Etrafınızda uzaklığı ya da büyüklüğü referans alabileceğiniz hiçbir şey olmadığı için algılarınız da değişiyor. Saatte yüz kilometre hızla giderken yüzünüze vuran rüzgar olmasa ne kadar hızla gittiğinizi fark edemiyorsunuz. İlerde ufukta gördüğünüz karartının ne olduğunu anlamaya çalışırken aslında ona doğru hızla yaklaştığınızı bile fark etmiyorsunuz. Sanki o karartı ufukta birden büyümeye başlıyor ve etrafınızı sarıyor. Kumlar kaskın camına çarpmaya başladığında kum fırtınası olduğunu anlıyorsunuz, çünkü filmlerde defalarca seyrettiğiniz bir şey. Birden endişeli şekilde kum fırtınasına bakarken o filmler hızlıca aklınızdan geçmeye başlıyor ve film karelerininin içinde ’acaba ne yapıyorlardı’ sorusuna cevap ararken buluyorsunuz kendinizi. Büyük ihtimal motosiklet ile kum fırtınasında kalınan bir film seyretmemiş olduğunuz için cevap bulamıyorsunuz.

Kumlar hızla gelip sizi hazırlıksız yakalıyor, sıcaktan dolayı montunuzda ve kaskınızdan açık olan delikleri kapatamadan içinize dolmaya başlıyor. Bir telaş hem durup motordan iniyorsunuz ve ayaklığı açıyorsunuz ama ne çare yumuşak kumda motor gömülmeye başlıyor. Etrafınızda sığınacak hiç bir yer yok, zaten olsa da havada uçuşan kumların yoğunluğundan göremiyorsunuz. Çaresiz şekilde motoru kumlara bırakıp yanına oturup beklemeye başlıyorsunuz. O an korkunuz yüzünden vücudunuzun salgıladığı adrenalin sayesinde kafanızda deli gibi fikirler dolanıyor. Kimi mantıklı kimi mantıksız ama her biri sana bir şeyler yapmanı öneriyor. ‘Çantayı açıp çadırın brandasını çıkarıp üzerime ört!’ önerisi birden mantıklı geliyor ve kalkıp çantayı açmaya çalışıyorsunuz ama çadır en altta ve çantanın içi kum dolmaya başlıyor. Daha bir sürü fikirden vazgeçtiğiniz gibi ondan da vazgeçiyorsunuz ve oturup ne zaman biteceğini bilemediğin bu fırtanın ortasında beklemeye başlıyorsunuz…

O belgesellerde seyrettiğiniz ve Afrika’da yaşayan bir çok kabilenin bulunduğu, zorlu ve kurak bir çoğrafya orası. Bizim için en önemli şey vahaların yerini bilmek ve onlara ulaşmaktı. Sahip olduğumuz her şeyi bunun için kullandık. Günlerce kumda motor sürdük, vahalardan su içtik ve o mızraklı kabilelerin arasında çadır kurup yattık. Oradan geçerken gördüklerim bana hayatımda sahip olduklarımı sorgulattı. Hatta orada olmayan ve bizim için basit sayılacak şeylerin bile ne kadar değerli olduklarını öğretti. Şimdi düşünüyorum da buzdolabını çok özlediğimi hatırlıyorum mesela. Bildiğiniz herkesin evinde standart olarak bulunan buzdolabı! 40 küsür derece sıcakta, günlerce yolculuk ederken buzdolabına sarıldığımı, kapısını açıp içine oturduğumu ve soğuk bir şeyler içtiğimi çok hayal ettim. Her gördüğüm bakkalımsı yere, acaba buzdolabı var mıdır diye heyecanla girdim. Elektrik bile olmayan yerde buzdolabının ne işi vardı!

Şimdi güvenli evimde oturuyorum, musluğu açıyorum keyfime göre sıcak/soğuk su akıyor, duş alıp tuvaleye giriyorum, mutfakta dolabı açıp ne istiyorsam alıyorum, klimayı açıyorum ısınıyorum ya da serinliyorum. 5 yıl önce geride bıraktığım kabileler ise hala orada, benim hayatı sorguladığım yerde normal hayatlarını yaşamaya devam ediyorlar. Sizce hayat bizim için mi zor?

Teknoloji mi? Günlerdir elektrik yok, baz istasyonu yok, sinyal yok, internet yok Aslında bunların hiç birisi umurunuzda da değil, tek derdiniz önceden çalışıp koordinatlarını bulduğunuz vahalara ulaşmak. Evet vaha; hani filmlerde gördüğümüz çölün ortasında onlarca palmiye ile süslü su kaynakları. Çünkü 40 derece sıcaklıkta yaşamak için suya ihtiyacınız var!

Afrika’da bulunduğumuz zaman telefonlarda offline harita özellikleri de yoktu. Gerçi yol ve yerleşim yeri olmadığı için GPS’ten tek görebildiğiniz Afrika ortasında bir yerde olduğunuz. Gidebileceğiniz en yakın köy yine koordinatlarını bildiğiniz ama GPS’ten baktığınızda kocaman bir boşluk üzerinde sadece iki nokta görebileceğiniz bir yerde. Noktalardan biri siz, diğeri ise köy Artık güney, kuzey, doğu ve batı yönünüze bakarak o ikinci noktaya ulaşacaksınız. Direk ulaşmaya çalışmayın! Suya ihtiyacınız var, onun için vahaları da planın içine almanız gerekiyor. Yolu çok uzatamazsınız da çünkü benzin ve yiyecek sınırlı. Önce Güney batı yönünde yaklaşık 200km gidip tam güneye dönerek Turkana gölüne kadar süreceksiniz, sonra güney doğu yönünde Nord Horr köyüne ulaşana kadar devam edeceksiniz. Tabii akşamları yatacak güvenli bir yer de bulmanız gerekiyor. Etrafınızda farklı kabilelerin yaşadığı küçük köylerin de olduğunu, mola verdiğiniz yerlerde ellerinde mızrakları ve okları ile gelip yanınıza oturduğunu, geceleri çadırın etrafında dolanıp konuştuklarını da hayalinize eklemeyi unutmayın…

Artık bu fotoğraftaki durumumuzu hayal ettiğinizi düşünerek tam olarak o anı anlatıyorum; yerde nereye gittiğini bilmediğiniz araç izlerini takip ediyorduk, çünkü “eğer buradan araç geçmişse doğru yoldayız…” diye düşünüyorduk. Hani biz günlerdir hiç geçen araç görmedik ama olsun bir güven işte insanın içini ısıtıyor Sonra bir an geliyor, hiç bir sebep ve işaret yokken araç çizgileri ikiye ayrılıyor. “Ha s… şimdi ne b.. yiyeceğiz” diye geleneksel küfürümüzü ettikten sonra ileri çizgilere bakıp tartışmaya başlıyoruz. “Şimdi durduk yere neden ayrıldı ki bunlar, dümdüz çöl işte!” diye isyanımız devam ediyor. Çizgilere bakıyoruz ufukta iyice birbirinden uzaklaşarak devam ediyor.

Ne yalan söyleyim hangi yöne devam ettiğimizi hatırlamıyorum ama sanırım doğru yönmüş ki gideceğimiz yere günler sonra ulaştık. Kim bilir belki öbür yönde farklı maceralar bizi bekliyordu ya da daha kısaydı.

Evet KORKUYORUM!! hem de çok korkuyorum, tedirgin oluyorum, geriliyorum, uyuyamıyorum, hatta gece korku ile defalarca uyanıyorum. Hayatımda hiç korkmadığım kadar korktuğum ve kalbimin göğsümden fırlayacağını hissettiğim zamanlar oluyor. Kendimi korumak ve kaçmak için bilinçaltım vücuduma adrenalin pompalarken sessizce, sakince ve nefesimi tutarak beklediğim zamanlar oluyor. Kendimle ve zihnimle verdiğim nasıl bir savaştır anlatması çok zor. Bir tarafım kontrolsüzce isyan ederken, bir tarafım onu sakinleştirmeye çalışıyor. Kendimi o duruma düşürdüğüm için yine kendime küfür ediyorum, hatta bir daha böyle şeyler yapmayacağım diyorum.

Hiç hayatınızda leopar gördünüz mü ya da herhangi bir belgeselde seyrettiniz mi? Onların ne kadar tehlikeli yırtıcılar olduğunu biliyor musunuz? Fotoğrafta leopar popülasyonunun olduğu Kenya’nın Marsabit Milli Parkı’ndan geçerken patladığı için ön lastiğimi değiştirmeye çalıştığım bir an var. Ne kadar korktuğumu düşünebiliyor musunuz? Peki gece burada kamp kurup yatabilir misiniz?

Hiç bilmediğiniz topraklarda kamp yerleri ararken korkmadan kim çadır kurabilir ki? Hem korkmak bir savunma mekanizması değil midir? Seni hayatta tutmaya ve kararlarını sorgulamayı sağlamaz mı? Bence önemli olan korkmamak değil, o korkunun sizi durdurmasına izin vermemek. Ona kulak vererek kararları sorgulamak ama yönetimi ona bırakmamak. Yoksa oturduğunuz yerden ve yaşadığınız güven alanınızdan dışarı bir adım bile atamazsınız.

Öncelikle, Tracer serisinin yeniden isimlendirmesinden bahsedeyim. İlk Tracer modeli MT-09 modelini baz aldığı için “MT-09 Tracer” olarak çıkmıştı. Şimdi MT-07 modelini baz alan bir Tracer çıkınca motorların isimlerini “Tracer 900” ve “Tracer 700” olarak değiştirmişler. Bence daha kolay olmuş.

Tracer 700 Neden Tercih Edilmeli?

Öncelikle Tracer 700 bir spor motor ya da enduro motor değildir. Hafta sonları eğlenebileceğiniz, yaz tatillerinde gezebileceğiniz ve günlük hayatınızda ulaşım için kullanabileceğiniz, kısacası yılın 365 günü yüzünüzü güldürecek, eğlenceli bir motosiklettir. Tracer 700’ün proje lideri Tatsuo Yamamoto motosikletin hedef kitlesini böyle açıklamış. Eğer aradığınız böyle bir şey ise motorunuzu buldunuz!

