل به درستی گفته بود که آنچه در قاهره اتفاق افتاد از خیابانهای تهران آغاز شده بود. رخدادهای امروز لیبی و سوریه نشان می دهد که نطفۀ آن طفلِ فرعون برانداز خاورمیانه، هرکجا که بسته شده بود، در همان جا باز خواهد نشست. از تهران آغاز شده بود و دوباره به تهران باز خواهد گشت.

انا لله و انا الیه راجعون

تبلیغاتِ جلو و عقب

2011-08-17T00:55:00.000+02:00

روم به دیوار، گلاب به روتون
ولی دیگه از این تبلیغات لاغر کردنِ عقبِ خانوم ها و حجیم کردنِ جلویِ آقایون حالم دیگه داره بهم میخوره

دربارۀ کافه

2011-08-01T05:13:00.001+02:00

چه کسی نظام را برانداخت!؟

2011-07-18T14:53:00.003+02:00

شعار مردم: موسوی، موسوی، پرچم ایرانِ منو پس بگیر

در یکی از مناظره های تلویزیونی وقتی مهندس موسوی از نظام نام برد احمدی نژاد پاسخ داد«نظام یعنی رهبری ، من و دولت.»* او نظام را در چارچوب مسوولان و حکومت مستقر تعریف کرد همان تفکری که جنبش های صد سالۀ اخیرۀ از مشروطه تا جنبش سبز، برای از بین بردنش تلاش می کردند.

پرسش نخست: نظام چیست؟ و یا اینکه نظام را باید معادل چه چیزی به حساب آورد؟ : به طور خلاصه نظام یعنی رژیم سیاسی ای که در چهارچوب قانون اساسی کشور تعریف و محدود شده است.

پرسش دوم: در حال حاظر نظام ایران چیست؟ : طبق قانون اساسی معتبر به رفراندم فروردین 1358 ، نظام قانونی فعلی ایران، جمهوری اسلامی ایران است.

پرسش سوم: موضع جنبش سبز (با تمرکز بر دیدگاه رهبران جنبش که در منشور جنبش سبز بیان شده است) چیست؟ : اجرای بدون تنازل قانون اساسی، یکی از شعارهای اصلی جنبش است و دلایل آن در منشور جنبش به تفصیل بیان شده است. اما ما معتقدیم، بعد از انتخابات خرداد 88، طی یک کودتای سیاسی – نظامی، قانون اساسی توسط حاکمیت زیر پا گذاشته شده است. اصل تفکیک قوا نقض گردیده (اصل 57). استقلال قوۀ قضائیه با ورود نیروهای امنیتی در منصب قضاوت، مخدوش و نامعتبر شده (اصل های 32 تا ،40 و اصل های 158، 164، 165، 166، 168، 170). قوۀ مقننه به شاخۀ بیت رهبری تبدیل شده ( اصل های 58 تا 60، اصل 77 و 78، 80، 84، 85، 86، 90) . دولت در قامت تدارکات چی واقعی منویاتِ رهبر ظاهر گشته و حتی از نصب وزیر و معاون رییس جمهور محروم شده است. (اصل 124 و 133، 134، 136، 137) به همین منوال، خود دولت نیز بسیاری از اصل های قانون اساسی را زیر پا گذاشته است (اصل 141، 150، 152 تا 155 به علاوۀ تمام اصل هایی که به مجلس و همچنین آزادیهای عمومی مربوط می شود)

آزادی بیان و مطبوعات (اصل 9، 23 و 24،) و حق فعالیت سیاسی (اصل 24 و 26) چه به صورت فردی و چه در قالب احزاب سیاسی، به صورت مطلق از جانب همۀ ارکانِ حاکمیت نقض گردیده است. حق اجتماعات مسالمت آمیز مردم ایران از سوی حاکمیت نظامی-سیاسی زیر پا گذاشته شد. (اصل 27)

ورود نظامیان به امور سیاسی و اقتصادی، امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مردم را مختل کرده است به صورت شفاف بخشهای زیادی از قانون اساسی را زیر پا گذاشته است. (از جمله اصل های 55، 79)

