حوادث اخیر چین حساسیت هایی را بر انگیخته است. هر چند این حساسیت ها زیاد گسترده نشده است. اما بروز حساسیت از سوی کسانی که سابقه ی گذشته شان در دفاع از مسلمانان جهان، به شدت مساله را قابل توجه کرده است. به خصوص وقتی جریانات ضد اسلامی و ضد انقلاب نیز به این جریان می پیوندند.

لذا در این مطلب قصد دارم به اجمال وضعیت مسلمانان استان سین کیانگ (Xinjiang) چین و حوادث اخیر را بررسی کنم. در ابتدا خوب است کلیتی درباره مسلمانان چین بدانیم. در ادامه در چند بخش نکاتی را بررسی می کنیم.

۱-      به واقع مسلمانان چین در مضیغه قرار دارند. فشارهای مختلف در طول سالیان مختلف از سوی دولت های مرکزی بر مسلمانان (چه در سین کیانگ و چه در مناطق دیگر) وجود داشته است. این یک حقیقت است. و چیزی هم نیست که متعلق امروز و دیروز باشد. تاریخ مسلمانان آن کشور همواره شاهد این فراز و نشیب ها بوده است. مانند باقی نقاط جهان در چین هم مسلمانان در فشار هستند. و وقتی به نسل کشی بوسنی، فشارهای پس از ۱۱ سپتامبر و مسائل مربوط به حجاب نگاه می کنیم، حتی شاید وضعشان بدتر از مسلمانان اروپا نباشد. حداقل کسی را در چین به دلیل حجابش نمی کُشند. به خصوص این که ایالت سین کیانگ یک ایالت خودمختار است که در آن تاحدی آزادی های مذهبی وجود دارد و برخی قوانین (ازدواج، طلاق، قبرستان، معاملات و…) بنا بر دین اسلام اجرا می شود. اما همچنان ظلم ها و محدودیت هایی وجود دارد. چندی پیش که مسعود شجره، مسئول کمیسیون حقوق بشر اسلامی لندن در تهران بود، در این باره صحبت هایی داشت. ما در یک محفل کوچک که پیشش بودیم مثلا از محدودیت های سفرهای حج برای مسلمانان می گفت و یا اشاره داشت که به دلیل سیاست تک فرزندی که دولت چین پی گرفته است، دچار کمبود شدید دختر آماده ازدواج شده است. به همین دلیل از مناطق مسلمان نشین دختران دم بختشان را به سایر مناطق برده و به همسری پسران چینی در می آورند (سایت مرکز حقوق بشر اسلامی لندن چند خبر درباره چین منتشر کرده است + و +). این مسائل به شدت ناراحت کننده است. هر چند به دلیل عدم شناخت ما از وضعیت مسلمانان آنجا بوده است. و البته منی که پیگیر مسائل مسلمانان جهان هستم، شبیه این و حتی بدترش را هم درباره مسلمانان نقاط مختلف جهان از شرق و غرب، می شنوم و خبر دار می شوم. درباره این تبعیضات در چین منابع خبری هر از چندی مطالب را متذکر شده اند. مثلا خبرگزاری فارس، اواخر سال گذشته چند خبر درباره تبعیض ها و ظلم ها به مسلمانان چین داده است : + و + . برنا نیوز هم در اوایل سال ۸۷ یک گزارش درباره تبعیض ها داده است.

۲-      حال در این وضعیت باید دید ماجراهای اخیر، به خصوص کشتار حدود ۱۵۰ نفری با ۸۰۰ زخمی، بر چه اساسی اتفاق افتاده است؟ آیا جریانی اعتراضی به سالیان دراز ظلم و سختی بوده است که به مسلمانان روا داشته شده است یا خیر ماجرای دیگری در کار است؟

درباره این ایالت باید بدانیم که از ترکیب دو نژاد قومی شکل یافته است. اکثریت ایغورها (uyghur) و اقلیت هان (han)؛ که اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان این ناحیه از نژاد ایغورها هستند. از مدتها قبل دولت چین تمایل زیادی برای بر هم زدن این ترکیب داشته است. لذا از حضور اقوام هان در این منطقه استقبال و حمایت می کند. به خصوص که اهالی این استان خود را چیزی جدا از کشور چین می دانند. این مساله آنجا اهمیت بیشتری می یابد که این استان از ابتدا متعلق به چین نبوده است. لذا انگیزه های استقلال طلبانه در این منطقه به شدت قوی است.

این اتفاقات اخیر چگونه رخ داد؟ گویا ماجرا این گونه بوده که دو زن کارگر در یک کارخانه از نژاد هان، از تجاوز دو همکار مرد از نژاد ایغوری خبر می دهند. این ماجرا به درگیری های دو طرف کشیده می شود. در درگیری ها دو نفر از ایغورها کشته می شوند. پلیس هم گزارش درستی نمی دهد و لذا تظاهراتی از سوی ایغورها رخ می دهد. در جوابش هم هان ها نیز تظاهرات می کنند و درگیری می شود. و بعد چندین روز پلیس وارد می شود که متاسفانه این کشتار رخ می دهد.  منبع این حرف ویکی پدیا است . منابع خبری معتقدند که در این درگیری خونین، از هر دو نژاد کشته شده اند. خبری که منابع غربی هم آنرا تایید کرده اند. هر چند در آمار ارائه شده از میزان کشته شدگان هر دو نژاد اختلافات بسیار زیادی وجود دارد.