Böyle İsviçre çakısı bir motosiklet yapmak için güçlü bir motor, büyük depo, rahat bir koltuk, rüzgar koruması için yeterince karenaj, yüksek manevra  ve dik oturma pozisyonu için geniş bir gidon ve fazladan yük (çantalar ve artçı) taşıma özelliklerini hafif ve ideal boyutlarda bir şaseye koymanız gerekiyor. Yamaha ekibi de yeterince güçlü ve hafif olan MT-07 modelini dikkate alarak çok amaçlı bir motosiklete çevirmiş. Böylece şehir içinde her gün kolaylıkla sürebileceğiniz, kral gibi dik otururken gazlayabileceğiniz ve artçınızı arkaya atıp çantaları takarak uzun yolculuklar yapabileceğiniz bir motosiklet ortaya çıkmış.

Hatırlarsanız Tracer 900’ü ilk test ettiğimde gazlamak için güzel ama sürekli şehir içinde veya uzun yolda kullanmak için fazla güçlü olduğunu, bunun yerine keşke 700’lük bir motoru kullanarak daha hafif bir motosiklet yapsalarmış yazmıştım. Çünkü Tracer 900’ün sport yönü daha ağır basıyordu.

MT-07, Tracer 700’e Nasıl Dönüştü?

MT-07’nin güçlü motorunu ve hafif şasesini olduğu gibi kullanılmış. Motosiklet üzerinde daha fazla alan açmak, daha fazla ağırlık taşımak, artçının konforunu arttırmak ve motoru daha dengeli hale getirmek için arka maşa değiştirilmiş ve 5 cm. uzatılmış. Aynı zamanda sele yüksekliği de 3 cm. (sele yüksekliği 835 mm.) arttırılmış. Motosikletin ağırlığını azaltmak için maşa aluminyum yapılmış. Büyük ve ağır bir motor kullanıyormuşsunuz hissini vermek istenmemiş. Onun için MT-07’ye sadece ufak dokunuşlar yapılmış.  

Hem sürücü, hem artçı için oturuş pozisyonu değişmiş. Sürücü tam olarak dik otururken, artçı dik ve sürücüden daha yüksekte oturuyor. Ayrıca yeni oturuş pozisyonunda diz açısı da genişlemiş. Daha uzun ve geniş bir sele ile sürücü ve yolcunun konforu arttırılmış. Arka amortisör ayarını ve şase ile maşa arasındaki bağlantı geometrisini değiştirerek arka lastiğin hareket alanını arttırılmış. Böylece daha fazla yük taşımasını sağlanmış. 

Şehir içi manevra kabiliyetini arttırmak ve sürücüyü daha dik bir pozisyona alabilmek için gidonu genişleterek yükseltilmiş ve sürücüye yaklaştırılmış. Vücudunuzu rüzgardan korumak için yüksekliği elle ayarlanabilir bir ön cam eklenmiş. Dizler de unutulmamış ve onları rüzgardan korumak için iki yan karenaj eklenmiş. Daha iyi aydınlatma sağlayan çift farlı yeni bir kafa tasarlanmış. Ayrıca tasarım olarak güzel duran bir de elcik koruma eklenmiş. Yakıt deposu uzun yolculuklar düşünülerek 3 lt. arttırılmış ve 17 lt.’ye çıkartılmış. GPS gibi aksesuarlar için gösterge paneline 12V çakmak soketi ve gidona aksesuar demiri (crossbar) eklenmiş.

Özetle, Yamaha mühendisleri MT-07’nin sportif karakterini bozmadan üzerine ufak eklemeler yaparak çok amaçlı bir motosiklet yaratmışlar. 

Tracer 700’ün Özellikleri

Tracer 700, MT-07 motorunu olduğu gibi kullanıyor. 2 silindir, 689 cc motor 9.000 devirde yaklaşık 75 beygir güç üretirken 6.500 devirde 68 Nm tork üretiyor. Motorun ıslak ağırlığı (yağ, su ve benzin dahil yola çıkma ağırlığı) 196 kg. olduğu için rakiplerine göre iyi bir avantaj yakalıyor. Mesela uzun kilometreler kullandığım 660 cc Tenere 205 kg. ve 40 küsur beygirdi.   Onun için Tracer 700’e bindiğiniz zaman, motosiklet size gücünü ve hafifliğini hissettiriyor. Ayrıca sıralı 2 silindir olduğu için titreşim sorunu da yok.

Standart olarak ABS fren sistemi ile geliyor. En çok sorulan soru “kapatılabiliyor mu?”. Hayır, bir Yamaha klasiği olarak kapatılamıyor. Ayarlanabilir ön cam ve aksesuar olarak sunduğu tur camı ile yeterli rüzgar korumasını sağlıyor. 17 lt. depo ile 350 kilometreden fazla yol gidebiliyor. Elcik koruma ve 12V çakmak soketi standart olarak geliyor. Ayrıca aksesuar olarak satılan yan çantalar için motosiklet ön hazırlıklı geliyor. Çantalar, artçının el tutanakları sökülerek yerine takılabiliyor. 

Tracer 700’de MT-07’nin gösterge panelini kullanılmış, küçük fakat işlevsel bir gösterge paneli. Zaten Yamaha’nın kocaman rakamlar yazan panellerini seviyorum çünkü sürüş esnasında her şeyi çok rahat okuyabiliyorsunuz, sadece bir göz atmanız yetiyor. Gündüz sürüşlerinde güneş arkadan vurduğunda dahi eğilip bükülmeden çok rahat görebiliyorsunuz. Tamamı dijital olan panelde devir saati, hız göstergesi, vites göstergesi, benzin durumu ve günün saati direkt okunabiliyor. Onun dışında hava ve motor sıcaklığı, toplam kilometre, trip 1-2, seyahat süresi, kalan benzin ile tahmini menzil, anlık harcanan benzin, ortalama benzin bilgilerini okuyabildiğiniz bir satır daha bulunuyor. Panel üzerindeki tuşlar ile bu bilgiler arasında geçiş yapabiliyor ya da sayaçlar sıfırlanabiliyor. Tek şikayetim bu tuşlara erişmenin zor oluşu. En azından benim kol boyum yetmiyor ve öne doğru eğilmek zorunda kalıyorum, yani sürüş esnasında kullanmak çok pratik değil. Depoda yaklaşık 4lt benzin kaldığında F-Trip diye ayrı bir kilometre sayacı çalışmaya başlıyor ve benzin uyarı ışığı yandıktan sonra kaç kilometre gittiğinizi gösteriyor. Ayrıca panelde ekonomik sürüş yaptığınızı gösteren bir “ECO” uyarısı bulunuyor. Bu ECO işareti o anki sürüş şeklinize göre benzin tasarrufu yapıp yapmadığınızı gösteriyor.

Tracer 700 Sürüş Deneyimi

Tracer 700’ü 2 gün boyunca yaklaşık 750 km test ettim. İlk gün virajlı dağ yollarından Kaz Dağları’na gittim ve orada biraz arazi sürüşü yaptım. İkinci gün ise otoban sürüşü yaparak İstanbul’a döndüm. Ayrıca İstanbul’da şehir içi trafiğinde sürmeyi de ihmal etmedim. Madem çok amaçlı bir motosikletmiş, ben de farklı koşullarda test ettim. Unutmadan, benim kullandığımız Tracer 700 henüz rodajdaydı, onun için çok zorlamadım.

Öncelikle, Tracer 700 güçlü bir motor; sadece üst devirlerde değil, alt devirlerde de çekişi iyi, onun için vites aralıkları geniş. Özellikle şehir içinde sürekli vites değiştirmeniz gerekmiyor, sadece 2. ve 3. vites size yetiyor. 3-4 bin devirden sonra gücü hissetmeye başlıyorsunuz ve motor gerçekten hızlı bir şekilde üst devirlere tırmanabiliyor. Tabii motorun gücü de doğrusal olarak artıyor. Eğer spor sürüşleri seviyorsanız üst devirler sizi tatmin edecektir. Tracer 900’ü test ederken ani hızlanmalarda gidonun sallanmasından şikayet etmiştim, Tracer 700’de bu sorunu halledilmiş. 

196 kg. ağırlık ve 75 beygir sayesinde dağ yollarında oldukça kıvrak bir makine. Arka maşanın uzaması işe yaramış, böylece virajlara çok daha istikrarlı girebiliyorsunuz. Daha önce MT-07’yi test ederken virajlara sert girdiğimde ön tarafta hafif kayma hissetmiştim. Aynı şeyi Tracer 700’de de hissettim fakat çok amaçlı kullanımı olan bir motosiklet için yine de çok iyi iş çıkarıyor. 

Oturuş pozisyonu neredeyse enduro makineler ile aynı. Dik oturuyorsunuz, ayaklarınız kalçanızın hizasında ve geniş bir diz açısı ile rahat sürüş sağlıyor. Hafif olması şehir içinde insanı yormuyor. Yavaş ve dar dönüşlerde oldukça başarılı. Genel olarak kontrolü kolay bir makine. Sadece arka lastiğin ölçüsünü 180 değil de 160 kullansalarmış manevra kabiliyeti daha da artarmış gibi geliyor. Sanırım pazarlama kurbanı olmuş, malum lastiklerin kalın olması seviliyor. Gidon da geniş ve size yakın, enduro motorlarda olduğu gibi geniş bir dönüş açısı sağlıyor ve şehir içinde dar dönüşlerde hayat kurtarıyor. Hem sürücü, hem de yolcu koltukları geniş ve yumuşak. Tüm gün 400 kilometre sürüşten sonra hiç rahatsızlık hissetmedim. Rüzgar konusunda fena değil. Ön cam düşük hızlarda işe yarıyor fakat yüksek hızlar için benim boyuma (185 cm) yetersiz kalıyor. Aksesuar olarak satılan tur camı daha iyi olacaktır. Dizleri ve bacakları rüzgardan korumak için yanlara takılan karenajlar ise iş görüyor. 