در نهایت مجلس خبرگان که طبق قانون اساسی مسئول بررسی عملکرد رهبر است، در مورد تخلفات رهبر از قانون اساسی نه تنها سکوت کرد، بلکه بر آن صحه نهاد و البته اعضای معترض آن توسط نهادهای نظامی-امنیتی سرکوب شدند. (اصل 107، اصل 109، 111)

موردهایی که نام برده شد، اصلهایی از قانون اساسی جمهوری اسلامی است که به صورت شفاف و کامل نقض شده اند و دیگر به چیزی از آنها در جامعه باقی نمانده است. با این اوصاف هر وجدانِ بیداری می تواند دریابد آنچه که در حال حاظر در ایران جریان دارد، هرچه باشد، جمهوری اسلامی ایران نیست. زیرا قانون اساسی در قلمرو کشور ایران اجرا نمی شود و در واقع کشور در حالت بی قانونی به سر می برد.

بیراه نیست که بخشی از کارشناسان سیاسی اعتقاد دارند که پس از انتخابات خرداد 88، «جمهوری اسلامی ایران» توسط جمعی از اقتدارگرایان براندازی و ساقط شده است و در حال حاضر این بیت رهبری و روابط و خواسته های آن است که کشور را اداره می کند و دیگر چیزی به نام «جمهوری اسلامی ایران» (حداقل فعلا) وجود ندارد.

*نقل به مضمون
....
برای فهم بهتر این موضوع، این یادداشت مجمع دیوانگان را هم بخوانید

هيچ راه حل سياسی، بدون موسوی و کروبی، اخلاقی و عملی نيست

2011-07-12T04:41:00.001+02:00

گفتگو با مصطفی خسروی در تلويزيون رسا

اعتصاب بعدی در راه است؛ ما چه میکنیم !؟

2011-07-06T17:11:00.003+02:00

«روزی در این جامعه (ایران)، روزنامۀ سلام توقیف شد و در واکنش به آن، جریان 18 تیر به راه افتاد. اما مدتی بعد ده‌ها نشریه توقیف فله ای شدند. اما صدایی از جایی بر نیامد. مهمترین دلیلش آن است که معیارهای اخلاقی در چنین جامعه ای، بی ارزش شده اند.» این سخنان را عبدالکریم سروش، نه در واکنش به ماجرای 18 تیر و یا توقیف فله ای مطبوعات، بلکه در واکنش به انحراف اخلاقی جامعه بیان شده بود.*

1- سالها پیش، در کشاکشِ دوران پر تب و تابِ اصلاحات، هنگامی که همه دلباختۀ گفتارِ جامعۀ مدنی و مشغول انتشار و گسترش آن بودند، عبدالکریم سروش، بحث دیگری در میان انداخت و از همگان طلب کرد که بجای دامن زدن به بحثِ جامعۀ مدنی، بدنبال گستردن بساطِ «جامعۀ اخلاقی» باشند. در همان آغاز بحث، بسیاری از اندیشه ورزان، سیاست ورزان و قلم بدستان، بر او تاختند که چنین بحثی «من درآوردی» است و در برابر جامعۀ مدنی، پایه هایش سست است و مبانی نظری روشنی ندارد. سروش تلاش کرد تا روشن کند که جامعۀ اخلاقی جایگزین جامعۀ مدنی نیست. بلکه پیش زمینۀ آن است. او خاطرنشان کرد که چنانچه پایه های اخلاق در جامعه سست باشد، جامعۀ مدنی شکل نخواهد گرفت. زیرا «قانون بخشی از اخلاق است» و جامعۀ مدنی، جامعه ایست که برپایه های قانونمداری بنا نهاده می‌شود. وی خاطرنشان کرد که مهمترین راه در هم ریختنِ استبداد دینی، نقد اخلاقیِ آن است. به باور «سروش» باید این باور را در میان مردم و همچنین کنشگران سیاسی جا انداخت که جامعۀ خوب، جامعۀ اخلاقی است. «اگر سیاست در جامعه ای خوب اداره شوند، اگر اقتصاد خوب اداره شود، بهترین نشانه این نیست که اشتغال آنجا پدید می آید و بیکاری رفع می‌گردد؛ بهترین نشانه این نیست که تورم پایین می‌آید یا مسکن ارزان می‌شود. اینها چیزهای خوبی است. {اما} بهترین نشانۀ آن این است که اخلاقِ خوب در جامعه جاری شود» (ماهنامۀ آفتاب. شمارۀ18).