این ظاهر اولیه ی ماجراست. اما تصویری که از این جریان توسط رسانه های غربی و حامیان آمریکا در نقاط مختلف جهان ساخته شد، چیز دیگری است. این حرکات اخیر در چین را حرکتی اعتراضی برای استقلال این استان، به رهبری خانم «ربیعه قدیر» معرفی شد. تمامی خبرگزاری های خارجی از بی بی سی تا العربیه همگی این درگیری ها را درگیری های قومیتی خواندند. اینجاست که نقش این خانم در جریانات اخیر برجسته می شود.

جشن ربیعه قدیر و دوستان و آشنایانش

ربیعه قدیر کیست؟*

خانم ربیعه قدیر یا رابیه کادیر متولد ۱۹۴۸ و در حال حاضر فعال حقوق بشر و رئیس «کنگره جهانی اویغور» (World Uyghur Congress) است که برای تجزیه استان سین کیانگ (ترکستان شرقی) فعالیت می کند.

او پس از متارکه با شوهر اولش به تجارت می پردازد و کار خود را در زمینه پارچه و نساجی توسعه می دهد و آنچنان پیش می رود که چندی بعد صاحب دو فروشگاه در شهر ارومچی می شود و از ان زمان به زن میلیونر معروف می گردد. او جزء ۵ نفر پولدارترین افراد در چین است. در سال ۱۹۸۱ برای بار دوم ازدواج می کند.

او در سال ۱۹۹۲ رئیس اتاق بارزگانی شین جیان و عضو کنگره ملی خلق گردید و اندکی بعد حامی حقوق زنان شد. در سال ۱۹۹۵ بعنوان عضو فعال نمایندگان دولت چین، در کنفرانس جهانی زن در سازمان ملل متحد سخنرانی و شرکت نمود. در سال ۱۹۹۷ در پی انتقادات شدید از سیاست های دولت ، از نمایندگی کنگره خلق اخراج شدد.

در آگوست ۱۹۹۹ دولت چین او را که قصد داشت، با نماینده و بازرس کنگره امریکا دیدار کند دستگیر نمود، که در مارس سال ۲۰۰۵ آزاد شد. ربیعه کادیر پس از آن از کشور خارج و به آمریکا رفت و به همسر تبعیدی خود پیوست و در حال حاضر هر دو ساکن واشنگتن آمریکا هستند.

او در جولای ۲۰۰۸ (پیش از برگزاری المپیک چین) با جرج بوش، رئیس جمهور وقت ایالات متحده دیدار داشت. وی در این باره گفت: « من از دیدار با پرزیدنت بوش که درست قبل از المپیک پکن صورت گرفت و ایشان طی آن پشتیبانی خود را از ملت اویغور بیان کردند، بسیار مفتخرم. پرزیدنت بوش با این تصمیم که با ما ملاقات کنند، پیام محکمی به دولت چین فرستادند که این دولت نمی بایستی دست به سرکوب زند و حقوق بشر را پایمال نماید»

این سخنان هنگامی بیشتر معنا می یابد که به اهداف کنگره جهانی اویغور توجه شود. چه آنکه این سازمان پس از تاسیس خود از سال ۲۰۰۴ تمام سعی خود را دارد تا به عنوان نماد دموکراسی خواهی و حقوق بشر در سین کیانگ مطرح شود. و اتفاقا حمایت ها آمریکا از این جریان به دلیل همین وابستگی ایدئولوژیک و سیاسی این سازمان به مفاهیم نظام لیبرال دموکراسی است.

حمایت برخی از نمایندگان کنگره آمریکا از خانم قدیر

به وضوح حرکت ایشان و سازمان کنگره جهانی اویغور، حرکتی در جهت اهداف آمریکا است. در همین راستا تعدادی از نمایندگان کنگره آمریکا با حضور شخص خانم قدیر به حمایت کامل از خانم قدیر و انتقاد از چین پرداختند.

و جالب آنکه در بیانیه ای که در سایت واحد مرکزی خبر ترکستان شرقی (www.uygur.org) آمده است برای دریافتن اهداف این جریان نیز حائز اهمیت است. در این بیانیه با تاکید بر اینکه حرکت اعتراضی آنها یک حرکت دینی نیست، از آقای اوباما، از ناتو، از دولت و مردم اسرائیل کمک خواسته شده است! و جالب آنکه از مردم اسرائیل با عنوان برادر نام برده اند.

خانم قدیر همچنین به وضوح «جنبش اسلامی ترکستان شرقی» را رد کرده است. و با توجه به افکار ایشان و نیز توجه به ضرور بودن دستور حجاب در اسلام و اینکه ایشان حتی یک عکس با حجاب ندارند، کاملا مشخص است که حرکت ایشان یک حرکت سکولار و غیر دینی است (اگر ضد دینی نباشد!!).

ربیعه قدیر در دیدار بوش پیش از المپیک چین؛ و محکم شدن پیمان دو طرفه

در حوادث اخیر نیز این جریان خود را به شدت مطرح و به عنوان حامی این معترضان اعلام کرد. این در حالی است که جنبش اسلامی ترکستان شرقی در جریانات اخیر کاملا کناره گرفت. و نقشی در آن نداشته است. جالب آنکه این جنبش اسلامی، مانند باقی حرکت های اسلامی در جهان، از سوی آمریکا به عنوان گروهی تروریستی شناخته می شود!