Güçlü ve hafif bir makine olduğu için yüksek hızlı otoban sürüşleri hiç sorun değil. Hafif olmasına rağmen 17″ ön lastikler ve lastikler arası ağırlık dağılım oranı sayesinde yüksek hızlarda istikrarlı gidiyor. Gerçi motorlar rodajda olduğu için biz çok yüksek hızlarda test etmedik, otobanda 130-140 km/sa civarında kaldık. Ön amortisörlerin spor yönü baskın olduğu için bana biraz sert geldi. Tabii bu yüksek hızlarda iyi iş çıkarıyor ama yol kalitesi düşmeye başlayınca yerdeki çukur ve tümseklerin etkisini size fazla iletiyor. Arka amortisör de ise lastiğin hareket mesafesi arttığı için konfor da artmış.

Son olarak yakıt konusuna da değineyim. Yamaha’nın kendisi normal kullanımlarda ortalama 4.3 lt / 100 km yaktığını söylemiş. Dağ yollarında 70-80 km/sa ile sürerken ortalama 4 lt / 100 km civarındaydı. Otobanda sabit 120-130 km/sa ile sürerken de 4.6 lt / 100 km çıktı. Tabii hızlanmalarda ya da daha sportif sürüşlerde bu rakam çok rahat 6 lt / 100 km ve hatta üstüne çıkıyor. Eğer sakin bir sürüş yaparsanız bence bir depo ile sizi çok rahat 350km götürecektir.

Tracer 700 İçin Son Yorum

Kısacası Yamaha Tracer 700’ü beğendim. Bence çok amaçlı bir motosiklet olmuş. Kağıt üzerinde teknik özellikleri birçok rakibinin önünde. Hatta bir MT klasiği olarak hafifliği ve güç konusunda başı çekiyor. Şehir içinde, uzun yolda ve hatta arazide bile kullanımı oldukça kolay ve dengeli bir makine. Haftasonları biraz gazlayarak eğlenebileceğiniz, yaz tatillerinde motoru yükleyip artçınız ile uzun seyahatlere gidebileceğiniz ve günlük hayatınızda şehir içi trafiğinde ulaşım için kullanabileceğiniz, işcilik ve parça kalitesi iyi, tasarımı güzel, sağlam, sorunsuz, ekonomik ve servis ağı geniş bir motosiklet.

Öncelikle Orta Amerika rotasından bahsedeyim. Meksika üzerinden giriş yaptık ve yolun çoğunu da burada yaptık. Sonra sırasıyla Belize, Guatemala, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica ve Panama şeklinde devam ettik. Panama’dan sonra ise gemi ile Güney Amerika’ya geçtik. Orta Amerika’daki yolculuğumuz toplam 52 gün ve yaklaşık 9.500km sürdü.

Orta Amerika için ucuz diyemiyorum çünkü toplamda Amerika’ya göre daha yüksek bir bütçe çıktı. Bunun en önemli sebebi  de ülkeler arası geçiş yaparken verdiğimiz vergiler ve trafik sigortası oldu. Ayrıca Orta Amerika’da gezilecek turistik yerler (örneğin Maya tapınakları) için ödenen rakamlar da oldukça yüksek. Meksika’nın paralı yollarını da unutmamak lazım. Çünkü o rakamları Avrupa’da vermedik.

Bütçeyi daha önce yaptığım gibi yine birkaç başlık altında toparladım. Harcamaların çoğunu kredi kartı ile yaptık. Geçtiğimiz bütün ülkelerde kredi kartı kullanımı oldukça yaygındı ve kur oranı daha iyiydi.

Benzin: 520$

9.500 km boyunca toplam 582 litre benzin almışız. Daha önce de yazdığım gibi her iki motosiklet neredeyse aynı tüketiyor. Motosiklet başı 291 litre ve 260$ yapıyor. Benzin fiyatları birbirine çok yakındı. Genelde litresi 2.1TL ile 2.5TL arasında değişti. Sadece Belize’de litresi 4TL civarındaydı. Otoyollarda yaklaşık 110-120km/saat civarında kaldık. Normal yollarda ise 70-90 aralığındaydık. Motorların yakıt oranları yine çok değişmedi ve  3lt/100km civarında kaldı.

Konaklama: 1.277$

Orta Amerika’da toplam 51 gece konakladık. Biraz güvenlik sebepleri, biraz da kamp yapacak yerlerin yaygın olmamasından dolayı 47 gece otelde kaldık. Onun için konaklama ücreti daha yüksek çıktı. Sadece 2 gece kamp yapabildik ve bir gece de arkadaşımızın evinde misafir olduk.

Ülkelere göre konaklama işine gelince;

• Meksika: 19 gece, ortalama 24$
• Belize: 2 gece, ortalama 20$
• Guatemala: 10 gece, ortalama 20$
• El Salvador: 1 gece, ortalama 15$
• Nicaragua: 6 gece, ortalama 25$
• Costa Rica: 7 gece, ortalama 33$
• Panama: 5 gece, ortalama 23$

Oteller için ödediğimiz ortalama rakamlar yaklaşık aynı ve 51 gece için ortalama 25$ yapıyor.

Yemek & Market: 971$

Orta Amerika boyunca yeme içme üzerine aklınıza ne geliyorsa onlar için ödediğimiz rakamdır. Sadece market ve restoran tutarlarını ayrı tutuyorum. Böylece ne kadar dışarda yemişiz ne kadarını kendimiz hazırlamışız çıkarabilirsiniz. Market harcamaları için toplam 468$ öderken, dışarda yemek için 503$ ödemişiz. Neredeyse eşitler. İşin ilginç kısmı Amerika’da harcadığımız yemek & market parası ile aynılar. Demek Orta Amerika’da dışarda yemek çok daha ucuz.

İletişim: 40$

Orta Amerika içinde bulunduğumuz sürece ülkelerden aldığımız lokal hatları kullandık. Aslında operatör olarak sadece Claro kullandık. Çünkü tüm Orta Amerika ülkelerinde var. Meksika için bir ayrıcalık vardı. Amerika’da aldığımız hat orada çalışıyordu. 40$ karşılığında toplamda 5.5GB internet kullanmışız.

Evraklar & İzinler: 943$

İşte Orta Amerika bütçesinin fırlamasına sebep olan bu evraklar için ödediğimiz rakamlar Bunun içinde ülkelere giriş ve çıkış için ödediğimiz vergiler bulunuyor. Bazı ülkeler sadece motoru geçici olarak ülkeye sokmak için para alırken bazıları ise hem motosiklet hem bizim için alıyordu. Bazıları da girerken aldığı yetmiyormuş gibi çıkarken de alıyordu. Ayrıca ülkeler için ödediğimiz trafik sigortaları da bu rakamın içinde.

Ülkelere göre ödediğimiz rakamlar;

• Meksika: 354$
• Belize: 86$
• Guatemala: 141$
• El Salvador: 13$
• Honduras: 77$
• Nicaragua: 62$
• Costa Rica: 128$
• Panama: 81$

Servis & Yedek Parça: 127$

Her iki motosiklet ile ilgili bakım, onarım ve yedek parça için ödediğimiz rakam. Yamaha WR250’in kırılan yan çanta taşıyıcısını kaynak yaptırıp ek parça yaptırdım. Yine WR250 için 3 tane yağ filtresi aldım. 3 lt motor yağı aldım. Eksik bir iki tane anahtar vardı onları aldım.

Ulaşım: 265$

İşte Orta Amerika bütçesinde benim içimi en çok sızlatan rakamlardan birisi de bu ulaşım için verdiğimiz paralar. Sadece Meksika otoyollarına 2 motor için toplam 202$ vermişiz. Ayrıca şehirlerde kullandığımız toplu taşıma ve vapur ücretleri de bunun içinde.

Müze & Turistik Yerler: 267$

Orta Amerika’da turistik yerleri gezmenin pahalı olduğunu söylemiştim. Bu rakamı çok değil sadece 11 farklı yere girmek için vermişiz.

Giriş yaptığımız yerler:

• Güneş Piramiti, Meksika
• Palanque, Meksika
• Cuzuma, Meksika
• Chichen Itza, Meksika
• Tulum, Meksika
• Lamanai, Belize
• Tikal, Guatemala
• Samuc Chanpey, Guatemala
• Masaya Volkanı, Costa Rica
• Montaverde, Costa Rica
• Manuel Antonio Milli Parkı, Costa Rica

Diğer: 180$

Alış veriş, çamaşır, kaybettiğim ya da not almayı unuttuğum harcamalar.

TOPLAM BÜTÇE: 4.574$ (~13.722TL**)

Orta Amerika seyahati için günlük ortalama 88$ olmuş. Eğer sadece benzin, konaklama ve yeme & içme kısmını alırsak günlük 53$ harcamışız. Bu rakamlar Amerika ortalamasından yüksek ve Avrupa ortalamasına yakınlar. Buna şaşırdım çünkü Orta Amerika’nın daha ucuz olmasını beklersin. Hadi evrak ve ulaşım için çok verdim diyelim ama sadece benzin, konaklama ve yeme & içme ortalamasını alınca da Amerika’dan yüksek çıkıyor.

Tabii bu rakamların iki kişilik olduğunu unutmayın. Eğer tek kişilik hesaplayacak olursak.  Benzin, yeme&içme, iletişim ve evrak giderlerini 2’ye bölebiliriz. Konaklama kısmında ise kamp olmadığı için gecelik otel parasının %60’unu almak daha mantıklı oluyor. Kısaca tek kişi için de yaklaşık 2.405$ civarında olurdu.

Bana soracak olursanız Orta Amerika motosiklet ile gezmek için pahalı bir yer. Özellikle de ödediğiniz paraların karşılığında hakkını verecek şeyler sunamıyorsa. Görecek çok güzel yerler var. Onun için sırt çantalı olarak gidip gezmek en güzeli.