2- مدتها بود که می‌خواستم دربارۀ اعتصاب غذای رشید مردانِ معترض به شهادت هاله سحابی و هدی صابر چند خطی بنویسم و دینم را به آنها ادا کنم. قصد داشتم مهم‌ترین بخش از تلاشِ آنها را دریابم و درباره‌اش بنویسم. در طی آن روزها مدام به این ماجرا فکر می‌کردم. سعی کردم مهمترین پرسش را پیدا کنم و به آن بپردازم. پس از چندی تامل، «پرسشِ بنیادی» را دریافتم: «اگر خدای ناکرده، بعد از مدتی، یکی دیگر از زندانیان و یا کنشگرانِ سیاسی، دچار ماجرایی شود که بر هدی و هاله رفت، ما چه میکنیم؟»
چه اتفاقی در جامعۀ ما رخ خواهد داد؟ آیا بازهم شاهد این همه واکنش های گرم و جاندار از طرف کسانی که در زندان نیستند و یا حتی از جانب زندانیانِ سبزمان خواهیم بود؟ ناخودآگاه یاد همان جمله های «سروش» افتادم که سالیانی نه چندان دور، بیان کرد. سروش با آوردنِ آن مثال زنگ خطری را به صدا درآورد که گویا هنوز ما صدای آن را نشنیده ایم. حتی پس اینکه بارها و بارها میرحسین موسوی در بیانه‌ها و سخنانِ خود، اخلاق و کنشِ اخلاقی را پر رنگ تر از معادلات سیاسی نشان داد. اکنون می توانیم بفهمیم که از روی اتفاق نبود که میرحسینِ موسوی در اندک موضع‌گیری‌های سیاسی‌اش در دورانِ بیست سالۀ سکوت، در جریانِ توقیف مطبوعات به میدان آمد و عبارت «توقیفِ فله‌ای مطبوعات» را در ادبیات سیاسی ما به یادگار گذاشت.

3- یک امر غیراخلاقی، همیشه بد و غیراخلاقی است. حمله به دانشجویان بی پناه همیشه بد است. توقیف فله ای مطبوعات همیشه بد است. دزدیدن رای مردم همیشه بد است. کشتن زندانیانِ سیاسی همیشه بد است. اینها زمان و مکان و مصلحت نمی‌شناسد. همیشه بد است. و بدتر از آن، سکوت در برار آن است. سکوت در برابر یک امر ضداخلاقی، به همان اندازه ضداخلاقی است. چشم اسفندیار ما و راز عقب نشینی های و عقب رفتن‌های ما همیشه همین بوده است.

4- برای من روشن است آن چیزی که دوازده امامِ اعتصاب‌گرِمان (به قول مهدی جامی) را با تمام تفاوتهایشان به هم پیوند داد، واکنشِ اخلاقی در برابر یک امر ضداخلاقی بود. من با تمام تفسیرها و تحلیهایی که خوب و بدِ اعتصاب غذای زندانیان سبزمان را از دریچۀ استراتژی و تاکتیک ارزشگذاری می‌کردند و می‌کنند مخالف هستم. هیچ چرتکۀ استراتژیکی قادر به اندازه گیری ارزش کنش اخلاقی نیست. هیچ نگاه استراتژیکی نمی‌تواند توانایی بسیج کنندگی و شورآفرینیِ آن را محاسبه کند. ما به زندانیانِ اتصاب‌گر دسترسی نداریم. اما می‌توانیم بفهمیم که آنها در برابر شهادت هم بندانشان خروشیده اند. حساب و کتابِ تاثیرگذاری یا نگذاری کنش خود را نکرده اند. آنها بر حسب وظیفۀ اخلاقی‌شان دست به واکنش زدند. در حالی که جانشان به لبشان رسیده بود.

