روزنوشت ها

سه‌شنبه، ۲ اسفند۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 21 Feb 2012 19:36:00 +0000

حس غریب دلشوره برای کسی که هرگز ندیده‌ای و نمی‌شناسی‌اش اما به خاطر آشنایی و دوستی با نزدیکانش انگار دیگر برایت غریبه نیست و هر خبری که از او می‌بینی دلت را می‌لرزاند. وفتی می‌شنوی که احتمال قوی وجود دارد که فردا صبح در اوین اعدام شود دیگر دست و دلت به کار نمی‌روند ...

شنبه، ۱۵ بهمن ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 04 Feb 2012 18:21:00 +0000

صبحانه باید نان و پنیر باشد با چای شیرین. چای شیرین هم باید به اندازه کافی شکر داشته باشد. قاشق اوریجینال توی شکردان‌اش مینیاتوری است. به اندازه نصف یک قاشق چایخوری هم تویش شکر جا نمی‌شود و من هر روز صبح باید هی شکر بریزم: قاشق دویست و بیست و دو ... قاشق دویست و بیست و سه ...

محل کار جدیدم هر روز صبح سرخط اخبار مربوط به نحقیقات پزشکی را برایمان ایمیل می‌زند که بخوانیم. یکی دو روز پیش این خبر(+) رافرستاده بود که یک گروه تحقیقاتی که روی مضرات مصرف زیاد شکر کار کرده‌اند پیشنهاد داده‌اند که فروش نوشابه‌های گازدار به خاطر داشتن مقدار زیادی شکر مثل نوشابه‌های الکلی به افراد زیر 18 سال ممنوع شود!

اگر این خبر را بخواند دیگر نمی‌توان به عوض کردن قاشق شکردان امیدی داشت... قاشق دویست و بیست و چهار ...

پنجشنبه، ۱۳ بهمن ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 02 Feb 2012 13:40:00 +0000

در سی و سومین سالگرد انقلاب، آقای فارس نیوز وبلاگ دستنوشته‌ها را به خاطر یکی از نوشته‌های سه سال پیشش مورد عنایت قرار داده است. آقای سردبیر ویژه‌ نامه سی سالگی انقلاب کامنتی (+) برای دستنوشته‌ها گذارده‌اند که توجه شما را به آن جلب می‌کنم! راستی آقای سردبیر احیاناً افتخار ایده ماکت امام هم متعلق به شما نبود؟!

پ.ن: پستی که ایشان از آن عصبانی‌اند هم این و این است!

شنبه، ۱۰ دی ۱۳۹۰، هاوانا

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 02 Jan 2012 08:20:00 +0000

کنار استخر هتل نشسته‌ام و تایپ می‌کنم. گارسون‌های هتل یکی یکی می‌آیند و با انگلیسی دست و پا شکسته‌ای می‌پرسند قیمت این لپ‌تاپ چقدر است؟ یکی‌شان که مرد جوانی است خیلی علاقه‌مند به نظر می‌آید. می‌گوید اگر برگردی کانادا و یکی برای بچه‌های من بخری چند می‌شود؟ قیمتش را که می‌فهمد می‌گوید این برای من خیلی گران است. با من دست می‌دهد و می‌رود. خجالت می‌کشم. احساس می‌کنم در چشم اینها من هم پولدار بی‌دردی هستم که نمی‌دانم پول‌های اضافی‌ام را چگونه خرج کنم و برای همین می‌آیم به کشورشان تا از فقرشان بهره‌برداری کنم. اسم و آدرسش را می‌گیرم تا اگر سال بعد آمدم لپ‌تاپ قدیمی‌ام را برایش بیاورم.

شنبه، ۱۰ دی ۱۳۹۰ ، هاوانا

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 02 Jan 2012 07:56:00 +0000

آبی آرام اقیانوس، گرمی مطبوع خورشیدی که از پشت سرت می‌تابد، گیرایی مطبوع رام کوبایی، وقتی "دنگ شو" در گوشت می‌خواند:

حالی خیال وصلت خوش می‌دهد فریبم

تا خود چه نقش بازد این صورت خیالی

جمعه، ۹ دی ۱۳۹۰، هاوانا

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 02 Jan 2012 07:54:00 +0000

در لابی هتل نشسته‌ام و آدم‌های دور و برم را نگاه می‌کنم و در اندیشه زندگی‌ام...