Harcamaların hepsi kişiden kişiye ve yapılan geziye göre değişiklik gösterebilir. Elimden geldiğince ayrıntılı yazmaya çalıştım. Artık ihtiyacı olan istediği kadarını alır ve böyle bir yolculukta kendi bütçesin için çalışabilir diye düşünüyorum.

Ayrıca daha önce paylaştığım seyahat bütçelerini de burdan okuyabilirsiniz.

** Dolar kuru 3TL olarak alınmıştır. Çünkü yola çıkmadan önce doları 3TL’den aldım.

Bütçeyi daha önce yaptığım gibi yine birkaç başlık altında toparladım. Harcamaların çoğunu kredi kartı ile yaptım. Geçtiğim bütün ülkelerde (Arnavutluk hariç) kredi kartı kullanımı oldukça yaygın.

Benzin: 1.239 TL (~413$)

8.500 km boyunca toplam 568 litre benzin almışız. Her iki motosiklet de neredeyse aynı yakıyordu onun için ikiye bölebiliriz. Motosiklet başı 284 litre ve 619TL yapıyor. En ucuz benzin Texas eyaletindeydi ve galonu 1.6$ (litresi 1.26TL) civarındaydı. En pahalı benzin ise tabii ki California’daydı ve galonu 2.8$ (litresi 2.2TL) civarındaydı.  Otoyollarda yaklaşık 110-120km/saat civarında kaldık. Normal yollarda ise 70-90 aralığındaydık. Motorların yakıt oranları bu sefer biraz değişti. Otoyollarda 4lt/100km yakarken, normal yollarda eskisi gibi 3lt/100km civarında kaldı. Amerika için genel ortalama ise 3,34/100km çıkıyor.

Konaklama: 2.298 TL (~766$)

Toplam 46 gece konakladık. 27 gece kamp kurduk ve kamp için ortalama 54TL ödedik. En ucuz kamp 30TL, en pahalısı ise 92TL oldu. Kamplar genelde Texas (doğudan) eyaletinden California (batıya) eyaletine doğru pahalandı.  6 gece otelde kaldık ve gecelik ortalama 138TL ödedik. 13 gece ise ardaşlarımız da kaldık. Hepsine buradan tekrar teşekkür ediyorum.

Yemek & Market: 2.931 TL (~977$)

Amerika boyunca yeme içme üzerine aklınıza ne geliyorsa onlar için ödediğimiz rakamdır. Sadece market ve restoran tutarlarını ayrı tutuyorum. Böylece ne kadar dışarda yemişiz ne kadarını kendimiz hazırlamışız çıkarabiliyorum. Sadece 26 kez dışarda yemişiz ve 281TL harcamışız. Geri kalanında ise kahvaltı, öğlen ve akşam yemeklerini kendimiz hazırlamışız.

İletişim: 300TL (~100$)

Amerika içinde bulunduğumuz sürece oradan aldığımız lokal (T-Mobile) hat kullandık. İlk ay 2 ayrı hat aldık. Sonrasında ise sadece tek hattı yeniledik ve kullandık. Kullandığımız pakette sınırsız internet vardı fakat ilk 5GB boyunca 4G ilen sonrasında 2G oluyordu.

Evraklar & İzinler: 624 TL (~208$)

Bunun içinde neler var kısaca sayim; 90$ Amerika’daki milli parklara bir yıl boyunca ücretsiz giriş yapmak için aldığımız kart (Bir kart ile iki motor giriş yapabiliyor ve 3. milli parkta parasını amorti etti.), 46$ girdiğimiz eyalet parklarına, 42$ katıldığımız bir tura ve son olarak da 30$ Amerika için yaptırdığımız trafik sigortasına vermişiz.

Servis & Yedek Parça: 1.827TL (~609$)

Amerika’ya girdiğimde ve çıkarmadan hemen önce 2 defa motor yağı değiştirdim. Toplam 6 litre yağ için 58$ verdik. CRF’nin zincir dişlisini değiştirmek için 50$ ödedim. Aslında bu parayı sadece eski zinciri kesmesi ve dükkandaki aletleri kullanmak için ödedim. İşlemi kendim yaptım. Yapmasaydım 142$ istiyordu. 2 tane buji, balata spreyi, bir tane arka iç lastik için 33$ verdik. Ayrıca 468$’a 2 çift Heidenau K60 lastik aldık. Servise para vermemek için kendimiz değiştirdik. Çünkü 4 lastik için 80$ civarında istiyorlardı. Tabii bu lastiklerin tamamını Amerika seyahatine saymamak lazım aslında.

Diğer: 270TL  (~90$)

Alış veriş, çamaşır, kaybettiğim ya da not almayı unuttuğum harcamalar.

TOPLAM BÜTÇE: 9.489TL (~3.163$**)

Amerika seyahati için günlük ortalama 202TL (67$) olmuş. Eğer sadece benzin, konaklama ve yeme&içme kısmını alırsak günlük 138TL (46$) harcamışız. Amerika gibi parasının değerli olduğu bir ülke için hiç fena değil bence.

Tabii bu rakamların iki kişilik olduğunu unutmayın. Eğer tek kişilik hesaplayacak olursak. Benzin, yeme&içme, iletişim ve evrak giderlerini 2’ye bölebiliriz. Konaklama kısmında ise sadece 6 gecelik otel parasının %60’unu alarak kampın tamamını almak gerekiyor. Çünkü Amerika’da kamp için alana para veriyorsun. Kişi başı ya da çadır başına değişmiyor. Kısaca tek kişi için de yaklaşık 6.600TL (2.200$) civarında olurdu.

Harcamaların hepsi kişiden kişiye ve yapılan geziye göre değişiklik gösterebilir. Elimden geldiğince ayrıntılı yazmaya çalıştım. Artık ihtiyacı olan istediği kadarını alır ve böyle bir yolculukta kendi bütçesin için çalışabilir diye düşünüyorum

Ayrıca daha önce paylaştığım seyahat bütçelerini de burdan okuyabilirsiniz.

** Dolar kuru Ekim 2016 tarihine göre yaklaşık 3TL olarak alınmıştır.

Bütçeyi daha önce yaptığım gibi yine birkaç başlık altında toparladım. Harcamaların çoğunu kredi kartı ile yaptım. Geçtiğim bütün ülkelerde (Arnavutluk hariç) kredi kartı kullanımı oldukça yaygın.

Benzin: 1.105 TL (~370$)

4.500 km boyunca toplam 256 litre benzin almışız. Her iki motosiklet de neredeyse aynı yakıyordu onun için ikiye bölebiliriz. Motosiklet başı 128 litre ve 553TL yapıyor. En ucuz benzini Slovenya’dan litresi 3TL alırken en pahalısını İtalya’dan litresi 5,8TL aldık. Otoyollarda yaklaşık 95-105km/saat civarında kaldık. Normal yollarda ise 70-90 aralığındaydık. Motorların yakıt oranları çok değişmedi genelde 3lt/100km civarında yaktılar. Zaten şimdi genel ortalama da 2,85/100km çıkıyor.

Konaklama: 1.576 TL (~528$)

Toplam 22 gece konakladık. 11 gece kamp kurduk. Karadağ, Hırvatistan, İtalya’nın tamamında ve Fransa’da bir gece hariç hep kamp yaptık. Kamp için ortalama 55-80TL arasında ödedik. En ucuz kamplar Fransa’daydı, en pahalıları ise Hırvatistan’daydı. 10 gece otelde kaldık. Bunun 6 gecesi zaten motosikletleri gemiye verme mevzusu yüzünden Bilbao’da geçti. 1 gece Selanik, 2 gece Ohrid ve 1 gece Lyon’da kalmışız. Bir gece de Fransa Bordeaux’da sevgili Ahmet misafir etti bizi.

Yemek & Market: 1.753 TL (~588$)

Yol boyuca yaptığımız kahvaltı, yediğimiz öğlen ve akşam yemekleri, çay, kahve, fırın ve market gibi sadece yiyecek ve içecek için ödediğimiz rakamdır. Şöyle bir ayrıntı verebilirim 800TL markete vermişiz ve kendi yemeğimizi yapmışız. 904TL’de dışarda yemiş, içmişiz.

İletişim: 100TL (~34$)

Seyahat boyunca Türkiye’deki hattımızı kullandık. Turkcell’in 100MB / 25TL olan internet paketinden toplam 4 tane aldık. Normalde gittiğim yerlerde lokal hat satın almayı tercih ediyordum. Fakat Avrupa Wifi bulmak hem çok kolay hem de ülkelerde çok kalmadığımız için uğraşmadık.

Evraklar: 1.007 TL (~338$)

Yurtdışına çıkış için gerekli vize, sigorta, v.b. giderlerdir. 542TL Yunanistan vizesine ödedik. 337TL iki motorun 1 aylık greencard ücreti, 98TL yine 1 aylık 2 kişinin sağlık sigortası ve 30TL’de yurtdışı çıkış harcı.

Ulaşım: 478 TL (~160$)

Yol boyunca ödediğimiz yol paraları 287TL sağolsun İtalya otoyollarına vermişiz. Havanın çok sıcak olmasından ve İtalya’nın normal yollarında trafiğin çok yoğun olmasından dolayı ağırlıklı otoyol kullandık. Fransa’da normal yollar geniş ve kalabalık değildi. Onun için sadece İspanya sınırını geçerken otoyola girdik ve 85TL ödedik. Son olarak 16TL’de İspanya’da yine sınırı geçişi sırasında kullandığımız otoyol için ödedik. Bir de Bilbao’da gezerken 6 defa metro kullandık ve 90TL ödedik.

Servis & Yedek Parça: 100TL (~34$)

Makedonya Ohrid’de CRF’nin ayaklığını kısaltırdım ve WR’nin bozulan USB çakmaklığın yenisini aldım.

Diğer: 70TL  (~23$)

Alış veriş, çamaşır, kaybettiğim ya da not almayı unuttuğum harcamalar.