لذا با توجه به مباحث فوق به نظر می رسد که این تحلیل درست باشد که این ناآرامی های اخیر، نه در راستای دفاع از ظلمی که به مسلمانان می رود که در حقیقت یک حرکت تجزیه طلبانه به رهبری جریانی سکولار است که در راستای منافع آمریکا جهت فشار بر چین قرار دارد. در حقیقت این گروه قرار است نقش دالای لاما در تبت و نا آرامی های آن علیه دولت چین و همپیمانی با آمریکا ایفا کنند. تبت نیز در سال گذشته دچار نا آرامی هایی شد که آنها نیز خواستار استقلال این منطقه از چین بودند. و به صورت صریح با حمایت آمریکا از این جریان همراه بود.

۳-      در این شرایط واکنش شدید ترکیه نیز کاملا قابل درک است. ترکیه از زمان آتاتورک برای جایگزینی ناسیونالیسم به جای دین، بر نژاد و قومیت ترک تاکیدات بسیاری داشته است. از همان موقع کشور ترکیه خود را مسئول همه ترک های جهان می داند. و آرمان اتحاد دنیای ترک، یک درخواست همیشگی آن است. تا آنجا که وزارتخانه ای برای ترک های خارج از ترکیه ایجاد کرده است. و بر همین سیاق حمایت از ترکمن های عراق (فراتر از حمایت سیاسی و در حد کمک نظامی)، ترکمن های افغانستان، چچن و ترک اویغور چین کاملا واضح است.

و جالب آنکه حرکت های تجزیه طلبانه سین کیانگ،  برای ترکستان شرقی (نامی که برای خود قائلند) پرچمی برگزیده اند که عینا شبیه پرچم ترکیه است. و تنها رنگ آبی دارد.

علاوه بر این که به دلیل روابط گسترده ترکیه با آمریکا و غرب، هیچ ضرری برای این تقابل با چین، متوجه دولت ترکیه نمی شود. و در کنار این دولت ترکیه به شدت به دنبال ایجاد نقش فعال تری از خود در دنیای اسلام است. و مسلما غرب نیز خواهان این است که کشوری که آنها میانه رو می نامند، بر مناسبات جریانات اسلامی موثر باشد. و این به معنی نفوذ بیشتر آمریکا بر جریانات اسلامی خواهد بود.

۴-      بازتاب خبر حوادث اخیر در چین در داخل کشور نیز واکنش هایی را به همراه داشت. دسته نخست، واکنش های مراجع گرامی، دانشجویان دغدغه مند و نیز دلسوزانی است که نگران شرایط مسلمانان چین هستند. مسلما حساسیت هایی از این نوع بسیار ارزشمند است که باید در جای مناسب و به شکلی مناسب بروز یابد.

اما بیشتر واکنش هایی که نسبت به این قضیه رخ داد، از جنسی دیگر است. جریاناتی که تا دیروز نسبت به حمایت جمهوری اسلامی از حرکت های اسلامی جهان، فلسطین، لبنان، عراق، افغانستان و … ، رویکردهای منفی و نفی کننده اتخاذ کرده بودند، امروز نسبت به جریانی حساس شده اند که حقانیت آن چندان موثق نیست. جریاناتی که تا دیروز شعار “فلسطین رو رها کن” امروز حامی مسلمانان چین شده اند؟ آن هم جریاناتی که سابقه ی منفی وآلوده در دفاع از مسلمانان و مظلومان جهان دارند. جریاناتی که همواره جزء شعارهایشان و افتخاراتشان قطع کردن حمایت جمهوری اسلامی از مسلمانان و مظلومان جهان بوده است. مواضع شان در همین انتخابات اخیر موجود است!

یکی از نشریاتی(۱) که در جریان جنگ ۲۲ روزه از زدن تیتر برای مردم مظلوم غزه و فاجعه اسفناکی که رخ داد، دریغ ورزیدند، امروز دست به حمایت نه از مسلمانان چین، که از جریان تجزیه طلب مورد حمایت آمریکا زده اند و تیتر یک نشریه خود را به آنان اختصاص داده اند. یا نشریه ای دیگر (۲) چنان گزارشی از حوادث چین نوشته است که گویا قصدش بیشتر عقده گشایی از ماجراهای پس از انتخابات دهم در کشورمان است. چنان گزارش عجولانه و با ادبیات سخیفی نوشته اند که کافی است نام چین را با ایران عوض کرده تا متوجه نیت نویسندگان آن شویم!

همین امروز هم بدون اطلاع از ماجراهای واقعی چین و کوچکترین شناخت از وضعیت مسلمانان، عقاید آنان و … دست به انتشار مقالاتی احساسی و ژورنالیستی زده اند. کار تا آنجا پیش رفته است که اگر از آنان پرسیده شود که فرضا این حرکت اسلامی و یا مظلومانه باشد (که بررسی شد نیست!)، از کجا می دانید کار القاعده ترکستان نیست؟ دست پاچگی و سکوت آنها نشان از بی اطلاعی و برخورد خام آنها با این پدیده دارد.

و جالبتر آن که جریانات ضد انقلاب و ضد اسلام تابلو دار نیز با اینان همصدا شده اند و فریاد حمایت از معترضین چینی به عنوان مسلمان بودن آنها می دهند!

اما اینان به چه نیتی دست به چنین بازی رسانه ای زده اند؟ اگر خوش بینانه نگاه کنیم و احتمال هماهنگی قبلی را کنار بگذاریم، باید توجه داشت که این جریانات به دلیل همفکر بودن با نظریات لیبرال دموکراسی و سایر نظریات غربی، هم راستا با تحلیل های آمریکا و غرب را نسبت به جهان ارائه می دهند(۳). چندان عجیب هم نیست که با رسانه های غربی هم داستان بشوند. چه آنکه سابقه ی درازی از این هم داستانی دارند.