اگر زندگی جنب و جوش آن دخترک چهار-پنج ساله اسپانیایی زبان و لبخند پر از لذت پدر و مادرش است، من زندگی را باخته‌ام.

اگر زندگی گرمای آن جمع خانوادگی پدر و مادر مسن کانادایی و دختر جوانشان است که با هم سفر کرده‌اند، من زندگی را باخته‌ام.

اگر زندگی گرمای بین دستان آن زوج فرانسوی است که از تعطیلاتشان در کنار هم لذت می‌برند، من زندگی را باخته‌ام.

اگر حتی زندگی شور جوانی آن مرد کانادایی است که در شصت و اند سالگی تعطیلاتش را دست در دست دخترک رنگین‌پوست کوبایی می‌گذراند، من زندگی را خواهم باخت!

سه‌شنبه، ۱ آذر ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 22 Nov 2011 17:32:00 +0000

سه سال پیش در تقویم گوگل‌ام روی روز ۲۳نوامبر نوشته بودم که «هرگز فراموش نکن!» و تنظیمش کرده بودم که هر سال این را به من یادآوری کند. امسال به سختی توانستم به یاد آورم که چه چیزی را نباید فراموش کنم! گاهی اوقات هیچ چیز بهتر از فراموشی نیست...

چهارشنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Wed, 16 Nov 2011 22:11:00 +0000

زندگی در این ولایت فرنگ به تو یاد می‌دهد که برای هرکاری که می‌خواهی بکنی باید آدابش را یاد بگیری. اگر می‌خواهی پذیرش دانشگاه بگیری باید یک جور نامه بنویسی و اگر دنبال کار می‌گردی زبان دیگری باید جستجو کنی. اینها را در این چند ساله یاد گرفته بودم اما نامه استعفا از کار رسمی و دائمی مقوله جدیدی بود که هیچ وقت به آن فکر هم نکرده بودم. امروز آنرا هم یاد گرفتم!

(قلمی شد برای ثبت در تاریخ!)

یکشنبه، ۳مهر۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 26 Sep 2011 07:10:00 +0000

جدایی تلخ است. جدایی درد دارد. "جدایی نادر از سیمین" حکایت تلخی بود ...

جمعه، ۱ مهر ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Fri, 23 Sep 2011 18:17:00 +0000

سفر آمریکا بودم که با چت گفت که خواهرش تصادف کرده. گفت که چون فکر کرده خوشحال می‌شوم خواسته باخبرم کند. اما واقیعت این بود که خوشحال نشده بودم حتی دلم هم برایش سوخته بود. اگرچه اعتراف کردم که زمانی آه کشیده بودم و آرزو کرده بودم هیچ وقت نتواند درسش را تمام کند. فقط همین! آن هم زمانی که در اوج عصبانیت بودم از اینکه سه سال از زندگی من و خواهرش را فدای خودخواهی خود کرده بود. اینکه به جای ما تصمیم گرفته بود.

وقتی که درسش را تمام کرد به خودم گفتم دیدی با دعای گربه سیاه باران نمی‌آید!

همین کریسمس گذشته بود، شب قبل از پروازم به ایران، زنگ زد. احتمالاْ مثل خیلی‌های دیگر فکر کرده بود که از این سفر برنمی‌گردم. عذرخواهی کرد و گفت که حاضر است به هرشکلی تاوان بدهد. گفتم خیلی وقت است که دیگر کینه‌ای به دلم نمانده. اصلاْ هیچ چیزی نمانده اما کار قشنگی کرده که تماس گرفته. کمی صحبتهای معمولی کردیم و دیگر تا همین چند روز پیش نه دیگر دیدمش و نه حرفی زدیم.

یک سال و نیم از آن تصادف گذشته و خیلی چیزها عوض شده. اما او هنوز نمی‌تواند درست راه برود و مدت زیادی روی پا بایستد. کار هم نمی‌تواند بکند. مدتی است که چند ایستگاه بعد از من سوار همان اتوبوسی می‌شود که من با آن به سر کار می‌‌روم و به بیمارستانی می‌رود که من هر روز از وسطش رد می‌شوم تا به دانشکده پزشکی برسم. نگاهش به رویم سنگینی می‌کند. اگرچه حرفی با هم نمی‌زنیم. گناهکارانه نگاهم را از او می‌دزدم. خودم را مشغول کتاب خواندن وانمود می‌کنم. هر دو در یک ایستگاه پیاده می‌شویم و او آرام و کمی لنگان به داخل بیمارستان می‌رود.