TOPLAM BÜTÇE: 6.189TL (~2076$**)

Harcamaların hepsi kişiden kişiye ve yapılan geziye göre değişiklik gösterebilir. Elimden geldiğince ayrıntılı yazmaya çalıştım. Artık ihtiyacı olan istediği kadarını alır ve böyle bir yolculukta kendi bütçesin için çalışabilir diye düşünüyorum

Ayrıca daha önce paylaştığım seyahat bütçelerini de burdan okuyabilirsiniz.

** Dolar kuru Temmuz 2016 tarihine göre yaklaşık 2,98TL olarak alınmıştır.

Normalde ben kendisini arazi ağırlıklı kullandığım için yola çıkmadan önce zaten üzerine taktığım aksesuarlar vardı. Yola çıkacağım zaman da lazım olduğunu düşündüğüm başka aksesuarlar ekledim. Kısaca ne olduklarını, neden ihtiyacım olduğunu ve nereden aldığımı yazacağım.

Önceden arazi için taktıklarım;

Pro Taper 28mm Gidon: WR250R ile birlikte gelen gidon ne yazık ki çok ince ve birkaç kez düştüğünüzde yamulabiliyor. Onun için öncelikli olarak değişmesi gerektiğini düşünüyorum. Özellikle arazi sürüşleri için veya uzun bir yolculuğa gidilecekse. Çünkü yamuk direksiyon ile yol almak çok kolay olmuyor. Amerikadan alındı.

Acerbis Elcik Koruma: Elcik koruma olmazsa olmaz bir aksesuar oldu artık. Manet yamulunca ya da daha kötüsü kırılınca bayağı zorluyor. Özellikle de debriyaj maneti kırılırsa. Onun için ben uzun yolculuklarda kullanılmasını tavsiye ediyorum. İnternetten aldım.

Zeta Ön Disk Koruyucu: Yolculuk için çok gerekli olduğunu düşünmüyorum. Arazi için almıştım ve üzerinde takılı olduğu için tekrar sökmedim. Amerika’dan almıştım.

Zeta Arka Disk Koruyucu: Aynı şekilde yolculuk için gerekmiyor. Daha önce taktığım ve üzerinde olduğu için sökmedim. Yine ön disk koruma ile birlikte Amerika’dan takım olarak aldım.

Zeta Karter Koruyucu: Aslında bunun da çok gerekli olduğunu düşünmüyorum. Özellikle uzun bu yolculuk sırasında gidip de karteri bir yere vuracak halim yok. Fakat Tenere’de olduğu gibi WR250R’da da radyatör suyunun devridaim pompası çok ortada duruyor. Sağa düşüşlerde hasar alması olası. Su sızdırırsa yolda bırakmayabilir ama tamamen kırılırsa olduğunuz yerden hareket edemezsiniz. Ben orayı koruması için alıp taktım. Amerika’dan almıştım.

Yoılculuk için eklediklerim;

GP Kompozit Ön Cam: Eğer bu motorla uzun süre 100 civarında bir hızla gitmek istiyorsanız bence ön cam gerekiyor. Şehir için sürüşlerde ya da kısa gezilerde ihtiyacım olmamıştı fakat yol uzun olunca almaya karar verdim. Türkiye’de hazırda WR250R için cam bulamadım. GP Kompozit hem CRF250L hem de WR250R için istediğimiz ölçülerde cam üretti. Fiyatları da gayet uygun kendilerinden satın aldık.

USB Şarj Soketi: Yolda bir şeyler şarj etmek için çok gerekli! Özellikle kamp ağırlıklı geziyorsanız ve gece şarj etme imkanınız yoksa. Gündüz yol boyunca harici bataryayı şarj ediyorum. Gece de onla elektronik aletleri şarj ediyorum. Çin malı, internetten aldım.

Garmin GPS & Mount : Ben gerekli olduğunu düşünüyorum, kullanmayı da seviyorum. Ayrıca iz kaydı alıyor, nerden geçmişim görebiliyorum ve başka gezginler ile paylaşabiliyorum. Verilen koordinata gitme konusunda da çok hızlı oluyor. Olmasa belki sıfırdan alıp gitmeyebilirim ama almıştım yıllardır kullanıyorum Kulladığım cihaz Garmin Montana 600 ve Amerika’dan almıştım.

Oxford Elcik Isıtıcı: Ölümcül olmamakla beraber soğuk ve yağışlı havalarda ciddi bir konfor sağlıyor. Üşüyen eller ile motor sürmek bir süre hissizliğe sebep oluyor. Ayrıca hem yazlık hem kışlık eldiven taşıma derdinden kurtarıyor beni. Deri ve uzun bilekli eldiven alıyorum. Yağışlarda ve soğuk havalarda ısıtıcı açınca kurtarıyor. Daha önceki yolculuklarımda Oxford’un eski bir versiyonunu kullanmıştım. Bu sefer yeni versiyonunu taktım. Motoplus‘tan aldım.

Scottoiler Otomatik Zincir Yağlayıcı: Sanırım hiç vazgeçemeyeceğim bir şeydir kendisi. İlk defa 2012’de Afrika yolculuğuma giderken Motoplus verdiği için (kendilerine tekrar teşekkür ediyorum) takmıştım ve o gün bugündür bütün motorlarıma taşıdım. Zincir yağlama olayını tamamen unutturuyor. Özellikle uzun yola gidiyorsanız bütün gün yol yaptıktan sonra zincir yağlamak ya da temizlemek ızdırap olabiliyor. Bir de zincir için sprey taşıma ya da bulma derdi var. 2 küçük tüpü alıp çıkınca beni hem Güney Afrika hem Japonya’ya götürdü. Döndüğümde zincir de hala iyi durumdaydı. Motoplus’tan aldım.

Yamaha Arka Taşıyıcı: WR250R’in arka kuyruk çok ince olduğu için bir taşıyı takmadan bir şeyler taşımak oldukça zor. Onun için orjinal arka taşıyıcısını aldım. Yamaha‘nın kendisinden aldım.

Yamaha Arka Çanta: Normalde 30lt’lik 2’şer yan çantaya çok rahat sığabiliyoruz. Fakat arka çanta genelde günlük kullanım için çok işe yarıyor. Ne bilim üzerimizdekini çıkarıp koyuyoruz, market alışverişi yapıyoruz, su taşıyoruz, v.b.  Yamaha’nın yeni MT serileri için ürettiği bir soft çanta var. İlk gördüğümde çok beğendim ve kullanışlı geldi. Aynı çanta SW-Motech’de de varmış. Sanırım Yamaha için de üretiyor. Motoplus’da bulamadım. Yamaha’ın kendisinden aldım.

Yan Çanta Demirleri: Yanlarda soft çanta kullanmak için demir gerekiyordu. Çünkü çantalar içeri doğru eğildiğinden hem egzoz ‘a hem de lastiğe çarpabilir. WR250R’in Türkiye’de yan demir bulamadı. Sağolsun Erdem Önen daha önce kendi için İzmir’de yaptırdığı demirciye benim için de yaptırttı.

SW-Motech Dakar Arka Çantalar: Daha önceki seyahatlerimde Tenere ile birlikte Yamaha’nın orijinal 30lt’lik yan çantalarını kullanmıştım. Bu seyahatimde soft çanta kullanmaya karar verdim. Türkiye’de bulabileceğiniz çok alternatif yok. Gezginler tarafından kullanılan çantaların bir listesini yapmış incelemeye başlamıştım. Fakat Motech Dakar  universal olmadığı için direk elemiştim. Birinde Alp (ikiteke) ile çanta üzerine konuşurken bana bu çantaları önerdi ve universal olanı çıktı dedi. Motoplus’a bir baktım var. Bence fiyat / performansı olarak bulabileceğiniz en iyi çanta. Motoplus’ın elinde 2 çift bulduğum için şanslıyım sanırım. Zira bu çantaları ablam (tatlıgezgin) da Nordkapp ve Afrika seyahatinde kullanmak için istiyordu, fakat Avrupa’da tüm aramalarına rağmen bulamamıştı.  Motech’in kendi sitesi de 4 hafta sonra verebilirim demiş.

Kappa Gidon Çantası: Bunu Nordkapp gezi ile birlikte kullanmaya başladım. Çünkü Afrika gezisinde gidonda takılı olan şarj soketine taktıklarımı nereye koyacağımı şaşırıyordum. Cebime koyunca unutup indiğim oluyordu. Şimdi şarja taktıklarımı hop içine atıyorum rahat alıyor.  Ayrıca fotoğraf makinesini orada taşımak çok kullanışlı oluyor. Hemen çıkarıp fotoğraf çekip geri koyabiliyorsunuz. İnternetten aldım.

Abus Zincir Kilit: Daha önceki gezilerde motoru kitleme ihtiyacı duymamıştım ama şimdi 2 küçük motosiklet ile gidince ve motorlar da 130 kilo civarında olunca bir çalınabilir geldiler bana. Onun için güvenlik olarak ismi en çok duyulmuş Abus marka kısa bir zincir kilit aldım. Böylece motorları bir yere değil ama birbirlerine kitleyebiliyorum. Mesela arka tekerlerinden. Motoplus’tan aldım.

Abus Alarmlı Disk Kilidi: Bu çok gerekli olmayabilir. Daha önce motorların üzerindeki çantaları kurcalayan olursa alarmı çalar sesini duyarız düşüncesi ile almıştım. Çünkü çantalar soft olduğu için yanından geçeni şeytan daha bir dürtüyor hırsızlık için. Yine Motoplus’tan aldım.

Pimaş Borular: Evet evet yanlış okumadınız bildiğiniz 75’lik pimaş borudan kendime malzeme kutuları yaptım ve motora bağladım. Her iki motorda da iki tane bulunuyor. İçine hem gerekli anahtar takımı hem de yedek parça koyuyorum. %100 su geçirmez ve kesinlikle çok sağlam oluyor. Daha önce Japonya gezisinde kullanmıştım çok memnun kalınca bu motorlar için de yaptım.

Şimdilik aklıma gelenler bunlar, sorularınızı yorumlar kısmına yazabilirsiniz. ?

