tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381Tue, 21 Jul 2026 09:19:41 +0000s0wha1စက္တင္ဘာလ ျမန္မာျပည္ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွတ္တရဗဟုသုတ ျဖစ္ဖြယ္my Poemsရုပ္သံမွတ္တမ္းBirthday Wishေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈPoemsmy feelingရႉခင္းဓာတ္ပံုဟိုဒီအေၾကာင္းကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ေလာဓေလးTagျမန္မာစာအေဖနဲ႔ အေမဟာသေၾကညာခ်က္၀မ္းနည္းတဲ႔စာဘာသာေရးလမ္းျပၾကယ္ စာၾကည့္တိုက္ (စကၤာပူ)s0wha1http://s0wha1.blogspot.com/noreply@blogger.com (s0wha1)Blogger376125tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-5816849647205031887Fri, 03 Feb 2012 01:00:00 +00002012-02-03T09:00:00.584+08:00ဘာသာေရး<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္ျပဳတဲ႔ကံက လွည္းဘီးပမာ တေကာက္ေကာက္ လိုက္တယ္ဆိုတာ အဲဒီကံေတြက လိုက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ရွိၿပီး ပ်က္၊ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္တတ္တဲ႔ သေဘာအရ ပ်က္သြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ရဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတာ႔ က်န္ခဲ႔တယ္။ ဒီဂုဏ္သတၱိေတြက စိတ္ဆႏၵျပင္းျပမႈေပၚ မူတည္ၿပီး သက္ေရာက္လာပါတယ္။ ဒီလိုကေန မေကာင္းတာ လုပ္ရင္ မေကာင္းတဲ႔ကံ၊ ေကာင္းတာ လုပ္ရင္ ေကာင္းတဲ႔ကံဆိုၿပီး ျဖစ္လာတာ။<br /><br />ကိုယ္လုပ္သမွ်ကံတိုင္း အက်ိဳးေပးတတ္တယ္ဆိုေပမယ္႔ အေဟာသိကံျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတဲ႔ ကံေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီဂုဏ္သတၱိေတြ အက်ိဳးေပးဖို႔ ဘယ္အရာကမွ ဖန္တီးထားတာ မဟုတ္သလို၊ ဘယ္ဖို႔စ္ကမွ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ျဖစ္ခိုင္းထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာ၀အတိုင္း ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ အမွန္တရား တခုပါပဲ။ ကံေတြက တန္းစီၿပီး အစဥ္လိုက္အတိုင္း အက်ိဳးေပးတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီကံေတြ အက်ိဳးေပးဖို႔ကေတာ႔ ကိုယ္႔စိတ္ဆႏၵျပင္းထန္မႈ၊ ေဇာထက္သန္မႈပၚမွာပဲ မူတည္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ လက္ရွိ ကိုယ္ျပဳမူေနတဲ႔ ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ၀ဋ္ေၾကြးလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ္က မေကာင္းမႈတခုကို စိတ္ေဇာသန္သန္နဲ႔ ျပဳမိတယ္ဆိုရင္ ေနာင္ဘ၀ထိ မေစာင္႔ဘဲ ၇ လ၊ ၇ ႏွစ္အတြင္း ၀ဋ္ျပန္လည္တတ္တယ္၊ အဲဒီကံရဲ့ ဂုဏ္သတၱိက ျပန္အက်ိဳးေပးတတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ လုပ္လုပ္ မရပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ္႔ မေကာင္းမႈ တခုကို မသိလို႔ ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္ခ်င္ဘဲ လုပ္လိုက္ရတာျဖစ္ေစ၊ စိတ္ဆႏၵနည္းပါးစြာနဲ႔ ျပဳမိရင္ေတာ႔ အဲဒီ မကာင္းမႈကံက ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးေပးတာ နည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ( ေနာက္ ၂ ဘ၀၊ ၃ ဘ၀ေရာက္မွ ျဖစ္ေစ) ျပန္အက်ိဳးေပးမွာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ... ဒါကေတာ႔ ကၽြန္မ နားလည္သေလာက္ ကံနဲ႔ ကံရဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈပါ။ အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ႔ ကံ၊ ကံရဲ့အက်ိဳးဟာ သိပၸံသေဘာအရ action and reaction ပါပဲ။ ကိုယ္ျပဳလိုက္တဲ႔ ကံ (အလုပ္) အတိုင္း ကိုယ္႔ဆီ ျပန္သက္ေရာက္လာတာပါ။<br /><br />_______________________<br /><br />ကံ၊ ကံရဲ့ အက်ိဳးကို ေနာက္တမ်ိဳး ရွင္းျပရရင္ ေခြးကို ပိတ္ကန္လို႔ ေခြးက ျပန္ကိုက္တဲ႔ ဥပမာကို ေပးရမွာပဲ။ ေခြးကို ကိုယ္က နာေစခ်င္တဲ႔ဆႏၵနဲ႔ ပိတ္ကန္လိုက္တဲ႔အတြက္ ေခြးကလည္း ကိုယ္႔ကို ျပန္ကိုက္တယ္။ အဲဒီအတြက္ ေခြးနာသလို၊ ကိုယ္လည္း ျပန္နာရတယ္။ ဒါဟာ ဘယ္သူကမွ ဒီလိုလုပ္လုိ႔၊ ဒီလိုျပန္ျဖစ္ရမယ္လို႔ ဖန္တီးထားတာ မဟုတ္။ ခိုင္းေစထားတာလည္း မဟုတ္။ ဘာ force မွလည္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ရွင္းပါတယ္။<br /><br />အဲဒါနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေခြးကို ကိုယ္က ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ဆက္ဆံတယ္။ အစာေရေတြ တိုက္ေကၽြးမယ္ ဆိုရင္... အဲဒီေခြးကလည္း ကိုယ္႔ကို ပါးလ်က္ နားလ်က္နဲ႔ ခ်စ္ခင္စြာရွိၿပီး အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ ကိုယ္႔အႏၱရာယ္ကို သူ႔အသက္နဲ႔ လဲၿပီးေတာင္ ကာကြယ္ေပးတတ္ပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားအတိုင္း ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတဲ႔အက်ိဳး သက္ေရာက္မယ္၊ မေကာင္းတာလုပ္ရင္ မေကာင္းတဲ႔အက်ိဳး ျပန္ရမယ္... ဒါပါပဲ။<br /><br />အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ ဒါဟာ သဘာ၀အတိုင္း ရွိေနတဲ႔ action and reaction ပါပဲဆိုတာ...<br /><br />_______________________<br /><br />ဒီကံ၊ ကံရဲ့အက်ိဳး action and reaction ဟာ ဘာသာတရားနဲ႔ မဆိုင္၊ လူမ်ိဳးနဲ႔ မဆိုင္ သူ႔အလိုလို ရွိေနတဲ႔ သဘာ၀တရားႀကီးတခုသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီဘာသာကိုးကြယ္သူေတြမွာ မျဖစ္ဘူး၊ ဟိုဘာသာကိုးကြယ္တဲ႔သူေတြမွာ မရွိဘူးဆိုတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သတၱ၀ါတိုင္း ကိုယ္ျပဳတဲ႔ action အတိုင္း ကိုယ္ တန္ျပန္ခံရမယ္႔ reaction ကို လက္ခံရရွိၾကမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒီသေဘာတရားကို ျမတ္စြာဘုရားက လူေတြ အမွန္အတိုင္း သိျမင္နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ေဟာၾကားေတာ္မူလို႔သာ ဗုဒရဲ့ တရားေတာ္ ျဖစ္လာရတာ... တကယ္ေတာ႔ ဒါႀကီးက ျမတ္စြာဘုရား မေဟာၾကားလည္း ရွိေနၿပီးသား သဘာ၀တရားႀကီးပါ။ ေကာင္းမႈလုပ္တဲ႔အတြက္ ကုသိုလ္ကံ၊ မေကာင္းမႈ လုပ္တဲ႔အတြက္ အကုသိုလ္ကံဆိုတဲ႔ မတူညီတဲ႔ အေခၚအေ၀ၚပဲ ကြာျခားပါတယ္။။<br /><br />ဒါဟာ ကၽြန္မ နားလည္ထားတဲ႔ ကံ၊ ကံနဲ႔ အက်ိဳးပါ။<br /><br /><br />s0wha1<br /><br /></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-5727882123572308831Mon, 30 Jan 2012 13:32:00 +00002012-01-30T21:42:32.463+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhausDTZu8QL-iWnW19f7T5CYhjVQ6NaBjD4yE-YbrCOp2vDIUQekgn8LNKl48HUuSwADn9fEEskCxZ8dGjPRVcnrXYkLkPe3aHVGW7LdV73teMzk5SThUmgA1s9EtnWd-6ckUS2_1JACc/s1600/333796_171175432988002_100002866393727_222543_1088845454_o.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 411px; height: 202px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhausDTZu8QL-iWnW19f7T5CYhjVQ6NaBjD4yE-YbrCOp2vDIUQekgn8LNKl48HUuSwADn9fEEskCxZ8dGjPRVcnrXYkLkPe3aHVGW7LdV73teMzk5SThUmgA1s9EtnWd-6ckUS2_1JACc/s320/333796_171175432988002_100002866393727_222543_1088845454_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703419850072857186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span class="hasCaption">၁။ ရင္း(၆)တြင္က်ဆံုး<br />1.ရန္ရွင္း(ျမင္းျခံ)<br />2.ေပါသြပ္ (ေခၚ) ေအာင္ျမင့္ထြန္း (ကသာ)<br /><br />၂။ စစ္ေၾကာေရး (ဗဟို) က်ဆံုး<br />3.ျပည့္စိုးႏိုင္ (ရန္ကုန္)<br />4.ခင္ေမာင္စိုး (အင္းေတာ္)<br />5.ေဇာ္ဝင္းခ်စ္ (ဗန္းေမာ္)<br />6.ဝင္းသိန္း (ဝန္းသို)<br />7.ေက်ာ္ေက်ာ္ဦး (ကသာ)<br />8.ေက်ာ္ေဌး (မႏၱေလး)<br />9.ရာကြပ္ (မင္းမင္း ထမင္းဆိုင္၊ရင္က်န္း)<br /><br />၃။ စစ္ေၾကာေရး ဒါဏ္(ဗဟို)<br />10.ဦးစိန္ (ရန္ကုန္)<br />11.အားစိုက္ (ေခၚ) တင္ေမာင္ေအး(ကသာ)<br /><br />၄။ တခ်က္လြတ္ အမိန္႔ျဖင့္ ဓါးျဖင့္ခုတ္ခံရသူ-<br />12.စိုးဝင္းသန္း (မႏၱေလး)<br /><br />၅။ ေသြးပ်က္ေအာင္ ေခါင္းျဖတ္ျပခံရသူ-<br />13.ေက်ာ္ေဝ (မနၱေလး)<br /><br />၆။ ေထာင္မွဴးရဲ့ နံခ်ပ္ကူ စမ္းသပ္ခံရသူ-<br />14.ေအာင္မင္း (မႏၱေလး)<br /><br />၇။ စစ္ေၾကာေရး(ဗန္းေမာ္)က်ဆံုး<br />15.စိုးမင္းေအာင္ (မႏၱေလး)<br />16.ေအးေက်ာ္ (မႏၱေလး)<br />17.တင့္လြင္ (ျမစ္ၾကီးနား)<br /><span><br />၈။ ေျခေထာက္မီးဖုတ္ခံထားရသျဖင္</span><wbr><span class="word_break"></span>့ စခန္းေရႊ႔စဥ္ ပစ္သတ္ က်ဆံုး<br />18.ဝင္းေနာင္ (ရန္ကုန္)<br /><br />၉။ ရင္းမွဴး မူးျပီးေသနတ္ရမ္း က်ဆံုး<br />19.ဦးေအာင္ကိုး (ဗန္းေမာ္)<br /><br />၁၀။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ေခါင္းျဖတ္ပြဲ က်ဆံုး (၁၅)မွ<br />20.ကိုခ်ဳိၾကီး (မနၱေလး)<br />21.ဦးေသာင္းျမင့္ (တန္႔ဆည္)<br />22.ဗိုလ္သာဓု (မိုးေကာင္း)<br />23.ဗိုလ္တူးတူး (ျမစ္ၾကီးနား)<br />24.မခင္ခ်ဳိဦး (ရန္ကုန္)<br />25.ရန္ေအာင္(ေခၚ) ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (မႏၱေလး)<br />26.ေဌးျမင့္ဝင္း (ရန္ကုန္)<br />27.သက္ႏိုင္ (ရန္ကုန္)<br />28.ေအးျမင့္ (ကသာ)<br />29.ေမာင္ေမာင္ (ကသာ)<br />30.ေက်ာ္ေက်ာ္မင္း (ကန္႔ဘလူ)<br />31.ေဇာ္ၾကီး (ေခၚ) လွျမင့္ (တပ္ကုန္း)<br />32.ေအာင္ဖိုး(ေခၚ) ေအးသက္လတ္ (ရန္ကုန္)<br />33.ေမာင္ေမာင္ၾကြယ္ (ရန္ကုန္)<br /><br />၁၁။ (၅၅)ေယာက္ထြက္ေျပးစဥ္ လမ္းတြင္က်ဆံုး<br />34.ေအာင္ေက်ာ္ျမင့္ (ရန္ကုန္)<br /><br />၁၂။ NB ျဖစ္ေျမာက္ေရး အသက္ေပးက်ဆံုး<br />35.လႊမ္းမိုး (ေခၚ) ကိုျမင့္ (မိုးေကာင္း)<br />36.ေအာင္ေက်ာ္ (ရန္ကုန္)<br /><br />၁၃။ စစ္ကိုင္းတိုင္း ျဖစ္ေျမာက္ေရး အစုလိုက္က်ဆံုး<br />37.ဦးေက်ာ္ေက်ာ္အုန္း (တန္႔ဆည္)<br />38.သိန္းသန္း (ေကာလင္း)<br />39.ၾကည္မိုး (ကၽြန္းလွ)<br />40.စိုးၾကီး (ေကာလင္း)<br />41.ကိုဦး (ေကာလင္း)<br />42.ေဇာ္ကို (ေကာလင္း)<br /><br />၁၄။ သီးျခားက်ဆံုး<br />43.ျမတ္ကိုကို (မႏၱေလး)</span><div class="fbPhotoTagList" id="fbPhotoPageTagList"><span class="fcg"><br /></span></div></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post_651.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-7939982875941605592Mon, 30 Jan 2012 13:25:00 +00002012-01-30T21:31:38.770+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/397227_171161916322687_100002866393727_222531_783128628_n.jpg" alt="" /></span></p></span></span></div><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> <span class="fbUnderline"><strong><br /></strong></span></p><p><span class="fbUnderline"><strong>ေၾကြရဲေသာၾကယ္မ်ား</strong></span> </p><p> (၁) </p><p> ၁၉၉၀ ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ရက္ေတြမွာေပါ့။</p><p>အထက္ျမန္မာျပည္၊ကသာဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးကေက်ာင္းသားလူငယ္ေလး(၇)ေယာက္ဟာ</p><p>စိတ္ကူးယဥ္တယ္ပဲေျပာေျပာ</p><p>ယံုၾကည္ခ်က္လို႔ပဲဆိုဆို</p><p>ေရြးခ်ယ္စရာနည္းေနတဲ့ၾကားက ေတာ္လွန္ေရးတစ္ခုမွာ ပါ၀င္ဖို႕ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပိုင္းက</p><p>ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရွိရာကို ထြက္ခြာဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။</p><p> </p><p>သူတို႕ဆိုတာ သပိတ္ကတည္းက အတြဲညီခဲ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုး KIA ရင္း(၆)ကို လမ္းေၾကာင္းရွာထြက္ခဲ့ၿပီးသူေတြေလ။ အဆက္အသြယ္လည္း ရ ထားၿပီေပါ့။</p><p>တကယ္တမ္းသြားၾကမယ္လည္းဆိုေရာ</p><p>တစ္ေယာက္… တစ္ေယာက္ ပုတ္ခ်ေနၾကရဲ႕။</p><p>“ေပါသြပ္ မင္းမလိုက္သင့္ဘူး။မင္းက အေမအိုႀကီးနဲ႕ သားအႀကီဆံုး။”</p><p>“ေမာင္ေမာင္ မင္းမလိုက္သင့္ဘူး။ မင္းမိဘ သေဘာမတူရင္ မလုပ္သင့္ဘူး။”</p><p>“ကိုေအးျမင့္ ခင္ဗ်ားက သစ္စက္လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပဲ လုပ္လိုက္မယ္။” စသျဖင့္….</p><p>ဒါေပမယ့္ ေျပာလို႕လည္း မရၾကပါဘူး။</p><p>ကိုေအးျမင့္ကဆိုတယ္။</p><p>“မင္းတို႕လို ေက်ာင္းသားေတြကေတာင္ တိုင္းျပည္အတြက္စြန္႕ၾကေသးတာပဲ။”</p><p>“ငါကဘာလို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ အလုပ္မလုပ္ရမွာလဲ” တဲ့</p><p>ေနာက္ဆံုးေတာ့ …</p><p>သူတို႕ (၇)ဦးကို သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ Lucky 7 လို႕ ေခၚတြင္လိုက္ၾကသတဲ့။</p><p>အဲဒီမွာ ေပါသြပ္က အဆိုတခု ျပဳတယ္။</p><p>“တို႕ေတြအားလံုးေတာ့ အသက္ရွင္မယ္မထင္ဘူး။”</p><p>“တခ်ဳိ႕ေသလိမ့္မယ္။ တခ်ဳိ႕က်န္မယ္” တဲ့။</p><p>အဲဒီက်ရင္ …</p><p>“ရွင္တဲ့သူေတြက ေသသြားတဲ့သူေတြအတြက္</p><p>အမွတ္တရ ေစတီေလးျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာက္တိုင္ေလးျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေပးဖို႕လိုလိမ့္မယ္” တဲ့။</p><p>အားလံုးသေဘာတူခဲ့ၾကတယ္။ ျဖစ္ေစရမယ္ေပါ့။</p><p> </p><p>(၁)</p><p>ပါေဂ်ာင္ေဒသ ရက္စြဲေတြမွာေတာ့</p><p>သူတို႕ဟာ ေနာင္ရာပါမွာ အပတ္စဥ္(၆)စစ္ေရးသင္တန္းတက္ခဲ့ၾကတယ္။</p><p>ABSDF ရဲေဘာ္ေတြျဖစ္ခဲ့ၿပီေပါ့။</p><p>သူတို႕ဟာ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ သင္တန္းသားေတြအျဖစ္ နာမည္ႀကီးခဲ့တယ္။</p><p>ဂစ္တာတီးေကာင္းၾကသလို ေဘာ္လီေဘာရိုက္လည္း ညီညြတ္ၾကသတဲ့။</p><p>(အက်ဥ္းသားဘ၀မွာေတာင္ တရားခံမ်ားအျဖစ္ တစ္သင္းထြက္ေပးခဲ့ရေသးသတဲ့။)</p><p>အဲဒီတုန္းကေတာ့</p><p>ABSDF (ကခ်င္)အေနနဲ႔ပဲ ဗဟိုေကာ္မတီအမည္ခံ လူတစ္စုက ႀကီးစိုးေနခ်ိန္</p><p>ABSDF (စစ္ကိုင္း)ျဖစ္ေျမာက္ေရးကလည္း ႀကိဳးပမ္းေနခ်ိန္ေပါ့။</p><p>ABSDF (ကခ်င္)အုပ္စီးထားတဲ့ ေက်ာင္းသာတပ္မေတာ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ABSDF (အထက္္ဗမာျပည္) ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။</p><p>ႀကိဳးပမ္းတဲ့သူ အသတ္ခံရမွာဆိုတဲ့ ဦးေက်ာ္အုန္းတို႕ အုပ္စု ၊စစ္ကိုင္းတိုင္း ေက်ာင္းသားမ်ားကေတာ့ ဂ်ဳိးျဖဴစစ္ေၾကာင္း(ရင္း-702)အေနနဲ႔ ဥရုေခ်ာင္းဖက္ကို KIA 251နဲ႕အတူ ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။</p><p>(သူတို႕လည္း သီးျခားခြဲထြက္မႈနဲ႕ အစုလိုက္ အသတ္ခံရတာပါပဲ။)</p><p>ေဒသစြဲမရွိတဲ့သူတို႕တစ္ေတြကေတာ့ ေနာင္ရာပါစခန္းမွာပဲ သင္တန္းတက္ရင္းက်န္ေနခဲ့ၾကတယ္။</p><p>သူတို႔ဆိုတာက</p><p>ေက်ာ္ေက်ာ္ဦး (ဒု-ႏွစ္၊ပထ၀ီ၊စာေပးစာယူ၊ေရႊဘိုေကာလိပ္)</p><p>ေပါသြပ္(ခ) ေအာင္ျမင့္ထြန္း(ဒု-ႏွစ္၊ရူပေဗဒ၊ေရႊဘိုေကာလိပ္)</p><p>ေအးျမင့္(သူတို႕ေတြရဲ႕သူငယ္ခ်င္း၊ လူငယ္တစ္ေယာက္)</p><p>ေမာင္ေမာင္ (ဒု-ႏွစ္၊IR မႏ ၱေလးတကၠသိုလ္)</p><p>ဒႆ (ခ)ေမာင္ေမာင္ခင္ (ဒု-ႏွစ္၊ရူပေဗဒ၊ေရႊဘိုေကာလိပ္)</p><p>ေက်ာ္ဇင္ထြန္း(ခ)က်ားပ်ံ (ဒု-ႏွစ္၊ဓာတု၊ေရႊဘိုေကာလိပ္)</p><p>ဖိုးဆန္း(ခ) ဆန္း၀င္း (ဒု-ႏွစ္၊ရူပေဗဒ၊ေရႊဘိုေကာလိပ္) ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြေပါ့။</p><p>ေနာက္ေတာ့ ….</p><p>ေက်ာ္ေက်ာ္ဦးက တိုက္ခိုက္ေရးတပ္သား(ရင္း-11နယ္ေျမ) ေအာင္ျမင့္ထြန္းက တိုက္ခိုက္ေရးတပ္သား(ရင္း-6 နယ္ေျမ) ေက်ာ္ဇင္နဲ႕ ဒႆ က ဗန္းေမာ္တပ္ရင္း ခရိုင္ရံုး</p><p>ကိုေအးျမင့္က ေဆးတပ္သားသင္တန္းတက္</p><p>ဖိုးဆန္းက ျပန္ၾကားေရးရုံးတာဝန္</p><p>ေမာင္ေမာင္က ကြန္မန္ဒိုအထူးတပ္မွာ တာဝန္ယူခဲ့ၾကတယ္ေလ။</p><p>သိပ္ေပ်ာ္စရာ လြမ္းစရာအခ်ိန္ေတြေပါ့။</p><p> </p><p>(၃)</p><p>၉၁ ရွစ္ေလးလံုး (၃)ႏွစ္ေျမာက္အၿပီးမွာေတာ့ သူတို ့အားလံုးဟာေထာက္လွမ္းေရးတဲ့</p><p>ဟုတ္သတဲ့၊ အားလံုးတညီတညြတ္ထဲ ဝန္ခံၾကသတဲ့</p><p>ABSDF ဗဟိုက သံေယာင္လိုက္သံုးတဲ့ သူလ်ိဳေဖာ္ထုတ္ပြဲႀကီးမွာ</p><p>ဖိုးဆန္းက သူငယ္ခ်င္းေထာက္လွမ္းေရးေတြကို ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းတင္ဘဝကေန တာဝန္လဲၿပီးေရာ.. သူလည္းေထာက္လွမ္းေရးျဖစ္ကေရာ…</p><p>ဗန္းေမာ္ခရုိင္ေရာက္တံုး ကင္းတာဝန္က်တဲ့ ေမာင္ေမာင္ ကို ေရခပ္ဆင္းတဲ့အက်ဥ္းသားဒႆက ေတာင္ကုန္းေပၚကေန ခြဲမွဴးသက္ထြန္း အကဲခပ္ေနတဲ့ၾကားက “ေမာင္ေမာင္ ငါတို ့ကိုထားခဲ့ မင္းေျပးေတာ့လ႔ို”ေရခပ္ရင္းေျပာေပမဲ့</p><p>သစၥာရွိစြာအဖမ္းခံရင္း ေထာက္လွမ္းေရး ျဖစ္ခဲ့</p><p>ေဆးေက်ာင္းလို ့ေခၚတဲ့ ေဆးတပ္သားသင္တန္းဆင္းေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီး လူခ်စ္လူခင္မ်ားတဲ့ ကိုေအးျမင့္က “အေမေရ အေမ့သား ဆရာဝန္ႀကီးျဖစ္ၿပီ”လို ့</p><p>လွည္ ့ေအာ္ေနတံုး ဖမ္းလိုက္ေတာ့လဲ ေထာက္လွမ္းေရးပါဘဲ-</p><p>ေခါင္းအင္မတန္မာတဲ့ ေက်ာ္ဇင္ (ေခါင္းမပါဘဲ ျပန္ေထာင္ထ မာႏုိင္တဲ့ ရန္ေအာင္ကလြဲရင္)က အဖမ္းခံရၿပီးခ်ိန္ အိမ္သာထြက္ခ်ိန္မွာ သူ ့အသံကိုနားစြင့္ၿပီး အတူလိုက္ထြက္လို ့ေက်ာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ရင္း ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ</p><p>“ငါ့ကို အကုန္လႊဲခ် ၊မင္းလြတ္ေအာင္ရုန္း’’ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆိုေတာ့ ေနာက္မွသိရတာ လႊဲမခ်ရက္လို႕ သူလည္းပါတယ္ဆိုၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးဘဝနဲ႕ေနခဲ့</p><p>ဒႆ ကေတာ့ ကိုထိန္ေျပာသလို ဒဏ္ရာအမ်ားဆံုးနဲ႕လူသားပါပဲ။ တာဝန္ေပးလို႕ ေရႊလီကို သံႀကိဳးနဲ ့နဂၢတစ္သြား၀ယ္ၿပီး ျပန္ျပန္ခ်င္း အဖမ္းခံခဲ့ရသတဲ့။</p><p>သူ႕ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္မႈအထိ အက်ဥ္းစံရက္စက္မႈမ်ားနဲ႕ ၈လနဲ႕၅ရက္ၾကာခဲ့သတဲ့။</p><p>Ok ေျပာျပတာက ေရအိုက္မွာ ေရတြင္းလိုစက္သီးတန္းဆင္ ေျခေထာက္ကေဇာက္ထိုးဆြဲ ေရထဲကို မ်က္ႏွာႏွစ္ၿပီး ေခါင္းကိုနင္းထားတာေတာင္ ျပန္ေပၚလာတိုင္း “ေက်ာင္းသားကြ”လို႕ေအာ္သတဲ့။</p><p>91 ႏို၀င္ဘာလရဲ႕ အေအးလႈိင္းျဖတ္ခ်ိန္၊ ႏွင္းမုန္တိုင္းနဲ႕ မိုးသီးေတြက်၊ႏွင္းထုက မိုးရြာသလို တစ္ထြာတစ္မိုက္တက္တဲ့ (၁၀)ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ႀကံဳရတဲ့ ရာသီဥတုႀကီးမွာ အ၀တ္မပါ ေဘာင္းဘီတိုနဲ႕ ႏွင္းေတာထဲပစ္ထားရင္း “ဟ မေသဘူးဟ၊ဆိုၿပီး ေရတစ္ပံုးၿပီးတစ္ပံုး နာရီ၀က္ျခားၿပီးေလာင္းတာေတာင္ မေသတဲ့ဖိုးဆန္းကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးပါ တဲ့။</p><p>ထားပါေတာ့ေလ။</p><p>Lucky 7 ေတြပဲ။</p><p>ေက်ာ္ေက်ာ္ဦးက ရင္း(၁၁)က အျပန္ ဗဟိုမွာ စစ္ေၾကာေရးနဲ႕ ေသခဲ့ရ။ ဒီဇင္ဘာ ၂၅ရက္ ခရစ္စမတ္ည မနက္ ၄နာရီမွာ။ မနက္ ၉နာရီက်ေတာ့ ျမဳတ္ၿပီးပါၿပီ။ ေၾကြလြင့္ ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါ။</p><p> ေပါသြပ္(ခ)ေအာင္ျမင့္ထြန္းကို တပ္ရင္း(၆) တစ္ညမွာ ဘာမွေမးမေနေတာ့ပဲ ဗဟုိအမိန္ ့ နဲ႔ ညတြင္းခ်င္း အခုတ္္ခံ ခဲ့ရပါတယ္၊သူလိုပါဘဲ ရင္း(၆)အသတ္ခံ တစ္ျခားတစ္ဦးက အိႏၵိယcampနဲ ့အဆက္အသြယ္ယူၿပီးျပန္ေရာက္တဲ့ရန္ရွင္း(ျမင္းၿခံ၊ေရဇင္းစိုက္ပ်ိဳးေရး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား)ပါ၊သူ ့ကိုလဲ ညတြင္းခ်င္းပါပဲ… သတ္လိုက္ၾကျပန္တယ္ေလ၊ ေအာ္ - ၾကယ္ပြင့္ေတြေၾကြေပါ့</p><p>ေမာင္ေမာင္နဲ ့ကိုေအးျမင့္က ျပည္ေထာင္စုေန ့မွာ ေခါင္းျပတ္ရတယ္</p><p>မဟုတ္မခံ ေမာင္ေမာင္နဲ ့ပါးစပ္သြက္တဲ့ ေအးျမင့္ကိုအရွင္မထားရဲဘူးထင္ပ၊</p><p>ဘာခႏၶာကိုယ္ ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္မရွိ၊ေျချပတ္လက္ျပတ္မျဖစ္ဘဲ ထည့္သတ္လုိက္တာေပါ့</p><p> ရွင္တာက ဒႆ၊ဖိုးဆန္း၊ေက်ာ္ဇင္</p><p>ဒႆ၊ေက်ာ္ဇင္ဆိုရင္ အခ်ဳပ္ကိုဦးေဆာင္ျပန္စီးခဲ့တဲ့ သူေတြထဲက</p><p>ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ရဲဘက္အလုပ္စခန္းသံုး စူးကေလး၊ေဆာက္ကေလးနဲ ့ကင္းစခန္းတစ္ခုလံုးကိုစီးလိုက္ခ်င္ေပမယ့္…</p><p>က်န္းမာေရးခ်ိဳ ့တဲ့ေဖာေယာင္ကိုင္းေနသူေတြ၊မိန္းကေလးေတြ၊သံေျခက်င္းမျဖဳတ္ရေသး သူေတြကို ငဲ့ၿပီးျပန္ဆုတ္ခဲ့ ရသတဲ့</p><p> ကိုထိန္ေျပာသလိုပါဘဲ၊ျပန္ေရာက္လို ့ မႏ ၱေလးတကၠသိုလ္္စာေပးစာယူတက္ၾကေတာ့ ေက်ာင္းသားအေရးတစ္ခုမွာ သူတို ့ဟာ အျခားမေသသူ ok ၊ကံျမင့္ဦး တို ့နဲ ့ပြဲတက္ၾကျပန္သတဲ့၊ တေယာက္ကတက္တရားေဟာလို ့ဝိုင္းဆြဲရသတဲ့…</p><p>အဲဒါပါဘဲ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုၿပီးဘယ္ေလာက္သတ္ခ်င္စရာေကာင္းလဲ</p><p> ABSDFစစ္ေဆးေရး(သို ့)စစ္ေၾကာေရးဖြဲ ့ၿပီးျပန္စစ္ေတာ့မယ္၊ေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ေၾကာင္း အသိသက္ေသ(၂)ဦးရဲ ့ ေထာက္ခံခ်က္ လိုတယ္ဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးအၿပီးဝတ္သြားတဲ့ ဦးဇင္းႀကီးဒႆက ရီေနတယ္၊</p><p>ထပ္သတ္ခ်င္လို ့ထင္ပါရဲ ့တဲ့-</p><p> </p><p>(၄)</p><p>ကဲဗ်ာ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ဒါပါဘဲ-</p><p> Lucky 7 ေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ႀကီးမ်ား</p><p> (၇)ေယာက္စလံုးေထာက္လွမ္းေရးျဖစ္သြားတဲ့ဇာတ္</p><p> (၄)ေယာက္ေသ၊(၃)ေယာက္ရွင္ေပါ့</p><p> ေၾကြရဲေပမဲ့ ေၾကြပံုေၾကြနည္းမ်ား မွားေနသလား မသိ</p><p>တခုခက္ရဲ ့ဘယ္မိဘကမွ မယံုရဲ၊မယံုခ်င္ လက္မခံခ်င္ၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ ။</p><p> သူတို႔ အတြက္ ဆြမ္းမသြတ္ရတာ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ရွိခဲ့ေပါ့ ။ အဲ…တခုေတာ့ရွိတယ္ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ အစၥလာမ္ေလ ။</p><p>ေပါသြပ္ေရ … သိပ္မေဝးေတာ့ပါဘူးကြာ…</p><p>ေထာင္ထဲမွာေရာ… အျပင္မွာပါ က်ဳိးၾကား က်ဳိးၾကား ဆြမ္းသြတ္ခဲ့ၾကေပမယ့္</p><p>ငါတို႔ တာဝန္ေတြ က်န္ေနရဲ့…</p><p>နာရီဝက္ခ်င္း အသက္ရွင္ေအာင္ေမြးတတ္ခဲ့တဲ့ တို႔ေတြ</p><p>အနွစ္ႏွစ္ဆယ္ကို မ်ဳိသိပ္လို႔</p><p>မိသားစုတို႔ရဲ့ စိတ္အခံကို အမွန္အမွန္ ဆိုျပီး ပြဲ မခံ ရက္ဘူး</p><p>စိတ္ခ်….</p><p>ဒို႔ေတြထဲက တစ္ေယာက္ ရွင္ေနသေရြ ့…. တေန႔ေပါ့ ။</p><p><br /></p><p> </p><p> </p><p> </p><p>ညီညီေက်ာ္</p></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post_8649.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-2765922441988109331Mon, 30 Jan 2012 08:25:00 +00002012-01-30T16:27:04.259+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><a href="http://www.kaungkin.com/images/kaungkin/life/Jan2012/ko%20htun%20aung%20kyaw%202.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 295px; height: 320px;" src="http://www.kaungkin.com/images/kaungkin/life/Jan2012/ko%20htun%20aung%20kyaw%202.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div class="post-body"><p>တံတားေအာက္၌ ျမစ္ေရတို႕စီးဆင္းေနဆဲ ... အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ကာလတိုု႕သည္ အာရံုုအျမင္တို႔ကို ေ၀း၀ါးေစခဲ့သည္။ တခ်ိဳ႕တပိုင္းတစ ... တခ်ိဳ႕ဝိုးတ၀ါး ... မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ တခါကပံုရိပ္တို႕ကို က်ေနာ့္ႏွလံုးသားျဖင့္ လိုက္လံ ဖမ္းဆုပ္ စုစည္းၾကည့္မိသည္။ မိမိ ရင္ခုန္သံကို မိမိျပန္လည္ခံစားလာရသည္။ ဆရာတာရာကေတာ့ သူ၏ ဒို႔ေခတ္ကိုေရာက္ရမည္မလြဲပါ စာအုပ္အမွာ၌ “က်ေနာ္ ရင္ခုန္သံကို ယံုၾကည္သည္။ ရင္ခုန္သံသည္ ခံစားမႈ အစစ္အမွန္ျဖစ္သည္” ဟုေရးသားခဲ့ဖူးသည္။<br /><br />က်ေနာ္သည္လည္းဤစာစုကို ...<br /><br />(ခ)<br /><br />တေလာက အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ သူ႕ဓါတ္ပံုကို ျပန္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ပံုထဲတြင္ သူက ဖီးလ္ဂ်က္ကက္ႏွင့္ ေအာက္ခံ ေျပာက္က်ားအကၤ်ီျဖင့္၊ ေတာထဲတြင္ ရိုက္ထားသည့္ ပံုထင္သည္။ သူ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ေျမာက္ပိုင္း) ဥကၠ႒ဘ၀ႏွင့္ ရိုက္ထားပံု ျဖစ္မည္။ သို႕ေသာ္ ပံုထဲ၌ သူ႕အၿပံဳးက ေတာက္ပ ၀င္းျပက္ဆဲ။<br /><br />သူ႕ကို က်ေနာ္စေတြ႔တုန္းက ဤပံုမ်ိဳး မဟုတ္။ လည္ကတံုးအကၤ်ီအျဖဴ ကခ်င္ပုဆိုးကြက္စိပ္ႏွင့္၊ အၿပံဳးကေတာ့ အခုဓါတ္ပံုထဲကလိုပင္ ေတာက္ပ၀င္းျပက္လွ်က္ ... ေနရာက ရန္ကုုန္လမ္းမေတာ္ေဆးတကၠသိုလ္ (၁) စာသင္ခန္းမတခုထဲမွာ၊ က်ေနာ္တို႕ ေရွ႕တည့္တည့္ရွိ ဘလက္ဘုတ္ေပၚ၌ ေျမျဖဴျဖင့္ ၾကားျဖတ္အစိုးရ ညွိႏိႈင္းေဆြးေႏြးပြဲ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဟုေရးထားၿပီး ေအာက္ကရက္စြဲမွာ (၁၃.၉.၈၈)၊ ဘလက္ဘုုတ္ေရွ႕ ဆရာစင္ျမင့္ေပၚမွာ စီခ်ထားေသာ ကုလားထိုင္ခံုမ်ားေပၚ၌ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး၊ ဦးႏု၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦး၀မ္ကိုေဟာ (ခ်င္းအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္) တို႕ ထိုင္ေနၾကသည္။<br /><br />က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းသားေတြက ၎တို႕ေရွ႕ရွိ စာသင္ခံုေတြမွာ အစီအရီ ထိုင္ေနၾကသည္။ ဦးစြာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ တေယာက္တလွည့္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ (ေဆြးေႏြးသည္ ဆိုျခင္းထက္ တင္ျပ တိုက္တြန္း ေတာင္းဆိုသည္ဆိုက ပိုမွန္မည္ထင္သည္။) ေက်ာင္းသားမ်ားဘက္မွ ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႔စည္းရန္ တင္ျပခဲ့ၿပီးေနာက္ လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ားဘက္မွ ျပန္ေျပာၾကပါသည္။ ပထမဆံုး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သခင္ႏု ေျပာသည္။<br /><br />သူကစက္တင္ဘာလ (၉) ရက္ေန႕က သူဖြဲ ႔စည္းခဲ့ေသာ စင္ၿပိဳင္အစိုုးရထဲတြင္ အားလံုးပူးေပါင္းပါ၀င္ၿပီး ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႕စည္းရန္ေျပာသည္။ ထို႕ေနာက္ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးကအားလံုး မပါ၀င္ မတိုင္ပင္ဘဲလုပ္လွ်င္ သူပါ၀င္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ခပ္တိုတိုပဲ ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာသည္။ ေဒၚစုက ေက်ာင္းသားမ်ား အစည္းအေ၀း ဆို၍ သူလာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘာအစည္းအေ၀း ဟု ႀကိဳေျပာမထားေၾကာင္း၊ ဒီေရာက္မွ ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႕စည္းရန္ျဖစ္ေနေၾကာင္း ဒီကိစၥ၌ သူပါ၀င္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာသြားခဲ့သည္။<br /><br />ဦးတင္ဦးကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုျခင္းျဖင့္ မိမိတို႕၏ လိုရာပန္းတိုင္ကို ရႏိုင္မည္ဟု ထင္ေၾကာင္းေျပာသည္။ ဦး၀မ္ကိုေဟာကေတာ့ ဦးႏုႏွင့္ တသေဘာထဲ ေျပာသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ ေျပာပါသည္။ ၎တိုု႕အားလံုးတြင္ ေက်ာင္းသားထုဆႏၵ (အမွန္ေတာ့ ေက်ာင္းထုဆႏၵ သက္သက္မဟုတ္ပါ တတိုင္းျပည္လံုး လွည္းေန ေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ အေထြေထြသပိတ္ႀကီးႏွင့္ လူထုတရပ္လံုးက ညီတညြတ္တည္း ၾကားျဖတ္အစိုးရကို ေတာင္းဆိုေနခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။) ႏွင့္ အကိုက္ညီဆံုး အရိုးသားဆံုး ေျပာသြားသူမွာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႕က်င္ေရးေခတ္ တကသ၊ ဗကသေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ကိုထြန္းရွိန္ (ေခၚ) ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္က ေက်ာင္းသားမ်ား တင္ျပေတာင္းဆိုေသာ ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႔စည္းေရးကို သူ႕အေနျဖင့္ အၾကြင္းမဲ့ ေထာက္ခံသေဘာတူေၾကာင္း ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႕ခဲ့လွ်င္ သူ႕ကို မည္သည့္တာ၀န္ေပးေပး ထမ္းေဆာင္ရန္<span id="fullpost">အသင့္ရွိေၾကာင္း ဒီေန႕ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႕ၿပီးလွ်င္ ေနာက္တေန႕တြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ေဒၚလာသန္း (၂၄၀) ေက်ာ္ အကူအညီရေစရမည္ဟု သူအာမခံေၾကာင္း ေျပာသြားပါသည္။<br /><br />ထိုသို႔ လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ား ေျပာၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားမ်ားဘက္မွ တဖန္ျပန္လည္ေဆြးေႏြးၾကပါသည္။ ခန္းမ၏ ညာဘက္ျခမ္း အလယ္ခံုေလာက္မွ အရပ္မနိမ့္မျမင့္ အသားျဖဴျဖဴပိန္ပိန္ပါးပါး လည္ကတံုးအကၤ်ီျဖဴ ကခ်င္ပုဆိုးႏွင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ထိုင္ခံုမွထ၍ ေဆြးေႏြးပါသည္။ ပထမ၌ သူ႕အသံကို မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္၊ နဲနဲအရွိန္ရလာေတာ့ သူ႕အသံက ၾကည္လင္ျပတ္သားလာၿပီး အထစ္အေငါ့မရွိ ၾကားျဖတ္အစိုးရဖြဲ႕စည္းရန္ အျမန္ဆံုးလိုအပ္ေနပံု၊ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့၍ လူထုဘက္မွ လက္ဦးမႈယူၿပီး ဖြဲ႕စည္းႏိုင္မွ ျဖစ္မည္ဟု ေျပာသြားပါသည္။<br /><br />သူေျပာပံုက ထိုအခ်ိန္က ပကတိ အေျခအေန အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ အကိုက္ညီဆံုး စကားလံုးမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ သူကေျပာေနရင္း ေရွ႕စားပြဲခံုုေပၚ၌ခ်ထားေသာ သူ႕မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကိုလည္း လက္ျဖင့္ေထာက္ကာ ၾကည့္ရင္းေျပာသြားပါသည္။ သူေျပာပံုက အျခားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ေျပာပံုႏွင့္ နဲနဲကြာျခားေနသည္ဟု က်ေနာ္ခံစားမိသည္။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ (Emotion) ျဖင့္ ေျပာျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာေန႔စြဲ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေရးမွတ္ထားၿပီး အခ်က္အလက္ႏွင့္ ကိုးကား ေျပာသြားသည္။ ထိုစဥ္ကသူသည္ မႏၱေလး ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းသား သမဂၢ ဥကၠ႒ ႏွင့္ မႏၱေလး ဗကသမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၏ ဒုုဥကၠ႒ အေနျဖင့္ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />အထက္ဗမာျပည္မွ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအျဖစ္ ကိုသန္႕စင္ ႏွင့္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ တို႕ႏွစ္ေယာက္ ထိုအစည္းအေ၀းသို႕ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ဤကားသူႏွင့္ ပထမဆံုး ေတြ႕ဆံုျခင္းျဖစ္သလို သူ႕ကိုပထမဆံုး သတိျပဳမိျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />(ဂ)<br /><br />စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ ၁၉၈၈ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းခန္႔တြင္ ဗဟန္းအုတ္လမ္းရွိ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးေဟာင္း ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းအိမ္ ကားဂိုုေဒါင္ထဲမွ အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ သူ႕ကိုျပန္ေတြ႔ရသည္။ က်ေနာ္တို႕သည္ တခ်ိန္က နာမည္ေက်ာ္ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးေဟာင္း၏ ကားဂိုေဒါင္ မ်က္ႏွာက်က္ ထုတ္တန္း သစ္သားတန္းမ်ားေပၚရွိ ၀ါၾကန္႔ၾကန္႔ သတင္းစာဖိုင္တြဲမ်ား မွတ္တမ္းမွတ္စုမ်ားကို မ်က္ႏွာက်က္မိုးသဖြယ္ ျပဳလုပ္ထားေသာေအာက္ရွိ ၾကမ္းခင္းေပၚ၌ ၀ိုင္းဖြဲ႔စုထိုင္ၿပီး ေက်ာင္းသားသမဂၢလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို အရွိန္အဟုုန္မပ်က္ ဆက္လက္ ေဆာင္ရြက္ႏိုုင္ေရး၊ ဗကသႏွင့္ မကသ ေပါင္းစည္းေရး၊ ေက်ာင္းသားညီညြတ္ေရးႏွင့္ အထက္ဗမာျပည္ ေအာက္ဗမာျပည္ ေက်ာင္းသာလႈပ္ရွားမႈမ်ား ဟန္ခ်က္ညီညီ လႈပ္ရွားႏိုင္ေရး စသည့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ လႈပ္ရွားမႈကိစၥရပ္မ်ား ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။<br /><br />တေန႔အစည္းအေ၀းတြင္ သူ အတန္ငယ္ေနာက္က်မွ ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ့္နံေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ က်ေနာ့္ကိုသူ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္း က်ေနာ့္ေရွ႕ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ခ်ထားေသာ သခင္ဗဟိန္း၏ “ဓနရွင္ေလာက” ဆိုေသာ စာအုပ္ကို ဖ်က္ကနဲေကာက္ယူၿပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ေမွာက္လွ်က္အေနေထား ျပန္ခ်ထားလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလို လက္ကို ေမးေစ႔ေထာက္ကာ ေဆြးေႏြးပြဲကို အရွိန္မပ်က္ ဆက္နားေထာင္ေနသည္။<br /><br />တခ်က္တခ်က္ သူလည္း၀င္ေဆြးေႏြးသည္။ အစည္းအေ၀းၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေနာက္မွ သူလိုက္လာၿပီး ပခံုးကို လက္ျဖင့္ပုတ္ကာ “ဒီလိုအစည္းအေ၀းမ်ိဳးေတြကို အဲဒီလို စာအုပ္မ်ိဳးေတြ ယူမလာေစခ်င္ဘူး ရဲေဘာ္ရာ” ဟု က်ေနာ့္အတြက္ စိုးရိမ္ေသာေလသံျဖင့္ သတိေပးလိုက္သည္။ က်ေနာ္ကလည္း ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ လက္မွာကိုင္ထားေသာ သခင္ဗဟိန္း၏ စာအုပ္ထဲတြင္ သခင္သန္းထြန္း၏ အင္းမတန္ လွပေသာ အမွာစာပါသည္။ ထိုအမွာေရးဖြဲ႔ပံုကို က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ သေဘာေတြ႔ေနမိ၍ ထပ္ကာထက္ကာ ဖတ္မိျခင္းျဖစ္ၿပီး အျခားအေၾကာင္းမရွိပါ။ သို႕ေသာ္ ထိုစဥ္က သူစိုးရိမ္သလို ဗကသ ေက်ာင္းသားသမဂၢလႈပ္ရွားမႈကို ဗကပ ယူဂ်ီလုပ္ငန္းႏွင့္ ဆပ္စပ္လ်က္ၿဖိဳခြင္းရန္ ၾကံစည္ေနခ်ိန္၊ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို မစင္တပဲသား ခပ္ရန္ၾကံစည္ေနခ်ိန္ မဟုတ္ပါလား။ အေတြးအေခၚအရ နလပိန္းတံုးမ်ားသည္ လုပ္ၾကံမႈအရာ၌ ပါရဂူေျမာက္လွေပသည္။<br /><br />အဲဒီေနာက္ သူႏွင့္က်ေနာ္ ခင္မင္သြားသည္။ သူ႔ရုုပ္ရည္က လူတဖက္သားကို ခင္မင္ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိသည္ဟုက်ေနာ္ထင္သည္။ တခါတရံ လူ႔ေဘာင္သစ္ ၀ါးရံုုပင္ စခန္း ရံုုးတြင္ လည္းေကာင္း တခါတရံ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း ကားဂိုေဒါင္ထဲမွာလည္းေကာင္း သူႏွင့္ ျဖတ္ကနဲျဖတ္ကနဲ ဆံုျဖစ္ခဲ့ ၾကပါသည္။<br /><br />သူ႔ပံုက ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ က်ေနာ္တို႕ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေခတ္ၿပိဳင္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားထဲတြင္ သူ႕လို ရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ခပ္ရွားရွား ဟု ေျပာ၍ ရမည္လားမသိ။ သူ႕ကို က်ေနာ္ေတြ႕တိုင္း နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးေခတ္က က်ေနာ္တို႔ ၾကည္ညိဳေလးစားခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုဗဟိန္းကို က်ေနာ့္စိတ္ထဲ သြားသြားသတိရေနမိသည္။ သူကလည္း မႏၱေလးသားမဟုတ္လား။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အမ်ိဳးသားအာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္တို႕တေတြ အစည္းအေ၀းလုပ္ၿပီး လူထုစ်ာပန ေကာ္မတီ ဖြဲ႔ခဲ့ၾကသည္။ ထိုေကာ္မတီဖြဲ႔ရန္ အၾကံေပးသူကား မႈိင္းရာျပည့္အေရးအခင္းေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုျမမႈိင္း (ေခၚ) ကိုျမ၀င္း ျဖစ္သည္။ ၎ေကာ္မတီတြင္ သူသည္ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီး၊ စသူတို႕ႏွင့္အတူ အထက္ဗမာျပည္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ ေရွ႕တန္းမွာ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ <br /><br />ေဒၚခင္ၾကည့္စ်ာပန တင္ေဆာင္ထားေသာ ယာဥ္တန္းေရွ႕တြင္ သူသည္ မင္းကိုႏိုင္ အပါအ၀င္ အျခားေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ လက္ခ်င္းတြဲခ်ိတ္ကာ အံကိုုႀကိတ္လ်က္ ကမၻာမေၾကဘူးသီခ်င္းကို သံၿပိဳင္ သီဆိုရင္း စ်ာပန လိုက္ပါ ပို႕ေဆာင္ခဲ့ၾကပံုကို ခုအခ်ိန္အထိ က်ေနာ့္မ်က္စိထဲကမထြက္။ ထိုစဥ္ကေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ အားလံုးလိုလို မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်ခဲ့ၾကရသည္။ ကန္ေတာ္မင္ ပန္းျခံသို႕ စ်ာပနယာဥ္ေရာက္ေသာအခါ စစ္ရံုးခ်ဳပ္ဘက္ကုန္းျမင့္ေပၚမွ ေမာင္းျပန္ေသနတ္မ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ရြယ္ထားေသာ စစ္သားမ်ားေရွ႕တြင္ မင္းကိုႏိုင္ႏွင့္ မင္းေဇယ်ာတို႕ အၿပိဳင္တရားေဟာလ်က္ ေဒၚခင္ၾကည့္စ်ာပနကို ေအာင္ျမင္စြာ အဆံုးသတ္ခဲ့ၾကသည္။<br /><br />စ်ာပနၿပီး ေနာက္ေန႕တြင္ ျဖစ္မည္ထင္သည္ သူႏွင့္က်ေနာ္ ရန္ကင္း စာတိုက္မွတ္တိုင္နားက ဂႏၶမာ လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ဗကသ ဒုဥက႒ ကိုကိုႀကီး (ေကက်ဳ႕) ႏွင့္ ကိုျမ၀င္းတို႔လည္း ပါသည္။ ထို႔ေနာက္က်ေနာ္တို႔ကို သူ မႏၱေလးျပန္ေတာ့မည္ဟု ေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရင္း လူစုခြဲၾကသည္။ သူ႔ကို ကားမွတ္တိုင္အထိ က်ေနာ္လိုုက္ပို႔ခဲ့သည္။ ကားလမ္းျဖတ္အကူး သူက ေဘးဘီကိုၾကည့္ကာ ေလသံျဖင့္ “က်ေနာ္ ေတာထဲကိုသြားေတာ့မယ္”ဟု ေျပာခဲ့သည္။<br /><br />ဘယ္ဘက္လည္း ဟု က်ေနာ္ေမးေတာ့ “ေျမာက္ပိုင္း ကခ်င္ဘက္ေလ၊ မႏၱေလးက က်ေနာ္တို႕လူေတြ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ” ဟုသူေျပာခဲ့သည္။ မၾကာခင္ ၃၆ ဘတ္စကားဆိုက္လာ၍ ကားေပၚသို႔ သူတိုုးေ၀ွ႔တက္သြားသည္။ သူလိုုက္ပါသြားေသာ ဒုုတိယကမၻာစစ္လက္က်န္ ဘတ္စကားအိုႀကီးကိ ုေငးၾကည့္ရင္း က်ေနာ္က်န္ရစ္ခဲ့ပါသည္။<br /><br />ဤကား သူႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ေတြ႔ဆံုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ သူႏွင့္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ပါ၊ သူ႔အသံဘာမွ မၾကားရေတာ့ ... ။<br /><br />…………<br /><br />…………<br /><br />…………<br /><br />(ဃ)<br /><br />က်ေနာ္ အဖမ္းမခံရခင္ တလေလာက္အလို ေမလထဲတြင္ ေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္ခင္ညြန္႔၏ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ ထြက္လာသည္။ ေအဘီေျမာက္ပိုင္း အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာေသာ ေက်ာင္းသား အခ်ိဳ႕၏ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ၊ က်ေနာ္ သတင္းစာလည္း ဖတ္ျဖစ္သည္။ တီဗြီဖန္သားျပင္၌လည္း ၾကည့္ျဖစ္သည္။ ထိုေက်ာင္းသားေတြ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မလႊဲမရွာင္သာ လုပ္ခဲ့ရေသာသူမ်ား၏ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ကို အထင္းသားေတြ႔ျမင္ေနရသည္။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ထိုသူတို႔၏ေျပာဆိုခ်က္အရ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကို လေပါင္းမ်ားစြာ ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ၿပီး စစ္အစိုးရ သူလွ်ိဳဟု စြပ္စြဲလ်က္ ရက္ရက္စက္စက္ ေခါင္းျဖတ္သတ္ခံခဲ႔ရသည္။</span><br /><br />က်ေနာ့္နားႏွင့္ မ်က္စိကိုပင္ က်ေနာ္မယံုႏိုင္စရာ အျဖစ္။ ဟုတ္ပါသည္ သူသည္ သာမန္ေညာင္ည ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မဟုတ္ပါ။ တေခတ္မွာ တခါ၊ တခါမွာတေယာက္ဆိုသလို ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္၊ အင္မတန္ေတာ္ေသာ ထက္ျမက္ေသာ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူ႕ကိုျမင္ေတြ႔ဖူး ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့ဖူးသူမွန္သမွ် သူ႔မွာရွိေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားကို သိၾကရပါသည္။ ဤကဲ့သို႔လူမ်ိဳးကို ေတာထဲ၌ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳဟု စြပ္စြဲ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရသည္။ လံုး၀မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ၊ က်ေနာ္တို႔ေခတ္ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈ သမိုုင္းတြင္ လံုး၀လက္မခံႏိုင္စရာ အျဖစ္ပ်က္ဆိုးႀကီး ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ဤအျဖစ္အပ်က္ဆိုးႀကီးကို က်ေနာ္တို႕အားလံုး ဘယ္လို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ႏိုင္မည္နည္း။ ဘယ္လို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ႏိုင္မည္နည္း။ က်ေနာ့္အေတြးထဲ၌ သူ႕ကိုသတ္ပစ္တာ ဘယ္သူေတြလဲ။ အဲဒီသူေတြနဲ႔ တစ္ဂိုုဏ္းတည္း ပူးေပါင္းပါ၀င္ပက္သက္ေနတာ ဘယ္သူေတြလဲ ဆိုတာ သမိုုင္းသက္ေသအျဖစ္ သိခ်င္သည္။ သူသည္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ခုခ်ိန္ထိ သူသာ အသက္ရွင္လ်က္ ရွိေနဦးမည္ဆိုလွ်င္ သူသည္ က်ေနာ္တို႕၏ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္ၾကေသာ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကုိႀကီး၊ မင္းေဇယ်ာ၊ ေ႒းၾကြယ္ စသူတို႕ႏွင့္အတူ တတန္းတည္း ရွိေနမည့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ဟု က်ေနာ္ယံုၾကည္ပါသည္။<br /><br />ခုေတာ့သူမရွိေတာ့ၿပီ ... ေတာထဲ၌ တရားလက္လြတ္ ရက္ရက္စက္စက္ ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ အသတ္ခံခဲ့ရသည္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုုေတာ့ရွိပါသည္။ သူ႕ကိုအခုလို ရက္ရက္စက္စက္ ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့သူမ်ားသည္၊ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ စစ္စစ္တဦးကို ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ဟု မသိ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂိုဏ္းဂဏစိတ္ထားႏွင့္ အာဏာလုပြဲေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မည္သိုုပင္ျဖစ္ေစ ဤလူသတ္သမားတစုုႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ားသည္ က်ေနာ္တိုု႕အားလံုုး ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ အထြဋ္အျမတ္ထား စေတးပူေဇာ္ခဲ့ရေသာ ရွစ္ေလးလံုး (၈၈၈၈) ဒီမို႕ေရစီ ေတာ္လွန္ေရး၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမိုင္းႏွင့္ နဲနဲမွ မအပ္စပ္ မပက္သပ္ေသာ၊ ဤအေရးေတာ္ပံုုႀကီး၌ ထဲထဲ၀င္၀င္ မပါ၀င္ခဲ့ဘူးေသာ၊ ဤအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ဖ်က္ဆီးလိုေသာ၊ ရန္သူစစ္အာဏာရွင္တို႔ႏွင့္ အေတြးအေခၚ ႏွင့္လုပ္ဟန္ တထပ္တည္းက်ေနေသာ၊ ေဖာက္ျပန္ေရးသမား၊ လူယုတ္မာ အေခ်ာင္သမား၊ သူလွ်ိဳ ဒလံ ေၾကးစား လူသတ္သမားမ်ားသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။<br /><br />(င)<br /><br />က်ေနာ္သည္ စာဖတ္ခန္းထဲမွ စားပြဲေပၚရွိ ကြန္ပ်ဴတာ မွန္သားမ်က္ႏွာျပင္ေရွ႕ အေမွာင္ထဲတြင္ တေယာက္တည္းထိုင္ရင္း အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ သူ႔ပံုကိုေငးေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ဓါတ္ပံုထဲမွ သူ႔အျပံဳးက ေတာက္ပ၀င္းျပက္ဆဲ။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကလည္း ဒီအျပံဳးမ်ိဳးပင္၊ ေနာက္လဲ ဆက္လက္ေတာက္ပ ၀င္းျပက္ေနဦးမည္ဟု က်ေနာ္ယံုုၾကည္သည္။<br /><br />က်ေနာ့္မ်က္၀န္းအစံုတို႕ ရီေ၀လာသည္။ မ်က္ေတာင္ကို ပုတ္ခတ္၍ ထိန္းလိုက္ ေသာ္လည္း မရေတာ့ ...။<br /><br />သူ႔ပံုကိုေငးစိုက္ၾကည့္ေနရင္း တစ္ခါတုန္းက သူနဲ႔ေတြ႕တိုင္း က်ေနာ့္စိတ္ထဲ၌ ျဖစ္ေပၚေသာ အေတြးမ်ိဳးကို ျပန္ခံစားမိသည္။ သူေျပာပံုဆိုပံု ကိုယ္ဟန္အေနအထားႏွင့္ အျပံဳးတို႔သည္ တခါက က်ေနာ္တို႔ ၾကည္ညိဳေလးစားခဲ့ရေသာ လြတ္လပ္းေရးတိုက္ပြဲေခတ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ ေတာ္တာ္တူသည္ဟု ခံစားမိသည္။ ကိုဗဟိန္းကလည္း မႏၱေလးသား၊ သူကလည္း မႏၱေလးသား။ ကိုဗဟိန္းက ေထာင့္သံုးရာျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးတြင္ ဗကသ ေခါင္းေဆာင္အေနျဖင့္ “ျမင္းခြာတခ်က္ေပါက္လွ်င္ မီးဟုုန္းဟုုန္းေတာက္ေစရမည္” ဟုရဲရဲေတာက္ မိန္႔ခြန္းေျခြခဲ့သည္ ...။ သူကလည္း ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးတြင္ ဗကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦး အေနျဖင့္ သမိုင္း၀င္ ၾကားျဖတ္အစိုးရဖြဲ႔စည္းေရး အဆိုကို ရဲရဲရင့္ရင့္ တင္ျပခဲ့သည္။<br /><br />ကိုဗဟိန္းက ျဖဴျဖဴႏုႏု ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဘ၀မွ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး၌ ျဖဴးေခ်ာင္းဖ်ား ပဲခူးရိုုးမ ေတာထဲတြင္ ကာဘိုင္ေသနတ္လြယ္လ်က္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကိုု ေတာ္လွန္ခဲ့သည္။ သူကလည္း ျဖဴျဖဴသန္႔သန္႔ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ဘ၀မွ တရုပ္ျမန္မာနယ္စပ္ ပါေခ်ာင္ေဒသ၌ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေျမာက္ပိုင္း၏ ဥကၠ႒ အျဖစ္စစ္အာဏာရွင္တို႕ကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ရန္ ႀကိဳးစားခဲ့သူ..။<br /><br />ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က စာေပေလ့လာမႈအခံ အားေကာင္းသည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္သိခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူဂီတ၀ါသနာပါခဲ့မွန္း မသိခဲ့။ ေနာ္ဆံုုး ကိုုထိန္လင္းေရးေသာစာကိုုဖတ္ၿပီး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္သည္ ေခတ္ေပၚ ဂီတအႏုပညာကိုလည္း ဂီတသေကၤတႏုတ္ျဖင့္ စနစ္တက် ေလ့လာတတ္ေျမာက္ တီးခတ္တတ္သူတဦး ျဖစ္ေၾကာင္းသိခဲ ့ရၿပီး ကိုုဗဟိန္းႏွင့္ ေတာ္ေတာ္တူတဲ့သူဘဲ ဟု အတည္ျပဳခဲ့ မိသည္။ ကိုဗဟိန္းကလည္း ဂီတ၀ါသနာထံုသူ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ထို႕ေၾကာင့္လည္း ကိုဗဟိန္းသည္ ထိုစဥ္က ကိုေ႒းၿမိဳင္ (ဆရာႀကီးဒဂံုတာရာ) ႏွင့္အရင္းႏွီးဆံုးသူ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆရာတာရာက သူ႔ကိုု႔ကဗ်ာႏွင့္ တင္စား၍ ရုုပ္ပံုုလႊာဖြဲ႔ခဲ့ဖူးသည္။ အခုု ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကလည္း ရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဂီက ၀ါသနာပါသူ၊ သို႔ေသာ္ သူတို႔႕ႏွစ္ဦး ေသဆံုးပံုခ်င္းေတာ့ ကြာျခားေနသည္။ ကိုဗဟိန္း ကႏွလံုးေရာဂါျဖင့္ မႏၱေလးေဆးရံုႀကီးတြင္ ေဆးကုသခံေနရင္း ဖဆပလႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအကြဲ၌ စိတ္ထိခိုက္ၿပီး ဆံုးပါးသြားခဲ့ရသည္။<br /><br />ကိုဗဟိန္း၏ စ်ာပနကို တူတံဇဥ္ အလံအုပ္လ်က္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ဂါရ၀ျပဳခဲ့သည္။ သူကေတာ့ တရုပ္ျပည္နယ္စပ္ေတာထဲမွာ သူလွ်ိဳဟု မတရားစြပ္စြဲ ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရသည္။ ေခါင္းျဖတ္ အသတ္ခံခဲ့ရသည္။ သူေသဆံုးပံုကို မင္းကိုိႏိုင္အပါအ၀င္ သူ႕ရဲေဘာ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား သိရွိႏိုင္ခြင့္ပင္ မရခဲ့ပါ။<br /><br />ကိုဗဟိန္းက ရုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးသမား၊ စာေပဂီတျမတ္ႏိုးသူ ... ၊ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကလည္း ရုပ္ေခ်ာေခ်ာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား၊ စာေပဂီတ ျမတ္ႏိုးသူ ...၊ က်ေနာ့္အေတြး စိတ္အာရံုထဲမွာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ အသတ္မခံရမီ ေနာက္ဆံုးသီဆိုသြားခဲ့ေသာ ယုဇနပင္ နဲ ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါ သီခ်င္းေလးကို မွန္းဆ ခံစားၾကည့္ေနရင္း ... တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္၌ ရတနာ ဘံုမိၼ နယ္ေျမ မန္းတကၠသိုလ္ႀကီး၏ သမဂၢျမက္ခင္းျပင္ေရွ႕တြင္ ... က်ဆံုးသြားေလသူ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၏ ပံုတူ ေၾကးရုပ္သြန္းထုလ်က္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကေသာ က်ေနာ္တို႕ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္အားလံုး၏ ႏွလံုးသားမ်ားကို ဖဲႀကိဳး၀ါမ်ားသဖြယ္ ခ်ည္ေႏွာင္ ဂုဏ္ျပဳၾကရမည့္ေန႔ကို ေရာက္ရမည္မလြဲဟု က်ေနာ္ ယံုၾကည္ေနမိပါသည္။<br /><br />(စ)<br /><br />ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ...<br /><br />ရဲေဘာ္ေရ<br /><br />ေျမနဲ႔ေကာင္းကင္ ျမင္ေနသမွ်<br /><br />ရင္ခုန္ႏုသစ္ သမုဒယျမစ္တစင္း<br /><br />လွပစြာ စီးဆင္းရစ္ေနဦးမယ္ ... ယံုတယ္ ... ။<br /><br /><br />ေလးစားလွ်က္ ...<br /><br />ဇာနည္ (၈၈,ဗကသ)<br /><br />ဇန္န၀ါရီ ၁၂၊ ၂၀၁၂<br /><br />(ၾကာသပေတးေန႔)</span></p></div></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post_3344.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-348775035819075506Mon, 30 Jan 2012 08:16:00 +00002012-01-30T17:02:44.236+08:00Poemsကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p>သင္တို႔၏ မင္းမဲ့စရုိက္ဆန္စြာ အမိန္႔အာဏာတို႔ျဖင့္</p><p>ပါးကြက္သားဆန္ဆန္ သတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာ</p><p>AB ေျမာက္ပိုင္းမွ ေတာ္လွန္သူတို႔၏ အရုိးတြန္သံမ်ားသည္</p><p>ငရဲပြက္ကဲ့ပမာ ပဲ့တင္ရုိက္ခပ္</p><p>ညေပါင္းမ်ားစြာတို႔ကို တုန္လႈပ္ေစခဲ့ျပီး</p><p>သင္တို႔အား ညစဥ္လိုလို ေျခာက္လွန္႔ေနေစမည္ျဖစ္သည္။</p><p>ေျပးလို႔လြတ္မည္ မဟုတ္သည့္ ထိုရာဇဝင္ေသြးေၾကြးတို႔ကို</p><p>သင္ႏွင့္ ျပဳသူအေပါင္းတို႔က</p><p>ျပန္လည္ လည္စဥ္းခံ၍ ေပးဆပ္ၾကရမည္ျဖစ္သည္။</p><p>သင္တို႔၏ အာဏာရမက္ေဇာေတြေၾကာင့္</p><p>အာဏာရွင္ဆန္ဆန္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ဆိုးေအာက္</p><p>မ်ားစြာေသာ AB ရဲေဘာ္အေပါင္းတို႔သည္</p><p>ဒုကၡမ်ဳိးစံုတို႔ကို ၾကံဳဆံုေစခဲ့ျပီး</p><p>ဌက္ဖ်ားမိလို႔အေျခမလွ ျပန္ၾကသူလည္းရွိ ၊</p><p>တေန႔ေဆးမကူ ေသသူလည္းရွိ ၊</p><p>ေခါင္ေဆာင္ပိုင္းတခ်ဳိ႕ ေရႊရ- ေငြရ</p><p>ဟန္က်ေနသူလည္းရွိ ၊</p><p>အဲဒီ- ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ</p><p>ေရငတ္လွ်င္ဘီယာေသာက္ သရဲေၾကာက္လို႔အေဖၚေခၚအိပ့္</p><p>ေနာင္ေရးစိတ္ေအးဖို႔ အိမ္ေျမ- ျခံ- ကားေတြလည္း</p><p>တိတ္တစိတ္ ဝယ္ယူထားၾကေလရဲ့ ။</p><p>ေျမာက္ပိုင္း ေအဘီမွ ငရဲပြက္ပမာ</p><p>ေသဆံုးသြားသူတို႔၏ ေတာက္ေခါက္သံျပင္းျပင္းတို႔သည္</p><p>ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ကို တုန္လႈပ္ေစခဲ့ျပီး</p><p>ေန႔စဥ္လိုလို သင္တို႔အား</p><p>အရိပ့္မဲ့တေစ ၦကဲ့သို႔ ေျခာက္လွန္႔ေနဦးမည္ျဖစ္သည္။</p><p>ထိုသူတို႔၏ ရာဇဝင္ေသြးေၾကြးတို႔ကို ငါတို႔ဆပ္အံ့</p><p>ငါတို႔၏ ခြ်န္ျမေသာ ကေလာင္သြားျဖင့္</p><p>ရာဇဝင္သမိုင္းမွန္မ်ားကို ေရးေဖာ္ၾက ၊</p><p>ငါတို႔၏ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္း ရွိသမွ်အားတို႔ျဖင့္</p><p>အမွန္တရားကို တူးေဖာ္ၾက ၊</p><p>ကမာၻကုန္တည္သ၍ ငါတို႔၏ စိတ္အစဥ္ထဲဝယ္</p><p>ရက္စက္သူတို႔အေပၚ</p><p>ေျဖေသာ္ မေျပ- ေခ်ေသာ္မေၾက ကမာၻမေၾကပဲ....ေဟ့းးးးးးးးးးး။။</p><p> </p><p> </p><p>ABSDF တြင္ ဥပေဒမဲ့ လူမဆန္စြာ ရက္ရက္စက္စက္ အမိန္႔ေပး</p><p>သတ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသည့္ လူသတ္တရာခံမ်ားကို ဤ- ကဗ်ာျဖင့္</p><p>ျပင္းျပင္း- ထန္ထန္ ကန္႔ကြက္ရႈတ္ခ်လိုက္သည္..။</p><p>( ေျဖေသာ္- မေျပ.....ေခ်ေသာ္- မေၾက.....ကမာၻမေၾက )</p><p><span class="photo_center"><img class="photo_img img" src="http://photos-a.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/405726_242872582456081_100002000220886_574398_1622438799_a.jpg" alt="" /></span></p><span class=""><img style="width: 248px; height: 168px;" class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/407045_242872939122712_100002000220886_574403_2027996351_n.jpg" alt="" /></span></span></span></div><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span class=""><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/ab.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-1744943881044546527Mon, 30 Jan 2012 08:14:00 +00002012-01-30T16:25:02.911+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကိုု ေခါင္းျဖတ္သတ္လိုုက္တဲ့ ကိစၥေတြႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စံုုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မတီဖြဲ.ကာ ျဖစ္ရပ္မွန္ေပၚေပါက္ေအာင္ ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မ ေတာ္က ေဆာင္ရြက္မည္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္တစ္ေစာင္ ထြက္ေပၚလာပါသည္။ ဒီအေၾကာင္းကိုု DVB ေနာ္ေ၀းအသံက လြဲၿပီး က်န္တဲ့ BBC, VOA, RFA, Mizzima &amp; Irrawady သတင္းဌာနေတြမွာ ေရးသားေဖာ္ျပျခင္း ထုုတ္လြင့္ျခင္းမရွိပါ။ <ul><li><p>ေက်ာင္းသား ၃၀ ေက်ာ္ အသတ္ခံရၿပီး လူေပါင္း ၈၀ေလာက္ မတရားဖမ္းဆီခ်ဳပ္ေႏွာင္ ႏွိပ္ စက္ခံရတဲ့ကိစၥနဲ. ပတ္သက္တဲ့သတင္းကိုုေတာ့ ထုုတ္လႊင့္ျခင္းမရွိပဲ တစ္ကိုုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပ လိုု. ရဲက ေခၚစစ္တဲ့ကိစၥကိုုေတာ့ သတင္းဌာနေတြကိုု ဟိုုေလးတေၾကာ္ ေရးသားထုုတ္ခဲ့ၾကပါ သည္။</p><p>ဒီေက်ာင္းသားေတြ အသတ္ခံရတဲ့ကိစၥကိုု သတင္းလႊင့္တဲ့ DVB သတင္းကိုု ျပန္ၾကည့္ေတာ့လဲ သတင္းမိတ္ဆက္ intro မွာတင္ တလြဲတေျခာ္ျဖစ္ေနတာ ေတြ.ရျပန္ပါသည္။ “သူလ်ိဳေတြကိုု ေဖာ္ထုုတ္စစ္ေဆးတဲ့ကိစၥ” ဆိုုၿပီး မတရား စြပ္စြဲခံရၿပီး အသတ္ခံလိုုက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ကိုု ထပ္ၿပီး ေစာ္ကားသလိုု ျဖစ္ေနပါသည္။ သူလ်ိဳေတြမဟုုတ္ပဲ အသတ္ခံရတာ ဖမ္းဆီ ႏွီပ္ စက္တာေတြ ျဖစ္ခဲ့လိုု. က်န္ရစ္သူေတြက အနွစ္ ၂၀ ၾကာမွ အမႈမွန္ေဖာ္ထုုတ္ဖိုု. ၾကိဳးစားလာမွ ဒီကိစၥကိုု ၿငိမ္ေနလိုု.မရတဲ့အဆံုုး ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ABSDF အေနျဖင့္ ေၾကညာခ်က္ ထုုတ္ရတာကိုု သိပါလ်က္နဲ. DVB သတင္းေထာက္ေတြက ဆက္ၿပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးသူ လ်ိဳေတြကိုု ေဖာ္ထုုတ္ခဲ့သည့္ကိစၥဆိုုၿပီး ေရးသားေျပာဆိုုျခင္းကိုုက ေသးဆံုုးသြားတဲ့ ေက်ာင္း သားေတြအေပၚ ထပ္ၿပီး မေလးမစားနဲ. ေစာ္ကားေနသလိုုပါ။</p><p>အဲဒီသတင္းေထာက္ကိုု ျပန္ေလ့လာလက္ေတာ့လဲ သူလဲ လူသတ္တရားခံေတြ၏ ေအာက္မွာ အလုုပ္လုုပ္ခဲ့သည့္ ABSDF အဖြဲ.၀င္ေဟာင္း တဦးျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ ဒါအျပင္ ဒီသတင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ထိုုင္းအေျခစိုုက္ DVB သတင္းေထာက္ကလဲ သတင္းထဲမွာ ဟိုုဖက္ဒီဖက္ မွ်မွ်တတရွိေအာင္ ေမးျမန္တာ မဟုုတ္ပဲ ABSDF အဖြဲ.က ေခါင္းေဆာင္ရဲ့ အသံကိုုပဲ အၾကိမ္ ၾကိမ္ ထပ္သံုုးၿပီး ေျဖရွင္းခြင့္ေပးထားေပမယ့္ ခံလိုုက္ရတဲ့သူေတြ၏ အသံ ခံလိုုက္ရသူေတြဖက္ က အျမင္ကိုုေတာ့ ထည့္သြင္းထုုတ္လႊင့္တာ မၾကားလိုုက္ရပါ။ သတင္းတပုုဒ္ေရးတဲ့အခါ ၂ ဖက္အျမင္ကိုု တင္ျပခြင့္ ေျပာခြင့္ေပးမွ Balance ျဖစ္ၿပီး အခုုေတာ့ တဖက္တည္းကိုုပဲ အၾကိမ္ ၾကိမ္ အသံဖိုုင္ေတြနဲ. သတင္းေရးထားေတာ့ တခုုခုုကိုု ကာကြယ္ေပးဖိုု. တဖက္သတ္ ေျဖရွင္း ခ်က္ေတြ လုုပ္ေနသလိုု ျဖစ္ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ ခံရတဲ့သူေတြ၏ အသံ ခံရတဲ့သူေတြ၏ အျမင္နဲ. ေျပာဆိုုခ်က္ေတြ အဲဒီသတင္းထဲမွာ ပါမလာျခင္းကိုု ေမးခြန္းထုုတ္ရမလိုုပါ။ သတင္း ေရးရင္ Objective ျဖစ္ဖိုု. Balance ျဖစ္ဖိုု. Impartiality ျဖစ္ဖိုု. Facts ျပည္စံုုဖိုု. လိုုပါသည္။ အဲလိုုမဟုုတ္ရင္ေတာ့ ခပ္ညံ့ည့့ံ ၀ါဒျဖန္.တာထက္ မပိုုပါ။</p>ဒါေၾကာင့္ ကခ်င္ျပည္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေခါင္းျဖတ္ အသတ္ခံရတဲ့ကိစၥေတြဟာ ျပည္ပ သတင္းဌာနေတြေၾကာင့္ဆိုုရင္ လူေတြ ဘာမွေတာင္ အမွန္တိုုင္း သိခြင့္ရရွိလိုုက္မွာ မဟုုတ္ပါ။ အခုုေတာ့ ဆိုုရွယ္မီဒီယာေခၚတဲ့ Facebook, Blogs and Internet Technology ေတြ တိုုး တက္လာလိုု.သာ ဒီလူသတ္မႈ ရက္စက္ယုုတ္မာမႈေတြကိုု အခုုေလာက္အထိ လူေတြ အမ်ား အျပား ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြ သိခြင့္ရရွိလိုုက္တာမိုု. သူတိုု.ကိုုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလိုုပါ။ ျပည္ပ သတင္းဌာနေတြကေတာ့ အမ်ားစုုက နွာေစးေနၿပီး Self-Censor လုုပ္ကာ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၿပီး ေရးတဲ့ေျပာတဲ့သူက်ေတာ့လဲ သာသာထိုုးထိုုးနဲ. ကာေပးဖုံးေပးျခင္တာကိုု ေတြ.ေနရပါသည္။</li></ul><p><br /></p><p>Thanks for everyone who offers nothing but truth and courage.</p><p>by <a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=1647381844">Aye Aye Soe Win</a> on Thursday, January 12, 2012 at 6:31am</p><p><br /></p><p>×××××××××××××××××××××<br /></p><p><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> မေအးေအးစုိး၀င္းလို ပို႔စ္တခု မေရးေတာ႔ဘဲ </span></span>ျပည္ပမီဒီယာေတြရဲ့ ဖံုးကြယ္ေပးထားမႈကို သိေစခ်င္လို႔ ေကာ္ပီလုပ္ၿပီး တင္ထားတာပါ... အခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ဒီဗြီဘီက သူတို႔သတင္းေခါင္းစဥ္အတြက္ ေတာင္းပန္ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သင္႔တဲ႔၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အေျခအေနမွန္ကို သိေနသည့္တိုင္ ဒီလို သတင္းေခါင္းစဥ္မ်ိဳးနဲ႔ သတင္းေရးခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ႔ အရမ္းကို ရြံရွာ စက္ဆုပ္သြားမိတာ အမွန္ပါပဲ။<br /></p><p><br /></p><p>s0wha1</p><p><br /></p></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/loss-of-innocence-at-absdf-north-or.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-5092230811698007341Mon, 30 Jan 2012 07:15:00 +00002012-01-30T16:06:18.776+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/405174_226684914082212_100002221146037_491752_638029636_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p><strong>ေျမာက္ပိုင္းေဒသပံုရိပ္မ်ား</strong><strong> </strong></p><p><strong>နိဒါန္း</strong></p><p> ေျမာက္ပိုင္းကိစၥအျဖစ္မွန္ေတြေျပာၾကဘို႕ကၽြန္ေတာ္တို႔အႏွစ္(၂၀)ေစာင္႔ခဲ့ၾကပါတယ္။ကြယ္လြန္သြားခဲ႕ၾက သူေတြကသူတို႕ရဲ႕အျဖစ္မွန္ေတြေတြကို ေဖၚထုတ္ေပးဘို႕ မေသခင္ မွာသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ လည္း မလြဲမေသြ ေဖၚထုတ္ေပးဘို႕ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ အခ်ိန္အခါသင္႔ၿပီလို႕လည္း ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႕ ခံစားခဲ့ရတဲ႔ ပန္းခ်ီကိုထိန္လင္း၊ မနန္းေအာင္ေထြးၾကည္ တို႔ရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ေတြ online မွာဖတ္ၾကရမွာပါ။အားလံုးအျဖစ္မွန္ေတြပါ။ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွေစ့ေဆာ္လို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာက ဘာေၾကာင့္ဒီလိုအေျခအေန ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုဖန္တီးခဲ႕ၾကသလဲ ဘယ္သူေတြမွာတာ၀န္ရွိခဲ့ၾကသလဲဆိုတာေတြပါ။</p><p>ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႕ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္(ခရုိင္မွဴး)တာ၀န္ယူခဲ့ရသလိုစစ္ေထာက္လွမ္းေရးလို႔စြပ္စြဲဖမ္းဆီးတာကိုကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔နဲ႔အတူခံခဲ့ရပါတယ္။ဗဟိုေကာ္မတီေတြထဲကကိုညီညီေက်ာ္(မႏၱေလး)၊ဦးစိန္(ရန္ကုန္)၊ကိုုတင္ေမာင္ေအး(ကသာ)၊ကိုစိုလင္း(မႏၱေလး)တို႕လည္းဖမ္းခံရတဲ့အထဲမွာပါပါတယ္။ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ဦးေက်ာ္္</p><p>ေက်ာ္အုန္းနဲ႔ဦးရန္ေနာင္စိုးတိ႔ိုလည္းဖါးကန္႕ဘက္မွာကိုမ်ိဳး၀င္းလူေတြရဲ႕လိုက္လံသတ္ျဖတ္တာခံခဲ့ရပါတယ္။ ကိုစိုလင္းကေတာင္ပိုင္းမွာဖမ္းခံရပါတယ္။</p><p>တကယ္ေတာ့ေထာက္လွမ္းသံသယနဲ႔သတ္ျဖတ္တာဟာမကဒတ(ကခ်င္)လက္ထက္ကတည္းကရွိေနခဲ့ပါတယ္။ကိုျမတ္ကိုကို(ေရဆင္းတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား)(ျမင္းျခံ)ဟာ၁၉၈၉ႏွစ္ကုန္ေလာက္မွာသံသယနဲ႔အသတ္ခံခဲ့ရတာပါ။ကိုမ်ိဳး၀င္းေျပာဘူးတာကေတာ့ျမတ္ကိုကမသြားနဲ႔လို႕ေျပာထားတဲ့ေနရာေတြကိုသြားတယ္တဲ့။ဘယ္ေနရာလဲေမးေတာ့ ရဲေမေဆာင္တို႕ေဆးခန္းတို႕ကိုတဲ့….အံ့ၾသစရာပါဘဲ။</p><p> ကိုျမတ္ကိုကိစၥနဲ႔မယံုလို႕သိခ်င္လို႕ျမင္းၿခံကေနလိုက္လာတဲ့ကိုရန္ရွင္းလည္းေနာက္ပိုင္းမွာစြပ္စြဲခံရၿပီးအ</p><p>သတ္ခံခဲ့ရ ပါတယ္။စစ္ေထာက္လွမ္းေရးသံသယနဲ႔ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရလို႕ေသဆံုးရသူေပါင္း(၃၅) ဦးနဲ႕</p><p>ႏွိပ္စက္ခံရၿပီးထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာသူေပါင္း( ၇၀ )ဦး ရွိပါတယ္။ စာရင္းအေသးစိတ္ကိုလည္းတင္ျပသြားမွာပါ။</p><p>ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕မကဒတ(မပ)မွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို မကဒတ(ကခ်င္)ကို ေရာက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး သိခဲ့ျမင္ခဲ့ႀကံဳခဲ့ရတာေတြကို ေျပာျပသြားခ်င္ပါတယ္။ အေျခအေနအားလံုးကို ၿခံဳငံုမိႏုိင္မလားလို႕ပါ။</p><p> အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့အမွန္တရားတစ္ခုကိုေဖၚထုတ္ဘို႕နဲ႕ေသဆံုးခဲ့ၾကတဲ့သူေတြရဲ႕သမိုင္းတန္ဘိုး</p><p>ဆံုးရွံဳးမွဳမျဖစ္ရေအာင္ပါ။အာဃာတေတြအမုန္းတရားေတြြကေတာ့သိပ္မရွိပါဘူး။အႏၱိမရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့အားလံုးကိုသမိုင္းကဘဲအဆံုးအျဖတ္ေပးသြားမယ္လို႕ယံုၾကည္ပါတယ္။</p><p> </p><p> </p><p>“ကၽြန္ေတာ္သိေသာကိုေအာင္ႏိုုင္”</p><p> </p><p> ကၽြန္ေတာ္မကဒတ(ကခ်င္)ကိုမေရာက္ခင္ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္အစည္းအရံဳးမွာဒုဥကၠ႒(၁)တာ၀န္ယူခဲ့ပါ</p><p>တယ္…..၁၉၈၈-၈၉မွာ တရား၀င္ ရပ္တည္တဲ့ႏိုင္ငံေရးပါတီေပါ့…. ဥကၠ႒က ကိုေအာင္ေဇာ္မင္း( ခ်ိဳတူးေဇာ္)ပါ...</p><p>(၈.၄.၈၉) မွာ ရွစ္ေလးလံုး ရွစ္လျပည္႕ကို ၿမိတ္ၿမိိဳ႕မွာလုပ္လို႕ေထာင္(၃)ႏွစ္ က်သြားပါတယ္…</p><p>အဲဒီမွာ…. လူငယ္ေက်ာင္းသားပါတီေတြ စုေပါင္းအလုပ္လုပ္ရေအာင္ဆိုၿပီး အဖဲြ႕ေတြ ေပါင္းခဲ့ၾကပါတယ္…</p><p>လူငယ္ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကေရစီအင္အားစုနာမည္နဲ႕ပါ….ကိုေအာင္ႏုိင္ကို အဲဒီမွာ စသိခဲ့ရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္…</p><p>အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးေက်ာင္းသားလူငယ္အဖဲြ႕(အနကလ)ကပါ…ဥကၠ႒တာ၀န္ယူပါတယ…ေဆးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားပါ္…ကိုစိုးလင္းကဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ပါ…သူတိုနဲ႕အလုပ္ေတြအတူလုပ္ခဲ့ပါတယ္…အလြန္ရင္းႏွီးခဲ႕ပါတယ္…ကိုစိုးလင္းကတည္တည္ေနသေလာက္ကိုေအာင္္ႏိုင္ကခပ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္တယ္…အဂၤလိပ္စကားေျပာအသင္႔အတင့္</p><p>ေကာင္းတယ္…အေျခအေနမေကာင္းလို႕မကဒတ(ကခ်င္)ကိုထြက္ၾကေတာ႔…..</p><p>“ ဇင္မာဦးေလးေယာက်ၤားရသြားလို႔…ၿမိဳ႕မွာမေနခ်င္ေတာ႔လို႔ ”ထြက္လာတာဆိုပဲ…..ရီစရာေကာင္းေအာင္ေျပာ</p><p>တတ္တယ္…</p><p>ကၽြန္ေတာ္မကဒတ(ကခ်င္)ကိုမသြားခင္၁၉၈၉ဂ်ဴလိုင္လဆန္းေလာက္မွာကိုေအာင္ႏုိင္တေယာက္ေဘာင္ဒရီလမ္းကကၽြန္ေတာ္တို႕ရံုးကိုေရာက္လာတယ္…..သူနဲ႕အတူပါလာတာကကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တဲ့…အထက္ျမန္မာျပည(္ဗကသ)ကတဲ့…အေျခအေနမေကာင္းလို႕ရန္ကုန္ကိုခဏလာေနတာတဲ႔…ခင္စရာေကာင္းၿပီး..အရာရာကို</p><p>ေလးေလးနက္နက္ေတြးတတ္တဲ႕မ်က္ႏွာမ်ိဳးပါ….ပထမဆံုးဆံုဖူးးတာပါ…..မႏၱေလးေက်ာင္းသားညီလာခံမွာေတာ့မေတြ႕ခဲ့ပါဘူး…..ေဆးရုံတက္ေနရတယ္လို႕ေတာ႕ေျပာတာၾကားခဲ့ရတယ္။</p><p> ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္ေတာ္၁၉၈၉ဇဴလိုင္တတိယပတ္မွာမကဒတ(ကခ်င္)ကိုထြက္ခဲ႕တယ္…အတူပါတာကစမ္း</p><p>ေခ်ာင္း(အခသ)ကကိုမိုးေက်ာ္သူ(ခ)ကိုဘိုဘိုပါ…သူ႕အသက္က၁၆ႏွစ္ေက်ာ္ရံုဘဲရွိပါေသးတယ္…ကၽြန္ေတာ္က</p><p>ေတာ့၂၁ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့...ဒီလိုနဲ႕မႏၱ ေလးေရာက္…ကိုစိုးလင္းတို႕ကိုေအာင္ႏုိင္တို႕နဲ႕ေတြးၿပီး….လားရွုိး-မူဆယ္ကတဆင့္ေရႊလီျမစ္ကိုကူးၿပီး…တရုပ္ျပည္ေရႊလီနယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးကိုေရာက္ခဲ႕ပါတယ္…မိသားစုတည္းခိုခန္းေသးေသးေလးမွာတည္းတယ္…ညေနေလာက္က်ေတာ႕မိုးညွင္းကကိုျမင့္ေက်ာ္နဲ႕ကိုေက်ာ္ခိုင္၀င္းတို႕ေရာက္လာ</p><p>ၾကပါတယ္…သူတို႕က(မိုးညွင္းအနကလ)ကပါ…ေနာက္ေတာ့မဂၤလာေတာင္ညြန္႕ကကိုေက်ာ္စြာ၀င္းေမာင္နဲ႕</p><p>ေနာက္တစ္ေယာက္ပါေရာက္လာတယ္... လူေတြမ်ားလာေတာ့ေပ်ာ္ပါတယ္…</p><p>ေနာက္ေန႕မကဒတ(ကခ်င္)ကကိုရာေကး(ခ)ကိုေက်ာ္ျမင့္ေရာက္လာၿပီးခရီးဆက္ထြက္ဘို႕တာ၀န္ယူျပင္ဆင္ပါတယ္…ေရႊလီကေနနာရီ၀က္ေလာက္ကားစီးၿပီး၀မ္တိန္နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးကတရုပ္ရဲစခန္းမွာလက္မွတ္လုပ္ရပါတယ္...ေနခြင့္လက္မွတ္ေပါ႕…(၁၀)ေပေလာက္ေခ်ာင္းေလးဘဲျခားတဲ့ျမန္မာျပည္ဘက္ကမ္းကေတာင္ကုန္းေလး</p><p>ေတြေပၚမွာေတာ့ သြတ္မိုးအေဆာက္အဦးေလးေတြနဲ႕….