اما من فقط آه کشیده بودم! دیگر آه هم نمی‌کشم...

چهارشنبه، ۳۰ شهریور ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Wed, 21 Sep 2011 16:53:00 +0000

همکاری دارم که آقایی است حدوداْ ۶۰ ساله. شیلیایی است. زمان حکومت پینوشه از شیلی فرار می کند و همراه دوست دخترش به کانادا می آید. اینجا بچه دار می شوند. بچه هایشان بزرگ می شوند و ازدواج می کنند و صاحب نوه هم می شوند. دیروز مراسم ازدواجش بود. کارتی تهیه کرده بودند و همه امضا کردیم و یکی ازهمکارها که از بقیه شیطان تر است دفترش را با بادکنک و شرشره تزئین کرد. روی کارتش به شوخی هر کسی چیزی گفته بود. یکی گفته بود تبریک مجدد و دیگری اینکه سال دیگه باید تبریک اولین سالگرد بهت بگیم یا سی و چهارمین سالگرد! این همکار خوب که ارادت خاصی هم به من و وقایع ایران دارد برگشته سر کار و من برای تبریک گفتن رفتم به دفترش. می پرسم داستان چیست؟ می گوید دو روز پیش عروسی کوچکترین پسرش بوده و تازه یادشان افتاده که هنوز ازدواج نکرده اند و چون همه خانواده دور هم جمع بوده اند گفته ایم عروسی بگیریم و رسماْ و شرعاْ و قانوناْ ازدواج کنیم!

سه‌شنبه، ۱۵ شهریور۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Wed, 07 Sep 2011 04:37:00 +0000

سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گويند
با اين همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه اين دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!

دوشنیه، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 09 May 2011 15:11:00 +0000

امروز صبح بوی بهار همه وینیپگ رو پر کرده بود. از اون روزایی که حتی کرم های خاکی از بوی بهار مست میشن و بعد از یه بارون رقص کنان میان روی سطح پیاده روها و تو که خودت مستی از این همه هوای خوب بعد از یک زمستون خیلی طولانی باید همه حواست باشه که این کرم های شاد و شنگول رو زیر پات له نکنی...

جمعه، ۱۹ فروردین ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (محمود) — Fri, 08 Apr 2011 16:45:00 +0000

دیشب خواب می دیدم در مشهدم و در حرم امام رضا. ناگهان چشمم به یک گروه چهار - پنج نفری از سرخ پوستان کانادایی افتاد که با همان لباس های رنگارنگ که با پرهای رنگی تزئینشان می کنند از یکی از صحن ها به صحن دیگری وارد می شدند. دهانم باز مانده بود که اینها در حرم چه می کنند و دنبالشان راه افتادم. ناگهان برگشتند و شروع کردند به من و چند آدم کنجکاو دیگر که دنبالشان راه افتاده بودند با تیر و کمان تیر انداختن که از خواب پریدم! این سرخپوست ها گویا نمی خواهند دست از سر من بردارند!

شروع ماجرا: +

دوشنبه ۲۳ اسفند ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 15 Mar 2011 05:36:00 +0000

حس خوب امنیت وقتی مامور سکیوریتی فرودگاه یک ایرانی است و به جای اینکه تو را به چشم یک تروریست بالقوه ببیند، بعد از دیدن پاسپورت ایرانی‌ات به فارسی با تو احوال‌پرسی کند...

پنجشنبه، ۱۸ آذر ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 09 Dec 2010 23:21:00 +0000

دیر آمدی ری را ...

برگرديم سر اصل مطلب

باد آمد و همه‌ی روياها را با خود برد،
با اين همه اما من بايد آوازی بخوانم
چند و چونِ کجا و چگونه‌اش با من است
حرف مرا با شيئی خفته در ميان بگذار
حتما صدای حضرت داود را خواهی شنيد.

می‌خواهم حالا تا ابد برای خودم در انعکاس آب
آوازی محرمانه بخوانم
شما چه بشنويد و چه بازارِ مسگران،
باز همه‌ی کلمات راه خانه‌ی مرا می‌دانند.
من اصلا از فعل ماضی مطلق می‌ترسم
من در قيد صفتی ساده از طوايف عاطفه‌ام،
و حروف ربط را در کوچه‌ای نيافته‌ام
که از هر مگر مرا در اگری ديگر نظاره کنند!