Ayrıca daha önce paylaştığım aksesuar listelerini de burdan okuyabilirsiniz.

Öncelikle anneme ve babama çok teşekkür etmek istiyorum. Annem şimdi yaşamıyor ama benim temelimi atan annem ve babamdır. Kendime güvenmemi sağlayan, istediğim gibi yaşayabilmeme yardımcı olan onlardır. Ablamı (Tatlı Gezgin) da unutmamak lazım. Ben daha kısa pantolon ile gezerken kendisi sırtçantasını alır gezerdi. Hem bana örnek oldu, hem de aileyi önden alıştırdı.

Motosiklet ve benim için gerekli ekipmanların neredeyse tamamını sağlayan ve bu konuda destek olan Emre Paldun (Motoplus)’a, hem yolculuk öncesi hem yolculuk sırasında ihtiyacım olan yedek parçaları ve aksesuarları hızlıca bulmamı sağlayan başta İlker İyicik olmak üzere güzel insanlardan oluşan Yamaha Türkiye ekibine, “Neye ihtiyacınız varsa söylemen yeterli” diyen ve kendi ile alakalı olsun olmasın her konuda elinden geldiğince yardım eden, çözüm üreten, tanıdığım için çok mutlu olduğum Ömer Gürbüz (Tuna Yamaha) ‘e, yine ekipman konusunda elinden geleni yapan, destek olan ve hatta kıyafet üzerinde istediğim değişiklikleri beni kırmayıp seri üretim yapan atölyelerindeki ustalarına butik iş yaptıran Bahadır İmrehan (Anadolu Yamaha & Tech90)’a, şimdiye kadar yaptığım bütün büyük gezilerimde teknik anlamda bana destek olan, dükkanının bir köşesinde çalışıp durduğum hatta beceremeyip “Gökhannn bu elimde kaldı” diye bağırdığımda koşarak yardım eden Gökhan Ersoy (Ersoy Moto)’a, daha önce motorumu Japonya’dan getiren şimdi ise Amerika’ya göndermek için mesai harcayan, sorularımı cevapsız bırakmayan ve ordan mı göndersek buradan mı yapsak diye sürekli fikir değiştirdiğim halde benden bıkmayan Cengizhan Savaşan (Matriks Lojistik) ‘a, WR250 için yan çanta demirlerini uğraşıp İzmir’de yaptıran ve bana gönderen Erdem Önen’e, daha önce Japonya gezisinde de kullandığım Rotopax’ı tekrar istediğimde hiç düşünmeden veren (gerçi Japonya gezisinden sonra tekrar vermemiştim ) Erkin Yeşil’e, yola çıkmadan önce güzel bir veda organizasyonu yaptıkları için YoldanÇık ekibine teşekkür ediyorum.

Beraber iş yaptığım ve güzel projeler geliştirip para kazandığım eski dostum Hacı Bayhan’a teşekkür ederim. Normalde kendisi bu yolculuğun Avrupa bacağında benle beraber olacaktı. Fakat son anda geçirdiği ufak bir kaza sonucu katılamadı.

Yamaha markası ile birlikte çok güzel insanlar ile tanıştım ve belki de bu yüzden Yamaha kullanmaya devam ettim. Yola çıkacağım zaman hepsi de bir marka değil bir dost olarak elinden geldiğince yardım etti. Bu benim için çok değerli. Ayrıca daha birçok arkadaşım, dostum benim için ucundan tuttu bu maceranın. Kimi benim için çalıştı, kimi bilgi topladı, kimi de işlerimi kolaylaştırdı. Emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum.

Şu anda gideceğim yerlerde gezen ve benle tecrübelerini paylaşan gezginlere de (2016 yılında motosiklet ile yollarda olan gezginler) emekleri için teşekkür etmek istiyorum. Onların paylaşımları bana gideceğim yerler hakkında fikir veriyor, rotamı şekillendiriyor.

Yolda olmak güzel…

Son 2-3 yılda motosiklet ile yollara düşen sayısı arttı. Sadece gezen sayısı artmadı aynı zamanda seyahatlerini paylaşanların sayısı da çok arttı. 2009 yılından beri gezdiklerimi paylaşan biri olarak bunu söylüyorum ve bu durum beni mutlu ediyor. Ne güzel eskiden bir elin parmaklarını geçmiyorken şimdi onlarca olduk.

Artık dünyanın bir çok yeri için bulabileceğimiz Türkçe kaynak var. Hatta ulaşıp tecrübelerini canlı canlı dinleyecek bir gezgin bulmak bile mümkün. Daha çok insan bu bilgilere kolayca ulaşabiliyor, seyahatleri takip edip kendi hayallerini, kendi rotalarını şekillendirebiliyor.

Artık seyahatlerini paylaşan gezginler sayesinde yolculuk üzerine bilinmeyenler, endişeler ve korkular daha az. Gezen ve bunları bizlerle paylaşan gezginlere selam olsun, emeğiniz için kendi adıma teşekkür ediyorum.

Öncelikle torpil geçerek ben daha kısa pantolon ile dolaşırken gezen sevgili ablamı yazacağım. Sonra da aklıma geldiği sırayla devam edeceğim.

Tatlıgezgin (Cape To Cape)

Aslında ablam uzun zamandır gezilerini “Tatlı Gezgin” ismi ile sayfasında paylaşıyordu. Fakat nedendir bilinmez yıllardır kullanmadığı motora tekrar binip gezmeye karar verdi. Biz beraber motora başlamıştık. Sonra devam etmedi. Bir kaç ay önce bana “Serkan motorla Afrika rotasını yapabilir miyim sence?” diye sormuştu. “Yaparsın ne olacak” diye cevap verdiğimde beni ciddiye alacağını hiç düşünmemiştim. Bu aralar kendine almak için bir motor arıyor. Sonra Nordkapp’a doğru yola çıkacak. Eğer motosiklet ile yolculuğu severse oradan Afrika’ya doğru devam edecek.

Facebook: https://www.facebook.com/tatligezin
Blog: http://www.tatligezgin.com

Yolda olduğunu bildiğim gezginler;

Motomacera (Amerika & Latin Amerika)

Sanırım 2014’te Miami’den bir tane motor alıp yola çıkmıştı Erol Aynacı ve hala Latin Amerika’da geziyor. Uzun zaman oldu hatırlamıyorum :))

Facebook: https://www.facebook.com/motomacera
Blog: http://www.motomacera.com

Ride Must Go On (Dünya Turu)

Sanırım Tolga Başol  da 2014 gibi 1,5 yıllığına dünya turu yapmaya çıkmıştı. 2 sene geçti ama dönmeye niyeti yok gibi En son Amerika ve Latin Amerika’yı bitirmişti ve motorunu Avrupa’ya göndermişti. Sırada Afrika var büyük ihtimal.

Facebook: https://www.facebook.com/ridemust
Blog: http://www.ridemustgoon.com/

Motoyol (Latin Amerika)

Namık Kemal Başbay burada motorunu bana bırakarak Latin Amerika’dan bir motor satın alıp kıtada turlamaya çıktı. Giderken “Namık abi ne zaman geleceksin motorun güvende olacak merak etme” dedim. “Bilmem dönerim 7-8 aya kaskosu var kendi motorun gibi bak” dedi. :)) Valla dönemedi de zaten.

Facebook: https://www.facebook.com/motoyol
Blog: http://www.motoyol.com

Arya 2 Arya (Nepal)

Ersin Kılınç bir süre önce yola çıkmıştı ve Otizme farkındalık için Nepal’e doğru yolculuk yapıyor. Ben kendisini Facebook’tan buldum ve takip etmeye başladım. Eğlenceli paylaşımları var.

Facebook: https://www.facebook.com/arya2aryaRideNepal

Ülke Kokusu (Nepal)

Şule Özürün Bendler uzun bir hazırlık sürecinden sonra hayalindeli Nepal yolculuğunu yapmak için yola koyuldu. Kadın gözü ile yolculuğunu paylaşıyor.

Facebook: https://www.facebook.com/ulkekokusu/

Long Path Project (Nordkapp)

Benim de uzun süredir yakın arkadaşım olan Özgür Akman hep söylediği Nordkapp yolculuğuna çıktı sonunda İşleri güçleri halledip çıkamayacak diye endişe ediyordum. Şu anda kuzeye doğru yolda ve yaklaşık 2 ay daha yolda olacak. Zamanı geniş olduğu için Norveç taraflarında bol bol fiyort dönmeyi planlıyor.

Facebook: https://www.facebook.com/longpathproject/

Ride 2 Liveliness (Dünya Turu)

Bülent Esin ile bir motosiklet aksesuarları satan dükkanda tesadüf ederi karşılaşmıştık. Aslında kendisini tanımıyordum. Sırtında kocaman bir sırtçantası ile dalmıştı içeri. Motosikletten daha ziyade sırtçantalı geziyor gibiydi. Son derece güleryüzlü ve mutlu biri gibi gözüktü gözüme ve “Ne oldu yanlış geldin sanırım” gibisinden sataşamadan edemedim. Çok kısa bir muhabbet ettik. Ama ben ne seyahate çıkacağını biliyordum ne de kim olduğunu. Geçenlerde Facebook’ta gördüm “aaa tanıyorum galiba bir yerden” diyince düştü jeton. Neyse laf uzadı. 60 yaşında emekli olduktan sonra hayalini kurduğu 3 yıllık uzun bir dünya turuna çıkmış. İlk hedefi Nepal. Tıpkı yolda tanıştığım ve yaşına bakmadan inadına uzun yolculuklar yapan yabancı gezginler gibi. Ne güzel takdir ettim kendisini. Umarım bir yerlerde karşılaşır daha uzun sohbet etme fırsatı bulurum.

Facebook: https://www.facebook.com/Ride2Liveliness/

Dikiz Aynamda Dünya (Dakar)

Asil Özbay daha önce Balkanlar turu yapmış ve bunu bizlerle paylaşmıştı. Şimdi de İspanya üzerinden Fas’a geçerek oradan Dakar’a kadar inmeyi düşünüyor. Yani en son konuştuğumda Fas’a gideceğini söylemişti ama son paylaşımlarında Dakar’a kadar uzatabileceğini yazmıştı.