ၾကဴကုတ္(ပန္ဆိုင္း) တဲ့…</p><p> အဲဒီကမွေရႊလီကိုျပန္ၿပီးေနာက္ေန႕ေျမာက္ဖက္ယင္က်န္းၿမိဳ႕ေလးဆီကိုကားနဲ႕ထြက္ပါတယ္…ကိုျမင့္ေက်ာ္</p><p>နဲ႕ကိုေက်ာ္ခိုင္ကေနာက္အေခါက္မွလိုက္မွာမို႕က်န္ခဲ့ပါတယ္….ကိုေက်ာ္စြာ၀င္းေမာင္နဲ႕ေနာက္တေယာက္ကရွမ္း</p><p>ျပည္ေက်ာင္းသားတပ္ရင္း(၄၀၁)ကိုဆက္သြားမွာမို႕ခဲြခဲ့ရပါတယ္….</p><p> ယင္က်န္းၿမိဳ႕ေလးကိုေန႕၀က္ခရီးၾကာပါတယ္…ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းေတြမို႔ရင္တမမပါပဲ…ဒါေပမဲ႕</p><p>ကားေတြကေကာင္းပါတယ္…ေတာင္ေပၚလမ္းေပမဲ့ေက်ာက္ခင္းလမ္းေတြမို႔အသင့္အတင့္ေကာင္းပါတယ္….</p><p>ယင္က်န္းကိုေန႕ခင္းဖက္ေရာက္ၿပီးတစ္ညနားပါတယ္….တရုပ္မြတ္ဆလင္(ပန္းေသးလို႕ထင္ပါတယ္)ထမင္းဆိုင္</p><p>ေလးမွာအမဲသားႏွပ္ဟင္းနဲ႕စားခဲ့ရတာအႏွစ္(၂၀)ေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိအရသာကိုမွတ္မိေနပါေသးတယ္….</p><p> ေနာက္ေန႕မနက္ေစာစာကားနဲ႕အေနာက္ေျမာက္ဘက္ကဆမား(စီမား)ၿမိဳ႕ေလးဆီကိုဆက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္</p><p>ေန႕ခင္းေလာက္မွာေတာင္ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ဆမားၿမိဳ႕ေလးကိုေရာက္ပါၿပီ…ကားၾကံဳမရွိေတာ့ေျခက်င္ဆက္ထြက္ရတယ္…လက္မွတ္ကိုရဲစခန္းမွာအပ္ထားခဲ့ရတယ္…ေျမျပန္႕အတိုင္းနာရီ၀က္ေလာက္တရုပ္ရြာႏွစ္ရြာေလာက္ျဖတ္</p><p>ျပီးေတာ့အတက္ခရီးေပါ့…ထေရာ္လာဂ်ီနဲ႕ကုန္ကားေတြသြားလို႕ရတဲ့ေက်ာက္ၾကမ္းလမ္းမ်ိဳးေပါ႕…</p><p> ေက်ာ္ျမင့္(ခ)ရာေကးကမိုးေကာင္းကတဲ့…မကဒတ(ကခ်င္)ရဲ႕ကိစၥေတြကိုတရုပ္ျပည္ထဲမွာေနျပီးလုပ္ေပး</p><p>ေနတာ…အရပ္က၆ေပေက်ာ္မယ္…ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႕…မြတ္ဆလင္တဦးေပါ႕။တရုပ္စကားေတာ႕အစဥ္ေျပေအာင္</p><p>ေျပာႏိုင္တယ္… သူကေရွ႕ကသြား…ကိုယ္တို႕ကေနာက္ကလိုက္ေပါ႕…၄၀ဒီဂရီေလာက္ပဲမတ္တယ္…တစ္နာရီ</p><p>ေလာက္သြားၿပီးေတာ့ရွားေဟာ့ပါဆိုတဲ႕ရြာေလးကိုေရာက္တယ္… KIAမိသားစုေတြေနၾကတယ္…တဲအိမ္ေလးေတြ</p><p>၅၀ေလာက္ရွိမယ္…တရုပ္ျပည္အပိုင္ထဲမွာပါ…</p><p> ကားလမ္းကေနဖယ္ၿပီးေတာင္ေစာင္းအတိုင္း၁၅မိနစ္ေလာက္ဆက္တက္ေတာ႔KIAေအာက္ေဆးရုံကို</p><p>ေရာက္တယ္.... တဲတစ္လံုးထဲမွာေက်ာင္းသားအဖဲြ႕ကသင္တန္းဆရာကိုခိုင္ေဆးရံုတက္ေနတာ…အေျခအေနမ</p><p>ေကာင္းဘူးလို႕ကိုေက်ာ္ျမင့္ကေျပာတယ္….ေဆးထိုးတာေဆးခဲသြားလို႕ေပါင္မွာျပည္တည္ၿပီးလႈိက္စားကုန္တာတဲ့စားစရာတခ်ိဳ႕ေပးၿပီးဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္….ေနာက္ ၄ရက္ေနေတာ့ဆံုးသြားတာသိရတယ္…..</p><p>“မကဒတ(ကခ်င္)ႏွင့္လိုင္စင္စခန္း”</p><p> ေအာက္ေဆးရံုကေနလမ္းေပၚျပန္တက္ၿပီး ၁၅မိနစ္ေလာက္ကားလမ္းအတိုင္းဆက္တက္သြားရတယ္….</p><p>အေကြ႕တစ္ခုကိုေက်ာ္လိုက္ေတာ႕ဂိတ္တစ္ခုကိုဘြားကနဲေတြ႕လိုက္ရတယ္…ကားလမ္းကိုကန္႕တားထားတဲ႕ဂိတ္</p><p>ေမာင္းတံလဲေတြရတယ္…မလွမ္းမကမ္းဘယ္ဘက္ကကုန္းေလးေပၚမွာကနယ္ျခားေက်ာက္တိုင္ေလးတစ္ခု…</p><p>KIA ရဲေမ၂ေယာက္ဂိတ္မွာေစာင့္ေနတာေတြ႕တယ္…ညာဘက္ကိုေကြ႕ၿပီးကားလမ္းအတိုင္း၁၀မိနစ္ေလာက္သြား</p><p>ရင္KIAရံုးေတြနဲ႕သူတို႕လူႀကီးေတြေနတဲ့အိမ္ေတြကိုေရာက္တယ္တဲ႔…</p><p>ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲဂိတ္တဲကိုေက်ာ္ၿပီး၅မိနစ္ေလာက္ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ႕ညာဘက္ကေတာင္ကုန္းေပၚမွာေက်ာင္းသားခြပ္ေဒါင္းအလံနဲ႕KIAအလံယွဥ္လ်ွက္ေတြ႕လိုက္ရေတာ႕စိတ္ထဲမွာေၾကနပ္မိပါတယ္…</p><p>ဘယ္ဘက္ခပ္ေျပေျပေတာင္ကုန္းေပၚမွာေတာ႕ေကာ္မတီရံုးနဲ႕အတြင္းေရးမွဴးတဲ၊အေနာက္ဘက္နားကေရေခ်ာင္း</p><p>ေဘးမွာေတာ့ဘဏၰာေရးမွဴးတဲအစီအရီေတြ႕ရပါတယ္….</p><p> ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ကိုမိုးေက်ာ္သူတို႕ကိုေကာ္မတီရံုးမွာေခတၱေနရာခ်ေပးထားပါတယ္…ခဏေနေတာ့အတြင္းေရး</p><p>မွဴးကိုမ်ိဳး၀င္း၊ဘဏၰာေရးမွဴးကိုေအာင္ႀကီးတို႕နဲ႕ေတြ႕ရပါတယ္…ၿမိဳ႕ေပၚအေျခအေနေလးေတြေျပာျဖစ္တယ္…</p><p>ထမင္းစားေတာ့ေကာ္မတီရံုးေဘးကမီးဖိုနဲ႕တြဲလွ်က္ထမင္းစားေဆာင္မွာစားတယ္…ဟင္းကေတာ့၀က္သားနဲ႕အာလူးေပါ့…ရဲေဘာ္ရဲေမေတြ၀ိုင္းမ်က္ေစာင္းထိုးတဲ့ဟင္းဆိုတာေနာက္မွသိရပါတယ္…</p><p>အဲဒီမွာရွိတဲ့သူေတြကကိုစိန္သန္းသူကေကာ္မတီရံုးတာ၀န္ခံပါ…သေဘာေကာင္းၿပီးခင္စရာေကာင္းပါတယ္..ေနာက္ကိုေစာျမေအာင္…ကိုမ်ိဳး၀င္းနဲ႕အနီးကပ္ေနရသူပါ…ေနာက္ေတာ့၀ါဒျဖန္႔ခ်ီးေရးအဖဲြ႕(pro-team)အဖဲြ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာပါတယ္…..ေနာက္တစ္ဦးကဦးေသာင္းျမင့္ပါ…တန္႕ဆည္ကပါ…ထမင္းခ်က္တဲ့အ</p><p>ေဆာင္မွာဘဲေနတယ္…အသက္က၆၀နီးပါးေလာက္…သူမၾကာမၾကာဆိုျပတတ္တဲ.သီခ်င္းက…..</p><p> “ေလတံခြန္ဆိုတာ…စကၠဴေလးကျဖစ္လာတာမို႕…..ဘ၀ေဟာင္းကိုေတာ႕မေမ႔သင့္ပါတယ္…ဆိုတဲ့သီခ်င္း</p><p>ကိုဖ်က္ဆိုထားတဲ့…..</p><p> “ေကာ္မတီဆိုတာ…ရဲေဘာ္ေလးကျဖစ္လာတာမို႕….ဘ၀ေဟာင္းကိုေတာ့မေမ့သင့္ပါတယ္”...တဲ.</p><p>ဒါေၾကာင့္လည္းကိုမ်ိဳး၀င္းကအညႈိးထားခဲ့ေလသလားေတြးမိပါတယ္…စစ္ကိုင္းတိုင္းေကာ္မီတီဖဲြ႕ဘို႕လုပ္ေနတဲ႕ဦးေက်ာ္ေက်ာ္အုန္း၊ဦးရန္ေနာင္စိုးတို႔နဲ႕တေသြးတသားတည္းျဖစ္တာလည္းပါမွာေပါ့…(၁၅)ေယာက္စာရင္းထဲမွာပါ</p><p>သြားခဲ႕တယ္…..</p><p> ကိုမ်ိဳး၀င္းတဲနဲ႕ခဲတပစ္ေလာက္အကြာမွာစစ္ကိုင္းတိုင္းရံုးဆိုၿပီးတဲေလးတစ္ခုရွိပါတယ္…အဲဒီမွာဘဲ</p><p>ကိုတင္ေမာင္ေအး(ခ)ကိုအားဆိုက္ကသတင္းျပန္ၾကားအလုပ္လုပ္တာေတြ႕ပါတယ္…ကာတြန္းဆြဲ…ကဗ်ာေရး..</p><p>စာအုပ္ထုတ္နဲ႕အၿမဲအလုပ္ရူပ္ေနတတ္တယ္…ေတးေရးဆရာအရိုးနဲ႕ခပ္ဆင္ဆင္တူတယ္…</p><p> ရဲေဘာ္ရဲေမနဲနဲဘဲေတြ႕ရတယ္….ခရိုင္ေတြကိုဆင္းသြားၾကတယ္လို႕သိရပါတယ္၊စစ္သင္တန္းအပတ္စဥ္</p><p>(၄) ထိရွိသြားပါၿပီ။အနိမ့္ပိုင္းလမ္းရဲ့တဖက္မွာေတာ့ရဲေမေဆာင္ကိုေတြ႕ရတယ္…၁၀ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွိမယ္</p><p>ထင္တယ္... ေနက္တစ္ရက္ရဲေမေဆာင္ေဘးမွာေဆးခန္းေဆာက္ေတာ့မလုပ္တတ္လုပ္တတ္နဲ႕၀ိုင္းကူၾကပါတယ္. (၅)ရက္ေလာက္ေနေတာ့ေအာက္ဖက္ စခန္းမွဴးတဲေဘးကဘားတိုက္အရွည္ေလးမွာေျပာင္းေနရပါတယ္..</p><p>ကာဘိုးကေက်ာ္ေက်ာ္ႏိုင္ဆိုတာရွိပါတယ္…အပတ္စဥ္(၄)မွာဗိုက္ခြဲရလို႕ေနာက္တပတ္စဥ္ျပန္ေစာင္႕ေနရတာပါ…</p><p>ေနာက္ကိုျမင့္ေက်ာ္၊ကိုေက်ာ္ခိုင္၊ကုိိသန္းထြန္းစိုး၊ကိုေအာင္ေက်ာ္၊ကိုတင္ေ႒း၊ကိုညီညီေအာင္(ပဲခူး)၊ကိုညီညီေက်ာ္</p><p>ေရႊဘိုကကိုအုန္းႀကိဳင္(ok) ၊ ကိုရန္ရွင္း(ျမင္းၿခံ)၊တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကပါတယ္…ကိုရန္ရွင္းကသူ႔သူငယ္ခ်င္းျမတ္ကို</p><p>အသတ္ခံရတာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီးသိခ်င္လို႕လာတာလဲပါတယ္…</p><p>ကိုမ်ိဳး၀င္းနဲ႕(၂)ခါေလာက္သူနဲ႕စကားေျပာတာကိုသိေပမဲ့ဘာေတြေျပာသလဲဆိုတာမသိဘူး.ဒီလိုနဲ႕သင္တန္းတက္ဘို႕လူျပည့္ေအာင္ေစာင့္ရင္းတပ္ကေပးတဲ့ရိကၡာစားရင္းေနရတယ္…သင္တန္းဆရာေတြကတစ္ခ်ိဳ႕စခန္းးမွဴးတဲမွာေနၾကတယ္…ဆရာ၀င္းေနာင္(လူ႕ေဘာင္သစ္-ဗဟန္း)၊ဆရာေရႊမွ်င္၊ဆရာေယာရွူ၊နဲ႔သင္တန္းမွဴးဒုဗိုလ္လွဆိုင္းတို႕</p><p>ေပါ့…ဆရာမင္းေ႒းနဲ႕တခ်ိဳ႕ကေနာင္ရာပါစခန္းမွာရွိတုန္းလို႕ထင္ပါတယ္…</p><p> အလုပ္ကတခါတရံလုပ္လုပ္ရတယ္…ထင္းျဖတ္ထင္းခြဲေပါ႕…စားရတာကမွ်င္ငပိအရည္က်ိဳထားတာနဲ႕စြန္</p><p>တန္ဟင္းေပါ႕…ငရုပ္သီးေလွာ္ကတခါတရံပါတတ္တယ္…ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ႏိုင္ညဘက္ဖမ္းတဲ့ၾကြက္ကိုမီးကင္စားရ</p><p>တာလဲမွတ္မိေသးတယ္…ရာသီဥတုကအရမ္းေအးတယ္…jan,feb ဆိုအေအးဆံုးလို႕ေျပာတယ္..ေလကလဲတဟူး</p><p>ဟူးနဲ႕အျမဲတိုက္ေနတာ…အေႏြးထည္အျမဲ၀တ္ထားၿပီးအလုပ္မရွိရင္မီးလွံဳေနရတယ္…ညဘက္ဂြမ္းေစာင္အထူႏွစ္</p><p>ထပ္ေလာက္ျခံဳမွနဲနဲေႏြးလို႕အိပ္ရတာ…ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ရင္kia မိသားစုေတြေရာင္းတဲ႔ဆိုင္မွာပါလာတဲ့အကၤ်ီ</p><p>ေလးေတြေရာင္းၿပီးမွ၀ယ္ေသာက္ရတယ္…စတိုကထုတ္ေပးတာကတခါတရံမွဆိုေတာ့မေလာက္ၾကဘူး…သတင္း</p><p>စာစကၠဴနဲ႕လိပ္ေသာက္ရတဲ့ေဆးမွဳံ႕နဲ႕ခါခ်င္ေပါင္လို႕ေခၚတဲ့ေဆးရြက္မွ်င္ေတြပါ…</p><p> အဲဒီလိုနဲ႕မႏၱေလးက၊စစ္ကိုင္းက၊ရန္ကုန္က၊ကန္႕ဘလူဘက္က၊မိုးညွင္းကလူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ(၄၀)</p><p>ေလာက္ရွိလာပါတယ္…ရန္ကုန္မွာအတူေနခဲ့ၾကတဲ့စမ္းေခ်ာင္းအခသကေက်ာ္၀ဏၰ(ေျမႏုစခန္းတြင္တိုက္ပဲြက်)</p><p>ကိုေက်ာ္၀င္းေဆြ(ဖိုးေက်ာ္)၊ကိုမိုးဟိန္း(ေနာင္ရာပါစခန္းေရႀကီးစဥ္ေရထဲေမ်ာပါကြယ္လြန္)၊ကိုေပါက္(ေဇာ္ခင္ဦး)</p><p>(ျမစ္ႀကီးနားခရိိုင္တြင္ငွက္ဖ်ားေရာဂါျဖင့္ေသဆံုး)တို႕လည္းေရာက္လာၾကပါတယ္…</p><p> လူ(၄၀)ေက်ာ္ေလာက္ဆိုေတာ့သင္တန္းစဘို႕အတြက္အလံတိုင္ကုန္းေနာက္ကကြက္လပ္မွာသင္တန္း</p><p>သားေတြေနဘို႕ဘားတိုက္ေဆာက္ၾကရပါတယ္… 1989,oct လလယ္ေလာက္ထင္ပါတယ္…၁၉၉၁-၉၂မွာအခ်ဳပ္</p><p>ေထာင္(ငရဲခန္း)ျဖစ္သြားတယ္…ကိုထိန္လင္းရဲ႕လူကက္ဆက္ေတြေနခဲ့တဲ့ဗိမၼာန္ႀကီးေပါ႕…</p><p> ၁၉၈၉-နိဳ၀င္ဘာလဆန္းေလာက္မွာသင္တန္းစေပးတယ္…အေျခခံစစ္သင္တန္း(၂)လပါ...တစ္ဦးတည္း</p><p>ေသာသင္တန္းသူကမသင္းသင္းညီ(ရန္ကုန္)ပါ…၁၆ႏွစ္မျပည့္ေသးဘူးထင္ပါတယ္…သူလည္းေနာက္ပိုင္းမွာစစ္</p><p>ေထာက္လွမ္းေရးဆိုျပီးဖမ္းဆီးခံခဲ့ရသူပါ…</p><p> </p><p>ဆိုင္းရာကုန္း(သို႔)အာဆံကုန္း</p><p> ကြ်န္ေတာ္တို႕ေနတဲ့ဘားတိုက္ကေနကိုက္(၁၀၀၀)ေလာက္မွာေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုရွိတယ္…ဘယ္ဘက္</p><p>အနိမ့္ကို(၅)မိနစ္ေလာက္သြားရင္ပါေဂ်ာင္ေခ်ာင္းထဲစီးတဲ့ေခ်ာင္းေသးေလးရွိတယ္…(၆)ေပေလာက္က်ယ္တယ္…</p><p>ေခ်ာင္ကူးတံတားေသးေလးေက်ာ္ရင္ကုန္းေပၚကိုေျပေျပေလးတက္သြားတဲ့လမ္းေလးရွိတယ္…ကုန္းေပၚမွာသစ္ပင္</p><p>စုစုေလးတစ္စုရွိတယ္….ေရွ႕ကစီနီယာရဲေဘာ္ရဲေမေတြကျမတ္ကိုကုန္းလို႕တိုးတိုးေျပာၾကတယ္….ကုန္းရဲ႕အေပၚ</p><p>ေနာက္ဘက္ကလွ်ိဳထဲမွာသတ္ပစ္ခဲ့တာတဲ့…ေထာက္လွမ္းေရးလို႕လဲေျပာၾကတယ္တဲ့…</p><p> ဒီမတိုင္ခင္ကဆိုင္းရာဆိုတဲ့KIAရဲေမတေယာက္ကိုKIAကအဲဒီေနရာမွာဘဲသတ္ပစ္ခဲ့တယ္လို႕ေျပာၾက</p><p>တယ္…ဘာအျပစ္ရွိလဲမသိခဲ့ပါဘူး…ဆိုင္းရာကအင္မတန္ေခ်ာေမာလွပပါသတဲ့…သီခ်င္းဆိုလဲအလြန္ေကာင္း</p><p>တယ္ဆိုပဲ...လသာတဲ့ညေတြဆိုရင္ဆိုင္းရာရဲ႕သီခ်င္းသံကိုပိုၿပီးၾကားၾကရတယ္တဲ့…ဒါေၾကာင့္ဆိုင္းရာကုန္းလို႕အစ</p><p>ပိုင္းမွာေခၚၾကတယ္တဲ့…</p><p> ေနာက္ေတာ့အာသံျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္( ULFA )ကရဲေဘာ္တစ္ဦးကိုလည္းသူတိုရဲ႕ေခါင္း</p><p>ေဆာင္ကိုယ္တိုင္ကဒီေနရာမွာဘဲျပန္တမ္းထုတ္ၿပီးသတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့…တပ္ကခ်ထားတဲ့စည္းကမ္းေတြမလိုက္</p><p>နာလို႔-ဆိုပါတယ္…KIA ဗဟိုမွာအိႏၱိယနယ္စပ္ကေနသင္တန္းလာတက္ၾကတာပါ…ဒီအဖဲြ႕မွာအာသံ၊မဏိပူရ္၊</p><p>နာဂ၊မီဇိုရမ္၊(၄)ခုေပါင္းထားတာပါ…</p><p> အဲဒီကစၿပီးေက်ာင္းသားေတြကအာဆံကုန္းလို႕ယၡဳထိေခၚေနၾကဆဲပါ…</p><p>ေနာက္ပိုင္း၁၉၉၂ေဖေဖၚ၀ါရီလ(၁၂)ရက္ေန႕မွာဥကၠ႒ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္အပါအ၀င္ေက်ာင္းသားလူငယ္(၁၅)ဦး</p><p>ကိုစစ္ေထာက္လွမ္းေရးလို႕မတရားစြပ္စြဲၿပီးကိုမ်ိဳး၀င္း၊ကိုေအာင္ႏိုင္၊ကိုလွဆိုင္း၊ကိုသံေခ်ာင္း+………..တို႕ရဲ႕စုေပါင္း</p><p>ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ဒီေတာင္ကုန္းေပၚမွာပဲသတ္ျဖတ္ခဲ့တာပါ…ကိုေက်ာ္ေ၀ကတစ္ပတ္ေလာက္ေစာပါတယ္…</p><p>ကိုစိုး၀င္းသန္းက(၁၉.၀၂.၁၉၉၂)မွာပါ….အဲဒီေတာင္ကုန္းေလးမွာပါဘဲ…</p><p> ကိုစိုး၀င္းသန္းေသဆံုးရတာစိတ္၀င္စားစရာမို႕ႀကားျဖတ္ၿပီးေျပာပါရေစ….အဲဒီေန႕ညေနေစာင္းမွာကၽြန္</p><p>ေတာ္တို႕(၇)ဦးကိုမ်ိဳး၀င္းတဲမွာရွိေနၾကပါတယ္…မိဘေတြလာၿပီးအာမခံရင္ျပန္လႊတ္ေပးမယ္လို႕သူတို႕ေရြးထား</p><p>တဲ့သူေတြပါ…အိမ္ေတြကိုစာေရးဖို႕ေခၚထားတာပါ…ကိုညီညီ၊ကိုေက်ာ္ႏုိင္ဦး၊မနန္းေအာင္ေထြးၾကည္၊ကို၀ဏၰေဇာ္</p><p>ကိုမိုးေက်ာ္သူ(ကိုဘိုဘို)၊ကိုညီညီေအာင္(ပဲခူး)၊နဲ႕ကိုရဲလင္းတို႕ပါ…</p><p> ခဏေနေတာ့ဘဏၰာေရးမွဴးတဲကတရုပ္ႀကီး(ကို )ကသတင္းပို႕လာတယ္….KIAေဆးရံုကဖုန္း</p><p>ဆက္တယ္တဲ့...စိုး၀င္းသန္းေပ်ာက္သြားၿပီလို႕ေျပာတယ္တဲ့…စိုး၀င္းသန္းကေဆးရံုတက္ေနတာပါ…</p><p> ကိုမ်ိဳး၀င္းကသူ႕အနီးကပ္လက္ရံုးျဖစ္တဲ့(ဦးနင္ဂ်ာ(ခ)ဦးေက်ာ္ေရႊ) ကိုေခၚၿပီး…လိုက္ရွာၿပီးဖမ္း…မိရင္တခါ</p><p>တည္းရွင္းပစ္လိုက္ဆိုၿပီးမွာလိုက္တယ္…နာရီ၀က္ေလာက္ေနေတာ့ဦနင္ဂ်ာနဲ႕အဖဲြ႕ျပန္ေရာက္လာၿပီးကိုမ်ိဳး၀င္းကို</p><p>ေျပာတယ္…ေဆးရံုကေရာဂါေပ်ာက္သြားၿပီမို႕လို႕လာေခၚဘို.ဖုန္းဆက္တာတဲ့….ျပန္ေခၚလာပါၿပီလို႕သတင္းပို႕</p><p>တယ္….ကိုမ်ိဳး၀င္းက“ ထြက္ၿပီးတဲ့ဆင္စြယ္ျပန္၀င္ရိုးထံုးစံမရွိဘူး” လို႕ေျပာၿပီး(၁၂.၀၂.၁၉၉၂)ေန႕ကသံုးခဲ့တဲ့</p><p>ေငြေရာင္ဓားရွည္ (ဓားအိမ္ပါ) ကိုအခန္းထဲကေနယူၿပီးဦးနင္ဂ်ာလက္ထဲထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္...</p><p>“ ရွင္းပစ္လိုက္ေတာ့တဲ့ ”</p><p>အဲ ့ဒီေနာက္အိမ္ေတြကိုကၽြန္ေတာ္တို ့စာေရးၿပီေတာ႔ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ေရာက္လာပါတယ္ မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး</p><p>ေတာ ့အားလံုးကိုလက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္၊ ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္လည္းအတူပါလာတယ္ဆိုတာသိရတယ္</p><p>12 .2.1992 မတိုင္ခင္ကတည္းကေရာက္ေနတယ္ဆိုတာသိရတယ္။</p><p>ဦးနင္ဂ်ာဆိုတဲ့သူကကိုမ်ိဳး၀င္းတို႕နမၼား(နန္႕စေလာ္ရြာ)ကပါ…ကိုမ်ိဳး၀င္းခိုင္းရင္အကုန္လုပ္တယ္…သတၱိရွိတယ္…အမိန္႕နာခံတယ္…ရိုးသားတဲ့လယ္သမားဘ၀ကလာတာပါ…ကိုမ်ိဳး၀င္းရဲ႕အသံုးခ်ခံျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္…</p><p>( ၁၂.၀၂.၁၉၉၂)ေန႕ကိစၥမွာလည္းဦးနင္ဂ်ာကေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတာ၀န္ယူခဲ့တာလို႕သိရတယ္…အေသးစိတ္က</p><p>ေတာ့တစ္ဦးတည္းေသာသက္ေသမခင္ေရႊလွိဳင္(ကိုသံခဲကေတာ္) ကအေသးစိတ္ေျပာႏုိင္ပါတယ္…သူအဲဒီေန႕</p><p>(၁၂.၀၂.၁၉၉၂)က အစအဆံုးျမင္ေတြ႕ခဲ့သူပါ…သတၱိရွိရွိလိုက္ၾကည့္ခဲ့တာပါ…</p><p> ၿမိဳ႕မွာတံုးကအစ္ကိုေတြနဲ႕ဘဲအေနမ်ားလို႕ေယာက်ၤားဆန္ဆန္ေနခဲ့တယ္…ေတာထဲကိုမျဖစ္မေနသြားခ်င္</p><p>တယ္ဆိုေတာ့ကိုေအာင္ႏိုင္(အနကလ)ကဘဲစီစဥ္ၿပီးရွမ္းျပည္နယ္ကြတ္ခိုင္အနီးကေက်ာင္းသားတပ္ရင္း(၄၀၁)</p><p>ကိုပို႕ေပးခဲ့တာပါ…တပ္ရင္း(၄၀၁)ရဲ့တဦးတည္းေသာရဲေမပါ…ေနာက္ပိုင္းကိုသံလြင္၊ကိုေဇာ္ေနာ္တို႕ရင္း(၄၀၁)</p><p>စစ္ေရးအေျခအေနအရေျမာက္ပိုင္းရင္း(၇၀၁)ကိုရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕ပို႕ေတာ့အတူပါလာတာပါ…အမွန္တရားကိုလိုလား</p><p>သူတစ္ဦးလို႕ယံုၾကည္ပါတယ္…</p><p><br /></p><p> </p><p> </p><p><a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=100002221146037">Ko Lin Wai Aung</a></p><p><a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=100002221146037"><br /></a> </p><p> </p><p><strong> </strong></p></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post_7783.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-1328905119308515923Mon, 30 Jan 2012 07:03:00 +00002012-01-30T17:01:34.738+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><p><span class="photo_left"><img class="photo_img img" src="http://photos-c.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/425078_229647017119335_100002221146037_501221_337793800_a.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p> </p><p> </p><p>စစ္သင္တန္းအပတ္စဥ္( ၅ )ႏွင့္တပ္တြင္းဆႏၵျပပဲြ</p><p>ႏို၀င္ဘာလဆန္းမွာ သင္တန္းစေပးပါတယ္…ဆရာမင္းေဌး၊ဆရာရန္ႏိုင္၊ဆရာႏိုင္ဦးတို႕လည္းျပန္ရာက္</p><p>ေနပါၿပီ…သင္တန္းမွဴးကဒုဗိုလ္လွဆိုင္း…ျမစ္ႀကီးနားေကာလိပ္မွာE-MAJOUR တက္ခဲ့သူပါ…ကခ်င္လူမ်ိဳးပါ…</p><p>သူကစာေတြ႕နဲ႕-စစ္စည္းကမ္းေတြအဓိကပို႕ခ်တယ္…သင္တန္းသားေတြခ်စ္ခင္ေလးစားခံရပါတယ္…</p><p> မနက္(၅)နာရီထ၊ PTေျပးရတယ္…(၆)နာရီမွာအလံတင္အေလးျပဳၿပီး(၈)နာရီထိစစ္သင္တန္းတစ္ခ်ိန္တက္</p><p>ရတယ္…ၿပီးေတာ့ထမင္းစားနားတယ္…(၉)နာရီကေန(၁၂)နာရီထိသင္တန္း၃ႀကိမ္တက္ရတယ္…ညေနပိုင္းသင္</p><p>တန္း(၂)ခ်ိန္ၿပီးေတာ့(၅)နာရီေလာက္မွာထမင္းစားၿပီးသင္တန္းခ်ိန္နားပါတယ္…စားရတာေတြက…</p><p>စြန္တန္ဟင္းရည္နဲ႕ငရုပ္သီးေၾကာ္…မုန္ညွင္းဟင္းရည္နဲ႕ငရုပ္သီးေၾကာ္…တပတ္တခါအသားဟင္းေကၽြးတယ္…</p><p>သင္တန္းသားေတြကလည္းသူတို႕အတြက္ရိကၡာအျပည့္မစားရဘူး…ဆိုတဲ့စကားေတြေျပာၾကတယ္…</p><p> တခ်ိန္တည္းမွာဘဲရဲေဘာ္၊ရဲေမေတြၾကားမွာေရာ။သင္တန္းသားေတြထဲမွာေရာေကာ္မတီကိုမေၾကနပ္ၾက</p><p>တဲ့အသံေတြၾကားလာရတယ္…အဓိကကေတာ့ေကာ္မတီကိုအခြင့္ထူးခံေနသူေတြလို႕ျမင္ၾကတယ္…သူတို႕နဲ႕နီး</p><p>စပ္သူေတြတရုပ္ျပည္အလည္သြားတာေတြ၊ေက်ာ္ျမင့္(ခ)ရာေကးတရုပ္ျပည္ထဲမွာေငြကိုသံုးခ်င္သလိုသံုးတာေတြ</p><p>မိန္းမကိစၥအရွဳပ္ေတြလုပ္တာကိုဘာမွမေျပာဘဲေနတာေတြ….ကိုမႀကိဳက္ၾကဘူး….ရဲေဘာ္ရဲေမေတြကအေနအစား</p><p>ဆင္းရဲခ်ိန္မွာေကာ္မတီ၀င္ေတြ၊ခရိုင္မွဴးေတြကအဖဲြ႕ပိုင္ေငြေတြကိုပိုသံုးေနၾကတယ္လိဳ႕ျမင္ၾကတယ္…</p><p> လမ္းရဲ႕အေပၚပိုင္းမွာေကာ္မတီ၀င္ေတြနဲ႕ရံုးေတြရွိၿပီးလမ္းရဲ႕ေအာက္ပိုင္းမွာေတာ့ရဲေဘာ္ရဲေမေတြေနၾက</p><p>တယ္…လမ္းေပၚလူတန္းစားနဲ႕…လမ္းေအာက္လူတန္းစားဆိုၿပီးေျပာေနၾကတယ္…KIAကရတဲ့ေထာက္ပံ့ေငြကို</p><p>စနစ္တက်ခဲြေ၀မသံုးဘူးလို႕ျမင္ၾကတယ္…</p><p> ဆိုးတာတစ္ခုကဘဏၰာေရးမွဴးကိုေအာင္ႀကီးေျပာတဲ့There is no democracy in the army.ဆိုတာရယ္</p><p>ဆီေရာင္းတဲ့သူကလက္မွာေတာ့ဆီေပမွာေပါ့ဆိုတဲ့စကားေတြကိုသင္တန္းသားေတြကမႀကိဳက္ခဲ့ၾကပါဘူး…</p><p>သင္တန္းဆရာတခ်ိဳ႕လည္းအထက္ကိုမႀကိဳက္တာေတြရွိခဲ့ပါတယ္…လက္တေလာျဖစ္ရတဲ့ကိစၥကေတာ့…</p><p>ဆရာမင္းေဌးနဲ႕၊စခန္းမွဴးဒုအရာခံဗိုလ္ေအာင္ရဲစိုးတို႕ကိုဖမ္းလိုက္တဲ့ကိစၥပါ…ဆမားကိုခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲသြာလည္</p><p>ႀကလို႕တဲ့….သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကသင္တန္းသားေတြခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့သူေတြပါ…သင္တန္းသားေတြမေၾကနပ္</p><p>ျဖစ္ၾကပါၿပီ….တခ်ိဳ႕တိုင္ပင္ၾကၿပီးဆႏၵျပၾကဘို႕ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္…အားလံုးလူစုတန္းစီၿပီးဘားတိုက္ကေန…</p><p>TRAINING GROUND ဆီသီခ်င္းေတြသံၿပိဳင္ဆိုၿပီးဆင္းခဲ့ၾကတယ္…TRAINING GROUND မွာတန္းစီေနရာ</p><p>ယူလိုက္ၾကပါတယ္…ခဏေနေတာ့သင္တန္းမွဴးကိုလွဆိုင္းေရာက္လာပါတယ္…</p><p> ကိုရန္ရွင္းကေရွ႕ထြက္သတိဆဲြအေလးျပဳၿပီး…ဆရာမင္းေဌးနဲ႕စခန္းမွဴးကိုရဲစိုးတို႕ကိုအျမန္လႊတ္ေပးဘို႕နဲ႕</p><p>မေၾကနပ္ခ်က္ေတြကိုတင္ျပႏိုင္ေအာင္ဒါဘာပဲြေခၚေပးဘို႕ေျပာပါတယ္…ဒီလိုမွမလုပ္ရင္ကၽြန္ေတာ္တို႕သင္တန္း</p><p>လံုး၀ျပန္မတက္နိဳင္ေတာ့ဘူးလို႕ေျပာတယ္…ကိုလွဆိုင္းကသူအတြင္းေရးမွဴးကိုတင္ျပလိုက္မယ္ေျပာတဲ့အတြက္</p><p>အားလံုးဘားတိုက္ေပၚကိုစစ္သီခ်င္းေတြဆိုၿပီးျပန္တက္ခဲ့ၾကတယ္…</p><p> ေနာက္ေန႕စခန္းမွဴးရံုးေရွ႕က lecture hall မွာေတြ႕ဆံုပြဲလုပ္တယ္…KIA ကဗိုလ္မွဴးပန္းေအာင္ကပြဲထိမ္း</p><p>သေဘာမ်ိဳးတက္တယ္…ကိုမ်ိဳး၀င္းနဲ႔ကိုေအာင္ႀကီးတက္တယ္၊ဦးစီးလႊမ္းမိုးလည္းရွိပါတယ္…အဲဒီအခ်ိန္</p><p>ကိုသံေခ်ာင္းကေရွ႕တန္းမွာပါ…ရဲေဘာ္ေတြနဲ႕သင္တန္းသားေတြကေမးခြန္းေတြေမးၾကပါတယ္…ရဲေဘာ္ေတြထဲက</p><p>ရန္ကုန္ကေမာင္ေမာင္ၾကြယ္၊ကိုသက္ႏိုင္၊တပ္ၾကပ္ေဌးျမင့္၀င္းနဲ႕သင္တန္းသားေတြထဲကကိုရန္ရွင္းတို႕ကေမးခြန္း</p><p>ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေမးခဲ႕ၾကပါတယ္…ကိုရန္ရွင္းကဗဟိုေကာ္မတီကိုျပန္လည္ဖဲြ႕စည္းဘို႕လည္းတင္ျပခဲ့ပါတယ္…</p><p>ေနာက္ေန႕မွာသင္တန္းသားေတြသင္တန္းျပန္တက္ၾကပါတယ္…၁၉၈၉ဒီဇဘၤာလဆန္းလို႕ထင္ပါတယ္…</p><p> (ေနာက္ပိုင္းေျမာက္ပိုင္းမွာသတ္္ျဖတ္မွဳေတြျဖစ္ၿပီးေတာ႕ရဲေဘာ္တစ္ဦးေျပာျပတာက…သူ႕ကိုအဲဒီတံုးက</p><p>အတြင္းေရးမွဴးကိုမ်ိဳး၀င္းကေျပာဘူးတယ္တဲ့…အဲဒီဒါဘာပဲြေန႕ဟာသူ႕ဘ၀မွာဘယ္ေတာ့မွမေမ့ႏိုင္တဲ့ေန႕တေန႕</p><p>ဘဲတဲ့….အဲဒီညကသူ႕ဘ၀မွာပထမဆံုးမ်က္ရည္က်ငိုခဲ့ရတဲ့ေန႕ပါတဲ့…)</p><p> (ဒီအညွိဳးေတြေၾကာင္႕(၁၂.၀၂.၁၉၉၂)ေန႕မွာကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႕နဲ႕အတူကိုေမာင္ေမာင္ၾကြယ္၊</p><p>ကိုသက္ႏိုင္၊တပ္ၾကပ္ေဌးျမင့္၀င္းတို႕ကိုုသတ္ျဖတ္ခဲ့ၿပီးကိုရန္ရွင္းကိုဖားကန္႕ဘက္မွာရက္ရက္စက္စက္လိုက္လံ</p><p>သတ္ျဖတ္ခဲ့ေလသလား….ဒါမွမဟုတ္အဖဲြ႕အစည္းအတြင္းမွာ၀င္ေရာက္သပ္လွ်ိဳၿပီးအဖဲြ႕အစည္းကိုၿပိဳကြဲေအာင္</p><p>လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ရန္သူ႕သူလွ်ိဳေတြလို႕အမွန္တကယ္ယံုၾကည္ၿပီးသတ္ျဖတ္ခဲ့ေလသလား…)</p><p> ဒီလိုနဲ႕ဒီဇဘၤာတတိယပတ္ေလာက္ထိသင္တန္းကိုပံုမွန္ျပန္တက္ခဲ့ၾကပါတယ္…အဲဒီီတံုးကသန္းေဇာ္က</p><p>ေထာက္လွမ္းေရးတာ၀န္ခံမဟုတ္ေသးပါဘူး….အပတ္စဥ္(၅)သင္တန္းသားသားဘဲရွိပါေသးတယ္…ကိုေဖ၀င္း(ခ)</p><p>ကိုေဖကေထာက္လွမ္းေရးတာ၀န္ပါ…ေရွ႕တန္းမွာရွိေနပါတယ္…</p><p> ကိုမ်ိဳး၀င္းကကိုသန္းေဇာ္ကိုမၾကာမၾကာေခၚၿပီးသင္တန္းသားေတြအေၾကာင္းေမးေလ့ရွိတယ္…သင္တန္း</p><p>သားေတြကသူ႕ေရွ႕မွာအေျပာအဆိုသတိထားၾကတယ္….ကြယ္ရာမွာတေစၦႀကီးလို႕ေခၚၾကတယ္…ဇႏၷ၀ါရီလလည္မွာသင္တန္းဆင္းပြဲလုပ္ၾကတယ္…LECTURE HALL အေဟာင္းမွာပါ…ညေနေလာက္မွာကိုေအာင္ႏိုင္နဲ႕</p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႕ေရာက္လာတယ္…ကိုေအာင္ႏိုင္ကLECTURE HALL ထဲ၀င္လာၿပီးခင္ဗ်ားတေယာက္လံုး</p><p>ရွိရဲ႕သားနဲ႕ဗ်ာလို႔ေျပာတယ္…အပတ္စဥ္(၅)ျဖစ္တဲ့ကိစၥကိုေျပာတာပါ…ကၽြန္ေတာ္ကေအးေအးေဆးေဆးေနၿပီး</p><p>ဒီကအေျခအေနကိုေစာင့့္ၾကည့္ပါဦး…နဲနဲၾကာလာရင္ဒီကအေျခအေနေတြကိုပိုသိလာမွာပါလို႕ေျပာခဲ့တယ္…</p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကေတာ့ၿပံဳးၿပီးခင္ဗ်ားက်ဳပ္ကိုေတာင္မေစာင့္ဘဲလစ္ထြက္သြားတယ္လို႕ေျပာတယ္…အပတ္</p><p>စဥ္(၅)ကိစၥမွာဦးေဆာင္သူေတြကအမ်ားႀကီးပါ…ကၽြန္ေတာ္လည္းလုပ္သင့္တယ္ထင္လို႕သေဘာတူပါ၀င္ခဲ့တာပါ…</p><p>တားခ်င္ရင္ေတာင္တားလို႕မရပါဘူး…ကၽြန္ေတာ္လည္းသင္တန္းသားတေယာက္ပါ…သိပ္မၾကာခင္မွာကိုစိုးလင္းတို႕လည္းေရာက္လာၾကတယ္…</p><p> </p><p>ေျမာက္ပိုင္းဗဟိုေကာ္မတီျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မရွင္</p><p> </p><p>သင္တန္းဆင္းၿပီးမၾကာခင္မွာဘဲေျမာက္ပိုင္းဗဟိုေကာ္မတီျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မရွင္ဆိုတာကိုဖဲြ႕ေပးခဲ့တယ္…ဗိုလ္မွဴးပန္းေအာင္ရဲ႕အႀကံျပဳခ်က္ပါမပါ….ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္္၊ကိုေအာင္ႏိုင္၊ကိုစိုးလင္းတို႕ရဲ႕ညွိႏွိဳင္းအၾကံျပဳခ်က္ပါမပါေသခ်ာမသိပါ… သူတို႕လည္းအပတ္စဥ္(၆)တက္ဖို႕ေစာင့္ရင္းကိုမ်ိဳး၀င္းတို႕နဲ႕အတူေနေနၾကပါတယ္…</p><p> ေကာ္မရွင္ကိုဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္အုန္း၊(စစ္ကိုင္း)၊ဦးရန္ေနာင္စိုး(စစ္ကိုင္း)၊ကိုျမင့္ေက်ာ္(မိုး</p><p>ညွင္း)၊ဦးစိန္(ရန္ကုန္)၊ကိုရဲလင္း(ရန္ကုန္)၊ကိုညီညီေက်ာ္(မႏၱေလး)၊ဦးေသာင္းျမင့္(စစ္ကိုင္း)၊တို႕နဲ႕ဖြဲ႕ေပးပါတယ္…</p><p>ပထမဖဲြ႕စည္းပံုဆဲြၿပီးဒုတိယေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ဖို႕ပါ…ေဒသစဲြေလးေတြရွိေနေသးေတာ့ေဒသကိုယ္စားလွယ္ေတြပါ</p><p>ေအာင္စဥ္းစားၾကၿပီးဖဲြ႕စည္းပံုကိုအျမန္ၿပီးေအာင္ဆဲြၾကတယ္…ဦးေက်ာ္ေက်ာ္အုန္းနဲ႕ဦးရန္ေနာင္စိုးတို႕ကလူႀကီး</p><p>ေတြလည္းျဖစ္တယ္…အေတြ႕အႀကံဳလည္းမ်ားေတာ့ဦးေဆာင္ၿပီးအခ်က္အလက္ေတြခ်ျပ….က်န္သူေတြကအဲဒီ</p><p>ေပၚမွာေဆြးေႏြးညွိႏွိဳင္းၿပီးအတည္ျပဳၾကပါတယ္…(၃)ပတ္ေလာက္ၾကာပါတယ္…ၿပီးေတာ့LECTURE HALL မွာရွင္း</p><p>ျပ၊ေၾကျငာၿပီးေဆြးႏြးအႀကံျပဳဘို႕-ေတာင္းခံပါတယ္…</p><p> ေနာက္ဗဟိုမွာေရာေရွ႕တန္းစခန္းေတြမွာပါမဲေတြရယူဘို႕လုပ္ၾကပါတယ္…စစ္ကိုင္း၊မႏၱေလး၊ရန္ကုန္၊</p><p>ကခ်င္၊ေဒသ(၄)ခုကသူေတြကကိုယ့္ေဒသအတြက္(၂)ဦးစီေရြးေပးရပါတယ္…အားလံုး(၈)ဦးပါ…ဖဲြ႕စည္းပံုအရလို</p><p>အပ္တဲ့ေနာက္ထပ္(၇)ေယာက္ကိုေတာ့့ရဲေဘာ္ရဲေမ၊သင္တန္းသားအားလံုးကႀကိဳက္တဲ့သူကိုေဒသမေရြးထည့္ရ</p><p>တယ္…တစ္ေယာက္ကို္မဲလက္မွတ္(၂)မ်ိဳးထည့္ရတာပါ…ဗဟိုမွာၿပီးေတာ့ေရွ႕တန္းကိုလူခြဲၿပီးမဲလိုက္ယူၾကပါတယ္.</p><p> ခ်ဳပ္စက္နဲ႕ပိတ္ၿပီးဗဟိုက်မွျပန္ေပါင္းေရတြက္တာပါ…မိုးညွင္းခရိုင္၊မိုးေကာင္းခရိုင္၊ဗန္းေမာ္ခရိုင္၊ျမစ္ႀကီး</p><p>နားခရိုင္၊ေနာင္ရာပါစခန္း(သင္တန္းသား+ရဲေဘာ္ရဲေမ)အားလံုးမဲယူပါတယ္… အားလံုးတစ္လနီးပါးၾကာၿပီးကၽြန္</p><p>ေတာ္၊ကိုျမင့္ေက်ာ္၊ကိုညီညီေက်ာ္တို႕ေနာင္ရာပါစခန္းကိုျပန္ေရာက္တယ္…လိုင္စင္(ဗဟို)ကိုျပန္တက္ဘို႕ျပင္ၾကတယ္…အဲဒီမွာသတင္းၾကားတာကဗဟိုမွာCS သံေခ်ာင္းျပန္ေရာက္ေနတယ္…ကိုသန္းထြန္းစိုးနဲ႕ဦးစီးလႊမ္းမိုးကို</p><p>ဖမ္းၿပီးဦးစီးလႊမ္းမိုးကိုအဖဲြ႕အစည္းၿပိဳကြဲေအာင္လုပ္တယ္…အပတ္စဥ္(၅)သင္တန္းသားေတြကိုေၿမွာက္ေပးတယ္..</p><p>စြပ္စြဲၿပီးစခန္းအလယ္ေခါင္မွာနားထင္ကိုေသနတ္နဲ႕ပစ္သတ္လိုက္တယ္ဆိုတာသိရတယ္…အပတ္စဥ္(၅)သင္တန္းသားေတြထဲကဦးစီးလႊမ္းမိုးတဲကိုမၾကာခဏသြားလည္တာေတြရွိတယ္…သင္တန္းဘားတိုက္နဲ႕ဦးစီးလႊမ္းမိုးတဲက</p><p>သိပ္မေ၀းဘူး…ေဆးလိပ္တို႕စားစရာတခုခုရတတ္လို႕သြားတာေတြလည္းရွိတယ္…</p><p> ဗဟိုမွာအဲဒီလိုျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့စိတ္ထဲမွာေလးမိပါတယ္…ညေနက်ေတာ့မိုးလဲေခ်ာင္းေဘးမွာကိုေအာင္</p><p>ေက်ာ္ကိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့အံ့ၾသသြားတယ္…မိုးညွင္းခရိုင္(ေျမနီေတာင္)ဘက္မွာေတြ႕ခဲ့တာ…ဘယ္လိုေရာက္လာ</p><p>တာလဲေမးေတာ့ေနာက္ကအဖဲြ႕နဲ႕ပါလာတာတဲ့…ဗဟိုကသူ႕ကိုလွမ္းေခၚလို႕တဲ့…ကိုသန္းထြန္းစိုး၊ဦးစီးလႊမ္းမိုးတို႕</p><p>ကိစၥနဲ႕ဆက္ႏြယ္ၿပီးေခၚတယ္ဆိုတာသူေကာကၽြန္ေတာ္ေကာရိပ္မိလိုက္ပါတယ္…ကိုေအာင္ေက်ာ္သြားလို႕ၿဖစ္ပါ့မ</p><p>လားလို႕ေၿပာေတာ့…ရတယ္…ကၽြန္ေတာ္သြားမယ္တဲ့…အနဲဆံုးေတာ့စစ္ေဆးေမးျမန္းခံရႏိုင္တယ္…အခန္႕မသင့္</p><p>ရင္ (…………….)လည္းျဖစ္သြားနိဳင္တယ္ဆိုတာသူသိတယ္…ကၽြန္ေတာ္လည္းသိတယ္…သူအေ၀းကိုေငးၾကည့္</p><p>ေနတယ္…</p><p> ေနာက္ေန႕ကိုျမင့္ေက်ာ္၊ကိုညီညီေက်ာ္၊တို႕နဲ႕အတူဗဟိုကိုဆက္တက္ခဲ့တယ္…ရင္း(၅)ဘက္မွာထဲကငွက္</p><p>ဖ်ား၀င္ထားေတာ့ကၽြန္ေတာ္က်န္းမာေရးကသိပ္မေကာင္းေတာ့ဘူး…ေအာက္ေဆးရံုမွာက်န္ေနခဲ့ရတယ္…ေဆး</p><p>(၂)ရက္ေလာက္သြင္းၿပီးေတာ့သက္သာလာတယ္… ေနာက္ေန႕ကိုတင္ေဌး(ပဲခူး)ေရာက္လာတယ္... ကိုေအာင္</p><p>ေက်ာ္၊ကိုသန္းထြန္းစိုးနဲ႕အတူတူေတာထဲလာခဲ့သူပါ…မ်က္ႏွာမေကာင္းဘဲကိုေအာင္ေက်ာ္ေဆးရံုေရာက္ေနၿပီ</p><p>တဲ့…KIA ေျမတိုက္မွာခ်ဳပ္ထားတာတဲ့…အေျခအေနမေကာင္းလို႕ေဆးရံုပို႕လိုက္ၾကတာတဲ့…သူလာေစာင့္ေပးေန</p><p>တာတဲ့…ကၽြန္ေတာ္ဟိုဘက္အေဆာင္ကိုခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားပါတယ္…ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ႕ရဲ႕ရဲ႕ေလးျပံဳးျပပါတယ္…</p><p> နာရီ၀က္ေလာက္ေနေတာ့စိမ္း၀ါ၀ါေတြအန္တယ္…ထမင္းလည္းမစားဘူးတဲ့…စိတ္ခံစားခ်က္တခုခုျဖစ္ေန</p><p>တဲ့ပံုမ်ိဳးပါ….ဒဏ္ရာအနာတရေတာ့မေတြ႕မိဘူး…ေနာက္ေတာ့သူကၽြန္ေတာ့္ကိုအားတင္းၿပီးေျပာတယ္…ကိုရဲတဲ့…</p><p>သူတို႕သန္းထြန္းစိုးကိုလကၡံမွာမဟုတ္ဘူးတဲ့…ကိုရဲတာ၀န္ယူလိုက္ပါတဲ့….သူ႕ကိုဘယ္သူေတြဘယ္လိုစစ္ၿပီးဘာ</p><p>ေတြေျပာလိုက္ၾကလဲမသိဘူး…သူ႕ကိုဘာမွျပန္မေျပာမိခဲ့ပါဘူး…</p><p> ေနာက္ေန႕ကၽြန္ေတာ္ေဆးရံုကဆင္းရတယ္…ဗဟိုကအေျခအေနသိခ်င္တာရယ္…အလုပ္ကိစၥရွိေနတာ</p><p>ရယ္ေၾကာင့္စိတ္မေျဖာင့္ဘဲထြက္ခဲ့ရပါတယ္…ဗဟိုေရာက္ေတာ့ေကာ္မရွင္ကလူေတြစံုေနၾကပါၿပီ…မဲစာရင္းေတြ</p><p>ေပါင္းဘို႕ျပင္ေနၾကပါၿပီ…ဒီရက္ပိုင္းမွာေကာ္မရွင္ရံုးကိုကိုမ်ိဳး၀င္းလာတာမွတ္မိတယ္…အတူပါသူေတြကိုမမွတ္မိ</p><p>ေတာ့ဘူး…သူေျပာတဲ့ထဲကေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိတာတခုကသူ႕စိတ္တိုင္းက်မဟုတ္ရင္အဖဲြ႕အစည္းကိုတပ္ပံုစံနဲ႕</p><p>ဘဲအုပ္ခ်ဳပ္သြားမယ္တဲ့…အေတာ္တာသြားတဲ့စကားပါ…</p><p> ေနာက္ရက္ညေနပိုင္းလို႕မွတ္မိပါတယ္…ေက်ာ္၀ဏၰ(ေျမႏုစခန္းတြင္တိုက္ပြဲက်-စမ္းေခ်ာင္းအခသ)ကေျပး</p><p>လာၿပီးကိုေအာင္ေက်ာ္ဆံုးၿပီတဲ့…ေဆးရံုကေနသယ္လာၿပီးLECTURE HALL မွာခဏထားၿပီးအဲဒီေန႕ညေနပိုင္း</p><p>သၤခ်ိဳင္းမွာေျမျမွဳတ္သၿဂၤဳိလ္ခဲ့ပါတယ္…သံသယေတြေၾကာင့္ရဲေဘာ္တေယာက္ဆံုးရွံဳးခဲ့ရျပန္ပါၿပီ…အဖဲြ႕အစည္း</p><p>ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႕ေျပာခဲ့ဆိုခဲ့ၾကသူေတြပါ…</p><p> </p><p>မဲစာရင္းေတြေပါင္းၾကၿပီ</p><p>ေရွ႕တန္းမွာသြားမေကာက္ခင္ဗဟိုမွာလုပ္တဲ့စာရင္းအရမႏၱေလးေဒသအတြက္ကိုညီညီေက်ာ္၊ကိုစိုးလင္း၊</p><p>စစ္ကိုင္းေဒသအတြက္ဦးေက်ာ္ေက်ာ္အုန္း၊ဦးရန္ေနာင္စိုး၊ကခ်င္ေဒသအတြက္ကိုျမင့္ေက်ာ္၊ကိုစိန္ေအး၊ရန္ကုန္ေဒသအတြက္ကိုသန္းထြန္းစိုး၊ဦးစိန္တို႕ေရြးခံရပါတယ္…ကိုသန္းထြန္းစိုးအဖမ္းခံစစ္ေဆးခံရၿပီးဖိအားေတြေပးခံခဲ့ရ</p><p>တာေၾကာင့္ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ကႏွဳတ္ထြက္ပါတယ္…ကိုစိုးလင္းရဲ႕တိုက္တြန္းခ်က္အရကိုသန္းထြန္းစိုးေနရာမွာ</p><p>ကိုရဲလင္းကတာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္…(အားလံုး၈ဦး)</p><p> ဖြဲ႕စည္းပံုအရလိုအပ္တဲ့ေနာက္(၇)ဦးကိုမဲအနဲအမ်ားအလိုက္စီပါတယ္…</p><p>ကိုသံေခ်ာင္း၊ကိုလွဆိုင္း၊ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ကိုေအာင္ႏိုင္၊ကိုတင္ေမာင္ေအး(ခ)ကိုအားဆိုက္၊ကိုေအာင္</p><p>ႀကီး၊ကိုေနဒြန္း၊၊ဒုအရာခံဗိုလ္ေအာင္သန္း၊ဒုအရာခံဗိုလ္ေအာင္ရဲစိုး၊ဦးေသာင္းျမင့္(စစ္ကိုင္း)နဲ႕သူတို႕ေနာက္က</p><p>ကိုမ်ိဳး၀င္းတို႕ျဖစ္ပါတယ္… ဖဲြ႕စည္းပံုအရစစ္ေရးတာ၀န္ခံသည္ဒုဥကၠ႒(၁)ျဖစ္ရမည္ဆိုတဲ့အတြက္ကိုသံေခ်ာင္းကို</p><p>မဲစာရင္းကပယ္ပါတယ္…ဒုအရာခံဗိုလ္ေအာင္သန္း၊ဒုအရာခံဗိုလ္ေအာင္ရဲစိုးတို႕ကတပ္ဘက္မွာဘဲလုပ္မယ္လို႔ေျပာ</p><p>ၾကတဲ့အတြက္…မဲစာရင္းကပယ္ပါတယ္…(၈)ေယာက္က်န္ပါတယ္…ကိုမ်ိဳး၀င္းကေနာက္ဆံုးကျဖစ္ေနတယ္…</p><p> ေနာက္ေတာ့ဦးေသာင္းျမင့္ကသူမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး…မလုပ္ခ်င္ဘူးလို႕ေျပာၿပီးထြက္တဲ့အတြက္(၇)ဦးစာ</p><p>ရင္းမွာကိုမိ်ဳး၀င္းပါလာပါတယ္…ေျမာက္ပိုင္းဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ကကိုသံေခ်ာင္းနဲ႕ဆို(၁၆)ဦးပါ…ေနာက္ပိုင္းဗဟို</p><p>ေကာ္မတီအစည္းအေ၀းမွာေတာင္ပိုင္းကိုေရာက္ေနတဲ့ကိုေက်ာ္ေက်ာ္(မကဒတကခ်င္ဥကၠဌေဟာင္း)ကိုဒုဥကၠဌ-၂</p><p>ကိုလွေဌးကိုဗဟိုေကာ္မတီ၀င္…ရွမ္းျပည္(၄၀၁)ကကိုသံလြင္ကိုဒုဥကၠ႒(၃)…(၄၀၁)ကကို၀င္းသိန္းကိုဗဟိုေကာ္မတီ၀င္အျဖစ္တာ၀န္ေပးခဲ့ပါတယ္…ဥကၠ႒၊အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးမ်ား၊နဲ႕႒ာနတာ၀န္ခံ၊ေဒသတာ၀န္ခံေတြကို</p><p>(၁၆)ဦးပါ၀င္တဲ့ေကာ္မတီ၀င္ေတြကဘဲအစည္းေ၀းမွာသတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္…လုပ္ပိုင္ခြင့္နဲ႕တာ၀န္ေတြကိုတိတိက်</p><p>က်သတ္မွတ္ေပးထားတာမ်ိဳးဖြဲ႕စည္းပံုမွာပါ၀င္ျခင္းမရွိခဲ့ဘူးလို႕ထင္ပါတယ္…</p><p> ထူးျခားတာကေကာ္မရွင္အဖဲြ႕၀င္ေတြထဲကဆရာေတာ္ဦးဥတၱမကလဲြရင္က်န္သူေတြအားလံုးေကာ္မတီမွာ</p><p>ျပန္ပါလာတာပါ…ဦးေသာင္းျမင့္ကႏွဳတ္ထြက္သြားလို႕မပါေတာ့တာပါ…ေကာ္မရွင္အဖဲြ႕၀င္ေတြအေရြးခံပိုင္ခြင့္မရွိ</p><p>လို႕သတ္မွတ္ထားတာေတာ့မရွိခဲ့ပါ…ေကာ္မရွင္အေနနဲ႕မဲစာရင္းေတြမွာတရားမွ်တမွဳရွိခဲ့ပါတယ္…</p><p> ဒီလိုနဲ႕ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္(ဥကၠ႒)ဦးေဆာင္တဲ့ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္</p><p>တပ္ဦး(ေျမာက္ပိုင္း)ရယ္လို႕ေပၚထြန္းလာပါတယ္…ေျမာက္ပိုင္းကေတာင္ပိုင္းရဲ႕ဦးေဆာင္မွဳေအာက္မွာရွိတယ္လို႕</p><p>ဖြဲ႕စည္းပံုမွာေရးဆြဲထားတယ္လို႕ထင္ပါတယ္…(မွားတာရွိရင္ျပင္ေပးၾကပါ)အခ်က္အလက္အေထာက္အထားနဲ႕ျပ</p><p>နိဳင္ရင္ျပန္ျပင္ေပးဘို႕တာ၀န္ယူပါတယ္…</p><p><br /></p><p><a href="http://www.facebook.com/profile.php?id=100002221146037">Ko Lin Wai Aung</a><br /></p><p> (အပိုင္း-၃)ကိုဆက္ေရးပါဦးမယ္….</p></div></div></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post_9193.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-8017536697856880672Mon, 30 Jan 2012 06:29:00 +00002012-01-30T20:45:52.488+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxTZePiLtmWUsBx5HWf4mY6gUThdrcYmYTwCrAAtjQhoHAhBN0op-1Pf0gSbhgm1_WqTeX1qKnhHXfE9gKzEf43wEX0ekpbO6w3fRLitPffO6jI4Kst-P2sb08OpEDaTjmb4v-rUl6VGs/s1600/405174_226684914082212_100002221146037_491752_638029636_n.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxTZePiLtmWUsBx5HWf4mY6gUThdrcYmYTwCrAAtjQhoHAhBN0op-1Pf0gSbhgm1_WqTeX1qKnhHXfE9gKzEf43wEX0ekpbO6w3fRLitPffO6jI4Kst-P2sb08OpEDaTjmb4v-rUl6VGs/s320/405174_226684914082212_100002221146037_491752_638029636_n.jpg" height="203" border="0" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ အ႐ိုးတြန္သံမ်ားေဆာင္းပါးေၾကာင့္ႏိုးထလာေသာ ႏွလံုးသားပံုရိပ္တစ္ခု</span></span><br /></div><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /><p>(၁)</p><p>ေဖ႔စ္ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ဖတ္ရသည့္ ေျမာက္ပိုင္းအေၾကာင္းအရာမ်ားကို လြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀ ခန္႔ကတည္းက က်မ သိ႐ွိခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ လူစာရင္း အတိအက်ကိုေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးဖတ္မွ သိရပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာပါတဲ့အတိုင္းပါပဲ အခုအခ်ိန္မွ ဖြင့္ေျပာခဲ့ၾကရတာကေတာ့ အခ်ိန္မက်ေသးတာရယ္၊ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာကို စစ္အစိုးရ ဖက္က သိ႐ွိခဲ့ရင္ လက္ညွိဳးထိုး ေျပာစရာျဖစ္လာမွာရယ္ကို မလိုလားတာရယ္ စတာေတြေၾကာင့္ပါ။</p><p>က်မလို ကာယကံ႐ွင္တစ္ေယာက္ မဟုတ္တဲ့သူအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ အစြပ္စြဲ-အႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းသားစိတ္အျပည့္႐ွိၿပီး မိမိတို႔ အသက္အႏၱရာယ္ ထိခိုက္သည္အထိ ႀကံဳခဲ့ရေပမဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ေရငံုေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းသားသိကၡာ ထိန္းခဲ့ၾကတာပါ။</p><p>ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔၊ ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာတဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ ဒီကိစၥေတြ၊ ဒီလူေတြဟာ စစ္အစိုးရကလႊတ္လိုက္တဲ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ မဟုတ္ဘူးဆိုတာရယ္၊ မတရားညွင္းဆဲ သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတြရယ္ကို ေဖာ္ထုတ္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ရည္႐ြယ္ထားၿပီးသားဆိုတာ အဲဒီအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ကတည္းက က်မ သိ႐ွိၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအေနနဲ႔ သိၿပီးသားေတြ မထူးဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ေရးလာသလဲလို႔ဆိုတာ ေျပာပါရေစ။</p><p>ဒီအေၾကာင္းအရာေတြ ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ အစြပ္စြဲခံရၿပီး သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရတဲ့၊ ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားမိဘ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမတေတြ ရင္ထဲကို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ ခံစားမိရပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ေသြးသားကို ႏွိပ္စက္တာေတြကို ရင္ႏွင့္အမွ်၊ ကာယကံ႐ွင္ခံစားရသည့္နည္းတူ ရင္ပြင့္မတတ္ ခံစားခဲ့ရတာေတြက အသစ္တစ္ဖန္ ခံစားလာရျပန္ပါတယ္။</p><p>အဲဒီအခါမွာ က်မအေမလို ရင္းႏွီးခင္မင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၂၀ က ေပါက္ကြဲလုမတတ္ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ႏွလံုးသားပံုရိပ္ကို ျပန္ၿပီး ျမင္ေယာင္လာခဲ့ပါတယ္။ ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ပါၿပီ.....</p><p>(၂)</p><p>ဆရာမႀကီးဆိုေပမယ့္ က်မတို႔ငယ္စဥ္က မူလန္းျပဆရာမအျဖစ္ ဆံုခဲ့ရပါတယ္။ က်မေလးတန္းမွာ က်မရဲ႕ အတန္းပိုင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ က်မမိဘမ်ားနဲ႔ ဆရာမႀကီးခင္ပြန္းက ဌာနတစ္ခုမွာ အတူတာဝန္ ထမ္းေဆာင္တဲ့အတြက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကပါတယ္။ ေလးတန္းမွာ အတန္းပိုင္ဆရာမျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာမလို႔ ေခၚတာႏႈတ္က်ိဳးေနေပမယ့္ က်မနဲ႔ သားသမီးဖြယ္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။</p><p>ေနာက္ဆံုး က်မ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ေနတဲ့အထိ ဆရာမဟာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆရာမႀကီးဘဝနဲ႔ အျငိမ္းစားယူသည္အထိ ႏွစ္ ၄၀ ဝန္ထမ္းဘဝ တာဝန္ထမ္းခဲ့သူပါ။ စာအသင္အျပ အလြန္ေကာင္းၿပီး၊ ေက်ာင္းသားမ်ား ခ်စ္ေၾကာက္ ႐ိုေသရံုမက မိဘမ်ားကပါ ေလးစားၾကပါတယ္။</p><p>ဆရာမ စာသင္သံၾကားရတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက မိဘတခ်ိဳ႕က သူ႔ကေလးေတြစာက်က္ရင္ “ဒါကဒီလိုပါ“ ဟု ျပန္႐ွင္းျပတတ္ရာ၊ ကေလးေတြက “အေမတို႔ေတာင္ စာေတြရေနပါလား” လို႔ ျပန္ေျပာမိၾကပါတယ္။ ကေလးမိဘေတြကလည္း “ ေအး မင္းတို႔ ကံေကာင္းတယ္ ဒီလို ႐ွင္းကနဲ နားထဲဝင္ေအာင္ သင္ႏိုင္တဲ့ ဆရာမမ်ိဳးနဲ႔ တို႔ေတြ႔ခဲ့လို႔ကေတာ့ ခုလို ေက်ာင္းတဝက္တပ်က္နဲ႔ ထြက္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး” “မင္းတို႔ ေသခ်ာသင္ယူၾက” လို႔ ေျပာယူၾကရပါတယ္။</p><p>ဆရာဆရာမ အခ်င္းခ်င္းမွာတင္ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဆရာမေပါက္စေလးေတြရဲ႕ အခ်စ္ေရးကအစ ဆရာမကိုပဲ တိုင္ပင္ၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး အင္မတန္ေကာင္းၿပီး စိတ္ႏွလံုး အင္မတန္ႏူးညံ့ပါတယ္။ ဆရာမေရာ၊ ဆရာမ ခင္ပြန္းပါ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာၾကပါတယ္။</p><p>ဆရာမဟာ ႐ုပ္ရည္ေခ်ာေမာ၊ က်က္သေရ႐ွိၿပီး မ်က္ႏွာအမူအရာေအးခ်မ္းတည္ၾကည္သေလာက္ ဆရာမဘဝဟာ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းလွပါတယ္၊ ေလာကဓံရဲ႕ ႐ိုက္ပုတ္တဲ့ဒဏ္ကို ဘဝတေလွ်ာက္လံုး ခါးစည္းခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နင္လားဟဲ့ေလာကဓံလို႔ေတာင္ ႀကံဳးဝါးမေနေတာ့ဘဲ အဲဒီေလာကဓံနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်က္ရင္း ဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူပါ။</p><p>က်မဟာလည္း ဆရာမရဲ႕ သမီးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ခ်စ္ခင္ခဲ့ရသူျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာမ ေလာကဓံနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္မွာ၊ တခါတရံ အေဖာ္အျဖစ္ပါခဲ့ၿပီး အတူေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေမ့မရႏိုင္တဲ့ ႏွလံုးသားပံုရိပ္ေတြကို ထပ္တူခံစား သိ႐ွိခဲ့ရျခင္းပါ။</p><p>ဆရာမဟာ အဆင္ေျပတဲ့ ဆီစက္ပိုင္႐ွင္ စက္သူေဌးသမီးဘဝကေနၿပီးေတာ့ ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွား စိုးရိမ္မကင္းစြာ ရပ္တည္ေန ရမယ့္ဘဝကို သူ႔ဘာသာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာပါ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းေၾကာင့္ ဆရာမတို႔႐ြာကို တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတေယာက္ တိမ္းေ႐ွာင္လာရာက ဆရာမဘဝ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းသားဟာ အခုလက္႐ွိ ဆရာမရဲ႕ ခင္ပြန္းပါပဲ။</p><p>ဆရာမက အဲဒီအခ်ိန္က High School Final ေအာင္ထားပါတယ္၊ ႏိုင္ငံေရးသမားကိုယူရင္ စိတ္႐ႈပ္စရာေတြ၊ စိတ္ပင္ပန္းစရာ ေတြ ႀကံဳရလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာၾကဆိုၾကေပမယ့္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္မွာပဲ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရန္ကုန္မွာ အေျခခ် ေနၿပီး အသက္ ၁၉ ႏွစ္၊ သားတစ္ေယာက္ ေမြးအၿပီးမွာ မူလတန္းဆရာမ စလုပ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>အဲဒီအခ်ိန္မွာ နယ္က ဆရာမရဲ႕ဖခင္ ႐ုတ္တရက္ဆံုးျခင္း၊ ဆီစက္ကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းျခင္း၊ အိမ္မီးေလာင္ျခင္း စတာေတြ ဆက္တိုက္ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္၊ ဒါေတြဟာ လူတိုင္းႀကံဳရတတ္တဲ့ ေလာကဓမၼတာပဲလို႔ ေျဖသိမ့္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဆရာမဟာ သူ႔ဘဝမွာ ဘယ္လိုမွ ေမ့မရႏိုင္မယ့္ အျခားေသာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ႐ွိလာလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ပါဘူး။</p><p>(၃)</p><p>ဆရာမရဲ႕သားအႀကီးဆံုးက က်မနဲ႔ အသက္အ႐ြယ္ အတန္းအတူတူပါ။ ဒုတိယသမီး သမီးႀကီးကေတာ့ က်မထက္ ငယ္ပါ တယ္။ အဲဒီသမီးႀကီးဟာ အေဖတူသမီးပါ၊ ဒါေၾကာင့္ အေဖျဖစ္သူက ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပါတယ္၊ အေဖခ်စ္သမီးပီပီ အေမကို အေဖေလာက္ေတာ္တယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မျမင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်မႏွင့္ဆရာမ ဒီေလာက္နီးနီးစပ္စပ္ တြယ္တာမိတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။</p><p>ေနာက္တခုက ဆရာမက ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းမေျပာ၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းလည္းမဖတ္။ ေက်ာင္းစာသာ သင္ပါတယ္။ စာသင္ျခင္းသည္သာ သူ႔အလုပ္။ ဆရာမရဲ႕ သမီးႀကီးက စာအုပ္ေတြ စဖတ္ကတည္းက ႏိုင္ငံေရးစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ပါတယ္။ သူ႔အေဖက ေလ့က်င့္ေပးထားျခင္းပင္။</p><p>၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုဖုန္းေမာ္က်ဆံုးၿပီးေနာက္ တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္က မၿငိမ္သက္ႏိုင္ေတာ့။ လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဇြန္လမွာ ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔လာမယ့္ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္း စတင္ပါတယ္။ ဆရာမက သူ႔သမီးႀကီးအတြက္ ပူပန္ေနရွာခဲ့ပါတယ္။</p><p>အဲဒီ သမီးႀကီးေအာက္မွ သားအငယ္က ျဖဴျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔၊ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္႐ွည္႐ွည္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လူေခ်ာ တစ္ေယာက္ပါ။ သူက ဒုတိယႏွစ္ သခ်ၤာအထူးျပဳျဖင့္ (လုပ္သားေကာလိပ္) တက္ေရာက္ေနသူ။ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဖခင္၏႐ံုးမွာ အလုပ္ရလို႔ လုပ္သားေကာလိပ္ ေျပာင္းတက္ခဲ့တာပါ။</p><p>ဆရာမက စိတ္ပူလို႔ ”မင္းအစ္မက ေက်ာင္းမွာ စာမသင္ေတာ့ဘူးဆိုလည္း မသြားနဲ႔ေတာ့ ေျပာတာမရဘူး၊ ဘာေၾကာင့္ သြားေနမွန္း မသိဘူး” ဟု ေျပာရာ၊ အဲဒီသားအငယ္က “ေက်ာင္းသားေတြ တရားေဟာတာ၊ ေျပာတာ သိပ္ေကာင္းတယ္၊ အဲဒါသြားၿပီး နားေထာင္တာေနမွာေပါ့။ ဒီေန႔ေခတ္ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြ အမွန္အတိုင္း ေျပာရဲတာ၊ သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ မဆလ အစိုးရေတာ့ ဒီတခ်ီ ေသဖို႔သာျပင္၊ ေက်ာင္းသားေတြက ေနာက္မဆုတ္ေတာ့ဘူး၊ ေက်ာင္းသားေတြ ေသြးေျမက်ခဲ့ရတာေတြ အတြက္ ေပးဆပ္ရလိမ့္မယ္၊ ဒီအစိုးရကို အျပဳတ္တိုက္ဖို႔ စီစဥ္ေနၾကၿပီ” လို႔ ေျပာပါတယ္။</p><p>အဲဒီလို သားငယ္က ေျပာတာကို အမွတ္တမဲ့သာ ေနခဲ့ၿပီး၊ သမီးႀကီးကို စိတ္ပူၿပီး အာ႐ုံစိုက္ေနလို႔ သားအငယ္ကို လံုးလံုး ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ သားအငယ္က အဲဒီအခ်ိန္ အသက္ ၂၀ အ႐ြယ္ပါ။ အဲဒီအ႐ြယ္ကစၿပီး သူ႔ဘဝတစ္ခုလံုး ႏိုင္ငံေရး နယ္ထဲ၊ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးနယ္ထဲ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္လို႔ သူ႔အေမက မထင္ခဲ့ရိုးပါ။</p><p>အဲဒီအခ်ိန္မွာ အစိုးရက တိုင္းျပည္အေျခအေနကို ရိပ္မိ၍ပဲလား၊ အစိုးရဝန္ထမ္းေတြကို စည္း႐ံုးတာပဲလား မသိ။ ဝန္ထမ္းဆန္ တစ္ေယာက္ ၃ လစာ ထုတ္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာမ သားအငယ္က အေဖ၊ အေမ၊ သူ႔ကိုယ္တာမ်ားကို ကားတစ္စီးျဖင့္ ထုတ္၊ အိမ္သို႔ပို႔ခဲ့ၿပီး ခ်က္ျခင္းပဲ အိမ္ကေန ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။</p><p>အခ်စ္ဆံုးသားအတြက္ ဆရာမဟာ ရတက္မေအး ပူေဆြးခံစားမႈေတြရဲ႕ အစပါပဲ...။</p><p>သမီးႀကီးက ေျပာလာတယ္၊ သားငယ္က ေက်ာင္းမွာ တရားတက္ေဟာတယ္၊ မ်က္ႏွာစည္းရန္ လက္ကိုင္ပဝါ ေတာင္းလို႔ ေတာင္ ေပးလိုက္ရေသးတယ္တဲ့။ ဆန္ေတြလာပို႔ေတာ့ “ အစ္မ ဒီဆန္ေတြ တို႔မိသားစု ၃ လ စားလို႔ ေလာက္ရဲ႕လား” လို႔ ေမးသြားတယ္။ “ငါမ႐ွိရင္ အေဖနဲ႔အေမကို ဂရုစိုက္ပါ” လို႔ ေျပာသြားတယ္။ “သူကေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္စရာေတြ႐ွိလို႔ သြားၿပီ” လို႔ ေျပာသြားတယ္ ဆိုၿပီး သမီးႀကီးက ျပန္ေျပာေတာ့ ဆရာမဟာ မယံုၾကည္ႏုိင္စြာ အံ့ၾသမင္တက္ေနေလရဲ႕။</p><p>သမီးႀကီးက ဆက္ေျပာေနပါေသးသည္။</p><p>“ေမေမစိတ္မပူနဲ႔၊ ေမေမ့သားတစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္သြားတယ္၊ ဘာလုပ္တယ္ဆိုတာ ေျပာလို႔မရေပမယ့္ သူတို႔ဟာ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈေတြ ဆက္လုပ္ဘို႔ သြားၾကတာပါ။ ေမေမ့သားအတြက္ အစစ အဆင္ေျပေအာင္သာ ဆုေတာင္းေပးပါ။ ေမေမ ခြဲရတယ္ဆိုတာ ေသသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ မိဘေတြေလာက္ မဆိုးေသးပါဘူး”။</p><p>(၄)</p><p>၈-၈-၈၈ တြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားဦးေဆာင္ေသာ ႐ွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီး စတင္ပါေတာ႔တယ္။ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုး အံုးအံုးကၽြက္ကၽြက္ ေတာင္းဆိုသံမ်ားေၾကာင့္ အာဏာရွင္မဆလ အစိုးရ ျပဳတ္က်ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ သမီးႀကီးနဲ႔တကြ ဆရာမခင္ပြန္းပါ သားေပ်ာက္၊ ေမာင္ေပ်ာက္ ႐ွာပံုေတာ္ဖြင့္ၾကပါတယ္။ တရားေဟာတဲ႔ေနရာမွာလည္း ေစာင့္ၾကည့္ၾက၊ ခ်ီတက္ရင္းနဲ႔လည္း ႐ွာေဖြၾကပါတယ္။ သမီးႀကီးက ေက်ာင္းသားသမဂၢအဖြဲ႔ေတြမွတဆင့္ စံုစမ္းပါတယ္။</p><p> </p><p>အခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားေတြက ဇြန္အေရးအခင္းၿပီးကတည္းက ႐ွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုအတြက္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးအႏွံ႔ တာဝန္က်ရာ နယ္ေတြကို ေရာက္ေနေၾကာင္းေတာ့ သိရပါတယ္။ ကနဦးအစ ပစ္ခတ္မႈမ်ားကလည္း ရွိေနခဲ့ေတာ့ အသက္႐ွင္ရက္မွ ႐ွိပါ့မလားလို႔ သံသယဝင္လာပါတယ္။ ဒီသံသယကို ဆရာမက မိခင္တို႔ သိစိတ္နဲ႔ ေခ်ဖ်က္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေသြးသားျဖင့္ ျဖစ္တည္ၿပီး မိမိဝမ္းၾကာတိုက္မွာ ကိုးလလြယ္ ဆယ္လဖြားခဲ့ရတဲ့ သားကို မေသေသးပါဟု အလိုလိုသိေနပါတယ္တဲ့၊ ေတြ႔ေအာင္ ႐ွာၾကပါေျပာရင္း အိပ္ရာထဲ လဲပါေတာ့တယ္။ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သားေပ်ာက္ေ၀ဒနာကို မွန္းဆႏုိင္ပါမလား...။</p><p> </p><p>သမီးႀကီးက ဗကသသမဂၢ႐ွိရာ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးကို သူတို႔ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕စြန္ကေန ေန႔တိုင္း လမ္းေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ သူ႔မအလုပ္ သူမလုပ္ရင္း ေမာင္ကို စံုစမ္းပါတယ္။ သူမလည္း စိတ္ပူေနၿပီ၊ တစ္ေန႔ျပန္လာမယ္ ေျပာသြားတာ ဒီအခ်ိန္ ျပန္လာသင့္ၿပီေပါ့ဟု ဆိုကာေမွ်ာ္ရေခ်ၿပီ။ မိသားစုရဲ႕ အပူမီးဟာ အရွိန္ရ ေလာင္ကၽြမ္းေနပါၿပီ။</p><p>က်မက ဆရာမကိို ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးရင္း သားသမီးအပူမ်ားကို မွ်ေဝခံစားခဲ့ရပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္တြင္ေတာ့ စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ၊ ျပည္သူေတြ အေထာင္အေသာင္း ေတာခိုၾကေလၿပီ။ ဆရာမက သားအငယ္အတြက္ ပူပင္ေသာကမ်ား မၿငိမ္းႏိုင္တဲ့အတြက္ က်န္သမီးမ်ားအား အတင္းအက်ပ္ တားျမစ္ပါတယ္။ ဆရာမလည္း အိပ္ရာမွာ ဘံုးဘံုးလဲကာ လူထူမွသာ ထႏိုင္ပါေတာ့တယ္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၿပိဳလဲလု မဟုတ္လား။</p><p>လံုးဝ မထင္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ သားငယ္ဟာ သန္လ်င္က သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို ေရာက္ေနတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ သူမဟာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သားကို လက္ခံမထားရဲတဲ့ အတြက္ ျပန္လာေခၚဖို႔ ေျပာလာပါတယ္။</p><p>ဆရာမဟာ သားအသက္႐ွင္လ်က္ ႐ွိေနတာကို သိသိျခင္း ဝမ္းသာအားရျဖစ္သြားၿပီး ထထိုင္ပါေတာ့တယ္။ လမ္းေတာ့ျဖင့္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဆရာမခင္ပြန္းကေတာ့ အိမ္ေရာက္ရင္ အဖမ္းခံရမွာေပါ့၊ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ၊ သမီးႀကီးက “သမီးလိုက္သြားမယ္၊ သမီးပဲ ၾကည့္စီစဥ္ခဲ့ပါမယ္၊ ေမေမ ေနေကာင္းေအာင္ေနပါ၊ ေဖေဖက ဝန္ထမ္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေဖေဖက ဆက္သြယ္တယ္ဆို မေကာင္းပါဘူး“ ဆိုကာ တခါမွ မျမင္ဘူးသည့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ေနာက္ကို လိုက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမမွာေတာ့ ဝမ္းသာစရာႏွင့္အတူ စိတ္ပူပင္စြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။</p><p>သားငယ္က အေရးအခင္းကာလမွာ ၿမိတ္ကိုေရာက္ေနၿပီး အဲဒီမွာ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံုကို စတင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းၿပီး ရန္ကုန္မွာ႐ွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ နယ္စပ္ကို ေ႐ွာင္တိမ္းၾကေတာ့ အေရးအခင္းမတိုင္ခင္ထြက္သြားတဲ့ သူတို႔က ျပန္ဝင္လာၾကတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေပၚေပၚထင္ထင္ ေနရတာမဟုတ္ပဲ လံုၿခံဳတဲ့ေနရာမွာ တိမ္းေရွာင္ ပုန္းေနၾကတာ။</p><p>သန္လ်င္ကို ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕နဲ႔ေတြ႔ဖို႔အလာ၊ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူအိမ္ကို ဝင္ခုိေနတာျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ကို ျပန္မလိုက္ႏိုင္ပါ၊ ေက်ာင္းသားအေရးကိစၥမ်ား လုပ္စရာမ်ားစြာ ႐ွိေနေသးတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ေမ့ထားလိုက္ပါ။ ဘာအေၾကာင္းမွ မၾကားရရင္ အသက္႐ွင္လ်က္ ႐ွိေနေသးတယ္မွတ္ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။</p><p>သမီးႀကီးက ”အေမက တခါေလာက္ေတာ့ ေတြ႔ခ်င္႐ွာမယ္၊ နင္က ဘာမေျပာညာမေျပာ ႐ုတ္တရက္ေပ်ာက္သြားလို႔ ခံစားေနရတာ။ ဒီတႀကိမ္ေတာ့ေမာင္ေလး ေတြ႔လိုက္ပါေနာ္၊ အတင္းျပန္ေခၚ မထားပါဘူး၊ လုပ္စရာ႐ွိတာ ဆက္လုပ္ပါ၊ လာေတြ႔လိုက္ပါဟာ” ေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ဘက္က ေညာင္တမ္းဆိပ္ကမ္းကို အေမလာမွ ေတြ႔မယ္လို႔ အေျဖရပါတယ္။</p><p>ဒါေပမယ့္ ညမထြက္ရ အမိန္႔က႐ွိေနေတာ့ အခ်ိန္က နာရီဝက္ပဲ ရပါေတာ့တယ္။ သမီးႀကီး စီစဥ္ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္ကို သားငယ္က သြားႏွင့္ၿပီး ဆရာမနဲ႔ အန္ကယ္ (ဆရာမ ခင္ပြန္း) တို႔ကို သမီးႀကီးက အေျပးအလႊား လာျပန္ေခၚပါတယ္၊ အ့့ံၾသစရာပါပဲ၊ သမီးႀကီးက “ ေမေမ ဒီတခါမွ မေတြ႔ရရင္ ေနာင္ေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ သူလုပ္စရာေတြ ဆက္လုပ္မွာမို႔၊ ေမေမအားတင္းၿပီး လိုက္လာပါ“ လို႔ေျပာတယ္ဆိုရင္ပဲ ဆရာမဟာ အေႏြးထည္ေလး ထပ္ဝတ္ၿပီး လမ္းထေလွ်ာက္ပါ ေတာ့တယ္။</p><p>က်မက က်န္တဲ့ ဆရာမသမီးအငယ္ေတြနဲ႔အတူ အိမ္ေစာင့္က်န္ခဲ့ရပါတယ္။ ညမထြက္ရ အမိန္႔ေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ ျပန္မလာ ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိလို႔ပါ။</p><p>(၅)</p><p>စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပံုတင္ျခင္းဥပေဒကို ထုတ္ျပန္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပံုတင္ေရး ဥပေဒကို ျပဌာန္းပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီစာရင္းေတြကို သတင္းစာမွာ ထုတ္ျပန္တဲ့အခါ “ဗမာ့မ်ိဳးခ်စ္ လူငယ္အစည္းအ႐ံုး” ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးပါတီတစ္ခုမွာ သားငယ္နာမည္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ေျမေပၚမွာ႐ွိေနတယ္ဆိုတာ သိထားလို႔ လည္း သူလို႔ အတပ္သိလိုက္တာပါ။</p><p>ေနာက္ေတာ့ အဲဒီပါတီရဲ႕ ဥကၠဌျဖစ္သူက စိတ္ေအးေအးေနဖို႔ ဆရာမကို ကိုယ္တိုင္ပဲ အိမ္ကိုလာေျပာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆရာမက ဘယ္လိုေနၾကသလဲ၊ စားစရာ႐ွိၾကရဲ႕လား စိုးရိမ္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက ဝန္ထမ္းမ်ားဟာ ပါတီႏိုင္ငံေရး ကင္းရမယ္ ဆိုၿပီး လက္မွတ္ထိုးထားရတဲ့အတြက္ ထံုးစံအတိုင္း သမီးႀကီးကိုပဲ ပါတီလိပ္စာအတိုင္း သြားခိုင္းပါတယ္။ စားစရာေတြ အပို႔ ခိုင္းပါတယ္၊ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္လိုက္၊ မ႐ွိ ႐ွိတာ စားျပီး ေနေနၾကတာသိရေတာ့ ပို႔ေပးေနရင္းက ေနာက္ဆံုး ဆရာမကိုယ္တိုင္ သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။</p><p>သားငယ္က “အေမမလာပါနဲ႔၊ က်ေနာ္တို႔က ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ ပါတီေထာင္တာမဟုတ္ဘူး၊ ေက်ာင္းသားအေရးကိစၥေတြ လုပ္လို႔ရေအာင္ မွတ္ပံုတင္ထားတာ၊ ေထာက္လွမ္းေရးက ရိပ္မိရင္လည္း ရိပ္မိေနေလာက္ၿပီ၊ အေမ ဒုကၡေရာက္မယ္" လို႔ ေနာက္ထပ္မလာဖို႔ တားပါတယ္။</p><p>ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဆရာမက "ဘယ္လိုအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တေနရာေရာက္ၿပီဆိုရင္ ဘယ္မွာ႐ွိေနတယ္ဆိုတာ သိရရင္ အေမေက်နပ္ၿပီ၊ သားတို႔ေက်ာင္းသားေတြကို ေမေမ အၿမဲေမတၱာပို႔ေနတယ္၊ ဘယ္မွာ႐ွိတယ္ဆိုတာသာေျပာသြားပါ” လို႔ မွာရွာပါတယ္၊ ဆရာမရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြေၾကာင့္ တစ္ေန႔ သူ႔သား ထြက္ခြါသြားရမယ္ဆိုတာ အတပ္ သိေနခဲ့ပါတယ္။</p><p> </p><p>တကယ္တန္းက်ေတာ့ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ ပါတီ႐ံုးခန္းသာက်န္ခဲ့ဲပီး၊ အားလံုးဟာ ေျမလွ်ိဳးသြားၾကပါေတာ့တယ္။ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းသားသမဂၢက ေက်ာင္းသားေတြပါ ပါသြားၾကပါတယ္။ အငယ္ဆံုးေက်ာင္းသားက ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ အ႐ြယ္ေတြပါ။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ မစဥ္းစားႏုိင္ေအာင္ေတာ့ပါ။ သူတို႔ တကယ္ပဲ ထြက္ခြါ သြားခဲ့ၾကပါၿပီ...။</p><p>ဆရာမက အင္မတန္႐ိုးတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဆိုတာေတာင္ကိ</p><p>ု ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သားေပ်ာက္မိဘအခ်င္းခ်င္း ေမးရာကေန ABSDF(NB) ကိုေရာက္သြားမွန္း သိရပါတယ္၊ ဆရာမလည္း AB ေျမာက္ပိုင္း၊ ေတာင္ပိုင္းက ေက်ာင္းသားေတြကို ဘုရား႐ွိခိုးတိုင္း ေမတၱာပို႔သပါတယ္၊ ေတာ္႐ံုပို႔တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အ႐ွည္ႀကီးကို ႐ြတ္ၿပီး ပို႔ပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ ေမတၱာပို႔မွာ ဒီမိုကေရစီလည္း ပါပါတယ္၊ ဒီမိုကေရစီရမွ ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္လာၾကမွာကိုး။ အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရိုးစင္းလွတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ေ၀ဒနာကို ကုစားခ်က္ပါ။</p><p>၁၉၉၂ ခုႏွစ္ခန္႔က စစ္အစိုးရက လုပ္တဲ့ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲတစ္ခုကို ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ၾကည့္လိုက္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ (ေျမာက္ပိုင္း) မွာ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း စစ္ေထာက္လွမ္းေရးလို႔ စြပ္စြဲဲၿပီး သတ္ျဖတ္ေနၾကတာေတြကို ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာတဲ့သူေတြက သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ဒဏ္ရာေတြ ျပၿပီး ႐ွင္းၾကပါတယ္။</p><p>က်မမွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ အူေတြေတာင္ ထြက္က်လာလို႔ ျပန္ထည့္ျပီး အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္တာလည္းပါရဲ႕။ က်မတို႔ တစ္အိမ္လံုး စစ္အစိုးရကို ဆဲၾကပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို သက္သက္မဲ့ သိကၡာခ်တယ္ဆိုကာ လံုးဝမယံုခဲ့ပါ။ သားငယ္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ႐ွိတယ္ဆိုတာ သိထားတဲ့ က်မဟာ ဆရာမကို အဲဒီသတင္းၾကည့္ရလား၊ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ သြားျပီး ေမးခဲ့ပါတယ္။</p><p>ဆရာမဟာ စိတ္လႈပ္႐ွားရင္ ႏွလံုးခုန္ျမန္ပီး၊ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ား ေအးစက္ေတာင့္တင္းတဲ့ ႏွလံုးေရာဂါတစ္မ်ိဳး ရေနၿပီျဖစ္တဲ့ အတြက္၊ ေသခ်ာဆံုးေအာင္ မၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါ။ အေတြ႔အႀကံဳေတြ မ်ားလွၿပီျဖစ္တဲ့ ဆရာမဟာ တခုခုကို ေတြးဆေနပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္-မျဖစ္ႏိုင္ လံုးဝမေျပာပါ၊ တခုေတာ့ ေျပာလာပါတယ္။</p><p>"အန္ကယ္ကေတာ့ အစိုးရဟာ NLD ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို သိကၡာခ်ေနၿပီဆိုၿပီး ဆဲေနေလရဲ႕" က်မလည္း က်မနဲ႔ အန္ကယ္ အျမင္ခ်င္းတူတယ္ဆိုၿပီး အန္ကယ္နဲ႔သာ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</p><p>(၆) </p><p>"သို႔</p><p>အေဖႏွင့္ အေမခင္ဗ်ား</p><p>က်ေနာ့္ကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက လႊတ္လိုက္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးလို႔ စြပ္စြဲၿပီး ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဖမ္းဆီး ထားပါတယ္။ မိဘမ်ားက ေတာင္းပန္ၿပီး လာေရာက္ေခၚေဆာင္ပါမွ အသက္ခ်မ္းသာရာ ေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမ (သို႔မဟုတ္) အေဖ အျမန္ဆံုးလိုက္လာခဲ့ပါ“</p><p>သားငယ္ ABSDF (NB)</p><p> </p><p>************************</p><p>က်မဟာ “စာကိုဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ဒီေလာက္ ေက်ာင္းသားအေရးေတြလုပ္ေနတာ။ မိသားစုနဲ႔ခြဲ၊ ေက်ာင္းပညာ တဝက္တပ်က္နဲ႔ စြန္႔ၿပီး လုပ္လာတာ။ ဘာေထာက္လွမ္းေရးလဲ။ ဘယ္သူေတြက စြပ္စြဲတာလဲ။ လိုက္သြားေခၚရင္ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုတာ ဝန္ခံရမွာလား“ ဆိုၿပီး ေဒါသတၾကီး ေပါက္ကြဲပါေတာ့တယ္။ မ်က္ရည္မ်ားလည္း ေရသြန္သလို ေဝါကနည္းကို က်လာပါေတာ့တယ္။</p><p>သမီးႀကီးက က်မပခုံုးကို လာကိုင္ၿပီး ”စာကို မိသားစုအားလံုး ဆယ္ေခါက္ထက္မနည္း ဖတ္ၿပီးၾကပါၿပီ။ သားငယ္ အသက္႐ွင္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္၊ သြားေခၚၿပီး ဟိုေရာက္မွ အေျခအေနၾကည့္ရမွာ။ ကိုယ္လည္းျမင္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲက အျဖစ္အပ်က္ေတြသာာ အမွန္ေတြဆို ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း ျပႆနာတက္ၾကတာျဖစ္မယ္၊ မိဘေတြလိုက္သြားရင္ ကေလး ေတြပဲ မ႐ိုင္းေလာက္ပါဘူး။ ခုက သြားဖို႔လည္း ျပင္ၿပီးေနၿပီ။ အမက အိမ္မွာ ညီမေလးေတြနဲ႔ လာေနေပးရင္ ျဖစ္မလား။ အဲဒါေျပာမလို႔၊ ညီမလည္း ႐ွိေနမွာပါ။”</p><p>ျဖစ္ပံုက ဆရာမ သမီးအငယ္တေယာက္က ခြဲစိတ္ခန္း ဝင္စရာ႐ွိပါတယ္။ ဆရာဝန္နဲ႔ ရက္ခ်ိန္းၿပီးသား၊ ဆရာမ ေနာက္ဆံ မတင္းရေအာင္ အိမ္မွာ လူအင္အားျဖည့္တာပါ။ သမီးႀကီးကလည္း သူ႔အိမ္ေထာင္ႏွင့္တျခားမွာ ေနေနေပမယ့္ ဒီရက္ပိုင္းမွာ သူေရာ သူ႔အမ်ိဳးသားပါ လာေနပါတယ္။</p><p>“အန္ကယ္က ဘာလို႔လိုက္မသြားတာလဲ” ဆရာမ လိုက္သြားမွာကို သိလိုက္ရသည့္အတြက္ က်မ ေမးလိုက္မိပါတယ္။</p><p>“သမီးရယ္.. အန္ကယ္နဲ႔ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ သူက ဘုန္းႀကီးစာခ် သြားလုပ္ေနရင္ သူ႔ပါ ဖမ္းခ်ဳပ္ထားလိမ့္မယ္” ဟု ဆရာမက ေျပာရာ အန္ကယ္က “ အန္ကယ္က စကားမ်ားမ်ား မေျပာပါဘူး။ တခြန္းပဲေျပာမွာ၊" “ဘာေျပာမွာလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ “ ဟ အန္ကယ့္ကို သြားခိုင္းေလ။ အဲဒီေတာ့ ဘာေျပာမလဲ သိရမွာေပါ့” တဲ့၊</p><p>အမွန္ကေတာ့ သြားေခၚမယ္႔ ေက်ာင္းသားမိဘအခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ဆက္မိၾကၿပီးၿပီ။ အလားတူစာမ်ိဳး ရန္ကုန္႐ွိ ေက်ာင္းသား မိဘ တခ်ိဳ႕နဲ႔ မႏၱေလး၊ သာယာဝတီ စသျဖင့္ စာမ်ားေရာက္လာၾကၿပီးၿပီ။ အမ်ားအားျဖင့္ အေမမ်ားသာ လိုက္သြားၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္းအေဖေတြ လိုက္ၾကပါတယ္။ က်မထင္တာက ေယာက်္ားခ်င္းဆိုေတာ့ ေတာထဲမွာ ေျပာမွား ဆိုမွား စကားမ်ားၾက ရင္ အသက္ အႏၱရာယ္႐ွိလို႔ ထင္ပါတယ္။</p><p>တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္။ က်မ အမွတ္မမွားပါက ဝန္ထမ္းဆို၍ ဆရာမတစ္ေယာက္သာ ပါပါတယ္။။ က်န္သူမ်ားက အျငိမ္းစားႏွင့္ ကုန္သည္မ်ားသာ၊ ဆရာမသည္ ျမိဳ႕နယ္၊ တိုင္း အဆင့္ဆင့္မွသည္ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနအထိ စာတင္ရပါေတာ့တယ္။ သားအသက္႐ွင္ေရးအတြက္ သြားေရာက္ ေခၚခြင့္ျပဳပါရန္ အသနားခံစာ တင္ရပါတယ္။</p><p>သြားေရာက္မယ့္ အဖြဲ႔က ဆရာမသြားခြင့္က်ေအာင္ ေစာင့္ေပးၾကပါတယ္။ တကယ့္ကို မိသားစုစိတ္ဓါတ္ အျပည့္႐ွိသူမ်ားပင္။ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ ထိုမိသားစုမ်ားသည္ ယခုႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္သည့္တိုင္ ခ်စ္ခင္စည္းလံုးလ်က္ေနၾကပါတယ္၊ သာေရးနာေရး ဖိတ္စရာမလို အလိုလိုေသြးစည္းၾကတဲ့ ေသြးေသာက္မိသားစုမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။</p><p>ဆရာမကို တစ္လအတြင္း ျပန္လာရန္ ခံဝန္ခ်က္ေပးၿပီး လိုက္ေခၚဖို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္၊ က်မ ဆရာမအတြက္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပူေနမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေဆာင္လို႔လား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဆရာမဟာ သြက္လက္ေနၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ က်န္းမာ ေအာင္ ဂရုစိုက္ေနထုိင္ပါတယ္။ သားအသက္ရွင္ဖို႔ ငါအသက္႐ွင္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးေကာင္းေတြးေနလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။</p><p>တကယ္တန္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး၊ ဆရာမဟာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေနမွ ျပန္ေရာက္လာေပမယ့္လည္း သားငယ္ကေတာ့ ပါမလာခဲ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဟာ သားကို မ်က္ျမင္ အသက္႐ွင္ရက္ ေတြ႔ခဲ့ရလို႔ထင္ပါတယ္၊ သိပ္စိတ္မလႈပ္႐ွားေတာ့ပဲ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ျပန္ေျပာျပခဲ့တယ္။</p><p>ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခ်က္ခ်င္းေပးမေတြ႔ပါဘူးတဲ့၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ေတြ႔ရတဲ့အျပင္ ေတြ႔တဲ႔အခါ အေျပာအဆို ဆင္ျခင္ရပါတယ္ တဲ့၊ သူတို႔ကို အခ်ဳပ္ခန္းက ေခၚထုတ္ၿပီး ေပးေတြ႔ပါတယ္။</p><p>အားလံုးက သတိနဲ႔ ေနေနရတာပါတဲ့၊ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕ ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ခံခဲ့ၾကရတာေတြ မိဘေတြကို ေျပာျပပါ သတဲ့။ ေဆာင္းပါးမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ။ အဲဒီအတိုင္းပါပဲ၊ မိဘေတြနဲ႔ ျပန္ထည့္ေပးမယ္ ေျပာၿပီး ဘယ္လိုက ဘယ္လို စိတ္ေျပာင္းသြားၾကလည္း မသိပါတဲ့။ ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ ဘာတစ္ခုမွ မေျပာေတာ့ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီမွာ ေစာင့္ရင္းေစာင့္ရင္း ခြင့္ရက္ေတြသာ ကုန္ဆံုးလာခဲ့ရတယ္။</p><p>ေနာက္ဆံုးေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ မသတ္ပါဘူးဆိုတဲ့ ကတိရလို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကတာပါတဲ့။ ဆရာမအတြက္ေတာ့ ပိုဆိုးတာက တလအတြင္းျပန္လာရမယ့္ ခံဝန္ခ်က္ကလည္း႐ွိေနေတာ့ ေနာက္ေၾကာင္းမေအးပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ရတာ။</p><p> </p><p>ဆရာမလို ဝန္ထမ္းအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ သားေဇာေၾကာင့္ ေ၀းလံသီေခါင္တဲ့ KIA ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ ကို ျဖတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္စခန္းကို ဆိုးဝါးလွတဲ့ ရာသီဥတုနဲ႔ လမ္းပန္းအခက္အခဲေတြၾကားက ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့တာကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘ၀မွာ ဘယ္တုန္းကမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့ ခရီးမို႔လား။</p><p>ဆရာမဟာ မိသားစုကိုေရာ သမီးတမွ်ရင္းႏွီးတဲ့ က်မကိုေရာ ခုခ်ိန္ထိ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားတယ္လို႔ က်မ ထင္ထားတာ တခု႐ွိပါ တယ္။ က်မဘယ္ေတာ့မွ ေမးမွာမဟုတ္သလို သမီးႀကီးကလည္း သူလည္းဘယ္ေတာ့မွ မေမးပါဘူးတဲ့။ အဲဒါကေတာ့ အခ်ဳပ္ခန္းကေန ထြက္ေျပးမွ လြတ္ေတာ့မယ္ဆိုတာကိုပါ။</p><p>(၇)</p><p>ေက်ာင္းသားေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြပါလို႔ စၿပီးဖမ္းစဥ္က စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႔မွာ ေတာခိုေက်ာင္းသားအစစ္အေနနဲ႔ သားငယ္ပါပါတယ္။ သားငယ္ဟာ ဒီေက်ာင္းသားေတြက သူနဲ႔အတူတဲြၿပီး လုပ္လာတာ သူသိပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ ေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနေတာ့ ေမးတာျမန္းတာ ေပ်ာ့ေျပာင္းညင္သာပါတယ္။ နဂိုကတည္းကလည္း စိတ္သေဘာထား ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့အတြက္ကတေၾကာင္း၊ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနတာေတြကလည္း တေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားစိတ္ဓါတ္ရွိေနေတာ့ မရက္စက္ရက္တာကတေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ ညွာတာၿပီး ေမးထားတဲ့ အခ်က္ေတြကို သေဘာမက်ရာက သားငယ္ကို စစ္ေထာက္လွမ္းေရးပဲ။ မင္းလည္း သူတို႔နဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ထဲပဲ စြပ္စြဲျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ဖမ္းခ်ဳပ္တာ ခံရတာပါပဲ။။</p><p>သားငယ္ကို ဖမ္းၿပီးလို႔ စစ္တဲ့အခါမွာ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေခါင္းကို ဒုတ္ကနဲ ႐ိုက္ခြဲလိုက္တာ ေသြးအိုင္ထဲ ပံုရက္သား က်သြားပါ သတဲ့။ ေသၿပီလို႔ အားလံုးက ထင္လိုက္ၾကေပမယ့္ မေသခဲ့ပါဘူး။ ဒဏ္ရာကို ပက္သဒင္းေတြ အတိုင္းအဆမ႐ွိေပးၿပီး ခ်ဳပ္ပါ သတဲ့။</p><p> </p><p>****************</p><p>သားငယ္နာမည္ကို ေအာ္ေခၚၿပီး ျခံထဲကို ဝင္လာတဲ့ ခ်ာတိတ္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အိမ္ထဲမွာ႐ွိတဲ့ မိသားစုေတြ ေၾကာင္ေငးၿပီး ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ သူ႔ကို သားငယ္တုိ႔နဲ႔အတူ ေျမာက္ပိုင္းမွာ စြပ္စြဲဖမ္းခံထားရတယ္လို႔ သိထားတာပါ၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ က်မကလည္း ဆရာမဆီ ေက်ာင္းကိစၥတစ္ခုနဲ႔ ေရာက္အလာ ဆရာမ စက္ခ်ုဳပ္ဆိုင္သြားေနတာနဲ႔ ေစာင့္ေနျခင္းပါ။ ဆရာမေရာက္လာေတာ့ ေတာတြင္းေက်ာင္းသားကို ၾကည့္ရင္း တအ့့ံတၾသ။</p><p>ေနာက္မွသိရတာက မိဘတစ္ေယာက္က ေနာက္တေခါက္ သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူ ျပန္သြားၿပီး အဲဒီတုန္းက ငယ္႐ြယ္ေသးတဲ့ သူ႔သားနဲ႔အတူ ဒီခ်ာတိတ္အပါအဝင္ တခ်ဳိ႕ကို အာမခံ ေခၚထုတ္လာတာပါ။ တဆက္ထဲ သားငယ္တို႔က မၾကာခင္ အခ်ဳပ္ကေန ထြက္ေျပးလာမွာ သိထားတဲ့အတြက္ လမ္းခရီးမွာ ခ်ိတ္ဆက္ေတြ ထားေပးခဲ့ပါတယ္တဲ့။ အစိုးရဖက္ေရာက္ရင္ မဖမ္းမဆီးရေအာင္၊ ဒုကၡေတြ႔ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္လာရင္ ကူညီႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခဲ႔ပါတယ္တဲ့၊ ခုဆို သားငယ္တို႔ လည္း ေရာက္ေလာက္ၿပီဆိုၿပီး လာခဲ့တာလို႔ ရွင္းျပပါတယ္။</p><p>ဆရာမလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ပူသြားေတာ့တယ္။ ျပန္အဖမ္းခံရရင္ေတာ့ သတ္မွာ က်ိန္းေသေနေလၿပီ၊ ထိုခ်ာတိတ္က အာမခံပါတယ္။ သားငယ္တို႔က ဒီေတာလမ္းခရီးကို ေကာင္းေကာင္းကၽြမ္းတယ္။ မ်က္ေစ့့မလည္ႏိုင္၊ ျဖစ္ႏိုင္တာက ၿမိဳ႕ေပၚေရာက္မွ မ်က္ေစ့လည္ၿပီး တေနရာေရာက္တာျဖစ္မယ္။ ေတာထဲကေတာ့ က်ိန္းေသလမ္းမေပ်ာက္ပါဟု ဆိုပါတယ္။</p><p>ထိုအခ်ိန္ အန္ကယ္က နယ္ေရာက္ေနသည့္အတြက္ ဖုန္းဆက္ေခၚရတယ္။ အန္ကယ့္မွာ နယ္မိတ္ေဆြမ်ားစြာ႐ွိပါတယ္။ နယ္လွည့္စာရင္းစစ္ေနရသျဖင့္ မေရာက္ဘူးသည့္နယ္မ႐ွိ အဆင္ေျပပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္႐ွိ နယ္႐ံုးခြဲမ်ားကို သံႀကိဳး႐ိုက္၍ တဖံု၊ ဖုန္းဆက္၍တနည္း အေၾကာင္းၾကားထားရာ မၾကာမီမွာပဲ သားငယ္ဟာ ဗန္းေမာ္မွာ အဖမ္းခံထားရတယ္လို႔ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္က သံႀကိဳး႐ိုက္ပါတယ္။</p><p>ကံတရားကား ဆန္းက်ယ္လွပါတယ္။ အန္ကယ့္ထံမွ သိရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ထိုမိတ္ေဆြနဲ႔ သားငယ္တို႔ ႐ံုးထုတ္စစ္တာနဲ႔ ၾကံဳရျခင္း ပါ။ ေတာခိုေက်ာင္းသားမ်ား ဖမ္းမိတယ္လို႔ သိရလို႔ အန္ကယ့္သားလား ေမးရာမွ “ မင္းအေဖ စိတ္ပူေနတယ္။ ဦးေလး လွမ္း အေၾကာင္းၾကားေပးမယ္” ဆိုကာ ဝမ္းသာအားရ သံႀကိဳးရိုက္ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားျခင္းပါ။</p><p>အထက္အဆင့္ဆင့္ စာတင္ရင္း မိဘမ်ား၏ ႀကိဳးစားတင္ျပမႈမ်ားေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ မိဘရပ္ထံ ျပန္ေရာက္ခဲ့ရေခ်ၿပီ။ ဆရာမ၏ ႏွလံုးသားတို႔သည္လည္း ျငိမ္းခ်မ္းရေခ်ၿပီ။ သို႔ေသာ္ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္တြင္ ယံုၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္ေသာ ေက်ာင္းသားသည္ အဘယ္မွာ ေအးေအးေနရပါမည္နည္း။</p><p> </p><p>**************</p><p>၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ မေရာရာ မေသခ်ာေသးေသာကာလ။ တခုေသာရက္မွာ ေမးစရာ႐ွိ၍ ခဏဆိုကာ သားငယ္ကိုေခၚသြားရာ ဘယ္မွာမွ ေမးမရေတာ့။ လအေတာ္ၾကာမွ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔သည့္ လူတေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းၿပီး ေျပာခိုင္းလိုက္ သျဖင့္ မႏၱေလးေထာင္တြင္ ေရာက္ေနတာ သိရေတာ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအမႈတြဲ တစ္ခုျဖင့္ ေထာင္ ၇ ႏွစ္ က်ခံရပါေတာ့တယ္။ ဆရာမလည္း ေတာတြင္းအခ်ဳပ္ေထာင္ဇာတ္လမ္းၿပီးလို႔ မနားရေသး၊ မႏၱေလးေထာင္ကို သြားရျပန္ပါတယ္။</p><p> </p><p>တလတခါသြားေတြ႔ရင္း ၂ ႏွစ္အၾကာ ပခုကၠဴေထာင္ ေျပာင္းလိုက္တဲ့အတြက္ ပိုၿပီးေဝးလံစြာ သြားေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ၂၀၀၄ မွာ ေတာ့ သားငယ္ေထာင္က လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ပါၿပီ၊ သားငယ္အသက္လည္း အသက္ ၄၀ နား နီးလာေခ်ၿပီ။ ၂ ႏွစ္ခန္႔ အၾကာမွာ ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး ခရီးကာလအတြင္း ၁၈ ႏွစ္နီးပါး ေပ်ာက္သြားခဲ့တဲ့ သူ႔အေပၚ သစၥာ႐ွိစြာ ေစာင့္လာတဲ့ မိန္းကေလး (အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးႀကီး) နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္ပါတယ္။ မုန္တုိင္းထန္ကာလမ်ားရဲ႕ သန္းေခါင္ခ်ိန္ကို လြန္ေျမာက္စမွာ တူတူတန္တန္ ဘ၀တစ္ခုကို တည္ေထာင္ခြင့္ရွိသည္ပဲ မဟုတ္ပါလား...