اما از این اقدامات به دنبال نتایج دیگری هم هستند. نخست آنکه سعی کنند چنین القاء کنند که جمهوری اسلامی در مواضع خود نسبت به مظلومان و مسلمانان جهان، صداقت ندارد! همین نیت است که در بیشتر نوشته های آنان به وضوح قابل پیگیری است. اتهامی که بی شک سابقه ی انقلاب اسلامی و شکوه ۳۰ ساله نشان داده است چنین نیست. و همواره جمهوری اسلامی علنی یا غیر علنی از جریانات اسلامی و مستضعفین جهان حمایت کرده است.

در ادامه همان نیت، به دنبال آن هستند تا حمایت مردمی از مردم مظلوم فلسطین، لبنان، عراق و … را کم رنگ کرده و انگیزه لازم را از مردم بگیرند.

دوم آنکه این جریانات به دنبال استفاده سیاسی درونی برای تصفیه حساب های سیاسی و گروهی هستند. و در این راستا به جای انتقاد از چین و پرداختن به وضعیت مسلمانان آن دیار، تیغ انتقادها را به سمت دولت نشانه رفته اند تا شاید بتوانند کینه ها و عقده های سیاسی خود را بدین وسیله با انتقام از دولت خالی کنند.

این شواهد نشان از آن دارد که حتی اگر حرفشان حق باشد، نیت ناپاکی از آن اراده کرده اند!

۵-      اما وظیفه ما در این بین چیست؟ مایی که مسلما نگران ظلمی که به برادران مسلمانمان و مظلومان غیر مسلمانمان در نقاط مختلف جهان هستیم، چه باید بکنیم؟ مسلما باید راهی بین سکوت مطلق و همصدایی با آمریکا و جریانات آمریکایی را برگزینیم.

در مرحله اول باید پی به حقیقت ماجرا ببریم. بفهمیم چه اتفاقی دارد می افتد. و مسلمانان چین را بشناسیم (عقایدشان، مشکلاتشان، راه های کمک به آنها و …). در این بین کار رسانه های انقلابی و متعهد بیشتر می شود. بایستی در این شرایط هر چه بیشتر می توانند فضا را شفاف و مشخص تر کنند.

در مرحله بعد باید حرکت های مناسب را با توجه به اولویت ها، برای کمک به حل مشکلات مسلمانان چین فراهم کنیم. مسلما برای ما انگلیس با چین، آمریکا با روسیه فرق ماهوی ندارند. هر جا ظالم و مستکبری باشد با علیه اش به پا خواست و از مظلوم و مستضعف حمایت کرد. به خصوص جنبش دانشجویی مسلمان باید با تیزبینی دست به اقدام بزند؛ از دادن بیانیه و نامه نگاری با مراکز مرتبط گرفته تا کارهای بزرگتری چون تجمع و …

همزمان با این مرحله نیز باید از رسانه ملی، وزارت خارجه و … خواسته شود تا اگر به هر دلیلی موضع فعلی شان را اتخاذ کرده اند، اما اطلاع رسانی و ارتباط مستقیم با افکار عمومی کشورمان را فراموش نکنند. چه حتی اگر کارشان هم درست باشد، باید حقایق را به اطلاع ملت برسانند.

در انتها بایستی به این نکته مهم هم اشاره شود که در این گونه مواقع است که کمبود و ضعف جمع های مردمی که به مسائل مسلمانان جهان، با رویکردی انقلابی و آگاهانه بپردازد، احساس می شود. چیزی که برای انقلاب اسلامی که انقلابی برای جهانی بهتر است، نیازی مهم و حیاتی است.

لینک های مرتبط:

+ وبلاگی درباره مسلمانان سین کیانگ چین

+ در حاشیه تفاوت چین با فلسطین (مطلب بسیار مهم و خوبی است. خواندنش به شدت توصیه می شود)

+ تصاویری از مسلمانان استان سین کیانگ چین و مساجد و فرهنگ آنها، در اینجا مشاهده کنید.

پاورقی:

* این اطلاعات راجع به خانم قدیر از ویکی پدیا و سایت دنیای ما جمع آوری شده است.

۱- آفتاب یزد

۲- اعتماد، پشت پرده سرکوب مسلمانان در چین، فرزانه روستایی

۳- البته در ایران به دلیل جو ضد آمریکایی و ضد غربی مردم، سعی شده است در لفافه و با پیچیدگی در کلام این همسویی را کمی پنهان کنند