Facebook: https://www.facebook.com/Dikiz-Aynamda-Dünya-1003518586326172
Blog: http://www.dikizaynamdadunya.com

 Bi’Dünya Motoyol (Nordkapp)

Mustafa Özdemir ve Selçuk Kavak iki motosikletçi Kayseri’den çıkıp Nordkapp’a sürücekler ve geri dönecekler. Ben kendilerini Facebook üzerinden görüp takip etmeye başladım. Daha çok yeni yola çıktılar.

Facebook: https://www.facebook.com/bidunyamotoyol
Blog: http://www.bidunyamotoyol.com

Yola çıkacağını bildiğim gezginler;

Ayfer & Onur Seyahatnamesi (Alaska To Patagonya)

Ayfer ve Onur Öznar çifti yıllardır hem motosiklet hem de sırtçantalı olarak geziyorlar ve deneyimlerini de inanılmaz ayrıntılı olarak paylaşıyorlar. Şimdiye kadar gördüğüm en yararlı seyahat bloglarından biridir diyebilirim. Yakın zamanda yola çıkacaklar (çıkmış da olabilirler) Alaska’dan Patagonya’ya kadar motorla gezecekler. Benzer zamanlarda aynı rotanın üzerinde olacağımız için bir süre beraber sürebilmeyi ümit ediyorum. Hatta planlar yapıyoruz.

Facebook: https://www.facebook.com/AyferOnur-Seyahatnamesi-150762311703987/
Blog: http://ayferonurseyahatnamesi.com

Ride 2 World (Dünya Turu)

Tuğçe Akbayar ve Fatih Altunkaynak çift olarak 2 tane Yamaha YBR125 alıp yola çıkmayı düşünüyorlar. Sanırım 1 yıldan uzun bir süre de geri dönmeyecekler. Tam olarak rotalarını bilmiyorum. Aslında her ikisini de tanıyorum ama buluşup konuşmaya fırsat olamadı bir türlü. Belki yolda karşılaşırız o zaman rotalarını sorarım.

Facebook: https://www.facebook.com/ride2world/
Blog: https://ride2world.com

CenGo (Afrika)

Cengiz Kahraman ile Sibirya’da tanışmıştık. Kafasına göre gidiyordu ne son durağı ne de nereye gideceği belliydi 4-5 gün tüm Sibirya’yı beraber geçmiştik. Alp (ikiteke) de vardı aramızda. Ne çok gülüp eğlenmiştik yolda. CenGo’nun bu seneki planı Afrika kıtasını geçmek. Hazırlıklara  başladı diye biliyorum ama ne zaman yola çıkacak tam bilmiyorum.

Facebook: https://www.facebook.com/CenGo-745872288873753

Gülşah Merve Yüksel (Nordkapp)

Gülşah sanırım yoldaki en küçük motosikletli kadın gezginimiz. Kendisini tebrik ediyorum zira ben onun yaşında motor nedir bilmiyordum bile Çok yakında yola çıkarak Nordkapp’a kadar gitmeyi planlıyor.

Facebook: https://www.facebook.com/Gülşah-Merve-Yüksel-1645607039008341/

Şimdiye kadar yaptığım bütün uzun soluklu yolculuklarımı Yamaha Tenere XT660ZA ile yaptım. Fakat şimdi küçük motosiklet düşüncesi çok cazip geliyor. Özellikle de Yamaha WR250R ile tanıştıktan sonra. Düşünsenize hafif (130-140kg), küçük ve yeterince güçlü bir motosiklet ile yola gidiyorsunuz. Kesinlikle bir çok şey daha kolay olurdu. Ayrıca neden gezmek için koca koca motorlara ihtiyacımız var ki? Hatırlarsanız Japonya seyahatimde karşılaştığım Alp Zekeriya Saraç (ikiteke) YBR125 ile oralara kadar gelmişti.

Şimdi daha önceki yolculuklarımı kafamdan geçiriyorum. Uzun yolda Tenere varken de 130km/s ile gitmiyordum. Genelde ortalama hızım 90 aralığında oluyor. Sürekli olarak yüksek hızla gitmek oldukça yorucu bir iş. Hem gezilerimde çok acelem de olmadı. Japonya seyahatimde ortalama günde 200km yapmışım. Afrika seyahatimde ise günde 180km. Taşıdığım ağırlığında ortalama 40 kilo civarında olduğunu düşünürsek aslında çok güçlü makinelere ihtiyacım yok. Gerçi şöyle bir gerçek de var; Tenere 660’in güç ağırlık oranı ile WR250’in oranı aynı hatta WR250 bir çıt daha yüksek. Kime 250cc ile gitmeyi düşündüğümü söylesem “zayıf kalmayacak mı?” diyor. Teknik olarak bakınca kalmıyor. Uygulamada da kalmıyor kesinlikle.

Önemli bir diğer nokta ise elde ne varsa onla gitmek. “Ben de gezmek istiyorum ama elimdeki motor küçük ve ya uygun değil…” gibi bir çok cümle duyuyorum ya da okuyorum. Çok uzağa gitmeniz gerekmiyor Osman Gürsoy abimiz Vespa ile dünyaları gezmiş bitirmiş. Demek ki motosiklet bahane maksat yolculuk olsun. Evet benim elimde 2014 model Yamaha WR250R var. Elimizden geldiğince standartlarını bozmadan sadece gerekli olan aksesuarları takıp motoru da çok ağırlaştırmadan yola koyulacağım.

Daha önce Asya yolculuğu için motosiklet ve aksesuarları hakkında bir liste yapmıştım. Bu yolculuk için de WR250 üzerinde yaptığım değişiklikleri ve aksesuarları yazacağım.

İlk karar verilmesi gereken konu; buradan motorla mı yola çıkalım yoksa direk Amerika kıtasına uçak ile gidip oradan iki motor mu satın alalım? Hemen Amerika kıtasına gidip iki motor almak demeyin. Her ikisinin de kendine göre avantajları ve dezavantajları var. Hadi gelin biraz beyin fırtınası yapalım.

Motor ile yola çıkmak;

• Evimdem motora atlayıp yola çıkmayı seviyorum. Şimdiye kadar her seyahatimde böyle yaptım.
• Hali hazırda ikimizin de kullanabileceği ve yola uygun motorları var.
• Tanıdığımız, huyunu suyunu bildiğimiz kısacası kendi motorlarımız ile yolculuk edeceğiz.
• İki motorun Amerika’ya gönderilmesi pahalı olabilir.
• Buradan çıkıp önce Avrupa’ya gidilebilir (Portekiz, İspanya veya Fas olabilir.) ve ordan motorlar gönderilebilir. Böylece asıl seyahat öncesi 3-4 hafta hem birbirimize hem yolculuğa alışırız.
• Hava sıcak olacak. Özellikle İspanya tarafında şehirler ile sıcaklık birleşince çekilmez olabilir.
• Avrupa pahalı daha gezinin başında bütçeyi kaçırabiliriz.
• Schengen vizesi almak lazım.
• Seyahat sonunda belki motorlar orada satılabilir. Böylece dönüş için transfer masrafı olmaz.
• Eğer satılma ihtimali olmaz ise motorları geri getirmek zorundayız.

Amerika kıtasından motor satın almak;

• Öncelikle Amerika’dan alınacak iki tane motor arayıp bulmak gerekiyor. Tabii hem yola hem de bize uygun.
• Ucuz olsun diye 250cc küçük motorlar için göz ucu ile baktım ikinci el ilanlarına ve en azından 10-12 bin$ ayırmak gerekiyor.
• Ayrıca motor için gerekiyorsa parçalarını değiştirmek ve aksesuar almak lazım.
• Dönerken buraya getiremeyeceğimize göre 2 motor da uğraşıp satmak gerekiyor.
• Direk Amerika kıtasından başlayıp daha çok zamanı orada ve Latin Amerika’da geçirebiliriz.
• Belki Avrupa’da harcanan zamana ve paraya gidip Alaska’ya çıkabiliriz.
• Amerika belki Avrupa’dan daha ucuz olabilir. (Hiç gitmedim bilmiyorum)

Sonuç olarak ekvatorun altında mevsim değiştiği için Eylül olana kadar ekvatorun üstünde kalmamız zaten şart. Bu durumda ya zamanı Avrupa’da ya da Amerika’da geçireceğiz. Motorların gönderilmesi dışında buradan motor ile çıkıp gitmek bana her zaman daha cazip geliyor. Hatırlarsanız Japonya’dan motorumu Ro-Ro ile daha uygun getirmiştim. Hatta Matrix Lojistik orada bir ay limanda bekleyen motorumu resmen kurtarız (sponsor olup) ücretsiz getirmişlerdi. Belki yine Ro-Ro bakabilirim. Avrupa’dan Ro-Ro ile göndermek buradan ucuz olabilir. Ayrıca 2 küçük motor ile gidersek daha az yer kaplayacakları için kargo fiyatını da düşürebiliriz.

En iyisi önce ben bir Cengizhan’ın kapısını çalayım. Cengizhan da kim diyenler için Kuzgun’u Japonya’dan kurtarıp buraya getirmemi sağlayan kişidir kendisi Kargo konusunda fikir verecektir. Eğer çok yüksek çıkarsa maliyetler o zaman ikinci alternatifi düşünmeye başlarım.

Kuzgun’u aldığım arkadaşım motoru Moğolistan’a gitmek için almıştı ama işleri güçleri uydurup yola çıkamadı. Motoru da bana “al ben gidemedim sen kesin gidersin bunla Moğolistan’a” diyerek sattı. Yaklaşık 2 yıl sonra gerçekten ben o motorla Moğolistan’a hatta daha da uzağa Japonya’ya kadar gittim. Kime niyet kime kısmet… hayat ne ilginç gerçekten.