။</p><p>ဆရာမတစ္ေယာက္ အေဖတူသားလို႔ မၾကာခဏေျပာတတ္တဲ့ သားငယ္အတြက္ စိတ္ေအးခ်မ္းေနတာကို ဆက္တုိက္ ၾကားသိေနရပါတယ္။ က်မတို႔ မုဒိတာပြားၾကရပါတယ္။ က်မနဲ႔ ဆရာမတို႔လည္း လုပ္ငန္းတာဝန္ မိသားစုတာဝန္ေတြေၾကာင့္ တနယ္ေက်းစီ ကြဲကြာေနခဲ့ၾကရပါတယ္။</p><p> </p><p>******************</p><p>ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ပါၿပီ။ နည္းပညာေခတ္ရဲ႕ အလ်င္မွာ မမီမကမ္း က်မလုိက္ေနတုန္း...။</p><p> </p><p>ျပန္႔ႏွံ႔မႈႏႈန္းထား အင္မတန္ျမန္ဆန္တဲ႔ အင္တာနက္ေခတ္ေရစီးမွာ ေျမာက္ပိုင္းက မေအးခဲႏုိင္တဲ့ ေသြးစြန္းေနဆဲ စာမ်က္ႏွာေတြ ေပၚထြက္လာတာကို ဆက္တုိက္ဆိုသလို ဖတ္ရႈရပါတယ္။ က်မတစ္စိတ္တစ္ေဒသ နာက်င္္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေ၀ဒနာဟာ မေန႔တေန႔ကလို ျပန္လည္ေပၚထြက္လာပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာခဲ့ေပမယ့္လည္း...။</p><p>က်မရင္ထဲက က်မခ်စ္တဲ့ဆရာမရဲ႕ သားငယ္အေပၚထားတဲ့ ႏွလံုးသားခံစားခ်က္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိရေနမိပါတယ္။</p>အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာက အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ကိုယ္သိၿပီးသားေတြ၊ ကို္ယ္ေတြ႔ေတြျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ ႏွလံုးသား တဆတ္ဆတ္ တုန္ေအာင္ ခံစားေနရဆဲပါ..။ ဆရာမေရာ ဘယ္လိုေနရွာပါလိမ့္...။ မိသားစုဘ၀ကို တည္ေဆာက္ ရုန္းကန္ေနတဲ့ သားငယ္နဲ႔အတူ <span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မခြဲမခြာ႐ွိေနၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွလံုးသားေတြၿငိမ္သက္ေနၿပီလား၊ အသက္အ႐ြယ္၊အေတြ႔အၾကံဳေတြေၾကာင့္ ခံႏိုင္ရည္႐ွိၿပီး အေၾကာင္းအရာေတြကို ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ဖတ္ႏိုင္ၿပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္(၂၀)။ ေအးခဲေနတဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ့ အေအးဒဏ္ကို အံတုရင္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္စခန္းဆီက ငရဲခန္းအျဖစ္အပ်က္ေတြကို သတိရေနေလမလား၊ ေခါင္မိုးေပၚက တစက္စက္စီးလာတဲ့ ႏွင္းရည္ေတြဟာ ေျမေပၚမက်ခင္ တံစက္ျမိတ္မွာ ခဲသြားၿပီး အေခ်ာင္းလိုက္ေလး တြဲက်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ျပန္ေျပာင္းသတိရေနေလမလား၊ ညဘက္ အေပါ့အပါးထသြားခ်င္တဲ့အခါ ေခါင္းျဖတ္ခံထားရတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးက ေခါင္းျပတ္ႀကီးနဲ႔ ေခ်ာက္တတ္တယ္ေျပာၾကလို႔ ဟိုလူ႔လိုက္ႏိႈး ဒီလူ႔လိုက္ႏိႈးဲၿပီး သြားခဲ့့ရတာေတြ သတိရေနေလမလား။ ရက္စက္လွတဲ့ လူမဆန္လွတဲ့ အျဖစ္ေတြကို ႏွလံုးပ်က္လုမတတ္ ၾကားခဲ့ရလို႕ သိခဲ့ရလို႔ ျပန္ေတာင္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတာေတြကို အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္ၿပီး ဆရာမႏွလံုးသားေတြ နာက်င္စြာခံစားေနေလမလား။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သမိုင္းတစ္ပတ္လည္ၿပီး ေဖ်ာက္မရစြာ အမွန္တရားေတြ ေဖာ္ထုတ္ေနပါၿပီ။ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ အ႐ိုးတြန္သံမ်ား ေဆာင္းပါးေလးက သခင္သန္းထြန္းရဲ့ေနာက္ဆံုးေန႔မ်ား စာအုပ္လိုပဲ သမိုင္းတြင္ၿပီး၊ သင္ခန္းစာယူစရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြဆိုတာကိုေတာ့ ဆရာမသိျပီး ေက်နပ္ေနမယ္ဆိုတာ ဆရာမႏွလံုးသားကို မွန္းဆအေျဖ႐ွာ သိေနပါတယ္။<br /><br />ေရႊစင္ဦး<br /><br /></span></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post_30.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-397410439149767370Mon, 30 Jan 2012 06:17:00 +00002012-01-30T17:00:42.802+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><span jsid="text" class="commentBody"><div id="id_4f262cae3ca1d1c94380552" class="text_exposed_root text_exposed"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/381065_1705107764923_1754885806_862961_1237005879_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>၁၉၉၂ ေဖဖဝါရီ ၁၃ ရက္ The Nation သတင္းစာတြင္ ေဖၚျပခဲ့သည့္ ဓါတ္ပံု (ဝဲ မွ ယာ: ကိုေက်ာ္ႏိုင္ဦး၊ မနန္းေအာင္ေထြးၾကည္၊ ကိုႏိုင္ဝင္းေအာင္၊ ကိုညီညီ၊ ကိုတိုးၾကည္)</p><p> </p><p> </p><p><em>“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေရနံေခ်ာင္းက ေဖကံေကာင္းကိုးဗ်။ သပိတ္ေမွာက္ရင္း လာခဲ့တယ္။ (၀ါးဟားဟား)”</em></p><p><em>“ေလာကလည္တဲ့ တေန႔ေတာ့ မနက္စာကို ညမွ ေပါင္းစားရတယ္ (၀ါးဟားဟားဟား)”</em></p><p><em>“တေန႔ကလည္း လူသံုးေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းရိုက္တာ၊ ဘယ္ရမလဲဗ်။ သူတို႔က ဘူ။ က်ဴပ္က ကုလားသံုးစီး။ (၀ါးဟားဟား)”</em></p><p><em>“ေသာက္ဆိုလည္း ေသာက္လိုက္တာပဲ။ တေန႔က ပုလင္းဆြဲၿပီး ဂတ္တဲေရွ႕ ျဖတ္ေလ်ာက္သြားေတာ့ ဌာနာ အုပ္က ေမးတယ္ ဘယ္သြား မလို႔လဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ မေၾကာက္ပါဘူး။ ေျပာင္ေျပာင္ပဲေျပာလိုက္တယ္။ ေရနံဆီ ၀ယ္သြားမလို႔ပါ။ (၀ါးဟားဟားဟား)”</em></p><p> </p><p>ဒီျပက္လံုးေတြကိုေတာ့ မဆလေခတ္ ေရဒီယိုေတြကို နားေထာင္ခဲ့ေလ့ရွိတဲ့ သူေတြကေတာ့ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မွတ္မိေနပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ေရွးေခတ္လူရႊင္ေတာ္ႀကီး ဦးဓါတ္ဆီ၊ ဦးဓါတ္ဆံ၊ ဦးၾကင္ခဲတို႔ရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေရဒီယိုျပက္လံုးေတြပါ။</p><p> </p><p>ဒီျပက္လံုးေတြကို ေရြးခ်ယ္ တင္ဆက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ အက်ဥ္းစံေတြ အားလံုးဟာ မ်က္ႏွာေတြကို အ၀တ္ေတြ စည္းထားလို႔ဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဖတ္ရတဲ့အတိုင္း မူလျပက္လံုးမွာ ရီရမယ့္ ေနရာေရာက္တိုင္း မ်က္လံုးေတြကို ေသြးညီွနံ႔ လႊမ္းေနတဲ့ ပိတ္စေတြ စည္းထားတဲ့ လူ ရွစ္ဆယ္ေလာက္ဟာ တ၀ါး၀ါး၊ တဟားဟားနဲ႔ ပြဲက်ေနသဗ်။ သူတို႔ေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕က လက္ေကာက္ဝတ္ ျဖတ္တဲ့ေနရာက ပတ္တီးေတြ စည္းထားသူေတြ၊ ပတ္တီးေေတြ စည္းထားတဲ့ အဂၤါမျပည့္၀ေတာ့တဲ့ ေျခေထာက္ေတြ၊ ထိပ္တံုးရွည္ႀကီးရဲ႕ ခတ္ထားခံရသူေတြ၊ ေခါင္းေတြမွာ ပတ္တီးေတြ ေဖြးေနသူေတြ ပါသဗ်။</p><p> </p><p>ဒီေလာက္ နာက်င္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနထဲမွာေတာင္ ဒီလူေတြ အားလံုးဟာ တ၀ါး၀ါး၊ တဟားဟားနဲ႔ ပြဲက်ေအာင္ အသံတု (၂) မ်ိဳး၊ (၃) မ်ိဳးေလာက္နဲ႔ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နိုင္ငံေတာ္အဆင့္ “စည္သူေနမ်ိဳးဗလ အလကၤာ ေက်ာ္ေခါင္ ဟာသ၀ိဇၨာ” ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕မ်ိဳးေတာင္ ရသင့္ေပတယ္လို႔ စာရွုသူ ေတြးမိသြားႏိုင္ပါတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ဘ၀မွာ ပြဲတပြဲမွာ ျပက္သမွ် ပရိတ္သတ္က ရီၾကတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးက အလြန္ရွားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္နာမည္ႀကီးတဲ့ လူျပက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပရိတ္သက္က မသိလိုက္ရလို႔ ေရွာ္သြားတဲ့ အလံုးဆိုတာကေတာ့ ရွိစၿမဲပဲဗ်။ အခုပြဲမွာကေတာ့ ပရိတ္သတ္က ရာခိုင္ႏွုန္း ျပည့္အူလွဳိက္၊ သည္းလွိဳက္ ရီၾကသဗ်။ တခါတေလဆို မရီရမယ့္ ေနရာေတြမွာပါ လိုက္ၿပီး အူလွိဳက္သည္းလွိဳက္ ရီၾကသဗ်။</p><p> </p><p>ဘယ္မရီလို႔ ရမလဲဗ်ာ။ ေထာင္မွဳးဆိုတဲ့ ယမမင္း လက္သစ္က ဗီအိုင္ပီ ေဖ်ာ္ေျဖေရးပြဲမို႔ အမိန္႔က ႀကိဳထုတ္ၿပီးသားဗ်။ အကုန္ထထိုင္ရမယ္ လူရႊင္ေတာ္ေဘာႀကီးရဲ႕ ျပက္လံုးမွာ ရီရမယ့္ေနရာ ေရာက္ရင္ ရီရမယ္ ဆိုတာ ႀကိဳအမိ္န္႔က ထုတ္ထားဗ်။ ေစာေစာပိုင္း ျပက္လံုး တခုႏွစ္ခုေလာက္မွာ မသဲကြဲလို႔ သူမ်ုားနဲ႔ ေရာေယာင္ မရီပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ တေယာက္ကို မင္းက ဘာလို႔ မရီတာလဲဆိုၿပီး “ဂြမ္း” ကနဲ႔ ေခါင္းကို တခ်က္ေကြ်း လိုက္တဲ့အသံကို အားလံုးၾကားလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်န္တဲ့သူအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္ တလံုးျပက္ျပီးတာနဲ႔ “၀ါးကနဲ၊ ၀ါးကနဲ” ေရဒီယို ဟာဒယရႊင္ေဆးမွာ ေနာက္ကလိုက္ရီေပးတဲ့ လူေတြအတိုင္း လိုက္လိုက္ရီလိုက္ၾကတာ တခါတခါ သူတို႔ရီသံက ေရွ႕က ျပက္လံုးျပက္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ လန္႔လန္႔သြားတဲ့အထိဗ်။ သူတုိ႔ ရီသံေၾကာင့္ ေနာင္ျပည္တြင္းျပန္ အၿငိမ့္ကျဖစ္ရင္ ေရွ႕က ၀ါးရင္းတုတ္ တေခ်ာင္းနဲ႔ ေခါက္တုန္႔၊ ေခါက္ျပန္ ရီဘို႔လွဳံ႕ေဆာ္ေပးေနတဲ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားကို ေခၚသြားခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပၚမိပါသဗ်ာ။ တကယ္ပါ။</p><p> </p><p>ကဗ်ာဆရာ မာေယာေကာ့စကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ ကဗ်ာဆရာ ကိုေခ်ာ (ေမာင္ေခ်ာႏြယ္) တို႔ စကားလံုးေတြ ငွါးသံုးရရင္ ဒါဟာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပါေဂ်ာင္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေရွ႕ ခြန္ႏွစ္ဘ၀၊ အေနာက္ ခြန္နစ္ဘ၀ အႏုပညာ မရတဲ႔ေကာင္ေတြအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမွာ ျဖစ္ခဲ႔တယ္လို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနနဲ႔ သူတို႔ ေနရာကေန ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တခါက ျမန္မာျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္ ဘုရင္ခံေတာင္ မရွဴစားခဲ့ရဘူးတဲ့ ပါေဖါင္းမင့္ ရွိဳးမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ လက္ေနာက္ျပန္တုပ္၊ မ်က္လံုးေတြ အ၀တ္စည္း၊ ငုပ္္တုပ္ ခစားရင္းက ျပက္လံုး အလိုက္နဲ႔ တ၀ါးတဟားဟား ေအာ္ရီ ေပးေနရရွာတဲ့ သားေကာင္ေတြေရွ႕မွာ ေခါက္တုန္႔၊ ေခါက္ျပန္ ေလ်ာက္ရင္း မိမိတို႔ရဲ႕ ငရဲျပည္တမွ် ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ စည္းစိမ္ကို ၿမိန္ရည္ ရွက္ရည္ ခံစားေနၾကသဗ်။</p><p> </p><p>တခါတခါက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ညဘက္စုၿပီး အရက္ေသာက္ျဖစ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ေရခ်ိန္ကိုက္လာၿပီဆိုရင္ တရားခံေတြကို သြားရိုက္ရေအာင္ဆိုၿပီး အုပ္စုလိုက္ႀကီး တက္လာတတ္ၾကသဗ်။ အဲလိုညမ်ိဳးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ သူတို႔တင္ဆက္တဲ့ ပါေဖါင္းမင့္ကို ခံစားၾကရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲလိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ <em>“တရားခံေတြ ထၾကစမ္း”</em> ဆိုတဲ့ အသံနက္ႀကီးကို စၾကားရသဗ်။ ညွင္းဆဲထားလို႔ တုတ္တုတ္မွ မလွဳပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူကလြဲလို႔ အားလံုးေဖးကာ၊ တြဲကာ ထၾကရသဗ်။ လူေတြဟာ ၿဗိတိသွ် ပန္းပုေက်ာ္ ဟင္နရီမိုးစ္ရဲ႕ စစ္အတြင္း လန္ဒန္ေျမေအာက္ လွိဳင္ေခါင္းထဲမွာ တုံလံုးပက္လက္ လဲေနတဲ့လူေတြကို ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားထဲကလိုေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသံေတြ ဘြတ္ဘိနပ္ေတြ ရွပ္တိုက္ေရြ႕လွ်ားေနသံေတြ ဆူေနတဲ့ၾကားမွာ “ခြမ္း” “ခြမ္း” ဆိုတဲ့ အသံႀကီးဟာ ထိုင္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လူတန္း တဖက္ထိပ္ကေန တေရြ႕ေရြ႕နီးလာေနသလို အဲဒီေနာက္ကေန “ဟိုတေယာက္ ကြဲသြားၿပီ” စတဲ့ ခပ္အုပ္အုပ္ အခ်င္းခ်င္း ေျပာသံေတြလည္း ၾကားေနရတာမို႔ မိမိ ေခါင္းကို ရိုက္လာမဲ့ တုတ္နဲ႔ အံကိုက္ေလာက္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္မွန္းနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး ေစာင္႔ေနလိုက္သဗ်။ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ကိုယ့္ေခါင္းက အမာေနရာေပၚ တုတ္က်ၿပီး ပထမ တုတ္ခ်က္မွာတင္ ေခါင္းကြဲသြားဖို႔ဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ ခြမ္းကနဲ ကိုယ့္မ်က္စိထဲ ၀င္းကနဲ တခ်က္ျဖစ္ျပီး လဲအက် “ေဘာႀကီးေခါင္းကြဲသြားၿပီ” လို႔ ေနာက္ကလိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ လူရဲ႕ မွတ္ခ်က္အၿပီးမွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္နွာေပၚ ေသြးေတြစီးက်လာတဲ့ေနာက္ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေပါ့ သြားပါတယ္။ အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္မယ့္ သူနာျပဳေတြ မၾကာခင္ေတာ႔ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ “ေနာက္တစ္ခါ လာျပန္ၿပီေဟး ေ၀းေ၀း” ဆိုတဲ့ မူးမူးနဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္ရိုက္ႏွက္ဦးမယ့္ ေနာက္အေၾကာ႔ေတြမွာ ကိုယ္လြတ္သြားပါတယ္။ ဒီလို ေစာစာစီးစီး တခ်က္တည္းနဲ႔ကြဲ သြားတဲ့ ကိုယ္႔ေခါင္းရဲ႕ ထိလြယ္၊ ကြဲလြယ္မွဳ အေပၚ ေတာ္ေတာ္ဂုဏ္ယူသြားသဗ်။</p><p> </p><p>ဒီလိုနဲ႔ အက်ဥ္းသားမ်ား ရိုက္ႏွက္ျခင္း အနုပညာလို႔ ေခၚမယ္ဆို ေခၚလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္းမယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ဒုကၡိတေတြကို အရက္မူးၿပီး တက္ရုိက္တဲ့ အက်င့္ဟာ ABSDF (NB) ဆိုတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ ယဥ္ေက်းမွဴသဖြယ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဥကၠ႒၊ ရင္းမွဴး၊ ခြဲမႈး၊ ေထာက္လွမ္းေရးမွဳး၊ တခါတေလ အထူးဧည့္သည္ေတြေရာ ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မရိုက္ခင္ကတည္းက အကြဲခ်ဳပ္မယ့္ သူနာျပဳ ရဲေမေတြကိုပါ တခါတည္း ေခၚလာတတ္သဗ်။ မုဆိုးစိုင္သင္ဆိုသလို ေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>ဒီျမင္ကြင္းကို ျမန္မာ့စာေပေလာကမွာ သေရာ္စာ အလြန္အေရးေကာင္းလွတဲ့ ဆရာႀကီးေမာင္ထင္မ်ား ေတြ႔ရင္ ဒီလိုမ်ား ေရးမလားမသိဘူးဗ်။</p><p> </p><p><em> </em></p><p><em>“မိမိတို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ အသက္ကိုပင္ မငွဲ႔ကြက္ပဲ ေပးလွဴထားေသာ ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားပီပီ ရဲစိတ္၊ ရဲမာန္တို႔ကို အခါမလပ္ ျဖစ္ေပၚေနေစေရးအတြက္ အေထာက္အပံ့ေကာင္း အလို႔ငွါ အရက္ေသစာတို႔ကို ေသာက္ၾက စားၾကရေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားေပၚတြင္ စည္းစိမ္ယစ္ကာ အေပ်ာ္အပါးၾကားေမ်ာပါ ေနသူမ်ားကဲ့သုိ႔ သူရာမူးယစ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ အႏိွပ္ခန္း၊ ကာရာအိုေက၊ ႏိုက္ကလပ္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ ကခုန္ခြင့္မ်ိဴး စိုးစဥ္းမွ် မရႏိုင္ေသာ ဘ၀မ်ိဴးတြင္ ေနရရွာေသာ ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားခမွ်ာ မိမိတို႔ ဖမ္းဆီးထားေသာ တရားခံမ်ားအား သြားေရာက္ ရိုက္ႏွက္ျခင္းျဖင့္သာ အပန္းေျဖရရွာေလသည္။” ….. လို႔ေလ။</em></p><p><em> </em></p><p> </p><p>အဲဒီေတာ့ ရိုက္ႏွက္မႈဟာ ယဥ္ေက်းမႈတရပ္ျဖစ္လာၿပီး သူ႕ထက္ငါသာေအာင္ လာေရာက္ ရိုက္ႏွက္တဲ့ ဓေလ့ ထြန္းကားေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေစာပိုင္းက တင္ျပခဲ့သလို <em>“ကၽြန္မကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ .. ေဒၚၾကင္ ေဒၚၾကင္နဲ႔ … အပ်ိဳႀကီးေပါ႔ရွင္။ ကေလးကို ငါးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီ။”</em> လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕က ေျပာသြားတဲ့ ေနာက္မွာ <em>“၀ါးဟားဟား”</em> လို႔ အားရပါးရ ပါတီစီဖင့္လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဴးေလာက္ကေတာ့ အီးစီးေဂ်ာ့ ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ခင္ဗ်ားကလာၿပီး <em>“ဒါသက္သက္ လူအခ်င္းခ်င္းေျခနဲ႔ နင္းတဲ့ လူ႔အခြင္႔အေရး ခ်ိဴးေဖါက္မွဳႀကီးပဲ”</em> ဆိုၿပီးေတာ့ လာေတာ့ မတားေလနဲ႔။ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ပါ ရန္သူျဖစ္သြားနိုင္သဗ်။ ေစာေစာကေျပာသလို စိတ္ေျပာင္းၿပီး ထုတ္သြားဆြဲေတာ့ ခင္ဗ်ားက ဘာတတ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။</p><p> </p><p>ဒါေၾကာင့္ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုပဲ ဆူဆူဆဲဆဲ လူကက္ဆက္ညေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လူသားဘ၀ကို ျပန္ရတဲ့ ညေတြမို႔ ခုလို တကူးတက ေရးျပရပါသဗ်။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ ဖတ္ဖူးၾကသလို တိရိစၦာန္တမွ် ဘ၀ေတြကိုး။</p><p> </p><p>ပထမဦးဆံုး ကိုေန၀င္းေရးၿပီး ခိုင္ထူးဆိုခဲ့တဲ့ “ခတၱာ” သီခ်င္းကို အၿမဲဆိုေလ့ရွိတဲ့ လူကက္ဆက္ကေတာ့ ကသာၿမိဳ႕ကေန ေတာခိုလာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ခင္(ေခၚ) ဒႆပါ။ နာမည္ရင္းက ေမာင္ေမာင္ခင္။ ေမာင္ေမာင္ခင္ဆိုတဲ့ နာမည္ကလည္း ABSDF (NB) အဖြဲ႔မွာ ႏွစ္ေယာက္ရွိသဗ်။ အခု ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ ရမ္ဘို ဇာတ္ကားနဲ႔ The Lady ဇာတ္ကားေတြမွာ နအဖစစ္ဗိုလ္အျဖစ္ ၀င္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ကိုမင္းေဌး (ေခၚ) ေမာင္ေမာင္ခင္ ကလည္း ေအဘီ ေျမာက္ပိုင္းကပဲဗ်။ သူက ကံေကာင္းသြားတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပသနာေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျမစ္ႀကီးနားဘက္ ေရွ႕တန္းစခန္းတခုကို ေရာက္ေနတယ္လို႔ သူေျပာျပဘူးသဗ်။ ဒီ အနိဌာရံုေတြမၾကံဳ လိုက္ရဘူး ေပါ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ခုေျပာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ခင္က ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာတဲ့ အထဲမွာပါလာၿပီး ခုေတာ့ ကသာမွာပဲ ေနေနတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္လြတ္လာတဲ့ အထဲမွာ ဒဏ္ရာအမ်ားဆံုးေပါ႔။</p><p> </p><p>သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ <em>“ေက်ာင္းသားကြ ေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ဘူး”</em> လို႔ပဲ ထြက္ဆိုသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကိုယ္တံုးလံုးခြ်တ္ၿပီး ကိုယ္ေပၚကို “<em>ရင္ေပါင္ၾကမ္း</em>” လို႕ေခၚတဲ တရုတ္ျပည္ဘက္ အိမ္မိုး ကတၱရာျပားေတြ ကိုမီးရွိဳ႕ၿပီး ကတၱရာစက္ေတြကို ကိုယ္ေပၚခ်ေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္က ကၽြန္တာ္နဲ႔ ဘ၀တူ ေထာက္လွမ္းေရး ျဖစ္လာတဲ့ သူပါ။ တကယ္က လူေပ်ာ္ပါ။ ဒုကၡေတြထဲမွာကို တခါတခါ ဟာသ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။ မီးေလာင္ရာေတြကေတာ့ သူ႔ကိုယ္အႏွံ႔ ေသရာပါခဲ့သဗ်။ ထန္းသမားမ်ား အမူးေျပ ထန္းႏို႔ေမာ့ၾကည့္ ဆိုသလို ေတာထဲက ေျပးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ၁၉၉၅ ေလာက္က စာေပးစာယူ စာေမးပြဲေျဖၾကတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ရတဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳမွာ ဒႆတို႔က ဇာတ္လိုက္တဲ့ဗ်။</p><p> </p><p>သူ႔လိုပဲ <em>“ရင္ေပါင္ၾကမ္း”</em> ဒဏ္ေၾကာင့္ NIP က ေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္ႀကီးပါလို႔ ထြက္ခ်က္ေပးလိုက္ရသူက ဥကၠ႒ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ပါ။ ေျမေပၚမွာ ငုတ္ေလးငုတ္ရိုက္ၿပီးေတာ႔ ပက္လက္လွန္ၿပီး လက္ေရာေျခေထာက္ကိုပါ တုပ္ၿပီးေတာ့မွ ၀မ္းဗိုက္ေပၚမွာ <em>“ရင္ေပါင္ၾကမ္း”</em> စကို ခင္းၿပီး မီးဖိုခ႔ဲတယ္လို႔ ေထာက္လွန္ေရး စစ္ေၾကာေရးတာ၀န္ခံ တက္ၾကပ္ႀကီးသန္းေဇာ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လာေျပာလို႔ သိရတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဖေနာင့္ကေန သံေခ်ာင္းကို မီးတို႔ၿပီးရိုက္ထည့္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္လို႔သာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ေထာက္လွမ္းေရးပါလို႔ ေျပာခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ခ်ဳပ္ထားစဥ္ တေလ်ာက္လံုး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ ၀မ္းဗိုက္က မီးေလာင္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာ ေျခသလံုးထိ သံကိုရိုက္သြင္းထားတဲ့ ဒဏ္ရာတို႔ေၾကာင့္ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလ်ာက္နိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒီလို ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ မထနိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ လူကက္ဆက္အျဖစ္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ရတဲ့ အျဖစ္ကလည္း မလြတ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုက ညိွဳးေတးထားေလေတာ့ သီခ်င္းသာ ဆိုရတယ္၊ အဆဲအဆို အကန္အေၾကာက္ လည္း ခံရရွာပါတယ္။ အေစာပိုင္းရက္မ်ားမွာ သူသီဆိုတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ <em>“တိမ္တမာန္”</em> သီခ်င္းပါ။</p><p> </p><p>… "မိွဳင္းျပာမွဳန္ေ၀ တိမ္မဲညိဳရိပ္ေတြ ေတာင္ျပန္ေလ” ........</p><p> </p><p>သီခ်င္းစာသားေတြ အတိုင္း သူ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး သီဆိုတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူနဲ႔အတူ လြင့္ပါ ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။</p><p> </p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေထာင္လံုျခံဳေရးက <em>“ဘယ္သူ သီခ်င္းဆိုျပ မလဲ”</em> လို႔ ေမးရင္ကို တခါတရံမွာ သူ႔ သေဘာနဲ႔သူကို ထထိုင္ၿပီး ကိုေန၀င္းရဲ႕ အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုေလ႔ရွိပါတယ္။ အသတ္ခံရကာနီး ရက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ <em>“ယုဇနပင္နဲ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါ”</em> သီခ်င္းကို သီဆိုသဗ်။ ဒီအက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ဘ၀နဲ႔ ဒီသီခ်င္းဟာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္မွာ ဖဲႀကိဳး၀ါေလးေတြ သစ္ပင္မွာခ်ည္ၿပီး ေစာင့္ေနမယ့္သူမ်ား ရွိခဲ့ေလသလားလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ မေမးသာလို႔ မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။</p><p> </p><p>တႀကိမ္မွာေတာ့ သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ မိုးကာစတခုထဲမွာ ထမင္းပံုစားခြင့္ ရခဲ့သဗ်။ သူက ပတ္၀န္းက်င္ကို အသာေလး ခိုးၾကည့္ၿပီး <em>“ကိုေဘာႀကီး ကၽြန္ေတာ္ကိုေတာ့ သူတို႔ အရွင္ဆက္ထားမယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္လို႔မ်ား ခင္ဗ်ား ဆက္ၿပီး အသက္ရွင္ခဲ့ရင္ေတာ့ အျဖစ္မွန္ကို အခြင့္သာရင္ ေဖၚထုတ္ေပးပါဗ်ာ။”</em> လို႔ တိုးတိုးေလး ကပ္မွာပါတယ္။ စကားေျပာေနတာကို ျမင္ၿပီး ဆဲဆိုသံေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္တာ ခံလိုက္ရတာမို႔ <em>“စိတ္ခ်ပါလို႔”</em> ကမန္းကတန္း သူ႔ကို အေျဖေပးၿပီး ေနာက္မွာ စကားေျပာခြင့္ မသာေတာ့ပါဘူး။</p><p> </p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္းကို ဒီေလာက္ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ေနရတာက အေၾကာင္းရွိသဗ်။ သူဆုိတဲ့ ပံုက တကယ့္ အဆိုေတာ္တေယာက္လို ဆိုနိုင္သလို တလံုးတေလ ယိုင္သြားတာ တိမ္းသြားတာမ်ိဳးကို မရွိပါဘူး။ ဂစ္တာနဲ႔ ကီးဘုတ္ (၂) မ်ိဳးကို ကြ်မ္းကြ်မး္က်င္က်င္ တီးနိုင္သလို အေနာက္တိုင္း ဂီတသေကၤတကိုလည္း ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ကၽြမ္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဖြင့္နားေထာင္ၿပီး သေကၤတကို ဒါရိုက္ ေနာက္က လိုက္ေရးႏုိင္သဗ်။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေအဘီတပ္ဖြဲ႔က ရဲေဘာ္၊ ရဲေမတိုင္းက အကိုႀကီးတေယာက္လို ခ်စ္ၾကတာပါ။</p><p> </p><p>ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသတာကေတာ့ အင္မတန္ စရိုက္ၾကမ္းတဲ့ တာတီး ဆိုတဲ့ လံုျခံဳေရး တာ၀န္က်တဲ့ လူက တျခားလူေတြ လစ္ရင္ သူ႔ဆီကို ဂစ္တာကို ၀ွက္ယူလာၿပီး အကိုႀကီး တပုဒ္ေလာက္ တီးျပပါလို႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေတာင္းဆိုတာမ်ိဳး ေတြ႔ဘူးလို႔ပါ။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ဂစ္တာကို စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳးညွိၿပီး တာတီး အတြက္ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ နာမည္ႀကီးသီခ်င္းတပုဒ္ျဖစ္တဲ့ “ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာနိဗၺာန္ဘံု” သီခ်င္းကို တီးျပတဲ့ ေန႔ကိုေတာ့ ေမ့မရ ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပၚ အဆဲအဆို အကန္အေၾကာက္ နာမည္ႀကီးတဲ့ တာတီး တေယာက္ စကားမေျပာႏိုင္ဘဲ ျငိမ္ေနၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ <em>“ေက်းဇူးပါပဲ အကိုႀကီးရာ”</em> လုိ႔ ေျပာသြားတာ ၾကားရေတာ့ တကယ့္ကို အ့ံၾသမိပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရရဲ႕ အထူးဧည့္သည္အျဖစ္ မႏၱေလးေထာင္မွာ စံျမန္းရင္း မႏၱေလး နိုင္ငံေရး အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႕ နီးနီစပ္စပ္ ေနခြင့္ရေတာ႔မွ သိလာရတာကေတာ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔က မႏၱေလးမွာ ေရႊမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္း ေတာ္ေတာ္ ေတာင္႕တင္းတယ္လို႔ ဆိုတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာတို႔နဲ႔ ေဆြရိပ္၊မ်ိဳးရိပ္ မကင္းဘူးဆုိတာ သိလာရသလို ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ ညီအကိုေတြဟာ အိမ္မွာ အေပ်ာ္တမ္း တိီး၀ိုင္းတခု ေထာင္ထားတဲ့အထိ ဂီတ၀ါသနာႀကီးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</p><p> </p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ “ယုဇနပင္နဲ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါ” သီခ်င္းကို ဂစ္တာနဲ႔ တီးတာကို တႀကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားေထာင္ခြင့္ ရခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒါ အသတ္မခံ ရမွီ ရက္ပိုင္း အလိုကပါ။ ဒီလို စပါယ္ရွယ္ဂစ္တာနဲ႔ ဆိုျပတာကို နားေထာင္ခြင္႔ရတာက နားေထာင္ခ်င္တယ္လို႔ ေတာင္းဆိုတဲ႔သူက ဥကၠ႒ လုပ္တဲ့ ကိုေအာင္ႏိုင္ျဖစ္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး အကိုႀကီးက တခုခုမ်ား ျပန္ေျပာလိုက္ေလမလား နားကို အသားကုန္ စြင္႔ထားၾကပါတယ္။ ခဏေလေတာ့ အကိုႀကီး ဂစ္တာ လက္ခတ္သံ ညက္ညက္ေလး ထြက္လာပါတယ္ တိုးလ်ေသာ္လည္း ခြန္အားရွိတဲ့ သူ႕အသံကို ဒီေန႔ထိ နားထဲက မတြက္ပါဘူး။ </p><p><em> </em></p><p><em>…….. “အိုး......ေခါင္းမွာစည္းတဲ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါေတြ တပံုႀကီး၊ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ေတြ႔တယ္။” …………</em></p><p> </p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္လိုပဲ ဂီတမွာ ကၽြမ္းက်င္သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚ မငယ္ (ေခၚ) နန္းေအာင္ေထြးၾကည္ပါ။ မငယ္က ေအဘီတီး၀ိုင္းမွာ သီခ်င္းဆိုရင္ ဂစ္တာကို ကိုယ္တိုင္ တီးဆိုတတ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း ေအဘီတပ္ဖြဲ႔အတြက္ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ ေရးခဲ့သူပါ။ မငယ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ က စိတ္ပညာအဓိက ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ ေတာခိုလာတာပါ။ မငယ္တေယာက္ NIP က လြတ္လိုက္တဲ့ အရာရွိပါလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထြက္ခ်က္ေပးလာေအာင္ ဘယ္လို ညွင္းဆဲခံခဲ့ ရတယ္ဆိုတာ မေဖၚျပပါရေစနဲ႔။ ေကအိုင္ေက က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္တို႔က ကယ္ထားလိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ၾသစေတးလ် ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕မွာ ဘယ္ျမန္မာ အသိုင္း၀ိုင္းကိုမွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘဲ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) နီးပါး ဇာတ္ျမွဳပ္ေနတာ ခုထိပါပဲ။ မငယ္က သီခ်င္းဆိုခိုင္းၿပီ ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္သိန္းတန္ရဲ႕ <em>“ေတာင္ျပာတန္းက ေမာင္႔အခ်စ္ကို”</em> ဆိုတဲသီခ်င္း အၿမဲဆိုေလ့ ရွိသဗ်။</p><p> </p><p>မငယ္ရဲ႕ ထူးျခားမွဳ ေနာက္တခုက သူ႔ အလွပါ။ ေအဘီ ရဲေဘာ္အသိုင္းအ၀ိုင္းတင္မက ေကအိုင္ေအ မိသားစုေတြထဲထိ သူ႔အလွက ေက်ာ္ၾကားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အလွေၾကာင့္ပဲ ဒုကၡေတြ႔တာေတာ့ ေျပာပါရေစ။ ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီညက ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ မူးလာၾကသဗ်။ သူတို႔ ေရွ႕က ပုလင္းေတြထဲက အရက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ကုန္လာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ေတြထဲက ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓါတ္ေတြဟာလည္း တရိပ္ရိပ္ တက္လာၾကပံုရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီေရာက္လာၿပီး လူကက္ဆက္ ေတြထ လုပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ မငယ္က သီခ်င္းဆိုရသဗ်။ မငယ္က သီခ်င္းဆိုေကာင္းသလို ရုပ္ရည္ကလည္း ေခ်ာေတာ့ တက္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေမ်ာသြားပံုရသဗ်။ အဲဒီမွာတင္ သူတို႔ထဲက တပ္ရင္းမွဳး ဦးေအာင္သန္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က အလယ္မွာ ဖိုထားတဲ့ မီးပံုႀကီးထဲက ထင္းစႀကီး တခုကို ေကာက္ယူၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ မငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ထိုးထည့္ပါေရာဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့လည္း အယုတၱ၊ အနတၱ ေတြေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္ ေထာက္လွမ္းေရးမ ဆိုၿပီး ထပ္ထပ္ေခၚေနတာက ဆဲဆို ကန္ေၾကာက္ေနတာထက္ ပိုနာမယ္ ထင္ပါတယ္။ မ်က္နွာျပင္မွာ ေသရာပါ မီးေလာင္ရာႀကီး ပါပါေရာလားဗ်ာ။</p><p> </p><p>ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ၿပီး ေျပာလိုတာက လူကက္ဆက္ အပိုင္းတစ္ကို ဖတ္ျပီး ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ လူကက္ဆက္ ေဟာင္းေတြဆီက ကြန္ပလိန္း တက္လာတာေလး ေျပာခ်င္သဗ်။ အကိုေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ ကက္ဆက္ ဖန္ရွင္ေတြ က်န္ခဲ့တယ္တဲ့ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဖန္ရွင္ေတြအေၾကာင္း နည္းနည္းျဖည့္ပါရေစလား။ ဒီလိုဗ် သူတို႔က ကက္ဆက္ အဖြင့္နဲ႔ အပိတ္ ဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ေရးျပထားေပမယ့္ အသံ အတိုးအက်ယ္ စနစ္ကို ဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ က်န္ေနလို႔ပါ။ အဲဒါကေတာ့ သူတို႔ နားသယ္ေမႊးကို စုၿပီး ဆြဲလွည့္ၿပီး အတိုးအက်ယ္ သူတို႔လိုတဲ့အတိုင္း လိုက္သီဆို ရပါသဗ်။ နားသယ္ေမႊးတိတဲ့ လူက်ေတာ့ နားရြက္ေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>မန္းေလးက ေအဘီယူဂ်ီ တာ၀န္ခံ ကိုခ်ိဳႀကီးက မန္းသားပီပီ “ပန္းပုသူဇာ” သီခ်င္းကို ဆိုပါသဗ်။ လူပံုက အရပ္ရွည္ရွည္ အသံက ခပ္ၾသၾသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ အဖမ္းမခံရေသးခင္ တရက္မွာ ကိုခ်ိဳႀကီးကို ကားစင္ တင္ထားတဲ့အေၾကာင္း သတင္းျပန္ၾကားဌာနမွာ အတူလုပ္ေနတဲ့ ဖိုးဆန္း (ကသာ) က မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္လာေျပာလို႔ တဲအျပင္ထြက္ျပီး စစ္ရံုးေနာက္က ေတာင္ကုန္းေပၚ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္၀ါးကပ္တိုင္မွာ လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို သံရိုက္ေဖါက္ျပီး ကားရားႀကီး ျဖစ္ေနတာ မ်က္စိနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရဘူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ အက်ဥ္းက်ခံရင္း သူေခါင္းျဖတ္ အသတ္မခံရခင္အထိ အတူေနခဲ႔ရပါတယ္။</p><p> </p><p>မႏၱေလးမွာ ေနစဥ္က ကိုခ်ိဳႀကီးက ကိုယ္ခံပညာထဲက (ကရာေတးထင္ပါတယ္) သင္တန္း ဖြင့္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ သူ႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏိွပ္စက္တာကို ခံခဲ့ရသဗ်။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကိုခ်ိဳႀကီး လက္ကို ခုတ္ျဖတ္ခဲ့တာပါပဲ။ လက္ျပတ္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ကိုခ်ိဳႀကီးရဲ႕ သြင္ျပင္ကို ၾကည့္ရတာ သူ႔ကိုယ္သူ ေသလူလို႔ စိတ္ဒုန္းဒုန္း ခ်လိုက္ဟန္တူပါတယ္။ ပိုၿပီး တည္ၿငိမ္လာတာ ေတြရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူတို႔ကို ကြက္မ်က္ခဲ့ပံုကို ျမင္ေတြ႔ဘူးတဲ့ သူေတြ အေျပာအရလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးေဆးေဆး ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</p><p> </p><p>သူ႔ကိုယ္သူ ေသလူလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ ကိုခ်ိဳႀကီးဟာ ဒဏ္ရာေတြ ကိုက္ခဲတဲ့ ညေတြကလြဲရင္ ညဘက္ လူကက္ဆက္ ဘ၀မွာ စႏၵရားလွထြဋ္ရဲ႕ “ငွက္ေတေလ” သီခ်င္းကိုပဲ ဆိုပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ဒီသီခ်င္းကို မင္းသားႀကီး၀င္းဦး သီဆိုတာကို မၾကာခဏ ၾကားဖူးေပမယ့္ တကယ့္သီခ်င္းရဲ႕ ကဗ်ာဆန္မွဳကိုေတာ့ ကိုခ်ိဳႀကီး အဆုိေၾကာင့္သာ နက္နက္နဲနဲ ခံစားသိရွိခြင့္ ရခဲ႔ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီသီခ်င္းကို ၾကားရင္ ကိုခ်ိဳႀကီးကို သတိရၿပီး ေက်းဇူးတင္မိရပါတယ္။</p><p> </p><p>အထူးသျဖင့္ ……. <em>“ေလကိုဆန္ကာ၊ ေျပးေလသလားငွက္ငယ္ ေျမကိုလွန္ကာ ေျပးေလသလားငွက္ငယ္၊”</em> ဆိုတဲေနရာနဲ႔ <em>“ညဥ့္လႊာရံု၊ မဲမဲထဲ၀ယ္၊ ကဗ်ာေတးမ်ားလည္း မေဖြရွာစမ္း ခ်င္ပါနဲ႔ကြယ္၊ အခက္ေပြေသးတယ္၊ ငွက္ေတေလကေလးရယ္၊”</em> …… ဆိုတဲ႕ ေနရာ ေရာက္ရင္ ဘ၀အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ၿပီး ေလာကထဲကေန ေလကိုဆန္ကာ ေျပးထြက္သြားခဲ့တဲ့ ကိုခ်ိဳႀကီးကို အၿမဲ အမွတ္ရေနမိပါတယ္။</p><p> </p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔အရင္ အသတ္ခံရသူ ကိုေက်ာ္ေ၀က ကိုေန၀င္းရဲ႕ “ေမာင့္လျပည့္၀န္း” သီခ်င္းတပုဒ္ထဲကိုပဲ အၿမဲဆိုတတ္တာမို႔ ေမာင္႔လျပည္႔၀န္း ေက်ာ္ေ၀ လို႔တြင္တဲ့ထိပါ။ တကယ္က ကိုေက်ာ္ေ၀က မႏၱေလး ဘြဲ႔ရ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီကလို႔သိရပါတယ္။ ကိုေက်ာ္ေ၀ နဲ႕ကြ်န္တာ္တို႕ အားလံုးၾကား ကြဲျပားမွဳတခုကေတာ့ သူ႔လည္ပင္းမွာ ႀကိဳးနဲ႔ေဖါက္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ေျခသန္းျပတ္ေလးကို အၿမဲဆြဲထားရပါတယ္။ အဲဒီေျခသန္း ေပ်ာက္သြားရင္ သတ္မယ္လို႔ ႀကိမ္းထားတာမို႔ သူမေသခင္ထိ လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားရတဲ့ ဒီေျခသန္းကို ျမင္ရတိုင္း ကြ်န္တာ္တို႔မွာ ဘယ္လို နာက်င္ရမွန္းမသိေအာင္ နာက်င္ခဲ႔ရပါတယ္။ ကိုေက်ာ္ေ၀ဟာ ညွင္းဆဲမွဳေတြေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ ေထာက္လွမ္းေရးပါလို႔ ၀န္ခံထြက္ဆိုခ႔ဲရေပမယ္႔ ေနာက္ဆံုး သတ္ကာနီးမွာေတာ့</p><p> </p><p>… “ေက်ာ္ေ၀ဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမား စစ္စစ္ကြ၊ ေက်ာင္းသား စစ္စစ္ကြ” …</p><p> </p><p> လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီးမွ အသတ္ခံသြားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။</p><p> </p><p>ခုေဖ႔ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေရးၾကတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းကိစၥေတြမွာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ တေန႔တည္း ကြက္မ်က္ခံခဲ့ရတဲ့ မခင္ခ်ိဳဦး အေၾကာင္းကို ဖတ္ရသူတိုင္း အလန္႔တၾကား ျဖစ္ၾကရတာမုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ထပ္ မေရးျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မခ်ိဳဟာ အသက္အရြယ္နဲ႔ မမွ်တဲ့ ေလာကဒဏ္ကို ရင္ဆိုင္ သြားခဲ့ရသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထဲမွ မိန္းကေလး အက်ဥ္းသားေတြက အက်ဥ္းသား အားလံုး အတြက္ ထမင္းခ်က္ေကြ်းရပါတယ္။ ထမင္းခ်ိန္မွာ ကြ်န္တာ္တို႔က သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ ေခါင္းငံု႔ ထိုင္ေနခ်ိန္မွာ မခ်ိဳ၊ မငယ္၊ နန္းေစာတို႔က တေပပတ္လည္ေလာက္ရွိတဲ့ မိုးကာစ ထမင္းေတြထည့္ၿပီး လိုက္ခ်ေပးရသဗ်။ ဟင္း လား ဆားေပါ့ဗ်ာ။ မခ်ိဴတို႔က ထမင္းအိုးမွာ ကပ္ေနတဲ့ ခ်ိဳးေလးေတြကို ခြါၿပီး ကြ်န္တာ္တို႔ကို ထမင္းနဲ႔တို႔စားရေအာင္ မွ်ေ၀ေပးတတ္ပါတယ္။ မခ်ိဳကို ၾကည့္ရတာ သီခ်င္းေတြဘာေတြဆိုတာ ၀ါသနာရွိပံုမရသလို ဆိုလည္း ဆိုဘူးပံုမရပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ၀ါသနာမပါေပမဲ့ လူကက္ဆက္အျဖစ္ ေရႊနားေတာ္သြင္းဘို႔ ၀ဋ္ေၾကြးတခုအရ အလွည့္က်လာတဲ့အခါ မခ်ိဳမွာ ဆိုျပရရွာပါတယ္။ သူအၿမဲ ဆိုျပတတ္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ႕ <em>“မၿပီးေသးေသာပန္းခ်ီကား”</em> သီခ်င္းပါ။</p><p> </p><p>နန္းေစာက ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕ကဗ်။ ၁၆ ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပဲ ေတာခိုလာသတဲ့။ ၉ တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ပဲ ရွိေသးသတဲ့။ ငယ္ေပမယ့္ ေတာထဲမွာ ေသနတ္ပစ္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ခ်န္ပီယံဆု ရဘူးတယ္ဆိုၿပီး ခုထိ ဂြင္ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ၾကြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟုတ္၊ မဟုတ္ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ထြက္ေျပးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ရန္ကုန္မွာ ဘြဲ႔ရတဲ့ထိ ပညာႀကိဳးစားသင္ခဲ့တာတာ့ အသိအမွတ္ျပဳရပါတယ္။</p><p> </p><p>၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေက်ာ္ကိုကိုရဲ႕ ေနာက္ကြယ္ကေန ပံ့ပိုးမွဴေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကိုေရႊေထာက္လွမ္းေရးမ်ား လိုက္လို႔ ေျပးရ၊ ပုန္းရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နန္းေစာကို မေတြ႔တဲ့ အဆံုး သူတည္းေနတဲ့ အိမ္က ဘိုဘို႔ အေမ ေဒၚျမင့္ျမင့္ၾကည္ကို ဖမ္းျပီး နန္းေစာဘယ္မွာ လည္းေမးကာ ရိုက္တဲ့သတင္း မီဒီယာမွာ ပါလာတဲ့ထိပါ။ လူကက္ဆက္လုပ္တိုင္း သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းက ကိုရဲလြင္ေရးၿပီး ကိုခင္၀မ္းဆိုခဲ့တဲ့ “ပန္းခရမ္းျပာ” သီခ်င္းပါ။ သိၾကတဲ့အတိုင္း အင္းလ်ားကန္ေဘးက ခရမ္းျပာေဆာင္ေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ ကိုရဲတို႔ ဘ၀ကို ဖြဲ႕ထားတဲ့ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ ၉ တန္းနဲ႔ ေတာခိုလာတဲ့ ဗန္းေမာ္သူ ဘယ္လို ဆက္စပ္ၿပီး ေရြးဆိုတယ္ဆိုတာကို ဒီေန႔ထိ စဥ္းစားမရခဲ့ပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ သူ႔ခမွ်ာလည္း ဒီသီခ်င္းတပုဒ္ပဲ အစအဆုံး ရပံုေပါက္ပါတယ္။</p><p> </p><p>မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ား အစည္းအရံုးမွာ ဒု-ဥကၠ႒ လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုရဲလင္းက “သက္ဆိုင္သူသို႔” သီခ်င္း ဆိုပါတယ္။ ေအဘီ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ အျဖစ္ကေန ေထာက္လွမ္းေရးဆိုၿပီး ၀န္ခံခဲ့ ရသဗ်။ တညမွ သီခ်င္းဆိုေနရင္ တပ္ရင္းမွဴး ေအာင္သန္းရဲ႕ တုတ္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္ျပင္းျပင္း ထိသြားၿပီး လံုး၀ သတိလစ္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကိုရဲကို ေသၿပီလို႔ ထားရာက (၂) ရက္ေလာက္မွာ သတိလည္လာပါတယ္။ ေနာက္တာ့ (၂) ပတ္ေလာက္ ဘာမွ ေမးလို႔ မရဘဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ ကံေကာင္းလို႔ မေသမေပ်ာက္ပဲ ေျမေပၚ ျပန္ေရာက္လာေတာ့မွ သိရတာက သူ႔မွာ ခ်စ္သူ ေက်ာင္းဆရာမေလး တေယာက္က သူ႔ကို ေစာင့္ေနတာပါ။ ဆရာမေလးနဲ႔ ျပန္ဆံုခြင့္ ရလို႔မွ မၾကာခင္ ၁၉၉၈ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေထာင္က်ျပန္ေတာ့ ေထာင္တြင္းမွာ ဆက္ၿပီး “သက္ဆိုင္သူသို႔ ပို႔ေမတၱာ ေတးမဏၰာေခြ်” ရျပန္ပါတယ္။ သူ႔ ေမတၱာေၾကာင့္ သစၥာစူးတာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမေလးဟာ (၇) ႏွစ္တိတိ သူျပန္လာတာကို သစၥာရွိရွိ ေစာင့္ေနတာပါပဲ။</p><p> </p><p>ထူးထူးျခားျခား ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ “ေလာကတလင္းျပင္” ကိုပဲ သီဆိုသူက ၀ဏၰေဇာ္ပါဗ်။ ဒီေမာင္က တခ်ိန္က နာမည္ႀကီး မင္းသားႀကီး ေဇာ္ခင္ရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ပါ။ အရပ္ေမာင္းက ေကာင္းေကာင္း ျပည္ၿငိမ္း တို႔လို ဆိုက္ဂိုက္ မ်ိဳးမို႔ ဓါတ္ရွင္မင္းသား ဘ၀နဲ႔ ေက်ာ္ၾကားႏိုင္ပါရက္နဲ႔ ေတာထဲမွာလာၿပီး NIP ကပါလို႔ ထြက္ဆိုရပါတယ္။ သူျပန္ေျပာျပတာကေတာ့ သူ႔ကို နွိပ္စက္မႈ တေလ်ာက္လံုးမွာ အမွန္အတိုင္းပဲ ထြက္ဆိုခဲ့ရင္းကေန မီးဖုတ္ထားတဲ့ ဓါးေျမာင္နဲ႔ သူ႔ေျခသလုံးကို ကပ္တဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက လြတ္လိုက္တဲ့ တပ္သားတေယာက္ပါလို႔ လိမ္ညာ ထြက္ဆိုခဲ့တယ္ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ ပန္းခ်ီဆရာတဦးအျဖစ္ က်င္လည္ရင္း တရက္မွာေတာ့ အရက္ဆိုင္မွာ မင္းသားႀကီး ဦးေဇာ္ခင္နဲ႔ ဆံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မိတ္ဆက္ၿပီး ၀ဏၰ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေတာထဲမွာ ဆံုဘူးတတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ မင္းသားႀကီးက တအံ့တၾသ မ်က္လံုးျပဴးၾကည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းကို သြက္သြက္ခါရင္း <em>“ဆိုးပါတယ္ဗ်ာ။ ဆိုးလြန္းပါတယ္ဗ်ာ။”</em> ဆိုတာကိုပဲ ခဏခဏ ေျပာၿပီး ေခါင္းပဲ ခါေနတာ မွတ္မိေနသဗ်။</p><p> </p><p>ခု ေျမာက္ပိုင္းကိစၥေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ၀တၳဳအသြင္ေရးခဲ့တဲ့ ဆမား ညီညီ (ေခၚ) ကိုညီညီက လည္း မၾကာခဏ အဖြင့္ခံရတဲ့ လူကက္ဆက္ပဲ ခင္ဗ်။ ေအဘီ အတြက္ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းေတြကို မန္းေလးမွာ ေနၿပီး လုပ္ေပးရင္းက ဗဟိုကို ခဏတက္လာရင္း ငွက္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့ဗ်ာ။ မန္းေလးမွာ ကိုယ္ပိုင္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေက်ာင္းေလးဖြင့္ အသက္ေမြးတယ္ ဆိုသဗ်။ ဒါေၾကာင့္ အီးလဲလ္ရဲ႕ “ေဟာ္တယ္ကယ္လီဖိုးနီးယား” သီခ်င္းနဲ႔ “By the rivers of Babylon” “Country Road” စတဲ့ အဂၤလိပ္ သီခ်င္းေတြကို ဆိုတတ္တာမုိ႔ အထူးသျဖင့္ ဘို သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ ဥကၠ႒ေလးနဲ႔အဖြဲ႔ တက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေထာင္မွဳးလက္၀ါးက ကိုညီညီ ဆိုတဲ့ ကုလားရဲ႕ ပါးေပၚ (ကိုညီက ဘာသာေရးကိုင္းရိွဳင္းသူ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္ တဦးပါ) က်ေရာက္ပါေတာ႔တယ္။ ကိုညီညီဟာလည္း ျပင္းထန္တဲ့ စစ္ေၾကာေရးဒဏ္ ခံခဲ့ရသဗ်။ သူနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း စကားေျပာခြင့္ရေတာ႕ သူဟာ ေမာ္ဒန္အႏုပညာကို ထဲထဲ၀င္ နားလည္တဲ့သူျဖစ္သလို မႏၱေလးမွာ ပန္းခ်ီခ်မ္းေအး၊ ကဗ်ာဆရာမ ျဖဴမြန္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ မိတ္ေဆြ တေယာက္ဆိုတာလည္း သိရသဗ်။ ေခတ္သစ္ ပန္းခ်ီေက်ာ္ ခင္၀မ္းက သူ႔ ေဖးဖရိတ္တဲ့ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာသီခ်င္းဆို ခိုင္းၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခင္၀မ္းရဲ႕ ျမွားဘုရင္ သီခ်င္း တပုဒ္ကိုပဲ ေရြးဆိုေလ့ရွိပါတယ္။</p><p> </p>ေသေရးရွင္ေရး ျဖစ္လာေတာ႔ လူတကိုယ္ သီခ်င္းတပုဒ္ေတာ့ရဘို႔ ျဖစ္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ဘ၀မွာ သီခ်င္းတခါမွ မညဥ္းဘူးတဲ့ ကိုေၾကာင္ (ခ) ေက်ာ္ႏိုင္ဦး လို လူမ်ိဳးလည္း ၾကံဳခဲ့ရဘူးပါတယ္။ သာယာ၀တီ အက်ဥ္းေထာင္ကို ျဖတ္သန္းဘူးတဲ့ အက်ဥ္းသားမွန္ရင္ သာယာ၀တီေစ်းထဲ ဦးက်ားႀကီးေဆးဆိုင္ကို မသိတဲ့ လူ ရွိကို မရွိဘူးလို႔ ေျပာခ်င္သဗ်။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ကူညီတဲ့ အလုပ္ကို ကိုယ့္ အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ သတၱိရွိရွိ လုပ္ခဲ့တဲ့ သာယာ၀တီ အယ္နယ္ဒီပါတီ၀င္ ဦးက်ားႀကီးလို လူမ်ိဳးျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္။ မန္းေလးေထာင္ေလာကမွာ ေဒၚ၀င္းျမျမတို႔ကို မသိဘူးဆိုရင္ မန္းေထာင္ေနခဲ့သူလို႔ ေျပာမရသလိုမ်ိဳးပါပဲ။ အဲဒီလို ထင္ရွားတဲ့ ဦးက်ားႀကီးသား ကိုေက်ာ္နိုင္ဦးကို<div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><p>ဗိုလ္ဆိုၿပီး စြဲခ်က္တင္ စစ္ပါတယ္။ ကိုေၾကာင္ (ခ) ကိုေက်ာ္နိုင္ဦး (ဓါတ္ပံုထဲ အစြန္လူ) ခမ်ာ လူကက္ဆက္ဘ၀မွာ ေနာက္ဆုံး ေတာ္ေတာ္ အၾကပ္ရိုက္ရွာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး နားဆူခ်င္ ဆူေစေတာ့ ပါးပူေတာ့ မခံေတာ့ဘူးလို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ကိုေၾကာင္တေယာက္ သူ အစအဆံုး ေကာင္းေကာင္းရတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဟဲ ခ်လိုက္ပါတယ္။</p><p> </p><p>“ေရာင္စံု ေဘာလံုး ေရာင္စံု ေဘာလံုး တလံုးငါးျပား” ...ပါ။</p><p> </p><p>ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၁၉၉၈ ခုမွာဖမ္းေတာ့ ကိုေၾကာင္ကို ေထာက္လွန္းေရးက လိုက္ပါတယ္။ ခုေတာ့ သူ႔ကို လိုက္ခဲ့တုန္းက ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ၂၀၀၄ မွာ ေထာင္ထဲ ေရာက္ကုန္ပါတယ္။ ၂၀၀၅ မွာေတာ့ ေအဘီက ကိုသံေခ်ာင္းကို အစိုးရ ဖမ္းမိၿပီး ေသဒဏ္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုသံေခ်ာင္း တေယာက္ သာယာ၀တီေထာင္ ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ ကိုေၾကာင္က ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုသံေခ်ာင္းကို အျပင္ကေန တတ္သေလာက္ ကူညီေပးသင့္တယ္ လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထဲမွာ ပစ္ထားလိုက္လို႔ တေယာက္မွ သေဘာထား ေပးမလာတဲ့ အတြက္ေတာ့ ဒီေန႔ထိ ေက်နပ္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာကေတာ့ ကိုသံေခ်ာင္းျပဳခဲ့တဲ့ ကံက သူ႔အက်ိဳး သူေပးပါလိ္မ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံဳခဲ့ရဘူတဲ့ ငရဲမ်ိဳးက သေဘာထားမ်ိဳးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဆက္စပ္လာမယ့္ အနာဂတ္မွာ သမိုင္းဘီး ေနာက္တပါတ္ ထပ္မလည္ၾကဘုိ႔က အေရးႀကီးဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဦးက်ားႀကီးသား ကိုေၾကာင္ကို <em>“က်ားဆရာ၊ ေၾကာင္”</em> လို႔ ေနာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ငါ႔သားကို ေတာထဲမွာ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ေတြပဲ <em>“ေထာင္ထဲမွာ အခု ခံစမ္း”</em> လို႔ ပစ္မထားတဲ့ ဦးက်ာႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို ပိုလို႔ေလးစားမိပါတယ္။</p><p> </p><p>ေျပာေတာ့ ရန္ကုန္သား၊ ဆိုေတာ့ <em>“အေမနဲ႔ရြာကိုလြမ္းတယ္”</em> လို႔ မၾကာခဏ ေျပာတာခံရသူက စမ္းေခ်ာင္း အ၊ထ၊က ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ႔ ဖိုးေက်ာ္ (ခ) ေက်ာ္၀င္းေဆြပါ။ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို တြံ႕ေတးသိန္းတန္ ေလသံအတိုင္း ဆိုတတ္ပါသဗ်။ တညမွာေတာ့ တံြေတးရဲ႕ <em>“အသီးတရာ၊ အညွာတခု”</em> ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ ဆိုတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး စာသား အတိုင္း စီးေမ်ာေနၾကပါတယ္။ မၾကာပါဘူး ဖိုးေက်ာ္ဟာ ခၽြဲခၽြဲႏြဲႏြဲ႔ ဆိုေနရာကေန ရုတ္တရက္ႀကီး အလန္႔တၾကား ထိုးရပ္လိုက္သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း သူနဲ႔အတူ လိုက္ပါေနရာက ရယ္ရမလို ငိုရမလို စိတ္ေမာလိုက္ရသဗ်။ တျခားေနရာ ဟုတ္ပါရိုးလား။ ၾကည္းေရေလ တပ္မေတာ္တြင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုတဲ့ေနရာေပါ႔ဗ်ာ။ ကံေကာင္းလို႔ အဲဒီညက တုတ္စာ မျဖစ္တာ။</p><p> </p><p>တညမွာေတာ့ ေထာင္မႈးတာ၀န္က်တဲ့ ကိုလမ်ိဳးေနာင္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေတာ္ေတာ့္ကို မူးေနသဗ်။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ထခိုင္းၿပီး စည္းစိမ္ ယူေနရာ မႏၱေလး တကၠသိုလ္က ျမန္မာစာတတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသား ကိုေအာင္မင္း (ခ) ထိန္လင္း အလွည္႔ ေရာက္လာပါသဗ်။ ကိုေအာင္မင္း က တခါမွ သီခ်င္းဆိုဘို႔ ခိုင္းတာ မခံဘူးရေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း လွဲေနရာေန ကိုေအာင္မင္း ဘာမ်ားဆိုမလဲ နားစြင္႔ေနၾကသဗ်။ <em>“ကိုယ္ အတန္တန္တားရက္နဲ႔ သြားေတာ့ မွာလား။ အို တခါတရံအမွား အတြက္နဲ႔၊ အျပစ္ပံုၿပီလား”</em> ဆိုတဲ့ ကိုေန၀င္းရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေတြ ကိုေအာင္မင္းဆီက ထြက္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ကိုေန၀င္းရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေတြ အတိုင္းစီးေမ်ာ ပါသြားပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္းက ကိုေန၀င္း ခေရဇီကိုး။</p><p> </p><p><em>…… “ကာယကံရွင္လူကိုယ္တိုင္၊ အသိထက္ ဘယ္ပိုနိုင္မွာတုန္း၊ အမ်ားနဲ႔ ေယာက္တုဖက္ေျပာရင္၊ အားနည္းတဲ့ တေယာက္က အရွဳံးေပါ့၊ မသြားလည္းပဲ ေရာက္ခဲ့မိၿပီကိုး”</em> …………..</p><p> </p><p>သီခ်င္းရဲ႕ စာသား ေရာသံစဥ္ပါ အားအေကာင္းဆံုး အလွဆံုးေနရာ အေရာက္မွာ “ဖုန္း” “ဖုန္း” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အတူ ကိုေအာင္မင္း သီခ်င္းဆိုသံ ထိုးရပ္သြားၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ဆဲသံနဲ႔ ရိုက္သံေတြပဲ ထြက္လာပါတယ္။</p><p><em> </em></p><p><em>“မင္းက အမ်ားနဲ႔ တေယာက္မို႔ ခံရသေလး ဘာေလးနဲ႕ မင္းတို႕ကို ငါတို႕က မတရားစြပ္စြဲ ဖမ္းထားတယ္လို႔ ဆိုလိုတာေပါ့။ ေအး ငါ့ နံခ်ပ္ကူ အစြမ္းျပရေသးတာ ေပါ့ကြာ။ မင္းတို႔ ကိုစစ္ေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး ေလာက္ေတာ့ ငါလဲ ရိုက္တတ္ပါတယ္ကြ”</em> ဆိုတဲ့ စကားေနာက္မွာ တဖုန္းဖုန္း ရိုက္သံ ညဥ္းညူသံ ဆဲဆိုသံေတြဟာ ဆက္တိုက္ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ထြက္ေပၚ လာပါေတာ႕တယ္။</p><p> </p><p>ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ရိုက္လိုက္၊ ေမာရင္ ရိုက္တာရပ္ၿပီး ဆဲဆိုေနလိုက္။ ခဏေနေတာ့ ရိုက္လိုက္နဲ႔ စိတ္ရွိသလို ထင္တိုင္းႀကဲေနတာကို ဘယ္သူ တဦးတေယာက္ကမွလည္း လာ မတားၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွဲအိပ္ေနတဲ့ လူေတြကလည္း တကယ္က်ေတာ့ အမွန္တရားအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္မယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေတာထဲထြက္ခဲ့ ၾကသူေတြပါ။ တကယ္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဒီလူတေယာက္ မတားသျဖင့္ ခံေနရတာႀကီးကို ၾကားေနပါလ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ၈၀ ေလာက္ထဲမွာ<em> “ေဟ့လူ ဒီလူမတရားသျဖင့္ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” </em>လို႔ တေယာက္မွ မေျပာႏိုင္ခဲ့တာ ခုထိ ရွက္လို႔ မဆံုးပါဘူး။ ကိုေအာင္မင္းကို လိွ္မ္႔ရိုက္ေနတဲ့ ေထာင္မႈးက သူဟာ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ လူလို႔ မူးမူးနဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္ရင္း ရိုက္ေနခဲ့တာကို ၾကားေနရတဲ့ ဘ၀ဟာ ကိုေအာင္မင္း အတြက္သာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္လည္း ငရဲညပါပဲ။</p><p> </p><p>တိုတိုေျပာရရင္ ေနာက္တေန႔ မနက္လင္းေတာ့ ကိုေအာင္မင္း ေထာင္ အျပင္ကိုထြက္ တန္းမစီ ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာက္ထု၊ လမ္းခင္း၊ ထင္းသယ္ စတဲ့ အလုပ္ၾကမ္းခြင္ေတြဆီ ထြက္လုပ္ရတာမုိ႔ ကိုေအာင္မင္းကို ထားခဲ့ရပါတယ္။ ညေနအလုပ္ေတြ သိမ္းလို႔ ေထာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုေအာင္မင္း အသက္ငင္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ပိုင္း ထမင္းခ်က္ တာ၀န္နဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ နန္းေစာတို႔ ေျပာျပလို႔ သိရတာက ေထာင္မွဴးက ညကသူရိုက္ထားလို႔ မထနိုင္တဲ့ ကိုေအာင္မင္းကို ဘဲမ်ားၿပီး (ေထာင္စကား အလုပ္မလုပ္ခ်င္လုိ႔ အေခ်ာင္ခိုသည့္ အဓိပၸါယ္) ေနခဲ့တာမို႔ နံခ်ပ္ကူ အသစ္ကို လမိုင္းတင္ရမယ္လို႔ ေျပာၿပီး တေန႔ခင္းလံုး ဆက္ရိုက္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္း အနားကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး ကိုညီညီနဲ႔ ဘိုဘိုတို႔က မွာစရာရွိတာမွာဘို႔ ေမးေတာ့ ေသြးေတြပဲ ပါးစပ္က ဆက္ထြက္လာၿပီး စကားတလံုးမွ ဆက္မထြက္လာပဲ ကိုေအာင္မင္း ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။</p><p> </p><p>၂၀၀၅ ခုေထာင္က လြတ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ မၾကခဏ ၀ိုင္အမ္စီေအက ကိုရဲ (ကိုရဲလြင္)ဆီ မၾကာခဏ ေရာက္ျဖစ္သလို ကိုေန၀င္းနဲ႔လည္း ရံဖန္ရံခါေတြ႔ျဖစ္ သူ႔သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုေန၀င္း သီခ်င္းစာသားေတြ သီဆိုရင္း လူ႔ေလာကကို ေက်ခိုင္းသြားခဲ့ရဘူးတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သား တဦး ရွိခဲ့ဘူးတယ္ဆိုမ်ား ကိုေန၀င္း သိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေၾကကြဲလိုက္မလဲလို႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိပါတယ္။ ထုတ္ေတာ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ စာဖတ္သူကိုလည္း ကိုေန၀င္းတေယာက္ကိုေတာ့ ဒီအျဖစ္ကို ျပန္မေျပာမယ့္ သူလို႔ ယံုၾကည္ပါရေစ။</p><p> </p><p>ဒါျဖင္႔ ရိုက္သတ္လိုက္တဲ့ ကိစၥအတြက္ ေထာင္လံုျခံဳေရး တာ၀န္ခံ ဘယ္သူကမွလည္း လာၿပီး ေမးျမန္းတာ အေရးယူတာ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုေအာင္မင္း ရုပ္အေလာင္းကို ညတြင္းခ်င္း ေထာင္အျပင္ ထုတ္ထားလိုက္ၿပီးေတာ့ ကိုလမ်ိဴးေနာင္က သူ႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြဆီ ေအာ္ေျပာပါတယ္။ <em>“အရက္တလံုးနဲ႔ စကား၀ါ တစည္းရမယ္ ဘယ္သူေတြ တာ၀န္ယူခ်င္လဲ”</em> လို႔ ေအာ္ေမးတာလဲ အတိုင္းသား ၾကားရသဗ်။ အဲဒါက ေပါက္ေစ်းပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က စစ္ေၾကာေရးေၾကာင့္ ေသတဲ့လူေတြကို ျမဳပ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ျမဳပ္တဲ့ အဖြဲ႕က အရက္တလံုးနဲ႔ စကား၀ါ ေဆးေပါ႕လိပ္ တစည္းရပါတယ္။</p><p> </p><p>ဒါဆိုရင္ ခု ကိုလမ်ိဳးေနာင္ ဘယ္မွာလဲလို႔ ေဆာင္းပါးေအာက္မွာ ေမးလာမယ့္ သူေတြ အတြက္လည္း တခါတည္း ေျဖလိုက္ပါမယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အပါ၀င္ ဖမ္းထားသူတြ ညသန္းေခါင္ေလာက္ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ ကိစၥအတြက္ သူနဲ႔ ညတာ၀န္က်တို႔ကို လက္ရွိ ဗဟိုေကာ္မီတီအဖြဲ႕က ေသဒဏ္ေပးၿပီး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ကို သတ္ခဲ့တဲ့ ကုန္းေပၚမွာပဲ ေခါင္းျဖတ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရသဗ်။ ကိုလမ်ိဳးေနာင္က သူ႔ကိုမသတ္မီ အရက္အ၀ ေသာက္ခြင့္ ေတာင္းဆိုတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ တပ္သားရဲ႕ေဘာ္ တဦးကို တာ၀န္ေပါ့ေလ်ာ့လို႔သာ ေခါင္းျဖတ္ဘို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္ရေပမယ့္ လူ႔အခြင္႔အေရးကို အျပည့္အ၀ ေလးစားလိုက္နာတဲ့ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ကိုသံေခ်ာင္း အပါအ၀င္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခြင့္ျပဳခဲ့တာမုိ႔ ကိုလမ်ိဳးေနာင္ ခမွ်ာ တပ္ဖြဲ႔ ဘက္ဂ်က္ထဲကေငြနဲ႔ အရက္မူးေအာင္ ေသာက္သြားခြင့္ ရသြားရွာတယ္လို႔ သိရပါတယ္။</p><p> </p><p>ဟုတ္ကဲ့။ ဒါျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ ဆိုး၀ါးလွတဲ့ အျဖစ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သမိုင္းမွာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခ်ိန္မွယ တာ၀န္ မေၾကႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ မိမိ အသက္ကိုငဲ့ၿပီး အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္ျပဳ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေရငံုႏုတ္ပိတ္ ေနခဲ့ရတာ ေလာက္ ျပန္ေတြးတိုင္း ရွက္စရာ ေကာင္းတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ စာကိုဖတ္သူေတြထဲမွာ ကိုေအာင္မင္းနဲ႔ နီးစပ္သူမ်ားရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူရဲေဘာေၾကာင္မႈအတြက္ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။</p><p> </p><p>တခါတခါက်ေတာ့လည္း ဘ၀မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခြင့္လြတ္နိုင္ဘို႔ ႀကိဳးစားရတာ သူမ်ားကို ခြင့္လြတ္ ႏိုင္ဘို႔ ႀကိဳးစားရတာထက္ အဆတရာ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႕ရဘူးသူေလာက္ပဲ နားလည္ ခံစားႏိုင္ပါလိ္မ့္မယ္။</p><p> </p><p><br /></p><p><br /></p><p>ပန္းခ်ီထိန္လင္း</p><p><br /></p></div></div><span class="text_exposed_show"></span></div></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_2510.