پنچشنبه، ۱۱ آذر ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 02 Dec 2010 22:17:00 +0000

امروز به همراه مارک (آقای رییس) از جلسه ای در یک اداره دولتی به سمت دانشگاه بر می گشتیم و هر دو به شدت شنگول از اینکه پروپوزالمون مورد تایید و حمایت قرار گرفته. از جلوی بیمارستان زنان وینیپگ که رد شدیم از مارک پرسیدم این آدمهایی که بعضی وقت ها جلوی این بیمارستان علیه سقط جنین اعتراض می کنن دیده؟ خندید و گفت آره! اعتراضشون خیلی صلح آمیزه! (جلوی بیمارستان قدم می زنند و فقط دعا می خونند! اینجا قبلن در موردشون نوشته بودم) بعد اضافه کرد : به نظر من اگر خدا می خواست اون بچه ای که سقط جنین میشه زنده بمونه می تونست اونو به مادر دیگه ای بده!

یکشنبه، ۱۳ تیر ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Mon, 05 Jul 2010 01:56:00 +0000

هوای خانه چه دلگیر می‌شود گاهی...

جمعه، ۳ اردبیهشت ۱۳۸۹

noreply@blogger.com (محمود) — Fri, 23 Apr 2010 21:01:00 +0000

چند روزی است از سفر دور ینگه دنیا برگشته ام. اگر اول و آخرش را بزنیم بقیه اش خیلی خوب و پربار بود. آمریکا در مقایسه با کانادا واقعا خارجه است! انشالله خدا قسمت همه آرزومندان کند و همه مشتاقان را بطلبد! هرچند رفتنش آنطور که گفته آمد و برگشتنش که دیگر حال توصیفش نیست حال گیری اساسی بود اما خوب بود. در مورد برگشت همین را بگویم که در موقع ورود به منطقه امن فرودگاه به محض دیدن نام مقدس جمهوری اسلامی ایران بروی پاسپورتتان پنج اس روی بلیتتان می نویسند و آن را های لایت می کنند و با یک اسکورت از صف مردم عادی جدایتان می کنند و در مقابل چشمان صدهانفر شما را بازرسی بدنی می کنند و کاغدهای مخصوصی را به تمام وسایل همراهتان مثل کفش و کمربند و کیف و محتویاتش می مالند و کاغذها را درون دستگاهی می گذارند که اگر مواد منفجره داشته باشید نشان دهد. بعد هم می گویند به سلامت!

از روزی که آمده ام دارم کارهای عقب افتاده و انبار شده را انجام می دهم. اینجا یک هفته که به مرخصی بروی باید سه هفته بلانسبت مثل خر کار کنی تا بتوانی جبرانش کنی. البته خستگی سفر و همه اینها با خبر انتخاب شدن مقاله ام به عنوان یکی از مقالات برتر کنفرانس، پرید. خودم هم بی خبر بودم چون مراسم اختتامیه را نماندم تا اینکه بعدا از وبسایت کنفرانس باخبر شدم. البته احتمالا اشتباهی در کار بوده است! ما را چه به این کارهای خفن!

پنجشنبه، ١٩فروردین ١٣٨٩

noreply@blogger.com (محمود) — Thu, 08 Apr 2010 20:30:00 +0000

در روزهای قبل از این انتخابات کذایی، نقشه ایران در گوگل مپ که در آن هر استان با توجه به کاندیدایی که رای اکثریت مردم را بدست آورده بود به رنگ خاصی نمایش داده می شد را روی وبلاگ گذاشته بودم (از اینجا ببینیدش). گفته بودم که این یک تمرین برای یک کار بزرگتر است. آن کار بزرگتر که البته برای خودم بیشتر یک علاقه شخصی بود را دیگران جدی گرفتند و به عنوان یک مقاله برای کنفرانس جهانی SAS پذیرفتند و خواستند که بروم به ینگه دنیا و در مقابل کلی آدم این کاره ارائه اش کنم! خلاصه اینکه همین شنبه مسافرم. در چند شهر توقف خواهم داشت و اگر از دوستان دنیای مجازی و اهالی وبلاگستان کسی در سیاتل (واشنگتن) و یا لایما (اوهایو) پیدا می شود بسی مایه مباهات خواهد بود که گپی بزنیم و دیداری بکنیم. در این سفر دور یگنه دنیا کلی توقف (بخوانید علافی) در فرودگاه های مینیاپولیس، دالاس و دنور هم خواهم داشت.