Kuzgun ile İstanbul’dan Japonya’ya kadar 23bin kilometre yol yaptım. Yıllardır ve on binlerce kilometre Tenere kullanmış hatta her koşulda test etmiş biri olarak Kuzgun’dan mutlu şekilde ayrılıyorum. Benim için Tenere defteri şimdilik kapanıyor. Hem eski motorum Atılgan hem de Kuzgun için iki ayrı test yazısı yazmıştım.

• http://www.ruzgarinizinde.com/yamaha-tenere-xt660z-ile-kuzey-asya-yollari/
• http://www.ruzgarinizinde.com/yamaha-660-xtz-tenere-ile-afrika-yollari/

Beni Japonya’ya kadar sorunsuz bir şekilde götürdüğü için Kuzgun’a ve böyle amaca yönelin güzel bir motor yaptıkları için Yamaha’ya teşekkür ederim. Eskiden fiyatı da çok uygundu şimdi biraz pahalandı ama uzun yola gitmek için güvenle tercih edilecek bir makinedir.

Umarım Kuzgun’un yeni sahibi de ona iyi bakar ve beraber uzun yolculuklar yaparlar

Japonya’ya giderken daha önce kullandığım gibi Yamaha Tenere XT660ZA (ABS) ile gittim. Neden bu motoru tercih ettim, giderken kullandığım aksesuarlar ve motoru nasıl hazırladım konuların da daha önce yazdım. Detaylı bilgi için onları okuyabilirsiniz. Bunların hepsi de yola çıkmadan önceydi. Peki yol boyunca Kuzgun ile neler yaptım?

Yolculuğum toplam 22.300 km sürdü ve bunun içinde Moğolistan gibi zorlu bir coğrafya da vardı. Yola çıkarken Kuzgun 11 bin kilometre civarındaydı. Bir çok sarf malzemesi yarı ömründe olduğu için yeniledim. Ayrıca yağını ve lastiklerini de değiştirip yola çıktım. Sırasıyla yolculuğun 7.500 ve 15 bininci kilometresinde yağ filtresi ve yağını değiştirdim. Zaten bunun dışında değiştirdiğim herhangi bir parçası olması. Daha önce Afrika yolcuğunda akıllandığım için sarf malzemeyi yanımda taşımak yerine yola çıkmadan değiştirdim.

Sakin bir kullanım ile zincir, dişliler, arka balata (ön zaten çok daha uzun ömürlü) çok rahat 30bin kilometre gidiyor. Hava filtresi ve buji biraz daha yol ve yakıt şartlarına göre değişebilir. Fakat yenilendiği taktirde 20bin kilometre sorunsuz kullanılabilir diye düşünüyorum. Lastikler de aynı şekilde uzun ömürlü bir lastik alıp çok hırpalamazsanız yolculuğu tamamlama olasılığı yüksek. Düzenli havasını kontrol eder, arazide indirir, asfaltta geri şişirir, arazide daha yavaş ve asfaltta daha az ivmelenme ile kullanırsanız o da size karşılığında daha uzun ömür vaadecektir.

Yine Afrika’da deneyimlediğim için Japonya’ya yola çıkarken iç lastiklerimi daha kalın olanlar ile değiştirdim. Çünkü Afrika’da sürekli lastiğim patlıyordu. Değiştirmek işe yaradı. Daha fazla kilometre yapmama rağmen bu yolculuk boyunca arazide hiç lastiğim patlamadı.

Yol boyunca Kuzgun’un başına gelenler.

• Yine Afrika yolculuğunda olduğu gibi ön camın plastik vidaları kırıldı. Yanıma yedek almıştım. 2. kez kırılınca kafa yorup inceledim. Sonunda GPS tutacağı yüzünden kırıldığını anladım. Çünkü ön cam kafa grenajı ile birlikte esniyor ve çok sallantıda GPS tutacağı camın bir yerden sonra esnemesine izin vermiyor. Fakt kafa esnemeye devam ettiği için vidaları kırıyormuş. GPS tutacağını 1 cm ileri aldım bu sorundan kurtuldum.
• Yola çıkarken gidon rulmanlarını yağlamıştım. Fakat geri sıkıştırırken tork anahtarı kullanmadığım için ayarında olmamış. Kazakistan’da ilk araziye girdiğimde gevşediler ve ses yapmaya başladılar. Yolda iki defa onları sıkmak zorunda kaldım.
• 2 defa kum sürüşünde hızlı şekilde düştüm. Her ikisinde de motorda herhangi bir soru olmadı. İlk Moğolistan’ın kuzey rotasının girişinde düşmüştüm. Sağ yan çantanın taşıyıcısı kırıldı. Yanıma aldığım parmak kalınlığındaki plastik kelepçe ile iki yerden tutturup yola devam ettim. Yaklaşık 13 bin kilometre daha bu şekilde kullandım ve tüm Moğolistan’ı da geçtim.

Evet görüldüğü gibi motorun başına hiç bir şey gelemedi. Aslında Afrika’da edindiğim deneyimin burada çok faydası oldu ve 22.300 kilometre yolculuğumu sorunsuz bir şekilde sadece 2 defa yağ değiştirerek tamamladım. Japonya yolculuğunu tamamlayıp döndükten sonra Kuzgun üzerinde yapılan işlemleri ve değişen parçaları da aşağıda listeliyorum;

• Hava filtresi değişti
• Yağ filtresi ve yağ değişti
• Buji değişti (eskisinde sorun yoktu fakat 20bin de bir değişmesi gerekiyor yazıyor.)
• Lastikler değişti

O kadar yoldan geldikte sonra pek de bir şey değiştirmemişim.  İyisiyle, kötüyle uzun bir yolculuğu daha Tenere ile tamamladım. Kısa yolculuklarımı saymazsak Tenere ile 3 büyük yolculuk yaptım ve toplamda 238 günde 52.900 km yol almışım. Kuzey, güney, doğu, sıcak, soğuk, yağmur, çamur, çöl, kum, v.b. aklınıza ne geliyorsa o şartlarda motoru sürdüm. Benim için parasının hakkını fazlasıyla verdi.

Peki bundan sonra ne yapacağım? Aslında dönüşte Kuzgun’u hemen satmayı düşünüyordum. Fakat Kuzgun Japonya’dan geç geldi. Havalar soğuduğu için (WR250R fazla havadar) biraz daha binmeye devam edim dedim ve kaldı. Fakat havalar ısınınca satacağım. Çünkü bir sonraki yolculuğu daha küçük bir motosiklet ile yapmaya karar verdim. Çok büyük ihtimal 250’lik bir makine olacak. Belki şu anda kullandığım WR250R olur belki de olmaz şimdilik plan program yapmadım.

[See image gallery at www.ruzgarinizinde.com]

[See image gallery at www.ruzgarinizinde.com]

Bilmeyenler için Aral gölü hakkında kısaca bilgi verim. Çünkü ben hikayesini çok hüzünlü buluyorum  Aral gölü Asya’nın ikinci büyük, dünyanın ise dördüncü büyük gölüdür. Zamanında burası gölün her iki ucundaki iki büyük limanı ile tanınırmış. Bunlardan biri gölün kuzeyinde Kazakistan’ın Aral şehri, diğeri güneyinde Özbekistan’ın Muynak şehridir. O zamanlar Aral 22 farklı (4’ü buraya özel) zengin balık stoğunu barındırıyormuş. 1960’larda Sovyetler Birliği pamuk üretimini arttırmaya karar verir. Neden pamuk derseniz pamuk “ak altın” olarak bilinir ve birçok sanayi koluna hammadde sağladığı için çok stratejiktir. Pamuk ekimi için çölleri sulamak üzere Aral’ı besleyen Amuderya (Ceyhun) ve Sirderya (Seyhun) nehirlerinin üzerine iki büyük baraj yapılır ve suyun yönü çöle kaydırılır. Bu da Aral’ın sonunu getirmiş. Çünkü sıcak yüzünden çok fazla buharlaşma olmuş ve gelen sular da Aral’ı besleyememiş. Sadece 10 yıl sonra %20’si kurumuş. 30 yıl sonra %40’ı kurumuş.

Günümüzde ise %90’ı tamamen kuruyup çöl olmuş. Göl ve balıklar gidince ekolojik şartlar çok değişmiş, insanlar göç etmişler. Ayrıca göldeki su buharlaşıp uçunca geriye kalan toz ölümlere sebep olmuş. Gölün tabanında kalan kimyasal kalıntılar bölgede rüzgarların çok omasından dolayı bin kilometre çapında bir bölgeye yayılmış. Zaten kurak olan bölge de tarım ürünlerini ve insan sağlığını etkilemeye başlamış. 1960’dan önce %2 olan 5 yaşı altındaki çocuk ölümü oranı göl kuruduktan sonra %10’a yükselmiş. Bu oran dünya sağlık örgütünün verdiği ortalamanın 3 katıdır. Sonuç itibari ile bölge gittikçe çölleşmiş ve kimsesizleşmiş. Sadece bunlar da değil rüzgarlar artınca pamuk ekili bölgeleri de etkilemiş ve pamuk azalmaya başlamış.

Evet Sovyetler Birliği pamuk üretiminde dünyada ikinci sıraya yerleşmiş ama beraberinde dünyanın insan eliyle yapılmış en büyük çevresel felaketini de yapmış. Çok üzücü, özellikle gelip kendi gözlerim ile görünce daha çok üzüldüm. İlk fotoğraflarda 1960 yılı ve günümüzde gölün nasıl göründüğü gözüküyor.

[See image gallery at www.ruzgarinizinde.com]

[See image gallery at www.ruzgarinizinde.com]

Videoda motora başlama maceram, seyahatlerim ve daha bir çok konu üzerine soruları cevapladım. Biraz uzun ama hem sohbet etmişiz hem de bol bol gülüp eğlenmişiz.

Ayrıca video dışında daha önce verdiğim röportajı da Biz Evde Yokuz sitesinden okuyabilirsiniz.

http://www.bizevdeyokuz.com/ruzgarin-izinde-serkan-sogut