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-7531251097918090224Mon, 30 Jan 2012 06:05:00 +00002012-01-30T17:06:21.886+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p>တေလာက သန္းဂ်ီးမေတြ အေၾကာင္းေရးလိုက္ေတာ့ တခ်ိဴ႕လည္း သေဘာေတြ႔ၾက တခ်ိဴ႕ကလည္း ပူပန္ၾက အသံမ်ိဴးစံု ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီတခါေတာ႔ တမ်ိဴးေျပာင္ၿပီး “ပိုး” ေတြအေၾကာင္းေရးမယ္ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ပိုး က ရိုးရိုးပိုးမ်ိဴး မဟုတ္ပါဘူး ဂီတပိုး၊ အနုပညာပိုးမ်ား အေၾကာင္းပါ။ သန္းဂ်ီးမ ေတြကို ေရေႏြးေတြႀကိဳထားတဲ့ ဒယ္အိုးထဲထည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုးၾကြကုန္ေပမယ့္ ဒီအနုပညာပိုးက ေရေႏြးအိုးထဲထည့္လည္း မေသ၊ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ တို႔လို႔လည္း မေသ၊ အင္မတန္ ခ်ိဴးရ ႏွိမ္ရခက္တတ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>၁၉၉၈ ေန ၂၀၀၄ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းထိ အင္စိန္ေထာင္၊ မန္းေထာင္နဲ႔ ေျမာင္းျမေေထာင္ သံုးေထာင္ကို ဂႏၶာရီလွည့္လည္ စံျမန္းစဥ္ကာလ ေျခာက္ႏွစ္ခြဲ အတြင္း ေထာင္အာဏာပိုင္နဲ႕ အရွင္းရဆံုးအမွဳဟာ ေထာင္တြင္း သီခ်င္းေအာ္ဆိုမွဳ အမ်ားဆံုးပါ။ တခါကဆို သီခ်င္းအသစ္တပုဒ္ကို စိတ္နဲ႕ေရးၿပီးစ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ထ အသံစမ္းဆိုၾကည့္ေတာ့ေထာင္ ၀န္ထမ္းေတြ နံပတ္တုတ္ေတြ တိုက္ထဲကို အလန္႕တၾကားေျပး၀င္လာ ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္းဆိုတာဆိုလည္းသိေရာ ဆဲလိုက္ဆိုလိုက္တာ မိုးမႊန္ေနသြားေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ သူတို႔ အဆိုအရ ကြ်န္တာ္သီခ်င္းဆိုသံဟာ ေခြးေဟာင္သံထက္ကို ဆိုးတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ထိ ပါရမီ ထူးျခားပါတယ္။ အဲဒီၾကားထဲက ကိုထိန္လင္းက စိတ္ကူးလြဲေနတာ ပန္းခ်ီဆြဲရမွာ မဟုတ္ဘူးဗ် သီခ်င္းဆိုရမွာလို႔ တခါတေလ ကာရာအိုေကမွာ တစံုတေယာက္ ေျပာလာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လက္ထဲက မိုက္ကရိုဖုန္းဟာ ဆြဲလုမယူခဲ့ရင္ တျခားလူရဘို႔ မျမင္ေတာ႕ပါဘူး။ အဲေလာက္ရူးပါတယ္။</p><p> </p><p>ရွူးတဲ့အထဲမွာေတာ့ ကာလတခုမွာ လူကက္ဆတ္ ျဖစ္သြားတဲ့အထိပါ။ အဲဒီကာလက စီဒီေတြ မေပၚေသးတဲ့ ကတ္ဆတ္ေခတ္ျဖစ္တာမို႔ လူကတ္ဆတ္ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ခုလို စီဒီေခတ္၊ အိုင္ေပါ့ေခတ္ဆိုရင္ေတာ့ လူစီဒီ၊ လူအိုင္ေပါ့တို႔ ဘာတို႔ ျဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။ လူကတ္ဆက္က ဘယ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ႕ဘူးျပန္တာတုန္းဟု ေမးေသာ္ ၁၉၉၁ စက္တင္ဘာ ေနာက္ပိုင္း ကေန ၁၉၉၂ မိုးလယ္ပိုင္းအတြင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ပါေဂ်ာင္ေဒသ ABSDF (NB) ထပ္ဖြဲ႕၏ အက်ဥ္းသား ဘ၀ကဟု တိတိက်က် ေျပာမွျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္။</p><p> </p><p>အဲဒီလိုေျပာရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေတာင္ပိုင္း ထိုင္းနယ္စပ္မွာ ABSDF တပ္ဖြဲ႕ဟာ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖဲြဲ႕တခုအျဖစ္ ဆက္လက္ ရပ္တည္ေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မဆီမဆိုင္ အလကားေနရင္းမတ္တတ္ တခ်ိဴ႕က ဒီတပ္ဖြဲ႕က ရဲေဘာ္ေတြကို ဒီျပသနာေတြနဲ႕ ဆက္စပ္ပတ္သတ္ ေနသေယာင္ ထင္ေယာင္ထင္မွား မျဖစ္ရဘို႔ တိတိက်က် ႀကိဳေျပာထားရျခင္း ျဖစ္ပါသဗ်။ ျပသနာက ေတာင္ပိုင္းတပ္ဖြဲ႔ ဦးေဆာင္သူ ေတြထဲမွာက ကိုမ်ဴိး၀င္း နာမည္တူက ရွိေနေတာ့ အလကားေနရင္း ကိုမ်ိဴး၀င္း အိပ္ယာေအာက္ ေရ၀ပ္တဲ့ကိန္း ၀င္နိုင္တာ ျမင္ေယာင္မိလို႕ပါ။</p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/390133_1685008902464_1754885806_851726_1348576958_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>ကြ်န္ေတာ္အေနနဲ႕ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ေရးသားဘို႔ လက္တြန္႔တဲ့အထဲမွာ အဓိက အခ်က္တခုကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ေက်ာ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးသမိုင္း အလံေတာ္ကို မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ခ်စ္ေနဦးမည္ ဆိုတဲ့ စာသားလို ဒုကၡအေပါင္း ခါးစည္းခံၿပီး စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိေနတဲ့အခါ အေတာ္လက္တြ႕ံမိတယ္ဆိုတာ ရိုးသားစြာ၀န္ခံပါတယ္။</p><p> </p><p>ျပည္ပကို ထြက္ခြင့္ စၿပီးရေတာ့ ခ်င္းမိုင္ကို ပန္းခ်ီျပပြဲ ကိစၥနဲ႔ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ရွိ ေအဘီေခါင္းေဆာင္ (ကုိ)သံခဲက သမီးေလးနဲ႔အတူ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႕ ေလယဥ္ကြင္းလာ ၾကိဳသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတာစခိုကာစက အိႏၵိယ ေလခြန္းစခန္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္အႏြံအတာ အမ်ားႀကီးသည္းခံနားလည္မွဳ ေပးခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္လို႕ပါ။ ပန္းခ်ီျပပြဲ ဖြင့္ပြဲအၿပီး ေနာက္တရက္မွာေတာ့ သံခဲက မင္းကို ဒီေန႕ စပါယ္ရွယ္ဒင္နာ ေကြ်းမယ္ဆိုၿပီး လာေခၚပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း လက္ရွိ ေအဘီ ဥကၠဌ တဦးက တည္ခင္းမယ့္ ညစာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားၿပီး သူ႔ဆိုင္ကယ္ေလးေနာက္ကေန လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာ စမူဆာတို႔၊ နံျပားတို႔၊ ဒန္ေပါက္တို႔ရတဲ့ ကုလားဆိုင္တဆိုင္ကို ၀င္ျပီး ပဲဟင္းနဲ႕ ၾကက္သားဟင္း ၂ထုပ္ ၀င္၀ယ္သဗ်။ ျပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔မိသားစု ငွါးထားတဲ့ အခန္းေလးကို သြားၾကပါတယ္။</p><p> </p><p>သူတို႔မိသားစု သံုးေယာက္ေနတဲ့ အခန္းေလးထဲေရာက္ေတာ႕ မဒမ္သံခဲက ကြန္ေတာ္အတြက္ အထူးစီမံထားတဲ့ ဟင္းတခြက္နဲ႔ ေစာင့္ေနပါတယ္။ တျခားဟုတ္ပါရိုးလားဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိႏၵိယမွာ ေနခဲ႔စဥ္က ေရႊလွံဗိုလ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကုလားေအာ္ျငဳပ္သီးကို ငပိနဲ႔ ေထာင္းထားသဗ်။ ေျပာစရာတခုရွိတာကေတာ့ မဒမ္သံခဲ (ကြ်န္ေတာ္တို႕အေခၚ ေဒၚလွိဳင္ ေခၚ မခင္ေဆြလွိဳင္) ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေျမာက္ပိုင္းျပသနာေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ပါေဂ်ာင္မွာ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔နဲ႔ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ အနိဌာရံု အားလံုးကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ျမင္ တဦးလည္းျဖစ္ပါသဗ်။ ဒီလိုနဲ႔သံုးဦးသား ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း မ်က္ရည္ျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ရပါတယ္။ (ေရႊလွံဗိုလ္ ၿငိဳပ္သီး ေၾကာင့္ပါ ဒီျငဳပ္သီးက စားတဲ့သူတိုင္း မ်က္ရည္က်ေအာင္ စပ္ပါတယ္။)</p><p> </p><p><span jsid="text" class="commentBody"><br />ထမင္းစားၿပီးေတာ့ စကားေျပာၾကရင္း ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ေတြ ေထာက္လွမ္းေရးအျဖစ္ စြပ္စြဲခံခဲ့ရၿပီး က်ဆံုးခဲ့ရတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး လက္ရွိေတာ<span class="text_exposed_show">င္ပိုင္း ABSDF ကေန အဲဒီ ကိစၥမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေတြဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမား ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေတြသာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္ေပးဘို႔ သင့္၊ မသင့္ကိစၥ စကားေျပာမိၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ ဒီလိုေျပာပါတယ္။<br /><br />"သူငယ္ခ်င္း မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ဒီကိစၥ ျဖစ္ေနခ်ိန္ ငါက အေနာက္ပိုင္း (အိနၵိယ) ဘက္မွာပဲ ရွိေသးတာ၊ မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္ခဲ႔တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီကိစၥမွာ တိုက္ရိုက္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနပါရက္နဲ႔ ဘာသေဘာထားမွ မေပးဘဲ ေရငံုေနၾကတာကို ငါက သေဘာထားထုတ္ေပးဘို႔ ဘာမွ မလိုဘူးထင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။"<br /><br />သူေျပာတာ အမွန္ပါပဲ။ အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေသဘဲ က်န္ေနသူေတြ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရ႕ဲ တာ၀န္ပ်က္ကြက္မွဳ သက္သက္ျဖစ္ပါတယ္။</span></span></p><p> </p><p>ျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတာက ငါတုိ႕က အခုလက္ရွိ ရွိေနတဲ့ အေျခအေနကို ထိမ္းထားနိုင္ဘို႔ကို မနည္းရုန္းကန္ ေနရတာ။ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာေတြ ကူညီေနလို႔ ဒီေလာက္ထိ ရပ္တည္ေနနိုင္တာ။ ဒါလည္းအမွန္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္ ထမင္းစားေနရတာကိုက သူတို႔မိသားစု အိပ္ခန္းထဲမွာ စားေနရတာပါ။ အိပ္ခန္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႔ ထမင္းစားခန္းကို ေပါင္းထားတဲ႔ သရီး အင္န္ ၀မ္း အခန္းေလးကို ၾကည့္ၿပီး လက္ရွိ ေအဘီ အတြက္ စခန္းျပင္ထြက္ျပီး လွဳပ္ရွားေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးေတာင္ ခုလို ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္း ခ်ိဴ႕ခ်ိဴ႕တဲ႔တဲ႔ ေနရရင္ အထဲမွာ ရုန္းေနရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြချမာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲၾကမလဲဆိုတာကို ခန္႔မွန္းမိျပီး စာနာမိပါတယ္။ ဒီလို အၾကပ္တည္းၾကား ခရီးဆက္ေနတဲ့ သူတို႕စိတ္ဓါတ္ကိုလည္း ေလးစားမိသြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေရးသားမယ့္ လူကတ္ဆက္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ လက္ရွိ ABSDF တပ္ဖြဲ႔မွာ တာ၀န္မရွိပါေၾကာင္း ႀကိဳတင္ ေျပာထားရပါတယ္။</p><p> </p><p>ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ခုလို ၾကိဳတင္ရွင္းလင္းထားရတာကလည္း သတင္းေတြထဲမွာ အၿမဲပါပါလာတတ္တဲ့ ရဲေဘာ္သံခဲဆိုတဲ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ကို နည္းနည္းလန္႔တာလည္း ပါပါတယ္။ မလန္႔လို႔လည္း မရဘူးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ငယ္က်ိဴး ငယ္နာအားလံုးကို ဒီငသိက သိထားတာ၊ မေတာ္ အိႏၵိယစခန္းမွာ ေနခဲ႕တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေၾကာင္ခဲ႕တဲ႕ ကသည္းမေတြထဲက တေယာက္ေယာက္နာမည္ကို မွားရိုက္သလိုနဲ႕ အြန္လိုင္းကေန ကြ်န္ေတာ့္မိန္းမ ေမးလ္ထဲ ရိုက္ထည့္လိုက္တာမ်ိဴးေပါ့ဗ်ာ။ ေဆာရီး တလံုးထဲနဲ႕တင္ ကြ်န္ေတာ္ စပြန္ဆာေပ်ာက္သြားနိုင္တဲ့ အကြက္ေလးေတြက ရွိေနေတာ့ ႀကိဳခင္းရက်င္းရ တင္ရေျမာက္ရ တာေလးေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူျပက္ေတြ ျပက္လံုးျပက္တာေတာင္မွ မျပက္ခင္မွာ ရပ္ရြာ အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ပဏာမ အမွဳနဲ႔ ဂါရ၀ျပဳပါသည္ ဆိုတာေလးေတြက လုပ္ရေသးတာကိုး။ နို႔မဟုတ္ရင္ ပြဲခင္းထဲ ဖါးခုန္၀င္လာတာကေန က်ားခုန္၀င္လာတယ္ ျဖစ္လို႔ ေျပးေပါက္ေတြမွားခဲ့ရဘူးတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕ေတြက ရွိခဲ႕တာကိုး။</p><p> </p><p>ေနာက္ျပသနာတခုကေတာ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ နာမည္တူျပသနာပါ။ ခက္တာက ၂ ေယာက္စလံုးက ေအဘီ ဥကၠ႒ ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ အေမရိကားမွာရွိေနတဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ေတာင္ပိုင္းက ဥကၠ႒ေဟာင္းျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရွ႕က ၁၉၇၄ မ်ိဴးဆက္က ျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္အရင္ ေထာင္ပံုစံထမင္းကို စားခဲ႕သူပါ။</p><p> </p><p>ဒီေလာက္ နိဒါန္းပ်ိဴးၿပီးၿပီ ဆိုရင္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ လူကက္ဆက္ဖက္ကို လွည့္လို႔ရၿပီ ထင္တယ္ဗ်ာ။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးရတာလည္း မလြယ္ဘူးဗ်။ ေျပာသလိုအ င္မတန္ ၀ဋ္ေၾကြးမကင္းတဲ့ လူေတြ လုပ္တဲ့အလုပ္ဗ်။ ေရးတဲ့စာမူက စာရိုက္လို႕ မၿပီးေသးခင္ ကြန္မင့္က ေအာက္က အရင္တက္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးကိုး။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါေဂ်ာင္မွာ ျဖစ္ပြါးခဲ့တဲ့ သန္းဂ်ီးမ အေတြ႕အႀကံဳကို ဖတ္ျပီးၾကတဲ့ေနာက္မွာ အမ်ိဴးမ်ိဴး တုန္႔ျပန္လာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုလည္း ဒီျပသနာကို ဘယ္သူေတြ က်ဴးလြန္တယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ပံု ေသဆံုးခဲ႕ရတယ္။ ဘယ္သူေတြ အသက္မေသပဲ က်န္ေနတယ္ … စသည္ျဖင္႕ေပါ႕ဗ်ာ။ ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ ၅၀ လံုး ျပည္တြင္းမွာ အသက္ရွိထင္ရွား ရွိေနၾကသလို တိက်တဲ့ စာရင္းဇယားနဲ႔ ထုတ္ဘို႔လည္း လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ၾကားရပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ တကယ္ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ေတြကတဆင့္ အခ်က္အလက္ေတြကို ေဖ႔ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာေပၚ တက္လာတာလည္း ေတြ႕ေနရတာမို႔ အခ်က္အလက္ေတြ သိခ်င္ရင္ေတာ့ အဲဒီ စာမ်က္ႏွာေတြကိုပဲ ညြန္းဆိုရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အဓိက ေရးခ်င္တာက အဲဒီ ကာလဆိုးႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုခံစားရသလဲ၊ ဘယ္လို အသက္ရွင္ေအာင္ ေမြးခဲ့ၾကသလဲ၊ ဘယ္လို အမွားေတြ ရွိခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကိုပါ။</p><p> </p><p>ဒီလိုဗ် ဒီျပသနာေတြ မျဖစ္ခင္က ABSDF(NB) အဖြဲ႕ရဲ႕ ဥကၠဌက ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ပါ။ဥကၠဌ အပါအ၀င္ ဗဟိုေကာ္မတီ ၀င္အားလံုးလိုလို ကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို ဆိုျပီး ဖန္းဆီးခဲ႕တဲ႕ အဖြဲ႕မွာ ဥကၠဌ လုပ္ခဲ႔သူက ကိုေအာင္နိုင္။ အတြင္းေရးမွဳးက ကိုမ်ိဴး၀င္း ပါ။ စစ္ေရးတာ၀န္ခံက ကိုသံေခ်ာင္း ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ စစ္ေဆးတဲ႕ ကိစၥေတြကိုေတာ႕ ေက်ာင္းသားတပ္ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖဲြ႕ ကေဆာင္ရြက္ျပီး ကိုမ်ိဴး၀င္းက ဦးစီးသဗ်။</p><p> </p><p>အဲဒီကာလမွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႕ဟာ ထင္တိုင္းႀကဲခြင့္ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုလည္း အခ်ိန္မေရြး ေထာင္ကေန ေခၚထုတ္ၿပီး အခ်က္အလက္ လိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မလိုခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ေခၚယူၿပီး ၾကိဳက္တဲ့နည္းနဲ႔ စစ္ေဆးလို႔ရပါတယ္။ ညွင္းပန္းနည္း မ်ိဴးစံုကိုလည္း တီထြင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ ဒီလိုေျပာရတာကေတာ့ တႀကိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ကိုေခၚၿပီး ပါးစပ္ထဲကို ၀ါယာၾကိဳး ၂ ပင္ ပူးထည့္ပါတယ္။ ၿပီးပါးစပ္ကို တိတ္နဲ႔ ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၀ါယာစကို လက္နဲ႔ လွည့္ေခၚရတဲ့ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ဆက္ျပီး လ်ပ္စစ္ဓါတ္ ထြက္လာတဲ့အထိ လွည့္ၿပီး ညွင္းဆဲပါေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ စမ္းသပ္တာပါ။ အဲဒီကထြက္လာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းတ၀ိုက္မွာ လွ်ပ္စစ္စီးေနတာကို မ်က္လံုးမိွတ္ ေအာ္ေနတဲ့ အာရံုမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အထိပါပဲ။ စစ္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး တခြီးခြီး သေဘာက် ရယ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ မ်က္ႏွာဟာ လ်ပ္စစ္ စီးဆင္းမွဳေၾကာင့္ တြန္႔လိမ္ရွံဳ႕တြ ေနတဲ့ၾကားက ၾကြက္သားေတြ တဆတ္ဆတ္ ျဖစ္သြားပံုဟာ ေတာ္တာ္ ရီစရာ ေကာင္းေနပံု ရပါတယ္။ အဲဒါကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ လုပ္ၿပီး တခြိခြိ ျဖစ္ေနပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခ်က္ကို ဥကၠ႒ကို ေခၚျပလိုက္ပါေသးတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ နည္းနည္းေလး လွည္႕ရင္ နည္းနည္းေလး ရႊဲ႕တယ္ မ်ားမ်ားလွည္႕ရင္ မ်ားမ်ားရႊဲ႕တယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ထဲက ဖိုးေနွာင္းဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးဆိုတာကလည္း ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ ရွိပါဦးမယ္ဗ်ာ။ တခါက်ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ကို ထင္တိုင္း လွိွမ့္ရိုက္ေနရာက သူတုိ႔ ခ်က္ရိုက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္က ဒူေ၀ေ၀လို႔ ေအာ္ေပးရမယ္လို႔ ေျပာလာျပန္သဗ်။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လိုေကာင္မွာလည္း ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဒူေ၀ေ၀ ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ နာလြန္းမက နာေတာ့လည္း ဒူေ၀ေ၀ တင္မက ဒူေ၀းေ၀းေ၀းေ၀း ထိကြန္႕ရတဲ့ထိ ေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>အဲလို ေထာက္လွမ္းေရး ႏွိပ္စက္ခ်ိန္ကလြဲလို႔ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ အက်ဥ္းေထာင္ တာ၀န္က်တဲ့ အဖြဲ႕ရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ေနရသဗ်။ အဲဒီ ေထာင္ကုန္း တာ၀န္ခံဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ကလည္း သူတို႔ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႕က အယံုၾကည္ရဆံုးထဲမွာမွ လက္ရဲဇက္ရဲ နာမည္ရသူေတြကို တပ္ဖဲြဲ႔ ဖြဲ႕ေပးထားတာမို႔ ေထာင္လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႕က ဒုတိယ တန္ခိုးထြားဆုံးေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>အဲဒီလံုၿခံဳေရးလက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အသက္ကို ၀ကြက္ အပ္ထားရတာမို႔ သူတို႔ျပဳသလို ႏုရပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ခန္႔ထားတဲ့ တာ၀န္နဲ႔ေလ်ာ္ညီစြာ လက္စြမ္းလက္စ အၿပိဳင္ျပရပါတယ္။ တညမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို မ်က္ႏွာေတြ စည္းထားၿပီး အိပ္ယာထဲ လွဲခါနီးမွာ လူကက္ဆက္ အထူးေဖ်ာ္ေျဖေရး အစီအစဥ္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မင္းတို႔အထဲက ဘယ္သူ သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းဆိုတတ္ သလဲကြတဲ့။ အားလံုး တိတ္ၿပီးေနပါတယ္။ ဘာမ်ား လုပ္ဦးမလို႔လဲ ေပါ့ေလ။ လုပ္ပါကြတို႔က ဒီကုန္းေပၚမွာ ေန႔ေန႔ညည ေစာင့္ေနရတာ။ ပ်င္းစရာႀကီး အပ်င္းေျပ သီခ်င္းဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ေလး လုပ္ရေအာင္ဆိုေတာ့ တေယာက္က ကိုေဘာႀကီး ဆိုတတ္တယ္ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္ဆီကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ထဲက တေယာက္က ခြ်န္တြန္းလုပ္လြတ္လိုက္ပါတယ္။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္ အဖမ္းမခံရခင္မွာ အူက်သလို ျဖစ္လို႔ ခြဲစိတ္မွဳတခု လုပ္ခဲ့တာကို စြဲျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖမ္းတဲ့အခါမွ မင္းလို ေထာက္လွမ္းေရးက မတန္မရာ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ငယ္နာမည္ မွည့္ရေကာင္းလားဆိုျပီး ေနာက္နာမည္တခုရွိလား ေမးပါတယ္။ အဲဒီမွာ တေယာက္က တေလာေလးက ဒီေကာင္ ေဘာခြဲထားတာ ေဘာႀကီးလို႔ ေခၚရေအာင္ဆိုၿပီး နံႏွိမ္လိုက္ၿပီးတဲ႕ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္နာမည္ဟာ ေဘာႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆိုသလို ဓႏုျဖဴစိုးသိန္းရဲ႕ လူပ်ိဳႀကီး သီခ်င္းကို ခပ္ေနာက္ေနာက္ေလး ဆိုျပလိုက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ထန္းပင္တက္လက္မွတ္ရတဲ့လူ တေယာက္ ျဖစ္သြားၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို ဒီသီခ်င္းကို ဆိုျပရတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေစာေစာက သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ့ လူက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာနား လာရပ္ၿပီး ပါးစပ္ဟလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ပါးစပ္ ဟလိုက္ေတာ့ သူေသာက္ေနတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ကို လာတပ္ေပးျပီး ေသာက္လို႔ေျပာပါတယ္။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေနရင္းထိုင္ရင္း လူ ၇၀ ေက်ာ္ေလာက္ထဲမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ ပထမဆုံး စေသာက္ခြင့္ရတဲ့ ကံထူးသူ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ေသာက္တယ္ဆိုတာကလည္း သူ႔ေစတနာရွိသေလာက္ သံုးေလးဖြါေပါ့ဗ်ာ။ လက္ျပန္ႀကိဳး ခ်ည္ထားတဲ့ အျပင္ မ်က္လံုးကလည္း စီးထားေသးတာကိုး။</p><p> </p><p>ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တေယာက္ ေဆးလိပ္ကေလး ေသာက္ခြင့္ရၿပီး ေထာင္ေစာင့္နဲ႔ ေကာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာသာရတာေလး ၾကားတဲ့အခါ ေနာက္ဘယ္သူ သီခ်င္း ဆိုခ်င္ေသးလဲ ဆိုတဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ ဖိုးဆိုခ်င္ေလးေတြ ေပၚလာပါတယ္။ တေယာက္က ဆိုေနခ်ိန္မွ က်န္တဲ့လူေတြက လွဲေနၾကရပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုတဲ့ သူကပဲ ထ ထိုင္ၿပီး မ်က္ႏွာစည္းထားရက္က ဆိုျပရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီညေလးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘ၀မွာေတာ့ လက္ရွိခံေနရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ ဒုကၡေတြထဲကေန အျပန္အလွွန္ ဆိုျပၾကတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြထဲ စီဆင္းေမ်ာပါ သက္သာခြင့္ေလး တခဏရခဲ့တဲ့ ညေလးတည အစျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</p><p> </p><p>ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲသလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လံုျခံဳေရးတဖြဲ႕ရဲ႕ သေဘာထားကလည္း အမ်ိဴးမ်ိဴးေျပာင္း ေနတာမို႔ တညမွာေတာ့ လံုျခံဳေရးတာ၀န္ခံတဲ့ အဖြဲ႕ေရာ ေထာက္လွမ္းေရးတာ၀န္ခံတဲ့ အဖြဲ႕ေတြေရာ တပ္ဖြဲ႕ကို ေခါင္းေဆာင္တဲ့ လူေတြပါ ေထာင္ကုန္းေအာက္ တေနရာရာမွာ ေသာက္ၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္ေရခ်ိန္ မွန္လာေတာ့မွ တက္လာၾကတာပါတယ္။ ဒီလိုညမ်ိဳးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြအတြက္ေတာ့ ၿမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီ စကားကို ငွါးေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီည ကံမေကာင္းပါလားလို႔ ေျပာရမယ့္ညပါ။ ထံုးစံအတိုင္း တရားခံေတြထ ဆိုေတာ့ ထထိုင္ေနရျပီး မ်က္ႏွာေတြ စည္းထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရွ႕က အလာလမ္းေပၚမွာ လူေတြ လမ္းေတြ ေလ်ာက္ေနၾကသံ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသံေတြပဲ ၾကားေနရၿပီး သူတို႔ကိုေတာ့ ဘယ္ျမင္ရမလဲဗ်ာ။ တေယာက္က ဟာဒီေကာင္ေတြ သီခ်င္းဆိုေကာင္းတယ္ဗ် ဆိုၿပီး စလာပါေတာ့တယ္။</p><p> </p><p>အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေထာင္မွဴးလုပ္တဲ့ ေကာင္က အားလံုးနားေထာင္ ခုခ်ိန္ကစၿပီး မင္းတို႔က လူကက္ဆက္ေတြ လုပ္ရမယ္။ မင္းတို႔ကို ဘယ္ဘက္ပါးကို ရိုက္လိုက္ရင္ အဲဒါ ကက္ဆက္ဖြင့္တာပဲ။ မင္းတို႔ရတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုရမယ္။ ညာဘက္ပါးကို ရိုက္လိုက္ရင္ stop ပဲ နားလည္လားလို႔ ေအာ္လိုက္ေတာ့ အားလံုးကလည္း နားလည္ပါတယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလို ျပန္ေျဖၿပီး သူတို႔ၾကားမွာ ဘယ္ကက္ဆက္ကို စဖြင့္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ နည္းနည္းႀကိတ္ေျပာသံ တိုးတိုးၾကားေနရၿပီး ေဘာႀကီး၊ ေဘာႀကီး ဆိုတာလဲၾကားရသဗ်။ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ျဖန္းကနဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘယ္ဘက္ပါး ပူကနဲ ျဖစ္သြားတာမို႔ ေကာက္ကာငင္ကာနဲ႔ လူပ်ိဳႀကီး သီခ်င္းရဲ႕ အင္ထရိုတီးလံုးေလး ျပာျပာသလဲေကာက္ ပါးစပ္နဲ႕ဆိုရင္း လူကက္ဆက္ဘ၀ အရွင္လတ္လတ္ က်ေရာက္သြားပါေတာ႕တယ္။</p><p> </p><p>ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီညက ကြ်န္ေတာ္ကေန အစျပဳၿပီး သီခ်င္းဆိုတတ္တဲ့ အက်ဥ္းသားရဲေဘာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ လူစင္စစ္ကေန လူကက္ဆက္ဘ၀ ေရာက္သြားခဲ့ရသဗ်။ ပါးရိုက္တဲ့ လက္ဆေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႕လည္း ဆိုေနရင္းက ညာဘက္ပါးကို ျပင္းျပင္းရိုက္ၿပီး ပိတ္လိုက္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္မသိ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျပန္အိပ္ေတာ့ေလဆိုၿပီး ရင္၀ကို ဘိနပ္နဲ႔ ေဆာင္ကန္လိုက္တာခံ ရၿပီးမွ လန္က်သြားတဲ့သူေတြလည္း ရွိေပါ႕ဗ်ာ။</p><p> </p><p>တကယ္ေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္ေတာ့ ဒါဟာ အႀကီးအက်ယ္ ေစာ္ကားတဲ့ကိစၥပါ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ေကာင္က ဘယ္ေလာက္ထိ ရူးသလဲဆိုေတာ့ အဲဒီအစီအစဥ္ကို စေျပာျပ ေနတုန္းက ေတာ္ေတာ္ ဆန္းျပားတဲ႕ စိတ္ကူးေလးပဲ ေတာ္ေတာ္စိက္ကူးေကာင္းတဲ့လူလို႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိေနေသးဗ်ာ။ ပါးရိုက္ခ်လိုက္ေတာ့မွ ဘုရားတမိတာဗ်။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းက စလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အားလံုးဟာ ဒီလူကက္ဆက္ ေတြအျဖစ္ အေစာင့္ေတြနဲ႕႔ ေထာင္ကုန္းေပၚတက္လာတဲ့ ဗီအိုင္ပီေတြကို ေဖ်ာ္ေျဖရတာဟာ အစဥ္အလာတခု ယဥ္ေက်းမွဳတခုျဖစ္လာ ပါေတာ့တယ္။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ေစာေစာကလို လူက ၀မ္းတြင္းရူး ျဖစ္ေနေၾကာင့္လည္း ျဖစ္လို ဒီသီခ်င္းသီဆိုတဲ့ အစီစဥ္မွာ ပါ၀င္ရတဲ့ လုံေလာက္တဲ့ ေနာက္အေၾကာင္းတခု ရွိပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုခိုင္းတဲ့ လူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ေနတဲ့ ေထာင္အာဏာပိုင္တို႔ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ ျဖစ္ေပမယ့္ နားေထာင္ေနတဲ့လူ အမ်ားစုကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ႏွိပ္စက္မွဳ ဒဏ္နဲ႔ ေသလုေျမာပါး ျဖစ္ေနရသူေတြ ဘယ္ေန႔ထုတ္ျပီး သတ္မလဲဆိုတာ တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနရတဲ့ ဘ၀တူ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ ေတြျဖစ္ေနလို႔ပါ။ တကယ္လည္း ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္ သြားတာေတြကလည္း မနည္းမေနာကိုးဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ရွင္ခြင့္ ရတဲ့အခ်ိန္ေလးတခုမွာ စိတ္ေလးခဏ အနုပညာေၾကာင့္ သက္သာရာရလည္း မနည္းဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ပါးရိုက္ရိုက္ မရိုက္ရိုက္ သီခ်င္းဆိုၾကခ်ိန္ေတြတိုင္း အရိုက္ခံၿပီး ၀င္ဆိုခဲ့တဲ့အျပင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ တကိုယ္ေတာ္ အၿငိမ့္ျပက္လံုး အစီအစဥ္ေလးေတြပါ ေဆာင္းၿပီး တင္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတဲ့ၾကားမွာ ၀င္ၿပီး ရီစရာ ျပက္လံုးထုတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္အႏၱရာယ္ မ်ားသလို စိန္ေခၚခ်က္လည္း မ်ားပါတယ္။ နားေထာင္ေနတဲ့ လူတြက ကိုယ့္ကိုမွ မျမင္နိုင္တာကိုး ထိုင္ေနရင္း ကေန လုပ္ရတာ ျဖစ္သလို ကိုယ့္မ်က္ႏွာကုိလည္း ပတ္စႀကီးနဲ႔ စည္းထားတာဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရဒီယိုကလာတဲ့ ေရနံေခ်ာင္း ေဖကံေကာင္းဆိုတဲ့ ဦးဓါတ္ဆီ၊ ဦးဓါတ္ဆံတို႔ ျပက္လံုးကို အစအဆံုး ရေနတာမို႔ အဲဒီ ျပက္လံုးကို အေျခအေန ၾကည့္ၿပီး တိုက္ရိုက္ျပက္တဲ့အခါ ကူျပက္ နည္းနည္း လစ္ရင္လစ္သလို ကိုယ္ ထည့္ေျပာခ်င္တာေလးေတြကိုလည္း ထည့္နဲ႔ေထာင္တြင္း ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္တေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</p><p> </p><p>သီခ်င္းဆိုဘို႔ ေတာင္းဆိုခံရတဲ့သူအတြက္ တခုေကာင္းတာက သူမ်ားေတြေျမေပၚ မသက္မသာ လွဲအိပ္ ေနရခ်ိန္မွာ သူက ထိုင္ေနခြင့္ရတာ နာေးထာင္ေနတဲ့ အေစာင့္က ေစတနာရွိရင္ ေဆးလိပ္ေလးတဖြါ ႏွစ္ဖါြေသာက္ ခြင့္ရတာတို႔ျဖစ္ျပီး အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတာကေတာ့ မူးၿပီးတက္လာတဲ့ လူေတြရ႕ဲ အဓိက ပစ္မွတ္ျဖစ္သြား တတ္ထာ ကိုယ္ေရြးလိုက္တဲ့ သီခ်င္းမွားလို႔ နားေထာင္ေနတဲ့ ေကာင္က နားၾကားျမင္းကပ္ၿပီး ေဆာင့္ကန္တာတို႔ ခံရတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ထူးအိ္မ္သင္ရဲ႕ ညီေလးေရ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဴးေပါ့ဗ်ာ။ ေအာင္မာ ေထာက္လွမ္းေရးက ရာစစ မွန္ရာလုပ္ ဟုတ္တာေျပာဘို႔ မေမ့နဲ႔ လုပ္ေနေသးတယ္ ငါတို႔ကို ရိေနတာေပါ့ ဟုတ္လား ဆိုတဲ့ေနာက္မွာ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ေလာက္ အစာေတာင္ၿမိဳမရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဴးကို က်ေရာက္သြားနိုင္လို႔ပါ။</p><p> </p><p>မွတ္မွတ္ရရကေတာ့ အမရပူရဘက္လာတဲ့ ေအဘီယူဂ်ီေလာကမွာ မုန္တိုင္း ၃ လို႔ သိထားၾကတဲ့ စံလြင္ေလး (ေခၚ) စံစံ က ေခတ္ေဟာင္းေတးေတြ ေတာ္ေတာ္ရသလို အသံကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သူမၾကခဏ ဆိုေလ႔ရွိတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိ္မ္းေရးတဲ့ ေရခ်ိဴးဆိပ္နဲ႔ နပန္းဆံ သီခ်င္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ မၾကာခဏ သူ႔ပါးကလည္း လက္၀ါးေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ျဖန္းကနဲၿပီးတာနဲ႔ လုပ္ပါဦးကြ အိပြဲ႕ အိပြဲ႔ ေျပာလိုက္ရင္ သူက စဆိုပါေတာ႕တယ္။ အိပြဲ႕ အိပြဲ႕ ငွက္သမၼာန္ ခတ္သြားတယ္.....။</p><p> </p><p>ကိုစံလြင္ေလးကို စစ္ေဆးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဓါးေျမာင္ကို မီးဖုတ္ၿပီး ေျခသလံုးထဲ ထိုးထည့္တဲ့ ဒဏ္ရာကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခံစားရရွာပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း စခန္းက ထြက္ေျပးၾကတဲ့ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူပါလာၿပီး။ ၁၉၉၈ ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံေရး ျပန္လည္လွဳပ္ရွားတဲ့စြဲခ်က္ေတြနဲ႕ စစ္အစိုးရက ေထာင္ျပန္ခ်ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပ်ာ္ႀကီးပါလာပါတယ္။ ၅ ည နဲ႕ ၇ႏွစ္ပါ။ မန္းေလးေထာင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဆက္ၿပီး အိပြဲ႕ အိပြဲ႕ သီခ်င္း ဆက္ဆိုၾကပါတယ္။ ခုေတာ႕ ေထာင္ကျပန္လြတ္လာျပီး အထဲမွာစျဖစ္ခဲ႕တဲ႕ ခုခံအားနည္းေရာဂါ ေၾကာင့္ ေတာင္ၿမိဳ႔မွာ ကြယ္လြန္ၿပီလို႔ ၾကားရပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ အဆိုေကာင္း တေယာက္ကေတာ့ စမ္းေခ်ာင္း အေျခခံပညာ သမဂၢ ေက်ာင္းသားေလးဘ၀က ေတာခိုလာတဲ့ ဘိုဘို (ေခၚ) မိုးေက်ာ္သူ ပါ။ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ေတာခိုလာလို႔ လူတကာခ်စ္ၾကတဲ့ ဘိုိဘုိ တေယာက္ဟာလည္း အသက္မေသေရးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ NIP က ပါလို႔ ထြက္ဆိုခ်က္ေပးၿပီး အက်ဥ္းသား ျဖစ္လာရရွာပါတယ္။ ဘိုဘုိ ေက်ာင္းသားတပ္ဖဲြ႕က တီး၀ိုင္းမွာ ပင္တိုင္အဆိုေတာ္ျဖစ္ၿပီး အခမ္းအနားေတြမွာ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ အၿမဲဆိုရတာမို႔ ေက်ာင္သားတပ္ထဲမက ေကအိုင္ေအဖက္က မိသားစုေတြက အစ ခ်စ္ၾကခင္ၾကသူပါ။ သူတပါးကို အၿမဲကူညီတတ္ပါတယ္။ သူက အၿမဲတမ္း “<em>သဘာ၀ရဲ႕ရင္ေသြးငယ</em>္” သီခ်င္းကို ဆိုတတ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>ဒီလိုနဲ႔ တညမွာေတာ့ အေစာင့္တာ၀န္က်တဲ့သူက ဘိုိဘိုရဲ႕ သဘာ၀ရဲ႕ရင္ေသြးငယ္ အၿပီးမွာ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖြဲ႕ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဆိုဘို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္။ ဘိုဘိုက ဒီသီခ်င္းေတာ့ မဆိုပါရေစနဲ႔ အကိုရယ္ဆိုၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲဒီလို အခ်ီအခ် ျဖစ္ေနကတည္း ဘိုဘုိ႔ ေဘးမွာကပ္ၿပီး လွဲအိပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲမွာ ျပသနာေတာ့ စၿပီဆိုတာ သိေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘိုဘိုဟာ မျငင္းသာေတာ့ပဲ “<em>ပ်ံသာပ်ံပါခြပ္ေဒါင္းန</em>ီ” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္နဲ႔ စဆိုပါေတာ့တယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ိဴးမွာ ထြက္လာတဲ့ ဘိုိဘုိရဲ႕ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ဒဏ္ရာကိုယ္စီနဲ႔ ေျမေပၚမွာ မ်က္နွာကို စည္းၿပီး လဲွအိပ္ေနၾကရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ စူးနစ္တဲ့ေ၀ဒနာနဲ႔ အတူ သီခ်င္းစာသားေတြေနာက္မွာ ေမ်ာပါေနပါေတာ့တယ္။</p><p> </p><p> …… <em>ပ်ံသာပ်ံပါ ခြပ္ေဒါင္းနီ မုန္တိုင္း မိုးသက္ခ်ီ</em>.... တဲ႕။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ခြပ္ေဒါင္းနီသီခ်င္းမွာ သိပ္ၾကာၾကာ မနစ္ေမ်ာလိုက္ပါဘူး “ဖုန္း .. ခြပ္ .. အင့္” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ ဘိုိဘုိရဲ႕ တကိုယ္လုံး ကြ်န္ေတာ့္ အေပၚပံုက်လာပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူသီခ်င္းဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ အင္မတန္ လက္ယဥ္ ေသြးဆာတတ္တဲ့ လက္သီးဆိုတဲ့ ေနာက္တန္း လံုျခံဳေရးတာ၀န္က် တေယာက္ဟာ အရက္မူး၀င္လာၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ ဘိုဘို႔ မ်က္ႏွာကို စစ္ဘိနပ္နဲ႔ ေဆာင့္ကန္ခ်လိုက္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထခိုင္းပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးက လူပါး၀လို႔ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္း ဆိုရေကာင္းလားဆိုၿပီး ပါလာတဲ့ M22 ေမာင္းျပန္ေသနတ္ဒင္နဲ႔ ေခါင္းကိုရိုက္ခ်လိုက္တဲ့ အေခါက္မွာေတာ့ ဘိုဘို႔ေခါင္းက ေသြးေတြ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ႏွာေပၚကို ေပါက္ေပါက္ ေပါက္ေပါက္ က်လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ မရပ္ေသးပဲ ျပန္ထခိုင္းလိုက္ ရုိက္ခ်လိုက္နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထင္တိုင္းႀကဲေနပါေတာ႕တယ္။</p><p> </p><p>ခံရတဲ့သူမွာေတာ့ မသိပါဘူး ကြ်န္ေတာ့္ေစာင္နဲ႔ အကၤ်ီေတြကေတာ့ ေသြးနဲ႔ ရြဲနစ္ေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း မလွဳပ္ရဲပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ဆီကမွလည္း ဘာအသံ ထြက္မလာပါဘူး။ အမွန္တရားကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ကိုယ့္နားထဲမွာ အတိုင္းသား ၾကားေနရတဲ့ ဒီမတရားမွဳႀကီးအတြက္ တားျမစ္ ကန္႔ကြက္ဘို႔ေနေနသာသာ နားရြက္ေတာင္မခတ္ရဲပဲ ၿငိမ္စင္းေနရတဲ့အျဖစ္ကို ေစ့ေစ့ျပန္ေတြးၾကည့္တိုင္း မိမိကိုယ္ မိမိ စက္ဆုပ္ ေအာ့ႏွလံုးနာရပါတယ္။</p><p> </p><p>တႀကိမ္မွာေတာ့ မူးေနတဲ့ လက္သီးဟာ ဘိုဘို႔ကို ျပန္ထခိုင္းၿပီး မ်က္ႏွာကို ေသနတ္ေျပာင္းနဲ႔ ေဆာင့္ထိုးခ်လိုက္ပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေသနတ္ေျပာင္းဟာ ဘိုဘို႔ကို ေခ်ာ္ျပီး အိပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နံၾကားထဲကို အရွိန္နဲ႔တိုး၀င္ ေဆာင္႕ပါေတာ႕တယ္။ နံရိုးေတာ့ က်ိဳးၿပီလို႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အားရေအာင္ နွိပ္စက္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုး ဘယ္သူတဦး တေယာက္ကမွ တားျမစ္ျခင္း မရွိပါဘူး။ တနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ သူနာျပဳအဖြဲ႕ ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းကကြဲ ေနတာေတြကို အစိမ္းခ်ဴပ္ခ်ဴပ္ေနၾကတာ အားလံုးနားမွာ ၾကားေနခဲ႕ရပါတယ္။</p><p> </p><p>ဒီဘိုဘို (ေခၚ) မိုးေက်ာ္သူ ဟာ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕အတူ စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တဲ့ အထဲမွာ အမွဳတြဲျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၅ည နဲ႕ ၇ ႏွစ္ သာက်ေပမယ္႕ မိုးေက်ာ္သူကို ၁၂၂ ပုဒ္မနဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ခ်လိုက္ပါတယ္။ မန္းေထာင္ ရဲ႕ညခ်မ္း ဂီတ ဆည္းဆာေတြ ဆိုရင္ အၿမဲပြဲေတာင္းခံရျပီး မၾကာခဏ <em>“ပ်ံသာပ်ံပါခြပ္ေဒါင္းနီ</em>” သီခ်င္းကို ဆိုေလ့ရွိပါတယ္။</p><p> </p><p>၂၀၀၀ခုနွစ္ မန္းေထာင္ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ရိုက္ႏွက္ၿပီး ေျမာင္းျမေထာင္ကို ပို႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ဘိုိဘုိ တေယာက္က မန္းေထာင္မွာ ဆက္က်န္ေနရျပီး အဲဒီေန႔က နားကို ပိတ္ရုိက္ခံ လိုက္ရတဲ့အတြက္ နားေလးသြားတယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းၾကားရပါတယ္။ ဟိုတေလာကေတာ့ ဘိုဘို တေယာက္ ျပန္လြတ္လာပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ တေန႔က ေတြ႕ေတာ့ ခုေထာင္က လြတ္လာၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့ ၈၈က စၿပီး ဒီမိုကေရစီေတာ္လွန္ေရး ႏွစ္ ၂၀ ကာလ အတြင္း ထင္ရွားခဲ့တဲ့ တိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္းေတြကို ခုလူငယ္ေတြ ၾကားဖူးရေအာင္ ျပန္ဆိုမယ့္ စီးရီးတခုကို လုပ္ေနတယ္။ အခု အတီးပိုင္းၿပီးၿပီ အဆိုေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္တဲ့။ ဘယ္သူဆိုမွာလဲလို႔ေမးေတာ့ …..</p><p> </p><p>“အဟီး ကြ်န္ေတာ္ပဲေပါ့” ….. တဲ့။</p><p> </p><p>လူငယ္ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားနဲ႕ေျပာရင္ေတာ့ “အင္း...မနိုင္ပါလား” လို႔ ေတြးမိပါတယ္။</p><p> </p><p>လူကက္ဆက္ ဒုတိယပိုင္းဆက္လက္ေမွ်ာ္ပါ ….. ။</p><p>ပန္းခ်ီထိန္လင္း</p><p> </p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/394451_1685009182471_1754885806_851727_738418257_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/402875_1686039248222_1754885806_852685_1339866636_n.jpg" alt="" /><br /><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_9520.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-7851312666622499466Mon, 30 Jan 2012 06:03:00 +00002012-01-30T17:03:33.802+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/376989_1667618627718_1754885806_844006_872092253_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p> ( က်ေနာ္ ေတာ္ယုံစာမ်ိဳးကုိ ဖတ္ႀကည္႔ပါလုိ႔ ေၿပာခဲပါတယ္...ဒါေပမဲ႔...ဒီစာေလးကုိေတာ႔ ၿပီးေအာင္ဖတ္ေပးပါ...မွတ္ခ်က္ေလးေတြေပးခဲ႔ပါ...တကယ္႔အၿဖစ္အပ်က္မ်ားပါ.....က်ေနာ္႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း ( ပန္းခ်ီ ထိန္လင္း ) ကုိယ္ေတြ႔အေႀကာင္းအရာထဲက...တစိတ္တေဒသေလးပါ....။ )</p><p> ( ေမာင္ေမာင္၀မ္း )</p><p> </p><p> </p><p>မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီလိုေခါင္းစဥ္မ်ိဳးဟာ က်ဖမ္း စကားေျပာျပိဳင္ပြဲေတြမွာ မဲေပါက္တတ္တဲ့ ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးပါ။ ဟုတ္တာ မဟုတ္တာအပထား စိတ္ထဲရွိတာ ေလ်ာက္ျပီး အခ်ိန္ မေစ့မခ်င္း ေျပာရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခုကေတာ့ စိတ္ကူးတည့္ရာ မဟုတ္ဘဲ တကယ္ကို သန္းၾကြယ္ သူေဌး ျဖစ္ခဲ့တုန္းက အေၾကာင္းကို ေျပာမလို႕ပါ။</p><p> </p><p>ပန္းခ်ီထိန္လင္း တေယာက္ သန္းၾကြယ္ သူေဌး ျဖစ္ခဲ့တုန္းက ဘ၀ ဆိုေတာ့ သစ္ကုန္ကူးတဲ့ အေၾကာင္းပဲ ေျပာျပမွာလား၊ ေက်ာက္ေအာင္ခဲ့တာပဲ ဖတ္ရမလားလို႔ စာဖတ္သူက ေတြးေကာင္း ေတြးမိႏိုင္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္း သိၾကတဲ့ အမ်ားစုကေတာ့ ေပါက္တတ္ကရ၊ ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အထဲက တခုခုကို ဘာလုပ္ဇာတ္ ခင္းလာဦးမလဲ မသိဘူးလို႔ ႀကိဳတင္ ေတြးေနေလာက္ပါျပီ။ ဟုတ္ပါတယ္ ခုေျပာျပမယ့္ အေၾကာင္းကေတာ့ ပိုက္ဆံ သန္းခ်ီခ်မ္းသာတဲ့ သန္းၾကြယ္ သူေဌးတေယာက္ ဘ၀မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ခ်စ္ဦးေခါင္းမွာ သန္းေလးေတြေ၀ ဆိုတဲ့ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ သီခ်င္းလို သန္းဂ်ီးမေတြ ၾကြယ္၀ခဲ့တဲ့ တခါက ဘ၀ေလး တခုကို ေရးျပမလို႔ပါ ခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္က သန္းေတြအေၾကာင္း မေျပာခင္ သန္းရွာျခင္း ယဥ္ေက်းမွဳ အေၾကာင္း ပထမ ပြါးခ်င္ပါ သဗ်။</p><p> </p><p>လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က စာေရးဆရာမ ခက္မာေရးတဲ့ အက္ေဆးေလးတခုမွာ ေခါင္းမွာတြယ္တဲ့ သန္းေတြအေၾကာင္း ဖတ္ခဲ့ရကတည္းက ဒီစာေလးကို ေရးခ်င္ခဲ့တာပါ။ ေျပာရရင္ေတာ့ သူရဲ႕ သန္းေတြအေၾကာင္း ဖတ္ရင္း ကိုယ္ပါ ယားလာတယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>ကမၻာကသိတဲ့ ျမန္မာပန္းခ်ီဆရာႀကီး ေပၚဦးသက္ရဲ႕ ေရေဆး ကာတြန္းပန္းခ်ီကားေလးေတြထဲမွာ ေရွ႕ေနာက္ တန္းစီၿပီး သန္းထိုင္ရွာေနတဲ့ မိန္းမေတြကို မၾကာခဏ ဆြဲျပခဲ့ဘူးတာ အမွတ္ရသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေတြထဲက အတင္းေျပာတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြမွာ မိန္းမေတြ (တခ်ိဳ႕လည္း ရင္ရွားနဲ႔) တန္းစီၿပီး သန္းရွာၾက၊ သန္းတုပ္ၾကရင္း၊ အတင္းပါ တုပ္ၾကတဲ့ျပကြက္မ်ိဳးေတြလည္း မၾကာခဏ ၾကည့္ခဲ့ဘူးၾကပါလိမ္႕မယ္။</p><p> </p><p>ငယ္ငယ္က ရြာမွာ ေန႔လည္၊ ေန႔ခင္းဆိုရင္ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ မန္က်ဥ္းပင္ႀကီးေအာက္မွာ မိန္းမႀကီးေတြဟာ သူတို႔ ဘီးဆံထံုးေတြ ေျဖခ်ၿပီး ဆံပင္ဖါးယားႀကီးေတြနဲ႔ တန္းစီထိုင္ၿပီး တေယာက္ေခါင္းကို တေယာက္ဖြၿပီး သန္းရွာ သန္းတုပ္ေနၾကတာ အၿမဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ သန္းတုတ္ သန္းရွာေကာင္းတဲ့သူဟာ ရြာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပၚျပဴလာ ျဖစ္တယ္ခင္ဗ်။ ေနာက္ၿပီး သန္းရွာေကာင္းတဲ့သူဆိုရင္ ရြာထဲမွာ ဟိုလူကေခၚရွာခိုင္း ဒီလူကေခၚရွာခိုင္းရင္းနဲ႔ လူတကာနဲ႔ ဆက္ဆံရတာမို႕ သတင္းကလည္း သူ႕ဆီမွာ စံုတတ္သဗ်။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ က သန္းရွာတဲ့ ေနရာကို သန္းမရွိေပမယ့္ သတင္းစံု အတင္းစံုၾကားခ်င္လို႔ လာၾကတာလဲ ရွိသဗ်။ အခုေခတ္ သတင္း သိခ်င္လို႔ အြန္လိုင္းေပၚ တက္ၾကသလိုေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီထဲမွွာမွ ေစာေစာက သန္းရွာေကာင္းတဲ့ သူေတြက်ေတာ့ ခုေခတ္ သတင္းေပါင္းခ်ဳပ္ ဘေလာ႕ဂ္ဂါ ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြတို႔လို သိခ်င္တာ အားလံုး ရွိတတ္တာမို႔ သူရွိတဲ့ သန္းရွာ၀ိုင္းမွာ မိန္းမတန္းက ပိုရွည္တတ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>အရင္ေခတ္ေတြက အိမ္မွာ လူတေယာက္ အလုပ္လုပ္ရင္ မိသားစုတစုလံုး ထိုင္စားလို႔ ရေနတဲ့ေခတ္ကိုး။ ခုေခတ္မွာေတာ့ ရြာေတြမွာ သန္းတုပ္သန္းရွာတဲ့ ဓေလ့ မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ခက္တာက ျမန္မာ့ရိုးရာ သန္းရွာ၊ သန္းတုပ္တဲ့ ဓေလ့ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ သက္ဆိုင္ရာေတြက ထိမ္းသိမ္းၾကပါဘို႔ ခုေခတ္စားေနတဲ့ ေဖ့ဘြတ္တို႔၊ တြတ္တာတို႔ (တြတ္တီး၊ တြတ္တာ) ေပၚကေန ေအာ္ဂႏိုက္ဇ္ လုပ္ၾကည့္ဘို႔ စဥ္းစားေသးသဗ်။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေဖ့ဘြတ္ စာမ်က္နွာမွာ ဒီလို အေရးမပါတဲ့ စိတ္ကူးမ်ိဳး ေရးရေကာင္းလားဆိုၿပီး ပြက္ေလာထသြားႏိုင္တာမို႔ လက္ေလ်ာ့လိုက္ပါတယ္။</p><p> </p><p>ေသခ်ာမွတ္မိတာက ကြ်န္ေတာ္ စတုတၳတန္းႏွစ္က ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ႕ခံုမွာ ထိုင္တဲ့ ေဌးရီဆုိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေခါင္းမွာ သန္းေတြ</p><p>သန္းနဲ႕ခ်ီၿပီး ရွိေနတယ္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ တရြရြနဲ႔ ေျပးလြား ေရြ႕ရွားေနသဗ်။ သူ႕ေခါင္းကိုၾကည္႕ရင္ တစိစိနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ယားလာေအာင္ မ်ားလွေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေဌးရီကေတာ့ သူ႔ေခါင္းမွာ သန္းေတြကို ရွိတယ္လို႔ အမွဳမထားပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေနာင္အခါ သန္းထူတဲ့ေခါင္း မယား ဆိုတဲ့ စကားပံုကို ၾကားဘူးတဲ့အခါ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္း သန္းၾကြယ္သူေဌး ေဌးရီမ်က္နွာကို ျပန္သတိရမိၿပီး ဟုတ္ပါေပတယ္၊ မွန္ပါေပတယ္လို႔ လက္ခံရပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာင္ ကြ်န္ေတာ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ေလာက္ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဆံပင္ထဲမွာ သန္းမ်ား ခုိေအာင္းေနသည္ကို သိရွိခဲ့ရၿပီး ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ အေမရဲ႕ ညြန္ၾကားခ်က္နဲ႔ ဘီးစိပ္ တိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ပထမ ဗလာစာအုပ္ (သို႔) သတင္းစာ အလယ္စာမ်က္ႏွာကို ျဖန္႕ခ်ထား ၿပီးေတာ့မွ ေခါင္းကို ငံု႔ၿပီး ၀ါးဘီးစိပ္နဲ႔ တိုက္ခ်ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ သန္း သေကာင့္သားေတြ ခမ်ာ ဆံၾကားမွာ မေနသာဘဲ သတင္းစာေပၚကို တေဖါက္ေဖါက္ ျပဳတ္က် လာရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ဘယ္သူ႔ေခါင္းက ဘယ္ေလာက္ ရတယ္ဆိုတာကို ၿပိဳင္ပြဲလုပ္ၾကပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ လက္မနဲ႔ လိုက္တုပ္ေတာ့တာေပါ့ ခင္ဗ်ာ။ သန္းတုပ္တဲ့အခါ တေဖါက္ဖါက္နဲ႔ ျမည္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ပိုပိုၿပီး တုပ္ခ်င္လာတတ္သဗ်။ အဲဒီ ေန႔မ်ိဳးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေခါင္းေပၚက သန္းေတြအတြက္ကေတာ့ ကမၻာပ်က္တဲ့ ေန႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ ရြာဘုရားတန္ေဆာင္းတခုမွာ သန္းတုတ္သူမ်ား ခံစားရေသာ ငရဲ ဆိုတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ႔လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ဖ်ား သြားသဗ်။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်လာတဲ့ သန္းေတြကို အိမ္ျပင္ဘက္သြားခါ ခ်ျဖစ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>အဲဒီလို ဘီးစိပ္တိုက္လို႔ သန္းမႀကီးေတြ က်လာရင္ အားရ၀မ္းသာနဲ႔ အဖြါးလုပ္တဲ႕လူကို ျပေတာ႕့ ဂ်ပန္ေခတ္က ဆပ္ျပာေတြ ျပတ္လတ္ၿပီး လူေတြကိုယ္မွာ သန္းဂ်ီးမေတြ တြယ္ကပ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို အဖြားက လြမ္းလြမ္းေမာေမာ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဂ်ပန္ေခတ္အေၾကာင္း ေျပာၿပီဆို ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က အဲဒီေခတ္မ်ိဴး မရွိေတာ့လို႔ ၀မ္းသာရမယ့္အစား အဲဒီေခတ္ကို မမွီလိုက္တာပဲ နာသလိုလို ေတြးမိခဲ့သဗ်။ အဲဒီလို ေတြးခဲ့ဘူးလို႔လား မသိပါဘူးဗ်ာ အဲဒီ သန္းဂ်ီးမ ဆိုတာႀကီးနဲ႔ ဘ၀တေကြ႔မွာ တည့္တည့္ႀကီးကို သြားႀကံဳမိပါေတာ့တယ္။</p><p> </p><p>ေနရာက ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ တရုတ္နယ္စပ္ KIA ဌာနခ်ဴပ္ လိုင္စင္နဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ ABSDF (NB) ပါေဂ်ာင္ စခန္းရဲ႕ အက်ဥ္းစခန္းတခုမွာ ကြ်န္ေတာ္အပါအ၀င္ လူ ၇၀ ေလာက္ဟာ စစ္အစိုးရက လြတ္လိုက္တဲ့ သူလ်ိဴေတြဆိုၿပီး စြပ္စြဲကာ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ ညွင္းဆဲမွဳေတြနဲ႔ ႀကံဳေနရခ်ိန္မွာ ကိုေရႊသန္းဂ်ီးမနဲ႔ လာဆံု ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေထာင္ဆိုတဲ့ အေဆာက္အဦးက တကယ္ေတာ့ သာမာန္ ေျမစိုက္ ယင္ေပါင္ၾကမ္း (ကတၱရာျပားေတြ) မိုးၿပီး ၀ါးျခမ္းေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ကာထားတဲ့ တဲႀကီးဗ်။</p><p> </p><p>ဒါေၾကာင့္မို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ညပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိပ္တံုးရွည္ႀကီးေတြထဲေျခ ၂ ဖက္လံုးကို ထည့္ခတ္ထားပါတယ္ (သို႔မဟုတ္) သံႀကိဳးႀကီးေတြနဲ႔ ေျခက်င္း၀တ္ကို ခတ္ထားပါတယ္။ ညဘက္ လွဲခ် မအိပ္ခင္မွာေတာ့ လက္ေတြကို လက္ေကာက္၀တ္ကေန ႀကိဳးနဲ႔ ပူးတုပ္ထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာကို ပိတ္စနဲ႔ တင္းၾကပ္ေနေအာင္ စည္းၿပီးမွ အိပ္ၾကရပါတယ္။ အိပ္ယာကေတာ့ ေျမႀကီးေပၚမွာ ကတၱာရာျပားစေတြ ခင္းထားတဲ့ ဘူမိ ကဗၺလာ ေျမေမြ႔ယာပါ။ မအိပ္ခင္မွာ လံုျခံဳေရး အဖြဲ႔ (သို႔) ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဖမး္ဆီးထားတဲ့ အဖြဲ႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို သီခ်င္းေတြ ဘာေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖ တင္ဆက္ရေသး သဗ်။ ခိုင္းရင္ေပါ့ေလ။ ၿပီးလို႔ အိပ္ခ်ိန္ လွဲခ်ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ လူးလြန္႔ လွဳပ္ရွားခြင့္ မရွိေတာ့ပါဘူး။</p><p> </p><p>ညလယ္ေကာင္မွာ ဆီးသြားဘို႕ ႏိုးတဲ႕အခ်ိန္မွာ လွဲခ်ေနရာက ထ၊ ေျခရင္းမွာ ခ်ထားတဲ့ ဂလူးကို႕စ္ ပုလင္းလြတ္ေတြထဲကုိ ေသေသခ်ာခ်ာခ်ိန္ျပီး ရွဴရွဴးေပါက္ထည့္ ရပါတယ္။ ၿပီးျပန္အိပ္ေပါ႕ဗ်ာ။ အဲအိ္ပ္ခ်ိန္မွာ လူးလြန္႔တာမ်ားတဲ႕ သူေတြကိုေတာ႕ မနက္လင္းခ်ိန္ တန္းစီခ်ိန္ ဆီး ပုလင္းေတြ သြန္ၿပီးတာနဲ႔ နာမည္ေတြ ေခၚလိုက္ၿပီရင္ ေျမႀကီးေပၚ ၀မ္းယား တိုးေပးထားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေထာင္မွုဴး ဆိုတဲ့လူ ဒါမွမဟုတ္ အရုိက္အႏွက္ အင္မတန္ ၾကမး္ပါေပတယ္လို႔ နာမည္ေကာင္း ထြက္ခ်င္တဲ့ လံုျခံဳေရးတာ၀န္က် ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ မနက္ခင္း ေသြးပူေလ႔က်င္ခန္း စ ပါတယ္။ သံုးလက္မ ပတ္လည္နီးပါး တုတ္တဲ့ လက္ကိုင္တုတ္ရွည္ႀကီးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေက်ာ (သို႔) ခါးရိုးေပၚကို စံုကိုင္ ရိုက္ခ်လိုက္သူရဲ႕ ေစစားရာအတိုင္း အလည္အပတ္က်ေရာက္ လာပါေတာ့တယ္။</p><p> </p><p>သို႔ေပမယ့္ သို႔ကလို က်ေရာက္လာတဲ့ တုတ္ခ်က္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အဖို႔ေတာ့ ထမင္းစား ေရေသာက္လိုပါပဲ။ အဲဒီမတိုင္ခင္က စစ္ေၾကာေရးလို႔ ေခၚတဲ့ ငရဲခန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ဖမး္ဆီးစစ္ေဆးတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္ဖြဲ႕ ေထာက္လွမး္ေရးရဲ႕ တုတ္ခ်က္၊ ဓါးခ်က္ေတြ၊ မီးရွိဳ႕ခ်က္ေတြ၊ လ်ပ္စစ္တို႔ခ်က္ေတြ၊ ေရႏွစ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ယွဥ္တဲ့အခါ ကေလးကစားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီငရဲခန္းရဲ႕ ညွင္းပန္းမွုနဲ႔ ေရွ႕မွာ ဘ၀ဆံုးပါးသြားတဲ့ ကိုတင္ေမာင္ေအး (ကသာ) ႏိုင္ငံေရးတာ၀န္ခံ ပီကင္းျပန္ ဦးစိန္၊ စမ္းေခ်ာင္းက ကိုျပည့္စိုးႏုိုင္၊ ကိုစိုးႀကီးတို႔လို တုတ္ခ်က္နဲ႔ အသက္ထြက္ မခံလိုလို႔ ေတာ္လွန္ေရးသမားဘ၀ကေန မဆလလြတ္လိုက္တဲ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ေတြပါလို႔ ရင္နာနာထြက္ဆိုၿပီး အသက္ကို ဆက္ေမြးဘို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ဒီဇာတ္ထုပ္မွာေတာ့ ဒီလိုက်ေရာက္လာတဲ့ တုတ္ခ်က္ေတြဟာ သိပ္အဆန္း မဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္တို႔လို အသက္ကို ေမြးေပမယ့္ မိမိတို႔ ကိုယ္လက္အဂၤါ တခ်ိဳ႕ကို ေပးလိုက္ရသူေတြလည္း ရွိတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေထာင္အိပ္ခန္းဟာ ေစ်းက အမဲသားတန္းထက္ေတာ႕ ပိုျပီး ေသြးညီွနံ႔ လႊမ္းပါတယ္။ လက္ေကာက္၀တ္က ျဖတ္ထားခံရတဲ့ ယူဂ်ီတာ၀န္ခံ ကိုခ်ိဳႀကီး (ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းပါျဖတ္ေပး လုိက္ရ) လက္ေခ်ာင္းေတြ ခုတ္ထားခံရတဲ့ ကိုေအာင္ဖိုးတို႔ ေျခေထာက္ထဲကို ဖေနာင့္ကေန သံေခ်ာင္းကို မီးဖုတ္ၿပီး ရိွဳသြင္းခံထားရတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ဆီက ေသြးညွီနံ႔ေတြအျပင္ ရံဖန္ရံခါ အကြဲအၿပဲ အျဖတ္အေတာက္ေတြၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ေခါင္းကိုမၾကာခဏ အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ခံရတတ္တာမို႔ ကိုယ္ေပၚက အ၀တ္ေတြမွာ ေသြးနံ႔စြဲေနတာ အဆန္းမဟုတ္ေတာ႕ပါ။</p><p> </p><p>ခက္တာက ေသြးေပလို႔မို႕လည္း အက်ႌကိုလဲမပစ္သာပါဘူး။ လဲစရာလည္း မေပးပါဘူး။ အဲဒီ ပါေဂ်ာင္ေဒသဆိုတာက တရုတ္ျမန္မာ နယ္စပ္ ေကအိုင္ေအ ဌာနခ်ဳပ္ လိုင္စင္ စခန္းနဲ႔ တဆက္တည္း အျမင့္ေပ ခုနွစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိတာမို႔ ေဆာင္းမွာ အရိုးကြဲေအာင္ ေအးစက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေစာင္မရွိပဲ (တခါတရံ ေစာင္ပါးေလး တထည္ ၂ေယာက္မွ်) ေျမေပၚ လွဲအိ္ပ္ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖို႔ ေသြးဘယ္လို ရြဲေနေပမယ့္ အဲဒီအက်ႌကို မပစ္နိုင္ပါဘူး။ အနည္းဆံုး ေလးထပ္ေလာက္ ထပ္၀တ္ထားတာေတာင္ အေဆာက္အဦး ထရံႀကဲႀကဲၾကားက တိုက္လာတဲ့ ေတာင္ေပၚေဆာင္းေလေၾကာင့္ ရိုက္ထားတဲ့ ဒဏ္ေတြက အရိုးကြဲေအာင္ ေအးျမလွပါတယ္။</p><p> </p><p>ေနာက္ၿပီးေတာ့ စၿပီး ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားကတည္းက တခါမွ ေရခ်ိဴးခြင့္လည္း မေပးသလို၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘက္ကလည္း ထပ္အသားနာခံျပီး ေရခ်ိဴးခြင့္ ေတာင္းဆိုဘို႔ဆိုတာ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မရွိပါဘူ။ ဒါေၾကာင့္ အ၀တ္အစားေတြမွာ ေသြးေတြကေျခာက္ျပီး ခ်ပ္ေခါက္ႀကီး ျဖစ္တဲ႕ေနရာ၊ ဆီးနံ၊ ေသြးနံ႔နဲ႔ ဖုန္မွဳန္႔တို႔ လိမ္းက်ံေနခဲ႕တာ လနဲ႕ခ်ီၿပီး ၾကာလာတာတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္ေပၚမွာ ဘယ္အခ်ိန္က စတင္ ေပါက္ဖြါးခဲ့တယ္လို႔ မသိႏိုင္တဲ့ သန္းဂ်ီးမလို႔ ေခၚတဲ့ ကိုယ္သန္းေတြနဲ႔ အေဆြခင္ပြန္း ဖြဲ႔မိၾကပါေတာ႕တယ္။</p><p> </p><p>အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကုိယ္မွာ ခုလို ကိုယ္သန္းေတြရွိေနတာကို ဘယ္အခ်ိန္က စ သတိထားမိ ဘယ္သူက စ သတိထားမိတယ္ဆိုတာ မွတ္မွတ္သားသား ရွိသင္႕ပါလ်က္ မရွိတာကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က ဘယ္အခ်ိန္ ေခၚၿပီး ရိုက္စစ္ဦးမလဲ။ ေလွ်ာ႕ခ္တိုက္ၿပီး အစစ္ခံရ ဦးမလဲ။ မီးျမိဳက္ခံရဦးမလဲ ဆိုတာကို ေန႔ေန႔ညည လန္႔ေနရလို႔ပါ။ အစစ္ မခံရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ သူတို႔ခိုင္းတဲ့ အလုပ္ၾကမ္းေတြကို ကြ်ဲလို ႏြားလို လုပ္ရတဲ့ ကြ်န္တပိုင္း ျဖစ္ေနတာမို႔ သတိမထားမိၾကတာပါ။</p><p> </p><p>အဲေနာက္ေတာ့ တေယာက္ေသာသူက စၿပီး သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ သန္းေတြ ရွိေနတယ္လို႔ စေၾကညာလိုက္ၿပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အလုပ္နားတဲ့ အခ်ိန္ အက်ႌေတြကို တလြာခ်င္း ခၽြတ္ၿပီး ေသခ်ာ စစ္ၾကည့္ေသာအခါမွာေတာ့ အက်ႌရဲ႕ ခ်ဴပ္ရိုးေၾကာင္းေတြ ၾကားမွ ခိုေအာင္းေနတဲ့ (အထူးသျဖင့္ ဂ်ိဴင္းနဲ႔ လက္ျပင္ အဆက္ ခ်ဳပ္ရိုးေတြၾကား) သန္းျဖဴျဖဴႀကီးေတြကို ေတြရပါတယ္။</p><p> </p><p>လူ႕စိတ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ဆန္းတယ္ခင္ဗ်။ ဒီ ကိုယ္သန္းႀကီးေတြကို စေတြ႔ေတာ့ ဒါဟာအင္မတန္ လန္႔စရာ ေကာင္းတဲ့ကိစၥကို အႏၱရာယ္လို႔မျမင္ပဲ ငါ့အေမႀကီး (အဖြါး) ေျပာတဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္လို ေခတ္ပ်က္ကာလမ်ိဳးမွာမွ ႀကံဳရတဲ့ သန္းဂ်ီးမႀကီးေတြ ကိုယ္တိုင္ ငါ့ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ကိုယ္ကပ္ေနပါေပါ့လား ဆိုၿပီး ႀကိတ္၀မ္းသာမိေနေသးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး ညလည္း ေရာက္ေရာ သတၱိျပေတာ့တယ္ဗ်ာ။ ခက္တာက ညဘက္ မခံမရပ္ နိုင္ေအာင္ ဒင္းတို႕က ကိုက္ေပမယ္႔ ေစာေစာက ေျပာခဲ႕သလို လက္ျပန္ႀကိဳးက တုပ္ထားတဲ့အျပင္ နည္းနည္းေလး လွဳပ္ခ်င္လြန္႔ၿပီဆိုရင္ ခြင့္ျပဳခ်က္ အရင္ေတာင္းရတာမို႕ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္း အလိုက္နဲ႔ ေျပာရရင္ ယားေတာ့ယားတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မကုတ္နဲ႔ လို႔ပဲ ဆိုသလို ျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>အမွန္ေတာ့ ညည ကြ်န္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းစံ ရဲေဘာ္တခ်ိဴ႕ဟာ ခြင့္ျပဳခ်က္ မေတာင္းဘဲ လူးတယ္ လြန္႔တယ္ဆိုတဲ႕ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ မနက္မနက္ တုတ္ခ်က္ ထိခံေနရတာ ေတာ္တာ္ၾကာေနပါၿပီ။ အရိုက္သာ ခံေနရတယ္ ကိုယ္ဖာသာ လူးမိလြန္႔မိသလား မသိရဘဲ အသလြတ္ အႏြာခံေနရတာက ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ ခင္ဗ်။ မနက္က် စာရင္းက ထြက္လာၿပီ လူးတယ္လြန္႔တယ္တဲ့။ ေနာက္မွ အေျဖက ေပၚေတာ့တာကိုးဗ်။ ဒီေကာင္ႀကီးေတြ အက်ႌ အတြင္းထဲမွာ ကိုက္ေနတာဆိုေတာ့ လူးေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ လြန္႔ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>လူစိတ္ဟာ အင္မတန္ ဆန္းသဗ်။ ပထမဆုံး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ေပၚမွာ ဒီကိုယ္သန္းႀကီးေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ စသိတဲ့ ညကိုမွာေတာ့ ညအိပ္ဘို႔ ေခါင္းခ်ၿပီး မိနစ္အတြင္းမွာပဲ အက်ႌအထပ္ထပ္ အတြင္းက ကိုယ္ခႏၶာမွာ မႀကံဳစဖူး ထူးထူးျခားျခား ယားလာပါေတာ႕တယ္။ သန္းဂ်ီးမ တပ္ဖြဲ႔ဟာ တညတာ စစ္ဆင္ေရး စတင္ဘို႔အတြက္ တပ္ခ်ီ တပ္ေျပာင္းေတြ လုပ္ေနပံု ရပါတယ္ဗ်။ သိတဲ့အတိုင္း ေျခေထာက္ ၂ ေခ်ာင္းကလည္း သံႀကိဳးကြင္းထဲမွာ။ လက္ ၂ ဖက္ကိို ေက်ာေနာက္ပို႔ၿပီး လက္ေကာက္၀တ္ကေန ပူးတုပ္ထားတာမို႔ လွဲခ်လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ လူက ပံုစံအရကို မလူးမလြန္႔ နိုင္ေတာ႕ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဘူတာရံုမွာ ေျခေလးေခ်ာင္းလံုးကို ပူးတုပ္ထားတဲ့ ၀က္ေတြ ပံုစံပါပဲဗ်ာ။ မ်က္ေစ့ကိုလည္း ပိတ္စနဲ႔ အၿမဲတင္းေနေအာင္ ခ်ည္ထားတာဆိုေတာ့ နားကို အၿမဲစြင့္ထားတဲ့ အေလ့က ရွိေနသဗ်။ ဘယ္သူ႔ေခၚထုတ္ သြားၿပီလဲ။ ဘယ္သူ ၀င္လာျပန္ၿပီလဲ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ညဘက္ေတြမွာ ေခၚၿပီး စစ္ေဆးတာကိုးဗ်။ ဘယ္သူေတာ့ျဖင့္ စစ္ရင္း လက္လြန္သြားလို႔ ျပန္မလာနိုင္ေတာ့ဘူး စသည္ျဖင့္ေပါ့ … ဆိုေတာ့ နားကေတာ့ စြပ္စြင့္ထားရတယ္။ ဘ၀က။</p><p> </p><p>ေျပာရင္ေတာ့ ပိုလြန္းတယ္ ေျပာၾကမွာပဲ။ တကယ္ပါဗ်ာ ေနာက္ အာရံုစိုက္ထားတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ အဲဒီ ကိုေရႊသန္းဂ်ီးမ တပ္ဖြဲ႕ အထဲမွာ ေျပးလြား လွဳပ္ရွားတဲ့ အသံကို နားထဲမွာ တခါတခါ ၾကားရသဗ်။ အေရျပားေပၚမွာ ေျပးေနရင္လည္း သိေနသဗ်။ ကိုက္တာကေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ ေတာ့ဗ်ာ။</p><p> </p><p>သူတို႔ေတြကလည္း သိပံုရတယ္ဗ်။ ခုငါတို႔ ေသြးစုတ္ေနတဲ့ လဒေတြဟာ ငါတို႔ကို ဘာမွ မတုံ႔ျပန္နိုင္တဲ့ ေကာင္ေတြလို႔ ေကာင္းေကာင္း သိေနပံုရတယ္ဗ်။ အဲဒီေတာ့ ညေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးဟာ သူတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေပ်ာ္ပြဲစားရံုႀကီးေတြ ျဖစ္သြားေတာ့တာမို႔ တညလံုး စိတ္ႀကိဳက္ ပြဲေတာ္ တည္ၾကပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ သန္းေတြကပ္ေနတာ စသိတဲ့ ညကေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ။ အရင္ကနဲ႔ မတူေအာင္ယား။ မတူေအာင္ နာေတာ့ကိုး။ အဲဒီေတာ့ လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ထားေတာ့ ဘာမွလုပ္မရေပမယ့္ နည္းနည္းေလး သက္သာလို သက္သာျငား လူးၾကည့္ လြန္႔ၾကည့္ခ်င္တဲ့စိတ္က ဘယ္လိုမွ တားမရဘူး ခင္ဗ်။</p><p> </p><p> ယားေနတာကို အာရံုစိုက္ၿပီး ေျမႀကီးနဲ႔ ႀကိတ္သတ္ဖို႔ လုပ္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ။ တညလံုးဟာ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ နည္းနည္း လွဳပ္ပါရေစဗ် ဆိုတာခ်ည္း ျဖစ္ကုန္တာေပါ႕။ ခက္တာက အကုန္လံုးက ကုပ္ခ်င္ လွဳပ္ခ်င္တဲ့ လူေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနသလို ကုပ္ဖို႔အေရး ခြင့္ျပဳခ်က္ ရဘို႔ကလည္း အလြန္ အေရးႀကီးတာကိုး ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ နည္းနည္း လွဳပ္ပါရေစဗ် လို႔ေျပာေပမယ့္ လွဳပ္လို႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ က်ဘို႔ ေစာင့္ရတာက တခါ တခါ တကမၻာေလာက္ ၾကာေနသလိုပဲ။ ကိုယ့္အလွည့္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး ေနာက္က တစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ္လည္း ကုတ္ပါရေစ ျဖစ္လာျပန္ေရာ။ သိတဲ့အတိုင္းဗ်ာ တာ၀န္က်တဲ့ အေစာင့္ဆိုတာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုး။ အဲဒီေတာ့ ေနာက္ဆံုးရလဒ္ကေတာ့ မနက္လင္းလို႔ ကြင္းထဲမွာလည္း တန္းစီေရာ ဘာမွ ေျပာမေနနဲ႔ အေစာင့္က်တဲ့ လူအားလံုးက တုတ္ကိုယ္စီနဲ႔ ေစာင္႕ေနေတာ့တာေပါ့။ ညက လွဳပ္တဲ့လူ မလွဳပ္တဲ့လူ ခြဲမေနေတာ့ဘူးေလ အားလံုးေျမႀကီးေပၚ ၀မ္းယားေမွာက္ထားေစ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ အ၀ စားရေတာ့တာေပါ့ ဗ်။</p><p> </p><p>အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘ၀မွာ ကြ်န္တာ္တို႔ကို ဖမ္းထားၿပီး မၾကာခဏ အႀကီးအက်ယ္ နွိပ္စက္ေနတဲ့ ငရဲသားေတြရဲ႕ ရန္ထက္၊ ေနာက္ ရန္သူေတာ္အသစ္ သန္းဂ်ီးမေတြကို ပိုၿပီး ထိန္႔လန္႔လာပါေတာ့တယ္။ ညတိုင္း ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာ လူးခြင့္ ေတာင္းရပါ့မလဲ ဆိုတာမ်ိဳးကိုခ်ည္း ေခ်ာင္းေနရတာကိုး။ သန္းဂ်ီးမေတြကလည္း လည္တယ္ဗ်။ ညဆို သူတို႔ ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ ေနရာကေန လက္ေမာင္းတေလ်ာက္ ဆင္းလာၿပီး လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ ထားတဲ့ လက္ေကာက္၀တ္က ႀကိဳးခ်ည္ထားတဲ့ ေနရာတ၀ိုက္ကို ဆင္းလာၿပီး ကိုက္တတ္သဗ်။ တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ ညမလွဳပ္ပဲလည္း မေနနိုင္ မနက္က်ေတာ့မွ ရိုက္ပါေစေတာ့ ဆိုၿပီးလႈပ္ရာက အရိုက္ခံရတာ ၾကာလာေတာ့ ဒီသန္းဂ်ီးမေတြ ရန္က လြတ္ဘို႔အေရးဟာ တို႔တာ၀န္ အေရးတပါး ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့ ဗ်ာ။</p><p> </p><p>ပထမဆံုး စစ္ဆင္ေရး ကေတာ့ အျပင္မွာ အလုပ္ေတြ ထြက္လုပ္ရာက အျပန္ ေထာင္ေရွ႕ကြင္းထဲ ခဏထိုင္ လူေရတြက္ခ်ိန္မွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး အက်ႌ အထပ္ထပ္ကို ခြ်တ္ၿပီး ေအာက္ဆံုးထပ္ကို ထားၿပီး က်န္အထပ္ေတြကို ျပန္၀တ္ၿပီး (ျပန္မ၀တ္လို႔ကလည္း မျဖစ္ဘူး တခါတေလဆို ေရခဲေအာင္ ေအးတဲ့ ေနရာကိုး) ေတာ့ ရတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ အဲဒီအက်ႌရဲ႕ ခ်ဴပ္ရိုးေၾကာင္းေတြအတိုင္း ခိုေအာင္းေနတဲ့ ရန္သူေတာ္ သန္းဂ်ီးမေတြကို လက္စားေခ်ၾကပါေတာ႕တယ္။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အက်ႌေတြက စစ္ေရာင္ေတြမို႔ စစ္စိမ္းေရာင္ အက်ႌခ်ဳပ္ရိုးၾကားမွာ ခိုေနတဲ့ ဒင္းတို႔ကိုရွာရတာ ဘယ္ခက္လိမ့္မလဲဗ်ာ။ ဒီျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ဆန္႔ေစ့ႀကီးေတြလို ကပ္ေနတဲ့ဟာ။ အမယ္ တကယ္လိုက္ရွာၿပီး ရွင္းေနၿပီဆိုတာ သိေတာ့ ဒင္းတို႔ကလည္း ေျပးခ်င္တယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ရလိမ့္မလဲဗ်ာ ညေပါင္းမ်ားစြာ အညိွဳးႀကီး ညိွဳးထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လက္က လြတ္ေအာင္ မေျပးနိုင္ၾကပါဘူး။ အတုံးအရုံးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ္႕ခက္တာက သူတို႔ကို ကုန္စင္သြားေအာင္ ရွာဘို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ မရွိတာပဲဗ်။ ၿပီးေတာ့ ေန႔စဥ္ကလည္း မရွာနိုင္တာေတာ့ အရင္လိုပဲ ေန႔က် အေစာင့္နဲ႔ စစ္ေၾကာေရး ျပဳသမွ်ႏုၾကရၿပီး ညညမွာေတာ့ ဒင္းတို႔ျပဳသမွ် ႏုရတဲ့ ဘ၀မွာပဲ စင္းခံခဲ့ရသဗ်။</p><p> </p><p>အဲဒီလို စင္းခံေနရတဲ့ ဘ၀ကေန တေယာက္ေသာသူက သူ႔ အေတြ႕အၾကံဳတခု ေ၀ငွလာသဗ်။ အဲဒါ ကေတာ့ ညအိပ္ယာ၀င္ခါနီး လက္ျပန္ႀကိဳး ခ်ည္ကာနီးမွာ အတြင္းဆုံးက အက်ႌကို ခြ်တ္ၿပီး အေပၚဆံုးကို ေျပာင္းၿပီး ၀တ္တဲ့နည္း ခင္ဗ်။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီသန္းဂ်ီးမေတြက ေအာက္ဆံုးက အက်ႌမွာ တြယ္ကပ္ ေနတတ္ထာဆိုေတာ့ ဒီဟာကို အေပၚဆံုးထပ္ကို ေျပာင္း၀တ္လိုက္ၿပီးေတာ့ မ်က္စိလည္ေအာင္ လုပ္တဲ့စိတ္ကူးျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း လုပ္ၾကည့္တဲ့အခါ ဟုတ္သဗ်။ ညဦးပိုင္းမွာေတာ့ နည္းနညး္သက္သာသလိုလို ျဖစ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အတိုးခ်ၿပီး အျပတ္အသတ္ ႏႊာပါေတာ့တယ္။ ငါတို႔ကို မလိမ့္တပတ္နဲ႔ လုပ္တဲ့ ေကာင္ေတြဆိုၿပီး တကယ္ႏႊာတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ခံစား ရသဗ်။ ဒီေတာ့ ေနႏွင့္ဦးေပါ့ကြာ ဆိုၿပီး ႀကိတ္ၿပီး ႀကိမ္း၀ါးေနခဲ့ရတာေပါ့ ခင္ဗ်ာ။</p><p> </p><p>ဒီလိုနဲ႕ ေဆာင္းတြင္းႀကီး တတြင္းလံုးမွာ ေရခဲေတြ လႊမ္းတဲ့ေဆာင္း၊ အရိုက္ၾကမ္း အျဖတ္အေတာက္ ၾကမ္းတဲ့ စစ္ေၾကာေရးနဲ႔ ေသြးအစုပ္ၾကမ္းတဲ့ သန္းဂ်ီးမတို႔နဲ႔ လံုးေထြးရင္း ရက္စက္အမွဳအေပါင္း သရဖူေဆာင္းေတာ့သည္ ဆိုသလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထဲက ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕ မေၾကြသင့္ဘဲ၊ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရၿပီး ေဆာင္းအလြန္ ႏွင္းခဲေပ်ာ္ခိ်န္ ေရာက္လာပါတယ္။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း ငရဲမွာ နည္းနည္း အသားက်လာပါတယ္။ တရက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းသားေတြထဲမွာ တန္းစီး တာ၀န္ယူထားရတဲ့ ကသာက ကိုျမင့္သိန္းက အရဲ႕စြန္႔ၿပီး အထူးအေရးႀကီးတဲ့ စီမံကိန္းတခုကို လံုျခံဳေရး ယူထားတဲ့ တာ၀န္ခံကတဆင့္ တင္ျပလိုက္ပါသဗ်။</p><p> </p><p>အဲဒါကေတာ့ ခုလို ႏွင္းေတြေပ်ာ္လို႔ ေထာင္ကုန္းက ဆင္းတဲ့ ေတာင္ၾကား စမ္းေခ်ာင္းေလး ေပၚလာတဲ့ ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ကို ေရခ်ိဳးခြင့္ျပဳဘို႔နဲ႔ အ၀တ္ေတြကိုလည္း ေရေႏြးနဲ႔ စိမ္ၿပီး ျပဳတ္ေလ်ာ္ခြင့္ ေပးဘို႔ျဖစ္ပါတယ္။</p><p> </p><p>အဲဒီခ်ိန္က ကြ်န္တာ္တို႕အားလံုး ေရမခ်ိဴးရတာ ေလးလ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေစာင့္အၾကပ္ စံုလင္စြာနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ မ်ားစြာနဲ႔ ေရခ်ပြဲ အခမ္းအနား လုပ္ျဖစ္ပါေတာ႕တယ္။ အခ်ိန္က မနက္ ၁၀ နာရီေလာက္ ေနထြက္ခ်ိန္ေလာက္မွာ စျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေထာင္ကုန္းနဲ႔ အာသံကုန္း ႏွစ္ခုၾကားမွာ ႏွင္းေပ်ာ္ခ်ိန္ဆို ေျခက်င္း၀တ္ေလာက္ နက္ျပီး ေလးေပေလာက္ က်ယ္တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလး ရွိသဗ်။ အာသံကုန္းလို႔ ေခၚရတာကေတာ့ ေကအိုင္ေအတပ္မွာ စစ္သင္တန္းလာယူတဲ့ အိႏၵိယနိုင္ငံ အာသံျပည္ကလာတဲ့ သူပုန္ေတြထဲက စစ္စည္းကမ္း မလိုက္နာတဲ့ စစ္သားတခ်ိဳ႕ကို ေခါင္းျဖတ္ သတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကုန္းျဖစ္လို႕ပါ။</p><p> </p><p>ေနာင္ အဲဒီ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာပဲ ၁၉၉၂ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ရက္ ညေန ေလးနာရီေလာက္မွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ အပါအ၀င္ ေတာ္လွန္ေရး ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ ၁၅ ဦးကို တခ်ိန္တည္း အမိန္႔ထုတ္ ေခါင္းျဖတ္ သတ္္ခံခဲ့ရတာလည္း အဲဒီကုန္းေပၚမွာ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။</p><p> </p><p>ပထမဦးစြာ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဲဒီစမး္ေခ်ာင္းေလးကို လူတေယာက္လွဲၿပီး စိမ္လို႔ရေအာင္ ျပဳျပင္ရပါတယ္။ တဖြဲ႔ကေတာ့ မိုးျဗဲဒယ္ႀကီး တလံုးထဲ ေရျဖည့္ၿပီးေတာ့ ေက်ာက္တံုးသံုးတံုးကို ဖိုခေနာက္ဆိုင္ၿပီး ထင္းမီးဖိုႀကီးတခု တည္ပါတယ္။ အဲဒီမိုးျဗဲဒယ္ႀကီး ပြက္လာတာကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္တာ္တို႔အားလံုးဟာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္လွဳပ္ရွားေနၾကပါတယ္။ ေရေတြ ကြ်က္ကြ်က္ဆူလာတဲ႕အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သန္း ႏွိမ္နင္းေရး စီမံကိန္းႀကီးကို စတင္ပါေတာ့တယ္။</p><p> </p><p>ပထမဆံုး ေရခ်ိဳးမယ့္ တသုတ္ခြဲလိုက္ၿပီး သူတို႔ အားလံုးရဲ႕ အ၀တ္ေတြ အားလံုးကို ခြ်တ္ၿပီး အေငြ႕တေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ ေရေတြထဲကို ပစ္ထည္႕လိုက္ၾကၿပီး ၀ါးလံုရွည္နဲ႔ ထိုးႏွစ္လိုက္ပါတယ္။ အားလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကလည္း စိတ္၀င္စားစြာနဲ႔ ဒယ္အိုး ေရမ်က္နွာျပင္ကို စိုက္ၾကည္ေနလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ တထည္ ပစ္လိုက္တာနဲ႕ ေရျပင္ေပၚကို တက္လာလိုက္တဲ့ သန္းဂ်ီးမေဖြးေဖြးႀကီးဗ်ာ။ ေဖြးကနဲ ေဖြးကနဲ ေရျပင္ေပၚ တက္လာလိုက္တာ။ ေနာက္ဆံုး ညစ္မဲေနတဲ႕ ဒယ္အိုး ေရမ်က္ႏွာျပင္တခုလံုးမွာ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ သန္းဂ်ီးမေတြနဲ႔ အျပည့္ ဖံုးသြားလိုက္တာ ေရမဲညစ္ညစ္ေတြေတာင္ ေပ်ာက္သြားတဲ့ အထိပါပဲ။</p><p> </p><p>ကြ်န္ေတာ္တို႔ အကုသိုလ္ကလည္း မေသးလွဘူး ခင္ဗ်။ ဒီေလာက္ ဘယ္ေန႔ ထုတ္ရိုက္လို႔ ေသမလဲဆိုတာကို တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ ဒီသန္းဂ်ီးမေတြက အကုန္ၾကြသြားတာကို အားရပါးရ အရသာခံၿပီး ၾကည္႕ေနၾကေသး တယ္ခင္ဗ်။ ေျပာရရင္ေတာ့ သူတို႔ ေပးထားတဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသးဘဲကိုးဗ်။ အဲဒီေန႔ ညမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ သန္းဂ်ီးမေတြရဲ႕ ေဘးရန္က လြတ္ေျမာက္ၿပီး ေအးေးအခ်မး္ခ်မ္း အိပ္စက္ရပါေတာ႕တယ္။</p><p> </p><p>ဒါေပမယ့္ သိပ္ေတာ့ မၾကာပါဘူး ဒင္းတို႔ အတိုးခ် ႏွိပ္စက္တဲ့ ဒဏ္ကို ျပန္ခံရျပန္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရခ်ခြင့္ရတဲ့ေန႔က ႏွိပ္စက္ထားလို႔ မထနိုင္တဲ႕လူေတြ ေလာေလာလတ္လတ္ လက္ေျချပတ္ထားတဲ့ ဒဏ္နဲ႕ ေရလံုး၀ ထိလို မရတဲ့ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕က ေထာင္တြင္းေဆာင္မွာ က်န္ခဲ႕တာမို႔ သူတို႔ အ၀တ္အစားေတြမွာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိပ္တဲ့ ေနရာခင္းတို႔ ေစာင္တို႕မွာ အသက္ဆက္ရွင္သန္ေနတဲ႔ သန္းဂ်ီးမတို႔ဟာ သန္းဂ်ီးမမ်ိဳးႏြယ္ မတိမ္ေကာေရးအတြက္ သံ၀ါသအမွဳကို အရင္ကထက္ ႏွစ္ဆအတိုးခ်ၿပီး လုပ္အားျပၾကပံုရပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ မ်ဴိးဆက္ေတြ ျပန္႔ပြါးၿပီး ကုတ္ပါရေစ ဘ၀။ လူးပါလြန္႔ ပါရေစ ဘ၀ကို ျပန္က်ေရာက္ရျပန္ပါတယ္။</p><p> </p><p>ဒီလိုနဲ႔ သန္းဂ်ီးမ စစ္ဆင္ေရးတခုကို ဆင္ႏြဲဘို႔ အခြင့္ ေလ်ာက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ န၀တ ေခတ္ဦး ၿမိဳ႕ျပစီမံကိန္း ေတြမွာ စစ္တပ္နဲ႕ေပါင္းၿပီး သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြ ျဖစ္ဘို႕ အလုအယက္ စီးပြါးရွာေနၾကတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ အပါအ၀င္ ကံထူးသူ ငမိုက္သား တသိုက္ကေတာ့ သန္းၾကြယ္ သူေဌးေတြ ဘ၀ကေန လြတ္ဘို႔ အသည္း အသန္ႀကိဳးစား ေနခဲ့ၾကရသဗ်။</p><p> </p><p>မွတ္မွတ္ရရ သန္းဂ်ီးမေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ ခင္းခဲ့တဲ့ စစ္ပြဲကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘက္ကေန တဖက္သက္ ရပ္စဲလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ေစာေစာကေျပာသလို ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဘ၀တူ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕ ကြက္ျမက္ ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္ပို္င္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။</p><p> </p><p><span> </span></p><p><span>ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဇက္ေပၚကို တကယ္ဓါး၀ဲခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအရ တိရိစၦာန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္႕အသက္ ေသမွာေတာ ေၾကာက္ရွာမွာပဲလို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာမိလာတာလည္း ပါသလို၊ ေန႔စဥ္အလုပ္ခြင္ ထင္းထမ္း၊ ထင္းျဖတ္၊ ေက်ာက္ထု၊ ေက်ာက္သယ္ လုပ္ၾကရတိုင္း ရဲေဘာ္ေတြ ကြက္ျမက္ခံခဲ့ရတဲ့ အာသံကုန္း (ေနာင္အခါ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကုန္း) ေဘးက ေန႔စဥ္ျဖတ္သြားလာရင္း စဥ္းစားမိတဲ့ အခ်က္တခုရွိပါတယ္။ </span></p><p> </p><p>ဗုဒၶ က်မ္းဂန္တခုမွာ ရဟန္းႀကီးတပါးဟာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခ်ိန္မွာ မိမိရဲ႕ သကၤန္းကို စြဲလန္းမိခဲ့လို႔ သကၤန္းမွာ ကပ္ညိျပီး သန္းဂ်ီမ ျဖစ္ရရွာတဲ့ ဇာတကရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို မ်ားေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မွာ စိတ္မွာစြဲ သြားခဲ့ေသာ္ဆိုတဲ့ အေတြးတခု ရလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒီလိုအေတြးကို အခ်င္းခ်င္း ေ၀ငွၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိုးျဗဲဒယ္စစ္ဆင္ေရးကို တဖက္သတ္ရပ္ဆိုင္းၿပီး သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြ ဘ၀မွာပဲ လူးရင္း လြန္႔ရင္း ၾကိတ္ခံၾကတာ ေႏြ .. တေႏြကုန္လို႔၊ မိုးကူးၿပီး မိုးသည္း ညတညမွာ ပါေဂ်ာင္စခန္းက စြန္႔ခြါ ထြက္ေျပးခဲ့တဲ့တိုင္ ေအာင္ပါပဲ။</p><p> </p><p>ေနာက္ဆံုး အလင္း၀င္ဘ၀နဲ႔ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႕က ေပးတဲ႕ အ၀တ္အစားသစ္ေတြကို ေျပာင္းလဲခြင့္ ရခ်ိန္မွာ သန္းဂ်ီးမေတြနဲ႔ ကတၱီပါ လမ္းခြဲေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အမွန္ေတာ့ ကိုခင္၀မ္းရဲ႕ ႏုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးနဲ႔ ႏုတ္ဆက္ခ်င္ေပမယ့္ သန္းဂ်ီးမဆိုတာ႕လည္း အနုပညာေတြဘာေတြ နားလည္ ခံစားနိုင္မွာမဟုတ္ေတာ့ မဆိုျပျဖစ္ခဲ့ ေတာ႕ပါဘူး။</p><p> </p><p>တကယ္တြက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီအိမ္မက္ဆိုးႀကီး မက္ခဲ့တဲ့ သန္းၾကြယ္ သူေဌးဘ၀ဟာ ခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ တင္းတင္း ျပည့္ျမည္ခဲ့ပါၿပီ။ လာမယ့္ ၂၀၁၂ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႕မွာ ႏိုင္ငံေတာ္လွန္ေရး တခုအတြက္ မြန္ျမတ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ စြန္႔လႊတ္ စြန္႔စားမယ္ဆိုၿပီး ထြက္လာခဲ့တဲ့ အထက္ဗမာျပည္က ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ အပါအ၀င္ ရဲေဘာ္ေတြ ကြက္ျမက္ခံခဲ႕ရတာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္တင္းျပည္႕ခဲ႕ပါၿပီ။</p><p> </p><p>နိဒါန္းမွာ ေဖၚျပခဲ့သလို ဆရာမခက္မာရဲ႕ သန္းေတြအေၾကာင္း ဖတ္ရတဲ႕အခါ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာက ကိုယ္ေပၚမွာ ညေပါင္းမ်ားစြာ သန္းဂ်ီးမေတြ တြားသြားခဲ႕တဲ့ ေနရာေတြက ယားလာပါတယ္။ အခုတခါ ယားလာတာကေတာ့ သန္းဂ်ီးမေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။</p><p> </p><p><span>ႏိုင္ငံအတြက္ စြန္႔လႊတ္ရင္း အသက္ေပးခဲ့ရတဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ အပါအ၀င္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ရဲေဘာ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ထဲမွာ ကိုယ္တိုင္လည္း သားေကာင္တစ္ဦးအျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့ပါလ်က္နဲ႕ ေနွာင္းလူတို႔ သိဘို႔ တစိုးတစိမွ မတို႔ မထိခဲ႕ပဲ၊ ေရငံုေနခဲ့တဲ့ မိမိကိုယ္ မိမိၾကည့္မိတဲ့ အခါ အျပစ္မကင္းသလို ခံစားရတဲ့ စိတ္က တရြရြ ကိုယ္ေပၚ ေျပးလြားေနတာမို႔ တခါက တရြရြ ေျပးလႊားခဲ့ဘူးတဲ့ သန္းဂ်ီးမေတြ အေၾကာင္းကို ခုလို ခ်ေရးမိတာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ၀န္ခံခ်က္ ေပးပါတယ္။</span></p><p> </p><p>တကယ္ေတာ့လည္း အစ မထင္ သံသရာအစဥ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခႏၶာမွာ ကပ္ညွိ လိုက္ပါ တြားသြားေနတဲ့ သာမာန္မ်က္စိနဲ႔ မျမင္သာတဲ႕ သန္းဂ်ီးမေတြက အခ်ိန္တိုင္းမွာ လိုက္ပါ ေျပးလြား ကိုက္ဖဲ့ ေသြးစုတ္ေနခဲ့တာက …</p><p>ဘ၀မ်ားစြာ၊</p><p>ႏွစ္မ်ားစြာ၊</p><p>လမ်ားစြာ၊</p><p>ရက္မ်ားစြာ၊</p><p>နာရီမ်ားစြာ ။</p><p>မိနစ္မ်ားစြာ၊ စကၠန္႔မ်ားစြာ မဟုတ္ပါလားခင္ဗ်ာ။</p><p> </p><p>(ပါေဂ်ာင္ေဒသတြင္ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္မ်ားသို႔ ဦးညြတ္လ်က္)</p><p><br /></p><p>ပန္းခ်ီထိန္လင္း</p></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_7795.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-1294616459970858807Mon, 30 Jan 2012 06:01:00 +00002012-01-30T14:32:21.436+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/426576_1778631842979_1754885806_888082_2076972002_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးအၿပီး ေနာက္တႏွစ္ ၁၉၉၃ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ၊ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကို ေလးစားခ်စ္ခင္တဲ့ ရဲေဘာ္မ်ားနဲ႔ သူ႔မိသားစုေတြက မႏၱေလးမွာ ႏွစ္လည္ဆြမ္းေကြ်းခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေငြေႀကးအကူအညီေပးဖို႔ ပိုက္ဆံေကာက္ႀကပါတယ္။ အကြက္ေၿခာင္းေနတဲ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း “ ဟာ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈအတြက္ တကယ္တန္ဘိုးရိွတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ က်ဆံုးသြားတာ ဝမ္းနည္းစရာပဲ၊ ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ သူ႔ရဲ႕ ရုပ္ထုကို ထုေပးရမယ္” လို႔ေၿပာဆိုၿပီး သူတို႔ကလည္း ေငြေႀကးထည့္ခ်င္သလိုလို လုပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက “ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြဟာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ အားနည္းခ်က္ကို အသံုးခ်ၿပီး သပ္လွ်ိဳၿဖိဳခြဲ အပုပ္ခ်ေတာ့မယ္” ဆိုတာကို ရုတ္ခ်ည္းနားလည္လိုက္ႀကပါတယ္။ သူတို႔တေတြေၿပာခဲ့တာရွင္းရွင္းေလးပါ။ <span>“ စစ္ေထာက္လွမ္ေရးေတြ ေႀကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ေတာခိုႀကတယ္။ မၿဖစ္သင့္တာေတြၿဖစ္ခဲ့ ႀကံဳခဲ့ႀကတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ရွင္တို႔ေႀကာင့္ၿဖစ္တာၿဖစ္တယ္” လို႔ ဆိုခဲ့ႀကပါတယ္။ ေၿပာခ်င္တာက ကိုယ့္ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို ကိုယ့္ဘာသာနာမည္ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ၊ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းက စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြေပးတဲ့အကူအညီကိုယူၿပီး လုပ္လို႔ရပါတယ္။</span> ၿပည္တြင္းေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းကို မသိတဲ့တခ်ိဳ႕ေသာ ( လက္ခ်ိဳးေရ လို႔ရတဲ့) သူတခ်ိဳ႕က “ ရန္သူ႔လူေတြဟာ သမိုင္းကို ေၿဗာင္းၿပန္လွန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္” ဆိုတေသြးရူးေသြးတန္း စကားေတြကို လႈံ႕ေဆာ္ႀကည့္ပါတယ္။ ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈႀကီးကို နဂိုကတည္းက ဘယ္သူမွန္တယ္။ ဘယ္သူမွားတယ္ ဆိုတာ သမိုင္းက ဆံုးၿဖတ္ၿပီးသားပါ။ ဥာဏ္ရိွတဲ့သူေတြက ဒီ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္လူသတ္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္အၿပစ္ႀကီးတယ္ ဆိုတာသိလို႔ ၿငိမ္သက္ေနႀကတယ္။ လက္ဝင္မလွ်ိဳႀကဘူး။ ဥာဏ္မမွီတဲ့သူေတြသာ အဖြဲ႔အစည္းကို ခ်စ္ဟန္ေဆာင္ၿပၿပီး လက္ဝင္ လွ်ိဳတယ္။ ေက်ာၿခင္းကပ္ႀကမယ္ ဘာညာေအာ္ေနႀကတာ။ ေက်ာၿခင္းကပ္ခ်င္သူမ်ားရဲ႕ အရည္အခ်င္းတခ်က္ေလာက္ႀကည့္ပါရေစ။ သမိုင္းဆိုးနဲ႔အတူ ေၿမၿမွဳပ္ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ </p><p><span>လူသတ္မႈမွာ အဓိကတာဝန္ရိွသူေတြက သူတို႔ကိုယ္တိုင္မေၿဖရွင္းရဲ တဲ့အခါ ABSDF ေခါင္းစဥ္ကို အကာအကြယ္ယူၿပီး ေကြ႔ဝိုက္ ေၿပာဆိုဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ရန္သူဘက္က လူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူတစုရဲ႕ ယုတ္မာမႈကို အေႀကာင္းၿပၿပီး ABSDF ကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ႀကိဳးစား ႀကတယ္။ ဒီလုပ္ရပ္ႏွစ္ခုလံုးကို က်ေနာ္တုိ႔က သတိရိွဖို႔လိုပါတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြဟာ သတၱိရိွရိွ မေၿဖရွင္းသေရြ႕ အနာဂတ္မွာ ပိုမို မဲေမွာင္တဲ့ လမ္းေႀကာင္းကိုသာေတြ႕ရလိမ္မယ္။ ေတာင္ၿပိဳေနတာ၊ လက္ဖဝါးနဲ႔ကာဖို႔ မႀကိဳးစားေစခ်င္ပါ။ </span></p><p>တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြဟာ သူတို႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕အလံေတာ္ကို သိကၡာရိွရိွလႊင့္တင္ခ်င္လို႔ ပုဂၢိဳလ္ေရးစာေတြပို႔ ေၿဖရွင္းခိုင္းေနတာ ႏွစ္ႀကာေနပါၿပီ။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခဲ့သူေတြက တာဝန္မဲ့လုပ္၊ ခံစားမႈမဲ့လုပ္ခဲ့ႀကလို႔ အခုလို အၿဖစ္ဆိုးႀကီးဟာ အၿပင္ကို ေရာက္ရိွလာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္တယ္။ ခုခ်ိန္က်မွ ဘာလို႔အရိွန္ၿပင္းၿပင္းေဖာက္ခြဲႀကသလဲဆိုရင္ အဓိက အခ်က္ (၃) ခ်က္ရိွပါလိမ့္မယ္။</p><p>(က) ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ရဲ႕ မဆင္မၿခင္ အင္တာဗ်ဴးမ်ား (ခ) ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ တို႔တေတြ က်ဆံုးခဲ့တာ အႏွစ္ (၂၀) ႀက (ဂ) ABSDF( ေၿမာက္ပိုင္း) ၿပန္လည္ဖြဲ႔စည္းတဲ့အခါ လူသတ္သမား လွဆိုင္း တို႔တေတြ ၿပန္ပါေနတယ္</p><p>စိတ္ကူးမယဥ္ေစခ်င္ပါဘူး။ အၿပစ္မဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို လည္မ်ိဳကိုခုတ္ၿဖတ္သတ္ခဲ့သူေတြဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ မၿဖစ္ႏိုင္သလို၊ သမိုင္းဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ ေနရာမွန္ကို ၿပန္ေရာက္သြားတဲ့ ကိစၥတခုပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) မွာ တာဝန္ထမ္းခဲ့ၿပီး ေႀကာက္မက္ဘြယ္အၿဖစ္ဆိုးႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က်ေတြ႕ခဲ့တဲ့ “ရဲေဘာ္ေက်ာ္ခိုင္ဝင္း” က ၂၀၀၈ ခုဝန္းက်င္မွာ စာႏွစ္ေစာင္ေရးဖြင့္ဟခဲ့တယ္။ ကာယကံရွင္ေတြက ဘာမွ အေႀကာင္းမၿပန္ခဲ့ဘူး။ ဖတ္ႀကည့္ႀကပါ မိတ္ေဆြ တို႔..</p><p> </p><p><strong>ကိုေအာင္ႏိုင္</strong></p><p> </p><p>က်ေနာ္ ေက်ာ္ခိုင္ဝင္း ပါ။ ကုိေအာင္ႏိုင္ မွတ္မိေနလိမ့္မယ္ လို႔ လံုးဝယံုႀကည္ထားပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေတာမခိုခင္ မႏၱေလး (အနကလ)၊ မိုးညွင္း (အနကလ) နဲ႔ အမရပူုရ(အနကလ) မွာ အတူတူလႈပ္ရွားခဲ့တာေတြ၊ က်ေနာ္ ေတာခိုမဲ့ညက ကိုေအာင္ႏိုင္ရယ္၊ ကိုစိုးလင္းရယ္၊ ကိုၿမင့္ေက်ာ္ရယ္ မႏၱေလးေၿမာက္ၿပင္က ကိုၿမင့္ေက်ာ္ တို႔ ဦးေလးအိမ္မွာ ေနာက္ဆံုးအိပ္ခဲ့ႀကတာကို ကိုေအာင္ႏိုင္ မွတ္မိပါလိမ့္မယ္။ ကိုေအာင္ႏိုင္ ကို က်ေနာ္အရမ္းစကားေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ေမးလဲေမးစရာရိွပါတယ္။ တတ္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ့ကို ဆက္သြယ္ေပးပါ။ ကိုေအာင္ႏိုင္ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ႀကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို၊ သူတို႔ရဲ႕ ခံစားမႈေတြကို ညွာတာေထာက္ထားစြာၿဖင့္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ရင္ဆိုင္ေၿဖရွင္းေပးပါခင္ဗ်ား။</p><p>ကိုေအာင္ႏိုင္ ေၿပာသလို၊ သူတို႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြပါဆိုရင္ ဘာလို႔ <strong>ဘိုဘို ( မိုးေက်ာ္သူ) ကို စစ္အစိုးရက ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ (၂၀) ခ်ထားရတာလဲ။ ကိုရာၿပည့္ ဘာလို႔ေထာင္ထဲမွာ အေသဆိုးနဲ႔ေသခဲ့ရတာလဲ။ ကိုေအာင္ႏိုင္ တို႔ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္အဆင့္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ အခုထိ ၿမန္မာႏိုင္ငံၿပန္လို႔မရတာလဲ။ ဖိုးေက်ာ္ ( ေၿမြေဟာက္) တို႔ ဒုကၡသည္စခန္းကို ၿပန္ေရာက္လာရတာလဲ။ ကိုရဲလင္း ဘာလို႔ ေထာင္ထဲၿပန္ေရာက္သြားရတာလဲ။ ကိုထိန္လင္း ဘာလို႔ေထာင္ထဲထည့္ခံရတာလဲ။ က်ေနာ္လည္း ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ ရိွတံုးက ခရီးထြက္တိုင္း ဘာလို႔ ေထာက္လွမ္းေရးကို သတင္းပို႔ေနရတာလဲ။</strong> ဒါေတြအားလံုးေၿပာေနရင္ ကုန္မွာလဲမဟုတ္ပါ။</p><p>ကိုေအာင္ႏိုင္ ပါးစပ္က ေၿပာေနတဲ့ စစ္အစိုးရ၊ အာဏာသိမ္းအစိုးရ၊ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္တဲ့ အစိုးရ၊ႏိုိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ႏွိပ္ကြပ္တဲ့အစိုးရေတာင္မွ ကိုေအာင္ႏိုင္တို႔လို လူသားတေယာက္အေပၚ မရက္စက္ခဲ့ပါ။ မညွင္းဆဲခဲ့ပါ။ မႏွိပ္စက္ခဲ့ပါ။ လူ႔အခြင့္အေရး မခ်ိဳးေဖာက္ခဲ့ပါဘူး။ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္၊ လည္ပင္းကို ဓါးနဲ႔ခုတ္ၿဖတ္ မစီရင္ခဲ့ပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ( မခင္ခ်ိဳဦး) က သတ္ခံကာနီး သိုယိုေတာင္းပန္တာေတာင္ ကိုယ္တံုးလံုးကို ရဲေဘာ္ေတြအားလံုးေရွ႕မွာ ခြ်တ္ၿပီး မပစ္သတ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုေက်ာ္ေဝ လို ထင္းတံုးေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး ခုတ္ၿဖတ္မသတ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဗိုက္ေပၚကို ရင္ေဘာင္ႀကမ္းတင္ၿပီး မီးမရိႈ႕ခဲ့ပါဘူး။ ဘိုဘို လိုမ်ိဳး ႏွာေခါင္းကို သံခ်ိတ္နဲ႔ခ်ိတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို မစစ္ေဆးခဲ့ပါဘူး။ စစ္ေႀကာေရးမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေရခဲေနတဲ့ လိုင္စ္ ( ပါေဂ်ာင္) လို ေနရာမ်ိဳးမွာ ေၿမႀကီးထဲကို ကိုယ္တကိုယ္လံုးၿမွဳပ္ တညလံုးေခါင္းေလးပဲေဖၚၿပီး မစစ္ေဆးခဲ့ပါဘူး။ ႏွိပ္စက္တာေတြ ေၿပာရင္ကုန္မွာ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္ ေလာဘတႀကီး နဲ႔ ကိုေအာင္ႏိုင္ကို ေတာင္းဆိုေနတာ မဟုတ္ပါ။ ေအဘီ ရဲေဘာ္ေတြ အားလံုးရဲ႕ ဂုဏ္ကို ငဲ့ညွာေသာအားၿဖင့္ မွားခဲ့ပါတယ္ လို႔ ကိုေအာင္ႏိုင္ ပါးစပ္ကေန ဝန္ခ်ေတာင္းပန္တာေလးတခုကိုပဲ အားလံုးက ႀကားခ်င္ေနႀကတာပါဗ်ာ။ <span>ဝန္ခံေပးပါ ကိုေအာင္ႏိုင္။ မွားခဲ့တယ္။ အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ မွားခဲ့ပါတယ္ လို႔ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ေပးပါ ကိုေအာင္ႏိုင္။ ေနာက္မွ စာဆက္ေရးပါအံုးမယ္ ကိုေအာင္ႏိုင္</span></p><p><strong>သင့္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ေဟာင္း ေက်ာ္ခိုင္ဝင္း</strong></p><p><strong>ေခတၱ ကိုရီးယား + ၈၂ ၁၀ ၃၅၁၁ ၁၁၃၉</strong></p><p><strong> + ၈၂ ၇၀ ၈၁၈၂ ၀၃၆၀</strong></p><p><strong> </strong></p><p><strong>ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ခိုင္ဝင္းရဲ႕ အစီရင္ခံစာ</strong></p><p>ABSDF (NB) တြင္တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္၊ ကိုသံေခ်ာင္း၊ ကိုမ်ိဳးဝင္း၊ ကိုေအာင္ႏိုင္ တို႔မွ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္တကြ၊ စစ္မွန္ေသာ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္မ်ားအား အခ်င္းခ်င္းသုတ္သင္ရွင္းလင္းရက္စက္မႈမ်ားကာလ၊ ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ၿမင္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းၿဖစ္သည္။</p><p>ေအဘီတြင္ ကိုသံေခ်ာင္း စစ္ေရးတာဝန္ခံ၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းအေထြအေထြအတြင္းေရးမွဴး၊ အပတ္စဥ္ (၅) သင္တန္းကာလတြင္ တပ္တြင္းဆႏၵၿပမႈတရပ္ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ တပ္တြင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားဦးေဆာင္မႈညံံ့ဖ်င္းသည့္ အဓိကအေႀကာင္းအရာၿဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကာလတြင္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ကိုစိုးလင္း၊ ကိုညီေဂ်ာ္ စသည့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ေရာက္ရိွလာၿပီး ထိုေရာက္ရိွလာေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအား တပ္တြင္းရိွရဲေဘာ္မ်ားက အားေပးေထာက္ခံႀကပါသည္။ ထို႔ေနာက္တပ္တြင္းေခါင္းေဆာင္ေနရာမ်ားအတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္တင္ႀကသည့္အခါတြင္ ကိုမ်ိဳးဝင္းသည္ လူႀကိဳက္အနည္းဆံုးသူတေယာက္ၿဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစၿပီး ကိုမ်ိဳးဝင္း၏အတြင္းစိတ္တြင္ အမွတ္အၿငိဳးေတးၿဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ သူ၏အာဏာပါဝါေလ်ာ့က်သြားၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုမ်ိဳးဝင္းအား အသစ္ဖြဲ႔စည္းေသာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဖြဲ႔စည္းပံုတြင္ တြဲဘက္အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးအၿဖစ္ ၿပန္လည္ခန္႔လိုက္ၿခင္းသည္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ၿပိဳကြဲရန္ ေအာက္ပါၿဖစ္ရပ္မွန္ ရက္စက္မႈမ်ား၏ အစပင္ၿဖစ္ပါေတာ့သတည္။</p><p>ထိုအသစ္ဖြဲ႔စည္းေသာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္ ကိုေအာင္ႏိုင္ သည္ အဖြဲ႔အတြက္ အလြန္အေရးပါေသာ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးရာထူးကို လက္ခံရယူထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ အထက္ပါကဲ့သို႔ ဖြဲ႔စည္းပံုအသစ္ၿဖင့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္သည္ အင္အားခိုင္မာက်စ္လစ္စြာ နယ္ေၿမခံလူထုအားေပးေထာက္ခံမႈ အားေကာင္းစြာ အရွိန္အဟုန္ ေကာင္းေနစဥ္တြင္ တပ္တြင္းရဲေဘာ္တေယာက္ၿဖစ္ေသာ တပ္သားစိုးမင္းေအာင္ တပ္မွထြက္ေၿပးခဲ့ပါသည္။ ထိုတပ္ေၿပးစိုးမင္းေအာင္ အားတရုပ္ၿပည္ ရင့္က်န္းၿမိဳ႕တြင္ ၿပန္လည္ဖမ္းစည္းရရိွမိကာ ရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ စစ္ေႀကာၿပီး အစိုးရေထာက္လွမ္းေရးဟု အတင္းအႀကပ္ဝန္ခံခိုင္းခဲ့ပါသည္။ စိုးမင္းေအာင္မွ တဆင့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္းရိွ အၿခားေသာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တြင္းရိွ အၿခားေသာေက်ာင္းသားမ်ား၏အမည္ကို ေမးကာ ထိုေက်ာင္းသားမ်ားသည္လည္းပဲ ေထာက္လွမ္းေရးၿဖစ္ပါသည္ဟု မဝန္ခံမၿခင္း လူမဆန္စြာ လူ႔အခြင့္အေရးကို အစြမ္းကုန္ခ်ိဳးေဖာက္ကာ ကိုသံေခ်ာင္းႏွင့္ အေပါင္းပါမ်ားက ေသသည္အထိ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ခဲ့ႀကပါသည္။ ထုိမွတဆင့္ ကိုမ်ိဳးဝင္းသည္ သူ႔အား အပတ္စဥ္ (၅) သင္တန္းကာလဆန္႔က်င္ခဲ့သူမ်ားအားႏွိပ္ကြပ္ရန္ အကြက္ၿမင္သြားၿပီး သူ႔အား အတိုက္အခံလုပ္ခဲ့သူမ်ားကို ေထာက္လွမ္းေရးဟု စြပ္စြဲကာ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ဖမ္းဆီးၿပီး ေၿပာၿပမကုန္ႏိုင္ေလာက္ေသာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈ မ်ိဳးစံုၿဖင့္ ေသသည္အထိလည္ေကာင္း၊ မေသမရွင္ၿဖစ္သည္အထိလည္ေကာင္း၊ လူလံုးမလွေတာ့သည္အထိ လည္ေကာင္း၊ ယုတ္စြအဆံုး မိန္းခေလးမ်ားၿဖစ္ေသာ အဖမ္းခံေထာက္လွမ္းေရးဟု အစြပ္စြဲခံ မငယ္ ( နန္းေအာင္ေထြးႀကည္)၊ မခင္ခ်ိဳဦး တို႔၏ မိန္းမ အဂၤ ါထဲသို႔ပင္ ရွာေဖြစစ္ေဆးကာ အမ်ိဳးသမီးတို႔၏ အခြင့္အေရးကိုပါ ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး စစ္ေႀကာေရးႀကီးကို စတင္ခဲ့ပါသည္။ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခဲ့မႈမ်ားႏွင့္ ညွင္းပမ္း ႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရသူမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္သည္ ေအာက္ပါအတိုင္း ကိုယ္ေတြ႕႔မ်က္ၿမင္ မိမိအေရွ႕တြင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ၿမင္ခဲ့ရသည္ကို ႏွိပ္စက္ခံရခဲ့ေသာ လူအမည္မ်ားၿဖင့္တကြ ေဖၚၿပထားပါသည္။</p><p><strong> ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( မႏၱေလး)</strong></p><p>သံၿပားအားမီးဖုတ္ၿပီး ေပါင္ေၿခသလံုးထံ ကပ္ထားၿခင္း၊ ဗိုက္ေပၚသို႔ ကတၱရာစီးၿပားမ်ားကို မီးရိႈ႕၊ အစက္ခ် မီးေမႊးၿခင္း၊ သံေခ်ာင္းမ်ားကို မီးဖုတ္ခါ၊ ေပါင္အတြင္းသို႔ ထိုးသြင္းၿခင္း၊ စိတ္ဓါတ္ပ်က္ၿပားေၿခာက္ၿခားေစရန္၊ ကိုေက်ာ္ေဝကို ထင္းတံုးေပၚတင္ၿပီး ေခါင္းၿဖတ္သတ္ထားခါ၊ ထိုေခါင္းၿပတ္မွ၊ ပန္းထြက္ေနေသာ ေသြးမ်ားကို၊ ေသာက္ခိုင္းၿခင္း၊ ကိုခ်ိဳႀကီး၏ လက္ ကို လက္ေကာက္ဝတ္မွ ခုတ္ၿပတ္ေသာ္လည္း၊ ခုတ္ခ်က္မမွန္ကာ၊ လက္ဝါးအရင္းပိုင္းမွ ၿပတ္ထြက္ခါ၊ ( လက္မ တေခ်ာင္းထဲပင္ က်န္ထားပါသည္)၊ ထိုလက္ၿပတ္အား ကိုက္ထားခိုင္းၿခင္း၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရခ်ိန္ထိ၊ ဒုတ္ေကာက္ၿဖင့္သာလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ၿပီး၊ အသတ္ခံလိုက္ရခ်ိန္တြင္၊ ေခါင္းမၿပတ္သၿဖင့္၊ ၿပန္ထလာသည္ကို၊ ေပါက္ၿပားေနာက္ဖင္ၿဖင့္၊ ရိုက္ခ် သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>ေက်ာ္ေက်ာ္မင္း (မံုရြာ)</strong></p><p>ေသဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္သည္ဟု အမိန္႔စာၿပန္ေသာအခါတြင္၊ ေအာက္ပိုင္း ရုတ္တရက္ေသ၊ မိမိကိုယ္မွ ေသးထြက္မွန္းကို မိမိမသိသည္အထိ၊ ထိတ္လန္႔ခါ၊ ေခါင္းၿဖတ္မည့္ေနရာသို႔ တြဲေခၚယူခဲ့ရပါသည္။</p><p><strong> (၂) ကိုခ်ိဳႀကီး ( မႏၱေလး)</strong></p><p>စစ္ေဆးေရးကာလတြင္ ဗိုက္ေပၚတြင္ မီးရိႈ႕ခံရၿခင္း၊ လက္ဝါးကပ္တိုင္တြင္ လက္မ်ားကို သံေခ်ာင္းၿဖင့္ ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးခံရၿခင္း၊ ကိုေက်ာ္ေဝအား ေခါင္းၿဖတ္သည့္ေန႔တြင္ လက္ဝါးအရင္းပိုင္းမွ ခုတ္ၿဖတ္ခံရၿခင္း၊ ေခါင္းၿဖတ္သည့္အခါတြင္၊ ထူးၿခားစြာၿဖင့္ တည္ၿငိမ္စြာ ခုတ္ၿဖတ္ခံသြားပါသည္။</p><p><strong>ေမာင္ေမာင္ႀကြယ္ ( ရန္ကုန္) ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳေက်ာ္ၿငိမ္း၏ ေမြးစားသားဟုဆိုသူ</strong> </p><p>အပတ္စဥ္ (၅) ကာလတြင္၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းအား အမ်ားဆံုးေဝဖန္ခဲ့သူၿဖစ္သည္။ မိမိ၏ပါးစပ္အား တိတ္ၿဖင့္ကပ္ခါ၊ ကိုမ်ိဳးဝင္း ကို အသံတိတ္ဆႏၵၿပခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားတပ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား၏ ( အထူးသၿဖင့္ ကိုမ်ိဳးဝင္းမွ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ခဲ့) ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရပါသည္။</p><p><strong>တူးတူး ( ၿမစ္ႀကီးနား) </strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္ခံနီးတြင္ ဆုေတာင္းခိုင္းေသာအခါ၊ မည္သည့္စကားတလံုးမွ မဆိုပဲ၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရ၊</p><p><strong>ကိုလွၿမင့္ ( တပ္ကုန္း)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရခ်ိန္ထိ၊ မိမိမွာ ေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ေႀကာင္း၊ ၿပင္းထန္စြာၿငင္းဆန္သြားပါသည္။</p><p><strong>ရန္ေအာင္ ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္ေသာအခါ ၿပန္ထလာသၿဖင့္၊ ရင္ဘတ္အား ေသနတ္ဘက္နက္ ၿဖင့္ ထိုးသတ္ခံရ၊</p><p><strong>ေအာင္ဖိုး ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ကိုသံေခ်ာင္း၊ ကိုမ်ိဳးဝင္း၊ ကိုေအာင္ႏိုင္တု႔ိမွ ေကာ္မတီဝင္မ်ားေနထိုင္ရာ တည္းစခန္းေရွ႕သို႔ေခၚယူၿပီး ေၿခေထာက္တြင္ မိုင္းအေပ်ာ့စားကပ္ၿပီး၊ မိုင္းခြဲခါ ေၿခၿဖတ္ခံရ၊ ( ထိုမိုင္းခြဲပြဲတြင္) မငယ္ ( နန္းေအာင္ေထြးႀကည္) အပါအဝင္ ႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရေသာ္လည္း၊ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ လက္မိုင္းခြဲမခံခဲ့ရ၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုေၿခၿပတ္ဘဝႏွင့္ပင္၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>ေ႒းၿမင့္ဝင္း ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>အပတ္စဥ္ (၅) သင္တန္းကာလ၊ တပ္တြင္းေဆြးေႏြးပြဲတြင္၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းအား ၿပင္းထန္စြာ ေဝဖန္ခဲ့သၿဖင့္၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခါနီးတြင္၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းမွ၊ “ ေဟ့ေကာင္ မင္း ငါ့ကို အပတ္စဥ္ (၅) တံုးက ေၿပာသလို ေၿပာႏိုင္ေသးလားဟု အၿငိဳးႀကီးစြာ ေမးခ့ဲသည္ကို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္နားၿဖင့္ႀကားရၿပီး၊ ေ႒းၿမင့္ဝင္းမွ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္ေပးရန္ေတာင္းဆိုသၿဖင့္၊ ေသနတ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>မခင္ခ်ိဳဦး ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>အသတ္ခံရခါနီးတြင္၊ ငိုယိုရွစ္ခိုးေတာင္းပန္ေသာ္လည္း၊ ရဲေဘာ္မ်ားအားလံုးေရွ႕တြင္ ကိုယ္တံုးလံုးခြ်တ္ၿပီး၊ ေသနတ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong> ကိုေက်ာ္ေဝ ( မႏၱေလး)</strong></p><p>ဦးေခါင္းအား ထင္းတံုးေပၚတင္ၿပီး၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းမွ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခဲ့ပါသည္။ အသတ္မခံရေသးခ်ိန္တြင္၊ ေတာင္းပန္ေသးေသာ္လည္း အသတ္ခံရမည္ကို သိေသာအခါ၊ ဓမၼစစ္ ေက်ာင္းသားကြ၊ မင္းတို႔ သတ္လို႔ ငါေသေပမဲ့၊ ငါ့ဝိညာဥ္မေသဘူးကြ၊ ေက်ာ္ေဝ- ဓမၼစစ္ ေက်ာင္းသားကြ၊ သတ္လိုက္ ရတယ္ လို႔ ေအာ္ဟစ္သြားခဲ့ပါသည္။ စစ္ေႀကာေရးကာလတြင္လည္း မိုင္းခြဲပြဲတြင္ လက္ကို မိုင္းခြဲခံရခါ လက္ၿဖတ္ပစ္ရသူၿဖစ္ပါသည္။</p><p><strong> </strong>ၿ<strong>ပည္စိုးႏိုင္ ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ညတြင္းခ်င္းပင္ ဖမ္းဆီးခံရခါ၊ လိုင္စင္ ကဲ့သို႔ ေရခဲေသာအရပ္တြင္ ေၿမႀကီးထဲတြင္ ကိုယ္ကို ၿမွဳပ္ခါ၊ ေခါင္းေလးသာ ေဖၚထားၿပီး ႏွိပ္စက္ခဲ့ပါသည္။ ဘုန္းႏွိမ့္ေစရန္ မခင္ခ်ိဳဦးအား ေခါင္းေပၚသို႔ ေက်ာ္ခြ ခိုင္းခဲ့ႀကသည္။ ထို႔ေနာက္ ဥေႏွာက္အေၿမးပါးေယာင္ ေရာဂါအခံရိွေသာ ၿပည္စိုးႏိုင္ သည္ ဦးေခါင္းကို ရိုက္ႏွက္ပါ မ်ားသည့္အတြက္၊ မနက္ေရာက္ေသာအခါ၊ စစ္ေဆးရင္းေသဆံုးသြားခ့ဲရပါသည္။ မခင္ခ်ိဳဦးႏွင့္လည္းေဖာက္ၿပန္ေနသည္ ဟု စြပ္စြဲခံခဲ့ရပါသည္။</p><p><strong>မငယ္ (ခ) နန္းေအာင္ေထြးႀကည္၊ ရန္ကုန္</strong></p><p>သူမ၏ ေခ်ာေမာေသာ ရုပ္ရည္ ပ်က္စီးသည္အထိ မီးဖိုထဲမွ မီးစြဲေလာင္ေနေသာ ထင္းေခ်ာင္းၿဖင့္ မ်က္ႏွာအား အထိုးခံခဲ့ရသည္။ ေသဒဏ္စာရင္းတြင္ပါေသာ္လည္း ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အသက္မေသခဲ့ပါ။</p><p><strong>နန္းေစာ ( ဗန္းေမာ္)</strong></p><p>သူမ၏ လက္မသည္ က်ိဳးေက်သြားၿပီး ယၡဳတိုင္ ေကြးဆန္႔ မရေတာ့သည့္တိုင္ေအာင္ ဝါးဆစ္ပိတ္ဝါးၿဖင့္ အရိုက္ခံခဲ့ရသည္။ ကိုေအာင္ႏိုင္ တို႔ ေထာက္လွမ္းေရးဟု စြပ္စြဲထားေသာ နန္းေစာ သည္ ယၡဳအခါ စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းမွစၿပီး လုိက္လံဖမ္းဆီးခံေနရသၿဖင့္ ၿပည္တြင္းတြင္ မိန္းခေလးတန္မဲ့ ထြက္ေၿပးတိမ္းေရွာင္ေနရသည္။ ( ယၡဳအခါ ထိုင္းနယ္စပ္သို႔ေရာက္ရိွေနပါၿပီ)</p><p><strong>ကိုထိန္လင္း ( ဟသၤာတ)</strong></p><p>ညလံုးေပါက္ ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးၿပီး အဆိပ္ရည္ ပုလင္းထုတ္ေပးရန္ စစ္ေဆးခဲ့၊ မိုးလင္းေသာအခါ စစ္ေဆးတာ မခံႏိုင္သၿဖင့္ သူပန္းခ်ီဆြဲေသာအခါ အသံုးၿပဳေသာ ပန္းခ်ီေဆးရည္မ်ားကို ထုတ္ေပးခဲ့ရ၊ ထိုေဆးရည္မ်ားၿဖင့္ သူ၏မ်က္ႏွာကို ေလာင္းခ် သုတ္လိမ္းခံခဲ့ရ၊ ကိုယ္ေပၚသို႔လည္း ေလာင္းခ်ခံခဲ့ရပါသည္။ ၿပန္လည္လြတ္ေၿမာက္လာေသာ္လည္း စစ္အစိုးရမွ ကိုေအာင္ႏိုင္တို႔ေထာက္လွမ္းေရးဟု ယူဆခဲ့သူမ်ားကို ၿပန္လည္ေထာင္ခ်ခဲ့ပါသည္။</p><p><strong>ဘိုဘို (မိုးေက်ာ္သူ)</strong></p><p>ႏွာေခါင္းတြင္ သံခ်ိတ္ၿဖင့္ ခ်ိတ္ဆြဲကာ အေဖာက္ခံခဲ့ရ၊ ယခုအခ်ိန္ထိ ကိုႏိုင္ေအာင္တို႔ေထာက္လွမ္းေရးဟု အစြပ္စြဲခံရေသာ သူသည္ မႏၱေလး အက်ဥ္းေထာင္တြင္ ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ (၂၀) ခ်မွတ္ခံထားရသည္။ ( ယခု ၿပန္လည္လြတ္ေၿမာက္လာၿပီး ၿပည္တြင္းတြင္)</p><p> </p><p>အထက္ပါၿဖစ္ရပ္မ်ားသည္ က်ေနာ္ကိုယ္ေတြ႕မ်က္ၿမင္ ၿဖစ္ခဲ့ေသာ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားၿဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္လူႏွင့္မဆို က်ြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရွင္းရဲပါသည္။ ေန႔ရက္မ်ားကို အတိအက်မမွတ္မိေသာ္လည္း က်ေနာ္ေရးေသာစာကို က်ေနာ္တာဝန္ယူပါသည္။ ထိုအၿဖစ္အပ်က္မ်ားအတြင္း ကိုေအာင္ႏိုင္သည္ ဥကၠ႒ ရာထုူးတာဝန္ယူၿပီး ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ္လည္း ကိုေအာင္ႏိုင္ကို က်ေနာ္နားလည္ ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ သူသည္လည္း အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္ရမွာေပါ့ လို႔ ေပါ့ေတြးထားခဲ့ပါသည္။ အထက္္ပါအၿဖစ္အပ်က္မ်ားကို မည္သူ႔ကိုမွ မေၿပာေတာ့ပါ ဟု ဆံုးၿဖတ္ထားခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္လာခဲ့ပါသည္။ ထိုသို႔ေနလာရာ တေန႔တြင္ ဘီဘီစီ အသံလႊင့္႒ာနမွ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ဆိုသည့္ သတင္းေထာက္တေယာက္ ခ်င္းမိုင္မွ သတင္းေပးပို႔ ဖတ္ႀကားလိုက္သည္ကို ႀကားလိုက္ရပါသည္။ အသံကို သိသည္။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိသည္ဟု မွတ္ထားလိုက္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ စံုစမ္းႀကည့္ေသာအခါ ေအဘီ ( ေၿမာက္ပိုင္း) မွ ကိုေအာင္ႏိုင္ ၿဖစ္ေနသည္ကို သိလိုက္ရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္အထိ က်ေနာ့စိတ္ထဲတြင္ ကိုေအာင္ႏိုင္ အား နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ စပ္ခြန္ေက်ာ္ လို႔ ပင္ေခၚေခၚ၊ သံေခ်ာင္းပင္ၿဖစ္ၿဖစ္၊ ၿမင့္စိုး ပင္ၿဖစ္ေစ၊ အဖမ္းခံရေသာအခါ ကိုေအာင္ႏိုင္သည္ လူတတ္ႀကီးလုပ္ၿပီး ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္အတြင္း အခ်င္းခ်င္းသတ္ၿဖတ္ႀကတံုးက ဥပေဒ တခုရိွပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီတံုးက ေထာက္လွမ္းေရး လို႔ သံသယရိွသူေတြကိုကြပ္မ်က္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ဥပေဒ ရိွပါတယ္ လို႔ သတင္းမီဒီယာတခုတြင္ ဖြင့္ဆိုသြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စၿပီး ကိုေအာင္ႏိုင္သည္ အထက္ပါ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားတြင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါဝင္ခဲ့ပါလား ဟု သံုးသပ္မိသည္။ ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ေအဘီတြင္ ယခုအခ်ိန္အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ ၿပန္လည္ အဆက္အသြယ္ရခဲ့သည္။ ကိုေအာင္ႏုိင္ အေႀကာင္းစံုစမ္းေသာအခါ၊ သူသည္ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ကို ဖ်က္သိမ္းခိုင္းေႀကာင္း၊ မဖ်က္သိမ္းပါက မင္းတို႔ဘဲ လူသတ္ခဲ့တာေတြကို တာဝန္ယူေၿဖရွင္းရလိမ့္မယ္ ဟု ေၿပာဆိုခဲ့ေႀကာင္း သိရိွရပါသည္။ ထုိသို႔ဆိုၿပီးလွ်င္ ပူးတြဲပါ ကိုေအာင္ႏိုင္ရဲ႕ လူတြင္က်ယ္ လုပ္ထားေသာ အင္တာဗ်ဴးကို ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ အထက္ပါ လူသတ္ႏွိပ္စက္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ပြဲႀကီးတြင္ ကိုေအာင္ႏိုင္ တေယာက္သည္လည္း အင္တိုက္အားတိုက္ပါဝင္ခဲ့ပါလား ဆိုတာကို လက္မခံခ်င္ပဲ လက္ခံလိုက္ရပါေတာ့သည္။</p><p>ထို႔အတြက္ေႀကာင့္ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း႒ာနအေနၿဖင့္ ကိုေအာင္ႏိုင္ ကဲ့သို႔ေသာ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခဲ့သူတဦးအား အလုပ္ဆက္လက္ ခန္႔သင့္ မခန္႔သင့္ ဆိုတာကို စဥ္းစားေပးေစလိုပါတယ္။ အထူးသၿဖင့္ အန္တီေဒၚတင္ထားေဆြ အေနၿဖင့္ ေခါင္းေအးေအးတည္ၿငိမ္စြာ ဆံုးၿဖတ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္သည္ အထူးေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။ ဘီဘီစီ ဟာ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ စစ္အစိုးရကို လက္တြဲတိုက္ပြဲဝင္ေနေသာ အားကိုးရတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ လို႔ ဘဲ က်ေနာ့ရင္ထဲမွာ အၿမဲရိွေနမွာပါ။</p><p><strong>ယံုႀကည္ေလးစားလွ်က္</strong></p><p><strong>ေက်ာ္ခိုင္ဝင္း</strong></p><p><strong>ABSDF (NB) ရဲေဘာ္ေဟာင္း</strong></p><p> </p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/407532_1778632402993_1754885806_888083_1163461894_n.jpg" alt="" /><br /><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_9385.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-8645975895700230263Mon, 30 Jan 2012 05:59:00 +00002012-01-30T14:01:23.768+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/407274_1759988096897_1754885806_881747_1560473988_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p><span class="fbUnderline">( ကုိထြန္းေအာင္ေက်ာ္အား ေခါင္းၿဖတ္သတ္ ခဲ႔ေသာ ကုန္း )</span></p><p> </p><p> </p><p> ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား ကို တင္ၿပခဲ့တာ အပိုင္း (-၆-) ကုိေရာက္ရိ္ွလာခဲ့တယ္။ ဒုတိယအဆင့္ ကို ေရာက္လာၿပီ လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒီ အဆင့္မွာ က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြ နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ရသူေတြကို ေလးေလးနက္နက္ တိုက္တြန္း ခ်င္တာ ေလးတခုရိွပါတယ္။ က်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ လိပ္ၿပာဝိညာဥ္ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕႔ ဒဏ္ရာေတြကို သိကၡာရိွရိွ ကာကြယ္ခုခံေသာအားၿဖင့္၊ ကာယကံရွင္ေတြဟာ သတၱိရိွရိွ၊ ေၿဗာင္ထြက္ေဆြးေႏြး ႀကပါ။ တေယာက္ခ်င္း ဆီၿဖစ္ၿဖစ္၊ အုပ္စုလိုက္ၿဖစ္ၿဖစ္၊ လိုအပ္မယ္ထင္တဲ့ စာတမ္းေတြကို တင္ႀကဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ သူမ်ားေရးတဲ့ေဆာင္းပါးေတြမွာ မွတ္ခ်က္ဝင္ေပးတာမ်ိဳးေတြ၊ ပေဟဋိ ပုစၦာတပုဒ္တြက္ သလိုမ်ိဳး ေမးခြန္းထုတ္ေနတဲ့လုပ္ရပ္ေတြ၊ ၿပဇာတ္ထဲက ဒဏ္ရာအနာတရမင္းသားတေယာက္ ကိုယ့္ရဲ႕ေႀကကြဲမႈကို အယားေၿဖ တေယာထိုး ငိုေႀကြးေနတာမ်ိဳးေတြကို ရပ္သင့္ပါၿပီ။ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ကိုယ့္ဘာသာ သစၥာရိွဖို႔လိုပါတယ္။</p><p>က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္၊ ဗကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြၿဖစ္တဲ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ေၿမာက္ပိုင္း ဥကၠ႒) ၊ ရဲေဘာ္စိုးဝင္းသန္း နဲ႔ က်ဆံုးခဲ့ေသာ အၿပစ္မဲ့ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကိုယ့္ရဲ႕ယံုႀကည္မႈကို ရိုးသားသန္႔စင္စြာ သတၱိရိွရိွ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္နဲ႔ တၿခားရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ဆက္လက္ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္သြားပါမယ္။ မရွင္းမလင္းလုပ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕အသံေတြ တစံုတရာမွ ရိွမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ တိတိက်က်ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ <span>ကာယကံရွင္ေတြက သူရဲေဘာ ေႀကာင္စြာ ဆက္လက္ ၿငိမ္သက္ေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ႀကိဳတင္သတိေပးလိုက္ပါရေစ။ တတိယအဆင့္မွာ မုန္တိုင္း ကို ပို ၿဖတ္ႀကရပါလိမ့္မယ္။ ပိုၿပီးအရွက္တကြဲအက်ိဳးနဲမဲ့ၿဖစ္ရပ္ေတြကို ႀကံဳေတြ႕ႀကရပါလိမ့္မယ္။</span></p><p><strong>မေကာင္းဆိုးဝါးတေကာင္ရဲ႕ အသံ</strong></p><p> “ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ရဲ႕ အသံကို ႀကားရတိုင္း ပါေဂ်ာင္စခန္းမွာ ညွင္းဆဲ ႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အသံေတြကို ႀကားေနရတယ္၊ သူ႔အသံမွာ မေကာင္းဆိုးဝါးတေကာင္ရဲ႕ အခိုးအေငြ႕ေတြ ရိုက္ခပ္ေနတယ္” လို႔ အသက္မေသပဲ ၿပည္တြင္းကို ၿပန္ေရာက္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြက ရင္ဖြင့္ၿပေလ့ရိွႀကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ဆိုတဲ့သူဟာ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ (၂၀) ေလာက္က ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ မတရားသၿဖင့္ စြပ္စြဲ သတ္ၿဖတ္ ခဲ့တဲ့ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္မႈေတြကို လူေတြေမ့ေပ်ာက္ေလာက္ၿပီ လို႔ ထင္ေနသလားမသိပါဘူး။ အသံလႊင့္႒ာနေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးတဲ့အခါတိုင္း လူတတ္ႀကီး လုပ္ၿပီး သတိလက္လြတ္ ေၿပာဆိုေလ့ရိွတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အင္တာဗ်ဳးတခုကေတာ့ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ဒဏ္ရာအနာတရၿဖစ္ခဲ့တဲ့ သူေတြအားလံုးကို မီးေတာက္ေလာင္၊ ေဒါသထြက္ေစခဲ့တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ၊ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ လူသတ္သမား သံေခ်ာင္းတေယာက္ စစ္အစိုးရဆီကုိ လက္နက္ခ်ၿပီး ဝင္သြားတဲ့အခါ စစ္အစိုးရက သံေခ်ာင္းရဲ႕ လူသတ္မႈ၊ ရာဇဝတ္မႈေတြအတြက္ ေသဒဏ္ (၅) ခါ ခ်မွတ္ခဲ့တယ္။ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ကို ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး၊ အင္တာဗ်ဳးုလုပ္သူက ေမးခြန္းတခု ေမးတဲ့အခါ၊ သူက လူတတ္လုပ္ၿပီး၊ “ ABSDF မွာ ရန္သူ႔သူလွ်ိဳ လို႔ ယူဆသူအားလံုးကို သတ္ပစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ မူ ရိွတယ္” လို႔ ေၿဖႀကားခဲ့တယ္။ <strong>အထဲမွာ နားေထာင္လိုက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြက သူ႔ရဲ႕အေမးအေၿဖကို နားေထာင္ၿပီး ပါေဂ်ာင္ေဒသဆီက မခ်ိမဆန္႔အန္ထြက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ေအာ္သံေတြကို နာနာက်င္က်င္ ခံစားလိုက္ႀကတယ္။ </strong>ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ဆိုတဲ့သူက လူသတ္မႈကို မိန္ရည္ရွက္ရည္ေထာက္ခံ ေၿပာဆိုေနတံုးပါလား ဆိုတာ နားလည္သေဘာေပါက္လိုက္ႀကတယ္။ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္က ဘာလို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွားကမၻာမွာ ကိုယ့္ဘာသာလိမ္ခ်င္ေနရတာလဲ။ တကယ္ဆို ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ မႏၱေလးကတည္းက ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ ခဲ့တဲ့သူၿဖစ္သလို၊ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ေႀကာင္း သက္ေသၿပခဲ့တဲ့ၿဖစ္ရပ္ေတြကိုလည္း ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရဘူးတယ္မို႔လား။</p><p>ရန္သူ႔သူလွ်ိဳေတြဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို ၿဖိဳခြဲဖို႔အတြက္ အဆိပ္ေတြ ခိုးယူလာခဲ့ပါတယ္ လို႔ စြပ္စြဲခဲ့တယ္။ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္တယ္။ အဆိပ္ရွာမေတြ႕ေတာ့ လက္ၿဖတ္တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို မီးရိႈွႈ႕တယ္။ ရက္စက္မႈေပါင္းစံုက်ဴးလြန္ခဲ့ၿပီး ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခဲ့ႀကတယ္။ ABSDF (NB) စစ္ေႀကာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြထံမွာ ၊ ရွာမေတြ႕ခဲ့တဲ့ အဆိပ္ေတြက သတင္းေထာက္ေတြေရွ႕မွာလည္း ေရာက္ေရာ့ ဘာေႀကာင့္ အရံသင့္ထုတ္ၿပထားတဲ့ သက္ေသခံ ပစၥည္းေတြၿဖစ္ေနရတာလဲ။ တတ္လည္းတတ္ႏိုင္ႀကေလရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ ကိုယ့္ရွဴးကိုယ္ပတ္မဲ့ ေထာက္ကြက္ေတြၿဖစ္လာခဲ့ၿပန္တယ္။</p><p><strong>သက္ေသၿပခ်က္ေတြ ရိွခဲ့ေပမဲ့</strong></p><p>တကယ္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးလို႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ေႀကာင္း သက္ေသၿပခဲ့ ႀကတဲ့ ရဲေမ၊ ရဲေဘာ္ေတြရိွႀကပါတယ္။ ဒီ အထဲက အထင္ရွားဆံုး သက္ေသၿပပါဆိုရင္ ရဲေမ “သင္းသင္းညီ” ပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ၿဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဝင္းက သူတို႔ဖမ္းထားတဲ့ ရဲေမေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးဟုတ္ဟုတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေမးႏိုင္ဖို႔အတြက္၊ “သင္းသင္းညီ” ဆိုတဲ့ ရဲေမေလး ကိုလည္း ဖမ္းဆီးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး၊ သူတို႔ဖမ္းထားတဲ့ “ ရန္သူ႔ေထာက္လွမ္းေရး” လို႔ စြပ္စြဲခံရသူေတြအထဲကို ထည့္ထားေပးလိုက္တယ္။ “သင္းသင္း” လည္း အဖမ္းခံရတဲ့သူေတြနဲ႔ ရက္အေတာ္ႀကာ၊ အတူသြားေနလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ “သူတို႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ မဟုတ္ဘူး။ စစ္အစိုးရကို တကယ္ဆန္႔က်င္ဖို႔ လက္နက္ကိုင္နယ္ေၿမထဲကို ထြက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသား၊သူ အစစ္အမွန္ေတြၿဖစ္တယ္” လို႔ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ မ်ိဳးဝင္း ဆီကို ရွင္းၿပခဲ့တယ္။ မ်ိဳးဝင္း ဆိုတဲ့ေကာင္က “ မဟုတ္ဘူး” ဆိုတဲ့ အေၿဖကို မလိုခ်င္ဘူး။ “ သူတို႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြၿဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ အေၿဖကိုသာ လိုခ်င္သူၿဖစ္ေတာ့၊ “သင္းသင္းညီ” ရဲ႕ စကားကို လက္မခံဘူး။ “သင္းသင္း” လည္း ေထာက္လွမ္းေရးလို႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔အတူေရာၿပီး ႏွိပ္စက္ ညွင္းပမ္းခံခဲ့ရတယ္။</p><p><strong>အရိပ္ေတြလိုက္လာၿပီ</strong></p><p>ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္က ၂၀၀၈ မတိုင္ခင္မွာ လန္ဒန္ၿမိဳ႕က ဘီဘီစီၿမန္မာပိုင္းဆီကို အၿမဲတမ္းဝန္ထမ္းအၿဖစ္ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ အသံကို ႀကားတိုင္း ငရဲက်ေနသလို ခံစားေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြ ကလည္း ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ကို တခုခု ၿပန္တုန္႔ၿပန္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ႀကတယ္။ ေအာ္စေႀတရီးယားမွာ အေၿခခ်ေနတဲ့ “နန္းေအာင္ေထြးႀကည္” က ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း ႒ာနမွဴး၊ ေဒၚတင္ထားေဆြကို ဖံုးဆက္ၿပီးေၿပာတယ္။ “ အန္တီ တို႔ ဘီဘီစီ ႒ာန က သတင္းေထာက္ေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေၿမာက္ပိုင္း မွာ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေႀကာင္းအရာေတြကို မႀကားမိဘူးလား။ ကိုေအာင္ႏုိင္ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အရာေတြအေႀကာင္း ၿပန္စံုစမ္းသင့္တယ္။ သတင္းေထာက္ဆိုတာ ဘက္မလိုက္ဘူး လို႔ ေသခ်ာရင္ ဒီကိစၥကို အေလးအနက္ထားသင့္တယ္- ဘာညာ ဆိုတာေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေဆြးေႏြးတယ္။ ေဒၚတင္ထားေဆြက “ ကိုေအာင္ႏိုင္ နဲ႔ ပတ္သက္ လို႔ ဘယ္သူမွ ေစာတက မတက္ပါဘူး။ မငယ္ တေယာက္တည္း တက္လို႔လည္း သူ႔႕ကို ရာထူးခန္႔ထားရာကေန ဖယ္ပစ္ဖို႔ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး ” ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး တုန္႔ၿပန္တယ္။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ကလည္း “ ဒါဆိုလည္း ရပါတယ္ အန္တီ” ဆိုၿပီး ေနာက္ထပ္တဆင့္ တက္လိုက္ တယ္။ ၿပည္တြင္းက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ တိုင္စာေတြ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း႒ာဆီကို ေရာက္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿမန္မာပိုင္း႒ာနမွဴး ေဒၚတင္ထားေဆြက ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ အေပၚ အေရးယူမႈလုပ္ဖို႔ မစတင္ေသးပဲ “ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ” ဆိုတဲ့ စိတ္အေႏွာက္အရွက္ၿဖစ္တဲ့ေလသံနဲ႔ ေမးခြန္းထုတ္လာတယ္။ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း ႒ာနဆီမွာ ပို႔ထားတဲ့ တိုင္စာေတြအားလံုးကို ေနာက္ထပ္ ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ဆီ ထပ္ပို႔လိုက္တယ္။ ဘီဘီစီ ႒ာန ရဲ႕ ဒါရိုက္တာ ဆီကို ၿဖစ္တယ္။ ဘီဘီစီ သတင္း႒ာနရဲ႕ ဒါရိုက္တာက၊ ၿမန္မာပိုင္း႒ာနမွဴး ေဒၚတင္ထားေဆြကို ေခၚၿပီး ေမးၿမန္းခံရေတာ့မွ၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ တေယာက္လည္း ဘီဘီစီ ႒ာန ကို စြန္႔ခြာလိုက္ရေတာ့တယ္။ အံ့ႀသဖို႔ေကာင္းတာက ကာယကံရွင္ေတြရဲ႕ထြက္ခ်က္ေတြ၊ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသရဲ႕ သတ္ၿဖတ္မႈေတြအေႀကာင္းေတြကို စာတမ္းေတြေရးသားေပးပို႔ခဲ့ေပမဲ့၊ ၂၀၈ ေနာက္ပိုင္းမွာထိ၊ ဘီဘီစီ က ဦးေမာင္ေမာင္သန္း လို ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ကို အင္တာဗ်ဳးလုပ္ေနဆဲပဲၿဖစ္တယ္။ စာတမ္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မဖတ္တာလား။ ႒ာနမွဴးဆီက မဖတ္ရတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ မတရားသၿဖင့္ သတ္ၿဖတ္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဘက္က သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာ စိတ္မရိွတာလား ဆိုတဲ့အခ်က္ကိုေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြမွ သိလိမ့္မယ္။</p><p> သတင္းသမားေတြရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္အတြက္ စိတ္မေကာင္းစရာ ပဲ လို႔ ေၿပာယံုမွတပါး ဘာမွ မရိွပါ။</p><p><span>ဘီဘီစီ- ၿမန္မာပိုင္း ဆီကို စာပို႔ခဲ့တဲ့ သင္းသင္းညီ ရဲ႕ လက္ေရးမူ ကို ပူးတြဲတင္ၿပေပးလိုက္ပါတယ္။ သူမ ေရးခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြက ေအာက္ပါအတိုင္းၿဖစ္ပါတယ္။ </span></p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/393941_1759992817015_1754885806_881749_358291353_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p> ၁၈ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၈</p><p>သို႔</p><p>က်မနာမည္ သင္းသင္းပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလက ABSDF ( NB) ရဲ႕ အဖြဲ႔ဝင္တဦးပါ။ BBC ၿမန္မာပိုင္း အစီအစဥ္ ႒ာနမွ ကိုေအာင္ႏိုင္ အား အၿမဲတမ္း ဝန္ထမ္းအၿဖစ္ ခန္႔အပ္ၿခင္းကို ၿပန္လည္ စဥ္းစားေစလိုပါသည္။</p><p>ကိုေအာင္ႏိုင္ သည္ ABSDF ( NB ) တြင္ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး အေနၿဖင့္ တာဝန္ယူစဥ္ကာလတြင္၊ ၿဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ၿပႆနာမ်ားကို ၿပန္လည္ၿပီး သံုးသပ္ေစခ်င္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ABSDF (NB) မွ ရဲေဘာ္ရဲေမမ်ားကို ေထာက္လွမ္းေရးဟု စြပ္စြဲၿပီး၊ ဖမ္းဆီးေသာ အကြဲအၿပဲ ၿပႆနာမ်ားတြင္ က်မကို ABSDF (NB) မွ တြဲဘက္ အေထြေထြ အတြင္းအေရးမွဴး မ်ိဳးဝင္းမွ ၊ ဖမ္းဆီးၿခင္းဟန္ေဆာင္ၿပီး အက်ဥ္းသားမ်ားႀကားတြင္ စံုစမ္းေစခဲ့ပါသည္။</p><p>က်မက “အားလံုးေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္” ဟု ဆိုေသာအခါ၊ တြဲဘက္အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး မ်ိဳးဝင္းမွ ၊ က်မကို “ေသခ်ာရွာပါ ရိွကိုရွိတယ္” ဆိုၿပီး ဆက္လက္ ခိုင္းေစခဲ့ပါသည္။ က်မကိုလည္း မ်ိဳးဝင္းတို႔ ခိုင္းထားေသာ လူမွန္းမသိ ေသာေႀကာင့္၊ စစ္ေႀကာေရးမွာ၊ က်မကိုယ္တိုင္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ က်င္စက္ႏွင့္ တို႔ကာ အႏွိပ္စက္ ခံခဲ့ရပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ က်မက “ဒီလိုမ်ိဳး မေနႏိုင္ဘူး သတ္ရင္လည္း သတ္” လို႔ ေၿပာေသာအခါမွ ၿပန္လႊတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ဟူေသာ က်မ၏ ေၿပာဆိုခ်က္ကို လံုးဝလက္မခံပဲ၊ ညွင္းဆဲ သတ္ၿဖတ္မႈမ်ားကို တရားမဲ့စြာ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ က်မကိုယ္တိုင္လည္း ညွင္းဆဲမႈမ်ားကို မတရားသၿဖင့္ခံခဲ့ရပါသည္။ ေထာက္လွမ္းေရးမဟုတ္ပဲ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းခံခဲ့ရသူမ်ားမွာ၊ သမိုင္းေႀကာင္းအမွန္ကို ၿပန္ေၿပာရန္မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ က်န္ခဲ့တဲ့ က်မက ေသဆံုးသြားတဲ့ အကိုႀကီး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( ဥကၠ႒) ABSDF ( NB) ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ားကိုယ္စား ေၿပာရၿခင္း ၿဖစ္ပါသည္။ အသက္ရွင္က်န္ၿပီး ၿပည္တြင္းၿပန္ေရာက္လာတဲ့ စြပ္စြဲခံရသူမ်ားထဲတြင္ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ ေနသည့္အတြက္၊ ေထာင္က် ေနသူမ်ား၊ ထြက္ေၿပးတိမ္းေရွာင္ေနသူမ်ား၊ အမ်ားအၿပားပင္ ရိွေနသည့္အတြက္၊ ယၡဳတဖန္ ကိုေအာင္ႏိုင္၏ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကို သိရိွရသည့္အခါ၊ ထိုသူမ်ားအစား က်မရင္နာမိပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေနာက္ခံသမိုင္းေႀကာင္း ေကာင္းစြာရွင္းလင္းၿခင္းမရိွသူအား၊ BBC မွ ဝန္ထမ္းခံရန္ သင့္မသင့္ကို ၿပန္လည္ၿပီး စဥ္းစားေစခ်င္ပါသည္။ </p><p>သင္းသင္း</p><p>ABSDF (NB) ရဲေမေဟာင္း</p><p><strong>မွတ္ခ်က္- ABSDF (NB) ဆိုတာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ( ေၿမာက္ပိုင္း) ကို အတိုေကာက္ေရးထားၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ </strong></p><p>ခုေတာ့ ရဲေမ သင္းသင္းညီ က ဗမာၿပည္ထဲမွာ ၿပန္ေရာက္ေနပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ေၿမာက္ပိုင္းမွာ မတရားသၿဖင့္စြပ္စြဲ သတ္ၿဖတ္္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေတးသီခ်င္းေတြ သီဆိုထုတ္လုပ္ဖို႔ အတြက္ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔အတူ ၿပင္ဆင္ေနပါတယ္။ ထြက္လာရင္လည္း အားေပးလိုက္ႀကပါအံုး လို႔ ႏိုးေဆာ္လိုက္ပါရေစ။</p><p> </p><p><span>ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား -အပိုင္း (၇) - မွာ ေနာက္ထပ္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္၊ သက္ေသ တေယာက္ရဲ႕ စာ ကိုတင္ၿပေပးပါမယ္။</span></p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/401569_1759988776914_1754885806_881748_55562713_n.jpg" alt="" /><br /><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_1548.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-3330154627567299240Mon, 30 Jan 2012 05:49:00 +00002012-01-30T13:59:38.024+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p>နားေထာင္စမ္း- ဒီည-- ပါေဂ်ာင္ ရဲ႕အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ “ ယုဇနပင္ နဲ႔ ဖဲႀကိဳးဝါ” သီခ်င္းဆိုမဲ့သူမရိွဘူး “ထြန္းေအာင္ေက်ာ္” ရဲ႕ ဝိညာဥ္ေတြက စႏၵယားခလုတ္ေတြေပၚမွာ ေၿပးေဆာ့ေနတယ္ သမဂၢ အလံေတာ္ေအာက္မွာ--- သမဂၢ အလံေတာ္ ေအာက္မွာ ------- တဲ့ေလ “လွဆိုင္း၊ မ်ိဳးဝင္း၊ သံေခ်ာင္း၊ ေအာင္ႏိုင္၊ သန္းေဇာ္” တို႔အတြက္ ဆယ္ဘဝစာ လိပ္ၿပာေၿခာက္လန႔္ေနေတာ့မယ္။ </p><p>ေၿမာက္ပိုင္းေဒသရဲ႕ ရက္စက္ႀကမ္းႀကဳတ္ လူမဆန္တဲ့အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ လူသတ္ပြဲႀကီးအၿပီး၊ မႏၱေလးစစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေၿပာေနက် စကားတခုရိွတယ္။ သူတို႔ဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဆီက အေၿဖမရမခ်င္း “ ေဟ့ ေကာင္ေတြ မွန္မွန္ေၿဖေနာ္ မေၿဖရင္ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) က ေကာင္ေတြကို ေခၚလိုက္ရမလား” ဆိုတဲ့ ၿခိမ္းေၿခာက္မႈပဲၿဖစ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ကို ၁၉၉၂ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ႀကသူေတြ၊ စစ္ေႀကာေရးစခန္းမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့သူေတြဟာ ဖက္ဆစ္အစိုးရက ဆရာတင္ရေလာက္ေအာင္အထိ ရိုင္းစိုင္းႀကမ္းႀကဳတ္ခဲ့ႀကတယ္။ဒါဟာ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ရဲ႕ သမိုင္းၿဖစ္တယ္။အဖြဲ႔ဝင္ (၃၀၀) ေက်ာ္ေလာက္သာ ရိွတဲ့အဖြဲ႕မွာ ယုတ္မာသိမ္ဖ်င္းတဲ့ ေအာက္တန္းစား လူတစု ဦးေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္းသား အေယာက္ (၁၀၀) ေက်ာ္ကို မတရားသၿဖင့္စြပ္စြဲ ၊ တခ်ိဳ႕ကို ရက္ရက္စက္စက္သတ္ၿဖတ္ခဲ့တယ္။ဒါဟာ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ရဲ႕ သမိုင္းၿဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္(ေၿမာက္ပိုင္း) ဥကၠ႒ နဲ႔ ဗကသ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အပါအဝင္ အၿပစ္မဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို လူမဆန္စြာႏွိပ္စက္သတ္ၿဖတ္ခဲ့တယ္။ သမိုင္း ဆိုတာ လိမ္ညာလို႔မရဘူး။ ၿပင္ဆင္လို႔မရဘူး။ ဖာေထးကာကြယ္လို႔မရဘူး “ ႏိုင္ငံေရးအေတြ႕အႀကံဳမရင့္က်က္ၿခင္း” ဆိုတာကို နားလည္ႏိုင္ေပမဲ့ “ယုတ္မာႀကမ္းႀကဳတ္ၿခင္း” ဆိုတာ မိမိကိုယ္တြင္းမွာ ဖြဲ႔တည္ေနတဲ့ သေႏၶ ၿဖစ္တယ္။ ဒီလို ကမ္းကုန္ေအာင္ ယုတ္မာရက္စက္တဲ့ လုပ္ရပ္ကို အစိုးရဘက္ကပဲလုပ္လုပ္၊ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့ <strong><span>မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းကပဲ လုပ္လုပ္၊</span></strong> လက္ခံလို႔မရပါ။ ဆန္႔က်င္တိုက္ဖ်က္သြားရပါလိမ့္မယ္။</p><p><strong><span>ရန္သူ႔သူလွ်ိဳ ဆိုတာ--</span></strong></p><p>ရန္သူ႔ သူလွ်ိဳ ဆိုတဲ့စကားကို အုပ္စုတစုကခ်ည္း လူပါးဝ စြပ္စြဲေၿပာဆိုေနမႈကို လံုးဝခြင့္မၿပဳႏိုင္ပါ။ ဒါဟာ ပါေဂ်ာင္ မဟုတ္ဘူး။ မာနယ္ပေလာ မဟုတ္ဘူး။ လက္နက္ကိုင္ထားသူခ်င္း အုပ္စုဖြဲ႔ၿပီး အားနည္းသူကို အႏိုင္က်င့္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ဓါးၿပ ဂိုဏ္းဆန္ဆန္ အေတြးအေခၚေတြဟာ (၂၁) ရာစုမွာ အသံုးမဝင္တာ ဒီကေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြေတာင္ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ရန္သူ႔သူလွ်ိဳဆိုတာ- စြပ္စြဲခံခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ထဲမွာလည္းရိွႏိုင္သလို၊ လူသတ္မႈကို ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္းက်ဴးလြန္ခဲ့ႀကတဲ့ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ကို ဦးေဆာင္ခဲ့သူ သံေခ်ာင္း၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္၊ မ်ိဳးဝင္း နဲ႔ လွဆိုင္း တို႕လည္းၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ ထိုင္းနယ္စပ္မွာ ၿခစားအက်င့္ပ်က္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီေရးအေႀကာင္းၿပၿပီး ခ်မ္းသာေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာလည္း ရိွႏိုင္တယ္။ လူတိုင္းမွာ အုပ္စုရိွတယ္။ လက္ယဥ္တယ္ ။ ဝွက္ဖဲေတြရိွတယ္ ဆိုတာ မေမ့ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။</p><p> </p><p><strong>အနိမ့္ဆံုးသေဘာတူညီမႈ</strong></p><p> </p><p>ရန္သူ႔ သူလွ်ိဳ လို႔ ေၿပာဆိုေနတဲ့ အဖြဲ႔ေတြကိုလည္း၊ အၿခားအဖြဲ႔ေတြက ၿပန္လည္စစ္ေမးပိုင္ခြင့္ရိွရမယ္။ ဒါေပမဲ့ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းကို နားမလည္ပဲ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ေယာင္ေယာင္ ေလသံ နဲ႔ အေပၚစီးက စြပ္စြဲေနမယ္ ဆိုရင္ <span>“ ကိုယ္ အသံုးမက်တာ၊ ဗဟုသုတ မရိွတာ လူသိတယ္” ဆိုတာမ်ိဳးၿဖစ္ေနမယ္ လို႔ သတိေပးပါရေစ။ </span>ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အနိမ့္ဆံုး သေဘာတူညီမႈအၿဖစ္ “ ဒီ လို ရက္စက္ႀကမ္းႀကဳတ္တဲ့၊ လူမဆန္တဲ့ လုပ္ရပ္” ကို ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ရႈတ္ခ်ႀကရပါလိမ့္မယ္။ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ ရာဇဝတ္မႈကို ရာဇဝတ္မႈႀကီး အၿဖစ္ ဆြဲခ်က္တင္ႀကရပါလိမ့္မယ္။ မတရားမႈကို မရႈတ္ခ်ရဲသူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို ေတာ္လွန္သူေတြအၿဖစ္ မသတ္မွတ္ႏိုင္သလို၊ တရားမွ်တမႈအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ပါတယ္ ေၿပာဆိုေနၿခင္းဟာလည္း သံသယၿဖစ္စရာေကာင္းေနပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ အထင္ႀကီးလို႔မရပါ။</p><p><strong>လူသတ္မႈမွာ အဓိက တာဝန္ရိွသူမ်ားအတြက္ ..