حال دوباره پرسش بنیادین را تکرار می‌کنم: «اگر خدای ناکرده، بعد از مدتی، یکی دیگر از زندانیان و یا کنشگرانِ سیاسی، دچار ماجرایی شود که بر هدی و هاله رفت، ما چه میکنیم؟»

*نقل به مضمون از سخنرانی عبدالکریم سروش در مشهد

...
دوستان دیگری که در همین زمینه نوشته اند
آرش پژوه
چرخ و فلک
سپندارند
مرثیه های خاک
ایمانیان
مجمع دیوانگان

از شما انتظار بیشتری داریم / نامۀ وبلاگ نویسان به علما

2011-06-27T14:27:00.002+02:00

علمای عظام، حضرات آیات یوسف صانعی، بیات زنجانی، سید علی محمّد دستغیب، و موسوی اردبیلی

همانطور که خود بهتر از ما مستحضرید 12 نفر از شایسته ترین فرزندان این سرزمین، در اعتراض به وضعیت اسفناک زندان ها و احقاق حقوق حقه و قانونی خود و همچنین رسیدگی به پرونده شهادت هاله سحابی و هدی صابر، دست به اعتصاب غذا زده اند. در زمانی که جناب آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی به دلیل ایستادگی بر استیفای حقوق مردم در زندان خانگی به سر می برند، انتظار از حضرات عالی، به عنوان شخصیت هایی که مورد وثوق بخش هایی از جامعه هستید، آن بود که از تمام پتانسیل و توان خود برای شکست این فضا استفاده نمایید.

در دو سال گذشته علیرغم هشدار ناصحان نسبت به ظلم های کثیر و مشهود حاکمان، دیدید و دیدیم که سخن با کنایه گفتن با این حکومت موثر نمی افتد. کار از اعوذ و لاحول گذشته است و ظلم امروز، تدبیری صریح تر می طلبد. تمثیل های تاریخی فرعون و یزید را این حکومت نمی فهمد. توقع آن است که صریح تر سخن بگویید اگر واقعا عزمی بر سخن گفتن وجود دارد! پیشگامی علما و مراجع صدر مشروطه و راه کار عملی و راهگشای آن ها دراعلام تحصن و بست نشینی و اعتراض به حاکمیت مستبد وقت در حافظه تاریخی ملت در حال فراموشی هست. نه تنها آن خاطرات رنگ افسانه به خود گرفته است، بلکه این موضوع که که بخش عمده تقصیرات چه در شکل گیری نطفه این حکومت ناخلف و چه در تداوم حیات مریضش، بر عهده علمای حوزه و نهادهای مذهبی- سیاسی کشور است، توقع بیشتری را نسبت به مسئولیت پذیری و تلاش و جهاد علما در رفع این مظالم ایجاد نموده است. خفقان و مظالمی که امروز با استظهار به دین اسلام و همراهی و تایید تعدادی از علما و مراجع بر مردم روا می رود، اگر مشروعیتش ستانده نشود، تصویری به غایت ناخوشایند در خاطرات امروز و فردای مردم ایران باقی خواهد گذاشت و اندک ارج و قربی که برای معدود علمای مستقل از جمله حضرات عالی باقی مانده است نیز در این بیدادگاه تاریخ رنگ خواهد باخت.

لذا نگارندگان این نامه از شما می خواهند که در صورت تغییر نیافتن اوضاع و ادامه اعتصاب غذای زندانیان سیاسی، با اعلام اعتصاب غذای عمومی و تحصن در اماکن متبرکه، عموم مردم را به حمایت از خواسته های به حق زندانیان سیاسی دعوت نمایید. این انتظاری بود که در همان هنگام دستگیری آقایان موسوی و کروبی نیز از شما می رفت ولی به هر حال تا امروز محقق نشده است. اگر قائل به تکلیف در اعتراض برابر جنایت های ضد انسانی به نام دین هستید، امروز وقت آن است که از مقام کلام و عتاب فراتر رفته و از همه پتانسیل موجود برای اقدامی عملی در این راستا استفاده نمایید و انتظاری که در جامعه از شما بوجود آمده است را پاسخ بگویید. آیندگان رفتار ما و شما و ایشان را به قضاوت خواهند نشست. آنان خواهند پرسید اگر ادعای آن را دارید که اسلام دین حریت و آزادی است، پس چرا در آن بزنگه تاریخی، هیچ اقدام عملی از مراجع و علمای مستقل سرنزد! امیدواریم که ما و شما در پیشگاه تاریخ و در برابر پرونده عملکرد خویش روسپید باشیم.

