از خوشی ها و روزها

قدیما هر خوشی بی چون عسل بود

navayegaribane — Tue, 31 Jan 2012 23:35:00 GMT

هیچ فکری نکردم که چی میخام بنویسم فقط باز کردم یاد ایام کنم دلم خواست چراغ اینجارو هم روشن کنم. همینطور بی خود بی جهت دلم واسه وبلاگستان قدیمی و آدماش تنگ شد، واسه همه اون دلخوشیای کوچیکی که تو دید و بازدیدای وبلاگیمون بهم میدادیم. دلم واسه اونایی که بودن و الان نیستن یا جاهایی هستن که نمیتونن باشن و معلوم نیس چه بلایی سرشون آوردن هم تنگ شده، بله الان تو مودی هستم که دریای غم ساحل ندارد و اینام :) بیاین بازم دور هم جم شیم، بیاین همدیگرو یادمون نره، بیاین به همدیگه حسای خوب بدیم، بیاین شادیهایمان را قسمت کنیم اصن.

شاید باورت نشود اما...

hekmat — Wed, 26 Oct 2011 12:52:40 GMT

چند وقتی است اسیر قرص های رنگی شده ام ، برای رفع افسردگیم .بیماری باکلاس شخصیت های بزرگ و معروف. به زودی تمام می شود . به زودی دوباره شاد خواهم بود . دوباره خواهم خندید و آفتابه هایم را خواهم فروخت.

به زودی برخواهم گشت .

ههههعععع دیدی برگشتم؟ (دوست دار شما ، سنجد)(جدی نگیرید،تاثیر قرص های آبی است)

پینوشت : سه خط نوشتم سه ساعت طول کشید . چرا بعضی از کیبوردها فونت چاپی فارسی ندارد؟

به دنیا اعتمادی نیست

navayegaribane — Tue, 26 Jul 2011 20:28:00 GMT

دلم میخاد یه مدت برم تو لاک خودم و ازش در نیام،‌ این بیرون دیگه هیچ چیزی واسم دوس داشتنی یا لذت بخش نیست.

نخطه

در جستجوی آرامش از دست رفته

navayegaribane — Sat, 28 May 2011 12:00:00 GMT

امروز نگاه کردم به خودم دیدم یه مدته هر کاری می‌خوام بکنم هر جایی می‌خوام برم دلم میخاد اونجا یا اون‌کار پر از خلوت و سکوت باشه، بی‌دغدغه و بی‌استرس باشه. یعنی این سکوته اونقد فاکتور مهمی شده واسم که بی حد و حصار.

صبح داشتم می‌رفتم جایی، داشتم حساب می‌کردم کدوم ساعت برم و از کدوم ور برم این سکوته بهم نمی‌خوره، از کدوم ور برگردم رعایت می‌شه و ... همینطور حساب کردم دیدم من کی این سکوت و آرامش رو گم کردم که اینهمه دنبالشم؟ چرا اینطوری شدم اصن. نه که خوشم نیادا اما اینهمه‌اش هم خوب نیس. همیشه طالب همچین فضاهایی بودم اما دوس داشتم بخشی از زندگیم باشه نه همه‌اش. واسه خودم نگران شدم یهویی.

یکهو نوشت!

hekmat — Fri, 18 Mar 2011 20:11:00 GMT

آدمی زاده همیشه یک جور بوده است . همیشه یک مدل . یک ساختار . یک نمودار ثابت با منحنی ها و پیچ و خم های مشابه . اصلا این جزء خواص آدمیزاده است که یک جور باشد .

همیشه این اخلاق را داشته باشد که تا به چیزی نرسیده است دنبالش بدود . همین که رسید دل زده اش کند و بعد پسش بزند . این جزء ساختار فیزیولوژیکی اوست که خسته باشد . مغموم شود . به زمین و زمان گیر بدهد ، دلش جایی غیر از جایی که هست را بخواهد . به کسی که دوست دارد نرسد. در تارو پود بشر است که ناسزا بگوید . اصلن داخل خیابان برود و سطل آشغال آتش بزند . برای آدم دوپا بی مرامی . بی وفایی ، بی بندی و هزاران هزار بی دیگر طبیعی است . درون آدم است . با او نفس کشیده و بزرگ شده است . نمی تواند بیرونش بیندازد . دورش کند . نخواهدش .