</strong></p><p>၁၉၉၂ ကာလ ABSDF ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈမွာ အဓိက တာဝန္ရိွသူေတြက ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္( ယၡဳ-ခ်င္းမိုင္) ၊ မ်ိဳးဝင္း ( ေသဆံုး)၊ သံေခ်ာင္း ( ေထာင္တြင္း) ၊ တို႔ၿဖစ္ၿပီး၊ အာသံကုန္းၿမင့္ေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြကို ေခါင္းၿဖတ္သတ္မႈမွာ ကိုယ္တိုင္ကုိယ္က် ပါဝင္ခဲ့တဲ့ <strong><span>လွဆိုင္း ( ယၡဳ- ABSDF ေၿမာက္ပိုင္း)၊</span></strong> နဲ႔ သန္းေဇာ္ တို႔ အုပ္စုကို “ ေယာကၤ်ား ပီသပါ။ သတၲိရိွပါ၊ လူထုကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရဲပါ” လို႔ ေၿပာလိုက္ပါရေစ။ ဒီလိုလူေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့သူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုလည္း သမိုင္းရဲ႕ ပုတ္ေဟာင္နံေစာ္ေနတဲ့ တြင္းနက္တခုမွာ ခ်န္ထားပစ္ခဲ့ပါမယ္။</p><p><strong>မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ဂတိစကား</strong></p><p>ကာယကံရွင္ေတြရဲ႕ သူရဲေဘာေႀကာင္မႈေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္းၿဖစ္လာတာမို႔ ၿဖစ္စဥ္တခုလံုးဟာ က်ေနာ္တို႔တည္ေဆာက္ထားတဲ့ System Dynamics ထဲမွာပဲ စံနစ္တက်လည္ပတ္ေနႀကတာၿဖစ္တယ္။ ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ပါ။ နံရံတိုင္းမွာ နားေတြရိွတယ္ ဆိုတဲ့ စကား ကို မႀကာခင္မွာ နားလည္သြားႀကပါလိမ့္မယ္။ </p><p> </p><p><strong> ေအာင္မိုးဝင္း </strong></p><p> </p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/374668_1741975046582_1754885806_875624_94984749_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p><strong><span>နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ရဲ႕ အစီရင္ခံစာ ( ဒုတိယပိုင္း) ကို ဆက္လက္ေဖၚၿပလိုက္ပါတယ္။ </span></strong></p><p>ABSDF (ေၿမာက္ပိုင္း) တြင္ ၿဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳမ်ားအၿဖစ္ စတင္ခဲ့ပံုမွာ ( ၅၀၁) တပ္ရင္းမွဴး သိုက္ထြန္းဦး ( ယၡဳ Australia ႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္ရိွေနသူ) ၏ ေအာက္ေၿခသိမ္း အလုပ္လုပ္ေပးေနရသည့္ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ စိုးမင္းေအာင္ တပ္မွ ထြက္ေၿပးရာမွ စတင္ခဲ့သည္။ ထိုတပ္ေၿပး စိုးမင္းေအာင္ အား တရုပ္ၿပည္မွ ၿပန္လည္ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္လာၿပီး လူမဆန္စြာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳ ဟုတ္ပါသည္ဟု မတရားဝန္ခံခိုင္းသည္။ ညွင္းပမ္းမႈမ်ား ဒဏ္ေႀကာင့္ မခံမရပ္ႏိုင္ၿဖစ္ၿပီး မတရားဝန္ခံခ်က္ကို ဟုတ္သည္ဟု ေၿဖႀကားခဲ့သည္။ ထိုမွတဆင့္ ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳ၏ အမည္ကို ႏွိပ္စက္ၿပီး ေမးေလေတာ့သည္။ ထို စိုးမင္းေအာင္၏ ထြက္ဆိုခ်က္မ်ားအရ၊ ေက်ာင္းသား ရန္ေအာင္ ကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္သည္။ ထိုမွတဆင့္ အဆင့္ဆင့္ ႏွိပ္စက္ဖမ္းဆီးရာ သူလွ်ိဳမ်ားအၿဖစ္ မတရားဖမ္းဆီးခံရသူေပါင္း၊ ( မိမိ အပါအဝင္) ေက်ာင္းသား (၁၀၁) ဦး ရိွလာသည္။</p><p><span>ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) တြင္ ေက်ာင္းသားအင္အား (၃၀၀) ေက်ာ္ခန္႔သာ ရိွခ်ိန္တြင္ ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳအၿဖစ္ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ၿခင္းခံရသူေပါင္းမွာ (၁၀၁) ဦးရိွခဲ့သည္။</span> ပထမဆံုး ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ၿခင္းခံရေသာ ေက်ာင္းသား စိုးမင္းေအာင္မွာ စစ္ေႀကာေရးဒဏ္ၿဖင့္ ေသဆံုးသြားခဲ့ရသည္။ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္မႈေႀကာင့္ စစ္ေႀကာေရး ဒဏ္ၿဖင့္ ေသဆံုးသြားရေသာ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္မွာ (၁၃) ဦးရိွၿပီး တရုပ္ၿပည္ ယင္က်န္းတြင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနေသာ အရပ္သား (၁) ဦးရိွသည္။ ၁၉၉၂ ၿပည္ေထာင္စုေန႔တြင္ ရက္စက္စြာသတ္ၿဖတ္ခံရသူ (၁၅) ဦးရိွသည္။ ထိုေသဒဏ္ခ်မွတ္ရာတြင္ အဓိကတာဝန္ရိွေသာ (၃) ဦးမွာ ထိုကာလတြင္ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ၏ ထိပ္တန္းတာဝန္ယူထားေသာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္သည့္</p><p><strong><span>(၁) ေအာင္ႏိုင္ ( ABSDF-ေၿမာက္ပိုင္း ဥကၠ႒)</span></strong> ဘီဘီစီ ၿမန္မာပိုင္း အသံလႊင့္႒ာနမွ ႏႈတ္ထြက္ခဲ့ရသူတဦးၿဖစ္ၿပီး ယၡဳအခါ ခ်င္းမိုင္ ေနထိုင္ကာ အင္တာနယူးေအဂ်င္စီတြင္ လုပ္ကိုင္ေနေသာသူၿဖစ္သည္။</p><p>(၂) သံေခ်ာင္း (ခ) စိုးၿမင့္ ( ၂၀၀၆ ေဖေဖၚဝါရီ ၂၃ ရက္ေန႔စြဲပါ ေႀကးမံုႏွင့္ ၿမန္မာ့အလင္း သတင္းစာအရ စစ္အစိုးရမွ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရသူ)</p><p>(၃) မ်ိဳးဝင္း ( ၁၉၉၂ ေမလ ကုန္ခန္႔တြင္ တိုက္ပြဲက်ဆံုး)</p><p><span>ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) တြင္ၿဖစ္ပြားခဲ့သည့္ တပ္မေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳမ်ားဟု ဖမ္းဆီးရာတြင္ တာဝန္ရိွသည့္ ေက်ာင္းသားဦးေဆာင္သူမ်ားမွာ </span></p><p>(၁) ဗိုလ္မွဴးသံေခ်ာင္း (ခ) ၿမင့္စိုး ( ဗဟိုစစ္ေရးတာဝန္ခံ) </p><p>(၂) အတြင္းေရးမွဴး ေအာင္ႏိုင္ ( ဥကၠ႒ အၿဖစ္ ရာထူးတိုးၿမင့္တာဝန္ယူခဲ့သည္) </p><p>(၃) ဗိုလ္ႀကီး မ်ိဳးဝင္း ( တြဲဘက္ အေထြအေထြ အတြင္းေရးမွဴး-တစ္-၊ ဒု -စစ္ေရးတာဝန္ခံ ) မိုးညွင္း- နန္းမား </p><p>(၄) တပ္ႀကပ္ႀကီး သန္းေဇာ္ ( မႏၱေလး- ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး တာဝန္ခံ) </p><p>(၅) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေဇာ္ေဇာ္မင္း ( မိုးညွင္း- ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး) </p><p>(၆) ဒုတပ္ႀကပ္ ေအာင္စိုးၿမင့္ ( မိုးညွင္း- ဗဟို ေထာက္လွမ္းေရး) </p><p>(၇) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေက်ာ္ထင္ဦး ( မိုးညွင္း- ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး) </p><p>(၈) ရဲေဘာ္ ေမာင္ေထြး ( ဗန္းေမာ္) </p><p>(၉) ရဲေဘာ္ ဖိုးေႏွာင္း ( ဗန္းေမာ္) </p><p>(၁၀) ရဲေဘာ္ သက္လင္း ( ဗန္းေမာ္)</p><p> </p><p><strong><span>စစ္ေႀကာေရးအဖြဲ႔ဝင္မ်ား</span></strong></p><p> </p><p>(၁) လွဆိုင္း ( ၿမစ္ႀကီးနား) တြဲဘက္ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး -၂ ( <span>အာသံကုန္း ေခါင္းၿဖတ္ပြဲမွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဓါးကိုင္ၿပီး သတ္ၿဖတ္ခဲ့သူၿဖစ္တယ္။ လွဆိုင္း ဟာ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ၿပန္လည္ဖြဲ႕႔စည္းစဥ္မွာ ပါဝင္ေနဆဲၿဖစ္သည္ဟု သိရသည္)</span></p><p>(၂) စိန္ေအး ( မိုးညွင္း- ကခ်င္ေဒသ ခရိုင္မွဴး) (၃) ေအာင္သန္း (မိုးညွင္း ( ၇၀၁ ) တပ္ရင္းမွဴး) </p><p>(၄) သက္ထြန္း ( မိုးညွင္း တပ္ခြဲမွဴး) (၅) ေစာရင္ေထြး ( ေရႊကူ တပ္ခြဲမွဴး) </p><p> (၆) သိုက္ထြန္းဦး ( ရန္ကုန္- ၅၀၁ တပ္ရင္းမွဴး) </p><p>(၇) ရဲလင္း ( ရန္ကုန္- ရန္ကုန္ေဒသ ခရိုင္မွဴး ( ထလရ အၿဖစ္အဖမ္းခံရ) </p><p>(၈) ညီညီေက်ာ္- ( မႏၱေလး- မႏၱေလး ေဒသခရိုင္မွဴး) ( ထလရ အၿဖစ္ အဖမ္းခံရ)</p><p> </p><p><strong><span>ေထာင္မွဴးတာဝန္ခံမ်ား </span></strong></p><p> </p><p>(၁) ဒုအရာခံဗိုလ္ ေအာင္မင္း ( မိုးညွင္း) </p><p>တပ္ႀကပ္ႀကီး ထိန္လြန္ ( ဗန္းေမာ္) </p><p>(၂) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေအးေမာင္ ( မိုးညွင္း) ၊ ရဲေဘာ္ လက္သီး </p><p>(၃) တပ္ႀကပ္ႀကီး တာတီး ( မိုးညွင္း)၊ တပ္ႀကပ္ႀကီး ေစာၿမေမာင္ </p><p>(၄) တပ္ႀကပ္ႀကီး လွမ်ိဳးေအာင္ ( မိုးညွင္း- တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့မႈၿဖင့္ ေသဒဏ္ခ် သတ္ၿဖတ္ခံရသည္)</p><p><strong><span>၁၉၉၂ ေဖေဖၚဝါရီ (၁၂) ရက္ေန႔တြင္ ေသဒဏ္ခ်ၿပီး ရက္စက္စြာ သတ္ၿဖတ္ခံရသည့္ (၁၅) ဦး</span></strong></p><p>(၁) ရဲေမ ခင္ခ်ိဳဦး ( ရန္ကုန္) - အသတ္မခံရခင္ ကိုယ္တံုးလံုးခြ်တ္ၿပီး ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ရဲေဘာ္မ်ားအား ေဖ်ာ္ေၿဖခဲ့ရ- သူမ၏ေတာင္းဆိုမႈအရ သံေခ်ာင္းမွ ေသနပ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။</p><p>(၂) တပ္ႀကပ္ ေ႒းၿမင့္ဝင္း ( ရန္ကုန္) ( ေတာင္းဆိုမႈအရ သံေခ်ာင္းမွ ေသနပ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခဲ့။ အသတ္မခံရခင္ မ်ိဳးဝင္းမွ မင္းဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ ဟု အၿငိဳးတႀကီး ႀကိမ္းေမာင္းခဲ့) </p><p>(၃) ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္ႀကြယ္ (ရန္ကုန္) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခ့ဲရ) </p><p>(၄) ရဲေဘာ္သက္ႏိုင္ ( ရန္ကုန္) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) (၅) ဗိုလ္သာဓု (ရန္ကုန္) (ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၆) ရဲေဘာ္ ေအာင္ဖိုး ( ရန္ကုန္) ( ေသဒဏ္မခ်ခင္ ေၿခေထာက္တြင္ မိုင္းခ်ည္ၿပီး မိုင္းခြဲေၿခၿဖတ္ၿခင္း ခံခဲ့ရ) (၇) ဥကၠ႒ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( မႏၱေလး) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၈) ရဲေဘာ္ရန္ေအာင္ ( မႏၱေလး) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၉) ကိုခ်ိဳႀကီး ( မႏၱေလး) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၁၀) ကိုလွၿမင့္ ( မႏၱေလး) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) (၁၁) ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္ ( ကသာ) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၁၂) ရဲေဘာ္ ေအးၿမင့္ ( ကသာ ) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) (၁၃) ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မင္း ( မံုရြာ ) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၁၄) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေသာင္းၿမင့္ ( စစ္ကိုင္းတိုင္း ) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ) </p><p>(၁၅) တပ္ႀကပ္ႀကီး တူးတူး ( ၿမစ္ႀကီးနား) ( ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ)</p><p> </p><p>အထက္ပါ (၁၅) ဦးတြင္- မခင္ခ်ိဳဦးႏွင့္ ေ႒းၿမင့္ဝင္းမွာ မိမိႏွင့္အတူ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရံုးတြင္ လုပ္အားေပးခဲ့ၿပီး ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္) သို႔ ေရာက္ရိွခဲ့ၿပီး ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ေမလ စစ္သင္တန္း အမွတ္စဥ္ (၃) ကို တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ သံေခ်ာင္း မွ ေသနပ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။ က်န္ (၁၃) ဦးမွာ ရက္စက္စြာ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခ့ဲရသည္။ <span>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ၿခင္းကို “<strong>မ်ိဳးဝင္း” ႏွင့္ “လွဆိုင္း” </strong>တို႔ ႏွစ္ဦးမွ ၿပဳလုပ္ခဲ့သည္။ လွဆိုင္းမွာ ယၡဳအခါ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) တြင္ ၿပန္လည္ပါဝင္လုပ္ကိုင္ေနေႀကာင္းသိရသည္။ </span></p><p><span>ေႀကၿငာၿခင္းမရိွပဲ ရက္စက္စြာ သတ္ၿဖတ္ၿခင္း ခံခဲ့ရသူ (၅) ဦး</span></p><p><strong>(၁) ကိုေက်ာ္ေဝ ( မႏၱေလး) – </strong></p><p>စစ္ေႀကာေရးကာလတြင္ အဆိပ္ႏွင့္လက္နက္မ်ားထုတ္မေပးႏိုင္ေသာေႀကာင့္ လက္ကို မိုင္းခြဲၿဖတ္ၿခင္းခံခဲ့ရသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ အဆိပ္ထုတ္မေပးႏုိင္သၿဖင့္ ဦးေခါင္းကို ထင္းတုံးေပၚတင္ၿပီး “မ်ိဳးဝင္း” မွ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခဲ့သည္။</p><p> </p><p><strong>(၂) စိုးဝင္းသန္း ( မႏၱေလး)</strong></p><p> </p><p>၁၉၉၂ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၉ ရက္ေန႔ညတြင္ တပ္သား တရုတ္ႀကီး ၏ လြဲမွားေသာ သတင္းေပးမႈေႀကာင့္ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းခံရသည္။ ၿဖစ္ရပ္မွာ စိုးဝင္းသန္း မွာ နာမက်န္းၿဖစ္ၿပီး KIA ေဆးရံုတြင္ ေဆးကုသခံယူရသည္။ KIA မွ စိုးဝင္းသန္း နာမက်န္းမႈ ေပ်ာက္ကင္းၿပီၿဖစ္ေႀကာင္း ဆက္သြယ္ေရးဆက္ႏွင့္အေႀကာင္းႀကားမႈ ကို သတင္းလက္ခံေသာ တရုတ္ႀကီးမွာ “ စိုးဝင္းသန္း ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္ဟု သန္းေဇာ္မွ တဆင့္ မ်ိဳးဝင္းထံ သတင္းပို႔ခဲ့သည္။ မ်ိဳးဝင္းတို႔က အုပ္စု (၂) စုခြဲကာ ေတြ႕သည့္ေနရာ ခုတ္သတ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။ အုပ္စု တစုမွာ တရုပ္ၿပည္လမ္းေႀကာင္းကို သြားၿပီး၊ တစုမွာ KIA ေဆးရံုသို႔သြားကာ မည္သို႔မည္ပံု စိုးဝင္းသန္းေပ်ာက္ဆံုးေႀကာင္း သတင္းရယူသည္။ သို႔ေသာ္ စိုးဝင္းသန္း မွာ ထြက္ေၿပးၿခင္းမဟုတ္ပဲ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းသၿဖင့္ ABSDF ေက်ာင္းသားမ်ားလာေခၚမည္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မ်ိဳးဝင္းမွ “ ငါေသဒဏ္ခ်ခဲ့ၿပီး ၿဖစ္တဲ့အတြက္ တခါတည္း လူသတ္ကုန္းေပၚ ခုတ္သတ္လိုက္ေတာ့ ဟု ေၿပာရာ၊ ထိုအမိန္႔ကို နာခံၿပီး၊ သန္းေဇာ္ တို႔အုပ္စုက “ စိုးဝင္းသန္း” ကို သတ္ၿဖတ္ခဲ့သည္။</p><p>(ထိုၿဖစ္စဥ္ကို မိမိတို႔ အတိအက် သိရိွေနရၿခင္းမွာ ထိုေန႔ည ( ေဖေဖၚဝါရီ ၁၉) ရက္ေန႔ တြင္ မ်ိဳးဝင္းႏွင့္ေအာင္ႏိုင္ တို႔မွ မိမိအပါအဝင္၊ ဘိုဘို ( ရန္ကုန္)၊ ဝဏေဇာ္ ( ရန္ကုန္)၊ ရဲလင္း ( ရန္ကုန္)၊ ညီညီေအာင္ ( ပဲခူး)၊ ေက်ာ္ႏိုင္ဦး (သာယာဝတီ)၊ ကိုညီညီ ( မႏၲေလး)၊ စုစုေပါင္း (၇) ဦးအား မိဘမ်ားထံ မိမိတို႔မွာ ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳမ်ားၿဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၏ ဖမ္းဆီးၿခင္းခံေနရပါသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔အား လာေရာက္ေခၚေဆာင္ပါက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွ သေဘာထားႀကီးစြာၿဖင့္ မိမိတို႔အား အခ်ဳပ္မွ လြတ္ေၿမာက္ၿပီး အိမ္သို႔ ၿပန္လည္ ထြက္ခြာခြင့္ၿပဳမည္ဟု ကတိေပးသၿဖင့္ မိမိတို႔ (၇) ဦး၊ မိဘမ်ားထံ စာေရးဆက္သြယ္ရေသာ ေန႔၊ အခ်ိန္ၿဖစ္ေနပါသည္။)</p><p><strong>(၃) ဝင္းေနာင္ ( ရန္ကုန္)</strong> ၁၉၉၂ ဧၿပီလဆန္းပိုင္းခန္႔က ဗန္းေမာ္ခရိုင္တြင္ သတ္ၿဖတ္ခံခ့ဲရသည္</p><p><strong>(၄) ရန္ရွင္း</strong> ( ရက္စက္စြာ ႏွိပ္စက္ၿပီး ခုတ္ထစ္ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းခံခ့ဲရသည္)</p><p><strong>(၅) ဦးေက်ာ္ေက်ာ္အုန္း (</strong> ခရိုင္မွဴး) ( ေရွ႕တန္းတြင္ လူမဆန္စြာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္ဆက္ခံခဲ့ရသည္)</p><p> </p><p><strong><span>လူမဆန္သည့္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေႀကာင့္ ေသဆံုးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ (၁၄) ဦး</span></strong></p><p>(၁) ရဲေဘာ္ စိုးမင္းေအာင္ </p><p>(၂) ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ဦးစိန္ ( ရန္ကုန္) </p><p>(၃) ရဲေဘာ္ ၿပည့္စိုးႏိုင္ ( ရန္ကုန္) </p><p>(၄) ရဲေဘာ္ ေအးေက်ာ္ </p><p> (၅) ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ေ႒း </p><p>(၆) ရဲေဘာ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဦး </p><p>(၇) ဒုအရာခံဗိုလ္ ေအာင္ကိုး ( ဗန္းေမာ္) </p><p>(၈) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေဇာ္ဝင္းခ်စ္ (ဗန္းေမာ္) </p><p>(၉) ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ခင္ေမာင္ေအး (စစ္ကိုင္း) (၁၀) ရဲေဘာ္တင့္လြင္ ( ၿမစ္ႀကီးနား) </p><p> (၁၁) ေအာင္မင္း ( မႏၱေလး) </p><p>(၁၂) အရွည္ႀကီး ဝင္းသိန္း (၁၃) ရဲေဘာ္ စိုးႀကီး </p><p> (၁၄) ရာကြတ္ဘိုင္ ( တရုပ္ၿပည္၊ ယင္က်န္း)</p><p> </p><p><strong>စစ္ေႀကာေရးကာလတြင္ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္သြားသူ (၄) ဦး</strong></p><p> </p><p>( ၁) ညီညီေက်ာ္ ( မႏၲေလး) </p><p> (၂) ရဲေဘာ္ သက္တင္ ( ဗန္းေမာ္) </p><p>(၃) ဂမ္လီ ( လဇြန္ ဂမ္လီ) </p><p>(၄) စိုးႀကိဳင္</p><p><strong><span>မ်ိဳးဝင္း ၏ အမိန္႔အရ ေထာင္မွ လြတ္ခဲ့သူ (၃) ဦး</span></strong></p><p>( ၁ ) တပ္ႀကပ္ႀကီး ခင္ေမာင္ေဇာ္ ( မႏၱေလး ) ဗဟို စစ္ရံုးတာဝန္ခံ </p><p>(၂) ရဲေဘာ္ မိုးေဇာ္ထြန္း (ခ) မိုးႀကီး ( ရန္ကုန္) </p><p>(၃) ရဲေမ သင္းသင္းညီ ( ရန္ကုန္)</p><p> </p><p>ဥကၠ႒ ေအာင္ႏိုင္ ႏွင့္ VCs မ်ိဳးဝင္းတို႔၏ သေဘာအရ ၁၉.၂. ၁၉၉၂ တြင္ မိဘမ်ားထံ စာေရးေခၚေသာေႀကာင့္ မိဘမ်ား ABSDF( ေၿမာက္ပိုင္း) သို႔ ေရာက္ရိွလာခဲ့ႀကသည္။ ထိုစဥ္က မိမိတို႔အား မိဘမ်ား လာေရာက္ေခၚေဆာင္ပါက အိမ္ၿပန္ခြင့္ေပးမည့္ ကတိကို ABSDF(NB) ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ကတိဖ်က္ခဲ့ၿပီး မိမိတို႔ အိမ္ၿပန္လိုပါက ၿပန္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ မိဘမ်ားအားေတာတြင္း တြင္ေခၚေဆာင္ထားမည္ ဟု အႀကပ္ကိုင္သၿဖင့္ မိမိတို႔မွာ လာေရာက္ေခၚေဆာင္သည့္ မိဘမ်ားအား “အေမတို႔အိမ္ၿပန္ႀကပါ။ မိမိတို႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွာပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္သြားမည္ဟု ေၿပာခဲ့ပါသည္။ ထိုအခါ မိမိ၏ မိခင္မွာ ေၿမေပၚတြင္ ဒူးႏွစ္ဘက္ စံုေထာက္ၿပီး လက္အုပ္မိုးကာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ရွစ္ခိုးငိုယိုေတာင္းပန္ကာ မိမိတို႔ (၇) ဦးအား သနားသၿဖင့္ အခ်ဳပ္မွ လႊတ္ေပးရန္ ေၿပာဆို ပန္ႀကားခဲ့ပါသည္။ မိမိတို႔၏ အသနားခံမႈ ႏွင့္ အခ်ဳပ္မွ လႊတ္ေၿမာက္ခဲ့သူ (၇) ဦးမွာ</p><p>(၁) ရဲေမ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ ( ရန္ကုန္) </p><p> (၂) ရဲေဘာ္ ဝဏၰေဇာ္ ( ရန္ကုန္) </p><p>(၃) ခရိုင္မွဴး ရဲလင္း (ရန္ကုန္) ( စစ္အစိုးရမွ ေထာင္ဒဏ္ ၇ ႏွစ္ခ်မွတ္ခဲ့သည္) (၄) ရဲေဘာ္ မိုးေက်ာ္သူ (ခ) ဘိုဘို ( ရန္ကုန္) ( စစ္အစိုးရမွ ေထာင္ဒစ္ ၂၁ ႏွစ္ ခ်မွတ္ခဲ့သည္) (၅) ရဲေဘာ္ ညီညီေအာင္ (ခ) ဒိုဇာ ( ပဲခူး) </p><p>(၆) ကိုညီညီ ( မႏၱေလး) </p><p>(၇) ရဲေဘာ္ေက်ာ္ႏိုင္ဦး (ခ) ေႀကာင္ ( သာယာဝတီ)</p><p>မိမိတို႔ (၇) ဦး ေထာင္မွ လြတ္လာၿပီး မႀကာမီ ေထာင္အတြင္းတြင္ က်န္ရိွေနေသာ ေက်ာင္းသား (၅၆) ဦး ေထာင္ေဖာက္ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္သြားႀကသည္။ ထိုညတြင္းခ်င္းပင္ မိမိတို႔ (၇) ဦး ႏွင့္ ခင္ေမာင္ေဇာ္၊ မိုးႀကီး တို႔အား ဒုတိယအႀကိမ္ ၿပန္လည္ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ အက်ဥ္းသား (၅၆) ဦး ေထာင္ေဖာက္ေၿပးမႈ ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး၊ ထိုစဥ္က တာဝန္က်ခဲ့ေသာ ေထာင္မွဴး လွမ်ိဳးေအာင္ အပါအဝင္၊ ေက်ာင္းသား (၃) ဦးအား တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့မႈ ႏွင့္ သတ္ၿဖတ္ပစ္ခဲ့သည္။</p><p>ABSDF (NB) ရိွ တပ္ရင္း (၇၀၁)၊ (၅၀၁) ႏွင့္ (၄၀၁) တြင္ အင္အားစုစုေပါင္း (၂၀၀) မွ်သာ က်န္ေတာ့သည္။ မတရားဖမ္းဆီးၿပီး အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းမ်ားေႀကာင့္ ၿပည္တြင္း ပံ့ပိုးမႈမ်ား ရပ္ဆိုင္းခဲ့ၿပီး၊ မည္သူမွလည္း ပူးေပါင္းလာၿခင္း မရိွေတာ့ပါ။ တပ္ရင္းမ်ားအတြက္ လူအင္အားၿဖည့္ဆီးရန္ လိုအပ္လာသၿဖင့္ ထိုအခ်ိန္ကာလ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ဥကၠ႒ ရာထူးကို တို႔ၿမွင့္ရယူလိုက္ေသာ ေအာင္ႏိုင္ ( ယၡဳ - ခ်င္းမိုင္ တြင္ သတင္းသမား လုပ္ေနသူ)၊ သံေခ်ာင္းတို႔၏ သေဘာတူညီမႈ၊ ဦးေဆာင္ဆံုးၿဖတ္မႈမ်ားၿဖင့္၊ ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားတြင္ ေနထိုင္ႀကေသာ ငယ္ရြယ္သူမ်ားကို လက္နက္ၿပ ၿခိမ္းေၿခာက္ၿပီး ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) မွ ပို႔ခ်ေသာ စစ္သင္တန္းတက္ေရာက္ခိုင္းၿပီး ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ ရဲေမ မ်ား အၿဖစ္ မတရားသိမ္းသြင္း တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေစခဲ့သည္။</p><p>မွတ္မိသေလာက္ဆိုလ်င္ ၁၉၉၂ ဇြန္လ ပိုင္းေလာက္ခန္႔ေလာက္ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ ေထာက္ေဖာက္ေၿပးေသာ အက်ဥ္းက် ေက်ာင္းသားမ်ား ( ၂၁.၅.၉၂) ေနာက္ပိုင္း၊ မ်ိဳးဝင္း တိုက္ပြဲက်ခဲ့သည္။ ( ၁၉၉၂ ေမလ)။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လက္ရိွ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ သတင္းေထာက္လုပ္ေနသူ၊ ေအာင္ႏိုင္ ႏွင့္ ၿမင့္စိုး (ခ) သံေခ်ာင္းတို႔၏ ဦးေဆာင္မႈၿဖင့္ ကခ်င္ၿပည္နယ္ ဗန္းေမာ္ခရိုင္၊ မန္ေနာင္ ေက်းရြာႏွင့္ ၿမိဳ႕လွ၊ သာယာကုန္းရြာတို႔တြင္ ဝမ္းဆာရွာစားေသာက္ေနေသာ အရပ္သား လူငယ္လူရြယ္မ်ားအား လက္နက္ၿပ ဖမ္းဆီးၿပီး ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၏ အင္အားအၿဖစ္ ၿဖည့္ဆီးခဲ့သည္။ စစ္သင္တန္း အမွတ္စဥ္ (၈) ႏွင့္ အမွတ္စဥ္ (၉) ဖြင့္လွစ္ၿပီး သင္တန္းေပးခဲ့သည္။</p><p><strong><span>အပိုင္း (၆) အၿဖစ္ မ်က္ၿမင္သက္ေသ ေနာက္ထပ္တေယာက္ရဲ႕ စာ ကို တင္ၿပေပးပါ့မယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာအၿပည့္ပါ။ </span></strong></p><p><span> </span></p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a3.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/409299_1741925485343_1754885806_875610_2022528822_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/395093_1741926085358_1754885806_875611_775011669_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/405546_1741926485368_1754885806_875612_378425473_n.jpg" alt="" /><br /><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_3018.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-5460474821534725031Mon, 30 Jan 2012 05:46:00 +00002012-01-30T13:48:53.691+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/395525_1716827297904_1754885806_866709_360979905_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>အခုေၿပာေနတဲ့ ကိစၥက “ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူ႔ကို ခ်စ္လဲ ” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်ားဟာ ရက္စက္ႀကမ္းႀကဳတ္၊ ယုတ္မာသူေတြကို ကာကြယ္ခုခံမလား (ဒါမွမဟုတ္) ဒီမိုကေရစီ နဲ႔ အၿပစ္မဲ့ၿပည္သူလူထုဘက္က ရပ္တည္မလား ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈၿဖစ္တယ္ ဒီ တပြဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕သမိုင္းတန္ဘိုးကို ကိုယ့္ဘာသာ သတ္မွတ္ႀကရပါလိမ့္မယ္။</p><p>အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္လူသတ္ပြဲႀကီးကို က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြက “ သူတို႔ ကြပ္မ်က္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား (၁၅) ေယာက္ဟာ အစိုးရသူလွ်ိဳေတြၿဖစ္ေႀကာင္း ခိုင္မာတဲ့အေထာက္အထားေတြ ရိွပါတယ္” လို႔ ဆုိခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ေၿပာေၿပာေနတဲ့ ခိုင္လံုတဲ့အေထာက္အထားဆိုတာ “ ေၿမာက္ပိုင္းစစ္ေႀကာေရးေခြ” လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ဗီြဒီယို တိတ္ေခြေလးတခုထင္ပါရဲ႕။ အဲ့ဒီ တိတ္ေခြေလးထဲမွာ ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းခံရသူေတြရဲ႕ ေၿဖာင့္ခ်က္ေတြကို တမွုတ္တရ ရိုက္ကူးထားတယ္။ သူတို႔ကသာ အဲ့ဒီတိတ္ေခြေလးကို ခိုင္လံုတဲ့အေထာက္အထားအၿဖစ္ယံုႀကည္ၿပီး ရည္ညႊန္းေနတာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲ့ဒီတိတ္ေခြဟာ ကိုယ့္ရွဴးကိုယ္ၿပန္ပတ္တဲ့ သက္ေသ ( သို႔မဟုတ္) ကိုယ့္လည္ပင္းကို ကိုယ့္ဘာသာၿပန္ညွစ္မဲ့ ႀကိဳးကြင္းလို႔ ပဲ ၿမင္မိတယ္။ အဲ့ဒီ တိတ္ေခြေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႀကည့္ခဲ့မိဘူးပါတယ္။ အဲ့ဒီတိတ္ေခြေလးကို ႀကည့္ၿပီး၊ “ စစ္ေႀကာေရးကို ဦးေဆာင္သူေတြကလဲကြာ ဒီေလာက္ေတာင္ ညံ့ရသလား၊ ဒီေလာက္ေတာင္ ဗဟုသုတ နည္းလွခ်ည္းလား” လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ စစ္ေႀကာေရးကို ဦးေဆာင္ခဲ့ႀကသူေတြဟာ မႏၱေလးလႈပ္ရွားမႈ ကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပံုမရပါဘူး။ <span>သတၱိရိွႀကမယ္ဆိုရင္- အဲ့ဒီ တိတ္ေခြေလးကို ေဖ့ဘြတ္မွာတင္ေပးၿပီး ၿပည္သူအားလံုးကို ၿပေပးပါလား။ မႏၱေလးေက်ာင္းသားေတြအတြက္ေတာ့ အထူးလက္ေဆာင္တခုၿဖစ္မွာပါ။</span> ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ရီႀကရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သဲလြန္စတခုေပးၿပီး အတိတ္ကို နည္းနည္းႏိုးဆြထားခ်င္တယ္။ မႏၲေလးေက်ာင္းသားေတြ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး (၁)၊ ေထာက္လွမ္းေရး (၁၆) ၊ ဗိုလ္ႀကီး ၿမင့္ဦး နဲ႔ အမ်ိဳးသားေထာက္လွမ္းေရး ဗ်ဴရို ဆိုတာေတြ ပါမယ္ဗ်ာ။ သူတို႔ဘယ္လို လုပ္ထားသလဲ။ ေစာင့္ႀကည့္ႀကရေအာင္ပါ။</p><p><span>ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား (အပိုင္း-၄-) အၿဖစ္ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ ရဲ႕ အစီရင္ခံစာ ကို တင္ၿပသြားမွာၿဖစ္ပါတယ္။ ပထမပိုင္းမွာ- ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ( ေၿမာက္ပိုင္း) စတင္တည္ေထာင္ၿခင္း နဲ႔ အာဏာအလြဲသံုးစားလုပ္မႈ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အခြင့္ထူးခံလူတန္းစား တည္ေဆာက္မႈတို႔ေႀကာင့္ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ ၿပႆနာေတြကို တင္ၿပထားပါတယ္။</span></p><p>ခင္မင္ေလးစားစြာၿဖင့္</p><p>ေအာင္မိုးဝင္း</p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a4.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/s720x720/404592_1717012262528_1754885806_866746_1081525176_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p><strong><span>နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ရဲ႕ အစီရင္ခံစာ </span></strong></p><p>( က )</p><p>ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ABSDF ( NB )ကုိ ၿမန္မာၿပည္ေၿမာက္ပုိင္း ကခ်င္ၿပည္နယ္ေဒသၿဖစ္သည္႔ KIA ဗဟုိ ဌာနခ်ဳပ္ ပါေဂ်ာင္ေဒသ လုိင္စင္စခမ္း တရုတ္ၿပည္နယ္စပ္တြင္တည္ေထာင္ခဲ႔သည္။ တရုတ္ၿပည္ ေယြနမ္ ၿပည္နယ္ ေရႊလီၿမိဳ႕မွ ကားလမ္းခရီးၿဖင္႔ ေကအုိင္ေအ ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္သုိ႔ အလြယ္တကူသြားေရာက္ႏုိင္သည္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကုိ ၁၉၈၈ ကာလတြင္ ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္ ) အေနၿဖင္႔စတင္ထူေထာင္ခဲ႔သည္။ ထုိစဥ္က ကုိေက်ာ္ေက်ာ္မွ ကခ်င္ၿပည္နယ္ ဥကၠဌ အၿဖစ္တာ၀န္ယူခဲ႔ၿပီး စစ္ေရးတာ၀န္ခံအၿဖစ္ ၿမင္႔စုိး ေခၚ သံေခ်ာင္းႏွင္႔ အတြင္းေရးမႈးအၿဖစ္ မုိးညွင္းၿမိဳ႕နယ္ နမ္းမားမွ နမ္႔ေဆာ္ေလာ ရြာေန…မ်ိဳး၀င္းတုိ႔က တာ၀န္ယူ ဦးစီးခဲ႔ႀကသည္။ ဗဟုိဦးစီးမႈးမ်ားအၿဖစ္ လႊမ္းမုိး ႏွင္႔ ေနဒြန္းတုိ႔မွတာ၀န္ယူခဲ႔ႀကသည္။</p><p>၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ မိမိႏွင္႔အတူ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ မခင္ခ်ဳိဦး ၊ ေဌးၿမင္႔၀င္း ၊ ေအာင္ေက်ာ္ဦး ႏွင္႔ သန္းထြန္းစုိး ေခၚ တုိက္ပိတ္ ငါးဦးအဖြဲ႔ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ ( ကခ်င္ၿပည္နယ္ ) သုိ႔ေရာက္ရွိခဲ႔ႀကၿပီး သန္းထြန္းစုိးမွအပ မိမိအပါ၀င္ ေလးဦးမွာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ စစ္သင္တန္းအပတ္စဥ္ ( ၃ ) သုိ႔တက္ေရာက္ခဲ႔သည္။ သန္းထြန္းစုိးမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ စည္းရုံးေရး အင္အားစုေဆာင္းေရးအတြက္ အမွတ္စဥ္ ( ၃ ) သင္တန္းမတက္ေရာက္ခဲ႔ပါ။</p><p><span>၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္လည္ပုိင္းခန္႔တြင္ အမွတ္စဥ္ ၁ မွ ေက်ာင္းသားရဲေမ ခင္မာေအး ( ၿမစ္ႀကီးနား ) အမၿဖစ္သူ မမူနဲ႔အတူ ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္ ) သုိ႔ေရာက္ရွိလာေသာ ၿမတ္ကုိ ဆုိသူအား စစ္အစုိးရ သူလွ်ိဳ အၿဖစ္ စြပ္စြဲၿပီး သတ္ၿဖတ္ခဲ႔သည္။</span> ထုိသတ္ၿဖတ္မႈ႔ကုိ မ်ိဳး၀င္းႏွင္႔ သံေခ်ာင္းတုိ႔မွ ဦးေဆာင္ခဲ႔သည္။ ထုိစဥ္အခ်ိန္ကာလက ABSDF ( ကခ်င္ ) ဥကၠဌ ကုိေက်ာ္ေက်ာ္မွာ တာ၀န္ၿဖင္႔ မာနယ္ပေလာရွိ ABSDF ( ေတာင္ပုိင္း ဗဟုိ ) သုိ႔သြားေရာက္ေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္ ) ဦးစီးမႈးမ်ား ႏွင္႔ ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္မ်ားမွာလည္း တာ၀န္အသီးသီးၿဖင္႔ ေရွ႕တန္းစခမ္းမ်ားသုိ႔ေရာက္ရွိေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။</p><p>(ခ)</p><p>ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္ ) စစ္သင္တန္း အမွတ္စဥ္ ( ၄ ) ကို ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္ ပါဂ်ိဳေဒသ လုိင္စင္စခမ္းတြင္ဖြင္႔လွစ္ခဲ႔သည္။ သင္တန္းအမွတ္စဥ္ ( ၅ )တြင္ ရန္ကုန္ႏွင္႔ မႏၱေလးမွ ေက်ာင္းသားအမ်ားအၿပားပါ၀င္လာခဲ႔သည္။ သန္းထြန္းစုိး ေခၚ တုိက္ပိတ္ ႏွင္႔အတူ ရန္ကုန္ ၊ ပဲခူးမွေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕ပါလာၿပီး သင္တန္းအမွတ္စဥ္( ၅ ) ကုိတက္ေရာက္ခဲ႔သည္။ ထုိအပတ္စဥ္ ( ၅ ) သင္တန္းအခ်ိန္ကာလတြင္ တပ္တြင္းမေက်နပ္မႈ႔မ်ား သင္တန္းသားမ်ားအတြင္း၌ၿဖစ္ပြားခဲ႔သည္။ အတြင္းေရးမႈးတာ၀န္ယူထားေသာ မ်ိဳး၀င္း ၏ ေဒသအစြဲႏွင္႔ သေဘာထားက်ဥ္းေၿမာင္းမႈ႔ အေတြးအၿမင္ တဘက္သတ္ဆန္မႈ႔မ်ားအေပၚ အဓိကထားၿပီး မေက်နပ္မႈ႔မ်ား တုိက္ခုိက္မႈ႔မ်ားၿဖစ္ပြားခဲ႔သည္။ ထုိ အပတ္စဥ္ ( ၅ ) ႏွင္႔ ( ၆ ) သင္တန္းသားမ်ားထဲတြင္ ေနာင္ ABSDF ( NB ) ဥကၠဌ ၿဖစ္လာမည္႔ ေအာင္ႏုိင္ ( ယခု ေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္ ဟူေသာအမည္ၿဖင္႔ ယုိးဒယားနယ္စပ္ႏွင္႔ ခ်င္းမုိင္တြင္ သတင္းေထာက္လုပ္ေနသူ ဘီဘီစီ ၿမန္မာပုိင္းအစီစဥ္မွ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ ႏႈတ္ထြက္စာတင္ခဲ႔ရသူ )၊ ရဲလင္း၊ညီညီေက်ာ္ ( ေနာင္တြင္ စစ္အစုိးရ၏သူလွ်ိဳမ်ားအၿဖစ္ ဖမ္းဆီးခံရသူ ) တုိ႔သည္..ABSDF ( NB ) ဗဟုိေကာ္မတီအၿဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရသူမ်ားပါ၀င္ပါသည္။ အပတ္စဥ္ ( ၅ ) သင္တန္း မဖြင္႔မွီတြင္ ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္ကုိ ) ABSDF ( ၇၀၁ ) တပ္ရင္းအၿဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ႔ပါသည္။</p><p>အပတ္စဥ္ ( ၅ ) သင္တန္းကာလအတြင္းၿဖစ္ပြားခဲ႔ေသာ တပ္တြင္းမေက်နပ္မႈ႔မ်ားေႀကာင္႔ ABSDF ( ၇၀၁ ) တပ္ရင္း ေနာက္တန္းရွိ ရဲေဘာ္ ရဲေမမ်ားႏွင္႔ အပတ္စဥ္ ( ၅ ) ေက်ာင္းသား သင္တန္းသားမ်ားအား မ်ိဳး၀င္းမွ မေက်လည္မႈ႔မ်ား ေဆြးေႏြးရန္အတြက္ တပ္တြင္းခန္းမေဆာင္တြင္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးမႈ႔မ်ားၿပဳလုပ္ခဲ႔သည္။</p><p>ေက်ာင္းသားအမ်ားအၿပားမွ…..ဦးေဆာင္တာ၀န္ယူေနေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင္႔ ရဲေဘာ္ရဲေမမ်ားအႀကား ကြာဟမႈ႔မ်ား၊ မ်ိဳး၀င္း၏ တဘက္စြန္းေရာက္ေသာစိတ္ဓါတ္မ်ား၊ မ်ိဳး၀င္း ၏ ေဒသစြဲ တယူသန္အေတြးအၿမင္မ်ား မတရားမႈ႔မ်ားကုိ ေ၀ဖန္ေၿပာဆုိခဲ႔ႀကသည္။ <span>သုိ႔ေသာ္လည္း မ်ိဳး၀င္းမွ “ ငါတုိ႔ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဘုိ႔ေတာထဲလာတာ ဒီမုိကေရစီအတြက္ လာတာ ၿဖစ္တယ္ ဒီမုိကေရစီခံစားဘုိ႔မဟုတ္ဘူး စစ္တပ္မွာ ဒီမုိကေရစီမရွိဘူး ေရြးေကာက္ပြဲမရွိဘူး ” ဟုေၿပာဆုိၿပီး တင္ၿပမႈ႔မ်ားႏွင္႔ ေမးခြန္းမ်ားကုိေမးႀကားၿခင္းကုိ ေၿဖႀကားၿခင္းမရွိပဲ ပယ္ခ်ခဲ႔သည္။</span> ညွိႏႈိင္းမႈ႔မရွိပဲ..ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပြဲကုိရုတ္သိမ္းခဲ႔သည္။ မေက်လည္မႈ႔မ်ားပုိမုိၿပင္းထံခဲ႔သည္။</p><p>မ်ိဳး၀င္း မွ ထုိေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပြဲတြင္ သူ႔အား ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ခဲ႔သူမ်ားအား အၿငိဳးႀကီးစြာၿဖင္႔မွတ္သားထားသည္။ အေႀကာင္းမွာ သူ႔အားေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ခဲ႔သူမ်ားအားလုံးသည္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ႀသဂုတ္လတြင္ စတင္ဖမ္းဆီးခဲ႔သည္႔ သမုိင္းဆုိးတြင္ခဲ႔သည္႔ စစ္အစုိးရ သူလွ်ိဳအၿဖစ္ အစုလုိက္အၿပဳံလုိက္ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ၿဖတ္ခံခဲ႔ႀကသည္မွာ မိမိအပါ၀င္ၿဖစ္ပါသည္။</p><p> </p><p>(ဂ)</p><p>အမွတ္စဥ္ (၅) သင္တန္းၿပီးဆံုးၿပီး ABSDF ( ၇၀၁ ) တပ္ရင္းမွ ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း ဗဟို ) အၿဖစ္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအသစ္ေၿပာင္းလဲ ေရးအတြက္ ညွိႏိႈင္းေရးမ်ားၿပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ဥကၠ႒ ႏွင့္ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ အသစ္မ်ားၿပန္လည္ဖြဲ႔စည္းေရးအတြက္ စည္းရံုးေရးမ်ား ၿပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္တိုင္း ကိုယ္စားလွယ္အၿဖစ္ သန္းထြန္းစိုး ကို စာရင္းေပးသြင္းခဲ့ႀကသည္။ ကိုယ္စားလွယ္အသီးသီးမွာလည္း စည္းရံုးေရးအတြက္ တာဝန္မ်ားႏွင့္ ေရွ႕တန္းနယ္ေၿမမ်ားသို႔ ထြက္ခြာခဲ့ႀကသည္။ ယၡင္ေရွ႕တန္းနယ္ေၿမမွာ ရိွေနေသာ ABSDF ( ကခ်င္ၿပည္နယ္) ဦးစီးမွဴး လႊမ္းမိုး မွာ ေနာက္တန္းဗဟို ( ၇၀၁) သို႔ ၿပန္လည္ေရာက္ရိွလာသည္။ လႊမ္းမိုးႏွင့္ မ်ိဳးဝင္း တို႔ ႏွစ္ဦးႀကားတြင္ မေက်လည္မႈမ်ား ရိွခဲ့သည္။ လႊမ္းမိုးမွ မ်ိဳးဝင္းအား တပ္တြင္း ရံဘံုေငြ ႏွင့္ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္းဝယ္မႈမ်ားတြင္ မ်ိဳးဝင္းမွ ကိုယ္က်ိဳးသံုးေႀကာင္း စြဲခ်က္တင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။</p><p>သို႕႔ေသာ္ မ်ိဳးဝင္းက သူ၏ ေဒသခံနယ္လူမ်ား၏ ေနာက္ခံအင္အားေတာင့္တင္းမႈေႀကာင့္ မ်ိဳးဝင္းႏွင့္ သံေခ်ာင္းတို႔ ဦးေဆာင္ၿပီး၊ လႊမ္းမိုးအား ၁၉၉၀ မတ္လ ခန္႔တြင္ ဖမ္းဆီးၿပီး စစ္အစိုးရ သူလွ်ိဳအၿဖစ္ စြပ္စြဲခါ ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ရန္ကုန္တိုင္းတာဝန္ခံ ကိုယ္စားလွယ္အၿဖစ္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မည့္ သန္းထြန္းစိုး ကိုပါ ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ ကိုယ္စားလွယ္အၿဖစ္မွ ႏႈတ္ထြက္ဖို႔ အႀကပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ သန္းထြန္းစိုးမွ ႏုတ္ထြက္ခဲ့သည္။ ရဲလင္း မွ ရန္ကုန္တိုင္းကိုယ္စားလွယ္အၿဖစ္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရန္ သေဘာတူခဲ့သည္။</p><p>လႊမ္းမိုးအား ဖမ္းဆီးၿပီး ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ စစ္ေႀကာေရးဝင္ေနစဥ္ကာလအတြင္း မ်ိဳးဝင္းမွ ရဲေဘာ္တဦးအား ေစလႊတ္ၿပီး မိမိအား စစ္ေႀကာေရးေနရာသို႔ လာရန္ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။ မိမိမွာ ထို္အခ်ိန္က လႊမ္းမိုး၏ ဦးစီးရံုးတြင္ တာဝန္ယူေနခဲ့သူၿဖစ္သည္။ လႊမ္းမိုးအား စစ္ေႀကာေနေသာအခန္းထဲတြင္ လႊမ္းမိုး၏ ေရွ႕တြင္ပင္ မ်ိဳးဝင္းက မိမိ ၏ နားထင္ကို ေသနတ္ၿဖင့္ ေတ့ၿပီး “ လႊမ္းမိုး က မင္းကို ဘာေတြခိုင္းလဲ” ဟု ေမးၿမန္းခဲ့သည္။ အမွန္စင္စစ္မွာ ထို္အခ်ိန္က မိမိအား ေထာက္လွမ္းေရး သူလွ်ိဳအၿဖစ္ စြပ္စြဲဖမ္းဆီးဖို႔ အစီအစဥ္ရိွေႀကာင္း ေနာင္မွ သိခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကံေကာင္းစြာၿဖင့္ သံေခ်ာင္းမွ “ မငယ္ မင္းၿပန္ေတာ့” ဟု အမိန္႔ေပးသၿဖင့္ အေဆာင္သို႔ၿပန္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘာေႀကာင့္ မိမိ ဦးေခါင္းအား ေသနတ္ ၿဖင့္ခ်ိန္ၿပီး ေမးၿမန္းခဲ့ရၿခင္းကို စဥ္းစားမိသည္။</p><p>ထိုအၿဖစ္အပ်က္ၿဖစ္ၿပီး ၃-၄ ရက္အႀကာတြင္ မ်ိဳးဝင္းႏွင့္ သံေခ်ာင္း ဦးေဆာင္ၿပီး၊ လႊမ္းမိုးႏွင့္ သန္းထြန္းစိုး တို႔အား လက္ေနာက္ ၿပန္ႀကိဳးတုပ္ၿပီး တပ္ရင္း၏ ဗဟိုအလည္ၿဖစ္သည့္ စစ္ေရးေလ့က်င့္ေရးကြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္လာသည္။ ရဲေဘာ္၊ ရဲေမမ်ား အားလံုးကိုလည္း လူစစ္၊ တန္းစီ ခိုင္းၿပီး သတိဆြဲခိုင္းထားသည္။ ကြင္းလယ္ေခါင္တြင္ က်င္းတူးထားၿပီး ထိုက်င္းထိပ္တြင္ လႊမ္းမိုးႏွင့္ သန္းထြန္းစိုး တို႔အား ႀကိဳးတုတ္လွ်က္ႏွင့္ ထိုင္ခိုင္းထားသည္။</p><p>မ်ိဳးဝင္းႏွင့္ သံေခ်ာင္းတို႔မွ လႊမ္းမိုးအား “ေထာက္လွမ္းေရးသူလွ်ိဳမဟုတ္လား” ဟု က်ယ္ေလာင္စြာ ေဒါသတႀကီး ေမးသည္။ လႊမ္းမိုးမွ “ က်ေနာ္ မဆလ မၿဖစ္ပါရေစနဲ႔ ဗကပ ( ဗမာၿပည္ကြန္ၿမဴနစ္ပါတီ) ပဲ ၿဖစ္ပါရေစဗ်ာ” ဟု ေၿဖႀကားခဲ့သည္။ သံေခ်ာင္းမွ လႊမ္းမိုးအား ေသနတ္ၿဖင့္ ခ်ိန္ၿပီး တန္းစီေနေသာ မိမိတို႔ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ ရဲေမမ်ား ေရွ႕တြင္ ေသြးေအးစြာ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။ လႊမ္းမိုး၏ အသက္ကင္းမဲ့ေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးအား တိရ စၦာန္တေကာင္ကဲ့သို႔ကန္ခ်ၿပီး ေၿမဖို႔ကာ လူသတ္ပြဲကိုႀကည့္ေနခဲ့ရေသာ မိမိတို႔အား၊ ထိုေၿမပံုေပၚတြင္ စစ္ေရးၿပေလွ်ာက္ခိုင္း ဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။ သန္းထြန္းစိုးအား ႀကိဳးတုပ္လွ်က္ ႏွင့္ ပင္ အခ်ဳပ္ခန္းသို႔ ၿပန္လည္ေခၚေဆာင္သြားခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ ဧၿပီလတြင္ သန္းထြန္းစိုး အား အခ်ဳပ္မွ လႊတ္ေပးခဲ့သည္။</p><p>(ဃ)</p><p>လႊမ္းမိုးအား သတ္ၿဖတ္ၿပီး မႀကာမီ၊ စစ္သင္တန္းအမွတ္ (၅) သင္တန္းဆင္းခဲ့သူ ရန္ကုန္မွ “ကိုေအာင္ေက်ာ္” ဆိုသူကိုလည္း မသကၤာ မႈ ႏွင့္ မ်ိဳးဝင္းႏွင့္ သံေခ်ာင္းမွ ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး စစ္ေႀကာေရးမွာ ႏွိပ္စက္ခဲ့သည္။ ထို စစ္ေႀကာေရး ဒဏ္ရာႏွင့္ပင္ ကိုေအာင္ေက်ာ္မွာ KIA ေဆးရံုတြင္ ေဆးကုသမႈ ခံရင္းႏွင့္ အသက္ဆံုးရံႈးခဲ့ရသည္။ မ်ားမႀကာမီ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ေရွ႕တန္းသို႔ထြက္သြားသူမ်ား၊ ဗဟိုေနာက္တန္းသို႔ ၿပန္ေရာက္ရိွလာခဲ့ႀကသည္။ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ABSDF ( ၿမန္မာၿပည္ ေၿမာက္ပိုင္း ဥကၠ႒အၿဖစ္ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( မႏၱေလး)၊ အေထြအေထြအတြင္းအေရးမွဴးအၿဖစ္ ေအာင္ႏိုင္( မႏၲေလး) ႏွင့္ စစ္ေရးတာဝန္ခံအၿဖစ္ သံေခ်ာင္းတို႔ကို ၿပန္လည္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ္လည္း မ်ိဳးဝင္းမွာ မဲမရပဲ ရိွေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗဟိုေကာ္မတီဝင္မ်ား၏ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္အရ၊ မည္သူမွ် မဲေပးေရြးခ်ယ္ၿခင္းမရိွခဲ့ေသာ မ်ိဳးဝင္းအား ABSDF ( ကခ်င္) အေနၿဖင့္ဖြဲ႔စည္းရာတြင္ ပါဝင္ခဲ့သူတဦးအေနၿဖင့္ တြဲဘက္အတြင္းေရးမွဴး (၁) ႏွင့္ ဒု- စစ္ေရးတာဝန္ခံရာထူးကို ေပးခဲ့သည္။</p><p>ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) အၿဖစ္ဖြဲ႔စည္းအၿပီးတြင္ ယိုးဒယားၿမန္မာနယ္စပ္ရိွ မာနယ္ပေလာ စခန္းမွ ABSDF ဗဟို ႒ာနခ်ဳပ္ ဥကၠ႒ ကိုမိုးသီးဇြန္မွ အမွတ္ ( ၅၀၁) တပ္ရင္းကို ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) တြင္အင္အားၿဖည့္ပူးေပါင္းဖို႔ ေစလႊတ္ခဲ့ပါသည္။ ရွမ္းၿပည္နယ္မွ (၄၀၁) တပ္ရင္းတို႔ရိွလာၿပီး၊ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္မွာ ၅၀၀ ခန္႔ရိွလာသည္။ ( အမွန္စင္စစ္ လူအင္အားမွာ အေႀကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေႀကာင့္ ၃၅၀ ခန္႔သာ ရိွသည္)</p><p>၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ႏွစ္လည္ပိုင္းေလာက္တြင္ ေနာက္တန္းတြင္ ရိွေနေသာ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ရဲေမမ်ား တာဝန္ၿဖင့္ ေရွ႕တန္းသို႔ တဖြဲ႔ၿပီး တဖြဲ႔ ၿပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ႀကသည္။ သန္းထြန္းစိုး မွာ ေရွ႕တန္းတြင္ စစ္အစိုးရတပ္ႏွင့္ တိုက္ပြဲၿဖစ္ပြားၿပီး စစ္အစိုးရ၏ ဖမ္းဆီးမႈကို ခံခဲ့ရသည္။ မိမိလည္း ေရွ႕တန္း ဗန္းေမာ္ ခရိုင္သို႔ တာဝန္ၿဖင့္ထြက္ခြာခဲ့ရသည္။ ထိုခရီးစဥ္တြင္ စစ္ေရးတာဝန္ခံ သံေခ်ာင္းတေယာက္ တိုက္ပြဲတြင္ ဒဏ္ရာၿပင္းထန္စြာရၿပီး ညာဘက္ လက္ ဆံုးရံႈးခဲ့ရသည္။ မ်ားမႀကာမွီ မိမိတို႔စစ္ေႀကာင္း ဗဟိုသို႔ ၿပန္လည္ေရာက္ရိွခဲ့ၿပီး၊ တာဝန္ေပးခ်က္အရ KIA မွ ဖြင့္လွစ္ေသာ ဘ႑ာေရးသင္တန္းသို႔ တက္ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ေရွ႕တန္းထြက္ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ ရဲေမမ်ား တဖြဲဖြဲ႔ ႏွင့္ ဗဟိုေနာက္တန္းသို႔ ၿပန္လည္ေရာက္ရိွလာသည္။ ထိုႏွစ္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေရွ႕တန္းမွ ၿပန္လည္ေရာက္ရိွလာေသာ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ရဲေမမ်ား ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ဗဟို ႒ာနခ်ဳပ္ သို႔ ၿပန္လည္ေရာက္ရိွၿခင္းသည္ ၿပဳၿပင္မရေတာ့သည့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ၏ ဆိုးသြမ္းေသာ သမိုင္းအမွားၿဖစ္ရပ္ဆိုးမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည့္ႏွစ္ ၿဖစ္ေစခဲ့သည္။</p><p>ထို အခ်ိန္မွာ တပ္တြင္းရိွ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္၊ ရဲေမမ်ား ထမင္း ႏွင့္ ဆားငပိ တို႔သာ စားေနရခ်ိန္တြင္၊ တပ္တြင္း ဦးေဆာင္ေနေသာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တာဝန္ယူထားသူမ်ားမွာ တလလွ်င္ တရုပ္ေငြ ယြမ္ (၃၀) လခစားႀကသည္။ လူႀကီးမ်ားအတြက္ အေသးသံုးစားစရိတ္ ဆိုကာ အခြင့္ထူးခံစားႀကသည္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တိုင္းတြင္ သူတို႔၏ ေဝရာဝတ္စ ထမင္းခ်က္၊ အက်ၤ ီေလွ်ာ္၊ထင္းေခြ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာခိုင္းေစရန္အတြက္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရန္လာသည့္ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားအား အနားတြင္ထားၿပီး ခိုင္းစားႀကသည္။</p><p><span>နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ ရဲ႕ အစီရင္ခံစာ ကို ဆက္လက္တင္ၿပသြားပါမယ္။ ဒုတိယ ပိုင္းမွာ လူဖမ္းပြဲ စတင္ၿဖစ္ေပၚၿခင္းေတြကို အေသးစိတ္ဖတ္ရႈရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။</span></p><p> </p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/406783_1716828257928_1754885806_866712_866535829_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>( ဖက္ဆစ္အာဏာရူး စစ္ဘီလူးတုိ႔လက္ခ်က္ၿဖင္႔ ေခါင္းၿဖတ္ အသတ္ခံရသူ..ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိထြန္းေအာင္ေက်ာ္( ေက်ာက္တုိင္ကုိ လက္တင္ထားသူ )</p><p> </p><p> </p><p> </p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/405815_1717086304379_1754885806_866753_1552875755_n.jpg" alt="" /><br /><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_3404.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-4101844635331631079Mon, 30 Jan 2012 05:30:00 +00002012-01-30T13:46:12.350+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><div class="clearfix"><div class="mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg"><br /></div></div><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/406067_1694964271342_1754885806_857106_326136443_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p><span class="fbUnderline">( လူသတ္အာဏာရူး စစ္ဘီလူးတုိ႔ လက္ခ်က္ၿဖင္႔ေခါင္းၿဖတ္အသတ္ခံလုိက္ရေသာ...ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္</span></p><p><span class="fbUnderline">ကုိထြန္းေအာင္ေက်ာ္ )</span></p><p>မိတ္ေဆြေတြကို အသိေပးစရာ ႏွစ္ခုရိွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ဒီလို စိတ္ထိခိုက္၊ ဒဏ္ရာအနာတရၿဖစ္စရာေကာင္းတဲ့ အေႀကာင္းအရာေတြကို အင္တာနက္မွာ တင္ၿပီးမေရးခ်င္ပါဘူး။ ၁၉၉၈ ထိုင္းနယ္စပ္ကိုေရာက္လာကတည္းက ဒီကိစၥေတြကို ရွင္းႀကဖို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာဆိုခဲ့ဘူးတယ္။ “အေရးေတာ္ပံုၿပီး ရင္ ရွင္းမွာပါ” ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔သာ ေခြ်းသိပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သိႀကတဲ့အတိုင္းပဲ။ ၿပည္ပမွာ ဒီလို စရိုက္ေတြန႔ဲသြားလို႔ကေတာ့ အေရးေတာ္ပံုသက္တမ္း ေနာက္ထပ္ ႏွစ္(၅၀) ႀကာလည္း ၿပီးႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္တေယာက္၊ က်ေနာ့္ဆီကို လမ္းႀကံဳလို႔အလည္ဝင္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီတံုးကလည္း သူကတဆင့္၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ဆီကို စကားလက္ေဆာင္ပါးလိုက္ပါတယ္။ ကာယကံရွင္ေတြနဲ႔ေတြ႕႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ လုပ္ပါ။ ဒီကိစၥဟာ လူေတြသက္ရွိထင္ရွားရိွေနစဥ္မွာ ရွင္းရမယ္ လို႔ ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီစကားေတြကို က်ေနာ့ဘာသာ ႀကားကေန ပြဲစားလုပ္ေၿပာေပးေနတာ အေႀကာင္းရိွပါတယ္။ သူ႔ကို သဲႀကီးမဲႀကီးလိုက္ေနတဲ့ အုပ္စုေတြရိွေနသလို၊ အခ်ိန္ႀကာလာတာနဲ႔အမွ်၊ ဒီကိစၥႀကီးက ရႈပ္ေထြးလာေတာ့မွာမို႔ပါ။ ပက္ပက္စက္စက္ ခံလိုက္ရသူေတြက အမ်ားႀကီးပဲေလ။ ဘယ္လိုလုပ္ေႀကေအးႏိုင္မွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္တေယာက္ ဘီဘီစီ မွ ဘယ္လိုအလုပ္ၿပဳတ္ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္သိေနလို႔ပါ။</p><p>က်ေနာ္က ဒီလိုေတြးတယ္။ “ လူသတ္မႈႀကီးက ဆိုးဆိုးဝါးဝါးၿဖစ္ခဲ့ၿပီ။ က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြက ကာယကံရွင္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတာင္းပန္ၿပီး အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ သိကၡာၿပန္ဆယ္လို႔ရမဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းေလး တခုလိုမ်ိဳးဆို သိတ္ေကာင္းမွာပဲ” လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ မိတယ္။ ဥပမာ ရဝမ္ဒါမွာ ၿပန္လုပ္တဲ့ ၿပန္လည္သင့္ၿမတ္ေရးဇာတ္လမ္းေတြလိုမ်ိဳးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒါကလည္း က်ေနာ့္စိတ္ကူးပါ။ ႀကံဳေတြခံစားခဲ့ရသူေတြရဲ႕ ဆႏၵကိုသာ ဦးစားေပးစဥ္းစားႀကရမွာ မဟုတ္လား။ လူသတ္မႈမွာ တာဝန္ရိွသူေတြက ဘာမွအေႀကာင္းမၿပန္လာတဲ့အတြက္ ခုလို အင္တာနက္ေပၚမွာ ခ်ေရးၿပီး ၿပည္သူလူထုနဲ႔သတင္းသမာေတြကို ခ်ၿပရတဲ့အဆင့္ကိုေရာက္သြားတာပါ။ ဒါကလည္း က်ေနာ္ေရြးတဲ့ လမ္းမဟုတ္ဘူး။ ကာယကံရွင္ေတြ ေရြးတဲ့လမ္းၿဖစ္တယ္။</p><p>ဒုတိယကအခ်က္ကေတာ့- က်ေနာ့ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြဟာ ေဖ့ဘြတ္မွာတင္ေရးၿပီး ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္ထင္ရင္ေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ မွားသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒီ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္မႈႀကီးကို တင္ၿပတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔သင္ႀကားခဲ့တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ တခုၿဖစ္တဲ့ System Dynamics လို တည္ေဆာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ လူေတြ၊ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ၊ အေႀကာင္းအရာေတြကို ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္ထားတဲ့ System ေတြမွာ ထည့္ထားတယ္။ အဲ့ဒီ ဒီဇိုင္းကို ပံုေဖၚလည္ပတ္ႀကည့္တယ္။ အရွိန္တခုေရာက္ရင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ၊ ဇာတ္ေဆာင္ေတြဟာ ေဟာ့ဒီ System ထဲမွာ အလိုလို လိုက္ၿပီးလည္ပတ္ရပါတယ္။ မလည္ပတ္ဘူးဆိုရင္၊ ေနာက္တဆင့္မွာ ႀကိတ္ေခ်ခံရတတ္ပါတယ္။ အခုမွ စလည္ပတ္ခါစပဲ ရိွပါေသးတယ္။ အရွိန္ရလာတာနဲ႔အမွ်၊ ခရီးတခုဟာ မလႊဲမေသြေရာက္လာမွာပါ။ လူေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကို ဘယ္အရာနဲ႔မွ မလဲဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။ <span>ဒီ အၿဖစ္အပ်က္ႀကီးကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ေတြ႔ၿမင္ခဲ့တဲ့သူတခ်ိဳ႕ ဟာ ယေန႔ခ်ိန္ထိ တာဝန္မဲ့စြာ တိတ္ဆိတ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။</span> ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာေတြပါပဲ။ ေသြးဆူၿပီး ဆႏၵေစာေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြလည္း ဇာတ္လမ္းကို ဆံုးေအာင္နားေထာင္ ေစခ်င္ပါတယ္။ ၿပည္သူလူထုရဲ႕ အသံကို နားေထာင္ႀကည့္ပါ။ ကာယကံရွင္ေတြရဲ႕အသံေတြကို နားေထာင္ႀကည့္ပါ။ အဆင္ေၿပသြားမွာပါ။ တရားကို နတ္ေစာင့္ပါတယ္။</p><p> ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွ အရိုးတြန္သံမ်ား ( အပိုင္း-၃-) ကို သံုးသပ္ႀကည့္ႏိုင္ႀကပါေစ။</p><p>(က)</p><p>ကမ္းပါးၿပိဳတဲ့ ညေအာက္ကိုမွ အနီးကပ္ေရာက္သြားမိခဲ့ႀကတယ္</p><p>တၿဖည္းၿဖည္းေမွာင္မိုက္လာတဲ့ ပါေဂ်ာင္ရဲ႕ အာသံကုန္းၿမင့္ေပၚမွာ ငါ့တုိ႔ခႏၶာကိုယ္ေတြက ေရြ႕ေနဆဲပဲေလ ဟိုး--- ေအးစက္တဲ့ေလထုထဲကေန “ တကၠသိုလ္ ---- ဒို႔ ေက်ာင္း------” ဆိုတဲ့ ေဆြးေဆြးေၿမ႕ေၿမ႕ ဆိုေနသံေတြေလ--- အိမ္ၿပန္ခ်င္လိုက္တာကြာ--- “တကၠသိုလ္နယ္ေၿမတေနရာဆီမွာ--” သီခ်င္းကို ဘယ္သူဆိုေနတာလဲ။ ----- ငါတို႔လည္း သီခ်င္းသံေတြနဲ႔အတူ လြင့္ေမ်ာေနတယ္။</p><p>“လွေဆာင္” ဆိုတဲ့ေကာင္က ေခါင္းၿပတ္ႀကီးကို ကန္ခ်ရင္း “ ေက်ာင္းသားဆိုတဲ့ေကာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းမာတဲ့</p><p>ေကာင္ေတြပဲ” “ ေတာ္ေတာ္လည္း ေသြးေသာက္ရဲေဘာ္ေတြ ပီသႀကပါလား” တဲ့</p><p>သန္းေဇာ္တို႔ အုပ္စုက သူတို႔လက္ထဲက ဓါးေတြကို ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ “ ဒီေကာင္ေတြကို ခုတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မၿပတ္ဘူး”တဲ့</p><p>သူ႔တို႔ရဲ႕အသံနက္ႀကီးေတြကို ့ဝိညာဥ္ေတြ နဲ႔ လုိက္ႀကည့္ေနမိတယ္</p><p>ေက်ာ္ေဝ- ခ်ိဳႀကီး- စိုးဝင္းသန္း--- ထစမ္း ထစမ္း ေခါင္းၿပတ္ေတြကို ေနာက္မွ ၿပန္ဆက္ႀကကြာ---</p><p>အဲ့ဒီ လွေဆာင္၊ မ်ိဳးဝင္း၊ သန္းေဇာ္ ၊ သံေခ်ာင္း ဆိုတဲ့ေကာင္ေတြ ေနာက္ကို လိုက္ႀကရမယ္</p><p>သူတို႔ရဲ႕ လိပ္ၿပာေတြကို ငါတို႔ ဝိညာဥ္ေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားႀကေဟ့</p><p>သူတို႔ရဲ႕ လိပ္ၿပာေတြကို ငါတို႔ ဝိညာဥ္ေတြနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားႀက----</p><p>ဟိုမယ္ ----ဟိုမယ္-- “လွေဆာင္” ဆိုတဲ့ေကာင္ ကခ်င္ၿပည္နယ္ထဲမွာ ၿပန္ေပၚလာၿပီ</p><p>ေသခ်ာနားေထာင္စမ္း ေသခ်ာနားေထာင္စမ္း</p><p>အဲ့ဒီ လူသတ္သမားေတြရဲ႕ေၿခသံေတြကို ငါတို႔ႀကားေနဆဲပဲ</p><p>ေက်ာ္ေဝ-- မင္းဟစ္ေႀကြးခဲ့တဲ့စကားတခြန္း ၿပန္ေအာ္ေၿပာလိုက္စမ္းကြာ</p><p>“ငါ့ကို မင္းတို႔ သတ္လို႔ရမယ္- ငါ့ဝိညာဥ္ကို မင္းတို႔မသတ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ၊ ဓမၼစစ္ေက်ာင္းသား ေက်ာ္ေဝ ကြ”</p><p>“ငါ့ကို မင္းတို႔ သတ္လို႔ရႏိုင္မယ္- ငါ့ဝိညာဥ္ကို မင္းတို႔ မသတ္ႏိုင္ပါဘူး” “ငါ့ကို မင္းတို႔ သတ္လို႔ရႏိုင္မယ္ ငါ့ဝိညာဥ္ကို မင္းတို႔ မသတ္ႏိုင္ပါဘူး”</p><p>(ခ)</p><p>ဝိညာဥ္စီး တယ္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို ခင္ဗ်ားတို႔ ႀကားဘူးမလားမသိဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ အသံထြက္ခြင့္မရရွာတဲ့ ဝိညာဥ္ေတြ ကို က်ေနာ့အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့တယ္။ ညတိုင္ရင္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕မွာ သစၥာဆိုခဲ့တယ္။ “ သူတို႔အတြက္ ထုတ္ေၿပာ ႏိုင္ခြင့္ရမဲ့ အခြင့္အေရး တခါေလာက္ၿဖစ္ၿဖစ္ ရပါရေစသား” လို႔။</p><p>ခုေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြရဲ႕ ကြ်ံံဝင္လာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ ဝန္ခံၿခင္းတဝက္၊ အမွားတသက္ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ေနရၿပီ။</p><p>ဧရာဝတီမဂၢဇင္း ( အဂၤလိပ္) ေဆာင္းပါးထဲမွာ ေဆာင္းပါးရွင္ေတြက ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ကို ေမးခြန္းတခုေမးေတာ့၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္က လူသတ္မႈကို ၿငင္းဆန္မႈမရိွစြာပဲ ေၿဖခဲ့တယ္။ “ ေက်ာင္းသား (၁၅) ေယာက္ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးအစစ္အမွန္ၿဖစ္ေႀကာင္း ခိုင္မာတဲ့အေထာက္အထားေတြရိွပါ သတဲ့။ “ေဆာင္းပါး (၁) နဲ႔ (၂) မွာ က်ေနာ္ ခင္းထားတဲ့ လမ္းေႀကာင္းထဲကုိ တည့္တည့္ဝင္လာတာပဲ” လုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္တေယာက္၊</p><p><span>၁၉၉၂ ေဖေဖၚဝါရီ (၁၈) ရက္ေန႔ The Nation သတင္းစာ ကို ၿပန္ဖတ္သင့္တာေပါ့။ ေၿမာက္ပိုင္း လူသတ္ပြဲ အၿပီးမွာ၊ The Nation သတင္းေထာက္ YindeeLertcharoenchok က အဲ့ဒီေနရာကို ေရာက္သြားၿပီး ေၿမာက္ပိုင္း ABSDF ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ မသတ္ရေသးတဲ့ ဖမ္းဆီးထားခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ေတြ႔ဆံုအင္တာဗ်ဴးထားမႈကို ေဆာင္းပါးလုပ္ထားတာ။ ေဆာင္းပါးအမည္က Burmese Rebels Defend Executions။ အဲ့ဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ ( အပိုဒ္-၁၃) မွာ ေက်ာ္ေက်ာ္ ( ကခ်င္) နဲ႔ ေရာ္နယ္ ေအာင္ႏိုင္က အခုလို ဝန္ခံထားတယ္။ </span></p><p>Aung Naing and Kyaw Kyaw , however, admitted that torture, particularly “ beating and telephone-wire electric shocks ” were applied to force confessions.</p><p>“ဝန္ခံဖို႔အတြက္ ရိုက္ႏွက္ၿခင္းနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ေရွာ့တိုက္ၿခင္းလို ႏွိပ္စက္ညင္းပမ္းမႈေတြကိုအသံုးၿပဳခဲ့ပါတယ္” တဲ့။ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အေၿဖမထြက္မခ်င္း ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းမႈေတြကို ရက္ရက္စက္စက္လုပ္ခဲ့ႀကတာဆိုတာမို႔လား။ ႏွိပ္စက္ခံရသူေတြက ေနာက္ဆံုး သူတို႔ေၿပာတာ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္၊ စစ္ေႀကာေရးစခန္းက လြတ္ရင္ၿပီးေရာ၊ “ဟုတ္တယ္” လို႔ အေၿဖေပးလိုက္ႀကရေတာ့တယ္။</p><p>တကယ္ေတာ့ ေၿမာက္ပိုင္းလူသတ္မႈၿဖစ္ပြားေနစဥ္ကာလတံုးက က်ေနာ္နဲ႔လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ ဗကသ ( အထက္ဗမာၿပည္) ေခါင္းေဆာင္ တခ်ိဳ႕ ဟာ မႏၱေလးအက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာပါ။ မႏၱေလးေထာက္လွမ္းေရးအုပ္စုေတြက သူတို႔ကို အက်ဥ္းေထာင္ထဲကေန ညတိုင္းဆြဲထုတ္ၿပီး၊ ဓါတ္ပံုေတြကို ၿပၿပီး ေသခ်ာမႈေတြ ယူသတဲ့။ “ ဒါ-- ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ဟုတ္တယ္မို႔လား” “ ဒီ ပံုကေတာ့ စိုးဝင္းသန္း မို႔လား” “ ဒီေကာင္ကေရာ ဘယ္သူလဲ”</p><p>အက်ဥ္းေထာင္တြင္းမွာ ေရာက္ေနရွာတဲ့ ဗကသေတြဟာ ႀကိတ္ၿပီး ငိုခဲ့ရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ လူေတြေသၿပီးတုိင္း ဓါတ္ပံုေတြက အၿမန္ေရာက္ ေရာက္လာေတာ့ ပါေဂ်ာင္ စခန္းရဲ႕ လူသတ္မႈေတြထဲမွာ အစိုးရစစ္ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕လူေတြက ေတာက္ေလွ်ာက္ သတင္းပို႔ေနတယ္ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ရတာေပါ့။ ဓါတ္ပံုေတြကို ႀကည့္လိုက္ၿပန္ေတာ့လည္း လူေသေတြကို ညမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ရိုက္ထားတာလို႔ ဆိုတယ္။</p><p>ဒါၿဖင့္ မႏၱေလး ေထာက္လွမ္းေရးဆီကို ဓါတ္ပံုေတြ ေပးပို႔ေနသူေတြက ဘယ္သူလဲ။</p><p>မႏၱေလးေထာက္လွမ္းေရးေတြဆီကို ဓါတ္ပံုေတြ ေပးပို႔ေနသူေတြက ဘယ္သူေတြလဲ။</p><p>ေသခ်ာတာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးလို႔စြပ္စြပ္ခံရ၊ အသတ္ခံရတဲ့သူေတြမဟုတ္ဘူးေလ။</p><p> <span class=""><img class="photo_img img" src="http://a8.