گردش در حومۀ پاریس

2011-06-20T14:51:00.001+02:00

من هم یک احمدی‌نژادم؛ فقط کمتر دروغ می‌گم

2011-06-18T23:50:00.003+02:00

مگه احمدی‌نژاد چی‌کار میکنه؟ سرمایه‌های مملکت رو به باد میده. درآمد سالیانۀ نفتی بیش از هشتاد میلیارد دلار رو طوری هزینه می‌کنه که انگار این مملکت هیچ پولی نداره. مردم در فقر و بدتر از اون، در بحران اقتصادی زندگی می‌کنن. فکر می‌کنین احمدی‌نژاد و دور و بری‌هاش دوست دارن که مردم ازشون ناراضی باشن؟ نه اصلا اینجوری نیست. اتفاقا اونها خیلی دوست دارن که وضع اقتصادی مردم بهتر بشه. حداقل اگر قبلا دوست نداشتن وضع مردم خوب باشه، در دو سال گذشته با توجه به بحران مشروعیت مردمی که براشون پیش اومده، خیلی تلاش کردن که وضع اقتصادی مملکت رو روبراه کنن. اما نتونستند. دلیل های زیادی برای این ناتوانی وجود داره. اما مسئلۀ اصلی اینجاست که با این همه درآمد و ثروت، تنونستند.

وقتی به خودم نگاه می‌کنم می‌بینم که وضعیت من هم در ادارۀ زندگی شخصی خودم خیلی متفاوت از ادارۀ مملکت نیست. من در این مدت، فرصتهای طلایی بسیار زیادی رو از دست دادم. فرصتهایی که وقتی به هرکدومشون فکر می‌کنم، می‌بینم که اون فرصتها علاوه بر اینکه می‌تونست زندگی من رو دگرگون بکنن، برای زندگی دیگران هم مفید بودن. کلا وقتی به نحوۀ ادارۀ زنگی شخصی‌ام نگاه می‌کنم، متوجه می‌شم که از شرایطِ فرصت‌زایی که در زندگیم وجود داره خوب استفاده نمی‌کنم. خب الان _در این زمینه_ فرق من با احمدی‌نژاد و بقیۀ کسایی که مملکت رو اداره می‌کنند چیه؟

شاید فقط این تفاوت بین ما وجود داره که من اصرار دارم کمتر دروغ بگم، ولی اونها اصرار دارن که به دروغ گفتن‌هاشون ادامه بدن و بیشتر و بیشتر ادامه بدن.

بازى هنوز به نفع تيم ملى است

2011-06-16T14:48:00.002+02:00

باز هم یک استاتوس خیلی زیبا از احمد پورنجاتی در فیسبوک اش:

هی میگن چرا کاری نمی کنید!؟

مگه کار شاخ و دم داره!؟

تا اینجا بازی، حساب کار به نفع تیم ملی یه،

نیست؟...

1- هرچی کارت قرمزه، تا به حال نصیب تیم زهواردررفته ی "تاج خروس" شده!

2- کاپیتانشون زرپ و زرپ داره باریکن عوض میکنه! چه فایده!

3- تماشاچی های هوادارشونو ببین، از شرمندگی سرهاشونو کردن لای پاهاشون!

ولی خب، همیشه باید منتظر شعبون بی مخ هاشون باشی آخر بازی.... ***

فراخوان مشهدی ها برای حمایت از فردوسی

2011-06-13T21:51:00.005+02:00

میدان فردوسی، پیش و پس از نقاشی شاهنامه

چند روز پیش در فیس بوک به این قرار (ایونت) دعوت شدم

همشهری سلام!