سفر به گرای ۲۷۰ درجه را تازه تمام کردم، درست چند سال بعد از آنکه من قاتل پسرتان هستم را خواندم . تعجب کردم که چرا وقتی من قاتل پسرتان هستم چاپ شد عده ای بهشان برخورده بود و قیل و قال میکردند که از سفر به گرای ۲۷۰ تا من قاتل پسرتان هستم خیلی فاصله است اما به نظرم اگه علی و میرزا را از سفر به گرای ۲۷۰ حذف کنی همان من قاتل پسرتان هستم بود نگاه تلخی که دهقان به جنگ دارد در هر دوتا یکیست. بلکه این حواشی و ادم های جنگند که دهقان در سفر به گرای ۲۷۰ درجه روایتشان میکند ادم هایی که کارهایشان گاه به خنده ات وا میدارد و گاه به تحیّر.  دهقان به عنوان یکی از هزاران ناصر این مملکت که خود در بطن این وقایع بوده و از نزدیک و با پوست و گوشت واستخوانش آنها را لمس کرده است به کارهای علی و میرزاها خندیده ، حیدرها را دیده و با عبدالله ها دویده است و رسول های جبهه را درک کرده است  و راننده ای که تصویر میکند همان گونه است که دیده در این کتاب سعی کرده است آنچه را دیده به نسل ما منتقل کند. تا ما نیز سهمی از آن گنجینه داشته باشیم ]]> http://sajjad.ruhollah.org/?feed=rss2&p=1000 http://sajjad.ruhollah.org/?p=946 http://sajjad.ruhollah.org/?p=946#comments Mon, 13 Jul 2009 00:19:59 +0000 sajjad http://sajjad.ruhollah.org/?p=946 همانطور که پیش از این هم اشاره کردم به مناسبتی مشغول تحقیق در خصوص جایگاه زنان مسلمان در عرصه های اجتماعی هستم که ان شالله ماحصل یافته و نتایج تحقیقاتم را در قالب مقاله ای ارایه خواهم کرد لیکن در خلال این امر برخی نقل قول ها و سخنان را که حائز نکات مهمی باشد را  در قالب یک پست در وبلاگ میگذارم شاید که به درد کسی بخورد و احیانن سبب شود دوستی با مشارکت در بحث مرا دررسیدن به نتیجه مطلوب یاری کند.