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/396329_1694964911358_1754885806_857108_66266772_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span> </p><p>(ဂ)</p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားစဥ္ကာလမွာ “နန္းေအာင္ေထြးႀကည္” ဆိုတဲ့ ေဘဘီရဲေမေလးက သူနဲ႔ စကားေၿပာခြင့္ရခဲ့တယ္။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔တင္ၿပထားတဲ့ ဓါတ္ပံု ( ရဲေမ ၄ ေယာက္ရပ္ေနတဲ့ပံု) ထဲက ညာဘက္အစြန္က ေကာင္မေလး။ တကယ္ေတာ့ ေၿမာက္ပိုင္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲ႕ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ ကိုလည္း ေထာက္လွမ္းေရးလို႔စြပ္စြဲ၊ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခဲ့ႀကတယ္။ သူမမ်က္ႏွာကို မီးရဲရဲေထာက္ေနတဲ့ ထင္းမီးနဲ႔ ထိုးႏွိပ္စက္ခဲ့တယ္။ နဂိုက ေခ်ာေမာလွပခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာတခုလံုး ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြရခဲ့ရွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏွမခ်င္းမစာနာ မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္း စစ္ေဆးနည္းေတြကို လုပ္ခဲ့တယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အသတ္ခံရေတာ့မယ္ လို႔ သူကိုယ္တိုင္သေဘာေပါက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ ကို ေၿပာရွာတယ္။ “ မငယ္ ငါ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ နင္ လြတ္သြားလိမ့္မယ္လို႔ထင္ေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ဟာ ငါ့စိတ္ထဲမွာ တကယ့္ကို ယံုႀကည္ေနတာ နင္လြတ္သြားလိမ့္မယ္။ နင္လြတ္သြားတဲ့ အခါက်ရင္ ေဟာ့ဒီေနရာေလးမွာ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အရာေတြအားလံုးကို ၿပန္ၿပီးေၿပာၿပေပးပါမယ္ လို႔ ဂတိေပးစမ္းပါဟာ” တဲ့။ “ စိတ္ခ်ပါအကိုႀကီး က်မေၿပာၿပပါမယ္” တဲ့။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ က မ်က္ရည္ေတြႀကားကေန ဂတိေပးခဲ့တယ္။</p><p>ဘဝဆိုတာ အံႀသ ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္အပါအဝင္ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ႀကံဳေတြ႔ခံစားလာခဲ့ရသူေတြ၊ က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြ အမ်ားအၿပား နဲ႔ ဆံုဆည္းခြင့္၊ စကားေၿပာေဆြးေႏြးခြင့္ေတြ ရလိုက္တယ္။ မငယ္ (ခ) နန္းေအာင္ေထြးႀကည္က “ က်မေလ ဒီအၿဖစ္အပ်က္ေတြကို တရက္မွ မေမ့ႏိုင္ခဲ့ဘူး” တဲ့။ သူမက ဘယ္သူ႕ကိုမွ အဆက္အသြယ္မလုပ္ပဲ သူတေယာက္တည္း ေအာ္စီမွာ ဇာတ္ၿမွဳပ္ေနၿပီး ဘဝကို ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။ ငရဲက သယ္လာတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို က်ေနာ္ၿမင္ေနရတယ္။ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ က်ေနာ္လည္း သူတို႔တေတြၿပန္ေၿပာၿပတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို ဆက္ၿပီးနားမေထာင္ရဲေလာက္ေအာင္ပဲ။ ပါေဂ်ာင္ေဒသ က ေအာ္ဟစ္ဆူညံေနတဲ့ ဝိညာဥ္ေတြ က်ေနာ့ရင္တခုလံုးဆီ မခ်ိမဆန္႔လူးလြန္႔ေနတယ္။ “မငယ္” ကို က်ေနာ္အားေပးခဲ့ဘူးတယ္။</p><p>“ ၿဖစ္ခဲ့တာေတြအတြက္ ယူႀကံဳးမရဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္တန္ရင္ ဒီလူေတြ သူ႔အရိွန္နဲ႔သူသြားမွာပါ။ ခင္ဗ်ား မပူပါနဲ႔။ တည္ၿငိမ္ေအာင္ေနပါ။ အကုသိုလ္ကံေတြကို ေရာက္မလာေစနဲ႔။ ဒီ လူေတြ ဝဋ္လည္အံုးမွာပါ။ ယံုစမ္းပါ” လို႔။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္က က်ေနာ့ကို ေၿပာတယ္။ “ ကိုေအာင္မိုးဝင္း ကလည္း ထိန္လင္း အတိုင္းပဲ သံေဝဂ တရားစကားေတြ ေၿပာတယ္ တဲ့။ ေအးေလ။ သူမရဲ႕ ဘဝမွာ ရက္ရက္စက္စက္ႀကံဳေတြ႔ခဲ့တာဆိုေတာ့ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္တုန္႔ၿပန္ခ်င္တဲ့စကားလံုးေတြကို အလိုရိွမွာ အမွန္ပဲ။ က်ေနာ္ေတြးတာက ဒီလိုပါ။ ဒါဟာ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္ပြဲ ပဲ။ လူေတြကို လေပါင္းမ်ားစြာဖမ္း၊ ႏွိပ္စက္ညွင္းပမ္းၿပီးမွ ေခါင္းၿဖတ္သတ္တာမ်ိဳးေတြဆိုတာ က်ေနာ္ေနေနတဲ့ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုမွာ တခါတေလၿပတဲ့ စိတၱဇ လူသတ္ကား ရုပ္ရွင္ေတြမွာပဲ ႀကည့္ဘူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္မမ်ားဘူး။ ဒီလို လူမ်ိဳးေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္း စိတ္ခံစားမႈေတြနဲ႔သြားလုပ္လို႔မၿဖစ္ဘူး။ စံနစ္တက်ၿပင္ဆင္ရမယ္။ သူတို႔လိုပဲ ေသြးေအးေအးနဲ႔ တုန္႔ၿပန္ရမယ္။ ဒီမိုကေရစီေရးတက္ႀကြလႈပ္ရွားသူေတြေယာင္ေယာင္ ဟန္ေဆာင္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေတြကို တဆင့္ၿခင္းဆြဲခြ်တ္ပစ္ရမယ္။</p><p> <span>တခါတေလေတာ့လည္း ရီစရာေတာ့ ေကာင္းတယ္။ လူသတ္မႈနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ သူေတြက သူတို႔ကို အင္တာနက္မွာ တေယာက္ေယာက္က ခ်တိုင္း၊ ေနာက္ကြယ္ကေန က်ေနာ္က ေၿမွာက္ေပးတယ္ လို႔ ထင္ႀကတယ္။ က်ေနာ္က ဘာလို႔ေနာက္ကြယ္က ေနရမွာလဲ။ ထိုင္းနယ္စပ္ကို ေၿခခ် ကတည္းက ဒီကိစၥကို ေၿဗာင္ေမး၊ ေၿဗာင္ေၿပာ၊ ေၿဗာင္ စိန္ေခၚေနခဲ့တာပဲ မို႔လား။ လာရင္ ေရွ႕တည့္တည့္က လာမွာ စိတ္ခ် လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေၿပာေနမိတယ္။ က်ေနာ္ေႀကာက္ရမဲ့အဖြဲ႔ဆိုတာ တဖြဲ႔မွ မရိွဘူးေလ။ ေႀကာက္တတ္ရင္ အေစာႀကီးကတည္းက ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ဘူး။ အထူးသၿဖင့္ ေခြးအ လိုလို လူမ်ိဳးေတြကို ေႀကာက္စရာမလိုဘူး။ ေခြးအ ဆိုတာက အုပ္စုရိွမွ အမဲလိုက္ရဲတယ္။ အပုပ္ကို စားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေခြးအ ေတြ အမဲလိုက္ေလ့ရိွတဲ့ ေနရာေဒသဟာ သိတ္က်ဥ္းပါတယ္။ ါ့။ က်ေနာ္တို႔ အမဲလိုက္မဲ့ေနရာက အမ်ားႀကီးပါ။ </span>ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ သမိုင္းဆိုတာကေတာ့ ရွင္းႀကရအံုးမွာပါ။ လူဆိုတာ စိုက္တဲ့အတိုင္း ရိတ္သိမ္းႀကရမယ္။</p><p>(ဃ)</p><p>ကခ်င္လြတ္ေၿမာက္ေရးတပ္မေတာ္ ( KIA) ၊ မငယ္ (ခ) နန္းေအာင္ေထြးႀကည္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မွတ္မွတ္ရရၿဖစ္ေနတဲ့ အေႀကာင္းအရာေလးတခုကို ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။ ၁၉၉၂ အစိုးရသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ေကအိုင္ေအ နဲ႔ မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္ ေက်ာင္းသားထုကို ရန္တိုက္ေပးထားတာေတြ႕႔ႀကပါလိမ့္မယ္။ ေကအိုင္ေအ ဟာ ကခ်င္ေက်ာင္းသားေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ဗမာေက်ာင္းသားေတြကို သတ္တယ္-- ဘာညာ ဆိုတဲ့ ဝါဒၿဖန္႔မႈေတြပါ။ စစ္အစိုးရရဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကို သံေယာင္လိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္ေၿပာေနတဲ့ သူေတြရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၿဖစ္သမွ် ရာဇဝတ္မႈကို ေသဆံုးသြားတဲ့ မ်ိဳးဝင္းအေပၚမွာ လႊဲခ်ၿပီး ဇာတ္လမ္းဆင္ေရွာင္ထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခ်င္ပံုရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရွာင္ထြက္လို႔မရပါဘူး။ အာသံကုန္းၿမင့္မွာ လူသတ္မႈကို က်ဴးလြန္ခဲ့တာ မ်ိဳးဝင္းတေယာက္တည္း မဟုတ္သလို၊ ဖမ္းဆီးထားတဲ့ မႏၱေလးေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ကို ရိုက္ႏွက္ႏွိပ္စက္ၿပတဲ့ အထဲမွာ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္လည္းပါပါတယ္။ <span>မႏၱေလးက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္ၿဖစ္တဲ့ ကိုရာေက်ာ္ရဲ႕မ်က္ႏွာ ကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔ ခြ်တ္ၿပီး ရိုက္ခဲ့တာ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ပါ။ ဗမာၿပည္ဆီကို ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္သြားတဲ့ ကိုရာေက်ာ္ ကေတာ့ မႏၱေလး အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ရွည္က်ရင္း က်ဆံုးခဲ့ပါတယ္။ </span></p><p>မ်ိဳးဝင္း တို႕႔ အုပ္စုက ေကအိုင္ေအဟာ သူတို႔ေနာက္က ရိွတယ္။ သူတို႔ကသာ ေကအိုင္ေအနဲ႔ပိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ ထင္ေယာင္ထင္မွား ဟန္ပန္ေတြကို လုပ္ခဲ့ႀကပံုရပါတယ္။ ဗမာၿပည္ကြန္ၿမဴနစ္ပါတီရဲ႕ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕က သတိေပးခဲ့တယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ “ က်ေနာ္တို႔မွာ အေတြ႕အႀကံဳရိွတယ္။ ၿဖဳတ္ထုတ္သတ္ လုပ္ခဲ့မိလို႔ က်ေနာ္တို႔ပါတီဟာ တေလွ်ာက္လံုးေပးဆပ္ေနရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔မလုပ္ႀကပါနဲ႔ဗ်ာ” လို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ နားမေထာင္ပါဘူး။ လူသတ္မႈေတြ နားနဲ႔မဆန္႔ေအာင္ ႀကားလာရတဲ့အခါ ေကအိုင္ေအေခါင္းေဆာင္ေတြေရာက္လာၿပီး အတင္းဝင္ေရာက္တားဆီးပါေတာ့တယ္။ ေကအိုင္ေအ ဟာ မ်ိဳးဝင္းနဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေၿမာက္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြကို အင္မတန္စိတ္ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ကို သူတို႔စစ္ေမးမယ္ ဆိုၿပီး၊ လႊဲေၿပာင္းယူခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္ နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ သံုးေယာက္က နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ကို စစ္ေဆးစဥ္ကာလက မွတ္တမ္းေတြ ကို ယူၿပီး ၿပန္လည္ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့တယ္။</p><p>“သမီးရဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရး ကုိယ္ပိုင္နံပါတ္က (------x+) ဟုတ္လား”</p><p>“ ဟုတ္ပါတယ္”</p><p>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္နဲ႔ ေကအိုင္ေအ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ရီႀကတယ္။ “ ကဲ--- ငါ့သမီး ခုခ်ိန္က စၿပီး သမီးဝန္ခံေၿပာဆိုေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးဆိုတာႀကီးကို ေမ့လိုက္ေတာ့။ “သမီးေၿပာတဲ့ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း နဲ႔ တန္းတူၿဖစ္ေနတယ္” တဲ့။ ဗမာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တသက္လံုးတိုက္လာခဲ့တဲ့ ေကအိုင္ေအ က ရန္သူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ေတြ၊ သင္တန္းဆင္း နံပါတ္ေတြကို အလြတ္ရတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးနံပါတ္ဆိုတာေတြကလည္း မ်ိဳးဝင္း၊ သံေခ်ာင္းနဲ႔ စစ္ေႀကာေရးမွာ ပါဝင္ခဲ့သူေတြက ဇြတ္အတင္းဖန္တီးဝန္ခံခိုင္းတာ ဆိုေတာ့ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္အေနနဲ႔ အဲ့ဒီအတိုင္းပဲ ႏုတ္တိုက္ရြတ္ဝန္ခံ ထြက္ဆိုရေတာ့တယ္။</p><p>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္က နန္းေအာင္ေထြးႀကည္ကို ေၿပာတယ္။ “ ငါ့သမီး- ဒီကိစၥက ၿပန္ၿပီးရွင္းရမယ္။ ဒီလိုခံေနလို႔မၿဖစ္ဘူး။ ငါ့သမီးတို႔က ခံခဲ့ရတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ပါ။ ငါတို႔လည္း အပစ္အခပ္ရပ္ဆဲေတာ့မွာဆိုေတာ့ ----” မႀကာခင္မွာပဲ ေကအိုင္ေအ နဲ႔ ဗမာအစိုးရႀကားမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသေဘာတူညီမႈ စကားေၿပာပြဲေတြက စတင္ခဲ့တယ္။ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္လည္း ဒုကၡသည္စခန္းက တဆင့္ ေအာ္စီ ( ------) ကို ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္ေၿပာသလိုပါပဲ။</p><p>“က်မ အခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္” တဲ့။ ေစာင့္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကလည္း အႏွစ္ (၂၀) ေလာက္ၿဖစ္သြားတယ္။</p><p>တကယ္ေတာ့ ေၿမာက္ပိုင္း လူသတ္မႈဟာ တခ်က္ခုတ္ (၃) ခ်က္ၿပတ္ ႀကံတဲ့ပြဲၿဖစ္တယ္။</p><p>(၁) ဒီမိုကေရစီအင္အားစုဘက္က ေက်ာင္းသားအစစ္အမွန္ေတြကို သတ္ပစ္တယ္</p><p>(၂) ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္နဲ႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢႀကားမွာ အထင္အၿမင္မွားေအာင္ရန္တိုက္ေပးတယ္။</p><p>(၃) ေဖေဖၚဝါရီ (၁၂) ၿပည္ေထာင္စုေန႔မွာ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ၿပလိုက္ၿခင္းအားၿဖင့္၊ ေကအိုင္ေအ ဟာ ဗမာေက်ာင္းသားေတြကို သတ္ၿဖတ္လိုက္ႀကၿပီ ဆိုၿပီး ဗမာေက်ာင္းသားနဲ႔ ေကအိုင္ေအ ကို ရန္တိုက္ေပးလိုက္တယ္။ <span>မ်ိဳးဝင္းတို႔အုပ္စုကို ကခ်င္လက္နက္ကိုင္တပ္က ပစားေပးထား ေၿမွာက္ပင့္ထားၿပီး ဗမာေက်ာင္းသားေတြကို သတ္ခဲ့တယ္ ဘာညာေပါ့။ ၁၉၉၂ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲ့ဒါပါပဲ။ မ်ိဳးဝင္းတို႔အုပ္စုရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈ အစစ္အမွန္ေတြကို ေရာထည့္ေပးလိုက္ၿပီး စစ္အစိုးရက သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးဝါဒၿဖန္႔ခ်ီပြဲကို လုပ္ခဲ့တယ္။ </span></p><p> ၿပႆနာက ၿပည္သူေတြဟာ အစိုးရသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲထဲက အခ်က္အလက္ေတြကို ဘာတခုမွ မယံုႀကည္ခဲ့ႀကေတာ့၊ ေၿမာက္ပိုင္းမွာ ႏွိပ္စက္သတ္ၿဖတ္ခဲ့ တာေတြကိုလည္း နားမေထာင္ခဲ့ႀကေတာ့ဘူး။ ၿပန္ဝင္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔ရဲ႕ ဒဏ္ရာကို လွန္ၿပလည္း အစိုးရရဲ႕လုပ္ႀကံဝါဒၿဖန္႔မႈ လို႔ ထင္ေနခဲ့ႀကတယ္။ လိႈင္းက တအားႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ရဲ႕ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ကလည္း ဒီအခ်က္ကို သေဘာေပါက္ပံုရတယ္။ ေၿမာက္ပိုင္းကေန အသက္လုေၿပးလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ကံမေကာင္းႀကပါဘူး။ ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ရွည္ေတြ က်ကုန္ႀကၿပန္တယ္။</p><p> (င)</p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ အေႀကာင္းကို ေၿပာမယ္ဆိုရင္ ဗကသ ညီလာခံႏွစ္ခုအေႀကာင္းကို မိတ္ဆက္ေပးရမယ္။ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံု အၿပီး ေနာက္ဆံုးက်င္းပတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားညီလာခံ ႏွစ္ခုလံုးဟာ မႏၱေလးမွာ က်င္းပခဲ့တာၿဖစ္တယ္။ ၁၉၈၉ မွာက်င္းပတဲ့ ဗကသ ညီလာခံကို မႏၱေလးတကၠသိုလ္၊ အင္းဝေဆာင္ (၉) မွာ ၿပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ဗကသေခါင္းေဆာင္ေတြက ကိုၿပံဳးခ်ိဳ၊ ကိုေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ ကိုရန္မ်ိဳးသိန္း ( ေဆးတကၠသိုလ္)၊</p><p>ဒုတိယအႀကိမ္က်င္းပတဲ့ ညီလာခံက ၁၉၉၀ ၊ မႏၱေလး မစိုးရိမ္တိုက္ထဲမွာ က်င္းပတာၿဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္ ဗကသ က ႏွစ္ဖြဲ႔ကြဲ ေနတယ္။ ကိုကိုႀကီး ဦးေဆာင္တဲ့ ဗကသ နဲ႔ ကိုေအာင္ထြန္း( ေက်ာင္းသားသမဂၢ သမိုင္းစာအုပ္ေရးသူ)၊ ဗသက္ေအာင္၊ ၿဖိဳးမင္းသိန္း တို႔ ေခါင္းေဆာင္ တဲ့ (ေအာက္ဗမာၿပည္၊ ဗကသ)၊ အခု ရွစ္ေလးလံုးမ်ိဳးဆက္မွာ လုပ္ေနတဲ့ ကိုထြန္းၿမင့္ေအာင္ ဆိုတာလည္း ၿဖိဳးမင္းသိန္းနဲ႔တဖြဲ႔တည္းပဲေလ။ ၁၉၉၀ တေလွ်ာက္၊ ရန္ကုန္ ဗကသ ႏွစ္ဖြဲ႔လံုး မႏၱေလးကို လာႀကရတယ္။ ကိုၿပံဳးခ်ိဳ၊ ကိုညိဳထြန္း၊ ကိုကိုႀကီး တို႔တေတြလည္း သက္ရိွထင္ရွားရိွေနပါေသးတယ္။ ၿပည္ပမွာေရာက္ေနေသာ မဟာ့ မဟာ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္ ဆိုသူမ်ား----- ကိုယ့္သမိုင္းေတြခ်ည္း ကိုယ္ရည္ေသြး အမႊန္းတင္ေၿပာမေနပါနဲ႔။ သူမ်ားေတြရဲ႕ သမိုင္းေတြကိုလည္း အသိအမွတ္ၿပဳႀကပါအံုး။ အၿပင္မွာ သမိုင္းလိမ္တာေတြ၊ လက္ဝါးႀကီးအုပ္တာေတြမ်ားလာတယ္။ ဂိုဏ္းဂဏဖြဲ႔ရန္ၿဖစ္တာကလည္း မ်ားလာတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ကလည္း ေလးစားမႈမရိွေတာ့ဘူး။ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြကလည္း မေလးစားေတာ့ဘူးေလ။ သမိုင္းနားမလည္ေတာ့ ဗကသ ေခါင္းေဆာင္က ေထာက္လွမ္းေရးၿဖစ္၊ NGOs ေတြဆီမွာ ပိုက္ဆံရွာႏိုင္တဲ့သူေတြက ေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္လို႔ၿဖစ္နဲ႔။ ၿပည္ပမွာ အဲ့သလို မိုးႀကီးခ်ဳပ္ေနမဲ့အစား၊ ရွစ္ေလးလံုးမ်ိဳးဆက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ၿပန္ၿပီးေတာ့ ဆယ္ယူႀကေစခ်င္ပါတယ္။</p><p>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္</p><p>ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးအတြင္းမွာ မႏၱေလး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အသံလႊင့္႒ာနတခုရိွပါတယ္။ GTI ေက်ာင္းဝင္း အတြင္းကေန ထုတ္လႊင့္တာပါ။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ဆိုတာ ဂ်ီတီအိုင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢရဲ႕ ဥကၠ႒ ပါ။ သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ ေတြက “အကိုႀကီး” လို႔ေခၚဆိုေလ့ရိွတယ္။ အေရးေတာ္ပံုအရိွန္ၿမင့္လာတယ္။ သူ႔ကိုလည္း သပိတ္တပ္ေပါင္းစုထဲမွာ ေတြ႔လာရတယ္။ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးဝင္းအတြင္း အစည္းအေဝးပြဲေတြမွာ သြားတက္ခဲ့တယ္။ ေဒၚခင္ႀကည္စ်ာပန အခမ္းအနားေတြမွာ ဦးေဆာင္ပါဝင္ ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔ကို သိႀကပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ညီ ကိုလတ္ က ကိုေမာင္ေမာင္ဝမ္းတို႔နဲ႔ အတူ မကသ မွာ လုပ္တယ္။</p><p>ဗကသ သမဂၢညီလာခံ ( ၁၉၈၉)</p><p>၁၉၈၈ ႀသဂတ္စ္ (၂၈) မွာ ၿပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ဗကသ ညီလာခံဟာ တတိုင္းၿပည္လံုးက ေက်ာင္းသားေတြကို မစုစည္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ တႏိုင္ငံလံုးကို ကိုယ္စားၿပဳမဲ့ ညီလာခံတခုကိုက်င္းပႀကဖို႔ ၿပင္ဆင္ခဲ့ႀကတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ဗကသ၊ မကသ ကြဲေနေတာ့ မႏၱေလးမွာ ညီလာခံႏွစ္ခုၿဖစ္ခဲ့တယ္။ တခုက- မႏၱေလးတကၠသိုလ္၊ အင္းဝေဆာင္ (၉) မွာ က်င္းပတဲ့ ဗကသ ညီလာခံ။ ေနာက္တခုက ကိုေမာင္ေမာင္ဝမ္း၊ ကိုလတ္၊ တို႔ ဦးစီးက်င္းပတဲ့ ရတနာဘံုမၼိနယ္ေၿမ ကဥၥနေဆာင္ ထဲက၊ မကသ ညီလာခံ။ ရန္ကုန္ ဗကသ ကေန တက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြက ကိုၿပံဳးခ်ိဳ၊ ကိုေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၊ ရန္မ်ိဳးသိမ္း တို႔ၿဖစ္တယ္။ ကိုညိဳထြန္း ကေတာ့ မႏၱေလးမွာ ဗကသ ဖြဲ႔စည္းဖို႔အတြက္ ဘုရားႀကီး၊ ၿမေတာင္၊ မစိုးရိမ္ -- စတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအစည္းအေဝးေတြမွာ ကတည္းက ေက်ာက္ခ် ပါဝင္ေနေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီညီလာခံမွာ- ဗကက ( အထက္ဗမာၿပည္) ဥကၠ႒ က ကိုသန္႔စင္ ( ေဆးတကၠသိုလ္) နဲ႔ အၿပိဳင္ ေက်ာင္းသားထုေထာက္ခံတဲ့ေခါင္းေဆာင္က ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္။ သူကလည္း လူခ်စ္လူခင္မ်ားတယ္။ ၁၉၈၉ ဗကသ ညီလာခံကို ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ( အနကလ)၊ ကိုစိုးလင္း ( အနကလ) တို႔လည္း ပါဝင္ခဲ့ႀကပါတယ္။ လူထုေဒၚအမာ၊ MA ေဒၚအံုး၊ ေဒၚႀကည္ႀကည္ ( သခင္ဇင့္ မိန္းမ) တို႔လို နာမည္ႀကီး မ်ိဳးခ်စ္ ပုဂၢိဳလ္ေတြအၿပင္၊ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အသီးသီးက ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ၊ တက္ေရာက္ခဲ့ႀကတယ္။ ဒီညီလာခံထဲမွာ ဗိုလ္ႀကီးၿမင့္ဦးရဲ႕ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း တရားဝင္တက္ေရာက္ သတင္းယူခဲ့ႀကတယ္။ အဲ့ဒီတံုးက ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ေဘးမွာ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ နဲ႔ အႀကံေပးလိုက္ လုပ္ေနတာ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ ပဲ မဟုတ္လား။ <span>တကယ္ေတာ့ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္၊ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကိုစိုးလင္း ဆိုတာ ညီလာခံမွာ တတြဲတည္းထိုင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္ေတြမဟုတ္လား။ ကဲ-- ဗကသေခါင္းေဆာင္တေယာက္ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးၿဖစ္လို႔ ေခါင္းၿဖတ္သတ္လိုက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ အခိုင္အမာဝန္ခံခ်က္ေတြကို မႏၱေလးသားေတြကို ရွင္းၿပေပးသင့္တာေပါ့။ မႏၱေလးသားေတြကလည္း ဒီကိစၥကုိ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ တုန္႔ၿပန္ႀကမယ္ဆိုတာေတာ့ ယံုႀကည္ေစခ်င္ပါတယ္။</span></p><p>အခ်က္အလက္ေတြ မ်ားေနမွာမို႔ တတိယပိုင္း ကို ဒီမွာပဲ ရပ္လိုက္ပါမယ္။</p><p><span>စတုတၳပိုင္းမွာ “ နန္းေအာင္ေထြးႀကည္” ရဲ႕ အစီရင္ခံစာေတြ ကို သူမရဲ႕ မူရင္းလက္ေရးနဲ႔အတူ တင္ၿပေပးပါမယ္။<br /></span></p><p><br /></p><p><span><br /></span></p><p>ေအာင္မိုးဝင္း</p><p><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Friday, December 30, 2011 at 11:15am</span></span></p><p><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span></span></p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a2.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/402330_1694965191365_1754885806_857109_101874142_n.jpg" alt="" /><br /><br /><br /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_5625.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-8225534138835622069Mon, 30 Jan 2012 05:29:00 +00002012-01-30T13:30:42.629+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/381532_1679962176299_1754885806_849002_2011031605_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>ေၿမာက္ပိုင္းေဒသ မွ အရိုးတြန္သံမ်ား (အပိုင္း-၂-)</p><p>ခုခံေခ်ပခ်င္သူေတြဘက္မွ ေက်ာင္းသားတေယာက္ကေန ေဖ့ဘြတ္မွာ မွတ္ခ်က္တခုေပးထားတာကို ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ “ တာဝန္ရိွသူေတြကလည္း ဒီကိစၥ ကို ၿပန္လည္တုန္႔ၿပန္ဖို႔ လုပ္ေနတယ္” ဆိုတဲ့ စကားပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မင္းသိခၤ ရဲ႕ မမင္းၿဖဴမွန္မွန္ေၿပာ ဝတၳဳထဲက စကားလို၊ “ အိုင္ပီ ေအာင္သင္းေရ- ဒီ ကြင္းဆက္ က စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းဆံုးပဲဗ်၊ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ အထြဋ္အထိပ္ ကို ေရာက္လာၿပီဗ်ဳိ႔” လို႔ ေၿပာရမလို ၿဖစ္လာပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ လိုခ်င္တာလည္း <span>“ အဲ့ဒီ တာဝန္ရိွသူေတြဆိုတာ ဘယ္သူလဲ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းပါပဲ။ </span>ေသြးေအးေအးနဲ႔ လူသတ္ခဲ့တဲ့သူေတြကို ဘဝမွာ တခါတေလေလာက္ေတာ့ ၿပန္ၿပီး အမဲလိုက္ႀကည့္ခ်င္စိတ္က ေပၚေနတာ အခုမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းတခုေၿပာၿပမယ္ဗ်ာ။</p><p>မသတ္ရေသးပဲ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသား (၅၀) ေက်ာ္ အက်ဥ္းေထာင္က ေဖာက္ထြက္ လြတ္ေၿမာက္သြားၿပီ ဆိုတာ ကို သိလိုက္တဲ့ “မ်ိဳးဝင္း” ဟာ အရုပ္ႀကိဳးၿပတ္လဲက်သြားၿပီး “ ဟာကြာ ငါ့ဘဝေတာ့ သြားပါၿပီ” လို႔ ၿငီးၿငဴတယ္ဆိုပဲ။ သူမတရားသၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ႏိုင္ခြင့္ရိွတဲ့ ကမၻာေၿမဟာ စတင္မီးေလာင္ၿပီးၿပိဳက်ေနၿပီ။ သိတ္မႀကာဘူး။ အကုသိုလ္ကံက သူ႔ေနာက္ကို လုိုက္ပါလာတယ္။ ေနာက္က်ည္ထိ ေသဆံုးသြားတယ္။ (တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ႏႈတ္ပိတ္ခံရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္) တကယ္ေတာ့ သူ႔ကို မေသေစခ်င္ပါဘူး။ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ္မႈေတြနဲ႔ အဲ့သလို ၿမန္ၿမန္အသက္ထြက္သြားတာ မတန္လိုက္တာဗ်ာ။ တကယ္ဆို သံေခ်ာင္းလိုပဲ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ႀကိဳးမိန္႔ (၅) ခါေလာက္က်ရမွာ။ အင္း- ေရာ္နယ္ ေအာင္ႏိုင္ ကေတာ့ ဒီကိစၥေတြကို ဘယ္သူ တာဝန္ခံေၿဖရွင္းမွာလဲ။ အဖြဲ႔ကို ဖ်က္ပစ္မွၿဖစ္မယ္ လို႔ အႀကံေပးသတဲ့။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္(ေၿမာက္ပိုင္း) ရဲ႕ သမိုင္းကို ေၿခရာေဖ်ာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့သူေတြက ေသြးေရာတကယ္ရိွလို႔လား။ စိတ္ဝင္စားတယ္ဗ်ာ။ “ ေဟာ့ဒီ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္မႈကို ဘယ္သူက တာဝန္ယူေၿဖရွင္းေပးမလဲ” ဆိုတဲ့အခ်က္ ကိုေပါ့။</p><p> ေနပါအံုး။ တာဝန္ရိွသူေတြထဲမွာ “ လွဆိုင္ ( ကခ်င္သံဝဲဝဲနဲ႔ေၿပာရရင္ လွေဆာင္ ေပါ့ဗ်ာ) ဆိုတဲ့သူေရာပါမလား။ သူက တရုပ္နယ္စပ္မွာ ဇာတ္ၿမွဳပ္ေနေနသူ လို႔ သိရတယ္။ အာသံကုန္းမွာ မ်ိဳးဝင္းနဲ႔အတူ ေက်ာင္းသားေတြကို ဓါးနဲ႔အပိုင္းပိုင္းခုတ္သတ္ခဲ့သူ လို႔ နာမည္ႀကီးတာပဲ။ ေတြ႕ခ်င္ပါေသးတယ္ဗ်ာ။ ဒီေလာက္ ဘီလူးသရဲစီးေနတဲ့ ႏွလံုးသား ဘယ္လို ဆဲလ္နဲ႔မ်ားဖြဲ႔စည္းထားသလဲ လို႔ပါ။ <span class="photo_left"><img class="photo_img img" src="http://photos-a.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/385032_1679963296327_1754885806_849004_227892098_a.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span> </p><p>(က)</p><p>ဒုတိယပိုင္းကို ဆက္ေရးတဲ့အခါ ခံစားမႈၿပင္းထန္စြာနဲ႔ ဝင္ေရာက္မွတ္ခ်က္ေတြေရးေပးတဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကို အႏူးအညြတ္ေမတၱာရပ္ခံ ခ်င္တာတခုရိွပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ABSDF) ရဲေဘာ္ေတြကို ထိခိုက္ေစမဲ့ ၿပီးစလြယ္ေကာက္ခ်က္ခ်မႈေတြကို ေရွာင္က်ဥ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ၿပည္တြင္းမွာ ႏိုင္ငံေရးစိတ္မဝင္စားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြက မိဘေတြနဲ႔အတူေန၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာေပ်ာ္ပါး၊ စီးပြားေရးလုပ္၊ ဘဝရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ ၿပင္ဆင္ေနႀကခ်ိန္မွာ၊ ေအဘီရဲေဘာ္ေတြဟာ ငွက္ဖ်ားေတာထဲမွာ ဘဝကို စေတးၿပီး တိုင္းၿပည္ကိုခ်စ္ခဲ့ႀကတယ္။ သူတို႔႔ရဲ႕ပုဂၢလိက ဘဝေတြစြန္႔လႊတ္ခဲ့ႀကရတယ္။ တိုင္းရင္းသားနယ္ေၿမေတြမွာ နားလည္မႈတခုတည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာေပးဆပ္ခဲ့ႀကရတယ္။ ဒါေႀကာင့္ ေနဝင္း၊ သန္းေရႊ ဖက္ဆစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ခဲ့ႀကတဲ့ ေအဘီအပါအဝင္၊ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပြဲဝင္သူေတြရဲ႕ ေပးဆပ္မႈေတြကို အသိအမွတ္မၿပဳခ်င္ေနပါ။ ထိခိုက္ေစာ္ကားေစတဲ့ စကားလံုးေတြ မေပးေစခ်င္ပါဘူး။ လူတစုရဲ႕ ေသြးစြန္းတဲ့လုပ္ရပ္ကို ႀကည့္ၿပီး၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ဆိုတာ ဒီလိုရက္စက္သလား ဘာညာ အေတြးေတြ မေတြးေစခ်င္ပါ။ သူတို႔တေတြဟာ ႏွလံုးသားေတြထိခိုက္ခံစားလြယ္လို႔၊ တိုင္းၿပည္ထဲက ၿပည္သူေတြဆင္းရဲဒုကၡေတြက လြတ္ေၿမာက္ေစဖို႔အတြက္ ေတာခိုလက္နက္ကိုင္ႀကတယ္၊ ဘဝကိုၿမွဳပ္ႏွံစေတးခဲ့ႀကတယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို လက္ခံေစခ်င္ပါ။ ရဲေဘာ္ေတြက ရိုးသားခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ နဲ႔ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဆိုတာ ဒဂၤ ါးၿပားတခုရဲ႕ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလို ပဲ၊ ခြဲၿခားမရပါဘူး။ ဒီလိုခြဲမရတဲ့ ညီညြတ္မႈကို အိပ္မက္ဆိုးေတြႀကားမွာ သတ္ပစ္ခ်င္တဲ့ လူတစုကေတာ့ <span>ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ လို မႏၲေလး ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ၊ ညီလာခံက တရားဝင္တင္ေၿမာက္ခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္အပါအဝင္၊ ေက်ာင္းသား (၃၀) နီးပါးကို သတ္ၿဖတ္ၿပလိုက္ၿပီး၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္နဲ႔ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး ေက်ာင္းသားေတြႀကားမွာ ခါးခါးသီးသီး နာက်င္မႈတခုၿဖစ္သြားေအာင္ ႀကံစည္ခဲ့ႀကပါတယ္။</span> တကယ္ပဲ ေအာင္ၿမင္ခဲ့ပါတယ္။ မႏၱေလးေက်ာင္းသားထုဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ( ေၿမာက္ပိုင္း) ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူေတြကို အမႈန္႔ေခ်ပစ္ေနခ်င္ႀကတာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ့ မေကာင္းမႈဆိုတာ စိတ္ကြယ္ရာ မရိွပါဘူး။ ၿပႆနာေတြကို သတိတရားနဲ႔ခ်ည္းကပ္ အေၿဖရွာႀကည့္ႀကမယ္။ အဖြဲ႔အစည္းေတြႀကား အက္ကြဲေႀကာင္းေတြ၊ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ ထင္ေအာင္ ဘယ္သူလုပ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို စမ္းစစ္ႀကည့္ႀကမယ္။ ဒီစာကိုေရးေနတဲ့အခ်ိန္အထိ၊ က်ေနာ္ဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ခံစားခ်က္တူ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္တူ တည္ရိွေနမယ္။ ေၿမာက္ပိုင္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲ႕ (၇၀၁) တပ္ရင္းကို စတင္ဖြဲ႔စည္းစဥ္တံုးက က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕႔ မ်က္ပါးရပ္ စစ္တပ္နားမွာ စာရြက္ေတြေဝခဲ့ဘူးခဲ့တယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ နဲ႔အတူၿပန္လာမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမွ်ာ္ခဲ့ဘူးတယ္။</p><p>(ခ)</p><p> အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို တင္ၿပတဲ့အခါ၊ လူတိုင္းမွာ လက္ခံပိုင္ခြင့္၊ ၿငင္းဆန္ပိုင္ခြင့္ရိွပါတယ္။ လူေတြအားလံုးမွာ သူတို႔ရဲ႕အၿမင္ေတြကို တင္ၿပႏိုင္တဲ့ အခင္းအက်င္းတခုရရိွထားႀကၿပီးသားပါ။ ေၿမာက္ပိုင္း၊ ကခ်င္ေဒသမွာ လုပ္သြားခဲ့သလိုမ်ိဳး၊ ဝန္မခံရင္ ႏွိပ္စက္၊ ႏႈတ္တိုက္သင္ေပးထားတာကိုေၿပာရမယ္ဆိုတဲ့ ဇြတ္အတင္း၊ အႀကမ္းဖက္အႏိုင္က်င့္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳး၊ စြပ္စြဲခ်က္မ်ိဳးေတြကို၊ က်ေနာ္တို႔ မလုပ္ပါဘူး။ ခုခံေခ်ပခ်င္တဲ့သူေတြမွာလည္း ေခ်ပပိုင္ခြင့္ရိွေစ ရပါမယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ စာရြက္စာတမ္းေတြ မၿပည့္စံုဘူး ဆိုရင္လည္း ၿဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ အသင့္ပါ။</p><p>“ဒါေတြဟာ တကယ္ၿဖစ္ခဲ့တာေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ေက်ာင္းသားခ်င္း ဒီလိုလုပ္တာ ၿဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား” လို႔ သံသယနဲ႔ေကာက္ခ်က္ခ်သူ တေယာက္ရဲ႕ စကားလံုးေတြကို က်ေနာ္သေဘာက်မိပါတယ္။ ဒီလိုဆို က်ေနာ္တို႔ဘက္က ၿပန္လည္ေမးမဲ့ ေမးခြန္းတခု ကို ေၿဖဖို႔ အသင့္ၿပင္ထားေပးပါ။ ဒီအၿဖစ္အပ်က္ေတြဟာ တကယ္ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္ဆုိရင္၊ ေက်ာင္းသားေတြကို အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ခဲ့တဲ့ သူေတြဟာ ေက်ာင္းသားၿဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ လူသတ္မႈကို ယဥ္ပါးကြ်မ္းဝင္ေနတဲ့ ( စံနစ္တက်ေလ့က်င့္သင္ႀကားထားတဲ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြေရာမၿဖစ္ႏိုင္ဘူးလား)။ မႏၱေလးသားေတြက ေမးခြန္း( ၃) ခု နဲ႔ ေစာင့္ေနပါ့မယ္။</p><p>(၁) ေက်ာင္းသားခ်င္းသတ္တာလား</p><p>(၂) ေက်ာင္းသားေတြက စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကို သတ္တာလား</p><p>(၃) စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ေက်ာင္းသားေတြကို သတ္တာလား</p><p>ဇာတ္လမ္းတခုလံုး ဇာတ္ရည္လည္လာတဲ့အခါက်ရင္ ဒီေမးခြန္းသံုးခုထဲက တခုခုကို စာဖတ္သူေတြ ေၿဖႏိုင္ႀကမွာပါ။</p><p> (ဂ)</p><p>ဒီကိစၥကို က်ေနာ္က ဦးေဆာင္ေၿပာၿပေနတာ က်ေနာ့မွာ အေႀကာင္းရိွပါတယ္။ မ်ိဳးဝင္း ( မိုးညွင္း) ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတဦးၿဖစ္သလို၊ သမိုင္းေဆာင္ အတူတကြ ေနထိုင္ေပ်ာ္ပါးခဲ့ႀကဘူးသူေတြပါ။ သမိုင္းေဆာင္မွာကတည္းက ေသြးဆာၿပီး လက္ယဥ္ေလ့ရိွတဲ့ မ်ိဳးဝင္း တေယာက္ အေရးေတာ္ပံုအၿပီး၊ ေၿမာက္ပိုင္းေဒသမွာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနတယ္ ဆိုေတာ့ ဘုရားတလိုက္မိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအေတြးအေခၚမရိွတဲ့ လူမိုက္ေတြ လက္နက္ကိုင္တဲ့အခါ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားၿဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ အႀကမ္းဖက္သမား၊ ဓါးၿပဂိုဏ္းေလာက္သာၿဖစ္လာမွာ အေသအခ်ာပါ။ ဒါေႀကာင့္လည္း သူရိွေနတဲ့ ေၿမာက္ပိုင္းကို သြားမယ္ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳးတခါမွ မေတြးခဲ့ပါဘူး။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္၊ ကိုစိုးလင္း ( ေအဘီ ဗဟိုမွာ ဖမ္းဆီးခံရသူ) သံုးယာက္က မႏၱေလးသားေတြပါ။ ခုေတာ့- ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ တေယာက္သာ ခ်င္းမုိင္ မွာ ႀကီးပြားခ်မ္းသာၿပီး၊ ပါတီပြဲေတြမွာ ေသာက္စားမူးယစ္ အဆီယစ္ ရီေဝေနတဲ့ မ်က္ႏွာႀကီးကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာေတြ႔ရ၊ ေဖ့ဘြတ္မွာ မိန္းကေလးေတြကို အီစကလီ စာေလးေတြ လိုက္ေရးေနတာကိုေတြ႔ရေပမဲ့၊ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( ဗကသ-အထက္ဗမာၿပည္ ဒု-ဥကၠ႒၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၊ ေၿမာက္ပိုင္း-ဥကၠ႒) က အသတ္ခံရ၊ ကိုစိုးလင္းက မႏၱေလးကို ၿပန္လည္ထြက္ေၿပးလာရပါတယ္။</p><p>ေၿမာက္ပိုင္းကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စစ္အစိုးရက ၁၉၉၂ ဇြန္လ(၃) ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔ မွာ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္ပါတယ္။ ( မပူပါနဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕ အစိုးရရဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲနဲ႔ က်ေနာ္ေၿပာေနတဲ့အခ်က္အလက္ေတြ ဘယ္သူက မွန္သလဲ ဘယ္သူက ပိုၿပီး အေသးစိတ္လဲ ဆိုတာ သိရဖို႔ ယွဥ္ၿပီးတင္ေပးသြားပါမယ္။ Far Eastern Economic Review ( ၁၉၉၂ ဂ်ဴလိုင္ ၁၆) မွာပါတဲ့ Bertil Lintner ရဲ႕ Loss of innocence ေဆာင္းပါးေတြကိုလည္း ဖတ္ႀကရမွာပါ။ ) စစ္အစိုးရဆိုတာ ယံုႀကည္ရတဲ့သူေတြမဟုတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က သူတို႔ရဲ႕ဝါဒၿဖန္႔ခ်ီေရးေဆာင္းပါးေတြ၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲေတြကို အေရးလုပ္ဖတ္ေလ့မရိွပါဘူး။ သူတို႔က ၿမစ္ထဲေရရိွတယ္ေၿပာေနရင္ေတာင္မွ ေၿပးၿပီးႀကည့္ရအံုးမွာပါ။ တေလွ်ာက္လံုးလိမ္ဆင္ေတြပဲ ေၿပာေနေတာ့၊ သူတို႔ဘာေၿပာေၿပာ ယံုကိုမယံုခဲ့တာပါ။ ဒီအခ်က္အလက္ေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ရဲ႕ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးဆီက ရတာလား လို႔ နာမည္ဝွက္သံုးၿပီး အေပါစားပ်က္လံုး နဲ႔ ေအာက္ဖဲ နဲ႔ လာရိႈးေနသူေတြကို တခုပဲေၿပာလိုက္ပါရေစ။ က်ေနာ့အေႀကာင္းသိခ်င္ရင္၊ ABSDF မိုးညွင္းအုပ္စု က RIT ေက်ာင္းသာေတြကို ေမးႀကည့္လိုက္ပါ လို႔ အႀကံေပးခ်င္ပါတယ္။ မ်ိဳးဝင္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ေသသြားေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။ ဘယ္ကရလဲ သိခ်င္ရင္ စိတ္မေလာပါနဲ႔။ သိလာရပါေစမယ္ လို႔ ေၿဖထားပါရေစ။ တခုေတာ့ သတိေပးလိုက္ပါရေစ။ တခါတံုးက ABSDF ( ေၿမာက္ပိုင္း) ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေထာက္ခံခဲ့သူေတြဟာ အခုခ်ိန္မွာ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ၿပီး ေၿဖာင့္ခ်က္ေတြေပးထားခဲ့တယ္ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ဘယ္လိုေနမလဲ။</p><p>(ဃ)</p><p>ေထာက္လွမ္ေရးလို႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၿပည္တြင္းကို ၿပန္ဝင္လာေတာ့လည္း စစ္အစိုးရက ဖမ္းၿပီး ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ရွည္ေတြခ်ခဲ့ၿပန္ပါတယ္။ ပါေဂ်ာင္ေဒသမွာတံုးက ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် စစ္ေႀကာေရးစခန္းမွာ ဝင္ေရာက္ႏွိပ္စက္ ရိုက္ႏွက္ခဲ့တဲ့၊ လက္နက္မႈနဲ႔က်တယ္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေထာင္ဒဏ္ (၂) ႏွစ္ေလာက္ေနရၿပီး၊ တကၠသိုလ္ေတြမွာ ေက်ာင္းၿပန္လာတက္ႀကၿပန္တယ္။ သူတို႔ကလည္း မိုးညွင္းဘက္က က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ စက္မႈေမဂ်ာ က တေယာက္ဆို၊ “နန္းေစာ” ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးကို ေကာင္းေကာင္းႏွိပ္စက္၊ ရိုက္ႏွက္ခဲ့တဲ့ထဲမွာ ပါခဲ့ေသးတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က စၿပီး ေၿမာက္ပိုင္းေဒသရဲ႕အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို စတင္ေၿခရာခံလိုက္ခဲ့မိေတာ့တယ္။ စစ္ေႀကာေရးစခန္းက ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္လာသူေတြေရာ၊ စစ္ေႀကာေရးမွာ ပါဝင္ခဲ့သူေတြေရာ၊ ႏွစ္ဘက္လံုးက က်ေနာ္နဲ႔ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္ေနတယ္။ ႏွစ္ဘက္လံုးက ရင္ဖြင့္သံေတြကို ရင္နာနာ နားေထာင္ခဲ့ရေတာ့တယ္။ “ဘုရားေရ- ဘာေတြၿဖစ္ကုန္တာလဲ” လို႔ တေနခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေခါင္းၿဖတ္အသတ္ခံရသည့္ (၁၅) ေယာက္အၿပင္၊ စစ္ေႀကာေရးစခန္းမွာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ လို႔ ေသဆံုးသြားခဲ့သူ (၁၄) ေယာက္ရိွပါတယ္- ေနာက္ပိုင္းမွာ နာမည္ေတြကို အေသးစိတ္ေဖၚၿပထားပါတယ္။ </p><p>ကဲ- ေဟာ့ဒီ စာရင္းေတြကေရာ၊ အစိုးရေထာက္လွမ္းေရးဆီက ရတယ္လို႔ ေၿပာခ်င္ပါေသးလား။ ခံခဲ့ရခဲ့သူေတြက ဘယ္မွာ ေမ့ႏိုင္မွာလဲ။ လူတိုင္းမွာ ဝွက္ဖဲေတြ ရိွတယ္ဆိုတာ မေမ့ဖို႔လိုတယ္။</p><p><strong><span>ေထာက္လွမ္းေရး သူလွ်ိဳ လို႔ စြပ္စြဲၿပီး တာဝန္ခံဖမ္းဆီးသူေတြကေတာ့</span></strong></p><p>(၁) ဗိုလ္မွဴးသံေခ်ာင္း (ခ) ၿမင့္စိုး ( ဗဟိုစစ္ေရးတာဝန္ခံ)</p><p>(၂) အတြင္းေရးမွဴး ေအာင္ႏိုင္ ( ဥကၠ႒ အၿဖစ္ ရာထူးတိုးၿမင့္ခံခဲ့ရသည္)</p><p>(၃) ဗိုလ္ႀကီး မ်ိဳးဝင္း ( တြဲဘက္ အေထြအေထြ အတြင္းေရးမွဴး-တစ္-၊ ဒု -စစ္ေရးတာဝန္ခံ ) မိုးညွင္း- နန္းမား</p><p>(၄) တပ္ႀကပ္ႀကီး သန္းေဇာ္ ( မႏၱေလး- ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး တာဝန္ခံ)</p><p>(၅) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေဇာ္ေဇာ္မင္း ( မိုးညွင္း- ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး)</p><p>(၆) ဒုတပ္ႀကပ္ ေအာင္စိုးၿမင့္ ( မိုးညွင္း- ဗဟို ေထာက္လွမ္းေရး)</p><p>(၇) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေက်ာ္ထင္ဦး ( မိုးညွင္း- ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရး)</p><p>(၈) ရဲေဘာ္ ေမာင္ေထြး ( ဗန္းေမာ္)</p><p>(၉) ရဲေဘာ္ ဖိုးေႏွာင္း ( ဗန္းေမာ္)</p><p>(၁၀) ရဲေဘာ္ သက္လင္း ( ဗန္းေမာ္)</p><p><strong><span>စစ္ေႀကာေရးအဖြဲ႔ဝင္မ်ား</span></strong></p><p>(၁) လွဆိုင္း ( ၿမစ္ႀကီးနား) တြဲဘက္ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး -၂</p><p><span>အာသံကုန္း ေခါင္းၿဖတ္ပြဲမွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ဓါးကိုင္ၿပီး သတ္ၿဖတ္ခဲ့သူၿဖစ္တယ္။ လွဆိုင္း ( လွေဆာင္) ဆိုသူဟာ တရုပ္နယ္စပ္မွာ ဇာတ္ၿမွဳပ္ေနေနတယ္ လို႔ သိရတယ္။ </span></p><p>(၂) စိန္ေအး ( မိုးညွင္း- ကခ်င္ေဒသ ခရိုင္မွဴး)</p><p>(၃) ေအာင္သန္း (မိုးညွင္း ( ၇၀၁ ) တပ္ရင္းမွဴး)</p><p>(၄) သက္ထြန္း ( မိုးညွင္း တပ္ခြဲမွဴး)</p><p>(၅) ေစာရင္ေထြး ( ေရႊကူ တပ္ခြဲမွဴး)</p><p>(၆) သိုက္ထြန္းဦး ( ရန္ကုန္- ၅၀၁ တပ္ရင္းမွဴး)</p><p>(၇) ရဲလင္း ( ရန္ကုန္- ရန္ကုန္ေဒသ ခရိုင္မွဴး ( သူလည္း ေထာက္လွမ္းေရးအၿဖစ္ ဖမ္းခံရၿပန္တယ္)</p><p>(၈) ညီညီေက်ာ္- ( မႏၱေလး- မႏၱေလး ေဒသခရိုင္မွဴး) ( ေထာက္လွမ္းေရးအၿဖစ္ ဖမ္းခံရၿပန္တယ္)</p><p><strong><span>ေထာင္မွဴးတာဝန္ခံမ်ား</span></strong></p><p>(၁) ဒုအရာခံဗိုလ္ ေအာင္မင္း ( မိုးညွင္း)</p><p>တပ္ႀကပ္ႀကီး ထိန္လြန္ ( ဗန္းေမာ္)</p><p>(၂) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေအးေမာင္ ( မိုးညွင္း)</p><p>ရဲေဘာ္ လက္သီး</p><p>(၃) တပ္ႀကပ္ႀကီး တာတီး ( မိုးညွင္း)</p><p>တပ္ႀကပ္ႀကီး ေစာၿမေမာင္</p><p>(၄) တပ္ႀကပ္ႀကီး လွမ်ိဳးေအာင္ ( မိုးညွင္း- တာဝန္ေပါ့ေလ်ာ့မႈၿဖင့္ ေသဒဏ္ခ် သတ္ၿဖတ္ခံရသည္)</p><p><span>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရတဲ့ ေက်ာင္းသား (၁၅) ေယာက္အၿပင္၊ စစ္ေႀကာေရးစခန္းမွာ လူမဆန္သည့္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေႀကာင့္ ေသဆံုးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ (၁၄) ေယာက္ကေတာ့ </span></p><p>(၁) ရဲေဘာ္ စိုးမင္းေအာင္</p><p>(၂) ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ဦးစိန္</p><p>(၃) ရဲေဘာ္ ၿပည့္စိုးႏိုင္ ( ရန္ကုန္)</p><p>(၄) ရဲေဘာ္ ေအးေက်ာ္</p><p>(၅) ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ေ႒း</p><p>(၆) ရဲေဘာ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဦး</p><p>(၇) ဒုအရာခံဗိုလ္ ေအာင္ကိုး ( ဗန္းေမာ္)</p><p>(၈) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေဇာ္ဝင္းခ်စ္ (ဗန္းေမာ္)</p><p>(၉) ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ ခင္ေမာင္ေအး (စစ္ကိုင္း)</p><p>(၁၀) ရဲေဘာ္တင့္လြင္ ( ၿမစ္ႀကီးနား)</p><p>(၁၁) ေအာင္မင္း ( မႏၱေလး)</p><p>(၁၂) အရွည္ႀကီး ဝင္းသိန္း</p><p>(၁၃) ရဲေဘာ္ စိုးႀကီး</p><p>(၁၄) ရာကြတ္ဘိုင္ ( တရုပ္ၿပည္၊ ယင္က်န္း)</p><p>ဘာေႀကာင့္ ဒီလို အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ လူသတ္ပြဲေတြၿဖစ္ခဲ့ရတာလဲ။ ၿပႆနာရဲ႕ အဓိကတရားခံဟာ ဘယ္သူေတြလဲ။ ဇာတ္လမ္းတခုလံုးကို တတိယပိုင္းမွာ ေရးသြားပါမယ္။ ခုခံေခ်ပ ခ်င္သူေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြကိုလည္း ဖတ္ခ်င္ပါတယ္။ ၿပည္သူလူထု ဆိုတာ အေကာင္းဆံုး ဆံုးၿဖတ္ပိုင္ခြင့္ရိွသူေတြပါ။</p><p> “ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ္” တဲ့</p><p>ခရစ္စမတ္မွာ မိတ္ေဆြေတြအားလံုး ကံေကာင္းႀကပါေစ။</p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/396922_1679964056346_1754885806_849005_498365636_n.jpg" alt="" /></span></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by_30.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-2618215870927271694Mon, 30 Jan 2012 05:01:00 +00002012-01-30T13:28:39.241+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/397106_1672261543788_1754885806_845847_470400563_n.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>(၁)</p><p>ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္(ေျမာက္ပိုင္း)ရဲ႕တိုက္ပြဲဝင္ခြပ္ေဒါင္းအလံကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးလႊင့္ထူခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအားလံုးကို မဂၤလာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစလို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါရေစ။ ႏွစ္သစ္မွာ အနာဂတ္အတြက္ တက္ၾကြလန္းဆန္းတဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေရွ႕ခရီးဆက္ၾကမယ္။ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ ပူးကပ္ေနတဲ့ပတ္ဝန္းက်င္ကို ရွင္းထုတ္ၾကမယ္။ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ( အထက္ဗမာျပည္) ရဲေဘာ္တေယာက္အေနနဲ႔၊ ၁၉၉၀ မႏၱေလးညီလာခံကို လာေရာက္တက္ခဲ့ၾကတဲ့ မိုးညွင္းေဒသက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ရဲေဘာ္ေတြကို အထူးတလည္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သ ခ်င္သလို၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ( ေျမာက္ပိုင္း) ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးသမိုင္းဂုဏ္သိကၡာကို ေသြးစီးေခ်ာင္းေတြေပၚမွာ ေမွ်ာခ်၊ အဖြဲ႔ဖ်က္ပစ္သည္အထိ ေသးသိမ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့၊ သူ႔လူကိုယ့္ဘက္သား လူသတ္သမားမ်ားကိုေတာ့ သမိုင္းစာရင္းရွင္းတမ္းအျဖစ္ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္သြားၾကပါမယ္။ <span>ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္နဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးကို အသက္စြန္႔ၿပီး ခ်စ္ခဲ့ၾကေပမဲ့၊ က်ဆံုးစာရင္းမွာ အသိအမွတ္ျပဳမခံရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ဆက္လက္ေမးခြန္းထုတ္ ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စိန္ေခၚေတာင္းဆိုၾကရပါလိမ့္မယ္။</span> ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာေတြပါ။ သူတပါးက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြကို က်ေနာ္တို႔ဆီ ေလာင္ၿမိဳက္ကူးစက္မႈေတြ မရိွေစခ်င္ပါဘူး။ ျပႆနာေတြကို စိတ္ေအးေအးထားၿပီး ေျဖရွင္းၾကရပါလိမ့္မယ္။ လူပုဂၢိဳလ္ တစံုတေယာက္အေပၚမွာ မုန္းတီးျခင္းမ်ိဳး၊ တဖြဲ႔နဲ႔တဖြဲ႔ အုပ္စုဖြဲ႔ သိကၡာခ်တိုက္ျခင္းမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွားၿပီး၊ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု ရုန္းကန္မႈရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို သင္ခန္းစာယူၾကသင့္ပါတယ္။ <span>မွတ္တမ္းအျဖစ္ေလာက္သာ ထားရိွျခင္းမျပဳလုပ္ပဘ၊ ဆက္လက္ အေရးယူေဆာင္ရြက္ရပါမယ္။</span> </p><p>တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ဆံုးခန္းတိုင္တဲ့အခ်ိန္က်မွ ဖြင့္ေျပာဖို႔ ၿမိဳသိပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုကို ေလးျမတ္စြာလုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားမႈ သမိုင္းကို မထိခိုက္ေစခ်င္တာတေၾကာင္း၊ က်န္တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြဟာ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအေပၚ စိတ္ပ်က္သြားမွာ တေၾကာင္းေၾကာင့္ ဖြင့္မေျပာခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္၊ လူသတ္မႈမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ေနခဲ့တဲ့သူေတြဟာ၊ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္(ေျမာက္ပိုင္း)ကို စံနစ္တက်ဖ်က္ဆီးသြားၿပီး ေနာက္၊ ထုိင္းနယ္စပ္မွာ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေတြကို အုပ္စုလိုက္ က်ဴးလြန္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံတကာက ေထာက္ပံ့တဲ့ေငြေတြကို ေအာင္ေသေအာင္စား စည္းဇိမ္ခံ ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္ပ ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပံုလႈပ္ရွားမႈကို နာမည္ပ်က္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံတကာက ယံုၾကည္မႈမဲ့လာၿပီး NGOs ေတြနဲ႔ ေငြေထာက္ပံ့သူေတြက ျပည္တြင္းကို အာရံုေရြ႕သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးကို ဝင္ေရာက္ရႈပ္ၾကဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္ေနၾကတယ္။ ဒီတခါေတာ့ မရေတာ့ပါဘူး။</p><p>(၂)</p><p> ဒီေနရာမွာ KIA နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေၿပာစရာတခုရိွပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ အေယာက္(၉၀) ေက်ာ္ဖမ္းထားတာကို ၾကားေတာ့ KIA ဗိုလ္မွဴးေတြက လာေရာက္ေမးပါတယ္။ ( ထံုးစံအားၿဖင့္ေတာ့ KIA က ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္အေပၚမွာ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ေလ့မရိွပါဘူး)၊ “ ငါတုိ႔မွာ ဘရန္ဆိုင္းလက္ထက္ကတည္းက ရန္သူ႔ေထာက္လွမ္းေရးဆိုလို႔ (၅) ေယာက္ေလာက္သာ မိဘူးပါတယ္။ မင္းတို႔ဟာက မ်ားလွခ်ည္းလား။ ဟုတ္လို႔လား” ဆိုေတာ့ “ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ က ေဩာ္ - ဗိုလ္မွဴးတို႔ကလည္း က်ားကိုက္ပါတယ္ဆိုမွ အေပါက္နဲ႔လားလို႔ ေမးေနရေသးတယ္။ ဗိုလ္မွဴးတို႔က ငါးေယာက္ပဲ မိတယ္ဆိုေတာ့ ညံ့တာေပါ့” လို႔ ရယ္ေမာၿပီးေျဖတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏိုင္ရဲ႕ “ All the Wars are Dirty” အင္တာဗ်ဴးမွာ ေကအိုင္ေအ အေပၚအျပစ္တြန္းခ်ထားတဲ့ စကားေတြကို ၿပံဳးမိပါတယ္။ လူသတ္တာေတြၾကားေတာ့ ဖံုးမရဖိမရ အနံ႕ေတြထြက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေကအိုင္ေအ က စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဇြတ္အတင္းဝင္ေရာက္လာၿပီး ရပ္ခိုင္းေတာ့တယ္။ နန္းေအာင္ေထြးၾကည္ကို ေခၚထုတ္သြားတယ္။</p><p>တကယ္ေတာ့ လူသတ္မႈအျပင္ ေနာက္ထပ္ေမးရမဲ့ ေမးခြန္းတခုကေတာ့ ေအဘီ ( ေျမာက္ပိုင္း) ဟာ ဗဟိုလို မဟုတ္ပါဘူး။ ဗဟိုေကာ္မတီေတြက ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ ေကအိုင္ေအဆီက ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေတြအပါအဝင္ အေထာက္အပံ့ေတြရထားၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီ ရံပံုေတြေတြ ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ ဆိုတာကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ ကာယကံရွင္ေတြေျဖဆိုႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။</p><p><span class="photo_left"><img class="photo_img img" src="http://photos-h.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/380013_1672261783794_1754885806_845848_423529301_a.jpg" alt="" /><span class="caption"></span></span></p><p>(၃)</p><p>ပထမပိုင္းအေနနဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာ အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ စာရင္းကို ေပးပို႔လုိက္ပါတယ္။ <span>လူႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကိုေတာ့ အထူးေျပာခ်င္ပါတယ္။</span></p><p>တဦးက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔ဝင္ ရဲေမ မခင္ခ်ိဳဦး အေၾကာင္းပါ။ သူမ နဲ႔ စြပ္စြဲခံရတဲ့ ျပည္စိုးႏိုင္ (ရန္ကုန္) ကို လိုင္စင္လို ေအးခဲတဲ့ရာသီေအာက္မွာ ေျမျမွဳပ္ၿပီး၊ ေခါင္းကိုသာေျမေပၚ ေဖာ္ထားခဲ့တယ္။ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားတဲ့အခါ၊ မခင္ခ်ိဳဦးကို ေအးခဲေနတဲ့ ရုပ္အေလာင္းအား Oral Sex လုပ္ခိုင္းတယ္။ မ်ိဳးဝင္းတို႔ အုပ္စုတစုလံုးက မုဒိမ္းက်င့္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္သတ္ဖို႔ လုပ္တဲ့အခါ၊ “ ေနာင္ဘဝမွာ ခုလို ေခါင္းျပတ္ႀကီးနဲ႕ မေသပါရေစနဲ႔၊ ေသနတ္နဲ႔ပစ္သတ္ေပးပါ” လို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္ သံေခ်ာင္းက ေသနတ္နဲ႔ ဝင္ပစ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒုတိယတဦးကေတာ့ ကိုေက်ာ္ေဝ ပါ။ သူ႔ကို ေပ်ာ့မိုင္းနဲ႔ခ်ည္ၿပီး ေဘာလံုးကြင္းထဲပတ္ေျပးခိုင္းတယ္။ ေပ်ာ့မိုင္းကြဲသြားခဲ့တဲ့အတြက္ လက္ ျပတ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီ လက္ျပတ္ႀကီးနဲ႔ပဲ အခ်ဳပ္ထဲမွာ ဆက္လက္ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခ့ဲတယ္။ သူ႔လိုပဲ စစ္ေၾကာေရးကာလမွာ မိုင္းခြဲခံရတဲ့သူေတြရိွပါတယ္။</p><p>ေအာက္ေဖာ္ျပပါသူေတြက ေဖေဖၚဝါရီ (၁၂) ရက္ေန႔မွာ ေခါင္းျဖတ္ အသတ္ခံရသူေတြျဖစ္တယ္။ ရဲေဘာ္၊ တပ္ၾကပ္ႀကီး၊ ဗိုလ္ႀကီးဆိုတဲ့ အမည္ေတြဟာ အဲ့ဒီကာလက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲ႕ ရာထူးေတြအျဖစ္ အသံုးျပဳထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။</p><p><strong>(၁) ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ( ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဥကၠ႒၊ မႏၱေလး)</strong></p><p>သံၿပားအားမီးဖုတ္ၿပီး ေပါင္ေၿခသလံုးထံ ကပ္ထားၿခင္း၊ ဗိုက္ေပၚသို႔ ကတၱရာစီးၿပားမ်ားကို မီးရိႈ႕၊ အစက္ခ် မီးေမႊးၿခင္း၊ သံေခ်ာင္းမ်ားကို မီးဖုတ္ခါ၊ ေပါင္အတြင္းသို႔ ထိုးသြင္းၿခင္း၊ စိတ္ဓါတ္ပ်က္ၿပားေၿခာက္ၿခားေစရန္၊ ကိုေက်ာ္ေဝကို ထင္းတံုးေပၚတင္ၿပီး ေခါင္းၿဖတ္သတ္ထားခါ၊ ထိုေခါင္းၿပတ္မွ၊ ပန္းထြက္ေနေသာ ေသြးမ်ားကို၊ ေသာက္ခိုင္းၿခင္း၊ ကိုခ်ိဳႀကီး၏ လက္ ကို လက္ေကာက္ဝတ္မွ ခုတ္ၿပတ္ေသာ္လည္း၊ ခုတ္ခ်က္မမွန္ကာ၊ လက္ဝါးအရင္းပိုင္းမွ ၿပတ္ထြက္ခါ၊ ( လက္မ တေခ်ာင္းထဲပင္ က်န္ထားပါသည္)၊ ထိုလက္ၿပတ္အား ကိုက္ထားခိုင္းၿခင္း၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရခ်ိန္ထိ၊ ဒုတ္ေကာက္ၿဖင့္သာလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ၿပီး၊ အသတ္ခံလိုက္ရခ်ိန္တြင္၊ ေခါင္းမၿပတ္သၿဖင့္၊ ၿပန္ထလာသည္ကို၊ ေပါက္ၿပားေနာက္ဖင္ၿဖင့္၊ ရိုက္ခ် သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>(၂) ကိုခ်ိဳႀကီး ( မႏၱေလး)</strong></p><p>စစ္ေဆးေရးကာလတြင္ ဗိုက္ေပၚတြင္ မီးရိႈ႕ခံရၿခင္း၊ လက္ဝါးကပ္တိုင္တြင္ လက္မ်ားကို သံေခ်ာင္းၿဖင့္ ရိုက္ႏွက္စစ္ေဆးခံရၿခင္း၊ ကိုေက်ာ္ေဝအား ေခါင္းၿဖတ္သည့္ေန႔တြင္ လက္ဝါးအရင္းပိုင္းမွ ခုတ္ၿဖတ္ခံရၿခင္း၊ ေခါင္းၿဖတ္သည့္အခါတြင္၊ ထူးၿခားစြာၿဖင့္ တည္ၿငိမ္စြာ ခုတ္ၿဖတ္ခံသြားပါသည္။</p><p><strong>(၃) ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ေဝ ( မႏၱေလး)</strong></p><p>ဦးေခါင္းအား ထင္းတံုးေပၚတင္ၿပီး၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းမွ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခဲ့ပါသည္။ အသတ္မခံရေသးခ်ိန္တြင္၊ ေတာင္းပန္ေသးေသာ္လည္း အသတ္ခံရမည္ကို သိေသာအခါ၊ ဓမၼစစ္ ေက်ာင္းသားကြ၊ မင္းတို႔ သတ္လို႔ ငါေသေပမဲ့၊ ငါ့ဝိညာဥ္မေသဘူးကြ၊ ေက်ာ္ေဝ- ဓမၼစစ္ ေက်ာင္းသားကြ၊ သတ္လိုက္ ရတယ္ လို႔ ေအာ္ဟစ္သြားခဲ့ပါသည္။ စစ္ေႀကာေရးကာလတြင္လည္း မိုင္းခြဲပြဲတြင္ လက္ကို မိုင္းခြဲခံရခါ လက္ၿဖတ္ပစ္ရသူၿဖစ္ပါသည္။</p><p><strong>(၄) ရဲေဘာ္ ေအာင္ဖိုး ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ကိုသံေခ်ာင္း၊ ကိုမ်ိဳးဝင္း၊ ကိုေအာင္ႏိုင္တု႔ိမွ ေကာ္မတီဝင္မ်ားေနထိုင္ရာ တည္းစခန္းေရွ႕သို႔ေခၚယူၿပီး ေၿခေထာက္တြင္ မိုင္းအေပ်ာ့စားကပ္ၿပီး၊ မိုင္းခြဲခါ ေၿခၿဖတ္ခံရ၊ ( ထိုမိုင္းခြဲပြဲတြင္) မငယ္ ( နန္းေအာင္ေထြးႀကည္) အပါအဝင္ ႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရေသာ္လည္း၊ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ လက္မိုင္းခြဲမခံခဲ့ရ၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထိုေၿခၿပတ္ဘဝႏွင့္ပင္၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>(၅) ရဲေဘာ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မင္း (မံုရြာ)</strong></p><p>ေသဒဏ္ခ်မွတ္လိုက္သည္ဟု အမိန္႔စာၿပန္ေသာအခါတြင္၊ ေအာက္ပိုင္း ရုတ္တရက္ေသ၊ မိမိကိုယ္မွ ေသးထြက္မွန္းကို မိမိမသိသည္အထိ၊ ထိတ္လန္႔ခါ၊ ေခါင္းၿဖတ္မည့္ေနရာသို႔ တြဲေခၚယူခဲ့ရပါသည္။</p><p><strong>(၆) ရဲေဘာ္ ေမာင္ေမာင္ႀကြယ္ ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳေက်ာ္ၿငိမ္း၏ ေမြးစားသားဟုဆိုသည္။ အပတ္စဥ္ (၅) ကာလတြင္၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းအား အမ်ားဆံုးေဝဖန္ခဲ့သူၿဖစ္သည္။ မိမိ၏ပါးစပ္အား တိတ္ၿဖင့္ကပ္ခါ၊ ကိုမ်ိဳးဝင္း ကို အသံတိတ္ဆႏၵၿပခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားတပ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား၏ ( အထူးသၿဖင့္ ကိုမ်ိဳးဝင္းမွ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ခဲ့) ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရပါသည္။</p><p><strong>(၇) တပ္ႀကပ္ႀကီး တူးတူး ( ၿမစ္ႀကီးနား) </strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္ခံနီးတြင္ ဆုေတာင္းခိုင္းေသာအခါ၊ မည္သည့္စကားတလံုးမွ မဆိုပဲ၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရ၊</p><p><strong>(၈) ကိုလွၿမင့္ ( တပ္ကုန္း)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရခ်ိန္ထိ၊ မိမိမွာ ေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ေႀကာင္း၊ ၿပင္းထန္စြာၿငင္းဆန္သြားပါသည္။</p><p><strong>(၉) ရဲေဘာ္ ရန္ေအာင္ ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္ေသာအခါ ၿပန္ထလာသၿဖင့္၊ ရင္ဘတ္အား ေသနတ္ဘက္နက္ ၿဖင့္ ထိုးသတ္ခံရ၊</p><p><strong>(၁၀) တပ္ႀကပ္ေ႒းၿမင့္ဝင္း ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>အပတ္စဥ္ (၅) သင္တန္းကာလ၊ တပ္တြင္းေဆြးေႏြးပြဲတြင္၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းအား ၿပင္းထန္စြာ ေဝဖန္ခဲ့သၿဖင့္၊ ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခါနီးတြင္၊ ကိုမ်ိဳးဝင္းမွ၊ “ ေဟ့ေကာင္ မင္း ငါ့ကို အပတ္စဥ္ (၅) တံုးက ေၿပာသလို ေၿပာႏိုင္ေသးလားဟု အၿငိဳးႀကီးစြာ ေမးခ့ဲသည္ကို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္နားၿဖင့္ႀကားရၿပီး၊ ေ႒းၿမင့္ဝင္းမွ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္ေပးရန္ေတာင္းဆိုသၿဖင့္၊ ေသနတ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>(၁၁) ရဲေမ မခင္ခ်ိဳဦး ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>အသတ္ခံရခါနီးတြင္၊ ငိုယိုရွစ္ခိုးေတာင္းပန္ေသာ္လည္း၊ ရဲေဘာ္မ်ားအားလံုးေရွ႕တြင္ ကိုယ္တံုးလံုးခြ်တ္ၿပီး၊ ေသနတ္ၿဖင့္ ပစ္သတ္ခံရပါသည္။</p><p><strong>(၁၂) ဗိုလ္သာဓု ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရ</p><p><strong> ( ၁၃) ရဲေဘာ္ေအာင္ေအာင္ ( ကသာ)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရသည္</p><p><strong>(၁၄) ရဲေဘာ္ေအးၿမင့္ ( ကသာ) </strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရသည္</p><p><strong>(၁၅) တပ္ႀကပ္ႀကီး ေသာင္းၿမင့္ ( စစ္ကိုင္းတိုင္း)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံခဲ့ရသည္</p><p><strong>(၁၆) ရဲေဘာ္ သက္ႏိုင္ ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ေခါင္းၿဖတ္သတ္ခံရ</p><p><strong>(၁၇)</strong> ၿ<strong>ပည္စိုးႏိုင္ ( ရန္ကုန္)</strong></p><p>ညတြင္းခ်င္းပင္ ဖမ္းဆီးခံရခါ၊ လိုင္စင္ ကဲ့သို႔ ေရခဲေသာအရပ္တြင္ ေၿမႀကီးထဲတြင္ ကိုယ္ကို ၿမွဳပ္ခါ၊ ေခါင္းေလးသာ ေဖၚထားၿပီး ႏွိပ္စက္ခဲ့ပါသည္။ ဘုန္းႏွိမ့္ေစရန္ မခင္ခ်ိဳဦးအား ေခါင္းေပၚသို႔ ေက်ာ္ခြ ခိုင္းခဲ့ႀကသည္။ ထို႔ေနာက္ ဥေႏွာက္အေၿမးပါးေယာင္ ေရာဂါအခံရိွေသာ ၿပည္စိုးႏိုင္ သည္ ဦးေခါင္းကို ရိုက္ႏွက္ပါ မ်ားသည့္အတြက္၊ မနက္ေရာက္ေသာအခါ၊ စစ္ေဆးရင္းေသဆံုးသြားခ့ဲရပါသည္။ မခင္ခ်ိဳဦးႏွင့္လည္းေဖာက္ၿပန္ေနသည္ ဟု စြပ္စြဲခံခဲ့ရပါသည္။</p><p>အထက္ပါစာရင္းထဲမွာ ကိုေက်ာ္ေဝ ( မႏၱေလး) နဲ႔ ၿပည္စိုးႏိုင္ တို႔က ေဖေဖၚဝါရီ (၁၅) ရက္သတ္ၿဖတ္ခံရမႈထဲမွာ စာရင္းမေႀကၿငာခဲ့ပါဘူး။ စာရင္းမေႀကၿငာပဲ အသတ္ခံရသူေတြက</p><p>(၁) ကိုေက်ာ္ေဝ ( မႏၱေလး)</p><p>(၂) ကိုစိုးဝင္းသန္း ( မႏၱေလး)- KIA ေဆးရံုမွာတက္ေနစဥ္၊ သန္းေဇာ္ ႏွင့္ လူတစုမွလာေရာက္ေခၚေဆာင္သြားခါ အာသံကုန္းတြင္ သတ္ၿဖတ္ခဲ့သည္။</p><p>(၃) ကိုဝင္းေနာင္ (ရန္ကုန္) ဧၿပီလဆန္းပိုင္းအတြင္း ဗန္းေမာ္ခရိုင္မွာ အသတ္ခံရ၊</p><p>(၄)ကိုရန္ရွင္း (ရန္ကုန္)- ရက္စက္စြာႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရၿပီး ခုတ္ထစ္ သတ္ၿဖတ္ခံခဲ့ရသည္</p><p>(၅) ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ဘုန္း ( ခရိုင္မွဴး) - ေရွ႕တန္းမွာ လူမဆန္စြာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ သတ္ၿဖတ္ခံခဲ့ရသည္</p><p><span>ဒုတိယပိုင္းမွာ စစ္ေၾကာေရးစခန္းတြင္ ေသဆံုးခဲ့သူ (၁၄) ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ( ေၿမာက္ပိုင္း) စစ္ေႀကာေရးစခန္းႏွင့္အက်ဥ္းေထာင္မွာ တာဝန္ယူခဲ့သူမ်ားရဲ႕နာမည္စာရင္းေတြ၊ အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို တင္ၿပသြားပါမယ္။ </span><br /></p><p><span class=""><img class="photo_img img" src="http://a5.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc7/s720x720/387340_1672262343808_1754885806_845850_1449347218_n.jpg" alt="" /></span></p></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/by.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-5385070078582399517Mon, 30 Jan 2012 04:06:00 +00002012-01-30T13:01:00.134+08:00ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူမဆန္မႈ၀မ္းနည္းတဲ႔စာ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသက အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဖတ္ၿပီး အရမ္း၀မ္းနည္းရတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းကို ထိခိုက္မွာစုိးလို႔ဆိုၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ တိတိ ဖံုးကြယ္ထားရတဲ႔၊ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳေနရတဲ႔ မတရားခံခဲ႔ရသူမ်ားဘက္က အတိုင္းမသိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသလို၊ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္စက္ အသတ္ျဖတ္ခံခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ပိုလို႔ေတာင္ ၀မ္းနည္းရတယ္။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင္႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥႀကီးက ဖံုးကြယ္မထားသင္႔ေတာ႔ပါဘူး။ အမွန္တရားဟာ အမွန္တရားပါပဲ။<br /><br />ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ႀကီးမွာ ကိုယ္႔ အသိမိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ မပါဘူးဆိုေပမယ္႔ သူတို႔နဲ႔ ထပ္တူ နာနာက်င္က်င္ ခံစားရတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြ ေရးသားေဖာ္ထုတ္ၾကသူမ်ားရဲ့ စာေတြကို လူအမ်ားသိေအာင္ရယ္၊ သမိုင္းမွတ္တမ္းတခု အျဖစ္ရယ္ ရွိေစခ်င္တာေၾကာင္႔ ကၽြန္မ ဘေလာ႔ဂ္မွာ စုစည္း သိမ္းထားခ်င္မိတယ္။<br /><br />ဒီျဖစ္ရပ္ဆိုးေတြကို ခုမွ သိ၊ ခုမွ ဖတ္ဖူးလို႔ ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္လို႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ ဒါေတြဟာ တကယ္ျဖစ္ခဲ႔တာ မဟုတ္ဘဲ ၀တၳဳဇာတ္လမ္း တခုအျဖစ္သာ ရွိေနရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကိုလည္း ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔၊ ကို ကိုကိုႀကီးတို႔နားမွာပဲ တစုတစည္းတည္း ေတြ႔ႏိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းျခင္းမ်ာစြာနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မိပါတယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး သူလွ်ိဳေတြလို႔ မွားယြင္းစြာ (တမင္တကာ သိသိႀကီးနဲ႔လို႔ ကၽြန္မကေတာ႔ ယူဆတယ္) အႏွိပ္စက္ အသတ္အျဖတ္ခံခဲ႔ရသူ အားလံုးအတြက္ ကၽြန္မ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏိုင္ေပမယ္႔ ဒီအျဖစ္မွန္ႀကီး လူအမ်ားသိေအာင္ေတာ႔ ႀကိဳးစားသြားမယ္။<br /><br /><br /><br /></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2012/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-217097765210625064Wed, 09 Nov 2011 15:03:00 +00002011-11-10T02:08:51.920+08:00s0wha1ဟိုဒီအေၾကာင္း<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDMNvha-IqyQ6ZG9aishkGG4zv_0F-YUa8Nna_4xJcXAYZn-glOvD-22Sg_Jv5Ucqzj3GRaTtuKzlztXTpKmcZx2621MosiJS563Vn0EDnHVnr8tvmcenlebP5BSYGX2Ae62om06kXsEw/s1600/317299_219300978136320_219295628136855_574392_1216550493_n.jpg"><br /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQgnAkCvI68H39cKJA17k3Cay6Vn5u-ql1OlnNWlwJdOVMRJsrMH1CRKNFpDLkGNMaGC1YexAz3eUj2RJXE0lieQJw3aQ6FNupJWK-tV1l3-M33f1MzflBBqdd8kcxqnF0r47s1gbIwq0/s1600/335264_220839224649162_219295628136855_580088_1591205891_o.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 496px; height: 336px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQgnAkCvI68H39cKJA17k3Cay6Vn5u-ql1OlnNWlwJdOVMRJsrMH1CRKNFpDLkGNMaGC1YexAz3eUj2RJXE0lieQJw3aQ6FNupJWK-tV1l3-M33f1MzflBBqdd8kcxqnF0r47s1gbIwq0/s320/335264_220839224649162_219295628136855_580088_1591205891_o.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673048122155015570" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီရိုဟင္ဂ်ာ (ဘဂၤါလီ) ကိစၥကို ကၽြန္မ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ ၀င္ေနျပာေနတာေတာ႔ ၾကာၿပီ။ ဘေလာ႔ဂ္မွာ တင္ဖို႔ စာတပုဒ္ေတာင္ ေရးၿပီးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ လုပ္စရာေတြ မ်ားေနတာနဲ႔ အခ်ိန္လည္း အေတာ္ေႏွာင္းေနၿပီမလို႔ ေရးလက္စလည္း မတင္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။<br /><br />သို႔ေသာ္... မေနႏိုင္လြန္းလို႔ နည္းနည္းေတာ႔ ၀င္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ရိုဟင္ဂ်ာ (ဘဂၤါလီ) ကိစၥဟာ ေတာ္ရံုနဲ႔ ၿပီးသြားမွာ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္မတို႔အားလံုး သိတယ္။ ထင္သေလာက္ မရိုးရွင္းသလို၊ ေျဖရွင္းရ သိပ္ခက္လွတဲ႔ ကိစၥလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအေရးကိစၥကို အင္တာနက္သံုးသူတိုင္း၊ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္သံုးသူတိုင္း ဘာေၾကာင္႔၊ ဘယ္လိုေၾကာင္႔ဆိုတဲ႔ အေျခအေနစံုကို သိေအာင္ ေလ႔လာဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေလ႔လာမွတ္သားၿပီး ေသခ်ာသိမွလည္း ၀င္ေျပာၾကရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ေအာ္ရ၊ ရွင္းျပရတာမ်ားလို႔ ဒီမွာ သိပ္မေရးျပခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ သေဘာက်တဲ႔၊ ကၽြန္မတို႔ ေျပာခ်င္တာနဲ႔ ထပ္တူညီေနတာေလးေတြ ေတြ႔မိလို႔ ကူးယူလာပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြ ဖတ္ၿပီး မွန္၏၊ မမွန္၏၊ လက္ခံ၏၊ လက္မခံ၏ ဆိုတာ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္သာ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၾကပါ။ ဒါကိုမွ နားမလည္ေသးရင္လည္း အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />````````````````````````````````````````````<br /><br />ရိုဟင္ဂ်ာကိစၥဟာ immigration status တခုရဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ႔ issue မဟုတ္ဘူး။<br />သူတို႔ဟာ ဒုကၡသည္ေတြမလို႔ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားတဲ႔ အေနနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ႔ issue မဟုတ္ဘူး။<br />လူအခြင္႔အေရး ရွဳေထာင္႔ကေန သူတို႔ကို နိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ႔ issue မဟုတ္ဘူး။<br />ဗမာ Citizen ျဖစ္ခ်င္လို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ႔ issue မဟုတ္ဘူး။<br />ဗမာျပည္မွာ Permanent Resident Status ရဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ႔ issue မဟုတ္ဘူး။<br />Islam ဘာသာကိုးကြယ္တဲ႔ သူတို႔ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈကို အသိအမွတ္ျပဳေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတဲ႔ issue လည္းမဟုတ္ဘူး။<br />သူတို႔ ေတာင္းဆိုေနတာ ဗမာျပည္လို႔ ျဖစ္လာတဲ႔ တိုင္းျပည္ကို စုစည္းတည္ေထာင္ခဲ႔ရာမွာ ပါဝင္တဲ႔ ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ျမန္မာ၊ ရခိုင္ ရွမ္းနဲ႔ အျခားလူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔အတူတူ တတန္းတည္းထားၿပီး ပခံုးခ်င္း ယွဥ္ခြင္႔ရွိတဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု (natives) အျဖစ္ အခြင္႔အေရးရဖို႔ သမိုင္းလိမ္မ်ားနဲ႔ ေတာင္းဆိုေနတာသာ ျဖစ္တယ္။<br /><br />Human Right issue မဟုတ္ဘူး။<br />Immigration issue မဟုတ္ဘူး။<br />Refugee issue မဟုတ္ဘူး။<br />Humanitarian issue မဟုတ္ဘူး။<br />Religious issue မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ျမန္မာ၊ ရခိုင္ ရွမ္းနဲ႔ အျခားလူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔တန္းတူ လူမ်ိဳးစု၊ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင္႔၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ မြန္ျပည္နယ္တို႔လို တခ်ိန္ ရိုဟင္ဂ်ာျပည္နယ္ ေတာင္းဆိုခြင္႔၊ တည္ေထာင္ခြင္႔ေတြအထိရွိတဲ႔ တိုင္းရင္းသား အခြင္႔အေရးေတာင္းဆိုေနတဲ႔ political issue သာလ်င္ျဖစ္တယ္။<br />ခြင့္ျပဳသင္႔သလား၊ လိုက္ေလ်ာသင္႔သလားဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါကုန္။<br /><br />အမည္မသိ ကြန္မန္႔ေပးသူ<br /><br />````````````````````````````<br /><br />တိုင္းျပည္တျပည္အတြင္းမွာ ေနထိုင္ျခင္း နဲ. တိုင္းရင္းသားျဖစ္ျခင္း ဆိုတာ သီးျခားက႑ ေတြပါ..... ဥပမာ.. အဂၤလန္မွာ ေနတဲ့ ဗမာတေယာက္ ေနထိုင္ခြင့္ရခ်င္ရမယ္.. ဒါေပမယ့္ သူဟာ အဂၤလိပ္ပါ ၊ စေကာ့တလန္ လူမ်ိဳးပါ ၊ အိုင္ယာလန္လူမိ်ဳးပါ ၊ ေဝးလ္ လူမ်ိဳးပါလို. ေျပာလို.မရဘူး.. ဘယ္သူ.မွလဲ လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး.. ဗမာ ဟာ ဗမာပါပဲ.... အဂၤလန္က ေနထိုင္ခြင့္ရထားတဲ့ လူေတြကို သိရင္ လွမ္းေမးလိုက္ပါ... သူတို. စာအုပ္ထဲမွာ အဂၤလိပ္လူမိ်ဳးအျဖစ္ ေရးေပးလားလို...<br /><br />simple views<br /><br />````````````````<br /><br />လူ႕အခြင့္အေရးသမားေတြ ဖတ္ဖို႕. . . .