خوده من بچه تر که بودم هر بار که کارتونی می دیدم دوست داشتم بشوم قهرمان آن کارتون ها . بشوم سوباسا اوزارا . بشوم برادر کایکو . بشوم پرین حتی . اما هیچوقت نشد که بشود .البته تقصیر من که نبود . این عقده ی قهرمان شدن ها هم جزو خصلت های منه آدمیزاده است . مخصوصاً از نوع آدمیزادهای وطنی.

همین خوده من بچه تر که بودم آرزوهای بزرگتری داشتم . اما حیف که کودکیم را با آرزوهای بزرگش معامله کردم با بزرگی و آرزوهای کوچکش . این هم گمانم البته از ذات ما آدم ها باشد که خوب معامله نمی کنیم . که بیشتر اوقات می بازیم . اصلن همین افسوس خوردن . تا آنجا که یادم می آید بزرگترهایم همیشه افسوس هایی داشتند برای خوردن. آن هم سه مرتبه بعد از هر وعده ی غذایی. و این رازی است که از میان انبوه فهمیدنی هایی موجود به آن رسیده ام .به قول شاعری با خصلت های مشترک ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت !!!

پینوشت 1: همه ی این اراجیف را بافتم که بدانید این طبیعت آدمیزاده است که هر از چند گاهی وبلاگ آپدیت نمی کند . خصلتی که هیچ کدامتان هم از آن مستثنی نبوده اید! بوده ای؟

Others

navayegaribane — Sat, 20 Nov 2010 01:45:40 GMT

تو گودرم هر وبلاگی تو یه دسته‌ی خاص هست، ‌یه سری‌هاشو خیلی دوست دارم و اغلب اوقات نخونده از روشون رد نمیشم و تو هر حس و حالی توجهم بهشون هست. میدونم دقیقن کدوم ردیف صف واستادن بالا پایین اون ردیف کی هست شکل و فرم وبلاگش چیه، ‌نویسنده‌اش حس و حالش چه جوریه،‌ غم و شادی‌هاش جزئی از زندگیم شده و یه جورایی تو گودر باهاشون زندگی می‌کنم. در مقابل یه دسته‌ی others نامی هست که معمولن نمی‌خونمشون و به نتیجه هم نرسیدم چرا سابشون کردم ، اینارو یا وقتی خیلی خجسته‌ام حوصله اضافی دارم می‌شینم می‌خونم یا بود و نبودشون فرقی واسم نداره.

امیدوارم هیچ وقت تو هیچ مقطع زندگی‌تون تو دسته‌ی others کسی دسته‌بندی نشین. الان فهمیدم تو این پله‌ی زندگی کسی بودن یه جورایی غم‌انگیزه. میخام یه فکری به حال others هام بکنم، خیلی وقتا لازمه با others هامون هم زندگی کنیم. چه بسا کشفیات حاصل از زندگی باهاشون فرصتهای تجربه‌ی چیزهایی رو بده که هیچ دسته طراز اولی تا حالا بهمون نداده.

تولد در عید

navayegaribane — Thu, 09 Sep 2010 23:53:00 GMT

به قول کلاه قرمزی تولد عید من مبارک :)

19 شهریور امسال و سلام بر 28 سالگی

مرثیه‌ای برای خودم

navayegaribane — Mon, 30 Aug 2010 23:35:00 GMT

نمیدانم توهرگز خودت راگم کرده‌ای یا نه؟ ‌اما یکروز در نقطه‌ای می‌ایستی و حس می‌کنی زمین زیر پایت خالی شده،‌ هرگز دستهایت به خورشید و ستارگان آسمان نمی‌رسد تا به آن‌ها آویزان شوی.هیچ کس دست گرم دوستی روی شانه‌ات نمی‌گذارد.

در تمامی شهر خانه‌ای را نمی‌بینی که با محبت و گرما برویت باز شود.

تنهایی تمام هستی‌ات را پر کرده، حتی گوشهایت هیچ صدایی نمی‌شنود و قلبت مثل یک حفره پوک در سینه‌ات می‌زند و وحشت‌زده حس می‌کنی به جای خون گرم زندگی آب سرد در رگهایت جاری است آنوقت دلت می‌خواهد بروی فرار کنی و از همه چیز و همه کس بگریزی.