بیانات مقام معظم رهبری در دیدار با اعضاى شوراى فرهنگى، اجتماعى زنان‏ ۱۶/۱۰/۱۳۶۹

بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحیم‏

در ابتدا من هم میلاد بانوى بزرگ تاریخ بشر و برجسته‏ترین زن شناخته شده در همه‏ى عمر انسانیت، حضرت زهرا(سلام‏اللَّه‏علیها) را به شما خانمها و همه‏ى زنان کشورمان و به زنان مسلمان و همه‏ى امت اسلامى تبریک عرض مى‏کنم. خداوند ان‏شاءاللَّه به همه‏ى ما توفیق بدهد که بتوانیم پیروان خوبى براى آن بزرگوار و خاندان پاک ایشان باشیم. اولاد آن حضرت، ائمه و پیشوایان ما هستند؛ ان‏شاءاللَّه که ما مأمومان خوبى براى آن بزرگواران باشیم.
مسأله‏ى زن، که موضوع کار جمع خانمهاى حاضر است و شما(۱) اندکى از مباحث مربوط به زن را بیان فرمودید، مسأله‏ى بسیار مهمى است. البته بعد از انقلاب در کشور ما، وضع زن به عنوان عضوى از جامعه و همچنین به عنوان کسى که صاحب وظایف زنانه است - وظیفه‏ى مادرى و همسرى و امثال اینها - خیلى بهتر از گذشته است. هر چند در گذشته، برخى از زنان کشور - نه اکثریت آنها - از جنبه‏ى شخصى - نه از آن دو جنبه‏یى که اشاره کردم - شاید وضعشان بد نبود و زنان خاصى، از مقدارى از تنعمات عمومى جامعه برخوردار بودند؛ لیکن مسأله‏ى شخصى براى زن، مسأله‏ى درجه‏ى یک نیست.اگر ما به ابعاد زندگى زن نگاه کنیم، واقعاً مهمترین جهات و حیثیات وجود او، آن مسایل شخصى محض نیست.
شخصیت اجتماعى زن به عنوان عضوى از این مجموعه‏ى عظیم، خیلى حایز اهمیت است. زنان در گذشته، اصلاً به این بخش توجهى نداشتند و اهمیتى نمى‏دادند. در مسؤولیتهاى عمومى جامعه، نقشى براى زنان فرض نمى‏شد؛ خودشان هم نقشى را فرض نمى‏کردند؛ بخصوص در این سطح وسیعى که امروز مطرح است. الان شما ملاحظه کنید، همه‏ى زنان روستاها و شهرهاى دورافتاده، به عنوان افرادى از مجموعه‏ى نگهدارنده‏ى این انقلاب و اصحاب و صاحبان آن، براى خودشان شأن قایلند. از این جهت، هیچ فرقى بین زن و مرد نیست؛ بلکه گاهى زنان، ایمان پُرشورتر و دید روشنترى نسبت به مسایل جامعه دارند و کشور و مسایل آن را متعلق به خودشان مى‏دانند.چه زمانى چنین احساسى در بین زنان ما، آن هم در چنین سطح وسیعى از جامعه وجود داشت؟ این، به برکت انقلاب است. همان حالت خودآگاهى و احساس شخصیت اجتماعى که در مردان به وجود آمده است، مى‏توان گفت که در زنان با جست بیشترى به وجود آمده است. قبلاً هیچ نبوده؛ ولى حالا به میزان خیلى بالایى هست. همچنین آن جنبه‏ى مشاغل و شؤون خاص زنانه و قدر مادر و همسر بودن را دانستن، از جمله چیزهایى است که به آن توجه شده است.
در این دو، سه دهه‏ى قبل از انقلاب، به خاطر ورود فرهنگهاى اروپایى، بنیان خانواده متزلزل شده بود؛ یعنى حقیقتاً خانواده، آن اصالت و ارزش و عظمتى را که در اسلام و فرهنگ سنتى ما دارد، دیگر نداشت. وقتى خانواده هست، همسر و مادر عضو اصلى است. زن در این مجموعه، جاى بسیار اساسى و رفیعى دارد. به همین خاطر، وقتى اصل خانواده - یعنى زن - زیر سؤال و متزلزل است، در آن‏جا هیچ‏چیزى در جاى خودش قرار ندارد. اینها بحثهایى است که واقعاً باید روى آنها خیلى تأمل و تدقیق بشود.
اسلام، چه تأملات صحیح و چه راهنماییهاى ارزشمندى در مورد این مسایل دارد. این چیزى است که انقلاب به زنان جامعه‏ى ما اعطا کرد و آنها را در صحنه‏ى جهاد، سیاست و تأثیر در سازندگى اساسى کشور - که همان سازندگى انقلاب است - وارد نمود. این، چیز خیلى مهمى است و جز با صدر اسلام، با هیچ‏وقت دیگر قابل مقایسه نیست.
آنچه که در گذشته، در فرهنگهاى شرقى و غربى و ایرانى و غیر ایرانى، بر زنان رفته است، لزومى ندارد که من آنها را تکرار کنم؛ بر همه‏ى شما معلوم است. اسلام واقعاً حیات دوباره‏یى به زن بخشید؛ منتهاى مراتب، نکته‏یى که شما هم اخیراً به آن اشاره کردید، نکته‏ى مهمى است و من همیشه روى آن تکیه دارم. آن نکته این است که با وجود همه‏ى اینها، زن در جامعه‏ى ایرانى ما، نه از لحاظ حقوق اجتماعى، نه از لحاظ تمکن و قدرت تصرف فردى، نه از لحاظ قوانینى که به اینها ارتباط پیدا مى‏کند، هنوز در آن حد و سطحى که اسلام خواسته است، قرار ندارد.
بر بخشى از جامعه‏ى ما، اخلاق بدى نسبت به زن حاکم است، که البته مخصوص ایران هم نیست. اگر آدم نگاه کند، مى‏بیند که متأسفانه در طول تاریخ، همواره یک ستم تاریخى بر زن رفته است؛ که بیشتر هم ناشى از این است که قدر زن و جاى او را ندانسته‏اند. البته هرجاى دیگر چنین بوده، به هر شکلى بوده و هست، به ما ربطى ندارد؛ ولى در جامعه‏ى ما بایستى به آن شکلى باشد که اسلام خواسته است. زن باید شأن حقیقى خودش را پیدا کند و نبایستى به خاطر زن بودن، هیچ ستم و ظلمى به او بشود. این، چیز بسیار بدى است.
چه ستمهایى که در حق زن روا داشته شده و اسمش ستم است، و چه ستمهایى که اسمش هم ستم نیست، اما در حقیقت ستم است؛ مثل همین سوق دادن به تجمل و مصرف‏گرایى و آرایشهاى بیهوده و مخارج سنگین و تبدیل شدن به یک وسیله‏ى مصرف. این، ستم بزرگى بر زن است. شاید بشود گفت که هیچ ظلمى بالاتر از این نیست؛ زیرا که او را بکلى از آرمانها و اهداف تکاملى خودش غافل و منصرف مى‏کند و به چیزهاى خیلى کوچک و حقیر سرگرم مى‏نماید. این، کارى بوده که در رژیم ظالم پادشاهى انجام شده، و حالا باید جلوى آن گرفته مى‏شد. البته در اوایل انقلاب، خیلى هم خوب بود؛ لیکن بعدها باز غفلتهایى شده است، که باید نسبت به آن، حسابى برنامه‏ریزى کرد.
اسلام نسبت به زن و مرد و همه‏ى خلایق، یک دید واقع‏بینانه و متکى بر فطرت و طبیعت و نیازهاى حقیقى دارد؛ یعنى از هیچ‏کس بیش از تمکنش و بیش از آن چیزى که به او داده شده است، توقعى ندارد. اصلاً بناى اسلام بر این است؛ یک بناى واقعى و منطقى است. در دعاى سحرهاى جمعه، فقره‏یى است که بیان مى‏کند: «و جعل ما امتنّ به على عباده فى کفاء لتأدیة حقّه»(۲)؛ یعنى آن چیزى که خداى متعال منت گذاشته و به کسى داده، در حد کفایت است، براى این‏که حقوق الهى را ادا کند. اصلاً شناخت واقعیات هر کس، متناسب با همان توقعى است که از او وجود دارد.