زیاد مزاحم ات نمی شوم

حتما خودت شنیده یا دیده ای، که نقاشی زیبای شاهنامه را از دیوار دور میدان فردوسی مشهد پاک کرده اند

خواستم بگویم، دلیل اش هر چه بوده، این عمل کودکانه و ضدفرهنگی شان را باید که پاسخی دهیم

برای همین پیشنهاد می کنیم هر کدام مان که از کنار آن دیوار گذشتیم با ماژیک امضایی به نشانه اعتراض کرده و جمله کوتاهی نوشته تا این توهین را کمی از دل جناب فردوسی علیه الرحمه درآوریم، تازه یک درسی به اقایان بی فکر مسول بدهیم که دسته کم دیگر به این راحتی با روان و اعصاب مردم بازی نکنند بالاخره برای تاریخ مشهد یک حرکت فرهنگی مردمی مسالمت آمیز و وحدت بخش را به یادگار بگذاریم

ببین همشهری خوب من،

ساکن هر منطقه و محله که هستی،

شهدا، بالا یا پایین خیابان، رضاشهر، قاسم آباد، صدمتری، توس، نوده، طبرسی، طلاب، وحدت، امام رضا، مقدم، دانشگاه، تقی آباد، کوهسنگی، احمدآباد، خواجه ربیع، گلشهر، ساختمان، فلسطین، راهنمایی، سجاد، فردوسی، خیام، وکیل آباد یا غیره نمی دانم... هر کجا هستی، بیا و به رسم مرام زبانزد مشهدی بودن ات یک حالی به جمع بده

غیر از خودت، دوستی، آشنایی، فامیلی کسی هم داری که اهل دل است، از اطلاع رسانی به دیگران با تلفن و پیامک و ایمیل و وبلاگ و وبسایت و فیس بوک و کوفت و چه و چه، خلاصه با هر چه دست ات می رسد، دریغ نکن! جای دوری نمی رود

برای شروع، همین الان یک ماژیک خوشکل بگذار توی کیف ات، بعد هم به مقدار کرمت این مطلب رو برای دیگران بفرست .

قربان دست ات،

جمعی از مردم مشهد

لیلا حاتمی در پاریس

2011-06-08T16:52:00.009+02:00

لیلا حاتمی در سینما له هال پاریس

سینما او.ژ.س هال پاریس، بزرگترین مجموعۀ سینمایی فرانسه به 25 سالن سینمایی مجهز هست. دیروز در این سینما، مراسم افتتاحیۀ اکران «جدایی نادر از سیمین» پخش شد. البته این فیلم در فرانسه با نام « une separation »

_ یک جدایی_ پخش میشه.

عکس های زیر رو هنگامی که لیلا حاتمی در سالن سینما نشسته بود و عکاسها ازش عکس می گرفتن، شکار کردم.

این فیلم اصغر فرهادی، توجه رسانه های اروپایی رو جلب کرده. امروز و دیروز همۀ رسانه های فرانسه به این فیلم پرداخته بودن. حتی رسانه های سیاسی هم به این موضوع پرداختن. عکس صفحۀ اول روزنامۀ لوموند رو هم براتون گذاشتم که ببینین. کارشناسان سینمایی از 15 نشریۀ فرانسوی در سایت الو سینه (مهمترین سایت سینمایی فرانسه) امتیاز 4.7 از 5 امتیاز به این فیلم داده اند که بسیار نادر هست. همچین امتیازی رو فیلمهایی مثل پدرخوانده گرفتن.

لیلا حاتمی در سینما له هال پاریس

لیلا حاتمی. روی جلد لوموند

شبا که تجاوز میشه؛ آقا ماموره بیداره؟

2011-06-07T02:22:00.004+02:00

اگر شما هم مثل من، مدتی از عمر خودتون رو در دانشگاه فردوسی مشهد گذرونده باشید، وقتی خبر تجاوز شبانه به یک دختر در محوطۀ دانشگاه رو می شنوید، احتمالا اول تنتون سرد میشه، بعد هرجا هستین می شینین روی زمین و مات و مبهوت خیره میشین به متن خبری که دارین میخونین. درست مثل من. و اگر کسی نزدیکتون باشه و ازتون بپرسه: چی شده؟ جواب می دین: «هیچی! اتفاقی که چندین بار دیگه هم افتاده. فقط خدا کنه که این آخریش باشه.» درست مثل من.