به سفری بی‌انتها دردنیای ناشناخته بروی، خودت را در رگ‌های این دنیای ناشناخته و بی‌پایان بچرخانی، بسوزانی، خاکستر شوی و تبدیل به هیچ شوی.

پ.ن: زندگی پارادوکس عجیبی است، آدمیزاد از آن هم عجیب‌تر. یک وقتی هست مثل پست قبل از سرخوشی دلت میخواهد دنیا را هم با شادی‌ات رنگی کنی و یک وقتی هم هست که دلت می‌خواهد حتی در این دنیا نباشی. عمر شادی تازه‌ام زیاد نبود و مدتها طول خواهد کشید که دوباره خودم را پیدا کنم.دلم می‌خواست وقتی به این نقطه رسیدم دوستی مهربان دست روی شانه‌ام می‌گذاشت و با های های گریه‌ام هم‌صدا می‌شد یا دست کم بهم دلداری می‌داد. کشیدن بار غم بعضی روزها به تنهایی خیلی سخته خیلی سخت.خدایا تاب تحمل بده بهم.

تواین شبها خیلی واسم دعا کنین.

خدا قسمت شما هم بکنه

navayegaribane — Mon, 09 Aug 2010 14:16:00 GMT

یه سری اتفاقات تو زندگی دقیقن همون لحظاتی که باید اتفاق بیفتن می‌افتن،‌ یعنی نیاز شدیدی هست که اون اتفاق بیفته تا یه تلنگر بزنه طرف به خودش بیاد و اصطلاح درست‌ترش آدم بشه، ینی من الان در حال آدم شدنم متوجه باشین اینو :)

اتفاقایی که باعث می‌شه طرف چشاشو بیشتر واکنه، ‌اطرافشو دوستاشو دنیاشو کسایی که دوسشون داره رو دوباره ببینه، دیدنی که همرا با حسای تازه‌اس یه سری کشفیات از خودش که اصن تو بیان نمیشه اینارو گفت باید خودت حس کنی تا بفهمی من چی میگم.

خلاصه که بنده طی یک فرآیند نابود‌کننده متحول شدم، الان باید دست به دست هم بدین تا بتونین من ِ متحول رو جم کنین از این به بعد. اونقدر سرشار از خوشی این تحولم که در مقال نمی‌گنجه اصن. دلم میخاس یه جوری این حس خوبو منتقل کنم به همه، امیدوارم تو این نقل و انتقال موفق بوده باشم.

تو این مدت توییتر،فرندفید بودم اما تو بلاگ و گودر و بلاگاتون نبودم اما از این به بعد هستم.

پ.ن:مدیون کمکای حکمت هستم بی حد و حصار، کلمه‌ای واسه تشکر ازش پیدا نمی‌کنم:-*

پ.ن مضاعف: اونایی که تو مدت نبودم اومدن اینجا مرسی،‌ اونایی که فکر کردن چون نیومدن منم نرفتم اونا هم مرسی، ‌اونایی هم که چون می‌رفتم می‌اومدن دیگه نیان مرسی، من اینجا معامله نمی‌کنم. دید و بازدید بلاگیمونم مشمول قواعد مزخرف دنیای واقعی نکنیم لطفن.

...

hekmat — Tue, 20 Jul 2010 21:30:00 GMT

بعضی موقع ها آدم حرف هایی دارد که نمی تواند بزند ، افکاری دارد که نمی تواند بیان کند ، حسی دارد که نمی تواند توصیف کند .

بعضی اوقات آدم پر می شود از حرف های نا گفته که بیخ گلویش گیر می کند ، بغض های نشکسته که راه نفسش را می گیرد ، حتی پر می شود از فحش های نداده که تیک عصبیش را تشدید می کند .

و من نیز فقط میتوانم بگویم که حرف هایی ، افکاری و حس هایی دارم که زورم به زدنشان نمیرسد. تنها بگویم که دارم . هر چند سندی از داشتنشان در دست نباشد.

پینوشت : درود بر شرافت ایرانسل ، این اینترنت نامحدودش عجب چیزی است لاکردار . راست می گویند محدودیت خلاقیت می آورد هااا!! برای ای دی اس ال