پس، اسلام به نیازها و خواهشها و طبایع بشرى و غیربشرى اهتمام ورزیده، اصلاً به آنها نظر کرده و حکم الهى را داده است؛ اما به معناى آن نیست که آرمانى براى انسانها ندارد. ما محکوم و اسیر زندان طبیعتیم و در چارچوب قوانین طبیعت حرکت مى‏کنیم؛ اما آیا در این چارچوب که ما حرکت مى‏کنیم، هدفى در مقابل ما نگذاشته‏اند که بگویند باید به این سمت حرکت بکنید؟
آرمانگرایى در اسلام و گرایش به سمت قله‏ها و اوجها و آرمانها، یک چیز قطعى و حتمى است. زن مثل مرد و مثل همه‏ى خلایق، باید در این سمت حرکت کند. این، با گرایشهاى غلیظ و در لاک چیزهاى صددرصد شخصى و بى‏ارزش رفتن نمى‏سازد. البته در نظام اسلامى، بایستى آنها ریشه‏کن بشود. این گرایش به مصرف و تجمل‏گرایى و امثال آن، که در جوامع جاهلى رشد داده مى‏شود، باید در جامعه‏ى اسلامى ریشه‏کن مى‏شد، یا لااقل در حد متوسطى قرار مى‏گرفت و افراطى در آن نمى‏شد؛ اما متأسفانه الان ملاحظه مى‏شود که قشرهایى از مردم، باز سرگرم همان سرگرمیهاى گذشته‏اند، که باب جوامع دور از اسلام و دور از معنویت و حقیقت است. این، غلط است.
آن چیزى که من مى‏خواستم عرض بکنم، این است که هر نقصى که در وضع زن در جامعه‏ى ما وجود داشته باشد، علاجى دارد؛ چون اسلام نسبت به زن، دید شامل و کامل و جامعى دارد. باید راههاى علاج را پیدا کرد. آن روزى که شوراى فرهنگى، اجتماعى زنان تشکیل مى‏شد، دقیقاً به همین نکات نظر بود. در آن جمع، جناب آقاى احمدى و دیگر برادران هم شرکت داشتند. ما باید امروز ببینیم که زنان براى حرکت در آن مسیر مطلوب اسلام براى زن، به چه ابزار قانونى احتیاج دارند، چه تفکرات و تأملاتى بایستى انجام بگیرد، چه راهنماییهایى باید بشوند، چه مراکز هدایتى باید به وجود بیاید؛ آن را بایستى برایشان فراهم کنیم و تدارک ببینیم. البته بایستى مرکزى باشد که این تدارکها و پشتیبانهاى معنوى را تدبیر و اداره و دنبال کند - منظورم پشتیبانهاى مادّى نیست؛ در پشتیبانها مادّى، همه با هم شریکند - آن مرکز، همین شوراى فرهنگى، اجتماعى زنان است که شما خانمها عضو آن هستید.
شما بایستى نسبت به این مسأله، فکر و تأمل کنید. با مجلس و دولت هم که رابطه دارید. بعلاوه، خود شوراى عالى انقلاب فرهنگى، مصوباتى را که لازم‏الاجراست، مى‏گذراند. از اوایلى که این شورا تشکیل شد، حضرت امام(رضوان اللَّه‏تعالى‏علیه) تصریح فرمودند که مصوبات این جلسه باید اجرا بشود. اصلاً این مجموعه‏یى که شما خانمها تشکیل داده‏اید، وصل به آن مرکز است؛ باید جدى فکر کنید و ببینید مشکلات زنان چیست. البته منظور، این مشکلات کوچک عمومى که باید در بخشهاى مختلف ادارى برطرف بشود - مثل مشکل بیمه و امثال آن - نیست. اینها چیزهایى نیست که مجموعه‏ى خاصى به آنها رسیدگى کند.
شما باید ببینید، زن به جهت زن بودن، چه تکالیفى دارد و براى تحمل این تکالیف، احتیاج به چه هدایتهایى دارد؛ چه توصیه‏هایى باید به زنان بشود و چه قوانینى لازم است، براى این‏که آنها از حقوق اجتماعى و انسانى خود برخوردار بشوند؛ چه سازمانهایى احیاناً باید به وجود بیاید که بخشى از کارها را به عهده بگیرد. شما اینها را بررسى کنید؛ آن وقت به دستگاههاى مختلف - مثل مجلس، یا شوراى عالى انقلاب فرهنگى - توصیه کنید، تا مصوبه بگذرانند و این کارها انجام بگیرد. وقتى ما این مجموعه را نداشتیم، نداشته‏ایم؛ ولى حالا که داریم، بایستى خیلى کار و حرکت بکند.
به نظر من، اهمیت این کارى که امروز خانمها دارند، از اهمیت مشاغل معمولى آنها در سطح کشور کمتر نیست؛ بلکه از اغلب آنها بیشتر است. بله، شما همین سؤال را مطرح بکنید که چرا زنان مسؤولیتها و مدیریتهاى کلیدى ندارند؟ این سؤال قابل قبولى است. چنانچه صلاحیتهاى خوبى در زنان هست - نه این‏که ما تعصب بورزیم و بگوییم باید حتماً زن در جایى مسؤول شود - آن‏جاهایى که منع اسلامى ندارد - چون در جاهایى ممکن است منع اسلامى داشته باشد - تا سطوح بالا را شامل مى‏شود. وقتى در این نوع موارد مى‏خواهند بررسى کنند و کسانى را به عنوان اصلح انتخاب نمایند، زنان را هم در کنار مردان و بین این مجموعه ببینند و بدون هیچ‏گونه تعصب، اصلح را انتخاب کنند. البته این، یک عرف و یک فرهنگ است. این‏طور چیزها، دستورى هم نیست که بخشنامه صادر کنیم. نه، اینها جزو فرهنگ و باورهاى جامعه است. باید این‏قدر گفته بشود، این‏قدر تکرار و استدلال بشود، تا این‏که جا بیفتد.
به نظر من، آن چیزى که امروز مجموعه‏ى شما و هر مجموعه‏یى از زنان - که در شکلها و با هدفهاى مختلف کار مى‏کنند - برعهده دارند، این است که باور غلطى را که فرهنگ غربى و اروپایى در این دهها سال اخیر در ذهن زن ایرانى وارد کرده است، بزداید. البته باور غلطى هم در گذشته بوده است؛ یعنى گرایش به برخى از شکلهاى غلط مصرف و تجمل، از گذشته هم وجود داشته است. با ورود فرهنگ اروپایى، این مدگرایى و نوگرایى در مصرف، به شکل عجیبى تشدید شد. این، محاسبه‏شده و پیش‏بینى‏شده بود. سردمداران سیاستهاى غربى - که غالباً صهیونیستها و استعمارگران بودند - به قصدى و با نیتى این کار را کردند. این باورهاى غلط را باید بزدایید؛ و این نمى‏شود، مگر با ارایه‏ى بحثها و کارهاى اسلامى. اگر این کار بشود، ریشه‏ى این مشکلاتى که گاهى اوقات مطرح مى‏شود - بدحجابى و رواج فساد و فحشا و این چیزها - به خودى خود کنده خواهد شد. اینها غالباً معلولند؛ علل، همان باورها و فرهنگها هستند که باید روى آنها کار بشود.
امیدواریم که خداوند ان‏شاءاللَّه به برکت هدایت اسلامى و به برکت وجود فاطمه‏ى زهرا(سلام‏اللَّه‏علیها) این توفیق را به زنان ما بدهد. در بین مسلمین و در فرهنگ اسلامى، زنى با این عظمت وجود دارد. خداى متعال مى‏توانست بزرگترین و رفیعترین زن را در میان ملتهاى دیگر و امتهاى سلف قرار بدهد - اشکالى هم نداشت؛ این کار مى‏شد - اما در امت اسلام قرار داده است. این هم براى ما حجت و تنبیهى است که مى‏توان این الگوى عالى و والا را در مقابل چشم قرار داد و آن را دنبال کرد. ان‏شاءاللَّه شما خواهران عزیز هم موفق باشید که این راه مهم را باقدرت و باصلابت بپیمایید و خداوند به شما هم توفیق عنایت کند.