شبها ماشینهای گشت، در محوطۀ دراندشتِ دانشگاه پرسه می زنن. اما ماموریتشون، جلوگیری از همچین اتفاقهایی نیست. ماموریت ماشینهای گشت انتظامات دانشگاه، جلوگیری از گفتگوی دانشجوهای دختر و پسر هست. و البته بعد از انتخابات 88، جلوگیری از تحرکات مشکوک دانشجویانی که بالقوه، همه تهدیدی برای امنیت ملی (بخوانید امنیت نظام) هستند. حتی یک دانشجوی تازه وارد هم می دونه که همچین فاجعه هایی _ تجاوز به یک دانشجوی دختر و یا حتی پسر_ در بولوارهای دانشگاه اتفاق نمی افته. اگه ماموریت این گشتهای انتظامات، پیشگیری از همچین اقدامهایی بود، باید مقداری به خودشون زحمت می دادند و جاهایی دیگه، غیر از بولوارهای آسفالت رو می گشتن.

نمی خوام به ابعاد فرهنگی و اجتماعی این قضیه بپردازم. برای من، حفظ امنیت مردم مهمترین مسئله هست. و این فاجعه سندی دیگه ایست که ثابت کنیم متاسفانه، نیروهای امنیتی و حراستی، به دنبال حفظ امنیت مردم نیستند. بخشی از اونها که فقط به دنبال پرکردن گزارش و دریافت پاداش بیشتر و گذران زندگی هستند. برای بخش دیگه شون، حفظ امنیت نظام اولویت هست. برای همین قربانی شدن مردم مسئلۀ اصلی نیست و برای حلش برنامه و دغدغۀ خاصی ندارن.* و واقعا بخش کوچکی از نیروهای امنیتی هستند که حفظ امنیت مردم براشون از همه چیز مهمتر باشه و فکر کنن اگر یک روز درست این کار رو انجام ندادن، نونی که سر سفره شون میارن، حرومه.

تراژدی قضیه این هست که، بعد از یک هفته جار و جنجال، همه چیز به روز اولش بر میگرده و دوبارۀ اولویت کاری نیروهای حراستی و امنیتی، برخورد با دانشجویان معترض و سرکوب کردن فتنه گران و پیدا کردن جاسوسهای آمریکا و اسرائیل، بین دانشجوها میشه.**

...

* در مورد وظیفۀ اصلی نیروهای امنتی قبلا اینجا نوشتم

** البته وقتی دیدم دانشجوها دست به اعتراض زدند، خیلی خوشحال شدم. بی شک، بخش بزرگی از این همبستگی، ره آورد جنبش سبز هست

نادر و سیمین بر دیوار پاریس

2011-06-07T01:07:00.001+02:00

داشتم از خیابون سنت میشل، (نزدیک داشنگاه سوربن) رد میشدم که چشمم به این پوستر خورد. دیشب هم تبلیغش رو در سایت الو سنیه (مهمترین سایت اطلاع رسانی سینما) دیدم.
فردا اکران افتتاحیۀ فیلم هست و من مشتاق دیدار نادر و سیمین و رففا هستم.

قدمِ نو رسیده ات

2011-05-30T04:22:00.002+02:00

نیمه شب است و روزِ میلادت
***
در راهروهای زایمانِ زندگی مان،
تا صبح سراسیمه راه می روم
تا تو یک بار دیگر به دنیایَم بیایی
و من بگویم:
قدمِ نو رسیده ات مبارک ...

تُو رویِ من، آتش هم زیرِ خاکستر

2011-05-28T18:54:00.002+02:00

مثل یه رود زلال بودی
که آغوشت را باز کردی
و رویِ آتشِ وجودم پَهن شدی.
بمان تا آتش زیر خاکستر بماند،
بمان تا خاکستر، خاک شود