در اولین فرصت متن کامل کد این ماکرو به همراه داده ها و مثال ها و همینطور ترجمه فارسی مقاله را برای برنامه نویس های SAS در ایران همینجا خواهم گذاشت. دارم تلاش می کنم داده های جغرافیایی نقشه ایران را دقیق تر از آن چیزی که در این مثال آمده پیدا کنم تا بیشتر در داخل ایران به درد بخورد.

جمعه، ١٣ فروردین ١٣٨٩

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 03 Apr 2010 01:07:00 +0000

طنز روزگار باید اینگونه نیشش را به تو بزند که جواب مثبت تقاضای اقامتت با آن هم سابقه که یک سال انتظار بکشی و بعد رد شوی و بعد از شش ماه که تو به آن تصمیم اعتراض کرده‌ای تازه بفهمی کلهم پرونده‌ات گم شده و تو دوباره تقاضای تجدیدنظر بدهی و باز بعد از شش ماه بگویند که نظر ما همانی بود که گفتیم، حالا درست در اول آوریل بیاید! دروغ آوریل از این بزرگتر؟ دوستی با بدجنسی تمام سر این همزمانی مشکوک حسابی سربه سرم گذاشته است!

این البته خوان اول بود که البته پر زور ترین خوانش هم هست! و این داستان همچنان ادامه دارد…

شنبه، ٢٩اسفند ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 20 Mar 2010 06:13:00 +0000

نوروز و سال نوی همه شمایی که از پنچره این وبلاگ مرا می‌بینید و من شما را مبارک باشد. آرزوی سالی بدون خون‌ریزی، بدون اوین و کهریزک، بدون غصه و درد، و پر از صلح و صفا برای مردم خوب کشورم دارم. این سال‌های سیاه نیز بگذرد...

بهار دلکش رسید و دل به جا نباشد...

یکشنبه، ۹ اسفند ۱۳۸۸

noreply@blogger.com (محمود) — Sun, 28 Feb 2010 17:39:00 +0000

امروز آقای پستچی آمد و کتاب‌هایم را آورد. بعد از شش سال دوری، کتاب‌هایی که به جانم بند بودند را حالا اینجا در وینی‌پگ کنار خودم خواهم داشت. برادرم کتاب‌ها را در دو بسته جداگانه و البته همزمان برایم پست کرده بود. فعلاً یک بسته‌اش رسیده و من دارم از دیدنشان و ورق‌زدنشان ذوق‌مرگ می‌شوم. به تاریخ و محل خرید کتاب‌ها که همیشه روی صفحه اولشان می‌نوشتم خیره می‌شوم و غرق می‌شوم در آن روزها: مشهد فروردین 73، سیزدمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران اردیبهشت 79، …عکس کتاب‌هایم را اینجا می‌گذارم که به همه پزش را بدهم. امیدوارم بسته دوم راه خانه را بلد باشد و در راه گم نشود.

دوشنبه، ٣٠ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Tue, 22 Dec 2009 03:41:00 +0000

یکی از چیزهای خوب (یا بد؟) وبلاگ داشتن این است که هر از گاهی نگاهی می‌‌کنی به آرشیو وبلاگت تا بفهمی که مثلاً پارسال یا دو سال پیش در چنین روزهایی چه چیزهایی نوشتی و با خواندن آن مطالب گویی همه آن روزها و شرایط را دوباره زنده می‌کنی. این برای آدمی که کمتر چیزی را فراموش می‌کند ابزار رنج‌افزونی است! کمی که عقب‌تر می‌روی مثلاً چهار سال یا پنج سال و تشعشعات فکری خودت را می‌خوانی شرمنده می‌شوی که آخر این چه خزعبلاتی است که نوشته‌ای و از طرفی هم خوشحال از اینکه در همان مرحله درجا نزده‌ای. وبلاگم را دوست دارم!

جمعه، ٢٧ آذر ١٣٨٨

noreply@blogger.com (محمود) — Sat, 19 Dec 2009 01:51:00 +0000

دو هفته پیش واکسن H1N1 یا همان آنفولانزای خوکی را زدم. هرچند یک هفته جایش درد می‌کند اما یک اعتماد به نفسی به آدم می‌دهد که گویی رستم روئین‌تن شده‌ای و از همه بلاها مصون! از دیروز آنفولانزای شکمی گرفته‌ام! امروز به رئیس محترم ایمیل زدم که گلاب به رویت، شکمم به عطسه و سرفه افتاده... از خانه کار می‌کنم!