والسّلام علیکم و رحمةاللَّه و برکاته‏

۱) v خانم گوهرالشریعه دستغیب، رئیس وقت شوراى فرهنگى، اجتماعى زنان‏

۲) بحارالانوار، ج ۸۷ ، ص ۲۷۷

یعنی ازون تیپ اجق و جق ها دستشان عکس معین و هاشمی بود و بسته به عکسهای ماشین طرف یکی را نشون میدادند که میخواهیم عکس این آقارا به ماشین بچسبونیم و نامرد ها پس از گرفتن اذن ماشین را بگونه ای که راننده نبیند پر از عکس دکتر میکردند و روی بقیه پوسترهای چسبیده به ماشین هم عکس دکتر را میچسباندند
بگذریم که با دو سه تا از این بچه سوسولهای احمدی نژادی بواسطه طرز برخوردشان با خانم ها تا آستانه بزن بزن هم رفتیم و با کوتاه امدن آنها که به ظاهر شرع پایبند باشند قضییه حل شد.

در این روزهای در آستانه انتخابات پرسه زنی هایم هم در شهر زیاد شده است اوایل به هوای  بحث های هاید پارکی و اینکه ممکن است در انتخاب افراد موثر باشد و باشم  میرفتم ولی همون یکی دوساعت اول ملتفت این امر شدم که جماعت حاضر هیچ کدام مردد نیستند و حاضرین انتخاب خود را کرده اند. و حضورشان دلیل دیگری میطلبد
مشاهداتم بوِیژه در روز۱۴ خرداد که تعطیل رسمی بود و میدان ولیعصر تهران که در چنین روزی باید خلوت باشد مملو از جمعیتی بود که عکس کاندیدایی در دست داشتند و بر ضدکاندیدایی شعار میداند و همه رقم حرکت  عجیب و غریب از خود بروز میدادند از رپ خوانی فردی و گروهی  تا انجام حرکات موزون و… 
بر اساس این مشاهدات اینگونه نتیجه گرفتم انچه مردم را به خیابانها کشانده نه دغدغه سرنوشت مملکت و نه حب و بغض کاندیداهاست و نه مشکلات معیشت و اشتغال و مسکن و….بلکه انجه مردم را به صحنه تبلیغات خیابونی کشانده که تا ۲-۳ نصفه شب تو خیابون باشند علیه هم شعار بدهند همان چیزی است که دو سال پیش به شکل طنز بیان کردم یعنی کمبود تفریح . چیزی تو مایه های دور هم خوش باشیم. بگیم و بخندیم و فحش بدیم و کف و سوت بزنیم و برقصیم .
چرا که اگر دغدغه ای به اسم انتخابات ریاست جمهوری بود باید حداقل فضای بحث در خصوص مناظره شب قبلش شکل میگرفت در حالیکه جماعتی که حاضر به گفتگو و بحث بودند شاید ۵ درصد جمعیت هم نبودند جمعیتی که هرچند در خصوص مناظره شعار میدادند لیکن حاضر به گفتگو در ان خصوص نبودند و دوست داشتند شعار بدهند .
 بر همین اساس به نظرم تنها چیزی که در عصر یک روز تعطیل گرم بهاری خانواده ای را درون ماشین چپانده و یا ترک موتور نشانده و به میدان ولیعصر کشانده و عکس و پوستر کاندیدایی را به دست کودکانش نهاده چیزی جز کمبود تفریح نیست.
 امری که به کرات از سوی افراد مختلف در این روزها شنیده ام کاش همیشه در این مملکت انتخابات بود

تتمه: هرچند از دیشب و شنیدن خبر درگیری های متعدد بویژه پس از انتشار عکسهای حماسه مردم اصفهان و انبار شدن چوب و سایر سلاح های سرد در ستاد یکی از کاندیداها  فرضیه خود را باطل شده می دانم و به تئوری برخی دوست دارند ملت فیلم اکشن بازی کنند، فکر میکنم

ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته خون یارانت پر ثمر گشته

شاید بتوان گفت یکی از تفاوتهای بزرگ انتخابات ریاست جمهوری در ایران و ایالات متحده عدم استقاده از سایت توئیتر برای تبلیغات انتخابات است :دی