<br /><br />လူကိုလူလို႕ တန္းတူျမင္ဖို႕၊ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြကို လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားဖို႕၊ အသားအေရာင္၊ အမ်ိဳးဘာသာမခြဲျခားဖို႕ ဘာမဆိုသေဘာတူေထာက္ခံပါတယ္။<br />တသက္လံုးလည္း ဒါပဲ ေရး လာတာပါ။<br /><br />ဒီ့အတြက္ပဲ လမ္းေပၚမွာ အလံုးအရင္းနဲ႕ ဒုကၡေရာက္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ လူေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေပၚဆြဲတင္၊ ကို္ယ့္အိမ္မွာေနလာတာၾကာေတာ့ အေမြခြဲဖို႕ႀကိဳးစားတာကို ကာကြယ္ဖို႕ လုိမလို ပဲ စဥ္းစားၾကရေအာင္။<br /><br />က်ဳပ္တို႕လည္း အေမြရသင့္ပါတယ္၊ ေဟာဒီအိမ္ႀကီး႐ွင္ရဲ႕ ကိတၱိမေမြးစားသားေတြပါ လို႕ စာခ်ဳပ္စာတမ္းအတုအေယာင္ေတြကို ဖန္တီး ေရးသားလုပ္ႀကံတာကို အဲဒီစာခ်ဳပ္ေတြက အတုေတြပါလို႕ေတာင္<br /><br />ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ လူ႕အခြင့္အေရး ဆိုတာႀကီးက ေျပာခြင့္မ႐ွိေတာ့ဘူးလား ဟ႐ုိ႕ . . ။ ။<br /><br />ခ်ိဳတူးေဇာ္<br /><br />````````````````````````````<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ႔ မြတ္စလင္ဘာသာ၀င္ အိႏၵိယ၊ အာရပ္အႏြယ္၀င္ေတြကို ထိခိုက္ေျပာဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ရွိၾကတဲ႔ အိႏၵိယ၊ တရုတ္ လူမ်ိဳးေတြ လူမ်ိဳးျခား လူနည္းစု အေနနဲ႔ ဧည့္ႏိုင္ငံသား၊ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ေနထိုင္ေနၾကတာ ျမန္မာတိုင္း အသိပါ။ နယ္ေျမခ်င္းထိစပ္ေနလို႔ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ား ရခိုင္နယ္စပ္မွာ ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ေနၾကတာကို ဘာမွ မေျပာလိုေပမယ္႔ သူတို႔ကို လူမ်ိဳးတမ်ိဳးအျဖစ္ သတ္မွတ္ဖို႔၊ တိုင္းရင္းသား အခြင္႔အလမ္းေတြ ေပးဖို႔၊ ရခိုင္ျပည္ဟာ သူတို႔နယ္ေျမပံုစံ ေျပာဆိုလာတာမ်ိဳးေတြေၾကာင္႔ ဒီရိုဟင္ဂ်ာအေရးကို ကန္႔ကြက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီပို႔စ္ကို တင္ရတဲ႔အေၾကာင္းရင္းကလည္း ဒီ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္လိမ္၊ ႏိုင္ငံတကာကို ေလွ်ာက္လိမ္ၿပီး သူတို႔ဟာ ရခိုင္ျပည္နယ္က လူမ်ိဳးတမ်ိဳးပံုစံ၊ ရခိုင္နန္းတြင္းမွာေတာင္ အေရးပါတဲ႔လူမ်ိဳးေတြ ပံုစံမ်ိဳး ေျပာဆို လိမ္လည္လာၾကတာကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ရံုပါပဲ။ ဒီလို လက္မွတ္ထိုး ကိုယ္႔ဆႏၵကို ေဖာ္ထုတ္ျပသမႈဟာ ဘယ္လိုအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတာလည္း ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ဘာမွ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္မႈ မရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ေနထိုင္လာတာ ၾကာေကာင္းၾကာၿပီျဖစ္ႏိုင္ေပမယ္႔ သူတို႔ဟာ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးက ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးပဲ ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္း တရားမွ်တစြာ ေျပာခ်င္ရံုသပ္သပ္ပါ။<br /><br />ဒီရိုဟင္ဂ်ာဆိုသူေတြကို ကၽြန္မလိုပဲ ျမန္မာအမ်ားစုက သိဖို႔ေနေနသာသာ ၾကားေတာင္ ၾကားဖူးၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ျပည္ပမီဒီယာတိုင္းမွာ သူတို႔ရဲ့သတင္းေတြကို အသားေပးေဖာ္ျပလာလို႔ သတိထားမိလာတာပါ။ အစက ရိုဟင္ဂ်ာဆိုတာကို ဘာကို ေျပာမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ ေနာက္မွ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္က ဘဂၤါလီကုလားေတြျဖစ္မွန္း သိရတာ။ ဒီျပည္ပသတင္းဌာနေတြက သတင္းဟာ သတင္းပဲ ဆိုၿပီး ရိုဟင္ဂ်ာသတင္းေတြကို အားရပါးရ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေၾကျငာ ေရးသားၾက၊ ရိုဟင္ဂ်ာဆိုသူေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြ လုပ္ၾက၊ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြကို သဲသဲလႈပ္အေရးတယူ ရွိသေလာက္၊ အခု ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြဟာ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား မဟုတ္ပါဘူး၊ တိုင္းရင္းသားအျဖစ္လည္း အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္ပါဘူးလို႔ ကၽြန္မတို႔ အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ေနၾကတာကိုေတာ႔ သတင္းအျဖစ္ မတင္ႏိုင္ၾကတာကို အ့ံဩေလာက္ေအာင္ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီအေရးကိစၥဟာ သာမန္ လ်စ္လ်ဳရႈ သင္႔တဲ႔၊ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနသင္႔တဲ႔ ကိစၥ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ျမစ္ဆံုအေရးလိုပဲ အေရးႀကီးလွတဲ႔ အမ်ိဳးသားေရးသာျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာတိုင္းကို သိေစခ်င္ပါတယ္။ ျမစ္ဆံုဆည္ကိစၥတုန္းက လူမ်ိဳးေရး၊ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတာေတြ ဘာသံမွ မထြက္လာဘဲ တရုတ္ေတြကို ေျပာၾကဆိုၾက၊ ကန္႔ကြက္ၾကနဲ႔ အားရစရာေကာင္းသေလာက္ ဒီရိုဟင္ဂ်ာအေရးမွာေတာ႔ လူမ်ိဳးေရးဆိုတာေတြ၊ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတဲ႔ အသံေတြနဲ႔အတူ တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္ၾကတာကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။<br /><br /></span></span><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDMNvha-IqyQ6ZG9aishkGG4zv_0F-YUa8Nna_4xJcXAYZn-glOvD-22Sg_Jv5Ucqzj3GRaTtuKzlztXTpKmcZx2621MosiJS563Vn0EDnHVnr8tvmcenlebP5BSYGX2Ae62om06kXsEw/s1600/317299_219300978136320_219295628136855_574392_1216550493_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 262px; height: 320px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDMNvha-IqyQ6ZG9aishkGG4zv_0F-YUa8Nna_4xJcXAYZn-glOvD-22Sg_Jv5Ucqzj3GRaTtuKzlztXTpKmcZx2621MosiJS563Vn0EDnHVnr8tvmcenlebP5BSYGX2Ae62om06kXsEw/s320/317299_219300978136320_219295628136855_574392_1216550493_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673050157051172578" border="0" /></a><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">FaceBook သံုးေနသူအမ်ားစုကေတာ႔ ရိုဟင္ဂ်ာအေရး ဘယ္က စ တယ္ဆိုတာ သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘီဘီစီရဲ့ ေဆာင္းပါးတခုမွာ ေဖာ္ျပထားေသာ ျမန္မာျပည္ေျမပံုနဲ႔ ပတ္သက္ေနပါတယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုထဲမွာ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးစုထဲ ထည့္ထားခ်င္တယ္ မေျပာတတ္ဘူး။ အထင္ကရ လူမ်ိဳးႀကီးျဖစ္တဲ႔ ရခိုင္လူမ်ိဳးကို ထည့္ဖို႔ ေမ႔ခဲ႔တဲ႔အထိ၊ ၿပီးေတာ႔ တရုတ္အႏြယ္ျဖစ္တဲ႔ ၀ လူမ်ိဳးဆိုတာကိုလည္း ထည့္ထားလိုက္ေသး။ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံႀကီးေတာ႔ အထက္ပိုင္းက တရုတ္၊ ေအာက္ပိုင္းက ဘဂၤါလီကုလားေတြနဲ႔ အရမ္းကို ပဏာရေနမွာ ျမင္ေယာင္မိတယ္။<br /><br />ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားဟာ အာဏာပါ၀ါကို လက္ကိုင္ထားၿပီး ေငြမ်က္ႏွာ တခုတည္းၾကည့္ကာ ႏိုင္ငံကို လက္ညႈိးထိုးေရာင္းစားသူမ်ားနဲ႔ ဘာမွ သိပ္မကြာတဲ႔ အာဏာမရွိေသာ္လည္း ကိုယ္႔အခြင္႔အေရးနဲ႔ ပိုက္ဆံရဖို႔အတြက္ ေမ်ာက္ျပ ဆန္ေတာင္းေနၾကသူမ်ား အလယ္က ေျမစာပင္ေတြဆိုတာကို ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားခဲ႔ၿပီ။<br /><br />s0wha1<br />3 Nov 2011<br /><br />`````````````````````````<br /><br />ဟုတ္ကဲ႔။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ႔ လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရး၊ လူ႔အခြင္႔အေရး။ လူသားခ်င္းစာနာေရးေတြနဲ႔ ေရာေထြး ေ၀၀ါးေနသူမ်ား နားလည္ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။<br /><br />s0wha1<br /><br /></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2011/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)2tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-6746916855751357416Wed, 02 Nov 2011 05:02:00 +00002012-01-30T17:13:46.696+08:00my feelings0wha1<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ။<br /><br />လူမ်ိဳးေရး၊ ဘာသာေရး အဓိကရုဏ္းျဖစ္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေနတာလည္း မဟုတ္ေၾကာင္း အရင္ ေျပာပါရေစ။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မဟာ ဘာလူမ်ိဳးျခားေသြးမွ မေရာစပ္တဲ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးစစ္စစ္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ႔ မြတ္စလင္ဘာသာ၀င္ အိႏၵိယ၊ အာရပ္အႏြယ္၀င္ေတြကို ထိခိုက္ေျပာဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ရွိၾကတဲ႔ အိႏၵိယ၊ တရုတ္ လူမ်ိဳးေတြ လူမ်ိဳးျခား လူနည္းစု အေနနဲ႔ ဧည့္ႏိုင္ငံသား၊ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ေနထိုင္ေနၾကတာ ျမန္မာတိုင္း အသိပါ။ နယ္ေျမခ်င္းထိစပ္ေနလို႔ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးမ်ား ရခိုင္နယ္စပ္မွာ ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ေနၾကတာကို ဘာမွ မေျပာလိုေပမယ္႔ သူတို႔ကို လူမ်ိဳးတမ်ိဳးအျဖစ္ သတ္မွတ္ဖို႔၊ တိုင္းရင္းသား အခြင္႔အလမ္းေတြ ေပးဖို႔၊ ရခိုင္ျပည္ဟာ သူတို႔နယ္ေျမပံုစံ ေျပာဆိုလာတာမ်ိဳးေတြေၾကာင္႔ ဒီရိုဟင္ဂ်ာအေရးကို ကန္႔ကြက္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီပို႔စ္ကို တင္ရတဲ႔အေၾကာင္းရင္းကလည္း ဒီ သမိုင္းေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္လိမ္၊ ႏိုင္ငံတကာကို ေလွ်ာက္လိမ္ၿပီး သူတို႔ဟာ ရခိုင္ျပည္နယ္က လူမ်ိဳးတမ်ိဳးပံုစံ၊ ရခိုင္နန္းတြင္းမွာေတာင္ အေရးပါတဲ႔လူမ်ိဳးေတြ ပံုစံမ်ိဳး ေျပာဆို လိမ္လည္လာၾကတာကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ရံုပါပဲ။ ဒီလို လက္မွတ္ထိုး ကိုယ္႔ဆႏၵကို ေဖာ္ထုတ္ျပသမႈဟာ ဘယ္လိုအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြရွိတယ္ဆိုတာလည္း ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ ဘာမွ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္မႈ မရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ေနထိုင္လာတာ ၾကာေကာင္းၾကာၿပီျဖစ္ႏိုင္ေပမယ္႔ သူတို႔ဟာ ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးက ဘဂၤါလီလူမ်ိဳးပဲ ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္း တရားမွ်တစြာ ေျပာခ်င္ရံုသပ္သပ္ပါ။<br /><br />ဒီရိုဟင္ဂ်ာဆိုသူေတြကို ကၽြန္မလိုပဲ ျမန္မာအမ်ားစုက သိဖို႔ေနေနသာသာ ၾကားေတာင္ ၾကားဖူးၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ျပည္ပမီဒီယာတိုင္းမွာ သူတို႔ရဲ့သတင္းေတြကို အသားေပးေဖာ္ျပလာလို႔ သတိထားမိလာတာပါ။ အစက ရိုဟင္ဂ်ာဆိုတာကို ဘာကို ေျပာမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး။ ေနာက္မွ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္က ဘဂၤါလီကုလားေတြျဖစ္မွန္း သိရတာ။ ဒီျပည္ပသတင္းဌာနေတြက သတင္းဟာ သတင္းပဲ ဆိုၿပီး ရိုဟင္ဂ်ာသတင္းေတြကို အားရပါးရ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေၾကျငာ ေရးသားၾက၊ ရိုဟင္ဂ်ာဆိုသူေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြ လုပ္ၾက၊ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြကို သဲသဲလႈပ္အေရးတယူ ရွိသေလာက္၊ အခု ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြဟာ ျမန္မာတိုင္းရင္းသား မဟုတ္ပါဘူး၊ တိုင္းရင္းသားအျဖစ္လည္း အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္ပါဘူးလို႔ ကၽြန္မတို႔ အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ေနၾကတာကိုေတာ႔ သတင္းအျဖစ္ မတင္ႏိုင္ၾကတာကို အ့ံဩေလာက္ေအာင္ ေတြ႔ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီအေရးကိစၥဟာ သာမန္ လ်စ္လ်ဳရႈ သင္႔တဲ႔၊ မသိလိုက္ မသိဖာသာ ေနသင္႔တဲ႔ ကိစၥ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ျမစ္ဆံုအေရးလိုပဲ အေရးႀကီးလွတဲ႔ အမ်ိဳးသားေရးသာျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာတိုင္းကို သိေစခ်င္ပါတယ္။ ျမစ္ဆံုဆည္ကိစၥတုန္းက လူမ်ိဳးေရး၊ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတာေတြ ဘာသံမွ မထြက္လာဘဲ တရုတ္ေတြကို ေျပာၾကဆိုၾက၊ ကန္႔ကြက္ၾကနဲ႔ အားရစရာေကာင္းသေလာက္ ဒီရိုဟင္ဂ်ာအေရးမွာေတာ႔ လူမ်ိဳးေရးဆိုတာေတြ၊ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတဲ႔ အသံေတြနဲ႔အတူ တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္ၾကတာကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။<br /><br />FaceBook သံုးေနသူအမ်ားစုကေတာ႔ ရိုဟင္ဂ်ာအေရး ဘယ္က စ တယ္ဆိုတာ သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဘီဘီစီရဲ့ ေဆာင္းပါးတခုမွာ ေဖာ္ျပထားေသာ ျမန္မာျပည္ေျမပံုနဲ႔ ပတ္သက္ေနပါတယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုထဲမွာ ဒီရိုဟင္ဂ်ာေတြကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးစုထဲ ထည့္ထားခ်င္တယ္ မေျပာတတ္ဘူး။ အထင္ကရ လူမ်ိဳးႀကီးျဖစ္တဲ႔ ရခိုင္လူမ်ိဳးကို ထည့္ဖို႔ ေမ႔ခဲ႔တဲ႔အထိ၊ ၿပီးေတာ႔ တရုတ္အႏြယ္ျဖစ္တဲ႔ ၀ လူမ်ိဳးဆိုတာကိုလည္း ထည့္ထားလိုက္ေသး။ ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံႀကီးေတာ႔ အထက္ပိုင္းက တရုတ္၊ ေအာက္ပိုင္းက ဘဂၤါလီကုလားေတြနဲ႔ အရမ္းကို ပဏာရေနမွာ ျမင္ေယာင္မိတယ္။<br /><br />ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားဟာ အာဏာပါ၀ါကို လက္ကိုင္ထားၿပီး ေငြမ်က္ႏွာ တခုတည္းၾကည့္ကာ ႏိုင္ငံကို လက္ညႈိးထိုးေရာင္းစားသူမ်ားနဲ႔ ဘာမွ သိပ္မကြာတဲ႔ အာဏာမရွိေသာ္လည္း ကိုယ္႔အခြင္႔အေရးနဲ႔ ပိုက္ဆံရဖို႔အတြက္ ေမ်ာက္ျပ ဆန္ေတာင္းေနၾကသူမ်ား အလယ္က ေျမစာပင္ေတြဆိုတာကို ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားခဲ႔ၿပီ။ ၾကားထဲက ငထြား ခါးနာရသူမ်ားကေတာ႔ ျမန္မာျပည္သူမ်ားနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံရတဲ႔၊ ဘ၀ေတြ စုတ္ျပတ္သပ္သြားေသာ္လည္း ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေတာ္လွန္ေနေသးေသာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားသာဆိုတာ...<br />ဒီရိုဟင္ဂ်ာအေရးေၾကာင္႔ ကၽြန္မတို႔ေတြ ေမ်ာက္ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ႔တာကို ခုမွ နားလည္သြားရတဲ႔အတြက္ေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းမသိ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။<br /><br />အဆံုးသပ္ရရင္ေတာ႔ ဒီရိုဟင္ဂ်ာဆိုသူေတြကို ျမန္မာတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးတမ်ိဳးအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္သူမ်ား ဒီလင္႔ခ္မွာ မိမိဆႏၵသေဘာထားကို ေဖာ္ထုတ္ျပသတဲ႔အေနနဲ႔ လက္မွတ္ သြားထိုးေပးၾကပါလို႔။<br />http://www.thepetitionsite.com/1/stop-rohingya-invasion-into-burma/<br /><br /><br />ခ်စ္ခင္စြာ<br /><br />s0wha1<br /><br /></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2011/11/blog-post_02.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)1tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-2710217769373581277Mon, 03 Oct 2011 11:50:00 +00002011-10-04T00:56:40.509+08:00ကူးယူးေဖာ္ျပျခင္းဗဟုသုတ ျဖစ္ဖြယ္ဘာသာေရး<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘယ္လို </span></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဗုဒၶဘာသာဝင္လဲ စမ္းစစ္ႏိုင္ဖို႔ တျခားသူက </span></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္က ကူးၿပီး မွ်ေ၀ထားတာကို ျပန္ကူးထားတာပါ။<br /><br />----------------------------<br /><br /></span></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျမတ္မဂၤလာစာေစာင္</span></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပါ ျမန္မာျပည္တလႊားမွ ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူမ်ားက ဆရာေတာ္ရေ၀ထြန္း (အ႐ွင္တိေလာကသာရ) ထံသုိ႕ ဘာသာေရးႏွင္႕ ပက္သက္၍ ေမးျမန္းထားသည္မ်ားကို ျပန္ေျဖထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာသာေရးႏွင္႕ပက္သက္၍ မိမိကိုယ္တုိင္ မရွင္းလင္းသည္ မ်ားကိုပါ သိရွိႏုိင္သည္႕အျပင္ မိမိမေတြးမိသည့္ မးခြန္းမ်ားကိုပါ ေတြ႕ရႏုိင္သည္။ အထူးသျဖင္႕ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသုိ႕ ေရာက္ရွိေနသူမ်ား၊ ေမးျမန္းရမည္႕ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၏ အေ၀းတြင္ ေရာက္ရွိေနသူမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာႏွင္႕ပက္သက္၍ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား ေမးျမန္းလာမႈကို ေျဖၾကားလုိသူမ်ား အထူး ေဆာင္ထားသင္႕ေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ ေျဖၾကားရာတြင္ လုိရင္းတုိရွင္း၊ အေထာက္အထား ခုိင္ခုိင္လုံလုံျဖင္႕ ေျဖၾကားထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။<br /><br /></span></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">----------------------------</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြသည္ ဘာသာတရားအရ ေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမတ္ဘုရားသည္ သစၥာေလးပါးကို ကိုယ္ပိုင္ ဉာဏ္ျဖင့္ သိျမင္ကာ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က မိမိကိုယ္တုိင္ သိျမင္ေတာ္မူသကဲ့သို႔ သတၱ၀ါတုိ႔ကိုလည္း သိေတာ္မူေစရန္ (၄၅)၀ါ ကာလပတ္လံုး တရားေတာ္မ်ား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></span></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဗုဒၶဘာသာဝင္ (၅)မ်ိဳးထဲမွ မိမိသည္ မည့္သည္ဗုဒၶဘာသာဝင္ ျဖစ္သနည္း... သိပါသလား...</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ သစၥာတရားေတာ္မ်ားအတုိင္း<br /><br />(၁) သိရမယ့္သစၥာကို သိေအာင္ႀကိဳးစားတယ္ (ဒုကၡသစၥာ)၊<br />(၂) ပြားရမယ့္သစၥာကို ရေအာင္ပြားမ်ားတယ္ (မဂၢသစၥာ)၊<br />(၃) ပယ္ရမယ့္သစၥာကုိ ပယ္ၿပီးေတာ့ (သမုဒယသစၥာ)၊<br />(၄) မ်က္ေမွာက္ျပဳရမယ့္ သစၥာကို မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ေအာင္(နိေရာဓသစၥာ) ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />ဘုရားရွင္ရဲ႕၀ါဒဟာ ၀ိဘဇၨ၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာလိုေျပာရရင္ ကုိယ္ပိုင္ဉာဏ္ သံုးကာ ၀ဖန္ပုိင္းျခားတဲ့ ၀ါဒျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဗုဒၶဘာသာဝင္ ငါးမ်ိဳး ရွိပါ တယ္။<br /><br />(၁) ကုလ ဗုဒၶဘာသာ (မိရိုးဖလာ ကိုးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ)၊<br />(၂) လာဘ ဗုဒၶဘာသာ (လာဘ္လာဘကို လိုခ်င္၍ ကိုးကြယ္ရေသာ ဗုဒၶဘာသာ)၊<br />(၃) ဘယ ဗုဒၶဘာသာ (ေဘးအႏၱရာယ္ေၾကာက္၍ ကိုးကြယ္ရေသာ ဗုဒၶဘာသာ)၊<br /><br />အထက္ပါ သံုးမ်ိဳးကို ေအာက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာဟုေခၚဆိုပါသည္။<br /><br />(၄) သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ (သဒၶါတရားကို အရင္းခံ၍ ကိုးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ)၊<br /><br />၄င္းကို အလတ္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာဟု ေခၚဆိုပါသည္။<br /><br />(၅) ပညာဓိကဗုဒၶဘာသာ (ပညာဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္၍ ကိုးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ)၊<br /><br />၄င္းကို အထက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ ဟုေခၚဆိုပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">*ကုလ ဗုဒၶဘာသာ</span><br /><br />ကုလဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ အေဆြအမ်ိဳးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ျခင္း (႐ိုးရာ ဗုဒၶဘာသာ) ျဖစ္ပါတယ္။ အေမ၊ အေဖက ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ သား၊ သမီးက ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ျခင္းပါ။<br /><br />ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ ဘာေျပာမွန္း မသိ၊ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ရွိမွန္း မသိ၊ တရားဂုဏ္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ရွိမွန္း မသိ၊ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ရွိမွန္း မသိ၊ မိမိကိုးကြယ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဘာကိုသိၿပီး ပြင့္လို႔ပြင့္မွန္း မသိ၊ ဘုရားက ဘာစကားေျပာမွန္းလည္း မသိ၊ ဘုရား၏ ၀ါဒသည္ ဘာ၀ါဒမွန္းလည္း မသိ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။<br /><br />မိမိကိုယ္ကို ဗုဒၶဘာသာလို႔ ေျပာေနေသာ္လည္း ဗုဒၶက ဘာေျပာမွန္း မသိတဲ့သူမ်ားလည္း ရွိၾကပါတယ္။ ဗုဒၶက ဘာအယူ၀ါဒ ရွိတယ္ဆုိတာ မသိတဲ့သူလည္း ရွိၾကပါတယ္။ ထုိကဲ့သို႔ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးကို ကုလဗုဒၶဘာသာလို႔ ေခၚပါတယ္။<br /><br />ကုလဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ စရိုက္က လက္အုပ္ေတာ့ ခ်ီတတ္ၾကပါတယ္။ လက္အုပ္ခ်ီတတ္တုိင္း ဗုဒၶဘာသာဟု မသတ္မွတ္ႏိုင္ပါ။ တခ်ိဳ႕က လက္အုပ္ခ်ီ ရွိခိုးတတ္ရံုမွ်ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာဟု ဆုိၾကပါတယ္။ ထုိ႔အျပင္ မိမိေဆာက္တည္ေသာ သီလကို ဘာေျပာမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။<br /><br />ေရွးတုန္းက ေက်ာင္းဒကာ ႏွင့္ ေက်ာင္းအမ ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းေဆာက္ လွဴဒါန္းလို႔သာ ေက်ာင္းဒကာ၊ ေက်ာင္းအမလို႔ ေခၚတာပါ။ သီလအေၾကာင္းကို ဘာတခုမွ နားမလည္ပါဘူး။<br /><br />တေန႔က်ေတာ့ ေက်ာင္းအမက ဘုန္းႀကီးကို အသားဟင္းကပ္ခ်င္တယ္ ဆုိၿပီး ငါးေရာင္းတဲ့ ေစ်းတန္းထဲကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ငါးေရာင္းတဲ့သူကို ငါးတစ္ေကာင္ ဘယ္ေလာက္လဲ ေမးပါတယ္။ ငါးတစ္ေကာင္ တမတ္ ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းအမက ၀ယ္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေစ်းသည္က ငါးအရွင္ တစ္ေကာင္ကို ယူၿပီး သံပိႆာေလးနဲ႔ ထုသတ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႔ ေက်ာင္းအမက ငါးအရွင္ကုိ သတ္တာျဖစ္လို႔ မိမိေၾကာင့္ ေသရတယ္ဟု ဆိုကာ ငါးကို မယူေတာ့ဘဲ ပိုက္ဆံေပးၿပီး အိမ္ျပန္လာပါေတာ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ “သူတုိ႔ မလို႔ အာဒိႏၷာ ဒါနကံကုိ မေၾကာက္တာ” ဟု ေက်ာင္းဒကာ ကို ေျပာပါတယ္။ ေက်ာင္းဒကာက “သူမ်ားအသက္ သတ္တာဟာ ကာေမသု မိစၧာစာရကံပါ”ဟု ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ျငင္းေနရာမွ ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးထံ ေရာက္သြားၾကပါတယ္။<br /><br />ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးထံ ေလွ်ာက္ေတာ့ ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးက “ငါးကို သံပိႆာေလးနဲ႔ ထုၿပီးသတ္တာန႔ဲ ထုၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ငါးကေလးက ဖလပ္၊ ဖလပ္ ဆုိၿပီး ေသတဲ့အတြက္ သမၸပၸလာပ ၀ါစာကံ”ဟု မိန္႔ၾကားပါတယ္။<br /><br />ထုိသို႔ ဗုဒၶဘာသာက ကုလဗုဒၶဘာသာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဥပုသ္ ေဆာက္တည္ေတာ့မည္ေန႔ ဆုိလွ်င္ ဟင္းေကာင္းခ်က္တတ္ၾကပါတယ္။ ညစာ မစားရေတာ့ဘူး ဆုိၿပီး အားရပါးရ စားေသာက္တတ္ၾကပါတယ္။ (လူတုိင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး)။<br /><br />ဥပုသ္ ဆိုတာ ဥေပါသထ ဆုိတဲ့ ပါဠိမွ လာပါတယ္။<br /><br />(ဥပ + ၀သထ)၊ ဥပ- ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်င့္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စံု၍၊ ၀သထ- ေနထိုင္ျခင္း။ အက်င့္ေကာင္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုစြာေနထိုင္သူကို “ဥပုသ္သည္” လို႔ေခၚပါတယ္။<br /><br />မိမိေဆာက္တည္ေသာ သီလကိုလည္း လံုျခံဳေအာင္ မေစာင့္ထိန္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ မိမိတုိ႔ရဲ႕ဘာသာတရားကိုလည္း မိမိကိုယ္တုိင္ ေသခ်ာမသိဘူးဆုိရင္ ကုလဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကုလဗုဒၶဘာသာေတြမွာ လႊမ္းမိုးေနတာက ေမာဟ (ေတြေ၀မႈ) စရိုက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုလဗုဒၶဘာသာေတြဟာ သီလ၊ ဒါန စတဲ့ ကုသိုလ္ အလုပ္ေတြမွာလည္း အေလးနက္ထားေဆာင္ရြတ္မႈ မရွိၾကပါဘူး။<br /><br />မိမိတုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြဟာ မွန္သေယာင္နဲ႔ မွားေနတာလည္း ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဘုရားရွင္၏ ၀ါဒအတုိင္း ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ႏွင့္ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ဆင္ျခင္ကာ တရားအသိ၊ ပညာတုိးပြားေအာင္ ေလ့လာသင္ယူ နာၾကားသင့္ေပသည္။<br /><br />မိမိကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ႏွင့္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားျဖစ္ၾကရေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္သင့္ပါၿပီ။<br /><br />မိမိသည္ တေန႔ကုန္ရင္ ေသမင္းက မိမိအခ်ိန္ထဲမွ တေန႔ကို ႏႈတ္ယူသြားၿပီဟူေသာ အသိတရားရရွိကာ စစ္မွန္ေသာ၊ တရားေတာ္ကို ကိုယ္တုိင္ေလ့လာက်င့္ၾကံ အားထုတ္ၾကပါရန္ တုိက္တြန္းေရးသားလိုက္ရပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">* လာဘဗုဒၶဘာသာ</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကိုးကြယ္ေနေသာ ဗုဒၶဘာသာဘုရားရွင္က သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားကုိ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ သိျမင္ၿပီးပြင့္ထြန္းလာရသည္ကို သိရန္လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />ဘုရားျဖစ္ၿပီးေနာက္ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ္၌ ပဥၥ၀ဂၢီငါးပါးကို သစၥာတရားေတာ္ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္၏ တရားဓမၼကို စတင္ေဟာၾကားတဲ့တရား ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဓမၼစၾကၤာတရားလို႔သိလာၾကပါတယ္။<br /><br />ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္မ်ားကို အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ (၃)မ်ိဳးသာ က်န္ပါတယ္။<br /><br />(၁) မေကာင္းမႈ မွန္သမွ်ကုိ မျပဳနဲ႔၊ မလုုပ္နဲ႔ေရွာင္။<br />(၂) ေကာင္းမႈ မွန္သမွ်လုပ္၊ ျပည္႔စုံေအာင္လုပ္။<br />(၃) မိမိစိတ္ကုိ ၿဖဴစင္ေအာင္၊ သန္႔ရွင္းေအာင္၊ စင္ၾကယ္ေအာင္လုပ္။<br /><br />ပိုၿပီးျပည့္စံုေအာင္ေျပာရရင္ စိတ္ျဖဴစင္ေအာင္ လုပ္နည္းေတြမွာ သမထနည္းန႔ဲ ဝိပႆနာနည္း (၂)နည္း ရွိပါမယ္။ အေပၚက အခ်က္ေတြေလာက္ကေတာ႔ တျခားဘာသာျခားေတြမွာလည္း ညႊန္ၾကားပါတယ္။<br /><br />ဗုဒၶဘာသာရဲ႕လိုရင္း အႏွစ္ခ်ဳပ္မွာေတာ့ ကိေလသာကို အျမစ္ျပဳတ္ေအာင္ ပယ္သတ္ရမယ္လို႔ မွတ္ယူၾကရပါမယ္။<br /><br />ကိေလသာဆိုတာကေတာ႔ ရယူလက္ခံထားသူရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ပူေလာင္ ဆင္းရဲေအာင္ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ တရားေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိေလသာရွိေနသမွ် သံသရာကမလြတ္ဘဲ တ၀ဲလည္လည္က်င္လည္ျပီး ေသျပီးရင္း ေသေနရဦးမွာျဖစ္လို႔ ကိေလသာကိုလည္း သတ္တတ္တဲ႔ “မာရ္”လို႔ေခၚပါတယ္။<br /><br />ကိေလသာ အက်ဥ္း(၁၀)ပါး ရွိပါတယ္။ အမ်ိဳးအစားအားျဖင္႔ (၃)မ်ိဳး ရွိပါတယ္။<br /><br />(၁) ၀ိတိကၠမ ကိေလသာ- အာရံု (၅)ပါး ကို ႏွစ္သက္တြယ္တာ၍ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံတို႔ျဖင္႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ အေလ်ာက္ ေဖာက္ျပန္က်ဴးလြန္ေစတတ္မႈ။ (သီလေစာင္႔ထိန္းျခင္းျဖင္႔ တားဆီရန္)။<br /><br />(၂) ပရိယုဌာန ကိေလသာ- မေနာ ဒြာရ၌ ထၾကြေသာင္းက်န္းတတ္သည္႔ ကိေလသာ။ (သမထ ဘာ၀နာ က်င္႔ၾကံျခင္းျဖင္႔ တားဆီးရန္)။<br /><br />(၃) အႏုသယ ကိေလသာ- သံသရာတေလွ်ာက္ အစဥ္ကိန္းေအာင္းေနခဲ႔ျပီး အခါအခြင္႔သင္႔ေသာအခါ ေပၚထြက္လာျပီး ေဖာက္ျပန္က်ဳးလြန္တတ္ေသာ ကိေလသာ။ (၀ိပႆနာ ဘာ၀နာအားထုတ္ ျခင္းျဖင္႔ အျမစ္ျဖဳတ္ ပယ္သတ္ရန္)။<br /><br />ဒီအခ်က္က ဗုဒၶဘာသာမွာပဲ ရွိတာျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္လံုး၀ ျဖဴသြားေအာင္ ၀ိပႆနာလုပ္ရမယ္ ဆိုတာမွ ဗုဒၶဘာသာရဲ ႔လိုရင္းျဖစ္မယ္။<br /><br />ဤမွ်ေလာက္ သတၱ၀ါေတြ သံသရာ ၀ဋ္ဆင္းရဲဲေဘး၊ ကိေလသာေဘး၊ အပယ္ေဘးတုိ႔မွ လြတ္ေျမာင္ေအာင္ သစၥာတရားမ်ား ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ဗုဒၶဘုရာရွင္ကို လာဘ္လာဘ ေပါမ်ားေအာင္အတြက္ ကိုးကြယ္ေနၾကေသာ သူမ်ားကို လာဘဗုဒၶဘာသာ ဟုေခၚပါတယ္။<br /><br />ဗုဒၶဘုရားရွင္ကို အမွန္တကယ္ ၾကည္ညိဳေသာစိတ္ မဟုတ္ဘဲ မိမိတုိ႔အလုပ္ အဆင္ေျပေအာင္၊ မိမိတုိ႔ လာဘ္ပါမ်ားေအာင္ ဘုရားရွင္ကိုသာ ကိုးကြယ္မႈ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဘုိးေတာ္၊ မယ္ေတာ္၊ ဓာတ္ေတြ၊ နတ္ေတြကိုပါ ကိုးကြယ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဥဳံ၊ ေၾသာင္းေတြ ထည့္ရြတ္ကာ ဘုရားရွိခိုး ေနတတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ထုိသူမ်ားဟာ ဘုရားရွင္ကုိ မေလးစားသလိုပင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘုရားကိုလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးနာမည္ေတြေပးကာ လူေတြအႀကိဳက္ လိုက္လုပ္ေနၾကတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။<br /><br />လာဘမုနိဘုရားဆုိေတာ့ လာဘ္ေပါမ်ားေအာင္ဟု ဆိုကာ ေရြးၿပီးကိုးကြယ္ ၾကပါတယ္။ ထုိသို႔ဆုိလွ်င္ ထိုဘုရားကို မကုိးကြယ္ဘဲ ခ်မ္းသာေနၾကေသာ ခရစ္ယာန္၊ မူဆလင္မ်ားရွိပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္က အုိ၊ နာ၊ ေသ ဆင္းရဲအေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တရားေဟာၾကားခဲ့တာပါ။ လာဘ္မ်ားေအာင္ ကယ္တင္မွာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ထုိအေၾကာင္းကိုမွ မသိဘဲ ဘုရားကို ယၾတာေခ်တာ၊ မိမိအက်ိဳးကိုလိုလားၿပီး ဘုရားကိုလွဴတာမ်ိဳးကို လာဘဗုဒၶဘာသာေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။<br /><br />အတုအေယာင္ေတြၾကားမွာ သာသနာေတာ္က ေမွးမွိန္လာရပါတယ္။ ၾကာၾကာစံရေအာင္ဆုိၿပီး ၾကာဇံ လွဴၾကပါတယ္၊ အၾကံအစည္ေကာင္းေအာင္ “ၾကံ” လွဴပါတယ္။ ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ရွိေအာင္ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ လွဴၾကပါတယ္။ “ေထာ”ေအာင္ဆုိၿပီး ေထာပတ္သီး လွဴၾကပါတယ္၊ ဘုရားကိုလွဴေတာ့ အလံုးလိုက္လွဴတယ္။ မိမိစားေတာ့ သၾကား၊ ႏို႔ဆီန႔ဲေပါက္စားၾကပါတယ္။ (ျဖစ္သင့္လား၊ မျဖစ္သင့္ဘူးလား ဆုိတာ စာဖတ္သူမ်ားပင္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ)။ ထုိ႔အျပင္ ကိုးကြယ္မႈ မျပဳလုပ္အပ္တာမ်ားကိုပါ လုပ္ေဆာင္လာၾကပါတယ္။<br /><br />တဆက္တည္း သူရႆတီဆိုေသာ ရုပ္ထုအေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာလိုပါတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ သူရႆတီ အမည္ရွိေသာ ျမစ္ကေလး တစ္စင္းရွိတယ္။ ေႏြအခါမွာ ေသာင္မ်ားေပၚေသာအခါ ထိုေသာင္မ်ားေပၚတြင္ အိႏၵိယလူမ်ိဳးမ်ားက သီးပင္စားပင္မ်ားစိုက္ၾကရာ အလြန္ျဖစ္ထြန္းတယ္။ ဒါေလာက္ ျဖစ္ထြန္းရင္ ဒီျမစ္ကုိ ေစာင့္တဲ့ နတ္က 'မ'တာျဖစ္မယ္ဟူေသာ စိတ္ကူးယဥ္အေတြး ေပၚလာၾကပါတယ္။ သာယာညင္းေပ်ာင္းစြာ စီးဆင္းေသာ ျမစ္ေရကိုၾကည့္၍ နတ္သမီးသာျဖစ္ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၾကကာ ျမစ္ကမ္းနားတြင္ နတ္သမီးရုပ္ တစ္ရုပ္ထုလုပ္ၿပီး ကိုးကြယ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တျဖည္းျဖည္း နယ္က်ယ္လာရာမွ ေဗဒင္ သံုးပံုကို သူရႆတီလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ေသာအခါ သူရႆတီသည္ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္အားလံုးတို႔၏ အထြတ္အျမတ္ထားရာ နတ္သမီးအျဖစ္သို႔ ေရာက္သြား ပါတယ္။<br /><br />ထိုမွတဆင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ၀င္လာေသာအခါ ဘာသာေရးလုပ္ၾကံလုိသူ တစ္စုကေဗဒင္သံုးပံု ေစာင့္တာဆိုလွ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက အေလးထား ကိုးကြယ္ၾကမည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားက အေလးထား ကိုးကြယ္ၾကေစရန္ ေဗဒင္သံုးပံုအစား ပိဋကတ္သံုးပံုေစာင့္သည္ဟုဆိုကာ သူရႆတီလက္ထဲသို႔ ဗုဒၶ၏ တရားရတနာ ပိဋကတ္သံုးပံုကို ထည့္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />အမွန္တကယ္မွာ ဗုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့သည့္ တရားေတာ္မ်ားကို သံဃာေတာ္မ်ားက ပထမသင္ဂါယနာမွ ဆ႒မသင္ဂါယနာတိုင္ေအာင္ ဆင္းရဲမ်ိဳးစံုၾကားမွ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကရပါတယ္။ ယခုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းဆဲ ေနာင္လည္းေ စာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္း ေနမည္သာ ျဖစ္တယ္။<br /><br />ယခုေတာ့ အသက္အေသခံၿပီး ပိဋကတ္ကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေသာ သံဃာေတာ္မ်ား မ်က္ႏွာကိုမွ် မေထာက္ဘဲ ပိဋကတ္သံုးပံုကို သူရႆတီေစာင့္သည္ဆိုကာ အိႏၵိယအမ်ိဳးသမီးရုပ္ကို ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္နားမွာ လာထားၾကပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္မ်ားမွ ယေန႔တုိင္ ေဟာၾကားဆံုးမေနေသာ္လည္း လိုက္ပါ မလုပ္ဆာင္မႈမ်ား ရွိၾကပါတယ္။ ေႏွာင္းလူတြရဲ႕စိတ္မွာ ကိုကြယ္းအားထားစရာလို႔ မွတ္ထင္သြားမွာကို စိုးရိမ္မိပါတယ္။ မိမိတုိ႔ သိၿပီးေသာသူမ်ားမွ ထုိအယူမွားမ်ားကို ျပင္ႏိုင္ဖုိ႔လည္းလိုအပ္ပါမယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္က စီးပြားေရးတက္ခ်င္ရင္ ကံ၊ ဉာဏ္၊ ၀ိရိယ သံုးပါးလံုးကို အားကိုးရမည္ဟု ဆိုပါတယ္။ ထိုသို႔ မသိၾကရသည့္အတြက္ ကိုးကြယ္၊ အားထားမႈေတြ လြဲမွားကာ သရဏဂံု ညႈိးႏြမ္းရပါတယ္။<br /><br />အကယ္၍ နတ္ကို ကိုးကြယ္ၿပီးေသပါက အန္ဖတ္စား ၿပိတၱာ ျဖစ္ရပါမယ္။<br /><br />လာဘ္လာဘ လိုခ်င္တပ္မက္ေနေသာ လာဘ ဗုဒၶဘာသာမ်ားမွာ အျခားေသာကိုးကြယ္မႈေတြမ်ားစြာ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။<br /><br />လာဘ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕စိတ္မွာ ေခါင္းေဆာင္ေနတာသည္ တဏွာ(လိုခ်င္တပ္မက္မႈ) ျဖစ္ပါတယ္။ တဏွာ ႏွင့္ျပဳလုပ္ေသာ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ အလုပ္မွန္သမွ်က ဆင္းရဲေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တဏွာ ဦးေဆာင္ေနသ၍ သံသရာက မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါဘူး။<br /><br />ဘုရားရွင္ ပြင့္လာၿပီး တရားေဟာတာက အုိ၊ နာ၊ ေသဆင္းရဲက လြတ္ေစခ်င္လို႔ပါ။ မိမိတုိ႔လုပ္ေနတာက ဆင္းရဲေၾကာင္းေတြသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘုရားကုိေက်ာခုိင္းေနသူပမာ ျဖစ္ေပေတာ့မည္။<br /><br />ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ရခဲလွတဲ့လူ႔ဘ၀၊ ၾကံဳရခဲတဲ့ ဘုရားသာသာနာကာလမွာ မိမိအသိအျမင္၊ ကုိးကြယ္ ယံုၾကည္မႈ မမွားၾကေစရန္ ေရးသား၍ ဓမၼဒါနျပဳအပ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">* ဘယ ဗုဒၶဘာသာ</span><br /><br />ဘယ ဗုဒၶဘာသာဆုိသည္မွာ ေဘးအႏၱရာယ္ ေၾကာက္၍ကိုးကြယ္ရေသာ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္က ေဘးႏၲရာယ္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ကယ္တင္ႏိုင္ တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ားသည္သာလွ်င္ အုိ၊ နာ၊ ေသေဘး စတဲ့ဆင္းရဲအေပါင္းမွ ကယ္တင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ထုိ႔ေၾကာင့္ “အဆင္းသာရွိ၍ အနံ႔မရွိေသာ တင့္တယ္လွပေသာ(ေပါက္ပန္းပြင့္စေသာ)ပန္းသည္ ပန္ဆင္သူ အားလံုးအား အနံ႔တည္းဟူေသာ အက်ိဳးကို မေဆာင္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ေကာင္းစြာ ေဟာၾကားေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္သည္ မလုိုက္နာ၊ မက်င့္ၾကံသူအား အက်ိဳးကိုမေဆာင္ႏိုင္”ဟူ၍ ဓမၼပဒ မွာ ေရးဖြဲ႔ထားပါတယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္ကို မိမိတုိ႔အတြက္ က်ေရာက္လာမည္ထင္ေသာ ေလာကီ ေဘးအႏၲရာယ္အေပါင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရာ အတြက္သာ ကိုးကြယ္မည္ ဆုိပါက ဘယ ဗုဒၶဘာသာပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />အဆင္မေျပမႈေတြမ်ားေသာအခါမွာ မိမိတုိ႔အတြက္ ကယ္တင္ေပးႏုိင္မည္ထင္၍ အျခားေသာ ကိုးကြယ္မႈေတြကို ပို၍ပင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာရွိပါတယ္။ ဒါေတြဟာ မသိမႈ(အ၀ိဇၨာ)ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိသို႔ အျခားအရာ ေတြကို ယံုၾကည္မႈျပဳၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သရဏဂံုညႈိးႏြမ္းရပါတယ္။ ပ်က္ဆီးရပါတယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္ကျဖစ္လာသမွ်အက်ိဳးတရားတို႔သည္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းတရားေၾကာင့္သာ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို နားမလည္လွ်င္ ထိုအယူမွားမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေနၾကမည္ သာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />စစ္မွန္ေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆုိသည္မွာ ဘုရား တရားကို နားေထာင္၊ လိုက္နာေသာသူမ်ားကိုသာ ေခၚဆုိထိုက္ ပါတယ္။ ထိုအေၾကာင္းကို မသိဘဲ ထင္ရာလုပ္ေနၾကေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၾကရတာပါ။ နတ္ျပည္၊ ျဗဟၼာျပည္ တုိ႔သည္လည္း ဒုကၡတိဘံုမ်ားပင္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မိမိတုိ႔လုပ္ေဆာင္ေနေသာ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အစုစုတုိ႔သည္ ဒုကၡခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းရာ အမွန္ နိဗၺာန္ကိုသာ ရည္စူးထားရပါမယ္။ ဆုေတာင္းတုိင္းျပည့္မည္ မဟုတ္ပါ။ မိမိျပဳလုပ္ေသာ ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈသည္သာ မိမိအတြက္ ေကာင္းက်ိဳး၊ မေကာင္းက်ိဳးကိုေပးေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သစၥာစကားႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ သမုဒယ(ပယ္သတ္ရမည့္တရား)ေၾကာင့္ ဒုကၡ(ဆင္းရဲျခင္း) ျဖစ္ရတာပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေၾကာင္းတရား သမုဒယကို မျပဳလုပ္ဘဲ ပယ္သတ္ရပါမည္။ ထုိသို႔သိေနၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းသည္ပင္ မဂၢသစၥာ(ပြားမ်ားရမည့္၊ က်င့္ၾကံရမည့္တရား)ကို က်င့္ေနျခင္းျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />ယခုလို သာသနာေတာ္ႏွင့္ ၾကံဳေနေသာအခ်ိန္၊ တရားေတာ္မ်ားကို နာၾကား နားလည္ႏိုင္ေသာ လူဘ၀ရေနတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ စစ္မွန္ေသာ တရားနည္းလမ္းမ်ားအတိုင္း မလိုက္နာႏိုင္လွ်င္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္မည္မဟုတ္ပါ။<br /><br />မိမိလုပ္ေဆာင္ေနတာသည္ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲဆုိတာသိဖုိ႔ေတာ့လို အပ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />မိမိတုိ႔အခက္ခဲျဖစ္လာၿပီဆုိလွ်င္ ေဗဒင္ေမး၊ နတ္ေတြေမးကာ ယၾတာေခ်တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီပညာေတြမွာ လြဲမွားႏိုင္တဲ႔ အခ်က္(၂)ခ်က္ရွိပါတယ္။<br /><br />(က) ေဟာသူက မကြ်မ္းက်င္လို႔ျဖစ္ေစ၊ ရႊီးေနလို႔ျဖစ္ေစ၊ က်က္မွတ္ထားတာ၊ တြက္ခ်က္တာေတြ၊ ဆံုးျဖတ္တာေတြ မွားလို႔ျဖစ္ေစ လြဲႏိုင္ပါတယ္။<br />(ခ) ေနာက္တစ္ခ်က္က အေဟာခံရသူကိုယ္တိုင္ရဲ႔ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြေၾကာင္႔လဲ လြဲႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္ပံုကေတာ႔ ကိုယ္ေဟာေနတာ ဆံုးျဖတ္တာမွန္ရဲ႕သားနဲ႔ လာေမးသူက မမွန္သလို အမူအရာျပတာေၾကာင္႔ ပုထုဇဥ္ေဗဒင္ဆရာလဲ စိုးရြံ႔ျပီး မွန္ေနရာကေန အမွားေတြ ေဟာမိတတ္တယ္။ ဒါအျပင္႔ အားလံုးမွန္ေနေပမယ္႔ လာေမးသူက ေကာင္းမႈေတြလုပ္ျပီး မေကာင္းကံေတြကို တားႏိုင္တာေၾကာင္႔လဲ မွားသြားတတ္ပါတယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္ရွိစဥ္ကပဲ ပုဏၰားတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တြက္ၾကည္႔ေတာ႔မေ၀းေတာ႔တဲ႔ တစ္ခုေသာ လျပည္႔ညသန္းေခါင္မွာ ေသမယ္လို႔ အေျဖရပါတယ္။ သူ႔မိန္းမက တြက္ၾကည္႔ေတာ႔လည္း ဒီလိုပဲ။ ဒီေတာ႔ ဘုရားရွင္ကို လာေမးပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကလည္း ေသမယ္လို႔ပဲ ေဟာပါတယ္။ အဲဒီအခါ ပုဏၰားလန္႔ျပီး ငါသာ ေမ်ာက္ျဖစ္ရင္ စားဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးပင္ေတြ စိုက္မယ္၊ ငွက္ျဖစ္ရင္ေနဖို႔ ေညာင္ပင္စိုက္မယ္၊ ငါးျဖစ္ရင္ေနဖို႔ ေရကန္တူးမယ္ စသျဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး စဥ္းစားျပီး စိုက္ပ်ိဳးလိုက္တာ အမ်ားၾကီးပါပဲ။<br /><br />ေနာက္ေတာ႔ လမ္းေဖာက္တာေတြပါ ပါလာတယ္။ သူက ကုသိုလ္ရဖို႔ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူေသျပီး ဘာေကာင္ျဖစ္ျဖစ္ ေနရတာ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္တာပါပဲ၊ ဒါေပမယ္႔ သူစိုက္ပ်ိဳးထားတာေတြ ၾကီးလာေတာ႔ ေမ်ာက္ေတြ၊ ငွက္ေတြ၊ ငါးေတြ စသည္ျဖင္႔ စားၾက၊ ေသာက္ၾက၊ ေနၾက၊ နားၾက ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />အဲဒီညမွာေတာ႔ သူက အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး အိပ္ယာေပၚမွာ ေသမယ္႔အခ်ိန္ကို ေစာင္႔ေနပါတယ္။ အာရုဏ္တက္ခ်ိန္အထိလည္း မေသေရာ၊ သူ႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ရမလားလို႔ ဘုရားရွင္ကို စိတ္ဆိုးျပီး ရန္ေတြ႔ဖို႔ ထြက္လာပါတယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္က ေဟာအျပီးေနာက္ပိုင္း ဘာေတြလုပ္လဲဆိုတာ ေမးျပီး ဒါေတြဟာ အသက္ရွည္ရာေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာပါတယ္။ ဒီေတာ႔ သာမာန္ေဗဒင္လို သက္သက္မွာ မမွန္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ္။ ကံ နဲ႔ ကံ ရဲ႕အက်ိဳးကို ယံုရပါမယ္။<br /><br />ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ျဂိဳလ္စီး၊ ျဂိဳလ္နင္း၊ နကၡတ္၊ ရာသီ နဂါးေခါင္းလွည္႔၊ လက္၀ါးမွ လမ္းေၾကာင္းမ်ား ညႊန္ရာေတြကိုပဲ ယံုေနမယ္ဆိုရင္ ကံ နဲ႔ ကံ၏အက်ိဳးကို ပယ္ရာက်ျပီး ကမၼႆကတ သမာဒိ႒ိ မျဖစ္ေတာ႔ဘဲ မိစၧာဒိ႒ိေတာင္ ျဖစ္သြားပါမယ္။<br /><br />ထိုအေၾကာင္းေတြမသိဘဲ မိမိတုိ႔ေဘးျဖစ္မွာ ေၾကာက္ၿပီး ဘုရားမွာ ယၾတာေခ်တဲ့ အေနနဲ႔ ကိုးကြယ္ေနတာကေတာ့ ဘယ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘုရားေဟာတဲ့ ပ႒ာန္းတရား(၂၄ ပစၥည္း) ကိုလည္း စည္းခ်တယ္ဆုိၿပီး ရြတ္ဖတ္တာ ရွိၾကပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဘုရားရဲ႕တရားကို အေစာင့္ခ်သလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ မလုပ္သင့္ပါဘူး။<br /><br />အသက္ ငယ္စဥ္အခါထဲက အမွတ္မမွားၾကရေအာင္ သတိရွိၾကရပါမယ္။ အမွတ္မွား၊ အသိမွား၊ အယူမွားၿပီး သံသရာက လြတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ေဘးကိုေၾကာက္လို႔၊ လာဘ္လိုခ်င္လို႔၊ မိ႐ိုးဖလာအရ စသည္ျဖင့္ မကိုးကြယ္ၾကပါရန္ သတိေပး ေရးသားအပ္ပါတယ္။<br /><br />ထုိသို႔ျဖစ္ေနပါကလည္း စိတ္ဓာတ္က်စရာ မလိုပါဘူး။ “ပညာဟူသည္ အုိသည္မရွိ”တဲ့။ မိမိတုိ႔ သိရွိၿပီးတာနဲ႔ ျပင္လိုက္ရင္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မွာပါ။ အသိတရားကို လိုက္က်င့္ႏိုင္မွသာ တရား၏ အႏွစ္သာရကို ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သဒၶါကို အေဖာ္ျပဳ၍ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">* သဒါၶဓိက ဗုဒၶဘာသာ</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြသည္ ဘာသာ၀င္အရေျပာရရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ဘုရားသာသနာေတာ္နဲ႔ ၾကံဳေနတဲ့ကာလမွာ ကမၼႆကတ (ကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ေသာ ဉာဏ္)ႏွင့္ သစၥာႏုေလာမိကဉာဏ္(သစၥာသိတဲ့ဉာဏ္) ရေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္မွသာလွ်င္ အထက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ပါမယ္။<br /><br />သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ ဆုိသည္မွာ သဒၶါတရားကိုအရင္းခံၿပီး ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာျမတ္သံုးပါးကို ယံုၾကည္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကိုးကြယ္ရာမွာ သဒၶါတရားႏွင့္ ပညာဉာဏ္ အတြဲညီရပါမယ္။ သဒၶါတရားလြန္ကဲ ပညာနည္းက အလြဲယံုၾကည္မႈ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။<br /><br />ပညာမပါေတာ့ အရာရာတုိင္းကို ယံုၾကည္လြယ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားရွင္၏ ၀ါဒက ၀ိဘဇၨ၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္။ (ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ႏွင့္ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားရသည့္၀ါဒ ျဖစ္ပါတယ္)။ ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲၿပီး ဘိုးေတာ္၊ ဘြားေတာ္၊ နတ္ေတြကုိ ယံုၾကည္မိရင္ ဒိ႒ိ ျဖစ္ပါမယ္။<br /><br />မိမိကအမွားလုပ္ေနရင္ ထုိအမွားကို ျပင္ႏိုင္ရပါမယ္။ သိၿပီးေတာ့ျပင္ႏုိင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ကုိ တိဟိတ္ပုဂၢိဳလ္ဟု ေခၚပါ တယ္။ တိဟိတ္ဆုိတာက အေမာဟ(ပညာ) ျပ႒ာန္းပါတယ္။ တိဟိတ္ပုဂၢိဳလ္က ဒီဘ၀မွာဘဲ တရား ရႏိုင္ပါ တယ္။ မိမိသည္ တိဟိတ္လား၊ ဒိြဟိတ္လားဆုိတာ ကုိယ့္ကိုကုိယ္ျပန္ၿပီး ေမးၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ႏြားလို က်င့္တယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေခြးလို က်င့္ၾကံၾကတယ္။ ထုိအက်င့္ေတြဟာ တရားမရႏိုင္ပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြက်င့္တာ ႏွစ္ေပါင္း(၃၃)ႏွစ္ ၾကာလာေသာ္လည္း ဘာတရားမွမရၾကဘူး။ သူတုိ႔ဆရာႀကီးေတြေျပာသလို တစ္ခုမွ ျဖစ္မလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္တုိင္ပင္ၿပီး ဘုရားထံေလွ်ာက္ၾကားပါတယ္။<br /><br />ဘုရားက ႏြားလိုက်င့္ၿပီးေသရင္ ႏြားျဖစ္မယ္။ ႏြားလိုက်င့္တာက ပစၥဳပၸန္မွာလည္း စီးပြားတက္မယ္၊ သံသရာ မွလည္း လြတ္ေျမာက္မယ္ ဆုိတဲ့အယူကို မစြန္႔ဘဲန႔ဲဆုိရင္ ႏြားဘ၀ကေသရင္ အ၀ီဇိငရဲ က်မယ္လို႔ ေဟာေတာ္မူ ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာမြဲေတာ့ လြဲတက္ပါတယ္။ သဒၶါႏွင့္ ပညာညွိႏိႈင္းၿပီးမွ ယံုၾကည္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ သဒၶါေနာက္က ပညာပါရင္ အဲဒီသဒၶါတရားက နိဗၺာန္ထိ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ယခုလည္း မိမိယံုၾကည္ခ်က္ကို ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ အေပၚမွာသာ မထားဘဲ နတ္ေတြအေပၚမွာလည္း ထားရွိေနၾကပါတယ္။ ေသခ်ာစဥ္းစာၾကည့္ရင္ (၃၇)မင္းနတ္ အားလံုးဟာ အေသဆုိးနဲ႔ေသခဲ့ၾကတာပါ။ အစြဲႀကီးၿပီးေတာ့ ၿပိႆာေတြ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြဘဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေတြကို ယံုၾကည္ေနဦးမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ မိမိဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆုိတာ မိမိကို္ယ္တုိင္သိသင့္ပါၿပီ။<br /><br />နတ္နဲ႔ မဂၤလာေဆာင္တယ္ဆုိတာက ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီ နတ္ကေတာ္အမ်ိဳးသမီးမွာလည္း အမ်ိဳးသားက ရွိၿပီးသားပါ။ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြကအင္မတန္ကို မွားေနၾကတာေတြပါ။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ ေရးလို႔ပင္ကုန္မွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဒီလိုအယူမွားေတြ၊ အေမြဆုိးေတြကို ေနာက္ပိုင္းလူငယ္ေတြမွာ မျဖစ္ၾကရန္ မိမိတုိ႔က ေျပာျပေပးႏိုင္ရပါမယ္။ မိမိတို႔ ယံုၾကည္မႈေတြရဲ႕ေနာက္မွာ ပညာမပါေတာ့ အလြဲလြဲ၊ အမွားမွားေတြ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ေရးသားထားသည္ကိုပင္ မိမိဉာဏ္ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ ယံုပါ။<br /><br />ကံႏွင့္ ကံ၏ အက်ိဳးေပးကို ယံုၾကည္ရင္ ဘိုးေတာ္ေတြ၊ နတ္ေတြကုိ ပူေဇာ္ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္တာေတြလည္းရွိၾကပါတယ္။ ဘုရားကို ပူေဇာ္တာျဖစ္လို႔ ကုသိုလ္ေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္္။ သို႔ေပမယ့္ မသန္႔ရွင္းပါဘူး။ ဘုရားကိုးဆူ ပူေဇာ္တာဟာ ေထရ၀ါဒမွက်င့္စဥ္ တစ္ရပ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားကိုပဲ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ပူေဇာ္လိုက္ပါ။<br /><br />ဘယ္ကစသလဲ ဆိုေတာ့။ ေ၀သာလီျပည္ ကပ္ဆိုက္ေတာ့ ျပည္သူေတြက နတ္မင္းႀကီးကုိးပါးက လုပ္ထားတာဆုိၿပီး နတ္မင္းႀကီးကုိးပါးကုိ ပူေဇာ္ဖို႔အတြက္ ဗလိနတ္စာပူေဇာ္ပြဲဆိုျပီး သတၱ၀ါကိုးေကာင္၊ ကုိးမ်ိဳးနဲ႔ ပူေဇာ္ၾကတာပါပဲ။<br /><br />ဘုရားကိုးဆူစင္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အလယ္က၊ ေဘးမွာ ရဟႏၱာအရွင္ျမတ္မ်ား။ ထပ္ၿပီးေတာ့ ၀န္းရံထားတာက နတ္မင္းႀကီးကိုးပါး။ ထပ္ၿပီး ပါပါေသးတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္မ်ားျဖစ္တဲ႔ တိရိစာၦန္ကိုးေကာင္။<br /><br />ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေရာေႏွာျပီး စင္တစ္ခုတည္းမွာ ျဗဟၼဏေတြနဲ႔ေရာျပီး ကိုးကြယ္တာ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။<br /><br />ဘယ္ဘုရားေလးက ဘယ္မွာေနဆုိတာမ်ိဳး စသျဖင့္ဘုရားကိုးဆူဆရာက ဘုရားဆရာလိုလို ဆရာလုပ္ေနပါတယ္။ ရြတ္ဖတ္ေနတာကလည္း ေဘးကင္းေအာင္ႀကီးပဲ။ ပုဏၰားေတြရဲ႕ေလသံနဲ႔ေျပာတာပါ။ ဒါေတြက ပညာမပါလုိ႔ ျဖစ္ေနရတာပါ။ ကိုးန၀င္းမိုးလင္းမွ သိမယ္ဆိုတာလည္း အေတာ္ကုိစြဲေနၾကပါတယ္။<br /><br />ကိုးန၀င္းစိတ္တာကို မေကာင္းဘူး၊ ကုသိုလ္မရဘူး ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ န၀င္းေတြ၊ ဥဳံ၊ ေၾသာင္းေတြဆုိတာ ေထရ၀ါဒမွာ မရွိပါဘူး။ ျမန္မာေတြက ကိုးဂဏန္းကုိ ၾကိဳက္ေတာ့ လူ႔အႀကိဳက္ လိုက္လုပ္ေနၾကသလိုပါဘဲ။<br /><br />ဗုဒၶဂုဏ္ေတာ္ကို တစ္ေခါက္ပဲရရ စိတ္ထဲမွာ သန္႔သန္႔ေလးပြားလိုက္ပါ။ ဗုဒၶႏုႆတိျဖစ္ေအာင္ ပြားမ်ားၾကပါ။ မိမိႏွစ္သက္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ကို အခ်ိန္ေနရာ မေရြးပြားမ်ားႏိုင္ပါတယ္။ ျပႆဒါး၊ ရက္ရာဇာေရြးစရာမလိုပါဘူး။<br /><br />ဘုရားရွင္က ပုဗၺာဏွသုတ္မွာ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္ (၃)ပါးကို ေကာင္းမြန္ျမင္႔ျမတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္လွ်င္ အခ်ိန္တိုင္းဟာ ေကာင္းေသာနကၡတ္၊ ေကာင္းေသာနိမိတ္မ်ားသာ ျဖစ္ေနမည္႔အေၾကာင္း ရတနာ (၃)ပါးကို အေျခခံတိုင္တည္ သစၥာတရားကို ေဖာ္က်ဴးေဟာၾကားခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ထို႕ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ရွိႏွင့္ထားေသာ သဒါၶတရားကုိ ပညာဉာဏ္ႏွင့္ အတြဲညီစြာ ကုိးကြယ္၊ အားထုတ္ႏိုင္မွသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />စာဖတ္သူမ်ား အသိဉာဏ္ ပညာတိုးပြားကာ၊ အက်င့္တရားလိုက္ပါ၍ နိဗၺာန္သို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br />* ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ<br /><br />ပညာဓိက ဗုဒၶဘာသာ ဆိုသည္မွာ ပညာဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္တြဲ၍ကိုးကြယ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘုရားသည္ ဉာဏ္ပညာကုိ အဓိကအားထား၍ ပါရမီျဖည့္က်င့္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမာၻတစ္သိန္း ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br /><br /><br />ဘုရားရွင္ကလည္း “ဉာဏ္သာလွ်င္ အမိ၊ ဉာဏ္သာလွ်င္အဖ” ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ပညာ ဆုိသည္မွာ မိမိျပဳလုပ္ေသာ အလုပ္တစ္ခုသည္ မွား၊ မွန္ ခြဲျခားကာ အမွန္ကုိျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ဉာဏ္ကုိ ေခၚရပါမည္။<br /><br />လူ႔ဘ၀ေရာက္လာလို႔မွ မိမိက အဓိကႏွင့္ အဓိကမဟုတ္တာကို မခဲြျခားတတ္ပါက လူျဖစ္က်ိဳးနပ္မည္မဟုတ္ပါ။ အေရးမႀကီးတာကို အေရးတႀကီးမလုပ္မိဖုိ႕က အေရးႀကီးပါတယ္။ ေရွ႕ကေရးခဲ့ေသာ ေအာက္တန္းစား ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ သဒၶါဓိက ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔မွာ မိမိကိုယ္တုိင္ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္ေနမွန္းကိုပင္ သိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ဉာဏ္ကို ခြဲျခားလိုက္မည္ဆုိပါက သာသနာတြင္း ဉာဏ္ႏွင့္ သာသာနာပ ဉာဏ္ ဟု ခြဲျခားသိရပါမယ္။<br /><br />သာသနာပဉာဏ္ဆုိ သည္မွာ ကမၼႆကတဉာဏ္(ကံႏွင့္ ကံ၏အက်ိဳးေပးကိုယံုၾကည္ေသာဉာဏ္)၊ သာသနာတြင္း ဉာဏ္ဆုိသည္မွာ သစၥာႏုေလာမိကဉာဏ္ (သစၥာေလးပါးကို ပိုင္းျခားထင္ထင္<br /><br />သိျမင္ေသာဉာဏ္) ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သာသနာဆုိသည္မွာ ဘုရားရွင္က ခႏၶာဉာဏ္ေရာက္ၾကဖုိ႔၊ နိဗၺာန္ ေရာက္ႏိုင္ၾကဖို႔၊ သစၥာသိဖို႔၊ ယဥ္ေက်းၾကဖုိ႔၊ လိမၼာၾကဖုိ႔ ဆံုးမဟာၾကားခဲ့တဲ့ အဆံုးအမ တရားဟူသမွ်ကို ေခၚပါတယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမေတြကို ရင္ထဲမွာကိန္းေနၿပီးေတာ့ ေလာကဓံတရားေတြနဲ႔ ေတြ႕ၾကံဳလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားတယ္၊ သိေအာင္ႀကိဳးစားတယ္၊ သိၿပီးရင္လည္း လက္ေတြ႕က်င့္သံုးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္သည္ သာသနာတြင္း တရားကိန္းတယ္လို႔ေျပာရပါမယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္ေတာ္ ေပၚလာမွသာ သစၥာတရားေတြက သိခြင့္ရတာပါ။ သာမာန္ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ အလုပ္ေတြက ဘုရားမပြင့္လည္း ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္။<br /><br />ဘုရားေလာင္း ေ၀သႏၱရာမင္းသည္ ဆင္ျဖဴေတာ္ကို လွဴဒါန္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သာသနာပကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ လွဴဖုိ႔ တုိက္တြန္းတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သားနဲ႔သမီးကို ကၽြန္အျဖစ္ခိုင္းဖုိ႔ အလွဴခံေတာ့လည္း လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားမပြင့္ေသာ္လည္း ရွိေနတဲ့တရားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သာသနာပတရား ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒါန၊ သီလ၊ သမထ အလုပ္ေတြကို ဘာသာ၀င္တုိင္းလုပ္ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုေတြ၊ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းေတြ ဆုိလည္း တျခားဘာသာျခားေတြ စလုပ္ခဲ့တာေတြပါ။ သူတုိ႔လုပ္ေနတာေတြက သစၥာသိၿပီးလုပ္တာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အက်ိဳးအေၾကာင္း နာလည္း၍ ခႏၶာဉာဏ္ေရာက္ ဆင္ျခင္ၿပီးလုပ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ဗုဒၶဘာသာမွသာ ထုိတရားေတြကို သိရတာပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိက ဒါနေတြလုပ္နေသာ္လည္း ဘာမွ မသိပါက အျခားဘာသာေတြႏွင့္ အလားတူပင္ျဖစ္ေနပါမယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္က သစၥာတရားကိုသိခဲ့ၿပီး သတၱ၀ါေတြကိုလည္း သစၥာသိၿပီး လုပ္ေသာအလုပ္၊ က်င့္ေသာတရားမ်ား ျဖစ္ရန္ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />အတိတ္တုန္းက မိမိတုိ႔က ဘာမွမသိဘဲ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကလို႔ သံသရာလည္ေနရတာပါ။ မသိတာက (အ၀ိဇၨာ)၊ မသိေတာ့ ဘံု၊ ဘ၀ေတြ လိုခ်င္ၿပီး ဆုေတာင္းခဲ့တာက (တဏွာ)၊ ငါ့အလွဴ၊ ငါလုပ္တာလို႔ စြဲတာက(ဒိ႒ိ)၊ ဒါေတြေၾကာင့္ လက္ရွိခႏၶာႀကီးရေနရတာပါ။<br /><br />အေၾကာင္းရင္းကိုၾကည့္ရင္ သစၥာမသိ၊ ဉာဏ္မရွိဘဲ လုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ဒီတရားေတြကလည္း ဘုရားရွင္ပြင့္မွ သိရတာပါ။<br /><br /></span></span><span style="color:#0000ff;">“ဘုရားရွင္ေတာ္ မပြင့္ေပၚလွ်င္၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">လူေတာ္အမ်ား၊ စိတ္ေကာင္းထားလည္း၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">ဤကားကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ႏွင့္၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">ထိုထိုဘံုဘ၀ မသိရ၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">မ်ားလွအျပစ္ေတြ”…၊</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">အမ်ားအားျဖင့္ သိေနတာက သူမ်ားအသက္သတ္မွ၊ သူတပါးပစၥည္းခိုးမွ၊ သူတပါးသားမယားကို ျပစ္မွားမွ၊ လိမ္ညာေနမွ၊ မူးရစ္ေနမွ အကုသိုလ္လုိ႕သိၾကပါတယ္။ ဒါေတြက အၾကမ္းစား အကုသိုလ္ေတြပါ။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">ဘုရားေရွ႕မွာ အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ဒိ႒ိေတြနဲ႔ ဘံု၊ ဘ၀ေတြ၊ လိုခ်င္တာေတြ ေတာင္းေနတာကို အကုသိုလ္ဆုိတာ မသိၾကပါဘူး။ ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ႏူးညံတဲ့ အကုသိုလ္ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">အကုသိုလ္က လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း အျပစ္ရွိပါတယ္။ အက်ိဳးေပးရင္လည္း မေကာင္းက်ိဳးဘဲရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">မိမိတုိ႔ေတြက အတိတ္က အ၀ိဇၨာ ဦးေဆာင္ၿပီး ျပဳလုပ္ခဲ့တာက သမုဒယသစၥာပါ။ သမုဒယေၾကာင့္ ယခု ဒုကၡသစၥာ ရေနတာပါ။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">ဒုကၡသစၥာ ဆုိတာေတာ့ ဆင္းရဲျခင္းတရားျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိခႏၶာႀကီးက သက္ေသျပေနပါတယ္။ အတိတ္တုန္းက မိမိတုိ႔ရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဘုရားမပြင့္ခဲ့လို႔၊ သစၥာမသိခဲ့လို႔၊ ယခုခ်ိန္ထိ ဆင္းရဲက်ိဳးခႏၶာႀကီးရေနတာပါ။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">ထုိ႔အတြက္ မိမိတုိ႔ေတြသည္ ဓမၼအရသာကို သိေအာင္လုပ္ၿပီး ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာတရားေတာ္မ်ား</span><br /><span style="color:#0000ff;">အတိုင္းလိုက္က်င့္ရပါမယ္။ ေယာင္းမသည္ဟင္း၏ အရသာကိုမသိရသလို အသိဉာဏ္မရွိေသာသူသည္လည္း တရားအရသာကို သိရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြျပဳလုပ္တဲ့</span><span style="color:#0000ff;">အခါမွာ နိဗၺာန္ ကိုသာ ရည္စူး၍ျပဳလုပ္ရပါမယ္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">အလွဴဒါန ပစၥည္းအနည္း-အမ်ားက အဓိက မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိ လွဴဖြယ္ပစၥည္းရဲ႕ စင္ၾကယ္မႈ၊ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္၊ မိမိရဲ႕စိတ္ထားေပၚမူတည္ၿပီး အက်ိဳးေပးရလဒ္လည္း ကြားျခားရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">မိမိတုိ႔ရဲ႕ေကာင္းမြန္တဲ့ သဒၶါတရား၊ သီလေစာင့္တည္ႏိုင္မႈ၊ ဉာဏ္ပညာတုိ႔ကို ေကာင္းစြာအသံုးခ်၍ သံသရာ</span><br /><span style="color:#0000ff;">လြတ္ေၾကာင္းတရားမ်ားကိုသိရွိ၊ က်င့္ၾကံႏိုင္မွသာ ပညာဓိကဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">မိမိသိရွိလိုက္ရတဲ့ သံေ၀ဂတရား၊ အသိတရားကို လိုက္နာက်င့္ၾကံဖုိ႕က အေရးႀကီးပါတယ္။ အသိကို လုိက္မက်င့္ေတာ့၊ သိသလို မသိသလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မသိတာဘဲျဖစ္သြားတက္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">ဉာဏ္ပညာႏွင့္ ယွဥ္ဘက္ ကိုးကြယ္ေသာ၊ ဆုေတာင္းေသာသူမ်ား ျဖစ္ၾကရေအာင္ က်င့္ၾကံႏိုင္မွသာလွ်င္</span><br /><span style="color:#0000ff;">မိမိသည္ သံသရာေဘးမွ လြတ္ေျမာင္ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။</span><br /><br /><span style="color:#0000ff;">“ဘုရားရွင္ေတာ္၊ ပြင့္ထြန္းေပၚ၍၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">ေဟာေဖာ္ေျပာၾကား၊ ျမတ္တရားေၾကာင့္၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">ဤကားကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ႏွင့္၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">ထိုထိုဘံုဘ၀ သိၾကရ၊</span><br /><span style="color:#0000ff;">မ်ားလွေက်းဇူးေတြ”…။<br /><br /><br /><br /></span><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆရာေတာ္ရေ၀ထြန္း (အ႐ွင္တိေလာကသာရ)<br /><br /></span></span><span style="color:#0000ff;"><br /></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2011/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)0tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-8244237425571996207Thu, 29 Sep 2011 11:34:00 +00002011-09-29T19:43:27.916+08:00ဟိုဒီအေၾကာင္း၀မ္းနည္းတဲ႔စာ<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br />တကယ္ေတာ႔ ဧရာ၀တီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာၾက၊ ေရးၾကတာ ခုမွ မဟုတ္။ အရင္တည္းက ျမစ္မွာ ေရနည္းလာတာ၊ ေသာင္ေတြ ထြန္းလာတာ… ဧရာ၀တီကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ ေျပာလာ၊ ေရးလာတာေတြ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္တည္းက ကၽြန္မ ဖတ္မွတ္ဖူးတယ္။<br /><br />တျခားျမစ္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြတုန္းက ခုလို ဆည္ေတြေဆာက္ၾကေတာ႔<br />ေဩာ္… ငါတို႔ေတြ လွ်ပ္စစ္အလင္းေရာင္ေလးနဲ႔ ေနရခ်ည္ရဲ့လို႔<br />အားလံုး တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေမွ်ာ္တလင္႔လင္႔…<br /><br />အခု ဧရာ၀တီက်မွ<br />(သူတို႔ေျပာစကားအရ) ဧရာ၀တီေရာဂါ၊ ဧရာ၀တီရာသီစာ ျဖစ္လာရတာတဲ႔လဲ။<br /><br />ဧရာ၀တီဆိုတာ တျခားျမစ္ေတြနဲ႔ မတူဘူး။<br />စီးဆင္းတာကိုက ညင္သာတယ္၊ သိမ္ေမြ႔တယ္။<br />ေတာင္နဲ႔ေျမာက္စီးေနတဲ႔ သူ႔ရဲ့ ေရေၾကာင္းနဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးကို အကူအညီေပးတယ္။<br /><br />သမိုင္းေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ေနာက္ထားဦး။<br />အရိုးရွင္းဆံုးပဲ အရင္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္…<br />ဧရာ၀တီဆိုတာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္စီးဆင္းတဲ႔ျမစ္<br />သူ႔ေပၚတည္မွီၿပီး ရပ္တည္ေနရတဲ႔ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတယ္။<br />ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသဆိုတာ သူ႔ေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပၚလာရတာ…<br />အဲဒီေဒသက ဆန္စပါးဆိုတာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အားထားရာ။<br />ဧရာ၀တီဆိုတာ တျခားျမစ္ေတြနဲ႔ မတူဘူးေလ။<br /><br />ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ပါ။<br />ဒီဧရာ၀တီ ပေရာဂ်က္ႀကီး ရပ္တန္႔ဖို႔ တားျမစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္မသိတယ္။<br />အဲဒီအခါ စိတ္ကူးထဲမွာ ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္မွာ ႀကံဳရမယ္႔ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ေတြးေမွ်ာ္ရင္း…<br /><br />ဆည္ေတြေဆာက္ၿပီးလို႔ ေရႀကီးတဲ႔ႏွစ္ေတြ ႀကံဳရတဲ႔အခါ<br />ဆည္မက်ိဳးေအာင္ ေရေဖာက္ခ်ရလိမ္႔မယ္။<br />ဆည္ေတြနဲ႔ နီးစပ္ရာၿမိဳ႕ေတြ၊ ရြာေတြ ေရျမဳပ္သလို၊<br />ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေရလွ်ံၿပီး သူ စီးဆင္းသြားရာ ေတာက္ေလွ်ာက္ၿမိဳ႕ေတြကို ေရေဘးဒုကၡေရာက္ေစမယ္။<br />မိုးၿဗဲဆည္ေၾကာင္႔ ဘီလူးေခ်ာင္းေဘးက လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ ေရျမဳပ္သလိုမ်ိဳး။<br /><br />မိုးရာသီမွာ ဧရာ၀တီ ေရႀကီးမႈ သတင္း၊ (သူ႔ေဘးမွာ ၿမိဳ႕ေတြ၊ ရြာေတြ မ်ားလြန္းလို႔ အထူးသတင္းအျဖစ္…)<br />ေႏြရာသီမွာ ေရခမ္းေျခာက္ေနတဲ႔ ဧရာ၀တီနဲ႔ ေရငတ္ေနတဲ႔ ျမန္မာေတြ အေၾကာင္း၊<br />ေျမၿပိဳမႈ သတင္းေတြ…<br />ဆန္စပါး အထြက္ႏႈန္းနည္းၿပီး စိုက္ပ်ိဳးမရေတာ႔တဲ႔ လယ္ယာေတြ ေပါမ်ားလာမယ္႔ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ။<br />ေရအားလွ်ပ္စစ္ စက္ရံုႀကီး ႏွစ္ ၅၀ ေလာက္ လည္ပတ္ၿပီးလို႔ ကိုယ္႔လက္ထဲလည္း ေရာက္ေရာ စက္ေတြကလည္း အေကာင္းမရွိ၊<br />ကံဆိုးရင္ ငလ်င္လႈပ္ၿပီး ဆည္လည္း က်ိဳး၊ ႏိုင္ငံသား တ၀က္ေလာက္လည္း ေရျမဳပ္ၿပီးသားျဖစ္။<br /><br />စသည္၊ စသည္ျဖင္႔...<br /><br />ဒီလို သတင္း ေ၀ေ၀ဆာဆာေတြ ေစာင္႔ဖတ္ၾကရံုအျပင္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါ႔ဦးမလဲ။။။<br /><br />ၿပီးရင္ေတာ႔…<br /><br />တရုတ္ႏိုင္ငံရဲ့ လူမ်ိဳးတမ်ိဳးျဖစ္လာမယ္႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား အေၾကာင္း…<br /><br />ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ၾကာၿပီးေနာက္ ကၽြန္မတို႔မ်ိဳးဆက္ေတြလို႔ ထင္ရတဲ႔ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားကို<br />"ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္ကို စီးဆင္းေနတဲ႔ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးဆိုတာ ရွိသတဲ႔။<br />အဲဒီျမစ္ႀကီး တေလွ်ာက္ ျမန္သရန္႔လို႔ ေခၚတဲ႔ လူမ်ိဳးေတြ ေနခဲ႔ၾကသတဲ႔" အစခ်ီတဲ႔ ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာျပၾကတာေပါ႔။<br /><br /><br />s0wha1<br /><br /></span></span></div>http://s0wha1.blogspot.com/2011/09/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)1tag:blogger.com,1999:blog-2009839333109436381.post-448992334484370802Mon, 19 Sep 2011 12:53:00 +00002011-09-20T13:11:42.600+08:00my Poems<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDmla4S8ShVjIdqP7iW2cttKzCMMXP3z3ws84ga8zbU55JBPxjHBHG0SclAkLl7GirpY3tUikuCV_WWG0nOYD_Wb662l4OHIi0Q8BuuvTa-yr2Y8W7jbxJF1whhMXNiUNikJ_-FTsfQ2k/s1600/miss.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 272px; height: 320px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDmla4S8ShVjIdqP7iW2cttKzCMMXP3z3ws84ga8zbU55JBPxjHBHG0SclAkLl7GirpY3tUikuCV_WWG0nOYD_Wb662l4OHIi0Q8BuuvTa-yr2Y8W7jbxJF1whhMXNiUNikJ_-FTsfQ2k/s320/miss.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654053477694422866" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မတူတာေတြကို ညီေအာင္ ငါ မႀကိဳးစားခဲ႔ဘူး။</span></span><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဘယ္ေတာ႔မွလည္း မညွိခ်င္ပါဘူး။</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အေရးႀကီးတာ မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္း မျဖစ္ဖို႔ေလ။</span></span><br /></div><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ႔ရဲ့ မုန္တိုင္းသင္႔ စကားေတြကို နင္ ခံယူ၊</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မ်က္ႏွာ တခ်က္ မပ်က္တတ္တဲ႔ နင္႔ကို ခ်ီးက်ဴးရဲ့။</span></span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အယူအဆေတြ ကြဲတိုင္း... ျငင္းခုန္ ရန္ျဖစ္၊</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၿပီးသြားေတာ႔လည္း ဘာမွ မဟုတ္သလို</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါတို႔ ရယ္ေမာႏိုင္သားပဲ။</span></span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"ေမာင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္အရာကမွ မတားဆီးႏိုင္ပါဘူးကြာ"တဲ႔</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေခါင္းမာစြာ နင္ ေျပာတတ္ေသးတယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အတိတ္ကို ငါ လြမ္းတယ္...</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">လက္ရွိအခ်ိန္ကို ငါ လြမ္းတယ္...</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ျဖစ္မလာေသးတာေတြကို ငါ လြမ္းတယ္...</span></span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"မင္းအနားမွာ" ဆိုတဲ႔ စကား ေလးလံုးအတြက္</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ... ... ...</span></span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီလိုနဲ႔</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မေသခ်ာျခင္းကို ေပြ႔ပိုက္ရင္း</span></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ငါ လြမ္းေနတုန္းပဲ...။<br /><br /><br />s0wha1<br />(19/09/2011)<br /></span></span><br /><br /></div></div>http://s0wha1.blogspot.com/2011/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (s0wha1)3